text:
# Marathon van Los Angeles 2011
De marathon van Los Angeles 2011 vond op 20 maart 2011 plaats in Los Angeles. Het was de 26e keer dat dit evenement werd gehouden. In totaal finishten 19.626 lopers de wedstrijd, waarvan 7.730 vrouwen.
Bij de mannen doorbrak de Ethiopiër Markos Geneti met zijn zege de jarenlange dominantie van de Keniaanse atleten. Met 2:06.35 verbeterde hij het parcoursrecord en had hij een ruime voorsprong op de Keniaan Nicholas Kamakya, die bijna drie minuten later over finish kwam. Bij de vrouwen won Geneti's landgenote Buzunesh Deba in 2:26.34.

## Wedstrijd
Mannen
| rang | naam             | land | tijd    |
| ---- | ---------------- | ---- | ------- |
| 1    | Markos Geneti    | ETH  | 2:06.35 |
| 2    | Nicholas Kamakya | KEN  | 2:09.26 |
| 3    | Laban Moiben     | KEN  | 2:13.12 |
| 4    | Wesley Korir     | KEN  | 2:13.23 |
| 5    | Jason Gutierrez  | COL  | 2:13.24 |
| 6    | Benjamin Maiyo   | KEN  | 2:14.27 |
| 7    | Simon Wangai     | KEN  | 2:17.08 |
| 8    | Miguel Nuci      | USA  | 2:18.33 |
| 9    | Daniel Rojas     | USA  | 2:20.12 |
| 10   | Shadrack Biwott  | KEN  | 2:20.28 |

Vrouwen
| rang | naam                 | land | tijd    |
| ---- | -------------------- | ---- | ------- |
| 1    | Buzunesh Deba        | ETH  | 2:26.34 |
| 2    | Amy Hastings         | USA  | 2:27.03 |
| 3    | Mare Dibaba          | ETH  | 2:30.25 |
| 4    | Diane Nukuri         | BDI  | 2:33.47 |
| 5    | Iuliia Arkhopiva     | KGZ  | 2:33.55 |
| 6    | Albina Mayorova      | RUS  | 2:36.43 |
| 7    | Mary Akor            | USA  | 2:37.21 |
| 8    | Svetlana Ponomarenko | RUS  | 2:38.56 |
| 9    | Eri Okubo            | JPN  | 2:42.48 |
| 10   | Devon Crosby-Helms   | USA  | 2:43.28 |

1986 ·
1987 ·
1988 ·
1989 ·
1990 ·
1991 ·
1992 ·
1993 ·
1994 ·
1995 ·
1996 ·
1997 ·
1998 ·
1999 ·
2000 ·
2001 ·
2002 ·
2003 ·
2004 ·
2005 ·
2006 ·
2007 ·
2008 ·
2009 ·
2010 ·
2011 ·
2012 ·
2013 ·
2014 ·
2015 ·
2016 ·
2017

title: Marathon van Los Angeles 2011

wikitext:
De '''marathon van Los Angeles 2011''' vond op 20 maart 2011 plaats in [[Los Angeles]]. Het was de 26e keer dat dit [[Marathon van Los Angeles|evenement]] werd gehouden. In totaal finishten 19.626 lopers de wedstrijd, waarvan 7.730 vrouwen.

Bij de mannen doorbrak de [[Ethiopië]]r [[Markos Geneti]] met zijn zege de jarenlange dominantie van de [[Kenia]]anse atleten. Met 2:06.35 verbeterde hij het [[parcoursrecord]] en had hij een ruime voorsprong op de Keniaan [[Nicholas Kamakya]], die bijna drie minuten later over finish kwam. Bij de vrouwen won Geneti's landgenote [[Buzunesh Deba]] in 2:26.34.

== Wedstrijd ==
;Mannen
{| class="wikitable"
!width=30|rang
!width=300|naam
!width=100|land
!width=75|tijd
|-
|align=center|1 || [[Markos Geneti]] || {{ETH}} || align="right"|2:06.35
|-
|align=center|2 || [[Nicholas Kamakya]] || {{KEN}} || align="right"|2:09.26
|-
|align=center|3 || [[Laban Moiben]] || {{KEN}} || align="right"|2:13.12
|-
|align=center|4 || [[Wesley Korir]] || {{KEN}} || align="right"|2:13.23
|-
|align=center|5 || [[Jason Gutierrez]] || {{COL}} || align="right"| 2:13.24
|-
|align=center|6 || [[Benjamin Maiyo]] || {{KEN}} || align="right"| 2:14.27
|-
|align=center|7 || [[Simon Wangai]] || {{KEN}} || align="right"| 2:17.08
|-
|align=center|8 || [[Miguel Nuci]] || {{USA}} || align="right"| 2:18.33
|-
|align=center|9 || [[Daniel Rojas]] || {{USA}} || align="right"| 2:20.12
|-
|align=center|10 || [[Shadrack Biwott]] || {{KEN}} || align="right"| 2:20.28
|}

;Vrouwen
{| class="wikitable"
!width=30|rang
!width=300|naam
!width=100|land
!width=75|tijd
|-
|align=center|1 || [[Buzunesh Deba]] || {{ETH}} || align="right"|2:26.34
|-
|align=center|2 || [[Amy Hastings]] || {{USA}} || align="right"|2:27.03
|-
|align=center|3 || [[Mare Dibaba]] || {{ETH}} || align="right"|2:30.25
|-
|align=center|4 || [[Diane Nukuri]] || {{BDI}} || align="right"|2:33.47
|-
|align=center|5 || [[Iuliia Arkhopiva]] || {{KGZ}} || align="right"|2:33.55
|-
|align=center|6 || [[Albina Mayorova]] || {{RUS}}  || align="right"|2:36.43
|-
|align=center|7 || [[Mary Akor]] || {{USA}} || align="right"| 2:37.21
|-
|align=center|8 || [[Svetlana Ponomarenko]] || {{RUS}} || align="right" | 2:38.56
|-
|align=center|9 || [[Eri Okubo]] || {{JPN}} || align="right"| 2:42.48
|-
|align=center|10 || [[Devon Crosby-Helms]] || {{USA}} || align="right"| 2:43.28
|}

{{Appendix|2=
* {{en}}[http://results.active.com/events/los-angeles-marathon--5/marathon Uitslagen op de officiële website]
* {{fr}}[http://marathoninfo.free.fr/pages/losangeles.htm Uitslag op marathoninfo.free.fr]
* {{en}}[https://www.marathonguide.com/results/browse.cfm?MIDD=9110320 Uitslagen op www.marathonguide.com]
* {{en}}[https://www.arrs.run/MaraRank/ATM_Mara2011.htm Uitslagen op www.arrs.run]
----
{{References}}
}}
{{Navigatie Marathon Los Angeles}}

[[Categorie:Marathon van Los Angeles|2011]]
[[Categorie:Marathon in 2011|Los Angeles]]


text:
# Heideschuinschild
De heideschuinschild (Trapezonotus desertus) is een wants uit de familie van de bodemwantsen (Lygaeidae). De soort werd het eerst wetenschappelijk beschreven door Gustav Seidenstücker in 1951.

## Uiterlijk
De heideschuinschild is soms langvleugelig (macropteer) en soms kortvleugelig (brachypteer) en kan 3.5 tot 4.5 mm lang worden. Bij de kortvleugelige varianten zijn meestal twee of drie achterlijfsegmenten niet bedekt door de vleugels. De kop, het scutellum en het begin van het halsschild zijn grijszwart. Het halsschild is trapeziumvormig met een bruine achterrand en bruinzwarte putjes. Het hoornachtige gedeelte van de voorvleugels heeft een donkerbruine vlek, het bruine doorzichtige gedeelte van de voorvleugels heeft witte aders. De antennes zijn zwart, bij de mannetjes is het eerste segment geelbruin. Bij de mannetjes zijn de voorpoten geelrood en de middenschenen vaak lichtbruin.

## Leefwijze
De bodemwants overleeft de winter als volwassen wants en er is een enkele generatie per jaar. De nieuwe generatie volwassen wantsen verschijnt in juli. Ze leven op de bodem in heidegebieden en lichte dennenbossen van de zaden van diverse planten.

## Leefgebied
De soort is in Nederland in het binnenland algemeen. Het verspreidingsgebied is Palearctisch, naar het oosten tot in Siberië, Centraal-Azië. De wants is ook te vinden in Noord-Amerika

wikiname: nlwiki

title: Heideschuinschild

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox insect
| afbeelding        = Trapezonotus_desertus_01.JPG
| afbeeldingtekst   =
| afbeeldingII      =
| afbeeldingIItekst =
| orde              = [[Halfvleugeligen|Hemiptera]] (Halfvleugeligen)
| onderorde         = [[Wantsen|Heteroptera]] (Wantsen)
| familie           = [[Bodemwantsen|Lygaeidae]] (Bodemwantsen)
| geslacht          = ''[[Trapezonotus]]''
| auteur geslacht   = [[Franz Xaver Fieber|Fieber]]
| datum geslacht    = 1860
| w-naam            = ''Trapezonotus desertus''
| auteur            = [[Gustav Seidenstücker|Seidenstücker]]
| datum             = 1951
| haakjes           =
}}

De '''heideschuinschild''' (''Trapezonotus desertus'') is een wants uit de [[Familie (biologie)|familie]] van de [[bodemwantsen]] (Lygaeidae).<ref>{{Citeer web |url=https://www.nederlandsesoorten.nl/linnaeus_ng/app/views/species/nsr_taxon.php?id=157779 |titel=Heideschuinschild |bezochtdatum=2025-08-13 |werk=Nederlands soortenregister}}</ref><ref>{{Citeer web |url=https://waarneming.nl/species/23730/ |titel=Heideschuinschild |bezochtdatum=2025-08-13 |werk=Waarneming.nl}}</ref> De soort werd het eerst wetenschappelijk beschreven door [[Gustav Seidenstücker]] in 1951.

==Uiterlijk==
De heideschuinschild is soms langvleugelig ([[macropteer]]) en soms kortvleugelig ([[brachypteer]]) en kan 3.5 tot 4.5 mm lang worden. Bij de kortvleugelige varianten zijn meestal twee of drie achterlijfsegmenten niet bedekt door de vleugels. De kop, het [[scutellum]] en het begin van het halsschild zijn grijszwart. Het halsschild is trapeziumvormig met een bruine achterrand en bruinzwarte putjes. Het hoornachtige gedeelte van de voorvleugels heeft een donkerbruine vlek, het bruine doorzichtige gedeelte van de voorvleugels heeft witte aders. De antennes zijn zwart, bij de mannetjes is het eerste segment geelbruin. Bij de mannetjes zijn de voorpoten geelrood en de middenschenen vaak lichtbruin.

==Leefwijze==
De bodemwants overleeft de winter als volwassen wants en er is een enkele generatie per jaar. De nieuwe generatie volwassen wantsen verschijnt in juli. Ze leven op de bodem in heidegebieden en lichte dennenbossen van de zaden van diverse planten.

==Leefgebied==
De soort is in Nederland in het binnenland algemeen. Het verspreidingsgebied is [[Palearctisch]], naar het oosten tot in [[Siberië]], Centraal-[[Azië]]. De wants is ook te vinden in [[Noord-Amerika]]

==Externe link==
* {{Link waarneming.nl|id=23730}}

{{Appendix}}
[[Categorie:Lygaeidae]]
[[Categorie:Dier uit het Palearctisch gebied]]

title: Heideschuinschild

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Hemiptera (Halfvleugeligen)

Onderorde: Heteroptera (Wantsen)

Familie: Lygaeidae (Bodemwantsen)

Geslacht: Trapezonotus · Fieber, 1860

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Golfo Paradiso
De Golfo Paradiso (Italiaans voor Paradijsgolf) is een baai in het noorden van de Ligurische Zee. De Golf van Genua is 15 km breed en strekt zich uit voor de kust van de metropolitane stad Genua, tussen de Italiaanse stad Genua in het westen en de kaap van Portofino in het oosten.
De gelijknamige regio grenst in het noorden aan de Fontanabuona-vallei en er liggen zeven gemeenten in deze regio. Vijf daarvan liggen aan de golf (Bogliasco, Pieve Ligure, Sori, Recco en Camogli) en twee liggen verder landinwaarts (Avegno en Uscio).

title: Golfo Paradiso

wikitext:
{{Infobox zee
| naam          = Golfo Paradiso
| afbeelding    = Golfo Paradiso-IMG 0108.JPG
| locatie       = [[Genua (metropolitane stad)|Genua]], {{IT-vlag|Ligurië}}, {{IT}}
| zee           = [[Golf van Genua]], [[Ligurische Zee]]
| breedtemin    = 4 km
| lengte        = 15 km
| mapname       = Ligurië
| lat_deg       = 44
| lat_min       = 21
| lat_sec       = 5.2
| lat_dir       = N
| lon_deg       = 9
| lon_min       = 6
| lon_sec       = 4.6
| lon_dir       = E
| afbeelding2   = Golfo Paradiso-mappa comuni.png
| onderschrift2 = Gemeenten in de regio ''Golfo Paradiso''
}}

De '''Golfo Paradiso''' ([[Italiaans (taal)|Italiaans]] voor ''Paradijsgolf'') is een [[baai]] in het noorden van de [[Ligurische Zee]]. De Golf van Genua is 15 km breed en strekt zich uit voor de kust van de metropolitane stad [[Genua (metropolitane stad)|Genua]], tussen de [[Italië|Italiaanse]] stad [[Genua (stad)|Genua]] in het westen en de kaap van Portofino in het oosten.

