text:
# Hendrik Hana
Hendrik Hana (Leiden, 4 mei 1814 -  Amsterdam, 17 januari 1877) was een Nederlands architect.
Hij was zoon van knecht in de wijnhandel, later reiziger Cornelis Johannes Hana en Johanna Sophia van Stipriaan. Zijn grootvader Hendrik Hana was rector van de Latijnse scholen in Amersfoort. Hijzelf trouwde in 1841 met Gerretje Wijnveld en was toen al architect. Hij is grootvader van Herman Hana, leerling van Hendrik Petrus Berlage, maar Herman werd geen architect.
Van zijn hand is onder meer het voormalige schoolgebouw aan de Bloemstraat 191 de Eben-Haëzerschool, een rijksmonument. Ook ontwierp hij de Nederlands Hervormde kerk in Wolphaartsdijk., een ambachtsschool aan de Lauriergracht (1844) en het schoolgebouw Kloveniersburgwal 131. Hij was ook een van de eerste ontwerpers van woonkazernes. Aan de Oostenburgermiddenstraat 85-89 zette hij zo’n complex neer, het is inmiddels gesloopt; een blokje sociale woningbouw aan de Eerste Passeerdersdwarsstraat 51-65 staat er nog wel. Beide woonblokken werden gebouwd voor de Vereeniging ten behoeve der Arbeidersklasse te Amsterdam.
Hij was van 1847 tot 1850 tekenleraar van Jacob Olie. Olie bracht die lessen in praktijk als tekenaar en opzichter verbonden aan het bureau van architect Jan Leliman, voordat Olie zich tot de fotografie wendde. Ook Gerlof Salm was een leerling van Hana.
Hij werd begraven op de Oosterbegraafplaats.

title: Hendrik Hana

wikitext:
{{Infobox architect
| naam                  = Hendrik Hana
| afbeelding            =
| onderschrift          =
| nationaliteit         =
| geboortedatum         = 4 mei 1814
| geboorteplaats        = Leiden
| overlijdensdatum      = 17 januari 1877
| overlijdensplaats     = Amsterdam
| beroep                = architect
| RKD                   =
| praktijk              =
| belangrijke_gebouwen  = [[Bloemstraat 191]]
| belangrijke_projecten =
| prijzen               =
}}
'''Hendrik Hana''' ([[Leiden]], [[4 mei]] [[1814]] -  [[Amsterdam]], [[17 januari]] [[1877]]) was een Nederlands architect.

Hij was zoon van knecht in de wijnhandel, later reiziger Cornelis Johannes Hana en Johanna Sophia van Stipriaan. Zijn grootvader Hendrik Hana was rector van de Latijnse scholen in [[Amersfoort]]. Hijzelf trouwde in 1841 met Gerretje Wijnveld en was toen al architect. Hij is grootvader van [[Herman Hana]], leerling van [[Hendrik Petrus Berlage]], maar Herman werd geen architect.

Van zijn hand is onder meer het voormalige schoolgebouw aan de [[Bloemstraat 191]] de Eben-Haëzerschool, een rijksmonument. Ook ontwierp hij de Nederlands Hervormde kerk in Wolphaartsdijk.<ref>[http://www.architectuurgids.nl/project/list_projects_of_architect/arc_id/3659/prj_id/3732 Architectuurgids]. [https://web.archive.org/web/20230727071735/http://www.architectuurgids.nl/project/list_projects_of_architect/arc_id/3659/prj_id/3732 Gearchiveerd] op 27 juli 2023.</ref>, een ambachtsschool aan de Lauriergracht (1844) en het schoolgebouw [[Kloveniersburgwal 131]]. Hij was ook een van de eerste ontwerpers van woonkazernes. Aan de [[Oostenburgermiddenstraat]] 85-89 zette hij zo’n complex neer, het is inmiddels gesloopt; een blokje sociale woningbouw aan de [[Eerste Passeerdersdwarsstraat]] 51-65 staat er nog wel. Beide woonblokken werden gebouwd voor de [[Vereeniging ten behoeve der Arbeidersklasse te Amsterdam]].

Hij was van 1847 tot 1850 tekenleraar van [[Jacob Olie]]. Olie bracht die lessen in praktijk als tekenaar en opzichter verbonden aan het bureau van architect [[Jan Leliman]], voordat Olie zich tot de [[fotografie]] wendde. Ook [[Gerlof Salm]] was een leerling van Hana.

Hij werd begraven op de Oosterbegraafplaats.

[[Bestand: Bloemstraat 191.jpg|thumb|links|300px|Bloemstraat 191]]

{{Appendix}}
{{DEFAULTSORT:Hana, Hendrik}}
[[Categorie:Nederlands architect]]

title: Persoonsinformatie

Geboorteplaats: Leiden

Overlijdensdatum: 17 januari 1877

Overlijdensplaats: Amsterdam

Beroep: architect

title: Werken

Belangrijke gebouwen: Bloemstraat 191


text:
# Sándor Bortnyik
Sándor Bortnyik (Târgu Mureş, 3 juli 1893 - Boedapest, 31 december 1976) was een Hongaars schilder en grafisch ontwerper en was bekwaam in zowel linosnede als houtsnede. Zijn werk was sterk beïnvloed door het kubisme, expressionisme, futurisme en het constructivisme.

## Biografie
Jonge jaren
Bortnyik begon als autodidact te werken in de reclamewereld als grafisch ontwerper. Zijn succes stelde hem al snel in staat om zich te vestigen in Boedapest. In 1913 ging hij studeren aan de vrije school voor kunsten en kreeg hij onder anderen les van József Rippl-Rónai. Daar ontmoette hij János Mattis-Teutsch die hem later zou introduceren bij Lajos Kassák.
Ma
Vanaf 1918 sloot Bortnyik zich aan bij de beweging van Kassák die het gelijknamige tijdschrift Ma uitgaf. Ma staat voor 'Magyar Aktivizmus' en is tegelijkertijd afgeleid van het Hongaarse woord voor 'tijd'. Bortnyik was nauw betrokken bij het tijdschrift en zou hierin een prominente plaats innemen.. Onder auspiciën van Ma werden individuele tentoonstellingen van het werk van Bortnyik georganiseerd en werk van hem gepubliceerd. Als gevolg van zijn politieke activisme en zijn steun voor het Sovjetregime moest hij na het uiteenvallen van het Hongaarse Radenrepubliek emigreren. In 1922 verbrak hij zijn banden met Ma en verhuisde hij naar Weimar. Daar maakte hij kennis met docenten en studenten van Bauhaus. In deze periode schildert hij een, inmiddels vernietigd, kritisch portret van Theo van Doesburg en de effecten van zowel De Stijl als het Bauhaus.
Muhely (De Werkplaats)
Na een rondreis in Duitsland en Oostenrijk keerde Bortnyik in 1925, op basis van de algehele amnestie, terug naar Hongarije en richtte hij in 1928 zijn eigen particuliere grafische school Muhely in Boedapest op. Hij gaf daar les volgens de principes van het Bauhaus. Hoewel hijzelf nooit een student is geweest aan het Bauhaus, liet hij zich hier door wel inspireren. Bortnyik wilde zijn Hongaarse studenten de visie over brengen dat kunst kan leidden tot sociale veranderingen. Het toepassen van innovatieve technieken en progressieve ideeën waren essentiële waardes van Bauhaus en dus ook voor Muhely. Een van de docenten aan Muhely was Farkas Molnár. Een bekende leerling aan deze opleiding, die tot 1938 zou bestaan, was Victor Vasarely.
In deze periode publiceerde hij ook diverse artikelen over kunst en grafisch ontwerpen in tijdschriften als Reklám-élet en Magyar Grafika. In 1933 brengt hij zelf zijn eigen tijdschrift uit Plakát (Poster). Bortnyik heeft in deze periode een vooraanstaande rol in het ontwerpen en maken van reclameposters. Hij maakte gebruik van een opvallende stijl met geometrische vormen, stevige kleuren en blokletters. Later stapte hij met collega kunstschilder en graficus Róbert Berény over op een meer schilderachtige stijl en het gebruik van verfspray.
Directeur
In 1948 begon hij met lesgeven aan de Hogeschool voor Kunst en Design in Boedapest (het huidige Moholy-Nagy Universiteit voor Kunst en Design). Vanaf 1949 werd hij rector van de Hongaarse Universiteit voor Beeldende Kunsten. Bortnyik was zijn leven lang een communist en hij bleef zijn idealen trouw gedurende het Hongaarse communistische regime na de Tweede Wereldoorlog. Hij ontwierp politieke posters met als thema de heroïsche wederopbouw van Hongarije.

