text:
# Thamnodynastes dixoni
Thamnodynastes dixoni is een slangensoort uit de familie toornslangachtigen (Colubridae) en de onderfamilie Dipsadinae.

## Naam en indeling
De wetenschappelijke beschrijving van de soort door Joseph Randle Bailey en Robert A. Thomas werd in 2007 gepubliceerd. De soort is genoemd naar James Ray Dixon, een specialist van de herpetofauna van Zuid-Amerika. Hij en Mark A. Staton verzamelden het holotype op 17 oktober 1973 in Hato La Guanota nabij San Fernando in de deelstaat Apure in Venezuela. Het holotype is een volwassen vrouwtje, 432 mm lang.

## Verspreiding en habitat
De soort komt voor in de llanos van zuidwestelijk Venezuela en zuidoostelijk Colombia en de seizoensgebonden tijdelijke moerassen in het bekken van de Orinoco; het exacte verspreidingsgebied is nog niet bekend. De soort is aangetroffen van zeeniveau tot op een hoogte van ongeveer 500 meter boven zeeniveau.

## Beschermingsstatus
Door de internationale natuurbeschermingsorganisatie IUCN is de beschermingsstatus 'veilig' toegewezen (Least Concern of LC).

title: Thamnodynastes dixoni

wikitext:
{{Taxobox reptiel
| naam = ''Thamnodynastes dixoni''
| titelweergave = cursief
| status =LC
| statusbron =2013
| rl-id =49845483
| fossiel =
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde=[[Schubreptielen|Squamata]] (Schubreptielen)
| onderorde=[[Slangen|Serpentes]] (Slangen)
| superfamilie=[[Colubroidea]]
| familie=[[Toornslangachtigen|Colubridae]] (Toornslangachtigen)
| onderfamilie=[[Dipsadinae]]
| geslacht = ''[[Thamnodynastes]]''
| ondergeslacht =
| w-naam = ''Thamnodynastes dixoni''
| auteur = [[Joseph Randle Bailey|Bailey]] & [[Robert A. Thomas|Thomas]]
| datum = 2007
| haakjes =
| afbeeldingII =
| afbeeldingIItekst =
}}
'''''Thamnodynastes dixoni''''' is een [[slangen]]soort uit de familie [[toornslangachtigen]] (Colubridae) en de onderfamilie [[Dipsadinae]].<ref name="EMBL">{{Citeer web | url = http://reptile-database.reptarium.cz/species?genus=Thamnodynastes&species=dixoni | titel = The Reptile Database – ''Thamnodynastes dixoni'' | auteur = Peter Uetz & Jakob Hallermann}}</ref>

==Naam en indeling==
De wetenschappelijke beschrijving van de soort door [[Joseph Randle Bailey]] en [[Robert A. Thomas]] werd in 2007 gepubliceerd.<ref>[http://www2.scielo.org.ve/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S0037-85182006000200002&lng=pt {{aut|Joseph R. Bailey, Robert A. Thomas.}} "A revision of the South American snake genus ''Thamnodynastes'' Wagler, 1830 (Serpentes: Colubridae, Tachymenini). II. Three new species from northern South America, with further descriptions of ''Thamnodynastes gambotensis'' Pérez-Santos and Moreno and ''Thamnodynastes ramonriveroi'' Manzanilla and Sánchez." ''Memoria de la Fundación La Salle de Ciencias Naturales'' 2007 ("2006"), vol. 66 nr. 166, blz. 7-27]</ref> De soort is genoemd naar [[James Ray Dixon]], een specialist van de [[herpetologie|herpetofauna]] van Zuid-Amerika. Hij en Mark A. Staton verzamelden het [[holotype]] op 17 oktober 1973 in Hato La Guanota nabij [[San Fernando (Apure)|San Fernando]] in de deelstaat [[Apure (staat)|Apure]] in [[Venezuela]]. Het holotype is een volwassen vrouwtje, 432 mm lang.

==Verspreiding en habitat==
De soort komt voor in de [[Los Llanos (graslandvlakte)|llanos]] van zuidwestelijk Venezuela en zuidoostelijk [[Colombia]] en de seizoensgebonden tijdelijke moerassen in het bekken van de [[Orinoco]]; het exacte verspreidingsgebied is nog niet bekend. De soort is aangetroffen van [[zeeniveau]] tot op een hoogte van ongeveer 500 meter boven zeeniveau.

==Beschermingsstatus==
Door de internationale natuurbeschermingsorganisatie [[International Union for Conservation of Nature and Natural Resources|IUCN]] is de [[beschermingsstatus]] 'veilig' toegewezen (Least Concern of LC).<ref name="IUCN2">{{Citeer web | url = https://www.iucnredlist.org/species/49845483/49845486| titel = ''Thamnodynastes dixoni'' - IUCN Red List| auteur = International Union for Conservation of Nature and Natural Resources - Red List}}</ref>
{{Clearboth}}

==Bronvermelding==
{{Appendix|2=
'''Referenties'''
{{References}}
'''Bronnen'''
* {{en}} – Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – ''Thamnodynastes dixoni'' - [http://reptile-database.reptarium.cz/species?genus=Thamnodynastes&species=dixoni Website] Geconsulteerd 31 maart 2021
}}

[[Categorie:Dipsadinae]]
[[Categorie:Dier uit het Neotropisch gebied]]
[[Categorie:IUCN-status niet bedreigd]]

title: Thamnodynastes dixoni · IUCN-status: Niet bedreigd (2013)

Stam: Chordata (Chordadieren)

Klasse: Reptilia (Reptielen)

Orde: Squamata (Schubreptielen)

Onderorde: Serpentes (Slangen)

Superfamilie: Colubroidea

Familie: Colubridae (Toornslangachtigen)

Onderfamilie: Dipsadinae

Geslacht: Thamnodynastes

title: Soort

Portaal: Biologie · Herpetologie


text:
# Cintadamai
Cintadamai is een bestuurslaag in het regentschap Garut van de provincie West-Java, Indonesië. Cintadamai telt 6522 inwoners (volkstelling 2010).

wikiname: nlwiki

title: Cintadamai

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Cintadamai
| inwoners       = 6522
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[West-Java]]
| regentschap    = [[Garut (regentschap)|Garut]]
| onderdistrict  = [[Sukaresmi (Garut)|Sukaresmi]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 3205161004
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Cintadamai''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Garut (regentschap)|Garut]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[West-Java]], [[Indonesië]]. Cintadamai telt 6522 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=15}}

[[Categorie:Plaats in West-Java]]

title: Situering

Provincie: West-Java

Regentschap of · stadsgemeente: Garut

Onderdistrict: Sukaresmi

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# HLR 80
De HLR 80, afgeleid van de Duitse serie V 60, tot 1971 bekend als type 260, is een dieselhydraulische locomotief bestemd voor het goederenvervoer van Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS).

## Geschiedenis
De Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen liet in licentie 48 locomotieven bij La Brugeoise et Nivelles (BN) en 21 locomotieven bij Ateliers Belges Réunies (ABR) bouwen. Hierbij werd gebruikgemaakt van een Maybach-motor van het type GTO 6R en een versnellingsbak van het merk Voith.
De NMBS bezit nog één exemplaar, 8035 (ex 260.035), in september 2021 (zonder nummer) geparkeerd op een doodlopend spoor in Schaarbeek-Vorming.

## Nummers
| Lijst van de HLR 80 |                               |                    |           |
| Nummers             | Gebouwd door                  | Vernummerd in 1971 | Opmerking |
| 260.001-260.021     | La Brugeoise et Nivelles (BN) | 8001-8021          |           |
| 260.022-260.042     | Ateliers Belges Réunies (ABR) | 8022-8042          |           |
| 260.043-260.069     | La Brugeoise et Nivelles (BN) | 8043-8069          |           |

## Constructie en techniek
De locomotief heeft een stalen frame. De tractie-installatie is uitgerust met een hydraulische versnellingsbak die door een blinde as (zonder wielen) met koppelstangen verbonden is met alle drie assen.

## Treindiensten
De locomotieven werden door de NMBS gebruikt voor de rangeerdienst en lichte goederentreinen. Een aantal van de T80 werden nog verkocht aan Italië.

title: HLR 80

wikitext:
{{Infobox locomotief
| titel = HLR 80
| afbeelding  = 2009-06-08 sncb 8061 Saint Ghislain PFT-TSP.jpg
| onderschrift  =  ''locomotief 8061 te [[Saint-Ghislain]]''
| afbeelding2  =
| onderschrift2  =
| aantal  = 69
| nummering  = ''voor 1971:'' 260.001-069
''na 1971:'' 8001-8069
| fabrikant  = [[La Brugeoise et Nivelles]] (BN)
 [[Ateliers Belges Réunis]] (ABR)
| indienst  = 1961-1963
| uitdienst  = 2002
| asindeling  = C
| spoorbreedte  = [[normaalspoor|1435 mm]]
| gewicht  = 52,0 ton
| aslast  = 18 ton
| lengte  = 10,45 m
| breedte  =
| hoogte  = 4,54 m
| snelheid  = 60 km/h
| dienstsnelheid =
| stroomsysteem =
| aandrijving  = [[Dieselhydraulische aandrijving|dieselhydraulisch]]
| tandrad  =
| motoren  = 1
| motorfabrikant = Maybach GTO 6R
| vermogen  = 480 kW
| trekkracht  =
| tankinhoud  = 1500 liter
| treinbeinvloeding=
| remsysteem  = mechanisch
| treinradio  =
}}
De '''HLR 80''', afgeleid van de Duitse serie ''[[Baureihe 260|V 60]]'', tot 1971 bekend als type 260, is een [[dieselhydraulische locomotief]] bestemd voor het goederenvervoer van [[Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen]] (NMBS).

== Geschiedenis ==
De Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen liet in licentie 48 locomotieven bij [[La Brugeoise et Nivelles]] (BN) en 21 locomotieven bij [[Ateliers Belges Réunis|Ateliers Belges Réunies]] (ABR) bouwen. Hierbij werd gebruikgemaakt van een Maybach-motor van het type GTO 6R en een versnellingsbak van het merk Voith.

De NMBS bezit nog één exemplaar, 8035 (ex 260.035), in september 2021 (zonder nummer) geparkeerd op een doodlopend spoor in Schaarbeek-Vorming.

== Nummers ==
{| class="wikitable"
| colspan="7" align="center" | '''Lijst van de HLR 80'''
|-
! Nummers
! Gebouwd door
! Vernummerd in 1971
! Opmerking
|- align="center"
| 260.001-260.021
| La Brugeoise et Nivelles (BN)
| 8001-8021
|
|- align="center"
| 260.022-260.042
| Ateliers Belges Réunies (ABR)
| 8022-8042
|
|- align="center"
| 260.043-260.069
| La Brugeoise et Nivelles (BN)
| 8043-8069
|
|- align="center"
|}

== Constructie en techniek ==
De locomotief heeft een stalen frame. De tractie-installatie is uitgerust met een hydraulische versnellingsbak die door een blinde as (''zonder wielen'') met koppelstangen verbonden is met alle drie assen.

== Treindiensten ==
De locomotieven werden door de NMBS gebruikt voor de rangeerdienst en lichte goederentreinen. Een aantal van de T80 werden nog verkocht aan Italië.

== Literatuur ==
* ''Benelux Lokomotieven en Treinstellen 1981-01-01''. Gerrit Nieuwenhuis, Yves Steenebruggen. Uitgeverij Frank Stenvalls Förlag. Mälmo. ISBN 91-7266-054-6
* Arno Bretschneider, Manfred Traube: ''Die Baureihe V 60. Das Arbeitstier der DB.'' Eisenbahn-Kurier Verlag, Freiburg 1997, ISBN 3-88255-804-0
* ''Spoorwegen'', diverse jaargangen. Gerrit Nieuwenhuis, Richard Latten. Uitgeverij de Alk BV, Alkmaar.

== Zie ook ==
* [[Baureihe 260]] van de [[Deutsche Bahn]] (DB).

{{Appendix|2=
{{References}}
* {{de}} [http://www.v60.de/ Die V 60 der Deutschen Bundesbahn]
}}
{{Commonscat|SNCB Class 80}}
{{Navigatie spoorwegmaterieel NMBS}}
[[Categorie:Belgisch spoorwegmaterieel]]
[[Categorie:Locomotief van La Brugeoise et Nivelles]]
[[Categorie:Locomotief van ABR]]

title: HLR 80

Fabrikant: La Brugeoise et Nivelles (BN) · Ateliers Belges Réunis (ABR)

Asindeling: C

Aslast: 18 ton

Maximumsnelheid: 60 km/h

Aandrijving: dieselhydraulisch

Motorfabrikant: Maybach GTO 6R

Inhoud brandstoftank: 1500 liter

Remsysteem: mechanisch

Portaal: Verkeer & Vervoer


text:
# Beleg van Calais (1596)
Het Beleg van Calais in het jaar 1596 was de inname van de Franse stad Calais voor het Spaanse Rijk door Albrecht van Oostenrijk. De belegering, van 8 april tot en met 24 april, was door een alliantie tussen Frankrijk, Engeland en de Verenigde Provinciën onderdeel van de Hugenotenoorlogen, de Spaans-Engelse Oorlog (1585-1604) en de Tachtigjarige Oorlog. De "Triple Alliantie" betekende voor de Verenigde Provinciën erkenning als onafhankelijke staat.

## Aanloop
Calais maakte oorspronkelijk deel uit van het graafschap Artesië, tot de Engelsen het bij het beleg van Calais veroverden in 1347 en het tot 1558 een Engelse exclave bleef. Toen veroverden de Fransen het.
Hendrik IV van Frankrijk was in de eindfase beland van de maandenlange belegering op het in Spaanse handen zijnde La Fère. Toen ineens Albrecht van Oostenrijk verscheen met een leger van dertien- tot vijftienduizend man, voor Calais. Een groot deel daarvan bestond uit doorgewinterde Spaanse en Italiaanse veteranen. Albrecht had daarbij een list gebruikt. Het leek er even op alsof hij La Fère wilde ontzetten, maar keerde ineens om met het leger, in de richting van Calais. Hij liet zijn troepen de stad omsingelen.
De Engelsen hadden hier geen rekening mee gehouden. Zij waren er op berekend dat zij hun Franse bondgenoot zo weinig mogelijk zouden moeten bijstaan. Hendrik IV had daarvoor een aanbod moeten afslaan van de Engelse koningin. Zij was bereid om enkele Franse havens te versterken met tienduizend Engelsen. In ruil voor deze "hulp" wilde Elizabeth wel het beheer van Calais volledig in Engelse handen krijgen. Ondanks dat werden onmiddellijk in Dover door Robert Devereux voorbereidingen getroffen om uit te varen. De kanonschoten waren tot in Greenwich nog te horen geweest.
Beter ging het met de Staatse samenwerking. Maurits van Nassau, de latere prins van Oranje, had de voorgaande zomer nuttig besteed door militaire disciplines te oefenen met zijn leger. Hij kon de ervaringen nu in de praktijk brengen. Zodra hij het nieuws vernam ging hij naar Zeeland, intussen troepen wervend om vooruit te sturen.