De gelijknamige regio grenst in het noorden aan de Fontanabuona-vallei en er liggen zeven gemeenten in deze regio. Vijf daarvan liggen aan de golf ([[Bogliasco]], [[Pieve Ligure]], [[Sori]], [[Recco]] en [[Camogli]]) en twee liggen verder landinwaarts ([[Avegno (Italië)|Avegno]] en [[Uscio]]).

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=de|titel=Golfo Paradiso}}
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=it|titel=Golfo Paradiso}}
{{References}}
}}
{{commonscat}}

{{Coor title dms|44|21|5.2|N|9|6|4.6|E|region:IT_type:waterbody}}

[[Categorie:Baai van de Middellandse Zee|Paradiso]]
[[Categorie:Baai in Italië|Paradiso]]
[[Categorie:Geografie van Ligurië]]
[[Categorie:Ligurische Zee]]

title: Golfo Paradiso

Locatie: Genua, Ligurië, Italië

Zee: Golf van Genua, Ligurische Zee

Coördinaten: 44° 21′ NB, 9° 6′ OL

Breedte: 4 km

Lengte: 15 km

title: Foto's

Foto's: Gemeenten in de regio Golfo Paradiso

Portaal: Geografie


text:
# Aanslag (oppervlakteverontreiniging)
Aanslag of oppervlakteverontreiniging is de ophoping of van ongewenst materiaal op vaste oppervlakken. Meestal kan de ophoping zich opbouwen tot het object niet meer functioneert.
Andere termen die worden gebruikt om aanslag te beschrijven zijn onder meer vuilafzetting, corrosieaanslag, biologische aanslag, depositie, rijpafzetting (denk hierbij aan de aangeslagen brilglazen), ketelsteenvorming en andere vormen van kalkaanslag, schimmelaanslag, algenaanslag, slakvorming en slibvorming.
Aanslag komt vaak voor en is erg divers; aanslag op scheepsrompen, algenvorming op mosselen in zeewater of op bomen in de buitenlucht, vervuiling van warmteoverdrachtscomponenten door componenten in koelwater of gassen, en zelfs de ontwikkeling van tandplak of tandsteen op tanden of de afzettingen op onder meer zonnepanelen op Mars.
Dit artikel gaat voornamelijk over de aanslag van industriële warmtewisselaars, hoewel dezelfde theorie algemeen van toepassing is op andere soorten oppervlaktevervuiling. In de koeltechniek en andere technische vakgebieden wordt onderscheid gemaakt tussen macro-aanslag ('macrofouling') en micro-aanslag ('microfouling'). Van de twee is micro-aanslag meestal moeilijker te voorkomen en dus belangrijker.

## Aanslag op componenten
Voorbeelden van componenten die onderhevig kunnen zijn aan vervuiling en aanslag, maar ook de bijbehorende gevolgen hiervan zijn:
- Warmtewisselaar-oppervlakken
 verlaagt het thermische rendement, vermindert de warmtestroom, verhoogt de temperatuur aan de warme kant, verlaagt de temperatuur aan de koude kant, verhoogt het gebruik van koelwater;
- Leidingen, stroomkanalen
 vermindert de doorstroming
- Zonnepanelen
 vermindert de hoeveelheid opgewekte elektrische stroom;
- Elektrische verwarmingselementen
 verhoogt de temperatuur van het element, verhoogt corrosie, verkort de levensduur;
- Injectie-/sproeimondstukken (bijv. een mondstuk dat brandstof in een oven spuit)
 onjuiste hoeveelheid geïnjecteerd, misvormde straal, inefficiëntie van componenten
- Venturibuizen, meetflenzen
 onnauwkeurige of onjuiste meting van de stroomsnelheid;
- Pitotbuizen in vliegtuigen
 onnauwkeurige of onjuiste indicatie van de vliegtuigsnelheid;
- Tanden
 bevordert tand- of tandvleesaandoeningen, vermindert het aangezicht

title: Aanslag (oppervlakteverontreiniging)

wikitext:
[[Bestand:Boiler scale 3.JPG|miniatuur|Extreme ketelsteen(kalk)aanslag in een waterleiding]]
[[Bestand:Fouling01.jpg|miniatuur|Condensorbuis met resten [[biofouling|biologische aanslag]] (opengesneden)]]
[[Bestand:Scaling01.jpg|miniatuur|Condensorbuis met [[calciumcarbonaat]] aanslag (opengesneden)]]
[[Bestand:Korrosion Rohr01.jpg|miniatuur|Messing buis met [[corrosie]]aanslag (opengesneden)]]
[[Bestand:Limescale-in-pipe.jpg|miniatuur|[[Ketelsteen|Kalkaanslag]] in een leiding vermindert zowel de vloeistofstroom door de leiding als de thermische geleiding van de vloeistof naar de buitenste leidingmantel. Beide effecten verminderen het algehele thermische rendement van de leiding bij gebruik als [[warmtewisselaar]].]]
'''Aanslag''' of '''oppervlakteverontreiniging''' is de ophoping of van ongewenst materiaal op [[Vaste stof|vaste]] oppervlakken. Meestal kan de ophoping zich opbouwen tot het object niet meer functioneert.

Andere termen die worden gebruikt om aanslag te beschrijven zijn onder meer vuilafzetting, [[Corrosie|corrosieaanslag]], [[biofouling|biologische aanslag]], [[Depositie (geologie)|depositie]], [[Rijp|rijpafzetting]] (denk hierbij aan de aangeslagen brilglazen), [[Ketelsteen|ketelsteenvorming]] en andere vormen van kalkaanslag, [[Beschimmeling|schimmelaanslag]], [[Algen|algenaanslag]], [[Slak (metallurgie)|slakvorming]] en [[Slib|slibvorming]].

Aanslag komt vaak voor en is erg divers; aanslag op [[Schip (transportmiddel)|scheepsrompen]], [[Algen|algenvorming]] op mosselen in zeewater of op bomen in de buitenlucht, vervuiling van [[Warmtewisselaar|warmteoverdrachtscomponenten]] door componenten in [[Waterkoeling|koelwater]] of gassen, en zelfs de ontwikkeling van [[tandplak]] of [[tandsteen]] op tanden of de afzettingen op onder meer zonnepanelen op Mars.

Dit artikel gaat voornamelijk over de aanslag van industriële warmtewisselaars, hoewel dezelfde theorie algemeen van toepassing is op andere soorten oppervlaktevervuiling. In de koeltechniek en andere technische vakgebieden wordt onderscheid gemaakt tussen macro-aanslag ('macrofouling') en micro-aanslag ('microfouling'). Van de twee is micro-aanslag meestal moeilijker te voorkomen en dus belangrijker.

== Aanslag op componenten ==
Voorbeelden van componenten die onderhevig kunnen zijn aan vervuiling en aanslag, maar ook de bijbehorende gevolgen hiervan zijn:

* [[Warmtewisselaar|Warmtewisselaar-oppervlakken]]
 verlaagt het thermische rendement, vermindert de [[Warmteoverdracht|warmtestroom]], verhoogt de temperatuur aan de warme kant, verlaagt de temperatuur aan de koude kant, verhoogt het gebruik van [[koelwater]];
* [[Waterleiding|Leidingen]], stroomkanalen
 vermindert de doorstroming
* [[Zonnepaneel|Zonnepanelen]]
 vermindert de hoeveelheid opgewekte elektrische stroom;
* Elektrische [[Elektrische verwarming|verwarmingselementen]]
 verhoogt de temperatuur van het element, verhoogt corrosie, verkort de levensduur;
* Injectie-/sproeimondstukken (bijv. een mondstuk dat brandstof in een oven spuit)
 onjuiste hoeveelheid geïnjecteerd, misvormde straal, inefficiëntie van componenten
* [[Venturi-effect|Venturibuizen]], [[Meetflens|meetflenzen]]
 onnauwkeurige of onjuiste meting van de stroomsnelheid;
* [[Pitotbuis|Pitotbuizen]] in vliegtuigen
 onnauwkeurige of onjuiste indicatie van de vliegtuigsnelheid;
* [[Tand]]en
 bevordert tand- of tandvleesaandoeningen, vermindert het aangezicht

== Zie ook ==
{{Zusterproject klein|commonscat=Fouling|commonscat titel=Aanslag|wiktionary=aanslag}}
* [[Depositie (geologie)]]
* [[Waterhardheid]]

{{Navigatie bezwijkmechanismen}}

[[Categorie:Waterzuivering]]
[[Categorie:Watertechniek]]
[[Categorie:Fysische transportverschijnselen]]


text:
# Boû d'Fagne
Boû d'Fagne is een Belgische kaas uit het Land van Herve in de provincie Luik.

## Beschrijving en herkomst
Boû d'Fagne is een zachte kaas met gewassen korst op basis van gepasteuriseerde koeienmelk, met een vetgehalte van 22%. De kaas heeft typische kenmerken vergelijkbaar met de Hervekaas.
De kaas vindt zijn oorsprong in de vallei van de Hoëgne bij kaasmakerij Vanderdeyden. De kaas wordt nu gefabriceerd bij de kaasmakerij Herve Société en verkocht in porties van 200 gram of 1,5 kg.
Boû d'Fagne is Waals en betekent ‘onbehouwen boer’.

title: Boû d'Fagne

wikitext:
{{Infobox kaas
| naam         = Boû d'Fagne
| afbeelding   =
| onderschrift =
| herkomst     = [[Land van Herve]]
| vet          = 22%
| vorm         = vierkant
| lengte       =
| breedte      =
| diameter     =
| hoogte       =
| gewicht      = 200
| gewichtkg    = 1,5
| rijpingstijd = 2 à 3 weken
| type         = [[Gewassen korstkaas]]
| oorsprong    = Gepasteuriseerde koeienmelk
| benaming     =
}}
'''Boû d'Fagne''' is een Belgische kaas uit het [[Land van Herve]] in de provincie [[Luik (provincie)|Luik]].

== Beschrijving en herkomst ==
Boû d'Fagne is een zachte kaas met gewassen korst op basis van [[pasteuriseren|gepasteuriseerde]] koeienmelk, met een vetgehalte van 22%. De kaas heeft typische kenmerken vergelijkbaar met de [[Hervekaas]].

De kaas vindt zijn oorsprong in de vallei van de [[Hoëgne]] bij kaasmakerij Vanderdeyden. De kaas wordt nu gefabriceerd bij de kaasmakerij ''Herve Société'' en verkocht in porties van 200 gram of 1,5 kg.<ref>[https://web.archive.org/web/20150522101005/http://www.herve-societe.be/nl/Specialites-NL/De-Bou-d-Fagne.html Boû d'Fagne, Herve Société]</ref>

Boû d'Fagne is [[Waals]] en betekent ‘onbehouwen boer’.