## Erkenning
- Magyarország Kiváló Művésze díj (1970), Hongaarse prijs voor uitmuntende kunstenaars
- Kossuthprijs (1973)

- Bibsys: 1707990470790
- Bibliothèque nationale de France: cb14970181t (data)
- Gemeinsame Normdatei: 123547458
- International Standard Name Identifier: 0000 0001 1833 3186
- Library of Congress Control Number: no89007738
- Nationale Bibliotheek van Tsjechië: mzk20191036815
- Nationale Bibliotheek van Israël: 987007452973105171
- Nationale en Universitaire bibliotheek Zagreb: 000596828
- Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 070336601
- RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 10877
- SNAC: w63f7p1m
- Système universitaire de documentation: 034383484
- Union List of Artist Names: 500026527
- Virtual International Authority File: 56717541
- WorldCat: E39PBJhxmwr9bPD7RwwXm4Dg8C

wikiname: nlwiki

title: Sándor Bortnyik

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox kunstenaar
| naam              =Sándor Bortnyik
| afbeelding        =Bortnyik Sándor.jpg
| onderschrift      =
| volledige naam    =Sándor Bortnyik
| bijnaam           =
| pseudoniem        =
| geboren           =[[Târgu Mureș|Târgu Mureş]], [[3 juli]] [[1893]]
| geboorteplaats    =
| doopplaats        =
| gedoopt           =
| overleden         =[[Boedapest]], [[31 december]] [[1976]]
| overlijdensplaats =
| land              =
| nationaliteit     ={{HU}}
| opleiding         =
| beroep            =
| signatuur         =
| leermeester       = [[József Rippl-Rónai]]
| leerling          = [[Victor Vasarely]]
| jaren-actief      =
| periode           =
| stijl             = [[Constructivisme (kunst)|constructivisme]], [[futurisme]]
| bekende-werken    =
| invloeddoor       =
| invloedop         =
| RKD               =10877
| website           =
| heraldiek         =
| heraldiek-uitleg  =
}}
'''Sándor Bortnyik''' ([[Târgu Mureș|Târgu Mureş]], [[3 juli]] [[1893]] - [[Boedapest]], [[31 december]] [[1976]]) was een [[Hongarije|Hongaars]] schilder en [[grafisch ontwerper]] en was bekwaam in zowel [[linosnede]] als [[houtsnede]]. Zijn werk was sterk beïnvloed door het [[kubisme]], [[expressionisme]], [[futurisme]] en het [[Constructivisme (kunst)|constructivisme]].

==Biografie==
;Jonge jaren
Bortnyik begon als autodidact te werken in de reclamewereld als grafisch ontwerper. Zijn succes stelde hem al snel in staat om zich te vestigen in Boedapest. In 1913 ging hij studeren aan de vrije school voor kunsten en kreeg hij onder anderen les van [[József Rippl-Rónai]]. Daar ontmoette hij [[János Mattis-Teutsch]] die hem later zou introduceren bij [[Lajos Kassák]].

;Ma
[[Bestand:A bécsi Ma munkatársai.jpg|miniatuur|Het team van ''[[Ma (tijdschrift)|Ma]]'' (1922). Met onder anderen links Bortnyik en in het midden (met hoed) [[Lajos Kassák]].]]
Vanaf 1918 sloot Bortnyik zich aan bij de beweging van Kassák die het gelijknamige tijdschrift ''[[Ma (tijdschrift)|Ma]]'' uitgaf. ''Ma'' staat voor 'Magyar Aktivizmus' en is tegelijkertijd afgeleid van het Hongaarse woord voor 'tijd'. Bortnyik was nauw betrokken bij het tijdschrift en zou hierin een prominente plaats innemen.<ref>{{Citeer boek|titel=Art, design, and architecture in Central Europe, 1890-1920|auteur=Elizabeth Clegg|taal=en|url=https://archive.org/details/artdesignarchite0000cleg/page/246/mode/2up?q=%22Sándor+Bortnyik%22|uitgever=Yale University Press|datum=2006}}</ref>. Onder auspiciën van ''Ma'' werden individuele tentoonstellingen van het werk van Bortnyik georganiseerd en werk van hem gepubliceerd. Als gevolg van zijn politieke activisme en zijn steun voor het [[Sovjet-Unie|Sovjetregime]] moest hij na het uiteenvallen van het [[Hongaarse Radenrepubliek]] emigreren.<ref name=poster>{{Citeer web|url=https://budapestposter.com/artists/197|titel=Bortnyik Sándor 1893 - 1976|bezochtdatum=6 december 2021|werk=Budapest Poster Gallery|taal=en}}</ref> In 1922 verbrak hij zijn banden met ''Ma'' en verhuisde hij naar [[Weimar (Thüringen)|Weimar]]. Daar maakte hij kennis met docenten en studenten van [[Bauhaus]]. In deze periode schildert hij een, inmiddels vernietigd, kritisch portret van [[Theo van Doesburg]] en de effecten van zowel [[De Stijl]] als het Bauhaus.<ref>{{Citeer boek|titel=Beyond Art: A Third Culture: A Comparative Study in Cultures, Art and Science in 20th Century Austria and Hungary|auteur=Peter Weibel|medeauteurs=Eva Bajkal|taal=en|url=https://books.google.nl/books?id=xkk6U42Zl_sC&pg=PA69&lpg=PA69&dq=Gyula+Derkovits+bortnyik&source=bl&ots=cg2A3XcDzG&sig=ACfU3U2DXo7wjGZKhs_tWr9WqTtIs4R2Iw&hl=nl&sa=X&ved=2ahUKEwiptPD4p8_0AhVRjqQKHZG7B14Q6AF6BAgiEAM#v=onepage&q=Gyula%20Derkovits%20bortnyik&f=false|uitgever=Springer Science & Business Media|datum=17 mei 2005|pagina's=pp. 71}}</ref>