## Beleg

### Stad gaat over bij verdrag
De Engelsen waren reeds op de hoogte gebracht dat de beste kant om Calais te ontzetten het door de Fransen aangelegde oostelijk gelegen ravelijn was. Binnen Calais zou men ook alles doen om deze te behouden. Men wenste een versterking van tienduizend man. Deze werden uiteindelijk op last van de Engelse koningin voor een expeditie naar Cadiz verplaatst. Albrecht had slechts twee of drie van zijn voornaamste veldheren zijn werkelijke plannen medegedeeld. Toen ze naar La Fère trokken keerde plotseling Rhone met keurtroepen om in de richting van Calais. Voor de brug lag de schans Nieulei die ze zonder moeite innamen. Daarna vielen ze de schans van Risbane aan. Deze lag aan de havenmond en was van groot belang voor Calais. Ondanks hevig verzet op deze schans moesten ze toch de schans middels verdrag overgeven. Dankzij deze spoedige voortgang van zaken moest een vloot uit Bologna omkeren die de haven al genaderd was om de stad te ontzetten. Toen Albrecht het nieuws vernam keerde hij prompt om en liet zijn legers de stad omsingelen waarbij hij nog enkele voorsteden aanviel om verzekerd te zijn van rugdekking. Bij Calais verging het net zo voorspoedig voor Albrecht, de beschietingen waren nog niet goed en wel begonnen of het garnizoen was gedwongen zich terug te trekken op de citadel.

### Citadel wordt bestormd
Het was de gouverneur van Bologna, Campagnolo, nog gelukt twee- à driehonderd man aan versterkingen binnen de citadel van Calais te brengen, in de nacht van 22 april. Het was eb en men kon zodoende de citadel naderen vanaf de zee. Soms moesten ze door het water waden tot aan hun nek, soms zwemmend voor hun leven, om dan de volgende dag afgeslacht te worden met de reeds aanwezige bezetting. Zodra de versterkingen binnen waren, vielen zij in Spaanse handen zodat de aanvaller nu over gijzelaars beschikten. Toen schoot een kanon vanaf de citadel op de inmiddels bezette stad, een schildwacht kwam daarbij om het leven. De Rosne was furieus, hij zag dit als een vertrouwensbreuk en liet vervolgens op de niet al te sterke kasteelmuren terugschieten.
Het schijnt dat Filips Willem tijdens die gebeurtenis over stalen zenuwen beschikte. Tijdens het beleg was hij steeds op de plekken waar de strijd het hevigst was. Er werd vanuit de stad met het kanon geschoten waardoor in een klap twee of drie Spanjaarden gedood werden. De resten van de slachtoffers schijnen bij hem op het gezicht gespat te hebben, waarna Filips Willem zou hebben gezegd: "Ik ben van te edelen huize om vrees te voelen voor de dood". Op dat moment was Maurits onderweg naar Calais met twintig schepen.
Tegelijkertijd hadden de aanvallers succesvol een bres in de kasteelmuur geschoten. De eerste bestorming werd voornamelijk door Hollanders en Zeeuwen geblokkeerd waarbij veel doden onder hen vielen, inclusief de twee kapiteins Dominique en Le Gros. Tijdens een tweede bestorming lukte het de Spanjaarden door te stormen. Daarbij werd bijna het hele garnizoen (op de Hollanders en Zeeuwen na) gedood. Er waren vijfduizend mensen, soldaten en burgers, op de citadel geweest, de meesten werden gedood of gevangengenomen. Op 17 april viel het doek voor Calais, nog voor de hulptroepen uit Engeland waren ingescheept. De stad werd na een beleg van negen dagen, en het kasteel werd op 24 april, zeven dagen later, met een bestorming ingenomen. Dit alles in weerwil van de vierduizend Fransen die de stad hadden verdedigd en de Engelse en Staatse troepen die nog een ontzet hadden ondernomen.

## Nasleep

### Alliantie
De samenwerking was niet echt geslaagd, alhoewel de Franse koning zeer te spreken was over prins Maurits. Herhaaldelijk sprak hij ongebonden over het schrille contrast tussen hem en de Engelse koningin. Maurits was in persoon komen opdagen om de Fransen te ontzetten. De koning hoopte dat de Staatsen zouden terugkeren om Calais te heroveren, onder bevel van Maurits. De koning voegde daar aan toe dat alleen Maurits al voor duizend man staat. Uit een brief van Maurits bleek dat hij Calais tot een mijl was genaderd toen Calais gevallen was. Maurits had twee dagen voor zijn vertrek de vrijheer van Sednisky vooruit gestuurd, maar die was omgekeerd en Maurits tegemoet gevaren met het slechte nieuws. Maurits schreef in de brief dat zijn vloot vier dagen vertraging opgelopen had door windstilte, tegenwind, mist en onweer. Henry was minder te spreken over de Engelsen. Hij zette de situatie op scherp; indien Elizabeth zich niet welwillender zou opstellen zou hij vrede sluiten met het Spaanse Rijk. Elizabeth had niet veel keus. Er was al een oproer aan de Theems voorgevallen, wegens het verlies van Calais. Er werd een verdrag gesloten tussen Engeland, Frankrijk en de Verenigde Provinciën. Maurits en Van Oldenbarnevelt ondernamen geen pogingen meer om een soevereine vorst voor de Nederlanden te vinden. In de Instructie van 12 april 1588 werd bepaald dat de politieke macht voortaan zou worden uitgeoefend door de Raad van State, hoewel die feitelijk bij de Staten-Generaal zou komen te liggen. Daarmee was zonder formeel besluit de Republiek der Verenigde Provinciën geboren.

### Voortgang
Albert zette er vaart achter, meteen na de inname van Calais liet hij Ardres belegeren. Ardres en de kastelen Guynes en Ham moesten zich snel overgeven. Zowel de Franse koning als de Nederlanders moesten met lede ogen aanzien dat de sleutel van Het Kanaal nu in Spaanse handen was. Zij hadden immers ook Duinkerke al in handen, wat inmiddels een piratennest was geworden. De vrees bestond dat nu ook Calais dat lot was beschoren. Zo keek men in Vlaanderen tegen het door de Staatsen bezette Oostende aan, waar vanuit plundertochten over heel Vlaanderen werden ondernomen. De Vlamingen drongen dan ook bij Albrecht aan om Oostende te belegeren. Twaalfhonderdduizend kronen boden ze Albrecht als hij op het aanbod zou ingaan. Albrecht liet in juni de omgeving van Oostende verkennen, maar zag geen mogelijkheid tot een belegering.
Hij zag daarin meer in een mogelijkheid om Hulst te belegeren. Maurits van Oranje en Willem Lodewijk van Nassau-Dillenburg hadden nog een onsuccesvolle poging tot ontzet uitgevoerd, maar de stad viel op 18 augustus 1596 toch in Spaanse handen. Nadat de Engelse koningin meer dan tweeduizend man ondersteuning had laten overplaatsen naar Cadiz, werden daardoor vijfduizend verdedigers in de steek gelaten. Maurits had een waardevolle les geleerd, hoewel een alliantie noodzakelijk was in de strijd, moest het niet als vervanging van eigen troepen worden beschouwd. Hij zou daarentegen een zeer succesvol jaar voor de boeg krijgen tijdens zijn veldtocht van 1597.
Na de inname van Calais maakte de stad een tweetal jaren deel uit van de Spaanse Nederlanden, om dan te worden teruggeven aan Frankrijk bij de Vrede van Vervins in 1598.

title: Beleg van Calais (1596)

wikitext:
{{Infobox militair conflict
| conflict = Beleg van Calais
| partof = de [[Tachtigjarige Oorlog]]
| afbeelding =Calais 1596.JPG
| onderschrift = Overzicht van het beleg door [[Frans Hogenberg]]
''(collectie: [[Rijksmuseum Amsterdam]])''
| date = 8 april -24 april, 1596
| place = [[Calais]]
| territory =
| result = Spaanse overwinning
| combatant1 =[[Bestand:Frankrijk oud.svg|25px|border|Vlag van het Koninkrijk Frankrijk]] [[Koninkrijk Frankrijk (1589-1792)|Frankrijk]]
'''Gesteund door''':
[[Bestand:Flag of England.svg|25px|rand]] [[Koninkrijk Engeland|Engeland]]
[[Bestand:Prinsenvlag.svg|22px|rand]] [[Staatsen|Nederlandse Opstandelingen]]
| combatant2=[[Bestand:Flag of New Spain.svg|22px|rand]] [[Leger van Vlaanderen]]
| commander1 = [[Hendrik IV van Frankrijk|Hendrik IV]]
Gesteund door:
[[Robert Devereux (1566-1601)|Robert Devereux]]
[[Maurits van Oranje|Maurits van Nassau]]
| commander2 = [[Albrecht van Oostenrijk]]
| strength1 = 4.000-5.000
| strength2 = 13.000-15.000
| casualties1 =
| casualties2 =
| portaal = Tachtigjarige Oorlog
}}
Het '''Beleg van Calais''' in het jaar 1596 was de inname van de [[Koninkrijk Frankrijk|Franse]] stad [[Calais]] voor het [[Spaanse Rijk]] door [[Albrecht van Oostenrijk]]. De belegering, van [[8 april]] tot en met [[24 april]], was door een alliantie tussen Frankrijk, Engeland en de Verenigde Provinciën onderdeel van de [[Hugenotenoorlogen]], de [[Spaans-Engelse Oorlog (1585-1604)]] en de [[Tachtigjarige Oorlog]]. De "[[Triple Alliantie (1596)|Triple Alliantie]]" betekende voor de Verenigde Provinciën erkenning als onafhankelijke staat.

==Aanloop==
[[Bestand:Albert de Habsbourg.jpg|thumb|150px|links|[[Albrecht van Oostenrijk]], door [[Frans Pourbus (II)|Frans Pourbus]]]]
Calais maakte oorspronkelijk deel uit van het [[graafschap Artesië]], tot de [[Engeland|Engelsen]] het bij het [[beleg van Calais (1346)|beleg van Calais]] veroverden in [[1347]] en het tot [[1558]] een Engelse [[exclave]] bleef. Toen veroverden de [[Koninkrijk Frankrijk|Fransen]] het.

[[Hendrik IV van Frankrijk]] was in de eindfase beland van de maandenlange belegering op het in Spaanse handen zijnde [[La Fère]]. Toen ineens [[Albrecht van Oostenrijk]] verscheen met een leger van dertien- tot vijftienduizend<ref name="Lennep">{{aut|Jacob Lennep}}, ''De voornaamste geschiedenissen van Noord-Nederland: Van den dood van Prins Willem I tot aan dien van Prins Maurits'' P. 93 Uitgave: Meijer Warnars, 1852</ref> man, voor Calais. Een groot deel daarvan bestond uit doorgewinterde Spaanse en Italiaanse veteranen.<ref name="Nimwegen"/> Albrecht had daarbij een list gebruikt. Het leek er even op alsof hij La Fère wilde ontzetten, maar keerde ineens om met het leger, in de richting van Calais.<ref name="Smet">{{aut|Joseph Jean De Smet}}, ''Geschiedenis van Belgien, Volume 2'' P. 118 Uitgave: Vanryckegem-Hovaere, 1837</ref> Hij liet zijn troepen de stad omsingelen.

De Engelsen hadden hier geen rekening mee gehouden. Zij waren er op berekend dat zij hun Franse bondgenoot zo weinig mogelijk zouden moeten bijstaan.<ref name="Nuyens">{{aut|Willem J. F. Nuyens}}, ''Geschiedenis der nederlandsche beroerten in de XVIe eeuw: Geschiedenis van den opstand in de Nederlanden, van de komst van Alva tot aan de bevrediging van Gend : (1567 - 1576)'' P.2oo Landenhuysen, 1867</ref> Hendrik IV had daarvoor een aanbod moeten afslaan van de Engelse koningin. Zij was bereid om enkele Franse havens te versterken met tienduizend Engelsen.<ref name="Crowe">{{aut|Eyre Evans Crowe}}, ''The History of France, Volume 3'' P. 322 Longman, Brown, Green, Longmans, and Roberts, 1863</ref> In ruil voor deze "hulp" wilde [[Elizabeth I van Engeland|Elizabeth]] wel het beheer van Calais volledig in Engelse handen krijgen.<ref name="Koppenol"/> Ondanks dat werden onmiddellijk in [[Dover (Engeland)|Dover]] door [[Robert Devereux (1566-1601)|Robert Devereux]] voorbereidingen getroffen om uit te varen. De kanonschoten waren tot in [[Greenwich (Londen)|Greenwich]] nog te horen geweest.<ref name="Biographia Britannica">{{aut|Biographia Britannica}},''Biographia Britannica: Or, The Lives of the Most Eminent Persons who Have Flourished in Great Britain and Ireland, from the Earliest Ages, Down to the Present Times: Collected from the Best Authorities, Both Printed and Manuscript, and Digested in the Manner of Mr. Bayle's Historical and Critical Dictionary'' P. 1664 Olms, 1750</ref>