{{Appendix}}

{{DEFAULTSORT:Bou dfagne}}
[[Categorie:Belgische kaas]]
[[Categorie:Gewassenkorstkaas]]
[[Categorie:Koeienkaas]]
[[Categorie:Herve]]
[[Categorie:Landbouw in Wallonië]]

title: Boû d'Fagne

Herkomst: Land van Herve

Vorm: vierkant

Rijpingstijd: 2 à 3 weken

Type: Gewassen korstkaas

Oorsprong: Gepasteuriseerde koeienmelk

Portaal: Eten en drinken


text:
# Abraham Puls
Abraham Puls (Amsterdam, 1 september 1902 – 3 september 1975) was een Amsterdamse ondernemer tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij was eigenaar van een verhuisbedrijf, gevestigd aan de Kerkstraat. Dit bedrijf kreeg in de oorlog een slechte naam doordat het meewerkte aan het leeghalen van de woningen van Joden en andere gedeporteerden.
Puls was sinds 1 mei 1934 lid van de NSB in Nederland. Hijzelf, woonachtig aan de Stadhouderskade, gaf een aantal Joden aan bij de Duitsers. Voorts reed hij in opdracht van de Duitse bezetter met verhuiswagens (met de naam A. Puls) door Amsterdam om Joodse inboedels in te laden. Zijn naam gecombineerd met wat hij deed, leidde in het Nederlandse taalgebruik tot een nieuw werkwoord; pulsen. Dit werd in bezettingstijd gebruikt voor het leeghalen, in veel gevallen leegroven, van huizen van gedeporteerde of ondergedoken Joden. Volgens Loe de Jong werden er zeker 29 000 Joodse woningen gepulst. Het was de bedoeling dat de gepulste goederen per vrachtschip naar Duitsland en Oost-Europa zouden worden vervoerd, waar ze ten goede zouden komen aan degenen die door geallieerde bombardementen hun bezittingen hadden verloren. In de praktijk werd er veel gestolen, onder andere door voorbijgangers en door de werknemers van Puls en andere bedrijven. Veel goederen werden door Nederlandse handelaars opgekocht.
Er zijn verslagen van buurtbewoners die zich over de goederen ontfermden en ze na de oorlog aan de eigenaren teruggaven - als die de oorlog hadden overleefd. Maar de meeste Joden kwamen niet terug, en als ze wel terugkwamen zagen ze hun eigendommen niet meer terug.
Een wagen van Abraham Puls haalde de spullen van Anne Frank, haar familie en de andere onderduikers in Het Achterhuis op, nadat zij allen op 4 augustus 1944 opgepakt waren.
Abraham Puls werd na de bevrijding door de Binnenlandse Strijdkrachten (BS) opgepakt en opgesloten in het Huis van Bewaring I (Weteringschans). Op 4 juni 1947 werd hij door het Bijzonder Gerechtshof Amsterdam ter dood veroordeeld,  maar zijn straf werd op 4 februari 1949 omgezet in levenslange gevangenisstraf en op 25 mei 1959 werd deze straf omgezet in een straf van 24 jaar. Na verblijf in gevangenissen te Leeuwarden, Hoorn en Haarlem, kwam hij eind 1961 vrij. Daarna verdiende hij tot medio 1970 de kost als marktkoopman met een verkoopkraam in plastic artikelen. Daarnaast had hij vanaf 1969 een ventvergunning tot 1972 voor de verkoop van consumentenijs, koek, gebak, suikerwaren en frisdranken.

title: Abraham Puls

wikitext:
{{Infobox persoon Tweede Wereldoorlog
| naam         =
| afbeelding   = 06-02-1047 01849 A. Puls (40927132145).jpg
| onderschrift = Verhuizer A.Puls met politiebewaking in het gebouw van het Bijzonder Gerechtshof, Amsterdam, 2 juni 1947
| gbdat        =
| sterfdat     =
| gbplaats     =
| sterfplaats  =
| zijde        =
| org          =
| spfunc       =
| rang         =
}}
[[Bestand:Verhuiswagen van de firma A. Puls.jpg|thumb|Verhuiswagen van de firma A. Puls]]
'''Abraham Puls''' ([[Amsterdam]], [[1 september]] [[1902]] – [[3 september]] [[1975]]) was een [[Amsterdam|Amsterdamse]] ondernemer tijdens de [[Tweede Wereldoorlog]]. Hij was eigenaar van een verhuisbedrijf, gevestigd aan de Kerkstraat. Dit bedrijf kreeg in de oorlog een slechte naam doordat het meewerkte aan het leeghalen van de woningen van [[Jodendom|Joden]] en andere gedeporteerden.

Puls was sinds 1 mei 1934 lid van de [[Nationaal-Socialistische Beweging|NSB]] in Nederland. Hijzelf, woonachtig aan de [[Stadhouderskade (Amsterdam)|Stadhouderskade]], gaf een aantal Joden aan bij de Duitsers. Voorts reed hij in opdracht van de Duitse bezetter met verhuiswagens (met de naam A. Puls) door Amsterdam om Joodse inboedels in te laden. Zijn naam gecombineerd met wat hij deed, leidde in het Nederlandse taalgebruik tot een nieuw werkwoord; ''pulsen''. Dit werd in bezettingstijd gebruikt voor het leeghalen, in veel gevallen leegroven, van huizen van gedeporteerde of ondergedoken Joden.<ref>https://www.joodsmonument.nl/nl/page/731503/verraad-door-puls</ref> Volgens [[Loe de Jong]] werden er zeker 29 000 Joodse woningen gepulst. Het was de bedoeling dat de gepulste goederen per vrachtschip naar [[Duitsland]] en [[Oost-Europa]] zouden worden vervoerd, waar ze ten goede zouden komen aan degenen die door geallieerde bombardementen hun bezittingen hadden verloren. In de praktijk werd er veel gestolen, onder andere door voorbijgangers en door de werknemers van Puls en andere bedrijven. Veel goederen werden door Nederlandse handelaars opgekocht.

Er zijn verslagen van buurtbewoners die zich over de goederen ontfermden en ze na de oorlog aan de eigenaren teruggaven - als die de oorlog hadden overleefd. Maar de meeste Joden kwamen niet terug, en als ze wel terugkwamen zagen ze hun eigendommen niet meer terug.

Een wagen van Abraham Puls haalde de spullen van [[Anne Frank]], haar familie en de andere [[Onderduiken (Tweede Wereldoorlog)|onderduikers]] in [[Anne Frank Huis|Het Achterhuis]] op, nadat zij allen op 4 augustus 1944 opgepakt waren.

Abraham Puls werd na de bevrijding door de [[Binnenlandse Strijdkrachten|Binnenlandse Strijdkrachten (BS)]] opgepakt en opgesloten in het [[Huis van Bewaring I (Weteringschans)]]. Op 4 juni 1947 werd hij door het [[Bijzondere rechtspleging|Bijzonder Gerechtshof Amsterdam]] ter dood veroordeeld,<ref>[https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ABCDDD:010830577:mpeg21:a0056 Doodstraf voor Puls], ''Het Parool'', 17 juni 1947</ref>  maar zijn straf werd op 4 februari 1949 omgezet in levenslange gevangenisstraf en op 25 mei 1959 werd deze straf omgezet in een straf van 24 jaar. Na verblijf in gevangenissen te Leeuwarden, Hoorn en Haarlem, kwam hij eind 1961 vrij. Daarna verdiende hij tot medio 1970 de kost als marktkoopman met een verkoopkraam in plastic artikelen. Daarnaast had hij vanaf 1969 een ventvergunning tot 1972 voor de verkoop van consumentenijs, koek, gebak, suikerwaren en frisdranken.<ref>[https://archief.amsterdam/indexen/deeds/93621efb-12c0-46bb-a425-498aa58717cc] Stadsarchief Amsterdam, vent- en standplaatsvergunningen. [https://web.archive.org/web/20240229185133/https://archief.amsterdam/indexen/deeds/93621efb-12c0-46bb-a425-498aa58717cc Gearchiveerd] op 29 februari 2024.</ref>

{{Appendix|2=
* https://www.dbnl.org/
* http://www.zuidelijkewandelweg.nl/
* https://www.parool.nl/
* http://www.joodsmonument.nl/
* https://www.joodsamsterdam.nl/abraham-puls-van-verhuizer-tot-rovershoofdman/
{{References}}
}}

{{DEFAULTSORT:Puls Abraham}}
[[Categorie:Nederlands ondernemer]]
[[Categorie:Nederlands collaborateur in de Tweede Wereldoorlog]]
[[Categorie:Tweede Wereldoorlog in Amsterdam]]

title: Algemeen

Geboortedatum: 1 september 1902

Geboorteplaats: Amsterdam

Sterfdatum: 3 september 1975

Portaal: Tweede Wereldoorlog


text:
# ANZ Kampioenschap
Het ANZ Kampioenschap is een voormalig golftoernooi van de Europese en Australische PGA Tour. Het werd gespeeld op banen in de buurt van Sydney.
Het kampioenschap heeft slechts drie jaren bestaan. De eerste editie was in 2002 en werd gewonnen door Richard S Johnson.
De formule was een variant op stableford, in de hoop dat spelers meer aanvallend zouden spelen. Hierbij kregen spelers 2 punten voor een birdie en 5 voor een eagle, maar er werd 1 punt afgetrokken voor een bogey en 3 voor een dubbelbogey. De deelnemers vonden het echter nadelig voor de stabiele spelers.
In februari 2004 deed Laura Davies aan het ANZ-toernooi mee. Ze wilde zich meten met haar mannelijke collega's, maar ze behaalde slechts 13 punten. In oktober 2003 had Davies in het Koreaans Open gespeeld en de cut gemist. Ze heeft nooit meer aan een mannentoernooi meegedaan, niet omdat ze niet wilde, maar omdat ze niet meer werd uitgenodigd, zoals ze tijdens het ABN Amro Ladies Open op Golfclub Broekpolder in 2010 zei.
| Jaar | Baan                      | Winnaar           | Punten |
| ---- | ------------------------- | ----------------- | ------ |
| 2002 | The Lakes Golf Club       | Richard S Johnson | 46     |
| 2003 | New South Wales Golf Club | Paul Casey        | 45     |
| 2004 | Horizons Golf Resort      | Brian Davis       | 44     |

## Trivia
- ANZ staat voor Australië en Nieuw-Zeeland.

Abama Open de Canarias ·
AGF Open ·
Allianz Open de Lyon ·
Andalucia Masters ·
ANZ Kampioenschap ·
Argentijns Open ·
Atlantic Open ·
Australian Masters ·
Ballantine's Kampioenschap ·
Barcelona Open ·
Belgisch Open ·
Benson & Hedges International Open ·
BMW Asian Open ·
Brazil Rio de Janeiro 500 Years Open ·
Brazil São Paulo 500 Years Open ·
British Masters ·
Callers of Newcastle ·
Cannes Open ·
Car Care Plan International ·
Castelló Masters ·
Celtic International ·
Dimension Data Pro-Am ·
Double Diamond International ·
Duits Open ·
El Bosque Open ·
El Paraiso Open ·
Engels Open ·
Epson Grand Prix of Europe ·
Estoril Open ·
Extremadura Open ·
German Masters ·
Girona Open ·
Glasgow Open ·
Great North Open ·
Greater Manchester Open ·
Greg Norman Holden International ·
GSI L'Equipe Open ·
Heineken Classic ·
Honda Open ·
Indian Masters ·
Indonesian Open ·
Iskandar Johor Open ·
Jersey Open ·
John Player Classic ·
John Player Trophy ·
Johnnie Walker Classic ·
Kerrygold International Classic ·
Kronenbourg Open ·
Lawrence Batley International ·
Madrid Masters ·
Madrid Open ·
Mallorca Open ·
Marokkaans Open ·
Martini International ·
Match Play Championship ·
Merseyside International Open ·
Monte Carlo Open ·
Murphy's Cup ·
Nelson Mandela Championship ·
New Zealand Open ·
Newcastle Brown "900" Open ·
NH Collection Open ·
Nordic Open ·
North West of Ireland Open ·
Oki Pro-Am ·
Open Catalonia ·
Open de Andalucía ·
Open de Baleares ·
Open de Sevilla ·
Open Mediterrania ·
Open Novotel Perrier ·
Penfold Tournament ·
Perth International Golf Championship ·
Piccadilly Medal ·
PLM Open ·
Portugees Open ·
Roma Masters ·
Saint-Omer Open ·
Sanyo Open ·
Sarazen World Open ·
Scandinavian Enterprise Open ·
Schots PGA Kampioenschap ·
Siciliaans Open ·
Singapore Masters ·
Skol Lager Individual ·
TCL Classic ·
Tenerife Open ·
The Championship at Laguna National ·
The Heritage ·
Timex Open ·
TPC of Europe ·
Trophée Lancôme ·
Tunesisch Open ·
Turespaña Masters ·
Uniroyal International Championship ·
Vodacom Players Championship ·
Volvo Golf Champions ·
Volvo Open ·
W.D. & H.O. Wills Tournament ·
Wang Four Stars ·
Welsh Golf Classic

title: ANZ Kampioenschap

wikitext:
Het '''ANZ Kampioenschap''' is een voormalig golftoernooi van de [[Europese PGA Tour|Europese]] en [[Australische PGA Tour]]. Het werd gespeeld op banen in de buurt van [[Sydney]].

Het kampioenschap heeft slechts drie jaren bestaan. De eerste editie was in 2002 en werd gewonnen door [[Richard S Johnson]].
De formule was een variant op [[Stablefordtelling|stableford]], in de hoop dat spelers meer aanvallend zouden spelen. Hierbij kregen spelers 2 punten voor een birdie en 5 voor een eagle, maar er werd 1 punt afgetrokken voor een bogey en 3 voor een dubbelbogey. De deelnemers vonden het echter nadelig voor de stabiele spelers.