;Muhely (De Werkplaats)
Na een rondreis in Duitsland en Oostenrijk keerde Bortnyik in 1925, op basis van de algehele amnestie, terug naar Hongarije en richtte hij in 1928 zijn eigen particuliere grafische school ''[[Muhely]]'' in Boedapest op. Hij gaf daar les volgens de principes van het Bauhaus. Hoewel hijzelf nooit een student is geweest aan het Bauhaus, liet hij zich hier door wel inspireren. Bortnyik wilde zijn Hongaarse studenten de visie over brengen dat kunst kan leidden tot sociale veranderingen. Het toepassen van innovatieve technieken en progressieve ideeën waren essentiële waardes van Bauhaus en dus ook voor ''Muhely''. Een van de docenten aan Muhely was [[Farkas Molnár]]. Een bekende leerling aan deze opleiding, die tot 1938 zou bestaan, was [[Victor Vasarely]].<ref>{{Citeer boek|titel=Vasarely|auteur=Robert C. Morgan|taal=en|url=https://archive.org/details/vasarely00morg/page/18/mode/2up?q=Sándor+Bortnyik|uitgever=Naples Museum of Art|datum=2004}}</ref>

In deze periode publiceerde hij ook diverse artikelen over kunst en grafisch ontwerpen in tijdschriften als ''Reklám-élet'' en ''Magyar Grafika''. In 1933 brengt hij zelf zijn eigen tijdschrift uit ''Plakát'' (Poster). Bortnyik heeft in deze periode een vooraanstaande rol in het ontwerpen en maken van reclameposters. Hij maakte gebruik van een opvallende stijl met geometrische vormen, stevige kleuren en blokletters. Later stapte hij met collega kunstschilder en graficus [[Róbert Berény]] over op een meer schilderachtige stijl en het gebruik van verfspray.<ref name=poster></ref>

;Directeur
In 1948 begon hij met lesgeven aan de Hogeschool voor Kunst en Design in Boedapest (het huidige [[Moholy-Nagy Universiteit voor Kunst en Design]]). Vanaf 1949 werd hij rector van de [[Hongaarse Universiteit voor Beeldende Kunsten]]. Bortnyik was zijn leven lang een [[Communisme|communist]] en hij bleef zijn idealen trouw gedurende het Hongaarse communistische regime na de Tweede Wereldoorlog.<ref>{{Citeer web|url=http://www.bauhaus-imaginista.org/articles/1331/the-hungarian-bauhaus|titel=The “Hungarian Bauhaus”
 Sándor Bortnyik’s Bauhaus-Inspired Budapest School Műhely 1928–1938|bezochtdatum=6 december 2021|auteur=Eva Forgacs|uitgever=Bauhaus|taal=en}}</ref> Hij ontwierp politieke posters met als thema de heroïsche wederopbouw van Hongarije.<ref name=poster></ref>

==Erkenning==
* [[Magyarország Kiváló Művésze díj]] (1970), Hongaarse prijs voor uitmuntende kunstenaars
* [[Kossuthprijs]] (1973)

{{Appendix|1=alles|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=hu|titel=Bortnyik Sándor|oldid=24427979}}
----
{{References}}
}}
{{commonscat|Sándor Bortnyik}}
{{Bibliografische informatie}}
{{DEFAULTSORT:Bortnyik, Sándor}}

[[Categorie:Hongaars kunstschilder]]
[[Categorie:Hongaars graficus]]

title: Persoonsgegevens

Volledige naam: Sándor Bortnyik

Geboren: Târgu Mureş, 3 juli 1893

Overleden: Boedapest, 31 december 1976

Nationaliteit: Hongarije

title: Oriënterende gegevens

Leermeester: József Rippl-Rónai

Leerling(en): Victor Vasarely

Stijl(en): constructivisme, futurisme


text:
# Windmotor Nijeholtpade
De Windmotor Nijeholtpade was een poldermolen nabij het Fries-Stellingwerfse dorp Nijeholtpade, dat in de Nederlandse gemeente Weststellingwerf ligt. De molen was een middelgrote Amerikaanse windmotor, waarvan het bouwjaar onbekend was. De windmotor stond niet ver van de Tjonger ongeveer anderhalve kilometer ten noordwesten van Nijeholtpade. In 2008 verkeerde de molen in vervallen toestand, in 2014 was bovengronds geen restant meer waar te nemen.

title: Windmotor Nijeholtpade

wikitext:
{{Infobox molen
| naam= Windmotor Nijeholtpade
| afbeelding = 9479 Nijeholtpade.JPG
| onderschrift = De windmotor in 2007
| plaats=[[Nijeholtpade]], [[Friesland]]
| bouwjaar = onbekend
| verdwenen = 2014
| type= [[windmotor|Amerikaanse windmotor]]
| kenmerken =
| vlucht =
| stellinghoogte =
| functie= [[poldermolen]]
| bestemming =
| restauraties =
| oorspronkelijk gebruik =
| huidig gebruik = niet-maalvaardig
| molendatabase-nl-windmotoren = 70
| afbeelding2 =
| onderschrift2 =
| afbeelding3 =
| onderschrift3 =
}}
De '''Windmotor Nijeholtpade''' was een [[poldermolen]] nabij het [[Friesland|Fries]]-[[Stellingwerven|Stellingwerfse]] dorp [[Nijeholtpade]], dat in de Nederlandse gemeente [[Weststellingwerf]] ligt. De molen was een middelgrote [[Windmotor|Amerikaanse windmotor]], waarvan het bouwjaar onbekend was. De windmotor stond niet ver van de [[Tjonger]] ongeveer anderhalve kilometer ten noordwesten van Nijeholtpade. In 2008 verkeerde de molen in vervallen toestand, in 2014 was bovengronds geen restant meer waar te nemen.

==Zie ook==
* [[Windmotoren in Friesland]]

{{Appendix|2=
<!-- geraadpleegd op 2 november 2008 -->
* {{Link molendatabase-Hollandsche Molen|id=1299|label=De Hollandsche Molen - ''Windmotor Nijeholtpade te Nijeholtpade''}}{{Dode link|datum=juni 2023|bot=WutsjeBot}}
}}
{{Coor title dms|52|55|11.92|N|6|3|33.15|E|region:NL_type:building}}

[[Categorie:Bouwwerk in Weststellingwerf]]
[[Categorie:Voormalige molen in Friesland]]
[[Categorie:Poldermolen]]
[[Categorie:Windmotor|Nijeholtpade]]

title: Basisgegevens

Plaats: Nijeholtpade, Friesland

Bouwjaar: onbekend

Type: Amerikaanse windmotor

Functie: poldermolen

Huidig gebruik: niet-maalvaardig

title: Externe link(s)

Externe link(s):
De Hollandsche Molen
Windmotordatabase

Portaal: Molens


text:
# Toyota Picnic
De Toyota Picnic is een MPV die in 1996 als kleinere ruimtewagen beneden de Toyota Previa uitkwam. De Picnic was gebaseerd op het onderstel van de Toyota Carina E en had dezelfde tweeliter benzinemotor van 128 pk. Voor de veelrijders was de 2.2 liter dieselmotor van 90 pk leverbaar.
Opvallende stylingsdetails waren de terugkerende C-stijl (wat later op veel meer MPV modellen te zien was) en de mogelijkheid om de auto in twee kleuren te laten leveren.
De Picnic was in diverse luxegradaties leverbaar (Gl, GX en vanaf 1999 ook Executive) met op de tweede zitrij keuze tussen een driepersoons bank of twee losse stoelen. Standaard was de auto voorzien van ABS. De auto werd geroemd om zijn goede rijeigenschappen.
In 2001 viel het doek voor de Picnic en werd hij opgevolgd door de Toyota Avensis Verso.
In Japan, waar de auto al in 1995 uitkwam heette de Picnic Toyota Ipsum. In sommige andere landen werd hij ook als Toyota SportsVan verkocht.
Personenauto's (leverbaar): Aygo · bZ4X · Camry · Corolla · C-HR · Highlander · Land Cruiser · Mirai · Prius · RAV4 · (GR) Supra · Yaris · Yaris Cross