Beter ging het met de Staatse samenwerking.<ref name="Motley">{{aut|John Lothrop Motley}}, ''History of the United Netherlands: from the death of William the Silent to the Twelve Years' Truce, 1609, Volume 3'' P. 373 Uitgave: J. Murray, 1867</ref> [[Maurits van Oranje|Maurits van Nassau]], de latere [[prins van Oranje]], had de voorgaande zomer nuttig besteed door militaire disciplines te oefenen met zijn leger.<ref name="Nimwegen">{{aut|Olaf Van Nimwegen}}, ''The Dutch Army and the Military Revolutions: 1588 - 1688'' P. 163 Boydell & Brewer, 2010</ref> Hij kon de ervaringen nu in de praktijk brengen. Zodra hij het nieuws vernam ging hij naar Zeeland, intussen troepen wervend om vooruit te sturen.<ref name="Koppenol">{{aut|Johan Koppenol}}, ''Leids heelal: Het Loterijspel (1596) van Jan van Hout'' P. 24 Uitgeverij Verloren, Jan 1, 1998</ref>

==Beleg==
===Stad gaat over bij verdrag===
[[Bestand:HenriIV.jpg|150px|thumb|[[Hendrik IV van Frankrijk]]]]
De Engelsen waren reeds op de hoogte gebracht dat de beste kant om Calais te ontzetten het door de Fransen aangelegde oostelijk gelegen [[ravelijn]] was. Binnen Calais zou men ook alles doen om deze te behouden. Men wenste een versterking van tienduizend man.<ref name="Green">{{aut|Mary Anne Everett Green}} ''Calendar of State Papers, Domestic Series, of the Reigns of Edward VI, Mary, Elizabeth, 1547-1580: Elizabeth 1595-1597'' P. 198 Longman, Brown, Green, Longmans, & Roberts, 1869</ref> Deze werden uiteindelijk op last van de Engelse koningin voor een expeditie naar [[Cádiz (stad)|Cadiz]] verplaatst. Albrecht had slechts twee of drie van zijn voornaamste veldheren zijn werkelijke plannen medegedeeld. Toen ze naar La Fère trokken keerde plotseling Rhone met keurtroepen om in de richting van Calais. Voor de brug lag de [[schans (verdedigingswerk)|schans]] Nieulei die ze zonder moeite innamen. Daarna vielen ze de schans van Risbane aan. Deze lag aan de havenmond en was van groot belang voor Calais. Ondanks hevig verzet op deze schans moesten ze toch de schans middels verdrag overgeven. Dankzij deze spoedige voortgang van zaken moest een vloot uit [[Bologna (stad)|Bologna]] omkeren die de haven al genaderd was om de stad te [[ontzet]]ten. Toen Albrecht het nieuws vernam keerde hij prompt om en liet zijn legers de stad omsingelen waarbij hij nog enkele voorsteden aanviel om verzekerd te zijn van rugdekking. Bij Calais verging het net zo voorspoedig voor Albrecht, de beschietingen waren nog niet goed en wel begonnen of het garnizoen was gedwongen zich terug te trekken op de citadel.<ref name="Watson">{{aut|Robert Watson}}, ''Historie der regering van Philips II, koning van Spanje, Volume 4'' P. 239 Uitgeverij Beman, Bennet en Hake, 1778</ref>

===Citadel wordt bestormd===
[[Bestand:Citadelle de Calais - La Porte de Neptune.JPG|240px|thumb|links|La Porte de Neptune, toegangspoort tot de citadel]]
Het was de gouverneur van Bologna, Campagnolo, nog gelukt twee- à driehonderd man aan versterkingen binnen de [[citadel (bouwwerk)|citadel]] van Calais te brengen, in de nacht van 22 april. Het was [[eb]] en men kon zodoende de citadel naderen vanaf de zee. Soms moesten ze door het water waden tot aan hun nek, soms zwemmend voor hun leven, om dan de volgende dag afgeslacht te worden met de reeds aanwezige bezetting. Zodra de versterkingen binnen waren, vielen zij in Spaanse handen zodat de aanvaller nu over gijzelaars beschikten. Toen schoot een kanon vanaf de citadel op de inmiddels bezette stad, een [[schildwacht]] kwam daarbij om het leven. De Rosne was furieus, hij zag dit als een vertrouwensbreuk en liet vervolgens op de niet al te sterke [[weermuur|kasteelmuren]] terugschieten.<ref name="Motley"/>

Het schijnt dat [[Filips Willem van Oranje|Filips Willem]] tijdens die gebeurtenis over stalen zenuwen beschikte. Tijdens het beleg was hij steeds op de plekken waar de strijd het hevigst was. Er werd vanuit de stad met het kanon geschoten waardoor in een klap twee of drie Spanjaarden gedood werden. De resten van de slachtoffers schijnen bij hem op het gezicht gespat te hebben, waarna Filips Willem zou hebben gezegd: ''"Ik ben van te edelen huize om vrees te voelen voor de dood"''.<ref name="Lennep"/> Op dat moment was Maurits onderweg naar Calais met twintig schepen.

Tegelijkertijd hadden de aanvallers succesvol een [[bres (vesting)|bres]] in de kasteelmuur geschoten. De eerste bestorming werd voornamelijk door Hollanders en Zeeuwen geblokkeerd waarbij veel doden onder hen vielen, inclusief de twee kapiteins Dominique en Le Gros. Tijdens een tweede bestorming lukte het de Spanjaarden door te stormen. Daarbij werd bijna het hele garnizoen (op de Hollanders en Zeeuwen na) gedood. Er waren vijfduizend mensen, soldaten en burgers, op de citadel geweest, de meesten werden gedood of gevangengenomen.<ref name="Motley"/> Op 17 april viel het doek voor Calais, nog voor de hulptroepen uit Engeland waren ingescheept. De stad werd na een beleg van negen dagen, en het kasteel werd op 24 april, zeven dagen later, met een bestorming ingenomen.<ref name="Smet"/><ref name="Nuyens"/> Dit alles in weerwil van de vierduizend Fransen die de stad hadden verdedigd en de Engelse en Staatse troepen die nog een [[ontzet]] hadden ondernomen.<ref name="Lennep"/>

==Nasleep==
===Alliantie===
[[Bestand:Amsterdam 085.JPG|250px|miniatuur|links|[[Maurits van Oranje]]]]
De samenwerking was niet echt geslaagd, alhoewel de Franse koning zeer te spreken was over prins Maurits. Herhaaldelijk sprak hij ongebonden over het schrille contrast tussen hem en de Engelse koningin. Maurits was in persoon komen opdagen om de Fransen te ontzetten. De koning hoopte dat de Staatsen zouden terugkeren om Calais te heroveren, onder bevel van Maurits. De koning voegde daar aan toe dat alleen Maurits al voor duizend man staat.<ref name="Motley"/> Uit een brief van Maurits bleek dat hij Calais tot een mijl was genaderd toen Calais gevallen was. Maurits had twee dagen voor zijn vertrek de vrijheer van Sednisky vooruit gestuurd, maar die was omgekeerd en Maurits tegemoet gevaren met het slechte nieuws. Maurits schreef in de brief dat zijn vloot vier dagen vertraging opgelopen had door windstilte, tegenwind, mist en onweer.<ref name="Kemp">{{aut|Carel Maria Van der Kemp}}, ''Maurits van Nassau, prins van Oranje, in zyn leven, waardigheden en verdiensten, Volume 2'' P. 158 Van der Meer en Verbruggen, 1843</ref> Henry was minder te spreken over de Engelsen. Hij zette de situatie op scherp; indien Elizabeth zich niet welwillender zou opstellen zou hij vrede sluiten met het [[Spaanse Rijk]]. Elizabeth had niet veel keus. Er was al een oproer aan de [[Theems]] voorgevallen, wegens het verlies van Calais. Er werd een verdrag gesloten tussen Engeland, Frankrijk en de Verenigde Provinciën.<ref name="Koppenol"/> Maurits en Van Oldenbarnevelt ondernamen geen pogingen meer om een soevereine vorst voor de Nederlanden te vinden. In de [[Instructie van 12 april 1588]] werd bepaald dat de politieke macht voortaan zou worden uitgeoefend door de Raad van State, hoewel die feitelijk bij de Staten-Generaal zou komen te liggen. Daarmee was zonder formeel besluit de Republiek der Verenigde Provinciën geboren.

===Voortgang===
[[Bestand:Elizabeth I (Armada Portrait).jpg|250px|miniatuur|links|[[Elizabeth I van Engeland]]]]
Albert zette er vaart achter, meteen na de inname van Calais liet hij [[Ardres]] belegeren. Ardres en de kastelen [[Enguinegatte|Guynes]] en [[Ham-en-Artois|Ham]] moesten zich snel overgeven. Zowel de Franse koning als de Nederlanders moesten met lede ogen aanzien dat de sleutel van [[Het Kanaal]] nu in Spaanse handen was. Zij hadden immers ook [[Duinkerke]] al in handen, wat inmiddels een piratennest was geworden. De vrees bestond dat nu ook Calais dat lot was beschoren. Zo keek men in Vlaanderen tegen het door de Staatsen bezette [[Oostende]] aan, waar vanuit plundertochten over heel [[Graafschap Vlaanderen|Vlaanderen]] werden ondernomen. De Vlamingen drongen dan ook bij Albrecht aan om Oostende te belegeren. Twaalfhonderdduizend kronen boden ze Albrecht als hij op het aanbod zou ingaan. Albrecht liet in juni de omgeving van Oostende verkennen, maar zag geen mogelijkheid tot een belegering.

Hij zag daarin meer in een mogelijkheid om [[Beleg van Hulst (1596)|Hulst te belegeren]]. [[Maurits van Oranje]] en [[Willem Lodewijk van Nassau-Dillenburg]] hadden nog een onsuccesvolle poging tot [[ontzet]] uitgevoerd, maar de stad viel op 18 augustus [[1596]] toch in Spaanse handen.<ref name="Nuyens"/> Nadat de Engelse koningin meer dan tweeduizend man ondersteuning had laten overplaatsen naar [[Cádiz (stad)|Cadiz]], werden daardoor vijfduizend verdedigers in de steek gelaten. Maurits had een waardevolle les geleerd, hoewel een [[alliantie]] noodzakelijk was in de strijd, moest het niet als vervanging van eigen troepen worden beschouwd.<ref name="Nimwegen"/> Hij zou daarentegen een zeer succesvol jaar voor de boeg krijgen tijdens zijn [[Maurits' veldtocht van 1597|veldtocht van 1597]].

Na de inname van Calais maakte de stad een tweetal jaren deel uit van de [[Spaanse Nederlanden]], om dan te worden teruggeven aan Frankrijk bij de [[Vrede van Vervins]] in [[1598]].

{{Appendix|2=
{{References}}
}}
{{Navigatie Tachtigjarige Oorlog}}

[[Categorie:1596]]
[[Categorie:Beleg tijdens de Tachtigjarige Oorlog|Calais 1596]]
[[Categorie:Calais]]
[[Categorie:Gebeurtenis in het graafschap Vlaanderen]]
[[Categorie:Belegering|Calais 1596]]
[[Categorie:Militaire operatie in de 16e eeuw]]
[[Categorie:Veldslag in Frankrijk|Calais 1596]]

title: Onderdeel van de Tachtigjarige Oorlog

Onderdeel van de Tachtigjarige Oorlog: Overzicht van het beleg door Frans Hogenberg (collectie: Rijksmuseum Amsterdam)

Onderdeel van de Tachtigjarige Oorlog: Overzicht van het beleg door Frans Hogenberg · (collectie: Rijksmuseum Amsterdam)

Datum: 8 april -24 april, 1596

Locatie: Calais

Resultaat: Spaanse overwinning

title: Strijdende partijen

Leger van Vlaanderen

title: Leiders en commandanten

Albrecht van Oostenrijk

title: Troepensterkte

Portaal: Tachtigjarige Oorlog


text:
# Allora (geslacht)
Allora is een geslacht van vlinders van de familie van de dikkopjes (Hesperiidae), uit de onderfamilie van de Coeliadinae. De wetenschappelijke naam en de beschrijving van dit geslacht werden voor het eerst in 1914 gepubliceerd door Gustavus Athol Waterhouse en George Lyell.
De soorten van dit geslacht komen voor in het Australaziatisch gebied.

## Soorten
- A. doleschallii (C. Felder, 1860)
- A. major (Rothschild, 1916)

### Status onduidelijk
- A. luna Evans, 1934

title: Allora (geslacht)

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam            = ''Allora''
| titelweergave   = cursief
| afbeelding      =
| afbeeldingtekst =
| onderorde       =
| superfamilie    = [[Papilionoidea]]
| familie         = [[Dikkopjes|Hesperiidae]] (Dikkopjes)
| onderfamilie    = [[Coeliadinae]]
| taxon           = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam          = ''Allora''
| auteur          = Waterhouse & Lyell
| datum           = 1914
| typesoort       = ''[[Allora doleschallii|Ismene doleschalii]] C. Felder, 1860
}}
'''''Allora''''' is een geslacht van [[vlinders]] van de familie van de [[dikkopjes]] (Hesperiidae), uit de onderfamilie van de [[Coeliadinae]]. De wetenschappelijke naam en de beschrijving van dit geslacht werden voor het eerst in 1914 gepubliceerd door [[Gustavus Athol Waterhouse]] en [[George Lyell]].

De soorten van dit geslacht komen voor in het [[Australaziatisch gebied]].

== Soorten ==
*''[[Allora doleschallii|A. doleschallii]]'' ([[Cajetan Freiherr von Felder|C. Felder]], 1860)
*''[[Allora major|A. major]]'' (Rothschild, 1916)
===Status onduidelijk===
*''[[Allora luna|A. luna]]'' Evans, 1934

{{Appendix|2=
*{{en}}{{Aut|Markku Savela}}. [https://www.nic.funet.fi/pub/sci/bio/life/insecta/lepidoptera/ditrysia/hesperioidea/hesperiidae/coeliadinae/allora/ ''Allora'' Waterhouse & Lyell, 1914]. nic.funet.fi. Geraadpleegd op 25-9-2022.
}}

[[Categorie:Coeliadinae]]

title: Allora

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Superfamilie: Papilionoidea

Familie: Hesperiidae (Dikkopjes)

Onderfamilie: Coeliadinae

title: Ismene doleschalii C. Felder, 1860

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Steatoda niveosignata
Steatoda niveosignata is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de kogelspinnen (Theridiidae).
Het dier behoort tot het geslacht Steatoda. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1908 door Eugène Simon.

title: Steatoda niveosignata

wikitext:
{{Taxobox spin
| naam              = ''Steatoda niveosignata''
| titelweergave     = cursief
| afbeelding        =
| afbeeldingtekst   =
| familie           = [[Kogelspinnen|Theridiidae]] (Kogelspinnen)
| geslacht          = ''[[Steatoda]]''
| auteur            = [[Eugène Simon]]
| datum             = 1908
| haakjes           = ja
}}
'''''Steatoda niveosignata''''' is een [[spinnen (dieren)|spinnen]][[soort]] in de taxonomische indeling van de [[Kogelspinnen|kogelspinnen (Theridiidae)]].<ref>{{aut|Platnick, Norman I.}} (2010): [http://research.amnh.org/entomology/spiders/catalog/ The world spider catalog], version 10.5. ''American Museum of Natural History''. [https://web.archive.org/web/20090312050907/http://research.amnh.org:80/entomology/spiders/catalog/ Gearchiveerd] op 12 maart 2009.</ref>

Het dier behoort tot het geslacht ''[[Steatoda]]''. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1908 door [[Eugène Simon]].