In februari 2004 deed [[Laura Davies]] aan het ANZ-toernooi mee. Ze wilde zich meten met haar mannelijke collega's, maar ze behaalde slechts 13 punten. In oktober 2003 had Davies in het [[Korea Open (golf)|Koreaans Open]] gespeeld en de [[cut (golf)|cut]] gemist. Ze heeft nooit meer aan een mannentoernooi meegedaan, niet omdat ze niet wilde, maar omdat ze niet meer werd uitgenodigd, zoals ze tijdens het [[Dutch Ladies Open 2010|ABN Amro Ladies Open]] op [[Golfclub Broekpolder]] in 2010 zei.

{| class="wikitable"
! Jaar !! Baan !! Winnaar !! Punten
|-
| 2002 || The Lakes Golf Club || {{SE-VLAG}} [[Richard S Johnson]] || align="center" | 46
|-
| 2003 || New South Wales Golf Club || {{EN-VLAG}} [[Paul Casey]] || align="center" | 45
|-
| 2004 || Horizons Golf Resort || {{EN-VLAG}} [[Brian Davis (golfer)|Brian Davis]] || align="center" | 44
|}

== Trivia ==
* ANZ staat voor Australië en Nieuw-Zeeland.

{{Navigatie voormalige golftoernooien Europese PGA Tour}}

[[Categorie:Voormalig golftoernooi van de Europese PGA Tour]]
[[Categorie:Golftoernooi in Australië]]
[[Categorie:Sport in New South Wales]]


text:
# Maria van Brienne
Maria van Brienne (Capua, 1224 - 5 mei 1275) was van 1234 tot 1261 keizerin van het Latijnse Keizerrijk. Ze behoorde tot het huis Brienne.

## Levensloop
Maria was de dochter van Jan van Brienne, koning van Jeruzalem, uit diens derde huwelijk met Berengaria, dochter van koning Alfons IX van León.
Op 19 april 1229 werd ze verloofd met Boudewijn II (1217-1273), die samen met haar vader over het Latijnse Keizerrijk regeerde. De intentie van dit huwelijk was het creëren van een dynastieke alliantie tussen beide heersers. In 1234 vond het huwelijk plaats; Maria was toen ongeveer tien jaar, Boudewijn II zeventien jaar. Door de bruiloft werd Maria keizerin van het Latijnse Keizerrijk.
In 1236 werd Constantinopel belegerd door de samengevoegde troepen van keizer Ivan Asen II van Bulgarije en keizer Johannes III Doukas Vatatzes van Nicea. De stad werd enkel verdedigd door een klein riddergarnizoen, troepen uit de Republiek Venetië en een minimale troepenmacht gezonden door Godfried II van Villehardouin om de verdediging te versterken. Uiteindelijk werd het beleg echter afgebroken, omdat de twee bondgenoten het niet eens raakten over wie, in het geval van een verovering, de leiding over Constantinopel zou krijgen. Tezelfdertijd werd Boudewijn II naar West-Europa gestuurd, om er fondsen in te zamelen en soldaten te rekruteren, die nodig waren om de overleving van het rijk te verzekeren. De missie was nog volop aan de gang toen Jan van Brienne eind maart 1237 overleed, twee weken later gevolgd door zijn echtgenote. De amper twaalfjarige Maria kreeg daarna de facto de leiding over Constantinopel, aangezien ze er de enige vertegenwoordigster van de keizerlijke familie was. Boudewijn keerde pas in juli 1239 terug. Tijdens zijn verblijf in West-Europa nam hij ook het markgraafschap Namen in, dat voorheen toebehoorde aan zijn zus Margaretha. Voor zijn terugkeer naar Constantinopel verpandde hij Namen aan koning Lodewijk IX van Frankrijk.
Boudewijn kwam aan samen met een West-Europees kruisvaardersleger, dat tussen de 30.000 en 60.000 soldaten telde. De troepenmacht werd versterkt met een contingent van Koemanen en kreeg als opdracht om Tzurulum te belegeren, een machtsbasis van het keizerrijk Nicea in Thracië. De stad viel in 1240, maar het leek het enige succes van de troepenmacht te zijn, aangezien ze achteraf niet meer vermeld werden in de contemporaine bronnen. Vermoedelijk keerden de meeste kruisvaarders terug naar huis. In 1241 ging Boudewijn II opnieuw naar Constantinopel.
Op 15 april 1240 werd Boudewijn II in de Hagia Sophia tot keizer gekroond. Drie jaar later, in 1243, werd Filips I (1243-1283), de enige bekende zoon van Boudewijn en Maria, geboren. Hetzelfde jaar reisde Boudewijn naar Frankrijk, om steun te zoeken bij koning Lodewijk IX. Tijdens zijn aanwezigheid werd Maria regentes van het Latijnse Keizerrijk, met Filips van Toucy als mederegent. Boudewijn bleef verschillende jaren afwezig: eerst verbleef hij in Frankrijk en daarna vergezelde hij Lodewijk IX bij de Zevende Kruistocht.
Boudewijn was ten laatste op 8 oktober 1248 terug in Constantinopel: die dag vaardigde hij een decreet uit dat Maria in staat stelde om zijn westerse landerijen te verpanden, met de bedoeling om de hoge staatsschuld van 24.000 hyperpyron te kunnen afbetalen. Met het oog daarop verpandde hij zijn zoon Filips aan de Venetiaanse bankiersfirma Cà Ferro.
Om zijn schulden af te lossen kreeg Boudewijn II ook 20.000 livres van de Franse koningin-moeder Blanca van Castilië, maar dan moest hij aan twee voorwaarden voldoen: enerzijds mocht hij zijn bezittingen in Namen niet verkopen, anderzijds moest Maria van Brienne haar na Boudewijns terugkeer in Constantinopel binnen de maand bezoeken. Kort na zijn terugkeer vatte Maria de reis naar West-Europa aan. Ze reisde met een vloot van vier schepen eerst naar Cyprus, waar Lodewijk IX en de kruisvaarders op dat moment verbleven. Op het eiland werd de vloot door een harde wind echter van zijn ankers losgeslagen, waarna de schepen, de lading incluis, naar Akko dreven. Maria had enkel nog haar kleren en een mantel bij. De kruisvaarders besloten haar te helpen en zetten haar op een schip naar het Griekse Negropont, waar ze in januari 1249 aankwam en van daaruit reisde ze door naar Frankrijk. Ze bereikte het land in mei 1249 en verbleef vervolgens bij koningin-moeder Blanche van Castilië, vermoedelijk tot die in 1251 overleed. Daarna ging Maria op de landgoederen van haar echtgenoot in Namen wonen, die een belangrijkste bron van inkomsten waren voor het keizerspaar.
In Namen werd de heerschappij van Boudewijn II en Maria bestreden door Jan van Avesnes, tot koning Lodewijk IX van Frankrijk in 1256 besliste dat Namen toebehoorde aan Boudewijn en zijn echtgenote. Maria maakte zich er ongeliefd door hoge taksen op te leggen aan de bevolking. Het ging zo ver dat de baljuw gedood werd; na onderzoek bleek dat deze moord gebeurd was door de vooraanstaanden van de stad. Maria en Boudewijn II zochten vervolgens toenadering tot Hendrik V van Luxemburg en boden hem de troon van Namen aan. Hendrik V trok de macht in Namen steeds meer naar zich toe en uiteindelijk kon Maria van Brienne niets anders dan vluchten. Het Kasteel van Namen weigerde zich echter over te geven aan Hendrik V. In 1258 zond gravin Margaretha II van Vlaanderen troepen naar Namen ter bescherming van de stad, maar in 1259 diende het kasteel van Namen zich toch over te geven aan Hendrik, die de volgende jaren het markgraafschap geleidelijk volledig innam. Daarna trok Maria naar het hof van koning Alfons X van Castilië, met wiens steun ze haar zoon Filips vrijkocht.
In juli 1261 vielen Byzantijnse troepen onder leiding van Alexios Strategopoulos onverwachts de stad Constantinopel aan. Via een geheime doorgang slaagden ze erin om in de stad te raken, om van binnenuit de stadsmuren aan te vallen en de lijfwachten te verrassen, waarna ze de poort openden om de overige troepen binnen te laten. De Latijnen waren compleet verrast en Constantinopel was in een mum van tijd heroverd door de Byzantijnen. Boudewijn II en Maria slaagden erin om te vluchten, met de hulp van een Venetiaans vloot, en gingen in ballingschap naar Frankrijk. De volgende jaren konden ze financieel overeind blijven, onder andere door hun rechten op verschillende titels en staten te verkopen. Op 26 maart 1263 verkocht het echtpaar hun rechten op het markgraafschap Namen aan Gwijde van Dampierre, die het gebied vijf jaar later heroverde op Hendrik V van Luxemburg. In januari 1266 verkochten ze dan weer hun rechten op het koninkrijk Thessaloniki aan hertog Hugo IV van Bourgondië. Op 27 mei 1267 sloot Boudewijn II het Verdrag van Viterbo, waarin hij zijn rechten op het Latijnse Keizerrijk afstond aan koning Karel I van Napels.
Boudewijn en Maria verbleven de rest van hun leven aan het hof van koning Karel I van Napels. Boudewijn II stierf in oktober 1273, Maria overleefde hem ongeveer anderhalf jaar. Ze werd bijgezet in Assisi.

title: Maria van Brienne

wikitext:
[[File:Abbaye de Maubuisson Marie Brienne.jpg|thumb|Standbeeld van Maria van Brienne in de [[Abdij van Maubuisson]].]]
'''Maria van Brienne''' ([[Capua]], [[1224]] - [[5 mei]] [[1275]]) was van 1234 tot 1261 keizerin van het [[Latijnse Keizerrijk]]. Ze behoorde tot het huis Brienne.

==Levensloop==
Maria was de dochter van [[Jan van Brienne]], koning van [[Koninkrijk Jeruzalem|Jeruzalem]], uit diens derde huwelijk met [[Berengaria van León|Berengaria]], dochter van koning [[Alfons IX van León]].

Op 19 april 1229 werd ze verloofd met [[Boudewijn II van Constantinopel|Boudewijn II]] (1217-1273), die samen met haar vader over het Latijnse Keizerrijk regeerde. De intentie van dit huwelijk was het creëren van een dynastieke alliantie tussen beide heersers. In 1234 vond het huwelijk plaats; Maria was toen ongeveer tien jaar, Boudewijn II zeventien jaar. Door de bruiloft werd Maria keizerin van het Latijnse Keizerrijk.

In 1236 werd [[Constantinopel]] belegerd door de samengevoegde troepen van keizer [[Ivan Asen II]] van [[Tweede Bulgaarse Rijk|Bulgarije]] en keizer [[Johannes III Doukas Vatatzes]] van [[Keizerrijk Nicea|Nicea]]. De stad werd enkel verdedigd door een klein riddergarnizoen, troepen uit de [[Republiek Venetië]] en een minimale troepenmacht gezonden door [[Godfried II van Villehardouin]] om de verdediging te versterken. Uiteindelijk werd het beleg echter afgebroken, omdat de twee bondgenoten het niet eens raakten over wie, in het geval van een verovering, de leiding over Constantinopel zou krijgen. Tezelfdertijd werd Boudewijn II naar West-Europa gestuurd, om er fondsen in te zamelen en soldaten te rekruteren, die nodig waren om de overleving van het rijk te verzekeren. De missie was nog volop aan de gang toen Jan van Brienne eind maart 1237 overleed, twee weken later gevolgd door zijn echtgenote. De amper twaalfjarige Maria kreeg daarna ''[[de facto]]'' de leiding over Constantinopel, aangezien ze er de enige vertegenwoordigster van de keizerlijke familie was. Boudewijn keerde pas in juli 1239 terug. Tijdens zijn verblijf in West-Europa nam hij ook het [[markgraafschap Namen]] in, dat voorheen toebehoorde aan zijn zus [[Margaretha van Namen|Margaretha]]. Voor zijn terugkeer naar Constantinopel verpandde hij Namen aan koning [[Lodewijk IX van Frankrijk]].

Boudewijn kwam aan samen met een West-Europees kruisvaardersleger, dat tussen de 30.000 en 60.000 soldaten telde. De troepenmacht werd versterkt met een contingent van [[Koemanen]] en kreeg als opdracht om [[Çorlu (stad)|Tzurulum]] te belegeren, een machtsbasis van het keizerrijk Nicea in [[Thracië]]. De stad viel in 1240, maar het leek het enige succes van de troepenmacht te zijn, aangezien ze achteraf niet meer vermeld werden in de contemporaine bronnen. Vermoedelijk keerden de meeste kruisvaarders terug naar huis. In 1241 ging Boudewijn II opnieuw naar Constantinopel.