Bedrijfswagens: Hilux · Proace

Niet meer leverbaar: 1000 · 2000GT · 4Runner · Auris · Avensis · Avensis Verso · Carina · Celica · Corolla Verso · Corona · Cressida · Crown · Dyna · FunCruiser · GT86 · Hiace · iQ · LiteAce · MR2 · Paseo · Picnic · Previa · Starlet · Tercel · Urban Cruiser · Verso · Verso-S · Yaris Verso

title: Toyota Picnic

wikitext:
{{Infobox autotype
| afbeelding=Toyota_Picnic_front_20080318.jpg
| jaren= 1996-2001
| aantal= n.b.
| voorganger= n.v.t.
| opvolger= [[Toyota Avensis Verso]]
| uitvoeringen= [[Multiple Purpose Vehicle|MPV]]
}}

De '''Toyota Picnic''' is een [[Multiple Purpose Vehicle|MPV]] die in [[1996]] als kleinere ruimtewagen beneden de [[Toyota Previa]] uitkwam. De Picnic was gebaseerd op het onderstel van de [[Toyota Carina|Toyota Carina E]] en had dezelfde tweeliter [[benzinemotor]] van 128 pk. Voor de veelrijders was de 2.2 liter [[dieselmotor]] van 90 pk leverbaar.

Opvallende stylingsdetails waren de terugkerende C-stijl (wat later op veel meer MPV modellen te zien was) en de mogelijkheid om de auto in twee kleuren te laten leveren.

De Picnic was in diverse luxegradaties leverbaar (Gl, GX en vanaf 1999 ook Executive) met op de tweede zitrij keuze tussen een driepersoons bank of twee losse stoelen. Standaard was de auto voorzien van [[Antiblokkeersysteem|ABS]]. De auto werd geroemd om zijn goede rijeigenschappen.

In [[2001]] viel het doek voor de Picnic en werd hij opgevolgd door de [[Toyota Avensis Verso]].

In Japan, waar de auto al in 1995 uitkwam heette de Picnic ''Toyota Ipsum''. In sommige andere landen werd hij ook als ''Toyota SportsVan'' verkocht.

{{Commonscat|Toyota Picnic}}
{{Navigatie modellen Toyota}}

[[Categorie:Auto van Toyota|Picnic]]
[[Categorie:Multiple Purpose Vehicle]]

title: Toyota Picnic

Uitvoeringen: MPV

Opvolger: Toyota Avensis Verso

Portaal: Auto


text:
# Edosa lardatella
Edosa lardatella is een vlinder uit de familie echte motten (Tineidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1858 door Lederer.
De soort komt voor in tropisch Afrika.

title: Edosa lardatella

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Edosa lardatella''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Echte motten|Tineidae]] (Echte motten)
| geslacht = ''[[Edosa]]''
| w-naam = ''Edosa lardatella''
| auteur = Lederer
| datum = 1858
| haakjes = ja
| species =
| commons =
}}
'''''Edosa lardatella''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[echte motten]] (Tineidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1858 door Lederer.

De soort komt voor in [[Afrotropisch gebied|tropisch Afrika]].

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|2012-DePrins-DePrins}} [bezocht 10-04-2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|10}}

[[Categorie:Edosa|lardatella]]
[[Categorie:Dier uit het Afrotropisch gebied]]

title: Edosa lardatella

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Tineidae (Echte motten)

Geslacht: Edosa

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Myrmecina bandarensis
Myrmecina bandarensis is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1913 door Forel.

title: Myrmecina bandarensis

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Myrmecina bandarensis''
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Mieren|Formicidae]] (Mieren)
| onderfamilie = [[Myrmicinae]]
| tribus = [[Myrmecinini]]
| geslacht = ''[[Myrmecina]]''
| w-naam = ''Myrmecina bandarensis''
| auteur = Forel
| datum = 1913
| haakjes  =
| commons =
| species = Myrmecina bandarensis
}}

'''''Myrmecina bandarensis''''' is een [[Mieren|mierensoort]] uit de onderfamilie van de [[Myrmicinae]].<ref>[http://www.antwiki.org/wiki/Myrmecina_bandarensis Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)]</ref><ref>[http://www.antweb.org/description.do?genus=Myrmecina&name=bandarensis&rank=species Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)]</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1913 door Forel.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|13}}

[[Categorie:Myrmecina]]

title: Myrmecina bandarensis

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Formicidae (Mieren)

Onderfamilie: Myrmicinae

Geslachtengroep: Myrmecinini

Geslacht: Myrmecina

title: Soort


text:
# Emmaüs (zorgsector)
De vzw Emmaüs is een zorgnetwerk dat voornamelijk actief is in de Belgische provincie Antwerpen. Het groepeert zorgvoorzieningen in de gezondheids- en welzijnszorg en stelt 7400 medewerkers te werk. De maatschappelijke zetel ligt in Mechelen in gebouw de Noker aan de Edgard Tinellaan.
De initiatiefnemers van Emmaüs waren de vzw Gezondheidszorg Covabe en de Christelijke Mutualiteiten Mechelen. De fusiebesprekingen tussen het AZ Sint-Jozef in Mechelen en het AZ Sint-Norbertus in  Duffel in 1997 lagen aan de basis van de nieuwe vzw Emmaüs. De fusie van de voorzieningen van de initiatiefnemers werd afgerond in 1998.
Sindsdien werden Home Marjorie, Jeugdzorg Emmaüs, het woonzorghuis Ambroos in Hofstade-Zemst (start in 2012), het woonzorghuis Sint-Jozef in Wommelgem (2014), Monnikenheide in Zoersel  (2015), vzw Spectrum (2020), dagcentra Stichting Bohets (2021) en woonzorghuis De Buurt (2022) opgenomen in de vzw. In 2011/2012 werd een deel van het psychiatrisch ziekenhuis in Duffel via een associatie met het Universitair Ziekenhuis Antwerpen een universitaire ziekenhuisdienst.