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|21}}

[[Categorie:Steatoda|niveosignata]]

title: Steatoda niveosignata

Klasse: Arachnida (Spinachtigen)

Orde: Araneae (Spinnen)

Familie: Theridiidae (Kogelspinnen)

Geslacht: Steatoda

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Alfa Romeo Alfetta 159
De Alfa Romeo 158/159, ook wel bekend als de Alfetta (Kleine Alfa in Italiaans), is een van de meest succesvolle race-auto's ooit geproduceerd. De Alfa Romeo 158, en de daarvan afgeleide 159, wonnen 47 van de 54 Grands Prix waaraan ze deelnamen. De wagen werd oorspronkelijk ontwikkeld voor de vooroorlogse voiturette raceklasse (1937) en heeft een 1,5-liter 8 cilinder in lijn supercharged motor. Na de Tweede Wereldoorlog werd de auto vanaf 1947 ingezet voor de Formule 1. In de handen van befaamde coureurs als Nino Farina, Juan-Manuel Fangio en Luigi Fagioli, was de Alfetta tot en met 1951 onoverwinnelijk. In 1950, het debuutjaar van de formule 1, won de Alfetta zelfs alle Grands Prix die verreden werden.

## Overzicht

### Ontwikkeling en beginjaren
De eerste versie van deze succesvolle race-auto, de 158, werd in 1937 geproduceerd en ontworpen door Gioacchino Colombo. De auto's naam verwijst naar de 1,5-liter motor en acht cilinders. Alfa's 3-liter race-auto's in 1938 en 1939 werden de Tipo 308, 312 en 316. De 158 debuteerde voor het Alfa Corse raceteam in augustus 1938 in Livorno tijdens de Coppa Ciano Junior waar Emilio Villoresi de eerste overwinning met de 158 noteerde. Op dat moment leverde de 1479.56 cc (58,0 x 70,0 mm) motor rond de 200pk bij 7000 toeren,
met behulp van een single-stage Rootscompressor. Meer succes kwam in de Coppa Acerbo, Coppa Ciano en Tripoli Grand Prix in mei 1940. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de ontwikkeling van de auto voor zes jaar gestaakt.

### Na de oorlog
In 1947 deed de Alfetta weer mee aan een Grand Prix. Voor het seizoen van 1948 werd de 158 gewijzigd. Dit keer produceerde de motor meer dan 350pk en dit type werd aangeduid als de Tipo 158/47. Deze auto maakte een tragisch debuut in 1948 tijdens de Zwitserse Grand Prix waar Achille Varzi zwaar crashte en als gevolg hiervan werd gedood.

### Onverslaanbaar in de Formule 1
In het eerste seizoen van de Formule 1, in 1950, was de 158 onoverwinnelijk en won alle wedstrijden van dat seizoen. Voor een auto die nota bene was ontwikkeld in 1937 was dit ongelooflijk en ook het budget van Alfa Romeo was vrij klein vergeleken met dat van de concurrentie. Daarnaast droegen de getalenteerde coureurs van Alfa Corse, zoals Giuseppe Farina die dat jaar wereldkampioen werd en Juan Manuel Fangio, bij aan het ongekende succes dat Alfa Romeo beleefde.
Aan het eind van 1950 werd een bijgewerkte versie ontwikkeld, de 159, die in gebruik werd genomen voor het formule 1 seizoen van 1951. Deze versie had een vernieuwde achterophanging, een De Dion-as-constructie. De motor werd opgevoerd tot ruim 425pk bij 9600 toeren. Voor die tijd was dit een ongekend hoog vermogen en om dit te bereiken dienden er grotere Superchargers toegepast te worden. Dit in combinatie met het rijke brandstofmengsel vereist voor methanol maakte het verbruik van de 159 erg hoog: zo'n 125 tot 175 liter per 100 km. De Britse Grand Prix op Silverstone was destijds de eerste formule 1 Grand Prix ooit die niet gewonnen was door een Alfa, puur vanwege het feit dat Fangio en Farina beiden een extra keer moesten stoppen voor brandstof. De Alfa's waren echter nog steeds met afstand de snelste en Fangio werd tweede. Overwinningen werden geboekt op de Grand Prix van Zwitserland, Frankrijk en Spanje en Fangio pakte met zijn Alfa de wereldtitel. Op de een-na-laatste GP van 1951, de Italiaanse Grand Prix op Monza, introduceert Alfa Romeo een nieuwe versie bekend als de 159M. De "M" staat voor Maggiorata ("uitgebreid").

### Het einde
Eind 1951 bleek de Italiaanse overheid niet bereid om de ontwikkelingskosten te dekken, waarna het team van Alfa Romeo zich terugtrok uit de formule 1 (de ontwikkeling van de nieuwe 2,5-liter Alfa Romeo 160 werd hiermee gestaakt). In de jaren daarna trad Alfa regelmatig op als motorenleverancier, maar het zou nog tot 1979 duren totdat Alfa terugkeerde als constructeur in de formule 1 (zie: Alfa Romeo (Formule 1)).
De laatste overwinning van de 159 was in 1953 tijdens de Grand Prix van Italië, ruim 16 jaar na de introductie van de eerste Alfetta. Dit in combinatie met de formule 1 wereldtitel in 1950, waarvan alle Grands prix gewonnen, en 1951 maakt de Alfetta 158/159 tot een van de meest succesvolle racewagens ooit.

## Overwinningen
| Datum             | Type | Race                  | Locatie               | Klasse        | Coureur                          |
| ----------------- | ---- | --------------------- | --------------------- | ------------- | -------------------------------- |
| 7 augustus 1938   | 158  | Coppa Ciano           | Livorno               | Voiturette    | Emilio Villoresi                 |
| 11 september 1938 | 158  | Milan Grand Prix      | Monza                 | Voiturette    | Emilio Villoresi                 |
| 30 juli 1939      | 158  | Coppa Ciano           | Livorno               | Voiturette    | Giuseppe Farina                  |
| 13 augustus 1939  | 158  | Coppa Acerbo          | Pescara               | Voiturette    | Clemente Biondetti               |
| 20 augustus 1939  | 158  | Swiss Grand Prix      | Bremgarten            | Voiturette    | Giuseppe Farina                  |
| 12 mei 1940       | 158  | Tripoli Grand Prix    | Libya                 | Voiturette    | Giuseppe Farina                  |
| 21 juli 1946      | 158  | Grand Prix of Nations | Geneva                | –             | Giuseppe Farina                  |
| 1 september 1946  | 158  | Valentino Grand Prix  | Turin, Valentino Park | non-Champ. F1 | Achille Varzi                    |
| 30 september 1946 | 158  | Milan Grand Prix      | Milan, Sempione Park  | –             | Carlo Felice Trossi              |
| 8 juni 1947       | 158  | Swiss Grand Prix      | Bremgarten            | –             | Jean-Pierre Wimille              |
| 29 juni 1947      | 158  | European Grand Prix   | Spa                   | –             | Jean-Pierre Wimille              |
| 13 juli 1947      | 158  | Bari Grand Prix       | Bari                  | –             | Achille Varzi                    |
| 7 september 1947  | 158  | Italian Grand Prix    | Milan, Sempione Park  | –             | Carlo Felice Trossi              |
| 4 juli 1948       | 158  | Swiss Grand Prix      | Bremgarten            | –             | Carlo Felice Trossi              |
| 18 juli 1948      | 158  | French Grand Prix     | Reims                 | –             | Jean-Pierre Wimille              |
| 5 september 1948  | 158  | Italian Grand Prix    | Turin, Valentino Park | –             | Jean-Pierre Wimille              |
| 17 oktober 1948   | 158  | Autodrome Grand Prix  | Monza                 | –             | Jean-Pierre Wimille              |
| 16 april 1950     | 158  | San Remo Grand Prix   | Ospedaletti           | –             | Juan Manuel Fangio               |
| 13 mei 1950       | 158  | European Grand Prix   | Silverstone           | Formula One   | Giuseppe Farina                  |
| 21 mei 1950       | 158  | Monaco Grand Prix     | Monaco                | Formula One   | Juan Manuel Fangio               |
| 4 juni 1950       | 158  | Swiss Grand Prix      | Bremgarten            | Formula One   | Giuseppe Farina                  |
| 18 juni 1950      | 158  | Belgian Grand Prix    | Spa                   | Formula One   | Juan Manuel Fangio               |
| 2 juli 1950       | 158  | French Grand Prix     | Reims                 | Formula One   | Juan Manuel Fangio               |
| 9 juli 1950       | 158  | Bari Grand Prix       | Bari                  | –             | Giuseppe Farina                  |
| 30 juli 1950      | 158  | Grand Prix of Nations | Geneva                | –             | Juan Manuel Fangio               |
| 15 augustus 1950  | 158  | Coppa Acerbo          | Pescara               | –             | Juan Manuel Fangio               |
| 26 augustus 1950  | 158  | International Trophy  | Silverstone           | non-Champ. F1 | Giuseppe Farina                  |
| 3 september 1950  | 158  | Italian Grand Prix    | Monza                 | Formula One   | Giuseppe Farina                  |
| 27 mei 1951       | 159  | Swiss Grand Prix      | Bremgarten            | Formula One   | Juan Manuel Fangio               |
| 2 juni 1951       | 159  | Ulster Trophy         | Dundrod               | –             | Giuseppe Farina                  |
| 17 juni 1951      | 159  | Belgian Grand Prix    | Spa                   | Formula One   | Giuseppe Farina                  |
| 1 juli 1951       | 159  | French Grand Prix     | Reims                 | Formula One   | Luigi Fagioli/Juan Manuel Fangio |
| 28 oktober 1951   | 159  | Spanish Grand Prix    | Pedralbes             | Formula One   | Juan Manuel Fangio               |
| 2 september 1951  | 159  | Bari Grand Prix       | Bari                  | –             | Juan Manuel Fangio               |
| 1953              | 159  | Merano Grand Prix     | Italy                 | –             | Juan Manuel Fangio               |

## Formule 1 resultaten
Resultaten in vet geven de pole positie aan, cursief betekent snelste ronde.
| Jaar | Chassis | Motor                 | Banden | Coureurs              | 1   | 2   | 3   | 4   | 5   | 6   | 7   | 8   | Punten | WCC |
| ---- | ------- | --------------------- | ------ | --------------------- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | ------ | --- |
| 1950 | 158     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      |                       | GBR | MON | 500 | SUI | BEL | FRA | ITA |     | 88     | –*  |
| 1950 | 158     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      | Giuseppe Farina       | 1   | Ret |     | 1   | 4   | 7   | 1   |     | 88     | –*  |
| 1950 | 158     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      | Juan Manuel Fangio    | Ret | 1   |     | Ret | 1   | 1   | Ret |     | 88     | –*  |
| 1950 | 158     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      | Luigi Fagioli         | 2   | Ret |     | 2   | 2   | 2   | 3   |     | 88     | –*  |
| 1950 | 158     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      | Reg Parnell           | 3   |     |     |     |     |     |     |     | 88     | –*  |
| 1950 | 158     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      | Gianbattista Guidotti | DNS |     |     |     |     |     |     |     | 88     | –*  |
| 1950 | 158     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      | Consalvo Sanesi       |     |     |     |     |     |     | Ret |     | 88     | –*  |
| 1950 | 158     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      | Piero Taruffi         |     |     |     |     |     |     | Ret |     | 88     | –*  |
| 1951 | 159     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      |                       | SUI | 500 | BEL | FRA | GBR | GER | ITA | ESP | 75     | –*  |
| 1951 | 159     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      | Giuseppe Farina       | 3   |     | 1   | 5   | Ret | Ret | 3   | 3   | 75     | –*  |
| 1951 | 159     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      | Juan Manuel Fangio    | 1   |     | 9   | 1   | 2   | 2   | Ret | 1   | 75     | –*  |
| 1951 | 159     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      | Toulo de Graffenried  | 5   |     |     |     |     |     | Ret | 6   | 75     | –*  |
| 1951 | 159     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      | Consalvo Sanesi       | 4   |     | Ret | 10  | 6   |     |     |     | 75     | –*  |
| 1951 | 159     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      | Gianbattista Guidotti | DNS |     |     |     |     |     |     |     | 75     | –*  |
| 1951 | 159     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      | Luigi Fagioli         |     |     |     | 1   |     |     |     |     | 75     | –*  |
| 1951 | 159     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      | Felice Bonetto        |     |     |     |     | 4   | Ret | 3   | 5   | 75     | –*  |
| 1951 | 159     | Alfa Romeo 158 1.5 L8 | P      | Paul Pietsch          |     |     |     |     |     | Ret |     |     | 75     | –*  |

* Het Constructeurs Kampioenschap werd niet toegekend tot 1958.

## Trivia
- Zowel de Alfa Romeo Alfetta (1972) als de Alfa Romeo 159 (2006) zijn vernoemd naar deze racewagen.

title: Alfa Romeo Alfetta 159

wikitext:
{{Infobox raceauto
| naam                        = Alfa Romeo Alfetta 158/159
| afbeelding                  = Alfa-Romeo-159-(1951).jpg
| onderschrift                =
| categorie                   = [[Formule 1]] en Voiturette
| constructeur                = [[Alfa Romeo (Formule 1)|Alfa Romeo]]
| ontwerper                   = [[Gioacchino Colombo]]
| voorganger                  =
| opvolger                    = Alfa Romeo 177
| chassis                     =
| ophanging voor              = Trailing arm, transverse leaf springs, hydraulische dempers
| ophanging achter            = Pendelas*, transverse leaf spring, hydraulische dempers

'''*'''[[De Dion-as|De-Dion-as]] was een modificatie in 1951.
| motor                       = Alfa Romeo 158/159 1,479 cc, 8 cilinder in lijn, Roots-type supercharger, front mounted.