Op 15 april 1240 werd Boudewijn II in de [[Hagia Sophia]] tot keizer gekroond. Drie jaar later, in 1243, werd [[Filips I van Courtenay|Filips I]] (1243-1283), de enige bekende zoon van Boudewijn en Maria, geboren. Hetzelfde jaar reisde Boudewijn naar [[Koninkrijk Frankrijk|Frankrijk]], om steun te zoeken bij koning Lodewijk IX. Tijdens zijn aanwezigheid werd Maria regentes van het Latijnse Keizerrijk, met [[Filips van Toucy]] als mederegent. Boudewijn bleef verschillende jaren afwezig: eerst verbleef hij in Frankrijk en daarna vergezelde hij Lodewijk IX bij de [[Zevende Kruistocht]].

Boudewijn was ten laatste op 8 oktober 1248 terug in Constantinopel: die dag vaardigde hij een decreet uit dat Maria in staat stelde om zijn westerse landerijen te verpanden, met de bedoeling om de hoge staatsschuld van 24.000 hyperpyron te kunnen afbetalen. Met het oog daarop verpandde hij zijn zoon Filips aan de Venetiaanse bankiersfirma Cà Ferro.

Om zijn schulden af te lossen kreeg Boudewijn II ook 20.000 livres van de Franse koningin-moeder [[Blanca van Castilië]], maar dan moest hij aan twee voorwaarden voldoen: enerzijds mocht hij zijn bezittingen in Namen niet verkopen, anderzijds moest Maria van Brienne haar na Boudewijns terugkeer in Constantinopel binnen de maand bezoeken. Kort na zijn terugkeer vatte Maria de reis naar West-Europa aan. Ze reisde met een vloot van vier schepen eerst naar [[Cyprus (eiland)|Cyprus]], waar Lodewijk IX en de kruisvaarders op dat moment verbleven. Op het eiland werd de vloot door een harde wind echter van zijn ankers losgeslagen, waarna de schepen, de lading incluis, naar [[Akko (stad)|Akko]] dreven. Maria had enkel nog haar kleren en een mantel bij. De kruisvaarders besloten haar te helpen en zetten haar op een schip naar het [[Griekenland|Griekse]] [[Euboea|Negropont]], waar ze in januari 1249 aankwam en van daaruit reisde ze door naar Frankrijk. Ze bereikte het land in mei 1249 en verbleef vervolgens bij koningin-moeder Blanche van Castilië, vermoedelijk tot die in 1251 overleed. Daarna ging Maria op de landgoederen van haar echtgenoot in Namen wonen, die een belangrijkste bron van inkomsten waren voor het keizerspaar.

In Namen werd de heerschappij van Boudewijn II en Maria bestreden door [[Jan van Avesnes]], tot koning Lodewijk IX van Frankrijk in 1256 besliste dat [[Namen (stad)|Namen]] toebehoorde aan Boudewijn en zijn echtgenote. Maria maakte zich er ongeliefd door hoge taksen op te leggen aan de bevolking. Het ging zo ver dat de [[baljuw]] gedood werd; na onderzoek bleek dat deze moord gebeurd was door de vooraanstaanden van de stad. Maria en Boudewijn II zochten vervolgens toenadering tot [[Hendrik V van Luxemburg]] en boden hem de troon van Namen aan. Hendrik V trok de macht in Namen steeds meer naar zich toe en uiteindelijk kon Maria van Brienne niets anders dan vluchten. Het [[Kasteel van Namen]] weigerde zich echter over te geven aan Hendrik V. In 1258 zond gravin [[Margaretha II van Vlaanderen]] troepen naar Namen ter bescherming van de stad, maar in 1259 diende het kasteel van Namen zich toch over te geven aan Hendrik, die de volgende jaren het markgraafschap geleidelijk volledig innam. Daarna trok Maria naar het hof van koning [[Alfons X van Castilië]], met wiens steun ze haar zoon Filips vrijkocht.

In juli 1261 vielen [[Byzantijnse Rijk|Byzantijnse]] troepen onder leiding van [[Alexios Strategopoulos]] onverwachts de stad Constantinopel aan. Via een geheime doorgang slaagden ze erin om in de stad te raken, om van binnenuit de stadsmuren aan te vallen en de lijfwachten te verrassen, waarna ze de poort openden om de overige troepen binnen te laten. De Latijnen waren compleet verrast en Constantinopel was in een mum van tijd heroverd door de Byzantijnen. Boudewijn II en Maria slaagden erin om te vluchten, met de hulp van een Venetiaans vloot, en gingen in ballingschap naar Frankrijk. De volgende jaren konden ze financieel overeind blijven, onder andere door hun rechten op verschillende titels en staten te verkopen. Op 26 maart 1263 verkocht het echtpaar hun rechten op het markgraafschap Namen aan [[Gwijde van Dampierre]], die het gebied vijf jaar later heroverde op Hendrik V van Luxemburg. In januari 1266 verkochten ze dan weer hun rechten op het [[koninkrijk Thessaloniki]] aan hertog [[Hugo IV van Bourgondië]]. Op 27 mei 1267 sloot Boudewijn II het [[Verdrag van Viterbo]], waarin hij zijn rechten op het Latijnse Keizerrijk afstond aan koning [[Karel I van Napels]].

Boudewijn en Maria verbleven de rest van hun leven aan het hof van koning Karel I van Napels. Boudewijn II stierf in oktober 1273, Maria overleefde hem ongeveer anderhalf jaar. Ze werd bijgezet in [[Assisi]].

{{Appendix|2=
*{{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Marie of Brienne|oldid=943748827|datum=20200413}}
}}

[[Categorie:Huis Brienne]]
[[Categorie:Partner van de Latijnse keizer van Constantinopel]]
[[Categorie:Persoon in de 13e eeuw]]


text:
# Yankee Lake
Yankee Lake is een plaats (village) in de Amerikaanse staat Ohio, en valt bestuurlijk gezien onder Trumbull County.

## Demografie
Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 99.
In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 97, een daling van 2 (-2,0%).

## Geografie
Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van
1,4 km², geheel bestaande uit land.

## Plaatsen in de nabije omgeving
De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 8 km rond Yankee Lake.

title: Yankee Lake

wikitext:
{{Infobox plaats Verenigde Staten
| naam=Yankee Lake
| staat=Ohio
| county=[[Trumbull County (Ohio)|Trumbull County]]
| bevolking=97
| datum=2006
| oppervlak=1.4
| water=0.0
| lat_deg = 41
| lat_min = 16
| lat_sec = 7
| lon_deg = 80
| lon_min = 34
| lon_sec = 1
| hoogte=
| code=86856
| type=village
| detailkaart=
}}
'''Yankee Lake''' is een plaats ([[village]]) in de [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] staat [[Ohio (staat)|Ohio]], en valt bestuurlijk gezien onder [[Trumbull County (Ohio)|Trumbull County]].

==Demografie==
Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 99.<ref>{{Bronvermelding inwonertal plaats Verenigde Staten/2000}}</ref>
In 2006 is het aantal inwoners door het [[United States Census Bureau]] geschat op 97,<ref>{{Bronvermelding inwonertal plaats Verenigde Staten/2006}}</ref> een daling van 2 (-2,0%).

==Geografie==
Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een [[oppervlakte]] van
1,4 km², geheel bestaande uit land.

==Plaatsen in de nabije omgeving==
De onderstaande figuur toont nabijgelegen [[woonplaats|plaatsen]] in een [[Straal (wiskunde)|straal]] van 8 km rond Yankee Lake.
{{Afbeelding label begin|image=Blank map.svg|position= relative| float=left|width=400|caption=Plaatsen in de omgeving}}
{{Afbeelding label|x=0.5|y=0.5|scale=400|text=[[Bestand:Map pointer black.svg|20px|Yankee Lake]]'''Yankee Lake'''}}
{{Afbeelding label|x=0.534|y=0.679|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|10px|Plaats met 1288 inwoners (2000)]][[Brookfield Center (Ohio)|Brookfield Center]] (3 km)}}
{{Afbeelding label|x=0.644|y=0.882|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|12px|Plaats met 2618 inwoners (2000)]][[Masury (Ohio)|Masury]] (7 km)}}
{{Afbeelding label|x=0.700|y=0.740|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|12px|Plaats met 2523 inwoners (2000)]][[West Hill (Ohio)|West Hill]] (6 km)}}
{{Afbeelding label|x=0.820|y=0.741|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|20px|Plaats met 16328 inwoners (2000)]][[Sharon (Pennsylvania)|Sharon]] (7 km)}}
{{Afbeelding label|x=0.901|y=0.561|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|14px|Plaats met 4500 inwoners (2000)]][[Sharpsville (Pennsylvania)|Sharpsville]] (7 km)}}
{{Afbeelding label eind}}{{Clearleft}}

== Externe link ==
* {{Link city-data.com|Yankee-Lake|Ohio}}

{{Appendix}}
{{Coor title dms|41|16|7|N|80|34|1|W|region:US_type:city(99)_scale:50000}}

[[Categorie:Plaats in Ohio]]

title: Situering

County: Trumbull County

Type plaats: Village

Staat: Ohio

title: Algemeen

Oppervlakte: 1,4 km²

- land: 1,4 km²

- water: 0,0 km²

title: Overig

Portaal: Verenigde Staten


text:
# Supermarine Seagull (1948)
De Supermarine Seagull was een Britse militaire vliegboot die in de Tweede Wereldoorlog werd ontwikkeld maar pas in 1948, drie jaar na het einde van de oorlog, vloog. Het toestel was bedoeld voor verkennings- en search and rescue-taken en moest de opvolger worden van de Supermarine Walrus en Sea Otter. Het toestel kon aan boord van een schip meegenomen worden. Er werden twee prototypes van gebouwd, die getest werden aan boord van de vliegkampschepen HMS Illustrious en HMS Ark Royal. Maar omdat in dezelfde periode helicopters de search and rescue-taken overnamen werd het project geannuleerd. Een derde exemplaar van de Seagull bleef onafgewerkt.
Het was de tweede maal dat Supermarine de naam Seagull gebruikte; in 1921 was er reeds een Seagull verkenningsvliegboot van de Royal Air Force.

title: Supermarine Seagull (1948)

wikitext:
{{Infobox gevechtsvliegtuig
| Naam = Supermarine Seagull
| Plaatje = Supermarine Seagull.jpg
| Onderschrift = Prototype van de Seagull (1948)
| Fabrikant = [[Supermarine Aviation Works|Supermarine]]
| Rol = verkenning/Search and Rescue
| Bemanning = 3
| Varianten =
| Prijs =
| Eerstevlucht = 14 juli 1948
| Aantalgebouwd = 2
| Gebruik = 1948-1952 (niet operationeel)
| Lengte = 13,46
| Hoogte = 4,84
| Spanwijdte = 16,0
| Spanwijdteingeklapt =
| Vleugeloppervlak = 40,13
| Leeggewicht =4770
| Brandstof =
| Wapengewicht =
| Startgewicht = 6587
| Maxgewicht =
| Laadvermogen =
| Motor = 1 x [[Rolls-Royce Griffon]] 29
| Propeller = 2 driebladige contraroterende
| Stuwkracht =
| Vermogen = 1353
| Kruissnelheid = 211
| Topsnelheid = 418
| Klimsnelheid =
| Bereik = 1408
| Actieradius =
| Dienstplafond = 7.290
| Boordgeschut =
| Ophangpunten =
| Bommen =
| Raketten =
}}
De '''[[Supermarine Aviation Works|Supermarine]] Seagull''' was een Britse militaire [[vliegboot]] die in de [[Tweede Wereldoorlog]] werd ontwikkeld maar pas in 1948, drie jaar na het einde van de oorlog, vloog. Het toestel was bedoeld voor verkennings- en [[search and rescue]]-taken en moest de opvolger worden van de [[Supermarine Walrus]] en [[Supermarine Sea Otter|Sea Otter]]. Het toestel kon aan boord van een schip meegenomen worden. Er werden twee prototypes van gebouwd, die getest werden aan boord van de vliegkampschepen [[HMS Illustrious (R87)|HMS ''Illustrious'']] en [[HMS Ark Royal (R09)|HMS ''Ark Royal'']]. Maar omdat in dezelfde periode [[helicopter]]s de search and rescue-taken overnamen werd het project geannuleerd. Een derde exemplaar van de Seagull bleef onafgewerkt.

Het was de tweede maal dat Supermarine de naam ''Seagull'' gebruikte; in 1921 was er reeds een [[Supermarine Seagull (1921)|Seagull]] verkenningsvliegboot van de Royal Air Force.