## Zorginstellingen
Emmaüs groepeert de volgende zorginstellingen:
- Algemene ziekenhuizen:
  - AZ Voorkempen (Malle)
  - AZ Sint-Maarten (Mechelen).
- Geestelijke gezondheidszorg:
  - Universitair Psychiatrisch Centrum Duffel (Duffel)
  - Psychiatrisch Ziekenhuis Bethaniënhuis (Zoersel en Kapellen)
  - Psychiatrisch Verzorgingstehuis Schorshaegen (Duffel, Heist-op-den-Berg)
  - Psychosociaal revalidatiecentrum Pastel (regio Mechelen)
  - Psychiatrisch Verzorgingstehuis De Landhuizen (Zoersel)
  - Beschut Wonen en psychiatrische thuiszorg Este (Duffel en ruimere regio)
  - Beschut Wonen en psychiatrische thuiszorg De Sprong (Zoersel en ruimere regio)
  - Therapeutische Gemeenschap De Evenaar (Antwerpen) en Ambulant revalidatiecentrum De Keerkring (Antwerpen en Schilde)
- Ouderenzorg (www.woonzorgemmaus.be):
  - Woonzorghuis Ten Kerselaere (Heist-op-den-Berg)
  - Woonzorghuis Hof van Arenberg (Duffel)
  - Woonzorghuis Sint-Jozef (Kallement (Wommelgem)
  - Woonzorghuis Ambroos (Muizenstraat (Hofstade (Vlaams-Brabant))
  - Woonzorghuis De Buurt (Zoersel)
- Ondersteuning van personen met een beperking:
  - Dienstverleningscentrum Klavier (Merksplas, Zoersel)
  - Dienstverleningscentrum Zevenbergen (Ranst, Duffel)
  - Monnikenheide-Spectrum (Zoersel)
  - Home Marjorie (Heist-op-den-Berg)
- Kind, Jeugd en Gezin:
  - Jeugdzorg Emmaüs (regio Mechelen, regio Antwerpen)
  - Centrum Kinderzorg en Gezinsondersteuning Betlehem (Mechelen en Willebroek)
  - Kinderdagopvang Hummeltjes (Duffel), Zonnebloem (Mechelen)
  - Buitenschoolse opvang Speelvogels (Duffel).[3]

## Kerncijfers 2021
- 7467 medewerkers, meer dan 300 artsen, 1000 vrijwilligers

De voorzitter van het bestuur is Katrien Kesteloot. De voorzitter van het dagelijks bestuur van de vzw is Inge Vervotte.

title: Emmaüs (zorgsector)

wikitext:
De '''vzw Emmaüs''' is een zorgnetwerk dat voornamelijk actief is in de [[België|Belgische]] [[Antwerpen (provincie)|provincie Antwerpen]]. Het groepeert zorgvoorzieningen in de [[gezondheidszorg|gezondheids]]- en welzijnszorg en stelt 7400 medewerkers te werk. De maatschappelijke zetel ligt in [[Mechelen (stad)|Mechelen]] in gebouw de Noker aan de Edgard Tinellaan.<ref>[http://inventaris.vioe.be/dibe/relict/3894 De Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed: Cellebroedersklooster]</ref>

De initiatiefnemers van Emmaüs waren de vzw Gezondheidszorg Covabe en de [[Christelijke Mutualiteit]]en Mechelen. De fusiebesprekingen tussen het AZ Sint-Jozef in Mechelen en het AZ Sint-Norbertus in  [[Duffel]] in 1997 lagen aan de basis van de nieuwe vzw Emmaüs. De fusie van de voorzieningen van de initiatiefnemers werd afgerond in [[1998]].<ref>[https://web.archive.org/web/20110823125742/http://www.emmaus.be/Nzh/Site-Root/Sites/Sites-NZ/Emmaus/Emmaus-wie-zijn-wij/wie-zijn-wij-historiek.html Historiek Emmaüs]</ref>
Sindsdien werden Home Marjorie, Jeugdzorg Emmaüs, het woonzorghuis Ambroos in Hofstade-Zemst (start in 2012), het woonzorghuis Sint-Jozef in Wommelgem (2014), Monnikenheide in Zoersel  (2015), vzw Spectrum (2020), dagcentra Stichting Bohets (2021) en woonzorghuis De Buurt (2022) opgenomen in de vzw. In 2011/2012 werd een deel van het psychiatrisch ziekenhuis in Duffel via een associatie met het [[Universitair Ziekenhuis Antwerpen]] een universitaire ziekenhuisdienst.

==Zorginstellingen==
Emmaüs groepeert de volgende zorginstellingen:
* ''Algemene ziekenhuizen'':
** AZ Voorkempen ([[Malle]])
** [[Algemeen Ziekenhuis Sint-Maarten|AZ Sint-Maarten]] ([[Mechelen (stad)|Mechelen]]).
* ''Geestelijke gezondheidszorg'':
**[[Universitair Psychiatrisch Centrum Duffel|Universitair Psychiatrisch Centrum Duffe]]<nowiki/>l ([[Duffel]])
** Psychiatrisch Ziekenhuis Bethaniënhuis ([[Zoersel]] en [[Kapellen]])
** Psychiatrisch Verzorgingstehuis Schorshaegen ([[Duffel]], [[Heist-op-den-Berg]])
**Psychosociaal revalidatiecentrum Pastel (regio Mechelen)
** Psychiatrisch Verzorgingstehuis De Landhuizen (Zoersel)
** Beschut Wonen en psychiatrische thuiszorg Este ([[Duffel]] en ruimere regio)
** Beschut Wonen en psychiatrische thuiszorg De Sprong (Zoersel en ruimere regio)
** Therapeutische Gemeenschap De Evenaar ([[Antwerpen (stad)|Antwerpen]]) en Ambulant revalidatiecentrum De Keerkring (Antwerpen en Schilde)
* ''Ouderenzorg (www.woonzorgemmaus.be)'':
** Woonzorghuis Ten Kerselaere (Heist-op-den-Berg)
** Woonzorghuis Hof van Arenberg ([[Duffel]])
** Woonzorghuis Sint-Jozef (Kallement ([[Wommelgem]])
** Woonzorghuis Ambroos (Muizenstraat ([[Hofstade (Vlaams-Brabant)]])
** Woonzorghuis De Buurt (Zoersel)
* ''Ondersteuning van personen met een beperking'':
** Dienstverleningscentrum Klavier (Merksplas, Zoersel)
** Dienstverleningscentrum Zevenbergen ([[Ranst]], [[Duffel]])
** Monnikenheide-Spectrum (Zoersel)
** Home Marjorie (Heist-op-den-Berg)
* ''Kind, Jeugd en Gezin'':
** Jeugdzorg Emmaüs (regio Mechelen, regio Antwerpen)
** Centrum Kinderzorg en Gezinsondersteuning Betlehem (Mechelen en [[Willebroek]])
** Kinderdagopvang Hummeltjes ([[Duffel]]), Zonnebloem (Mechelen)
** Buitenschoolse opvang Speelvogels ([[Duffel]]).<ref>[https://web.archive.org/web/20110823125710/http://www.emmaus.be/Nzh/voorzieningen.html De deelnemende zorginstellingen]</ref>

==Kerncijfers 2021==
* 7467 medewerkers, meer dan 300 artsen, 1000 vrijwilligers

De voorzitter van het bestuur is [[Katrien Kesteloot]]. De voorzitter van het dagelijks bestuur van de vzw is [[Inge Vervotte]].<ref>[https://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=DMF20110823_125 Inge Vervotte verlaat de politiek, Nieuwsblad.be, 23 augustus 2011]</ref>

==Externe link==
* [https://www.emmaus.be/ vzw Emmaüs]

{{Appendix}}

[[Categorie:Christelijke Mutualiteit]]
[[Categorie:Vereniging zonder winstoogmerk]]


text:
# Anne Hofte
Anna Elisabeth Maria (Anne) van Odyck-Hofte (Heemstede, 26 oktober 1925) is een Nederlands beeldhouwer, schilder en textielkunstenaar. Ze wordt ook vermeld als Anne of Anneke Höfte.