Single stage – 200 pk (142 kW) @ 6500 rpm, 350 pk (261 kW) @ 8500 rpm (F1); 159: two stage – 425 pk (317 kW) @ 9300 rpm.
| transmissie                 = Alfa 4 traps handgeschakeld
| gewicht                     =
| brandstof                   = [[Royal Dutch Shell|Shell]] (98,5% methanol, 1% castorolie, 0,5% water)
| banden                      = [[Pirelli]]
| coureurs                    = [[Jean-Pierre Wimille]], [[Giuseppe Farina]], [[Juan Manuel Fangio]] en [[Luigi Fagioli]].
| debuut                      = 1938 Coppa Ciano Junior
| races                       = 41 (GP), 13 (F1)
| overwinningen               = 37 (GP), 10 (F1)
| poles                       = 10 (F1)
| snelste_ronden              = 13 (F1)
| kampioenschap               = 2 (1950: Farina, 1951: Fangio)
| constructeurskampioenschap  = n.v.t. (ingevoerd in 1958)
}}
[[Bestand:Alfetta 159 engine.jpg|rechts|miniatuur|De 1.5L supercharged 8 cilinder in lijn 159 motor.]]
[[Bestand:Alfa Romeo Tipo 159 Alfetta.jpg|rechts|miniatuur|Cockpit.]]
[[Bestand:Alfa Romeo Alfetta 159.jpg|rechts|miniatuur|Alfa Romeo 159 op de [[Nürburgring Nordschleife|Nürburgring]].]]
De '''Alfa Romeo 158/159''', ook wel bekend als de '''''Alfetta''''' (''Kleine Alfa'' in Italiaans<ref name="enzociliberto.it">{{Citeer web|url=http://www.enzociliberto.it/aisastoryauto/articolieriviste/docs/AISA-Alfetta158.doc|title=THE ORIGINS OF THE ALFA ROMEO 158/159|accessdate=2010-08-22|work=enzociliberto.it|format=DOC|archiveurl=https://web.archive.org/web/20060118005904/http://www.enzociliberto.it/aisastoryauto/articolieriviste/docs/AISA-Alfetta158.doc|archivedate=2006-01-18}}</ref>), is een van de meest succesvolle race-auto's ooit geproduceerd. De [[Alfa Romeo (Formule 1)|Alfa Romeo]] 158, en de daarvan afgeleide 159, wonnen 47 van de 54 Grands Prix waaraan ze deelnamen.<ref name="Alfa Romeo Legends">Sparrow, David, ''Alfa Romeo Legends''. {{ISBN|1-85532-646-9}}.</ref> De wagen werd oorspronkelijk ontwikkeld voor de vooroorlogse voiturette raceklasse (1937) en heeft een 1,5-liter 8 cilinder in lijn supercharged motor. Na de Tweede Wereldoorlog werd de auto vanaf 1947 ingezet voor de [[Formule 1]]. In de handen van befaamde coureurs als [[Giuseppe Farina|Nino Farina]], [[Juan Manuel Fangio|Juan-Manuel Fangio]] en [[Luigi Fagioli]], was de Alfetta tot en met 1951 onoverwinnelijk. In 1950, het debuutjaar van de formule 1, won de Alfetta zelfs alle Grands Prix die verreden werden.

== Overzicht ==
=== Ontwikkeling en beginjaren ===
De eerste versie van deze succesvolle race-auto, de 158, werd in 1937 geproduceerd en ontworpen door [[Gioacchino Colombo]].<ref name="kolumbus.fi/leif.snellman">{{Citeer web|url=http://www.kolumbus.fi/leif.snellman/c1.htm|title=The Golden Era Of Grand Prix Racing|accessdate=2007-04-26|work=kolumbus.fi/leif.snellman|archiveurl=https://web.archive.org/web/20070419111505/http://www.kolumbus.fi/leif.snellman/c1.htm|archivedate=19 april 2007 |deadurl=no}}</ref> De auto's naam verwijst naar de 1,5-liter motor en acht cilinders.<ref name="borg">Borgeson, GriffithBorgeson, Griffith, ''The Alfa Romeo Tradition''. {{ISBN|0-85429-875-4}}.</ref> Alfa's 3-liter race-auto's in 1938 en 1939 werden de Tipo 308, 312 en 316. De 158 debuteerde voor het [[Alfa Corse]] raceteam in augustus 1938 in [[Livorno (stad)|Livorno]] tijdens de Coppa Ciano Junior waar Emilio Villoresi de eerste overwinning met de 158 noteerde. Op dat moment leverde de 1479.56 cc (58,0 x 70,0 mm) motor rond de 200pk bij 7000 toeren,<ref name="ddavid.com/formula1">{{Citeer web|url=http://www.ddavid.com/formula1/alfa158.htm|title=Grand Prix Cars – Alfa Romeo 158|accessdate=2007-04-26|work=ddavid.com/formula1|archiveurl=https://web.archive.org/web/20070407141836/http://www.ddavid.com/formula1/alfa158.htm|archivedate=2007-04-07|deadurl=ja}}</ref>
met behulp van een single-stage [[Rootscompressor]]. Meer succes kwam in de Coppa Acerbo, Coppa Ciano en Tripoli Grand Prix in mei 1940.<ref name="supercars.net">{{Citeer web|url=http://www.supercars.net/cars/22.html|title=1938 Alfa Romeo 158 Alfetta|accessdate=2007-04-26|work=supercars.net|archiefurl=https://web.archive.org/web/20190814234124/https://www.supercars.net/blog/1938-alfa-romeo-158-alfetta/|archiefdatum=2019-08-14|dodeurl=ja}}</ref> Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de ontwikkeling van de auto voor zes jaar gestaakt.

=== Na de oorlog ===
In 1947 deed de Alfetta weer mee aan een Grand Prix. Voor het seizoen van 1948 werd de 158 gewijzigd. Dit keer produceerde de motor meer dan 350pk en dit type werd aangeduid als de Tipo 158/47. Deze auto maakte een tragisch debuut in 1948 tijdens de [[Grand Prix Formule 1 van Zwitserland|Zwitserse Grand Prix]] waar [[Achille Varzi]] zwaar crashte en als gevolg hiervan werd gedood.

=== Onverslaanbaar in de Formule 1 ===
In het eerste seizoen van de [[Formule 1 in 1950|Formule 1, in 1950]], was de 158 onoverwinnelijk en won alle wedstrijden van dat seizoen. Voor een auto die nota bene was ontwikkeld in 1937 was dit ongelooflijk en ook het budget van Alfa Romeo was vrij klein vergeleken met dat van de concurrentie. Daarnaast droegen de getalenteerde coureurs van [[Alfa Corse]], zoals [[Giuseppe Farina]] die dat jaar wereldkampioen werd en [[Juan Manuel Fangio]], bij aan het ongekende succes dat Alfa Romeo beleefde.

Aan het eind van 1950 werd een bijgewerkte versie ontwikkeld, de 159, die in gebruik werd genomen voor het [[Formule 1 in 1951|formule 1 seizoen van 1951]]. Deze versie had een vernieuwde achterophanging, een [[De Dion-as]]-constructie. De motor werd opgevoerd tot ruim 425pk bij 9600 toeren. Voor die tijd was dit een ongekend hoog vermogen en om dit te bereiken dienden er grotere Superchargers toegepast te worden. Dit in combinatie met het rijke brandstofmengsel vereist voor methanol maakte het verbruik van de 159 erg hoog: zo'n 125 tot 175 liter per 100 km. De Britse Grand Prix op [[Silverstone (circuit)|Silverstone]] was destijds de eerste formule 1 Grand Prix ooit die niet gewonnen was door een Alfa, puur vanwege het feit dat [[Juan Manuel Fangio|Fangio]] en [[Giuseppe Farina|Farina]] beiden een extra keer moesten stoppen voor brandstof. De Alfa's waren echter nog steeds met afstand de snelste en Fangio werd tweede. Overwinningen werden geboekt op de Grand Prix van Zwitserland, Frankrijk en Spanje en Fangio pakte met zijn Alfa de wereldtitel. Op de een-na-laatste GP van 1951, de [[Grand Prix Formule 1 van Italië 1951|Italiaanse Grand Prix]] op [[Autodromo Nazionale Monza|Monza]], introduceert Alfa Romeo een nieuwe versie bekend als de 159M. De "M" staat voor Maggiorata ("uitgebreid").<ref name="forix.com">{{Citeer web|url=http://www.forix.com/8w/alfetta.html|title=The Alfetta's last call|accessdate=2007-04-26|work=forix.com|archiefurl=https://web.archive.org/web/20070220184321/http://www.forix.com:80/8w/alfetta.html|archiefdatum=20 februari 2007|dodeurl=nee}}</ref>

=== Het einde ===
Eind 1951 bleek de Italiaanse overheid niet bereid om de ontwikkelingskosten te dekken, waarna het team van Alfa Romeo zich terugtrok uit de formule 1 (de ontwikkeling van de nieuwe 2,5-liter Alfa Romeo 160 werd hiermee gestaakt).<ref name="Lang">Mike Lang, ''Grand Prix'', Volume 1, 1950 to 1965, Haynes Publishing Group, 1981, page 39</ref> In de jaren daarna trad Alfa regelmatig op als motorenleverancier, maar het zou nog tot 1979 duren totdat Alfa terugkeerde als constructeur in de formule 1 (zie: [[Alfa Romeo (Formule 1)]]).

De laatste overwinning van de 159 was in 1953 tijdens de Grand Prix van Italië, ruim 16 jaar na de introductie van de eerste Alfetta. Dit in combinatie met de formule 1 wereldtitel in 1950, waarvan alle Grands prix gewonnen, en 1951 maakt de Alfetta 158/159 tot een van de meest succesvolle racewagens ooit.

== Overwinningen ==
{| class="wikitable sortable"
! Datum
! Type
! Race
! Locatie
! Klasse
! Coureur
|-
| 7 augustus 1938
|'''158'''
|Coppa Ciano
|[[Livorno (stad)|Livorno]]
|Voiturette
|Emilio Villoresi
|-
| 11 september 1938
|'''158'''
|Milan Grand Prix
|[[Autodromo Nazionale Monza|Monza]]
|Voiturette
|Emilio Villoresi
|-
| 30 juli 1939
|'''158'''
|Coppa Ciano
|[[Livorno (stad)|Livorno]]
|Voiturette
|[[Giuseppe Farina]]
|-
| 13 augustus 1939
|'''158'''
|Coppa Acerbo
|[[Pescara (stad)|Pescara]]
|Voiturette
|[[Clemente Biondetti]]
|-
| 20 augustus 1939
|'''158'''
|[[Grand Prix Formule 1 van Zwitserland|Swiss Grand Prix]]
|[[Stratencircuit Bremgarten|Bremgarten]]
|Voiturette
|[[Giuseppe Farina]]
|-
| 12 mei 1940
|'''158'''
|Tripoli Grand Prix
|[[Libië|Libya]]
|Voiturette
|[[Giuseppe Farina]]
|-
| 21 juli 1946
|'''158'''
|Grand Prix of Nations
|[[Circuit des Nations|Geneva]]
| –
|[[Giuseppe Farina]]
|-
| 1 september 1946
|'''158'''
|Valentino Grand Prix
|[[Turijn (stad)|Turin]], Valentino Park
|non-Champ. F1
|[[Achille Varzi]]
|-
| 30 september 1946
|'''158'''
|Milan Grand Prix
|[[Milaan (stad)|Milan]], Sempione Park
| –
|[[Carlo Felice Trossi]]
|-
| 8 juni 1947
|'''158'''
|[[Grand Prix Formule 1 van Zwitserland|Swiss Grand Prix]]
|[[Stratencircuit Bremgarten|Bremgarten]]
| –
|[[Jean-Pierre Wimille]]
|-
| 29 juni 1947
|'''158'''
|[[Grand Prix Formule 1 van Europa|European Grand Prix]]
|[[Circuit Spa-Francorchamps|Spa]]
| –
|[[Jean-Pierre Wimille]]
|-
| 13 juli 1947
|'''158'''
|[[Grand Prix van Bari|Bari Grand Prix]]
|[[Bari (stad)|Bari]]
| –
|[[Achille Varzi]]
|-
| 7 september 1947
|'''158'''
|[[Grand Prix Formule 1 van Italië|Italian Grand Prix]]
|[[Milaan (stad)|Milan]], Sempione Park
| –
|[[Carlo Felice Trossi]]
|-
| 4 juli 1948
|'''158'''
|[[Grand Prix Formule 1 van Zwitserland|Swiss Grand Prix]]
|[[Stratencircuit Bremgarten|Bremgarten]]
| –
|[[Carlo Felice Trossi]]
|-
| 18 juli 1948
|'''158'''
|[[Grand Prix Formule 1 van Frankrijk|French Grand Prix]]
|[[Reims-Gueux|Reims]]
| –
|[[Jean-Pierre Wimille]]
|-
| 5 september 1948
|'''158'''
|[[Grand Prix Formule 1 van Italië|Italian Grand Prix]]
|[[Turijn (stad)|Turin]], Valentino Park
| –
|[[Jean-Pierre Wimille]]
|-
| 17 oktober 1948
|'''158'''
|Autodrome Grand Prix
|[[Autodromo Nazionale Monza|Monza]]
| –
|[[Jean-Pierre Wimille]]
|-
| 16 april 1950
|'''158'''
|San Remo Grand Prix
|Ospedaletti
| –
|[[Juan Manuel Fangio]]
|-
| 13 mei 1950
|'''158'''
|European Grand Prix
|[[Silverstone (circuit)|Silverstone]]
|[[Formule 1|Formula One]]
|[[Giuseppe Farina]]
|-
| 21 mei 1950
|'''158'''
|Monaco Grand Prix
|Monaco
|[[Formule 1|Formula One]]
|[[Juan Manuel Fangio]]
|-
| 4 juni 1950
|'''158'''
|[[Grand Prix Formule 1 van Zwitserland|Swiss Grand Prix]]
|[[Stratencircuit Bremgarten|Bremgarten]]
|[[Formule 1|Formula One]]
|[[Giuseppe Farina]]
|-
| 18 juni 1950
|'''158'''
|Belgian Grand Prix
|[[Circuit Spa-Francorchamps|Spa]]
|[[Formule 1|Formula One]]
|[[Juan Manuel Fangio]]
|-
| 2 juli 1950
|'''158'''
|[[Grand Prix Formule 1 van Frankrijk|French Grand Prix]]
|[[Reims-Gueux|Reims]]
|[[Formule 1|Formula One]]
|[[Juan Manuel Fangio]]
|-
| 9 juli 1950
|'''158'''
|[[Grand Prix van Bari|Bari Grand Prix]]
|[[Bari (stad)|Bari]]
| –
|[[Giuseppe Farina]]
|-
| 30 juli 1950
|'''158'''
|Grand Prix of Nations
|[[Circuit des Nations|Geneva]]
| –
|[[Juan Manuel Fangio]]
|-
| 15 augustus 1950
|'''158'''
|Coppa Acerbo
|[[Pescara (stad)|Pescara]]
| –
|[[Juan Manuel Fangio]]
|-
| 26 augustus 1950
|'''158'''
|International Trophy
|[[Silverstone (circuit)|Silverstone]]
|non-Champ. F1
|[[Giuseppe Farina]]
|-
| 3 september 1950
|'''158'''
|[[Grand Prix Formule 1 van Italië|Italian Grand Prix]]
|[[Autodromo Nazionale Monza|Monza]]
|[[Formule 1|Formula One]]
|[[Giuseppe Farina]]
|-
| 27 mei 1951
|'''159'''
|[[Grand Prix Formule 1 van Zwitserland|Swiss Grand Prix]]
|[[Stratencircuit Bremgarten|Bremgarten]]
|[[Formule 1|Formula One]]
|[[Juan Manuel Fangio]]
|-
| 2 juni 1951
|'''159'''
|Ulster Trophy
|Dundrod
| –
|[[Giuseppe Farina]]
|-
| 17 juni 1951
|'''159'''
|Belgian Grand Prix
|[[Circuit Spa-Francorchamps|Spa]]
|[[Formule 1|Formula One]]
|[[Giuseppe Farina]]
|-
| 1 juli 1951
|'''159'''
|[[Grand Prix Formule 1 van Frankrijk|French Grand Prix]]
|[[Reims-Gueux|Reims]]
|[[Formule 1|Formula One]]
|[[Luigi Fagioli]]/[[Juan Manuel Fangio]]
|-
| 28 oktober 1951
|'''159'''
|Spanish Grand Prix
|Pedralbes
|[[Formule 1|Formula One]]
|[[Juan Manuel Fangio]]
|-
| 2 september 1951
|'''159'''
|[[Grand Prix van Bari|Bari Grand Prix]]
|[[Bari (stad)|Bari]]
| –
|[[Juan Manuel Fangio]]
|-
| 1953
|'''159'''
|Merano Grand Prix
|Italy
| –
|[[Juan Manuel Fangio]]
|}