[[Categorie:Vliegtuig van Supermarine|Seagull]]
[[Categorie:Watervliegtuig]]

title: Algemeen

Fabrikant: Supermarine

Rol: verkenning/Search and Rescue

title: Status

Gebruik: 1948-1952 (niet operationeel)

title: Afmetingen

title: Gewicht

title: Krachtbron

Motor(en): 1 x Rolls-Royce Griffon 29

Propeller(s): 2 driebladige contraroterende

title: Prestaties

Portaal: Luchtvaart


text:
# Chibchea uru
Chibchea uru is een spinnensoort uit de familie trilspinnen (Pholcidae). De soort komt voor in Peru.

title: Chibchea uru

wikitext:
{{Taxobox spin
| titelweergave=cursief
| naam=''Chibchea uru''
| afbeelding=
| familie=[[Trilspinnen|Pholcidae]] (Trilspinnen)
| geslacht=''[[Chibchea]]''
| w-naam=''Chibchea uru''
| auteur=[[Bernhard A. Huber|Huber]]
| datum=2000
| bron =<ref>{{Brontabel|2000-Huber}}</ref>
| haakjes=
| commons=
| species=
}}
'''''Chibchea uru''''' is een [[Spinnen (dieren)|spinnensoort]] uit de familie [[trilspinnen|trilspinnen (Pholcidae)]]. De soort komt voor in [[Peru]].

{{Appendix}}

[[Categorie:Trilspinnen]]
[[Categorie:Endemisch dier uit Peru]]

title: Chibchea uru

Klasse: Arachnida (Spinachtigen)

Orde: Araneae (Spinnen)

Familie: Pholcidae (Trilspinnen)

Geslacht: Chibchea

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Splendeuptychia hygina
Splendeuptychia hygina is een vlinder uit de onderfamilie Satyrinae van de familie Nymphalidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1877 door Arthur Gardiner Butler.

title: Splendeuptychia hygina

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Splendeuptychia hygina''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| familie = [[Nymphalidae]]
| onderfamilie = [[Satyrinae]]
| geslacht = ''[[Splendeuptychia]]''
| w-naam = ''Splendeuptychia hygina''
| auteur = Butler
| datum = 1877
| haakjes =
| commons =
| species =
}}

'''''Splendeuptychia hygina''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de onderfamilie [[Satyrinae]] van de familie [[Nymphalidae]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1877 door [[Arthur Gardiner Butler]].

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|01}}

[[Categorie:Splendeuptychia|hygina]]

title: Splendeuptychia hygina

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Nymphalidae

Onderfamilie: Satyrinae

Geslacht: Splendeuptychia

title: Soort


text:
# Loxandrus anthracinus
Loxandrus anthracinus is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1979 door Allen & Ball.

title: Loxandrus anthracinus

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Loxandrus anthracinus''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Loopkevers|Carabidae]] (Loopkevers)
| onderfamilie = [[Pterostichinae]]
| geslacht = ''[[Loxandrus]]''
| w-naam = ''Loxandrus anthracinus''
| auteur = Allen & Ball
| datum = 1979
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Loxandrus anthracinus''''' is een [[kevers|kever]]soort uit de familie van de [[Loopkevers|loopkevers (Carabidae)]].<ref>Anichtchenko A. et al., (editors): [https://carabidae.org/search?rank=0&text=Loxandrus+anthracinus Carabidae of the World] (bezocht: 20 tot 28 maart 2013)</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1979 door Allen & Ball.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|29}}

[[Categorie:Loxandrus|anthracinus]]

title: Loxandrus anthracinus

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Carabidae (Loopkevers)

Onderfamilie: Pterostichinae

Geslacht: Loxandrus

title: Soort


text:
# Wapen van Evere
Het wapen van Evere werd op 15 november 1928 per koninklijk besluit aan de Brusselse gemeente Evere toegekend.

## Blazoenering
De blazoenering van het wapen luidt als volgt:
Gedeeld, een: van goud met een valk in natuurkleur omgewend, op de twee poten staande op eene drietoppige rots van keel uit de punt oprijzende en overtopt met eene ster met zes stralen van hetzelve; twee: van keel met een valk in natuurkleur op de twee pooten staande op een drietoppige rots van goud, uit de punt oprijzende en overtopt met eene ster met zes stralen van hetzelve (hetgeen is de Walckiers), het schild met de linkerhand gehouden voor een zittende Heiligen Vincentius met een stralenkrans omgeven en eenen schepter met eene leliebloem getopt in de rechterhand houdende, het alles van zilver.
Het wapen is in twee verticale delen gedeeld. De twee delen zijn in kleur en afbeelding gespiegeld. Het eerste deel is een gouden vlak met daarop een rode driepuntige rots. Op de hoogste punt staat een valk in de natuurlijke kleuren. De valk kijkt naar heraldisch links, dus naar het midden van het schild. Boven de valk is een rode ster, van zes punten, geplaatst. Het tweede deel is rood van kleur met daarop een gouden berg waarop een valk van natuurlijke kleur. Boven de valk een zespuntige gouden ster. Ook deze valk kijkt naar het midden van het schild, dus naar heraldisch rechts. Heraldisch rechts, voor de kijker dus links, van het schild zit de sint Vincentius, graaf van Henegouwen. Hij houdt het schild met zijn linkerhand vast.

## Herkomst
Het wapen van Evere is afgeleid van het wapen van de familie Walckiers. De familie heerste tussen 1722 en 1793 over Evere. Het wapen wordt gehouden door de parochieheilige van Evere: Sint Vincentius, geboren als Madelgarius. Hij zou ook de stichter zijn van een kerk dat in 1120 al vermeld werd. Deze kerk was in eigendom van het Sint-Vincentiuskapittel uit Zinnik.

title: Wapen van Evere

wikitext:
[[Bestand:Evere wapen.svg|miniatuur|Het wapen van Evere]]
Het '''wapen van Evere''' werd op 15 november 1928 per [[koninklijk besluit]] aan de [[Brussels Hoofdstedelijk Gewest|Brusselse]] gemeente [[Evere]] toegekend.

== Blazoenering ==
De [[Wapen (heraldiek)#Beschrijving van een wapen|blazoenering]] van het wapen luidt als volgt:
{{citaat|Gedeeld, een: van goud met een valk in [[Natuurlijke kleur|natuurkleur]] omgewend, op de twee poten staande op eene drietoppige rots van [[Keel (kleur)|keel]] uit de punt oprijzende en overtopt met eene ster met zes stralen van hetzelve; twee: van keel met een valk in natuurkleur op de twee pooten staande op een drietoppige rots van goud, uit de punt oprijzende en overtopt met eene ster met zes stralen van hetzelve (hetgeen is de [[Walckiers]]), het schild met de linkerhand gehouden voor een zittende [[Vincentius Madelgarius|Heiligen Vincentius]] met een stralenkrans omgeven en eenen [[Scepter|schepter]] met eene [[Fleur-de-lys|leliebloem]] getopt in de rechterhand houdende, het alles van zilver.<ref>{{Citeer boek | achternaam =Viaene-Awouters | voornaam =Lieve | medeauteurs =Warlop, Ernest | titel =Gemeentewapens in België | year =2002 | url =https://archive.org/details/gemeentewapensin0000viae | uitgever =Dexia | plaats =Brussel | ISBN = 90-5066-201-3 | pagina's =Deel M-Z p. 462-463 | taal = nl}}</ref>}}
Het wapen is in twee verticale delen gedeeld. De twee delen zijn in kleur en afbeelding gespiegeld. Het eerste deel is een gouden vlak met daarop een rode driepuntige rots. Op de hoogste punt staat een valk in de natuurlijke kleuren. De valk kijkt naar heraldisch links, dus naar het midden van het schild. Boven de valk is een rode ster, van zes punten, geplaatst. Het tweede deel is rood van kleur met daarop een gouden berg waarop een valk van natuurlijke kleur. Boven de valk een zespuntige gouden ster. Ook deze valk kijkt naar het midden van het schild, dus naar heraldisch rechts. Heraldisch rechts, voor de kijker dus links, van het schild zit de sint Vincentius, graaf van Henegouwen. Hij houdt het schild met zijn linkerhand vast.

== Herkomst ==
Het wapen van Evere is afgeleid van het wapen van de familie [[Walckiers]]. De familie heerste tussen 1722 en 1793 over Evere.<ref>{{Citeer web |url=http://ngw.nl/heraldrywiki/index.php?title=Evere |titel=Evere |auteur=Hartemink, Ralf |uitgever=Heraldry of the World bezochtdatum=2 november 2015 |taal=en}}</ref> Het wapen wordt gehouden door de parochieheilige van Evere: [[Vincentius Madelgarius|Sint Vincentius, geboren als Madelgarius]]. Hij zou ook de stichter zijn van een kerk dat in 1120 al vermeld werd. Deze kerk was in eigendom van het Sint-Vincentiuskapittel uit [[Zinnik]].

== Zie ook ==
* [[Vlag van Evere]]

{{Navigatie gemeentewapens Brussel}}
{{Appendix|1=Bron|2=
* {{Citeer boek | achternaam =Viaene-Awouters | voornaam =Lieve | medeauteurs =Warlop, Ernest | titel =Gemeentewapens in België | year =2002 | url =https://archive.org/details/gemeentewapensin0000viae | uitgever =Dexia | plaats =Brussel | ISBN = 90-5066-201-3 | pagina's =Deel M-Z p. 466-468 | taal = nl}}
----
'''Referenties'''
{{References}}
}}

[[Categorie:Evere]]
[[Categorie:Wapen van Brusselse gemeente|Evere]]


text:
# Aydın (provincie)
Aydın is een provincie in Turkije. De provincie is 7922 km² groot en heeft 950.757 inwoners (2000). De hoofdstad is Aydın.

## Bestuurlijke indeling

### Districten
De provincie bestaat uit de volgende 17 districten:
| - Aydın - Bozdoğan - Buharkent - Çine - Didim - Germencik | - Incirliova - Karacasu - Karpuzlu - Koçarlı - Köşk - Kuşadası | - Kuyucak - Nazilli - Söke - Sultanhisar - Yenipazar |

title: Aydın (provincie)

wikitext:
{{Infobox plaats in Turkije
| soort        = Provincie
| naam         = Aydın
| land         = Turkije
| area         = [[Egeïsche Zeeregio]]
| subarea      =
| map          = Aydin in Turkey.svg
| inwoners     = 950.757
| census       = 2000
| oppervlakte  = 7922
| www          = aydin.gov.tr
| afbeelding   = Kusadasi Shoreline 2.jpg
| onderschrift = De kust van [[Kuşadası (district)|Kuşadası]]
}}
'''Aydın''' is een provincie in [[Turkije]]. De provincie is 7922 km² groot en heeft 950.757 inwoners (2000).<ref>[http://www.statoids.com/utr.html Census 22-10-2000]. [https://web.archive.org/web/20230307062747/http://www.statoids.com/utr.html Gearchiveerd] op 7 maart 2023.</ref> De hoofdstad is [[Aydın (stad)|Aydın]].

== Bestuurlijke indeling ==
[[Bestand:Aydın districts.png|miniatuur|300px|none|Districten van Aydın]]

=== Districten ===
De provincie bestaat uit de volgende 17 districten:
{| class="vatop"
|
* '''[[Aydın (district)|Aydın]]'''
* [[Bozdoğan (district)|Bozdoğan]]
* [[Buharkent (district)|Buharkent]]
* [[Çine (district)|Çine]]
* [[Didim (district)|Didim]]
* [[Germencik (district)|Germencik]]
|
* [[Incirliova (district)|Incirliova]]
* [[Karacasu (district)|Karacasu]]
* [[Karpuzlu (district)|Karpuzlu]]
* [[Koçarlı (district)|Koçarlı]]
* [[Köşk (district)|Köşk]]
* [[Kuşadası (district)|Kuşadası]]
|
* [[Kuyucak (district)|Kuyucak]]
* [[Nazilli (district)|Nazilli]]
* [[Söke (district)|Söke]]
* [[Sultanhisar (district)|Sultanhisar]]
* [[Yenipazar (district, Aydın)|Yenipazar]]
|}

== Galerij ==
<gallery widths="200" heights="150" style="font-size:85%" perrow="3">
Didim_RB1.jpg
Aphrodisias_temple22.jpg
Didim_RB10.jpg
Kuşadası_genel.JPG
Aydin_Merkez_1.jpg
Aydin_merkez_2.jpg
</gallery>

== Externe link ==
* {{tr}} [http://www.aydin.gov.tr/ Website van de provincie Aydın]

{{Appendix}}
{{Navigatie provincies Turkije}}
{{Navigatie provincie Aydın}}
{{Commonscat|Aydın Province}}