## Leven en werk
Anne Hofte is een dochter van Antonius Egbertus Hofte en Margaretha Bernardina Strack van Schijndel. Ze was een jaar leerlinge van de Kunstnijverheidsschool te Haarlem, deed twee jaar lang de avondakademie in Amsterdam en studeerde ten slotte aan de Rijksakademie van beeldende kunsten onder Jan Bronner en Piet Esser. Ze heeft een aantal maanden op de ateliers van Mari Andriessen en Oscar Jespers gewerkt. Hofte maakte beelden en schilderijen, vooral christelijk religieuze voorstellingen en portretten, en was daarnaast actief als textielkunstenaar.
Ze was lid van de Algemene Katholieke Kunstenaarsvereniging en Kunst Zij Ons Doel. Ze exposeerde onder meer in een duo-expositie met Anje Zijlstra bij kunsthandel Leffelaar in Haarlem (1955); de tentoonstelling werd geopend door Mari Andriessen en Kees Verwey. Verwey schilderde in 1964 haar portret. Godfried Bomans opende in 1965 haar duo-expositie met H.L. Prenen bij Artificia in Heemstede. Op uitnodiging van Bronner nam ze deel aan de expositie Een beeld van Bronner (1971-1972), ter gelegenheid van zijn 90e verjaardag, in De Hallen in Haarlem.
Hofte trouwde met de schilder Theo van Odyck.

## Enkele werken
- 1955 gevelsteen 'Maria, beschermster der volkeren' aan woonhuis Heyendaalseweg 59, Nijmegen
- 1957 St. Joseph voor De Josephschool in Bloemendaal
- 1967 St. Dominicus met volgelingen, gevelbeelden aan de Pandpoort, Haarlem
- 1969-1970 Twee spelende kinderen voor de katholieke kleuterschool aan de Louis Couperusstraat, Haarlem
- 1983 St. Bavo op het zuidertransept van de Grote of Sint-Bavokerk
- 2003 plaquette met Emmaüsgangers, ter herinnering aan Albert de Klerk, in de St. Josephkerk, Haarlem

## Fotogalerij
- Gevelsteen 'Maria, beschermster der volkeren' (1955)
- Dominicus (1967), Pandpoort, Haarlem
- Burgemeester Jan Reehorst onthult het beeld van St. Bavo (1983)

- RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 39042

title: Anne Hofte

wikitext:
{{Infobox kunstenaar
| naam              = Anne Hofte
| afbeelding        = 1982 Anne Hofte 54-0045487.tjp.jpg
| onderschrift      = Anne Hofte in 1982
| volledige naam    = Anna Elisabeth Maria van Odyck-Hofte
| pseudoniem        = Anna Höfte
| geboren           = 26 oktober 1925
| geboorteplaats    = Heemstede
| overleden         =
| overlijdensplaats =
| land              = Nederland
| nationaliteit     =
| beroep            = beeldhouwer, schilder, textielkunstenaar
| jaren-actief      =
| stijl             =
| website           =
| RKD               = 39042
}}
'''Anna Elisabeth Maria (Anne) van Odyck-Hofte''' ([[Heemstede (Noord-Holland)|Heemstede]], [[26 oktober]] [[1925]]) is een Nederlands [[beeldhouwer]], [[kunstschilder|schilder]] en [[textielkunst]]enaar.<ref>{{Link RKD|id=39042}}</ref> Ze wordt ook vermeld als '''Anne''' of '''Anneke Höfte'''.

== Leven en werk ==
Anne Hofte is een dochter van Antonius Egbertus Hofte en Margaretha Bernardina Strack van Schijndel. Ze was een jaar leerlinge van de Kunstnijverheidsschool te Haarlem, deed twee jaar lang de avondakademie in Amsterdam en studeerde ten slotte aan de [[Rijksakademie van beeldende kunsten]] onder [[Jan Bronner]] en [[Piet Esser]]. Ze heeft een aantal maanden op de ateliers van [[Mari Andriessen]] en [[Oscar Jespers]] gewerkt.<ref name="Scheen">[[Pieter A. Scheen]] (1969) ''[[Lexicon Nederlandse Beeldende Kunstenaars 1750-1950]]''. 's-Gravenhage: Kunsthandel Pieter A. Scheen N.V. Volume 1, p. 421.</ref> Hofte maakte beelden en schilderijen, vooral christelijk religieuze voorstellingen en portretten, en was daarnaast actief als textielkunstenaar.

Ze was lid van de [[Algemeen Kristelijk Kunstenaarsverbond|Algemene Katholieke Kunstenaarsvereniging]] en [[Kunst Zij Ons Doel]]. Ze exposeerde onder meer in een duo-expositie met Anje Zijlstra bij kunsthandel Leffelaar in Haarlem (1955); de tentoonstelling werd geopend door [[Mari Andriessen]] en [[Kees Verwey]]. Verwey schilderde in 1964 haar portret. [[Godfried Bomans]] opende in 1965 haar duo-expositie met H.L. Prenen bij Artificia in Heemstede. Op uitnodiging van Bronner nam ze deel aan de expositie ''[[Een beeld van Bronner]]'' (1971-1972), ter gelegenheid van zijn 90e verjaardag, in [[Hal (Frans Hals Museum)|De Hallen]] in Haarlem.

Hofte trouwde met de schilder [[Theo van Odyck]].

== Enkele werken ==
*1955 gevelsteen 'Maria, beschermster der volkeren' aan woonhuis Heyendaalseweg 59, Nijmegen
*1957 St. Joseph voor De Josephschool in Bloemendaal
*1967 St. Dominicus met volgelingen, gevelbeelden aan de Pandpoort, Haarlem
*1969-1970 Twee spelende kinderen voor de katholieke kleuterschool aan de Louis Couperusstraat, Haarlem
*1983 St. Bavo op het zuidertransept van de [[Grote of Sint-Bavokerk]]
*2003 plaquette met Emmaüsgangers, ter herinnering aan [[Albert de Klerk]], in de [[Sint-Josephkerk (Haarlem)|St. Josephkerk]], Haarlem

== Fotogalerij ==
<gallery widths="180" heights="180">
'Maria, beschermster der volkeren', Heyendaalseweg 59, Nijmegen (cropped).jpg|Gevelsteen 'Maria, beschermster der volkeren' (1955)
Haarlem - Dominicus met volgelingen (1967) van Anne Hofte - 03.jpg|Dominicus (1967), Pandpoort, Haarlem
Burgemeester Reehorst onthult boven op de Grote kerk een beeld gemaakt door Anne Hofte. NL-HlmNHA 54013904.JPG|Burgemeester [[Jan Reehorst]] onthult het beeld van St. Bavo (1983)
</gallery>

{{Appendix}}
{{Commonscat}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Hofte, Anne}}
[[Categorie:Nederlands beeldhouwer]]
[[Categorie:Nederlands kunstschilder]]

title: Persoonsgegevens

Volledige naam: Anna Elisabeth Maria van Odyck-Hofte

Pseudoniem: Anna Höfte

Geboren: Heemstede, 26 oktober 1925

Geboorteland: Nederland


text:
# Dorpsstraat 129 (Nieuwe Niedorp)
Het woonhuis aan de Dorpsstraat 129 is een gemeentelijk monument in Hollands Kroon, te Nieuwe Niedorp. Het pand stamt uit 1722 en deed oorspronkelijk dienst als grutterswoning. De woning is vernieuwd in 1863 en de neorenaissancistische voorgevel is gebouwd in 1903.