== Formule 1 resultaten ==
Resultaten in '''vet''' geven de pole positie aan, ''cursief'' betekent snelste ronde.
{| class="wikitable" style="text-align: center; font-size: 95%"
! Jaar
! Chassis
! Motor
! Banden
! Coureurs
! 1
! 2
! 3
! 4
! 5
! 6
! 7
! 8
! Punten
! WCC
|-
! rowspan="8" | 1950
| rowspan="8" | 158
| rowspan="8" | Alfa Romeo 158 1.5 L8
| rowspan="8" | {{Pictogram Pirelli}}
|
| [[Grand Prix Formule 1 van Groot-Brittannië 1950|GBR]]
| [[Grand Prix Formule 1 van Monaco 1950|MON]]
| [[Indianapolis 500 in 1950|500]]
| [[Grand Prix Formule 1 van Zwitserland 1950|SUI]]
| [[Grand Prix Formule 1 van België 1950|BEL]]
| [[Grand Prix Formule 1 van Frankrijk 1950|FRA]]
| [[Grand Prix Formule 1 van Italië 1950|ITA]]
|
| rowspan="8" | '''88'''
| rowspan="8" | –*
|-
| style="text-align: left;" | [[Giuseppe Farina]]
| style="background-color: #FFFFBF;" | '''''1'''''
| style="background-color: #EFCFFF;" | Ret
|
| style="background-color: #FFFFBF;" | ''1''
| style="background-color: #DFFFDF;" | '''''4'''''
| style="background-color: #CFCFFF;" | 7
| style="background-color: #FFFFBF;" | 1
|
|-
| style="text-align: left;" | [[Juan Manuel Fangio]]
| style="background-color: #EFCFFF;" | Ret
| style="background-color: #FFFFBF;" | '''''1'''''
|
| style="background-color: #EFCFFF;" | '''Ret'''
| style="background-color: #FFFFBF;" | 1
| style="background-color: #FFFFBF;" | '''''1'''''
| style="background-color: #EFCFFF;" | '''''Ret'''''
|
|-
| style="text-align: left;" | [[Luigi Fagioli]]
| style="background-color: #DFDFDF;" | 2
| style="background-color: #EFCFFF;" | Ret
|
| style="background-color: #DFDFDF;" | 2
| style="background-color: #DFDFDF;" | 2
| style="background-color: #DFDFDF;" | 2
| style="background-color: #FFDF9F;" | 3
|
|-
| style="text-align: left;" | [[Reg Parnell]]
| style="background-color: #FFDF9F;" | 3
|
|
|
|
|
|
|
|-
| style="text-align: left;" | [[Gianbattista Guidotti]]
| style="background-color: #FFFFFF;" | DNS
|
|
|
|
|
|
|
|-
| style="text-align: left;" | [[Consalvo Sanesi]]
|
|
|
|
|
|
| style="background-color: #EFCFFF;" | Ret
|
|-
| style="text-align: left;" | [[Piero Taruffi]]
|
|
|
|
|
|
| style="background-color: #EFCFFF;" | Ret
|
|-
! rowspan="9" | 1951
| rowspan="9" | 159
| rowspan="9" | Alfa Romeo 158 1.5 L8
| rowspan="9" | {{Pictogram Pirelli}}
|
| [[Grand Prix Formule 1 van Zwitserland 1951|SUI]]
| [[Indianapolis 500 in 1951|500]]
| [[Grand Prix Formule 1 van België 1951|BEL]]
| [[Grand Prix Formule 1 van Frankrijk 1951|FRA]]
| [[Grand Prix Formule 1 van Groot-Brittannië 1951|GBR]]
| [[Grand Prix Formule 1 van Duitsland 1951|GER]]
| [[Grand Prix Formule 1 van Italië 1951|ITA]]
| [[Grand Prix Formule 1 van Spanje 1951|ESP]]
| rowspan="9" | '''75'''
| rowspan="9" | –*
|-
| style="text-align: left;" | [[Giuseppe Farina]]
| style="background-color: #FFDF9F;" | 3
|
| style="background-color: #FFFFBF;" | 1
| style="background-color: #DFFFDF;" | 5
| style="background-color: #EFCFFF;" | ''Ret''
| style="background-color: #EFCFFF;" | Ret
| style="background-color: #FFDF9F;" | ''3''
| style="background-color: #FFDF9F;" | 3
|-
| style="text-align: left;" | [[Juan Manuel Fangio]]
| style="background-color: #FFFFBF;" | '''''1'''''
|
| style="background-color: #CFCFFF;" | '''''9'''''
| style="background-color: #FFFFBF;" | '''''1'''''
| style="background-color: #DFDFDF;" | 2
| style="background-color: #DFDFDF;" | ''2''
| style="background-color: #EFCFFF;" | '''Ret'''
| style="background-color: #FFFFBF;" | ''1''
|-
| style="text-align: left;" | [[Toulo de Graffenried]]
| style="background-color: #DFFFDF;" | 5
|
|
|
|
|
| style="background-color: #EFCFFF;" | Ret
| style="background-color: #CFCFFF;" | 6
|-
| style="text-align: left;" | [[Consalvo Sanesi]]
| style="background-color: #DFFFDF;" | 4
|
| style="background-color: #EFCFFF;" | Ret
| style="background-color: #CFCFFF;" | 10
| style="background-color: #CFCFFF;" | 6
|
|
|
|-
| style="text-align: left;" | [[Gianbattista Guidotti]]
| style="background-color: #FFFFFF;" | DNS
|
|
|
|
|
|
|
|-
| style="text-align: left;" | [[Luigi Fagioli]]
|
|
|
| style="background-color: #FFFFBF;" | 1
|
|
|
|
|-
| style="text-align: left;" | [[Felice Bonetto]]
|
|
|
|
| style="background-color: #DFFFDF;" | 4
| style="background-color: #EFCFFF;" | Ret
| style="background-color: #FFDF9F;" | 3
| style="background-color: #DFFFDF;" | 5
|-
| style="text-align: left;" | [[Paul Pietsch]]
|
|
|
|
|
| style="background-color: #EFCFFF;" | Ret
|
|
|}
'''*''' Het Constructeurs Kampioenschap werd niet toegekend tot 1958.

== Trivia ==
* Zowel de [[Alfa Romeo Alfetta|Alfa Romeo Alfetta (1972)]] als de [[Alfa Romeo 159|Alfa Romeo 159 (2006)]] zijn vernoemd naar deze racewagen.

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Alfa Romeo 158/159 Alfetta|oldid=782020030|datum=20170819}}
----
{{References}}
}}
{{Navigatie modellen Alfa Romeo}}
{{Commonscat|Alfa Romeo 159 Alfetta}}

{{DEFAULTSORT:Alfetta 159}}
[[Categorie:Auto van Alfa Romeo]]
[[Categorie:Formule 1-auto van Alfa Romeo]]

title: Algemene informatie

Categorie: Formule 1 en Voiturette

Constructeur: Alfa Romeo

Ontwerper(s): Gioacchino Colombo

Opvolger: Alfa Romeo 177

title: Technische specificaties

Ophanging (achter): Pendelas*, transverse leaf spring, hydraulische dempers · *De-Dion-as was een modificatie in 1951.

Motor: Alfa Romeo 158/159 1,479 cc, 8 cilinder in lijn, Roots-type supercharger, front mounted. · Single stage – 200 pk (142 kW) @ 6500 rpm, 350 pk (261 kW) @ 8500 rpm (F1); 159: two stage – 425 pk (317 kW) @ 9300 rpm.

Transmissie: Alfa 4 traps handgeschakeld

Brandstof: Shell (98,5% methanol, 1% castorolie, 0,5% water)

Banden: Pirelli

title: Competitie

Debuut: 1938 Coppa Ciano Junior

Constructeurs-kampioenschappen: n.v.t. (ingevoerd in 1958)

Portaal: Autosport


text:
# Chérisay
Chérisay is een gemeente in het Franse departement Sarthe (regio Pays de la Loire) en telt 223 inwoners (2004). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Mamers.

## Geografie
De oppervlakte van Chérisay bedraagt 8,1 km², de bevolkingsdichtheid is 27,5 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Chérisay met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Foto's
- Openbare wasplaats
- Dorp

title: Chérisay

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Chérisay
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Pays de la Loire]]
| departement = [[Sarthe (departement)|Sarthe]] (72)
| depnr = 72
| arrondissement = [[Arrondissement Mamers|Mamers]]
| kanton = [[Kanton Sillé-le-Guillaume|Sillé-le-Guillaume]]
| jaar = 2004
| inwoners = 223
| dichtheid = 27,5
| oppervlakte = 8,1
| water =
| latitudeGraden = 48
| latitudeMinuten = 21
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 0
| longitudeMinuten = 6
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 72079
| postcode = 72610
| netnummer =
| hoogteligging = 89 - 152
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
}}
'''Chérisay''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Sarthe (departement)|Sarthe]] (regio [[Pays de la Loire]]) en telt 223 inwoners (2004). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Mamers|Mamers]].

== Geografie ==
De oppervlakte van Chérisay bedraagt 8,1 km², de bevolkingsdichtheid is 27,5 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=72079}}

== Demografie ==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).<br />
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=72079}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

== Foto's ==
<gallery>
Chérisay_lavoir.JPG|Openbare wasplaats
Cherisay_village.JPG|Dorp
</gallery>

== Externe links ==
* {{Link INSEE|id=72079}}

{{Commonscat}}
{{Coor title dms|48|21|0|N|0|6|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Gemeente in Sarthe|Cheri]]

title: Situering

Regio: Pays de la Loire

Departement: Sarthe (72)

Arrondissement: Mamers

Kanton: Sillé-le-Guillaume

Coördinaten: 48° 21′ NB, 0° 6′ OL

title: Algemeen

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Sarthe

Portaal: Frankrijk


text:
# Ujsoły (gemeente)
De gemeente Ujsoły is een landgemeente in het Poolse woiwodschap Silezië, in powiat Żywiecki.
De zetel van de gemeente is in Ujsoły.
Op 30 juni 2004 telde de gemeente 4686 inwoners.

## Oppervlakte gegevens
In 2002 bedroeg de totale oppervlakte van gemeente Ujsoły 109,95 km², waarvan:
- agrarisch gebied: 25%
- bossen: 70%

De gemeente beslaat 10,57% van de totale oppervlakte van de powiat.

## Demografie
Stand op 30 juni 2004:
| Omschrijving                   | Totaal | Totaal | Vrouwen | Vrouwen | Mannen | Mannen |
| ------------------------------ | ------ | ------ | ------- | ------- | ------ | ------ |
| eenheid                        | aantal | %      | aantal  | %       | aantal | %      |
| inwoners                       | 4686   | 100    | 2327    | 49,7    | 2359   | 50,3   |
| bevolkingsdichtheid (inw./km²) | 42,6   | 42,6   | 21,2    | 21,2    | 21,5   | 21,5   |

In 2002 bedroeg het gemiddelde inkomen per inwoner 1358,83 zł.