[[Categorie:District van Turkije]]
[[Categorie:Aydın| ]]
[[Categorie:Ionië]]

title: Situering

Regio: Egeïsche Zeeregio

Coördinaten: 38°NB, 28°OL

title: Algemeen

title: Overig

title: Foto's

Foto's: De kust van Kuşadası

Portaal: Turkije


text:
# Selasphorus
Selasphorus is een geslacht van vogels uit de familie kolibries en de geslachtengroep Mellisugini (bijkolibries). Het geslacht kent negen soorten:
- Selasphorus ardens  – Gloeikeelkolibrie
- Selasphorus calliope  – Calliopekolibrie
- Selasphorus ellioti  – Elliots kolibrie
- Selasphorus flammula  – Vulkaankolibrie
- Selasphorus heloisa  – Hommelkolibrie
- Selasphorus platycercus  – Breedstaartkolibrie
- Selasphorus rufus  – Rosse kolibrie
- Selasphorus sasin  – Allens kolibrie
- Selasphorus scintilla  – Fonkelende kolibrie

title: Selasphorus

wikitext:
{{Taxobox vogel
| titelweergave     = cursief
| naam              = ''Selasphorus''
| afbeelding        = Selasphorus rufus.jpg
| afbeeldingtekst   = [[Selasphorus rufus]]
| orde              = [[Gierzwaluwachtigen|Apodiformes]] (Gierzwaluwachtigen)
| familie           = [[Kolibries|Trochilidae]] (Kolibries)
| tribus             = [[Mellisugini]]
| taxon             = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam            = ''Selasphorus''
| auteur            = Swainson
| datum             = 1832
}}
'''''Selasphorus''''' is een geslacht van [[vogels]] uit de familie [[kolibries]] en de geslachtengroep [[Mellisugini]] (bijkolibries). Het geslacht kent negen soorten:<ref>[http://www.worldbirdnames.org/ Gill, F., Wright, M. & Donsker, D. (2021). IOC World Bird Names (version 11.1). {{en}}]</ref>
*''[[gloeikeelkolibrie|Selasphorus ardens]]''  – Gloeikeelkolibrie
*''[[calliopekolibrie|Selasphorus calliope]]''  – Calliopekolibrie
*''[[Elliots kolibrie|Selasphorus ellioti]]''  – Elliots kolibrie
*''[[vulkaankolibrie|Selasphorus flammula]]''  – Vulkaankolibrie
*''[[hommelkolibrie|Selasphorus heloisa]]''  – Hommelkolibrie
*''[[breedstaartkolibrie|Selasphorus platycercus]]''  – Breedstaartkolibrie
*''[[rosse kolibrie|Selasphorus rufus]]''  – Rosse kolibrie
*''[[Allens kolibrie|Selasphorus sasin]]''  – Allens kolibrie
*''[[fonkelende kolibrie|Selasphorus scintilla]]''  – Fonkelende kolibrie

{{Appendix}}

[[Categorie:Kolibries]]

title: Selasphorus

Stam: Chordata (Chordadieren)

Klasse: Aves (Vogels)

Orde: Apodiformes (Gierzwaluwachtigen)

Familie: Trochilidae (Kolibries)

Geslachtengroep: Mellisugini

title: Geslacht

Portaal: Biologie · Vogels


text:
# Wouter Van Lierde
Wouter Van Lierde (Ukkel, 19 juli 1963 – Gent, 4 augustus 2020) was een Vlaams acteur.

## Biografie
Van Lierde liep humaniora op het Heilig-Hartcollege in Ganshoren en studeerde af aan het Koninklijk Conservatorium te Gent. Hij speelde rollen in theaterproducties als vast acteur bij het theatergezelschap Theater Malpertuis, na 2001 bij het Publiekstheater. Met Rik Tans vormde hij het komisch gezelschap De Schedelgeboorten, een cabaretgroep die muzikale nummers en humoristische tussenacts brengt.
Hij was in 2001 in Thuis als Gino. Hij speelde een gastrol in het eerste seizoen van Flikken als Ivan en kreeg in seizoen 6 een grotere rol als seriemoordenaar Luc Feiremans in dezelfde serie. Ook had hij een gastrol in onder meer F.C. De Kampioenen (2008, 2009 en 2010) als inspecteur Jos, in Recht op Recht (2000), in de fictieserie Goesting (2010) en in Witse (2010). In 2015 was hij opnieuw te zien in Thuis. Dit keer als privédetective Thomas Smith.
Hij overleed in 2020 aan een slepende ziekte.

## Filmografie
- Flikken - als Ivan, Luc Feiremans
- Recht op Recht (2000)
- Thuis (2001) - als Gino
- F.C. De Kampioenen (2008, 2009, 2010) - als inspecteur Jos
- Goesting (2010)
- Witse (2010)
- Thuis (2015) - als Thomas Smith

## Privé
Wouter Van Lierde was de broer van Thuis-actrice Monika Van Lierde.

title: Wouter Van Lierde

wikitext:
{{Infobox acteur
| naam           = Wouter Van Lierde
| afbeelding     =
| onderschrift   =
| volledige naam =
| geboortenaam   =
| geboren        = [[19 juli]] [[1963]]
| overleden      = [[4 augustus]] [[2020]]
| land           = {{BE}}
| bijnaam        =
| pseudoniem     =
| jaren-actief   =
| beroep         = [[acteur]]
| website        =
| imdb           = 0887411
}}
'''Wouter Van Lierde''' ([[Ukkel]], [[19 juli]] [[1963]] – [[Gent]], [[4 augustus]]<ref>{{Citeer web|url=https://www.hln.be/showbizz/acteur-wouter-van-lierde-overleden-na-zware-ziekte~a4bef25f/|titel=Acteur Wouter Van Lierde overleden na zware ziekte|bezochtdatum=2020-08-04|datum=2020-08-04|uitgever=Het Laatste Nieuws}}</ref> [[2020]]) was een [[Vlaanderen|Vlaams]] [[acteur]].

== Biografie ==
Van Lierde liep humaniora op het [[Heilig-Hartcollege (Ganshoren)|Heilig-Hartcollege]] in [[Ganshoren]] en studeerde af aan het [[Koninklijk Conservatorium Gent|Koninklijk Conservatorium]] te [[Gent]]. Hij speelde rollen in theaterproducties als vast acteur bij het theatergezelschap [[Theater Malpertuis]], na 2001 bij het Publiekstheater. Met Rik Tans vormde hij het komisch gezelschap De Schedelgeboorten, een cabaretgroep die muzikale nummers en humoristische tussenacts brengt.

Hij was in 2001 in ''[[Thuis (televisieserie)|Thuis]]'' als Gino. Hij speelde een gastrol in het eerste seizoen van ''[[Flikken (televisieserie)|Flikken]]'' als Ivan en kreeg in seizoen 6 een grotere rol als seriemoordenaar Luc Feiremans in dezelfde serie. Ook had hij een gastrol in onder meer ''[[F.C. De Kampioenen (televisieserie)|F.C. De Kampioenen]]'' (2008, 2009 en 2010) als inspecteur Jos, in ''[[Recht op Recht]]'' (2000), in de fictieserie ''[[Goesting (televisieserie)|Goesting]]'' (2010) en in ''[[Witse]]'' (2010). In 2015 was hij opnieuw te zien in ''Thuis.'' Dit keer als privédetective Thomas Smith.

Hij overleed in 2020 aan een slepende ziekte.<ref>{{Citeer web|url=https://entertainment-today.be/thuis-actrice-monika-van-lierde-verliest-broer-na-slepende-ziekte/|titel=Thuis-actrice Monika Van Lierde verliest broer na slepende ziekte|bezochtdatum=2020-08-04|datum=2020-08-04|werk=Entertainment Today|taal=}}</ref>

== Filmografie ==
* [[Flikken (televisieserie)|Flikken]] - als Ivan, Luc Feiremans
* [[Recht op Recht]] (2000)
* [[Thuis (televisieserie)|Thuis]] (2001) - als Gino
*[[F.C. De Kampioenen (televisieserie)|F.C. De Kampioenen]] (2008, 2009, 2010) - als inspecteur Jos
* [[Goesting (televisieserie)|Goesting]] (2010)
* [[Witse]] (2010)
* [[Thuis (televisieserie)|Thuis]] (2015) - als Thomas Smith

== Privé ==
Wouter Van Lierde was de broer van ''Thuis''-actrice [[Monika Van Lierde]].

{{Appendix|2=
{{References}}
* {{Link IMDb naam|id=0887411}}
* [http://data.vti.be/people/wouter-van-lierde VTi - Personen - Wouter Van Lierde] volgens het [[Vlaams Theater Instituut]]
* [https://www.theatergroepsuburbia.nl/nieuws/wouter-van-lierde-overleden Theatergroep Suburbia, Wouter Van Lierde]
}}

{{DEFAULTSORT:Vanlierde, Wouter}}
[[Categorie:Vlaams acteur]]

title: Algemene informatie

Overleden: 4 augustus 2020

Land: België

title: Werk

Beroep: acteur


text:
# Eupithecia palmata
Eupithecia palmata is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1922 door Cassino & Swett.

title: Eupithecia palmata

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Eupithecia palmata''
| afbeelding =
| familie = [[Spanners|Geometridae]] (Spanners)
| onderfamilie = [[Larentiinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Eupithecia]]''
| w-naam = ''Eupithecia palmata''
| auteur = Cassino & Swett
| datum = 1922
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Eupithecia palmata''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Spanners|spanners (Geometridae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1922 door Cassino & Swett.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|30}}

[[Categorie:Eupithecia|palmata]]

title: Eupithecia palmata

Familie: Geometridae (Spanners)

Onderfamilie: Larentiinae

Geslacht: Eupithecia

title: Soort


text:
# Manuel Sacristán Luzón
Manuel Sacristán Luzón (1925-1985) was een Spaanse schrijver, denker en hoogleraar. Hij was een van de belangrijkste marxisten van het Iberisch Schiereiland.

## Leven
Hij was de zoon van een franquistisch collaborateur. Op vijftienjarige leeftijd verhuist de familie van Madrid naar Barcelona waar hij het grootste deel van zijn leven zal doorbrengen. Als adolescent militeert hij in de jeugdafdeling van de fascistische Falange Española en de officiële eenheidsvakbond Sindicato Español Universitario (SEU). Met twee studiegenoten zoekt hij desondanks contact met een clandestiene anarchistische organisatie. Dit complot wordt ontdekt en hij wordt door de falangisten van de SEU ter dood veroordeeld. Het vonnis wordt nooit uitgevoerd omdat Pablo Porta (de latere voorzitter van de Koninklijke Spaanse Voetbalfederatie) die de opdracht gekregen heeft, deze op de lange baan schoof om niemand te moeten doden. Hier eindigt het falangisme van Sacristán.
Hij studeerde rechtsgeleerdheid en filosofie aan de Universiteit van Barcelona en logica aan de Westfaalse Wilhelms-Universiteit in Münster. Daar komt hij in contact met het marxisme, via het werk van de Hongaarse filosoof György Lukács en Ulrike Meinhof. Een medestudent brengt hem in contact met de werken van Gramsci en Togliatti en daardoor wordt hij communist. In 1955 neemt hij contact op met de PCE in ballingschap. Bij zijn terugkeer in Barcelona in 1956 sluit hij zich bij de verboden PSUC aan.
In zijn filosofische werk geeft hij hevige kritiek op het antirationalisme van Martin Heidegger en streeft hij er naar met logisch en rationeel denken het existentialisme te overstijgen. Hij streefde naar formele logica en was zeer kritisch tegenover het sterk theologische thomisme dat aan de nationaalkatholieke Spaanse universiteiten de verplichte leer was. Volgens hem moet de filosofie op grondbeginselen uit de positieve wetenschappen steunen en een multidisciplinaire aanpak hebben. Hij is zeer kritisch tegenover het gnoseologische denken van Lenin, Gramsci en Lukács aan wie hij gebrek aan wetenschappelijke grondbeginselen en formele logica verwijt.
Vanaf 1956 werd hij hoogleraar in Barcelona waar hij grondbeginselen van de filosofie en methodologie der wetenschappen doceerde. In 1965 werd hij wegens zijn communistische sympathieën ontslagen. Pas na de dood van Francisco Franco in 1975 en het einde van de dictatuur wordt hij gerehabiliteerd en krijgt hij opnieuw de leerstoel methodologie.
Naast zijn academische carrière is hij ook politiek actief in de catalanische verzetsbeweging en de clandestiene Partit Socialista Unificat de Catalunya, een communistische partij. Hij was betrokken bij de oprichting van de studentenvakbond Sindicat demoràtic d'Estudiants en werd na de Caputxinada in 1966 gearresteerd. Daardoor kwam hij op de zwarte lijst van 462 te bewaken verdachte Catalanen van de Guardia Civil onder het etiket comunista. Hij was medeoprichter van de Federatie Onderwijs van de Catalaanse afdeling van de Comissions Obreres. Hij was een tegenstander van de “verticale” corporatistische eenheidsvakbond van het franquisme.
Hij was niet alleen een academisch theoreticus, maar ook in de praktijk zeer begaan met een ethische omgang die gebiedt zich tegen het maatschappelijke kwaad te verzetten. Hij stond aan de kant van de zwakkeren, de vernederden en de vervolgden. Onder invloed van het werk van Simone Weil kwam hij tot het besluit dat het onheil in de wereld niet alleen een gevolg is van de klassenstrijd. In het midden van de jaren 1960 neemt hij afstand van het communisme en kwam tot de conclusie dat het marxisme niet functioneerde. De blinde toepassing van dogmatische principes van welke origine ook, past niet met zijn wetenschappelijke instelling, dat niets helemaal zeker is en elke waarheid voorlopig. Hij zocht toenadering tot de ecologische en pacifistische bewegingen en vond toenadering met het anarchisme en het feminisme.