## Geschiedenis
De woning diende vanaf de eerste helft van de 18e eeuw tot het midden van de 20e eeuw als woonhuis van een gorterij. Op het kadaster van de Dorpsstraat 129 heeft eind 17e eeuw al een gorterij met woonhuis gestaan. In 1693 wordt Jacob Jacobsz. Cooijman voor het eerst vermeld als ‘gorter’ op deze plek. Hij was tevens burgemeester van Nieuwe Niedorp. In 1705 koopt Claes Jansz Louw de gorterij. Daarna verkrijgt Pieter van Brussel te Amsterdam in 1729 het bezit. Jacob v.d. Werff koop de gorterij een jaar later in 1730. Acht jaar verder, in 1738, wordt Jan Roggeveen uit Schagen de eigenaar. Hij staat beschreven als gorter en boer. De gorterij blijft vervolgens in bezit van de familie Roggeveen tot 1808, wanneer Jacob Pietersz Zijpheer het erf overneemt. In 1819 wordt de gorterij met het bijbehorende woonhuis aangekocht door Johannis Lubertus Tuinenburg van Herwerden. Hij stichtte de firma J.L. van Herwerden. Na zijn overlijden bleef het erf in bezit van de familie Van Herwerden. De firma liet een meelmaalderij bouwen in een grote stolp achter het pand. In het woonhuis zat destijds het winkeltje van Van Herwerden. Vanaf 1946 zat er een kapperszaak in gevestigd. Op 21 september 2021 werd het woonhuis opgenomen in het monumentenregister van Hollands Kroon onder nummer 1208.

## Exterieur
De voorgevel heeft een neorenaissancistisch ontwerp en is opgetrokken uit paarsrode bakstenen gevoegd in kruisverband. Het strek boven de vensters is gedecoreerd met sluit- en aanzetstenen. Het wolfsdak is bedekt met zwart geglazuurde Friese golfpannen en wordt aan de voorzijde afgesloten door een kroonlijst. Aan de linkerzijgevel zitten zes 17e-eeuwse muurankers.

title: Dorpsstraat 129 (Nieuwe Niedorp)

wikitext:
{{Infobox gebouw
| naam          = Dorpsstraat 129 Nieuwe Niedorp
| afbeelding    = Dorpsstraat 129, Nieuwe Niedorp.jpg
| onderschrift  = Voor- en zijgevel van het woonhuis. De zes muurankers stammen vermoedelijk uit de eerste helft van de 17e eeuw (2016).
| locatie       = [[Nieuwe Niedorp]]
| adres          = Dorpsstraat 129, 1733 AG
| gereed        = 1722<ref>[https://bagviewer.kadaster.nl/lvbag/bag-viewer/index.html#?searchQuery=nieuwe%20niedorp%20dorpsstraat%20127&resultOffset=0&objectId=0412100000566367&geometry.x=121945.659&geometry.y=528139.093&zoomlevel=6&detailsObjectId=0412010000574368 ''Dorpsstraat 129 Nieuwe Niedorp''] Geraadpleegd op 10 april van bagviewer.kadaster.nl</ref>
| verbouwing    = 1863 en 1903
| oorspronkelijke functie = Grutterswoning
| gebruik       = Woonhuis
| opdrachtgever  = Mogelijk Claes Jansz Louw
| bouwstijl      = [[Neorenaissance]]
| materiaal     = Paarsrode baksteen
| monumentstatus = Gemeentelijk monument
| lijst          = [[Lijst van gemeentelijke monumenten in Hollands Kroon]]
}}

Het '''woonhuis aan de Dorpsstraat 129''' is een [[gemeentelijk monument]] in [[Hollands Kroon (gemeente)|Hollands Kroon]], te [[Nieuwe Niedorp]]. Het pand stamt uit 1722 en deed oorspronkelijk dienst als grutterswoning. De woning is vernieuwd in 1863 en de [[Neorenaissance|neorenaissancistische]] [[voorgevel]] is gebouwd in 1903.

== Geschiedenis ==
De woning diende vanaf de eerste helft van de 18e eeuw tot het midden van de 20e eeuw als woonhuis van een gorterij.<ref name="Monumentnummer: 1208, p. 2">[https://www.hollandskroon.nl/system/files/2021-09/gemeentelijk%20monument_Dorpsstraat%20129_Nieuwe%20Niedorp_nr%201208.pdf ''Monumentnummer: 1208'', p. 2] Geraadpleegd op 10 april, van hollandskroon.nl. [https://web.archive.org/web/20211211004707/https://www.hollandskroon.nl/system/files/2021-09/gemeentelijk%20monument_Dorpsstraat%20129_Nieuwe%20Niedorp_nr%201208.pdf Gearchiveerd] op 11 december 2021.</ref> Op het kadaster van de Dorpsstraat 129 heeft eind 17e eeuw al een gorterij met woonhuis gestaan. In 1693 wordt Jacob Jacobsz. Cooijman voor het eerst vermeld als ‘gorter’ op deze plek. Hij was tevens burgemeester van Nieuwe Niedorp. In 1705 koopt Claes Jansz Louw de gorterij. Daarna verkrijgt Pieter van Brussel te Amsterdam in 1729 het bezit. Jacob v.d. Werff koop de gorterij een jaar later in 1730. Acht jaar verder, in 1738, wordt Jan Roggeveen uit Schagen de eigenaar. Hij staat beschreven als gorter en boer. De gorterij blijft vervolgens in bezit van de familie Roggeveen tot 1808, wanneer Jacob Pietersz Zijpheer het erf overneemt. In 1819 wordt de gorterij met het bijbehorende woonhuis aangekocht door Johannis Lubertus Tuinenburg van Herwerden. Hij stichtte de firma J.L. van Herwerden.<ref>Keuken, J. & Klomp-Keuken, A. [https://tijdschriften.archiefalkmaar.nl/issue/IHN/2009-11-01/edition/null/page/26 ''Zevenhuizen aan de Hoogzijde''] – Stichting Historisch Niedorp, Informatieblad nr. 53 (november 2009), p. 26. [https://web.archive.org/web/20220410164544/https://tijdschriften.archiefalkmaar.nl/issue/IHN/2009-11-01/edition/null/page/26 Gearchiveerd] op 10 april 2022.</ref> Na zijn overlijden bleef het erf in bezit van de familie Van Herwerden. De firma liet een meelmaalderij bouwen in een grote [[stolpboerderij|stolp]] achter het pand.<ref>Keuken, J. & Klomp-Keuken, A. [https://tijdschriften.archiefalkmaar.nl/issue/IHN/2009-11-01/edition/null/page/30 ''Zevenhuizen aan de Hoogzijde''] – Stichting Historisch Niedorp, Informatieblad nr. 53 (november 2009), p. 30. [https://web.archive.org/web/20230625131110/https://tijdschriften.archiefalkmaar.nl/issue/IHN/2009-11-01/edition/null/page/30 Gearchiveerd] op 25 juni 2023.</ref> In het woonhuis zat destijds het winkeltje van Van Herwerden. Vanaf 1946 zat er een kapperszaak in gevestigd.<ref>[https://www.regionaalarchiefalkmaar.nl/collecties/beelden/beelden-2/detail/8d3f6c4c-8aef-4b3c-85e9-d29fa1e2e100/media/a4ba62d3-110e-8c05-db90-406dca7c5dfa?mode=detail&view=horizontal&q=nieuwe%20niedorp%20herwerden&rows=1&page=17 ''Annotatie bij fotonr. RAA003010820''] Regionaal Archief Alkmaar, fotoarchief. Geraadpleegd op 10 april, van regionaalarchiefalkmaar.nl. [https://web.archive.org/web/20230625131132/https://www.regionaalarchiefalkmaar.nl/collecties/beelden/beelden-2/detail/8d3f6c4c-8aef-4b3c-85e9-d29fa1e2e100/media/a4ba62d3-110e-8c05-db90-406dca7c5dfa?mode=detail&view=horizontal&q=nieuwe%20niedorp%20herwerden&rows=1&page=17 Gearchiveerd] op 25 juni 2023.</ref> Op 21 september 2021 werd het woonhuis opgenomen in het monumentenregister van Hollands Kroon onder nummer 1208.<ref>[https://www.hollandskroon.nl/system/files/2021-09/gemeentelijk%20monument_Dorpsstraat%20129_Nieuwe%20Niedorp_nr%201208.pdf ''Monumentnummer: 1208'', p. 1] Geraadpleegd op 10 april, van hollandskroon.nl. [https://web.archive.org/web/20211211004707/https://www.hollandskroon.nl/system/files/2021-09/gemeentelijk%20monument_Dorpsstraat%20129_Nieuwe%20Niedorp_nr%201208.pdf Gearchiveerd] op 11 december 2021.</ref>