## Plaatsen
- Glinka
- Złatna
- Soblówka
  - Młada Hora

## Aangrenzende gemeenten
Jeleśnia, Milówka, Rajcza, Węgierska Górka.
De gemeente grenst aan Slowakije.

title: Ujsoły (gemeente)

wikitext:
{{Infobox gemeente Polen
| kaart_powiat=
| naam=Ujsoły
| wapen= POL gmina Ujsoły COA.svg
| vlag=
| kaart_gemeente=
| woiwodschap=Silezië
| powiat = [[Powiat Żywiecki]]
| gemeentetype=wiejska
| leider=wójt
| leidernaam= Tadeusz Piętka (2006)
| mail=ugujsoly@ujsoly.com.pl
| adres_ug= 34-371 [[Ujsoły]]
Gminna 1
| kod_poczt_ug=
| tel_ug=33 864-73-50
| fax_ug=33 864-73-54
| mail_ug=
| oppervlakte=109,95
| jaar=2004
| inwoners=4686
| dichtheid=42,6
| netnummer=33
| kenteken=SZY
| lat_deg = 49
| lat_min = 28
| lat_sec =
| lon_deg = 19
| lon_min = 8
| lon_sec =
| gemeentecode=2417142
| plaatsen=
| sołectwa=
| partnersteden=
| www=http://www.ujsoly.com.pl
| bip=http://www.bip.ujsoly.com.pl/
}}
De '''gemeente Ujsoły''' is een [[gmina|landgemeente]] in het [[Polen|Poolse]] woiwodschap [[Silezië (woiwodschap)|Silezië]], in [[powiat Żywiecki]].

De zetel van de gemeente is in [[Ujsoły]].

Op 30 juni 2004 telde de gemeente 4686 inwoners.

==Oppervlakte gegevens==
In 2002 bedroeg de totale oppervlakte van gemeente Ujsoły 109,95 km², waarvan:

* [[Landbouw|agrarisch]] gebied: 25%
* [[Bos (vegetatie)|bossen]]: 70%

De gemeente beslaat 10,57% van de totale oppervlakte van de powiat.

==Demografie==
Stand op [[30 juni]] [[2004]]:

{| class="wikitable"
!Omschrijving || colspan="2" |Totaal || colspan="2" |Vrouwen || colspan="2" |Mannen
|-
|eenheid || aantal || % || aantal || % || aantal || %
|-
|inwoners || '''4686''' || 100 || 2327 || 49,7 || 2359 || 50,3
|-
|bevolkingsdichtheid
(inw./km²) || colspan="2" | 42,6 || colspan="2" | 21,2 || colspan="2" | 21,5
|}

In 2002 bedroeg het gemiddelde inkomen per inwoner 1358,83 [[Złoty|zł]].

==Plaatsen==
* [[Glinka (Silezië)|Glinka]]
* [[Złatna]]
* [[Soblówka]]
** [[Młada Hora]]

==Aangrenzende gemeenten==
[[Jeleśnia (gemeente)|Jeleśnia]], [[Milówka (gemeente)|Milówka]], [[Rajcza (gemeente)|Rajcza]], [[Węgierska Górka (gemeente)|Węgierska Górka]].

De gemeente grenst aan [[Slowakije]].

{{DEFAULTSORT:Ujsoly (gemeente)}}
[[Categorie:Gemeente in Silezië]]

title: Situering

Woiwodschap: Silezië

Powiat: Powiat Żywiecki

Coördinaten: 49° 28′ NB, 19° 8′ OL

title: Gegevens

Gemeente type: wiejska

title: Politiek

Gemeentezetel: 34-371 Ujsoły · Gminna 1

wójt: Tadeusz Piętka (2006)

title: Overig

Kentekenplaat: SZY

Website: Website

Portaal: Centraal-Europa


text:
# Trzciel
Trzciel (Duits: Tirschtiegel) is een stad in het Poolse woiwodschap Lubusz, gelegen in de powiat Międzyrzecki. De oppervlakte bedraagt 3,03 km², het inwonertal 2348 (2005).

## Verkeer en vervoer
- Station Trzciel

title: Trzciel

wikitext:
{{Zie artikel|Dit artikel gaat over de plaats Trzciel. Voor de gelijknamige gemeente zie [[Trzciel (gemeente)]].}}
{{Infobox miasto Polen
| naam= Trzciel
| altnaam= Tirschtiegel
| coatofarms= [[Bestand:POL Trzciel COA.svg|80px]]
| vlag=
| provincie= [[Lubusz (woiwodschap)|Lubusz]]
| powiat= [[Powiat Międzyrzecki]]
| gemeente=[[Trzciel (gemeente)|Trzciel]]
| code= 80306
| oppervlak=3,03
| populatiedatum= 2005
| bevolking=2348
| dichtheid= 775
| webpage=
| map= |latdeg=52 |latmin=22 |latsec= |londeg=15 |lonmin=52 |lonsec=
| image = Trzciel - fotopolska.eu (148111).jpg
}}
'''Trzciel''' (Duits: ''Tirschtiegel'') is een [[Lijst van Poolse steden|stad]] in het [[Polen|Poolse]] [[woiwodschap]] [[Lubusz (woiwodschap)|Lubusz]], gelegen in de [[powiat]] [[Powiat Międzyrzecki|Międzyrzecki]]. De oppervlakte bedraagt 3,03 km², het inwonertal 2348 (2005).

==Verkeer en vervoer==
* [[Station Trzciel]]

{{Appendix|2=
* [http://www.stat.gov.pl Pools Bureau voor Statistiek]
}}
{{Coor title dms|52|22|0|N|15|52|0|E|type:city_scale:50000_region:PL}}
{{Beginnetje|landen & volken|land=Polen|2=2005|3=12|4=27}}

[[Categorie:Plaats in Lubusz]]
[[Categorie:Stad in Polen]]

title: Situering

Woiwodschap: Lubusz

District: Powiat Międzyrzecki

Gemeente: Trzciel

title: Algemeen

title: Politiek

Burgemeester: {{{burgemeester}}}

title: Overig

Website: Officiële website

title: Foto's

Portaal: Polen


text:
# Lugos (gemeente)
Lugos is een gemeente in het Franse departement Gironde (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 558 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Arcachon.

## Geografie
De oppervlakte van Lugos bedraagt 59,5 km², de bevolkingsdichtheid is 9,4 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Lugos (gemeente) met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: Lugos (gemeente)

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Lugos
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Nouvelle-Aquitaine]]
| departement = [[Gironde (departement)|Gironde]] (33)
| depnr = 33
| arrondissement = [[Arrondissement Arcachon|Arcachon]]
| kanton = [[Kanton Les Landes des Graves|Les Landes des Graves]]
| jaar = 1999
| inwoners = 558
| dichtheid = 9,4
| oppervlakte = 59,5
| water =
| latitudeGraden = 44
| latitudeMinuten = 29
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 0
| longitudeMinuten = 53
| longitudeSeconden = 0
| E of W = W
| ol of wl = W.L.
| code = 33260
| postcode = 33830
| netnummer =
| hoogteligging = 11 - 49
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
}}
[[Bestand:Eglise_du_vieux_lugos_-_gironde_-_france.jpg|thumb|Kerk]]
'''Lugos''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Gironde (departement)|Gironde]] (regio [[Nouvelle-Aquitaine]]) en telt 558 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Arcachon|Arcachon]].

== Geografie ==
De oppervlakte van Lugos bedraagt 59,5 km², de bevolkingsdichtheid is 9,4 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=33260}}

== Demografie ==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).<br />
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=33260}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

== Externe links ==
* {{Link INSEE|id=33260}}

{{Commonscat|Lugos}}
{{Coor title dms|44|29|0|N|0|53|0|W|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Gemeente in Gironde]]

title: Situering

Regio: Nouvelle-Aquitaine

Departement: Gironde (33)

Arrondissement: Arcachon

Kanton: Les Landes des Graves

Coördinaten: 44° 29′ NB, 0° 53′ WL

title: Algemeen

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Gironde


text:
# Willem Bolding
Willem Bolding (Buiksloot, 25 september 1750 - Gouda, 27 november 1834) was een Nederlandse baljuw, maire en gemeentebestuurder.

## Leven en werk
Bolding werd in 1750 in Buiksloot geboren als zoon van Arent Bolding en Reimina Alkmaar. Hij was aanvankelijk secretaris van zijn geboorteplaats Buiksloot. Omstreeks 1790 vestigde  Bolding zich in Gouda. Hij werd na de omwenteling in 1795 benoemd tot lid van de municipaliteit, het gemeentebestuur, van Gouda. Ook vervulde hij in de periode 1795 t/m 1811 meerdere malen de functie van schepen van Gouda en commissaris over 's Lands gemeene middelen. Vanaf 20 juli 1798 werd hij baljuw van Gouda in de plaats van de ontslagen baljuw Hanzo Lemstra van Buma. In 1805 werd hij door het departementaal bestuur van Holland voor een periode van zes jaar benoemd tot baljuw en schout van Gouda en van de (voormalige) ambachtsheerlijkheden Bloemendaal, Broek, Thuil en 't Weegje en Broekhuizen en van Gouderak. In 1812 was hij maire van Gouderak. In de periode na de Franse tijd was hij rentenier te Gouda en vervulde hij in zijn woonplaats de functies van lid van de gemeenteraad en van wethouder.
Bolding was drie maal getrouwd. Op 21 mei 1782 trouwde hij  te Buiksloot met Neeltje de Bruyn, op 12 juli 1786 trouwde hij te Geertruidenberg met Maria van Dongen en in 1796 met Maria Wilhelmina Perk, waarvoor hij op 1 mei 1796 in Gouda in ondertrouw ging. Bolding overleed in november 1834 op 84-jarige leeftijd in zijn woning op de Gouwe te Gouda.

title: Willem Bolding

wikitext:
{{Infobox politicus Nederland
| naam           = Willem Bolding
| volledige naam = Willem Bolding
| afbeelding     =
| geboren        = 25 september 1750
| overleden      = 27 november 1834
| huidige functie =
| partij         =
| titulatuur     =
 |tijdvak1       = in de periode 1795-1811
| functie1       = Lid van de municipaliteit en schepen van [[Gouda]]
| tijdvak2       = in de periode 1798-1811
| functie2       = [[Baljuw]] van Gouda
| tijdvak3       = in de periode 1805-1811
| functie3       = Baljuw en schout van [[Bloemendaal, Broek, Thuil en 't Weegje en Broekhuizen]] en van [[Gouderak]]
| tijdvak4       = 1812
| functie4       = [[Maire (burgemeester)|Maire]] van [[Gouderak]]
| tijdvak5       = 1815-1834
| functie5      = Gemeenteraadslid van Gouda
| tijdvak6       = 1832-1834
| functie6      = Wethouder van Gouda
| website        =
}}
'''Willem Bolding''' ([[Buiksloot]], [[25 september]] [[1750]] - [[Gouda]], [[27 november]] [[1834]]) was een [[Nederland]]se [[baljuw]], [[maire (burgemeester)|maire]] en gemeentebestuurder.

==Leven en werk==
Bolding werd in 1750 in Buiksloot geboren als zoon van Arent Bolding en Reimina Alkmaar. Hij was aanvankelijk secretaris van zijn geboorteplaats Buiksloot. Omstreeks 1790 vestigde  Bolding zich in Gouda. Hij werd na [[Bataafse Revolutie|de omwenteling]] in 1795 benoemd tot lid van de municipaliteit, het gemeentebestuur, van Gouda. Ook vervulde hij in de periode 1795 t/m 1811 meerdere malen de functie van schepen van Gouda en commissaris over 's Lands gemeene middelen. Vanaf 20 juli 1798 werd hij baljuw van Gouda in de plaats van de ontslagen baljuw [[Hanzo Lemstra van Buma]]. In 1805 werd hij door het departementaal bestuur van Holland voor een periode van zes jaar benoemd tot baljuw en schout van Gouda en van de (voormalige) ambachtsheerlijkheden [[Bloemendaal, Broek, Thuil en 't Weegje en Broekhuizen]] en van [[Gouderak]]. In 1812 was hij maire van Gouderak. In de periode na de [[Franse tijd in Nederland|Franse tijd]] was hij rentenier te Gouda en vervulde hij in zijn woonplaats de functies van lid van de gemeenteraad en van wethouder.

Bolding was drie maal getrouwd. Op 21 mei 1782 trouwde hij  te Buiksloot met Neeltje de Bruyn, op 12 juli 1786 trouwde hij te Geertruidenberg met Maria van Dongen en in 1796 met Maria Wilhelmina Perk, waarvoor hij op 1 mei 1796 in Gouda in ondertrouw ging. Bolding overleed in november 1834 op 84-jarige leeftijd in zijn woning op de [[Gouwe (straat)|Gouwe]] te Gouda.<ref>Groene Hart Archieven: [http://www.archieven.nl/nl/zoeken?miadt=1748&mizig=210&miview=inv2&milang=nl&micols=1&mires=0&micode=0659&mizk_alle=Inleiding#t2 Inleiding Archief van de families Van Dongen Bolding en Van der Zwalm, 1797-1915]{{dode link|datum=oktober 2017 |bot=InternetArchiveBot }}, in tegenstelling tot wat hier vermeld wordt overleed Bolding in 1834 en niet in 1824 (bronnen genlias en overlijdensakte)</ref>

{{Appendix|Noten}}
{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[Lijst van burgemeesters van Gouderak|Burgemeester van Gouderak]]<br />1812
| vorige = -
| volgende = [[Witte van Capellen]]
}}
{{EindOpvolging}}

{{DEFAULTSORT:Bolding, Willem}}
[[Categorie:Burgemeester van Gouderak]]
[[Categorie:Wethouder van Gouda]]

title: Algemeen

Volledige naam: Willem Bolding

Geboren: 25 september 1750

Overleden: 27 november 1834

title: Functies

in de periode 1795-1811: Lid van de municipaliteit en schepen van Gouda

in de periode 1798-1811: Baljuw van Gouda

in de periode 1805-1811: Baljuw en schout van Bloemendaal, Broek, Thuil en 't Weegje en Broekhuizen en van Gouderak

Maire van Gouderak

Gemeenteraadslid van Gouda

Wethouder van Gouda

Portaal: Politiek


text:
# Timbro
Timbro is een Zweedse denktank, gevestigd in Stockholm. Het instituut propageert de vrije markt en doet onderzoek ernaar. Sinds 2020 wordt het instituut geleid door Benjamin Dousa.

title: Timbro

wikitext:
'''Timbro''' is een [[Zweden|Zweedse]] [[denktank]], gevestigd in [[Stockholm]]. Het instituut propageert de [[vrije markt]] en doet onderzoek ernaar. Sinds 2020 wordt het instituut geleid door [[Benjamin Dousa]].