Zowel intellectueel als moreel moet je leren leven zonder een volledig en afgerond beeld of «concept» van de «wereld» of het «zijnde» of het «Opperwezen».

Ter nagedachtenis aan zijn werk draagt het centrum volwassenenonderwijs van de Comissió obrera Nacional de Catalunya zijn naam. In 1996 schonk zijn familie zijn rijke bibliotheek met 3041 werken aan de Universiteit van Barcelona.

## Werken (keuze)
- Las ideas gnoseológicas de Heidegger. (es)  (doctoraatsthesis) 1958
- Introducción a la lógica y al análisis formal. (es)  1964
- La formación del marxismo en Gramsci. (es)  1967
- Lenin y el filosofar. (es)  1970
- El lloc de la filosofia en els estudis superiors. (ca)  1967
- Tres conferències sobre la universitat i la divisió del treball. (ca)  1970-71
- Pacifismo, ecología y política alternativa. (es)  (1987)

- Bibsys: 1671433163357
- Biblioteca Nacional de España: XX1042146
- Bibliothèque nationale de France: cb127158457 (data)
- Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058513976606706
- CiNii: DA05908452
- Gemeinsame Normdatei: 11945839X
- International Standard Name Identifier: 0000 0001 2126 0942
- Library of Congress Control Number: n83215659
- Nationale Bibliotheek van Israël: 987007352594505171
- Nationale Bibliotheek van Polen: a0000002287183
- Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 128739843
- Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A003777140
- Système universitaire de documentation: 050630962
- Virtual International Authority File: 29657030
- WorldCat: E39PBJxMhJKq6kPFmKPT3Kh8md

title: Manuel Sacristán Luzón

wikitext:
{{Infobox auteur
| naam   = Manuel Sacristán Luzón
| afbeelding  =
| onderschrift =
| citaat   =
| volledige naam =
| pseudoniem  =
| bijnaam  =
| geboren  = [[1925]]
| geboorteplaats = [[Madrid (stad)|Madrid]]
| overleden  = [[27 augustus]] [[1985]]
| overlijdensplaats = [[Barcelona (Spanje)|Barcelona]]
| land   = {{ES-vlag|Catalonië}} ([[Spanje]])
| beroep   = [[Schrijver]], [[filosoof|denker]], [[hoogleraar]]
| jaren-actief = [[1956]]-[[1985]]
| genre   = [[filosofie]], [[epistemologie]]
| stroming  = [[marxisme]], later<br />[[ecologisme]], [[pacifisme]]
| invloeden  = Gramsci, Togliatti, Marx, Lukács…
| bekende-werken =
| uitgeverij  =
| dbnl   =
| handtekening =
| website  =
}}
'''Manuel Sacristán Luzón''' ([[1925]]-[[1985]]) was een [[Spanje|Spaanse]] [[schrijver]], [[Filosoof|denker]] en [[hoogleraar]]. Hij was een van de belangrijkste [[marxisme|marxisten]] van het [[Iberisch Schiereiland]].<ref>[https://www.enciclopedia.cat/EC-GEC-0057647.xml "Manuel Sacristán Luzón"] in de [[Gran Enciclopèdia Catalana]] (GEC)</ref>

==Leven==
Hij was de zoon van een [[franquisme|franquistisch]] [[collaboratie|collaborateur]]. Op vijftienjarige leeftijd verhuist de familie van [[Madrid (stad)|Madrid]] naar [[Barcelona (Spanje)|Barcelona]] waar hij het grootste deel van zijn leven zal doorbrengen. Als adolescent militeert hij in de jeugdafdeling van de [[fascisme|fascistische]] [[Falange Española]] en de officiële eenheidsvakbond ''Sindicato Español Universitario (SEU)''. Met twee studiegenoten zoekt hij desondanks contact met een clandestiene [[anarchisme|anarchistische]] organisatie. Dit complot wordt ontdekt en hij wordt door de falangisten van de SEU ter dood veroordeeld. Het vonnis wordt nooit uitgevoerd omdat Pablo Porta (de latere voorzitter van de [[Koninklijke Spaanse Voetbalfederatie]]) die de opdracht gekregen heeft, deze op de lange baan schoof om niemand te moeten doden.<ref>Juan Ramón Capella, geciteerd in: "Manuel Sacristán, rigor en tempo's oscuros"</ref> Hier eindigt het falangisme van Sacristán.

Hij studeerde [[rechtsgeleerdheid]] en [[filosofie]] aan de [[Universiteit van Barcelona]] en [[logica]] aan de [[Westfaalse Wilhelms-Universiteit]] in [[Münster (stad)|Münster]]. Daar komt hij in contact met het marxisme, via het werk van de [[Hongarije|Hongaarse]] filosoof [[Georg Lukács|György Lukács]] en [[Ulrike Meinhof]]. Een medestudent brengt hem in contact met de werken van Gramsci en Togliatti en daardoor wordt hij communist. In 1955 neemt hij contact op met de [[Communistische Partij van Spanje|PCE]] in ballingschap. Bij zijn terugkeer in Barcelona in 1956 sluit hij zich bij de verboden PSUC aan.

In zijn filosofische werk geeft hij hevige kritiek op het antirationalisme van [[Martin Heidegger]] en streeft hij er naar met logisch en rationeel denken het [[existentialisme]] te overstijgen. Hij streefde naar [[formele logica]] en was zeer kritisch tegenover het sterk [[theologie|theologische]] [[thomisme]] dat aan de [[nationaalkatholicisme|nationaalkatholieke]] Spaanse universiteiten de verplichte leer was. Volgens hem moet de filosofie op grondbeginselen uit de positieve wetenschappen steunen en een multidisciplinaire aanpak hebben. Hij is zeer kritisch tegenover het [[gnoseologie|gnoseologische]] denken van [[Vladimir Lenin|Lenin]], [[Gramsci]] en Lukács aan wie hij gebrek aan wetenschappelijke grondbeginselen en formele logica verwijt.

Vanaf [[1956]] werd hij hoogleraar in Barcelona waar hij grondbeginselen van de filosofie en methodologie der wetenschappen doceerde. In 1965 werd hij wegens zijn [[communisme|communistische]] sympathieën ontslagen. Pas na de dood van [[Francisco Franco]] in 1975 en het einde van de [[dictatuur]] wordt hij gerehabiliteerd en krijgt hij opnieuw de leerstoel methodologie.

Naast zijn academische carrière is hij ook politiek actief in de [[catalanisme|catalanische]] [[verzetsbeweging]] en de clandestiene [[Partit Socialista Unificat de Catalunya]], een communistische partij. Hij was betrokken bij de oprichting van de [[studentenvakbond]] [[Sindicat Democràtic d'Estudiants de la Universitat de Barcelona|Sindicat demoràtic d'Estudiants]] en werd na de [[Caputxinada]] in 1966 gearresteerd. Daardoor kwam hij op de zwarte lijst van 462 te bewaken verdachte Catalanen van de [[Guardia Civil]] onder het etiket ''comunista''.<ref>[[Guardia Civil]] geciteerd in: [https://www.sapiens.cat/ca/llista-negra-antifranquista.php?search=Sacrist%E1n&form_cii607=Cerca "Manuel Enrique Sacristán Luzón"] in: ''Sàpiens'', nr 118, 2012</ref> Hij was medeoprichter van de Federatie Onderwijs van de Catalaanse afdeling van de [[Comisiones Obreras|Comissions Obreres]]. Hij was een tegenstander van de “verticale” [[corporatisme|corporatistische]] eenheidsvakbond van het [[franquisme]].

Hij was niet alleen een academisch theoreticus, maar ook in de praktijk zeer begaan met een ethische omgang die gebiedt zich tegen het maatschappelijke kwaad te verzetten. Hij stond aan de kant van de zwakkeren, de vernederden en de vervolgden. Onder invloed van het werk van [[Simone Weil]] kwam hij tot het besluit dat het onheil in de wereld niet alleen een gevolg is van de [[klassenstrijd]].<ref>Francisco Buey, geciteerd in: "Manuel Sacristán, rigor en tempo's oscuros"</ref> In het midden van de jaren 1960 neemt hij afstand van het communisme en kwam tot de conclusie dat het marxisme niet functioneerde. De blinde toepassing van dogmatische principes van welke origine ook, past niet met zijn wetenschappelijke instelling, dat niets helemaal zeker is en elke waarheid voorlopig. Hij zocht toenadering tot de [[ecologisme|ecologische]] en [[pacifisme|pacifistische]] bewegingen en vond toenadering met het anarchisme en het [[feminisme]].

{{Cquote|Zowel intellectueel als moreel moet je leren leven zonder een volledig en afgerond beeld of «concept» van de «wereld» of het «zijnde» of het «Opperwezen».<ref>Manuel Sacristán, ''Sobre el lloc de la filosofia en els estudis superiors'', geciteerd in [https://web.archive.org/web/20100131110024/http://ca.wikiquote.org/wiki/Manuel_Sacrist%C3%A1n Wikiquote]</ref>}}

Ter nagedachtenis aan zijn werk draagt het centrum [[volwassenenonderwijs]] van de Comissió obrera Nacional de Catalunya zijn naam.<ref>[https://web.archive.org/web/20130114031226/http://www.ccoo.cat/escolaadults/aspnet/pagina.aspx?id=2 "Una mica de història.''] op de webpagina van het Centre de Formació d'Adults Manuel Sacristán</ref> In 1996 schonk zijn familie zijn rijke bibliotheek met 3041 werken aan de Universiteit van Barcelona.<ref>[http://crai.ub.edu/ca/recursos-d-informacio/patrimoni-bibliografic/fons-personals/m-sacristan ''Biblioteca Manuel Sacristán''] op de webpagina van het ''Centre de Recursos per a l'Aprenentatge i la Investigació (CRAI)'' van de Universiteit van Barcelona. [https://web.archive.org/web/20160811080355/http://crai.ub.edu/ca/recursos-d-informacio/patrimoni-bibliografic/fons-personals/m-sacristan Gearchiveerd] op 11 augustus 2016.</ref><ref>[http://cataleg.ub.edu/search*cat/X?SEARCH=manuel+sacristan+ex-libris&searchscope=1&clear_history ''Col·lecció Manuel Sacristán.''] Catalogus van het Fonds Manuel Sacristán</ref>

==Werken (keuze)==
* ''Las ideas gnoseológicas de Heidegger.'' {{es}} ([[doctoraat]]sthesis) 1958
* ''Introducción a la lógica y al análisis formal.'' {{es}} 1964
* ''La formación del marxismo en Gramsci. ''{{es}} 1967
* ''Lenin y el filosofar.'' {{es}} 1970
* ''El lloc de la filosofia en els estudis superiors.'' {{ca}} 1967
* ''Tres conferències sobre la universitat i la divisió del treball.'' {{ca}} 1970-71
* ''Pacifismo, ecología y política alternativa.'' {{es}} (1987)

{{Appendix|2=
* {{ca}} [https://www.marxists.org/catala/enciclopedia/people/s/a.htm Manuel Sacristán] in de [[Encilopèdia del Marxisme]].
* Jacobo Muñoz, ''et alii'', [https://www.revistaminerva.com/articulo.php?id=60 "Manuel Sacristán, rigor en tiempos oscuros"] in: ''Revista Minerva'', 2006
* [https://www.biografiasyvidas.com/biografia/s/sacristan_manuel.htm "Manuel Sacristán"] in: ''Biografías y Vidas''
----
{{References}}
}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Sacristan Luzon, Manuel}}
[[Categorie:Catalaans schrijver]]
[[Categorie:Catalaans marxist]]
[[Categorie:Spaans hoogleraar]]
[[Categorie:Catalaans pacifist]]

title: Algemene informatie

Geboorteplaats: Madrid

Overleden: 27 augustus 1985

Overlijdensplaats: Barcelona

Geboorteland: Catalonië (Spanje)

Beroep: Schrijver, denker, hoogleraar

title: Werk

Genre: filosofie, epistemologie

Stroming: marxisme, later · ecologisme, pacifisme

Invloeden: Gramsci, Togliatti, Marx, Lukács…