{{Beginnetje|politiek|2018|03|30}}

[[Categorie:Denktank]]


text:
# Dans in de stad
Dans in de stad (Frans: Danse à la ville) is een schilderij van Pierre-Auguste Renoir uit 1883. Samen met Dans op het platteland markeert dit schilderij de overgang van de impressionistische naar de klassiekere stijl van Renoir. Sinds 1986 maakt het werk deel uit van de collectie van het Musée d'Orsay in Parijs.

## Voorstelling
In 1882 bestelde de kunsthandelaar Paul Durand-Ruel twee schilderijen met dansscènes bij Renoir om zijn eetkamer te decoreren. Een jaar later schilderde hij Dans in de stad en Dans op het platteland die dezelfde levensgrote afmetingen hebben en als pendanten bedoeld zijn.
Voor Dans in de stad hebben de schilder Paul Lhôte en Suzanne Valadon model gestaan. Valadon, die vaker voor Renoir poseerde en enige tijd zijn minnares was, zou enkele jaren later zelf een succesvolle schilderscarrière beginnen. Het schilderij heeft een formelere uitstraling dan Dans op het platteland. Het paar danst in schitterende avondkleding in een balzaal met op de achtergrond een aantal grote, groene planten.
In 1881 was Renoir tijdens een reis naar Italië zoals zovelen voor hem onder de indruk geraakt van Rafaël. In de jaren die volgden zou hij definitief breken met het impressionisme, zoals zijn vriend Cézanne ook had gedaan. Vergeleken met vroegere werken zoals het beroemde Bal du moulin de la Galette, waar ook dansende paren zijn afgebeeld, zijn de contouren op Dans in de stad veel scherper geschilderd. Daarnaast kenmerkt de klassiekere stijl van Renoir zich door een nagenoeg egale belichting en een gepolijst oppervlak.

## Herkomst
- 1883: Durand-Ruel krijgt het werk samen met Dans op het platteland in bezit.
- 23 augustus 1891: Durand-Ruel koopt beide schilderijen voor 7.500 Franse frank. Ook na zijn dood blijven ze familiebezit.
- december 1979: aangekocht voor de Galerie nationale du Jeu de Paume.
- 1986: overgebracht naar het Musée d'Orsay.

## Afbeeldingen
- Dans op het platteland (1883)
- Dans in Bougival (ca. 1883)
- Bal du moulin de la Galette (1876)

title: Dans in de stad

wikitext:
{{Infobox schilderij
| afbeelding=Pierre-Auguste Renoir 019.jpg
| titel=Dans in de stad
| kunstenaar=[[Pierre-Auguste Renoir]]
| jaar=[[1883]]
| type=[[Olieverfschilderij]]
| hoogte=179,7
| breedte=89,1
| diameter =
| plaats=[[Parijs]]
| museum=[[Musée d'Orsay]]
}}

'''''Dans in de stad''''' ([[Frans]]: ''Danse à la ville'') is een schilderij van [[Pierre-Auguste Renoir]] uit 1883. Samen met ''[[Dans op het platteland]]'' markeert dit schilderij de overgang van de impressionistische naar de klassiekere stijl van Renoir. Sinds 1986 maakt het werk deel uit van de collectie van het [[Musée d'Orsay]] in [[Parijs]].

== Voorstelling ==
In 1882 bestelde de kunsthandelaar [[Paul Durand-Ruel]] twee schilderijen met dansscènes bij Renoir om zijn eetkamer te decoreren. Een jaar later schilderde hij ''Dans in de stad'' en ''Dans op het platteland'' die dezelfde levensgrote afmetingen hebben en als [[pendant]]en bedoeld zijn.

Voor ''Dans in de stad'' hebben de schilder Paul Lhôte en [[Suzanne Valadon]] model gestaan. Valadon, die vaker voor Renoir poseerde en enige tijd zijn minnares was, zou enkele jaren later zelf een succesvolle schilderscarrière beginnen. Het schilderij heeft een formelere uitstraling dan ''Dans op het platteland''. Het paar danst in schitterende avondkleding in een balzaal met op de achtergrond een aantal grote, groene planten.

In 1881 was Renoir tijdens een reis naar [[Italië]] zoals zovelen voor hem onder de indruk geraakt van [[Rafaël Santi|Rafaël]]. In de jaren die volgden zou hij definitief breken met het [[impressionisme]], zoals zijn vriend [[Paul Cézanne|Cézanne]] ook had gedaan. Vergeleken met vroegere werken zoals het beroemde ''[[Bal du moulin de la Galette]]'', waar ook dansende paren zijn afgebeeld, zijn de contouren op ''Dans in de stad'' veel scherper geschilderd. Daarnaast kenmerkt de klassiekere stijl van Renoir zich door een nagenoeg egale belichting en een gepolijst oppervlak.

== Herkomst ==
* 1883: Durand-Ruel krijgt het werk samen met ''Dans op het platteland'' in bezit.
* 23 augustus 1891: Durand-Ruel koopt beide schilderijen voor 7.500 [[Franse frank]]. Ook na zijn dood blijven ze familiebezit.
* december 1979: aangekocht voor de [[Galerie nationale du Jeu de Paume]].
* 1986: overgebracht naar het Musée d'Orsay.

== Afbeeldingen ==
<gallery widths="210" heights="210">
Bestand:Pierre Auguste Renoir - Country Dance - Google Art Project.jpg|''[[Dans op het platteland]]'' (1883)
Bestand:Pierre-Auguste Renoir - Suzanne Valadon - Dance at Bougival - 02.jpg|''Dans in Bougival'' (ca. 1883)
Bestand:Pierre-Auguste Renoir, Le Moulin de la Galette.jpg|''[[Bal du moulin de la Galette]]'' (1876)
</gallery>

== Literatuur ==
* Anne Distel, Michel Hoog, Charles S. Moffett, ''Metropolitan Museum of Art, Impressionism: A Centenary Exhibition'', 1975 pp. 195-198

== Externe links ==
* {{fr}} {{Citeer web |url=http://www.musee-orsay.fr/fr/collections/catalogue-des-oeuvres/notice.html?no_cache=1&nnumid=1160|title=Informatie over het schilderij op de website van het Musée d'Orsay |accessdate=27-12-2020}}
* {{en}} {{Citeer web |url=http://books.google.nl/books?id=dhc-U0t14vMC |title=Anne Distel, Michel Hoog, Charles S. Moffett, ''Metropolitan Museum of Art, Impressionism: A Centenary Exhibition'', 1975 |accessdate=27-12-2020}}

{{Appendix|2=
{{References}}
}}
{{Navigatie oeuvre Pierre-Auguste Renoir}}

[[Categorie:Werk van Pierre-Auguste Renoir]]
[[Categorie:Schilderij in het Musée d'Orsay]]

title: Dans in de stad

Kunstenaar: Pierre-Auguste Renoir

Techniek: Olieverfschilderij

Museum: Musée d'Orsay

Locatie: Parijs

Portaal: Kunst & Cultuur


text:
# Ferdinand Jan Kranenburg
Ferdinand Jan Kranenburg (Tiel, 1 april 1911 – Den Haag, 15 november 1994) was een Nederlands politicus.

## Jeugd
Ferdinand was de zoon van staatsrechtgeleerde en Senaatsvoorzitter prof. mr R. Kranenburg uit Groningen en Hendrika Catharina Siemens uit Hoogezand. Ferdinand zat op het gymnasium, eerst in Amsterdam, later in Leiden. Daarna studeerde hij Nederlands recht aan de Rijksuniversiteit Leiden.

## Carrière
Kranenburg was een PvdA-politicus en bestuurder. Hij was in Rotterdam advocaat en gemeenteraadslid en werd in 1951 staatssecretaris voor defensiematerieel.

### Helmenaffaire
In 1958 trad Kranenburg af nadat ernstige kritiek was geuit op het materieelbeleid van de Dienst Materieel Landmacht vanwege de aanschaf van ondeugdelijke helmen, schoenen, gasmaskers en ander materieel. Zijn afwezigheid in de Tweede Kamer tijdens een debat hierover leverde hem ernstige verwijten op, met name in de Eerste Kamer. Naar aanleiding van deze affaire werd in 1958 het Parlementair onderzoek Militair Aankoopbeleid met als voorzitter het KVP-Tweede Kamerlid Th.D.J.M. Koersen ingesteld.

### Commissaris der Koningin
Kranenburg werd al kort na zijn aftreden justitie-woordvoerder van de PvdA-Tweede-Kamerfractie. Daarna was hij vanaf 1964 twaalf jaar de commissaris van de Koningin (CvK) in Noord-Holland, die als een onpartijdige, moderne 'regent' een goede naam had.

## Onderscheiden
- Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw, 20 juni 1958
- Commandeur in de Orde van Oranje-Nassau, 29 april 1971
- Grootofficier in de Orde van Oranje-Nassau, 26 april 1976

title: Ferdinand Jan Kranenburg

wikitext:
{{Infobox politicus
| naam            = Ferdinand Jan Kranenburg
| afbeelding      = Ferdinand Jan Kranenburg (1951).jpg
| onderschrift    = Ferdinand Jan Kranenburg (1951)
| volledige naam  = Ferdinand Jan Kranenburg
| geboren         = [[Tiel]], [[1 april]] [[1911]]
| overleden       = [[Den Haag]], [[15 november]] [[1994]]
| huidige functie =
| sinds           =
| partij          = [[Vrijzinnig-Democratische Bond|VDB]] (tot 1946)
[[Partij van de Arbeid (Nederland)|PvdA]] (vanaf 1946)
| titulatuur      = mr.
| tijdvak1        = 1949-1951
| functie1        = Lid [[gemeenteraad]] [[Rotterdam (gemeente)|Rotterdam]]
| tijdvak2        = 1951-1958
| functie2        = [[Lijst van Nederlandse staatssecretarissen van Defensie|Staatssecretaris van Oorlog]]
| tijdvak3        = 1958-1964
| functie3        = Lid [[Tweede Kamer der Staten-Generaal|Tweede Kamer]]
| tijdvak4        = 1963-1964
| functie4        = Lid [[gemeenteraad]] [[Den Haag]]
| tijdvak5        = 1964-1976
| functie5        = [[Lijst van gouverneurs en commissarissen van de Koning(in) van Noord-Holland|Commissaris van de Koningin van Noord-Holland]]
}}
'''Ferdinand Jan Kranenburg''' ([[Tiel]], [[1 april]] [[1911]] – [[Den Haag]], [[15 november]] [[1994]]) was een [[Nederland]]s [[politicus]].

==Jeugd==
Ferdinand was de zoon van staatsrechtgeleerde en [[Eerste Kamer der Staten-Generaal|Senaatsvoorzitter]] prof. mr [[Roelof Kranenburg|R. Kranenburg]] uit [[Groningen (stad)|Groningen]] en Hendrika Catharina Siemens uit [[Hoogezand]]. Ferdinand zat op het gymnasium, eerst in Amsterdam, later in Leiden. Daarna studeerde hij Nederlands recht aan de [[Rijksuniversiteit Leiden]].
==Carrière==
Kranenburg was een [[Partij van de Arbeid (Nederland)|PvdA]]-politicus en bestuurder. Hij was in [[Rotterdam]] [[advocaat (beroep)|advocaat]] en [[gemeenteraad]]slid en werd in 1951 [[staatssecretaris (Nederland)|staatssecretaris]] voor defensiematerieel.

=== Helmenaffaire ===
In 1958 trad Kranenburg af nadat ernstige kritiek was geuit op het materieelbeleid van de Dienst Materieel Landmacht vanwege de aanschaf van ondeugdelijke helmen, schoenen, gasmaskers en ander materieel. Zijn afwezigheid in de [[Tweede Kamer der Staten-Generaal|Tweede Kamer]] tijdens een debat hierover leverde hem ernstige verwijten op, met name in de [[Eerste Kamer der Staten-Generaal|Eerste Kamer]]. Naar aanleiding van deze affaire werd in 1958 het [[Parlementair onderzoek Militair Aankoopbeleid]] met als voorzitter het KVP-Tweede Kamerlid [[Theo Koersen|Th.D.J.M. Koersen]] ingesteld.

=== Commissaris der Koningin ===
Kranenburg werd al kort na zijn aftreden justitie-woordvoerder van de PvdA-Tweede-Kamerfractie. Daarna was hij vanaf 1964 twaalf jaar de [[Commissaris van de Koning(in)|commissaris van de Koningin]] (CvK) in [[Noord-Holland]], die als een onpartijdige, moderne 'regent' een goede naam had.

==Onderscheiden==
* [[Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw]], 20 juni 1958
* [[Commandeur in de Orde van Oranje-Nassau]], 29 april 1971
* [[Grootofficier in de Orde van Oranje-Nassau]], 26 april 1976

==Externe links==
{{commonscat}}

{{Appendix|1=alles|2=
* {{Bronvermelding parlement.com}}
}}
{{Bibliografische informatie}}
{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[Lijst van gouverneurs en commissarissen van de Koning(in) van Noord-Holland|Commissaris van de Koningin van Noord-Holland]]
1964-1976
| vorige = [[Max Prinsen|M.J. Prinsen]]
| volgende = [[Roel de Wit|R.J. de Wit]]
}}
{{EindOpvolging}}

{{DEFAULTSORT:Kranenburg, Ferdinand}}
[[Categorie:Gemeenteraadslid van Den Haag]]
[[Categorie:Gemeenteraadslid van Rotterdam]]
[[Categorie:Commissaris van de Koning]]
[[Categorie:Nederlands staatssecretaris]]
[[Categorie:PvdA-politicus (Nederland)]]
[[Categorie:Tweede Kamerlid]]
[[Categorie:VDB-politicus]]
[[Categorie:Nederlands politicus in de 20e eeuw]]

title: Algemeen

Volledige naam: Ferdinand Jan Kranenburg

Geboren: Tiel, 1 april 1911

Overleden: Den Haag, 15 november 1994

Partij: VDB (tot 1946) · PvdA (vanaf 1946)

Titulatuur: mr.

title: Functies

Lid gemeenteraad Rotterdam

Staatssecretaris van Oorlog

Lid Tweede Kamer

Lid gemeenteraad Den Haag