== Exterieur ==
De voorgevel heeft een [[Neorenaissance|neorenaissancistisch]] ontwerp en is opgetrokken uit paarsrode bakstenen gevoegd in kruisverband. Het [[strek (metselconstructie)|strek]] boven de [[venster (muur)|vensters]] is gedecoreerd met sluit- en aanzetstenen. Het wolfsdak is bedekt met zwart geglazuurde Friese golfpannen en wordt aan de voorzijde afgesloten door een [[kroonlijst]]. Aan de linkerzijgevel zitten zes 17e-eeuwse [[muuranker]]s.<ref name="Monumentnummer: 1208, p. 2"/><ref>J. Eichhorn, K. Kuipers, K. Roel & A. Wit. ''Monumentaal Niedorp'' (2004), p. 126.</ref>

== Zie ook ==
* [[Lijst van gemeentelijke monumenten in Hollands Kroon]]

{{Appendix}}

[[Categorie:Woning in Hollands Kroon]]
[[Categorie:Gemeentelijk monument in Hollands Kroon]]

title: Locatie

Locatie: Nieuwe Niedorp

Adres: Dorpsstraat 129, 1733 AG

Coördinaten: 52° 44′ NB, 4° 54′ OL

title: Status en tijdlijn

Oorspr. functie: Grutterswoning

Huidig gebruik: Woonhuis

title: Architectuur

Bouwstijl: Neorenaissance

Materiaal: Paarsrode baksteen

title: Bouwinfo

Opdrachtgever: Mogelijk Claes Jansz Louw

title: Erkenning

Monumentstatus: Gemeentelijk monument

Portaal: Civiele techniek en bouwkunde


text:
# Grote Prijs Raf Jonckheere 1962
De 12e editie van de Belgische wielerwedstrijd Grote Prijs Raf Jonckheere werd verreden op 23 juli 1962. De start en finish vonden plaats in Westrozebeke. De winnaar was Joseph Depraeter, gevolgd door André Noyelle en Arnould Flecy.

## Uitslag
| Grote Prijs Raf Jonckheere 1962 |                  |                          |      |
| Plaats                          | Naam             | Ploeg                    | Tijd |
| Winnaar                         | Joseph Depraeter | Bertin-Porter 39-Milremo |      |
| 2                               | André Noyelle    | Bertin-Porter 39-Milremo |      |
| 3                               | Arnould Flecy    | Pelforth-Sauvage-Lejeune |      |

1951 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022

title: Grote Prijs Raf Jonckheere 1962

wikitext:
{{Infobox editie wielerwedstrijd
| titel      = {{BE-VLAG}} Grote Prijs Raf Jonckheere 1962
| editie     = 12
| routekaart =
| periode    = [[23 juli]]
| start      = [[Westrozebeke]]
| finish     = [[Westrozebeke]]
| afstand    =
| snelheid   =
| deelnemers =
| type       =
| etappe     =
| klass1     = Eerste
| leider1    = {{BE-VLAG}} [[Joseph Depraeter]]
| klass2     = Tweede
| leider2    = {{BE-VLAG}} [[André Noyelle]]
| klass3     = Derde
| leider3    = {{BE-VLAG}} [[Arnould Flecy]]
| klass4     =
| leider4    =
| klass5     =
| leider5    =
| klass6     =
| leider6    =
| klass7     =
| leider7    =
| klass8     =
| leider8    =
| vorige     = [[Grote Prijs Raf Jonckheere 1961]]
| volgende   = [[Grote Prijs Raf Jonckheere 1963]]
}}De '''12e editie''' van de Belgische wielerwedstrijd '''[[Grote Prijs Raf Jonckheere]]''' werd verreden op 23 juli 1962. De start en finish vonden plaats in [[Westrozebeke]]. De winnaar was [[Joseph Depraeter]], gevolgd door [[André Noyelle]] en [[Arnould Flecy]].
== Uitslag ==
{{Tabel klassement wielerwedstrijd | hoofding= '''Grote Prijs Raf Jonckheere 1962| eenheid= Tijd
| trui   = krans
| e1     = {{BE-VLAG}} [[Joseph Depraeter]] | e1plg  =  [[Bertin-Porter 39-Milremo]]
| e1res  =
|-
| e2     = {{BE-VLAG}} [[André Noyelle]] | e2plg  =  [[Bertin-Porter 39-Milremo]]
| e2res  =
|-
| e3     = {{BE-VLAG}} [[Arnould Flecy]] | e3plg  =  [[Pelforth-Sauvage-Lejeune]]
| e3res  =
|-----
}}
{{Navigatie Grote Prijs Raf Jonckheere}}
[[Categorie:Grote Prijs Raf Jonckheere]]
[[Categorie:Eendagswielerwedstrijd in 1962]]

title: 12e editie

Periode: 23 juli

Startplaats: Westrozebeke

Finishplaats: Westrozebeke

title: Eindklassementen

Eerste: Joseph Depraeter

Tweede: André Noyelle

Derde: Arnould Flecy

title: Navigatie

← Grote Prijs Raf Jonckheere 1961: Grote Prijs Raf Jonckheere 1963 →

Portaal: Wielersport


text:
# Elasticiteit (materiaalkunde)
Een materiaal is elastisch  als het een kracht ondergaat zonder resulterende, permanente vervorming. Het materiaal oefent een evengrote tegenkracht, of veerkracht uit. Elastische vervorming is een omkeerbare vervorming, in tegenstelling tot plastische vervorming. Een materiaal is volmaakt elastisch als er in totaal bij het indrukken en terugveren geen energie verloren gaat aan wrijving / warmte. Zelfs het gedrag van (bij benadering) volmaakt elastische materialen vertoont een grote variatie, die wordt uitgedrukt in de elasticiteitsmodulus. Deze is hoog bij een harde biljartbal, en laag bij zacht rubber.

## Veerkracht
De veerkracht is de mechanische kracht waarmee het vaste lichaam zijn oorspronkelijke positie weer tracht in te nemen, na eerst vervormd, bijvoorbeeld ingedrukt of uitgetrokken, te zijn. De werking van een veer is op dit principe gebaseerd.

## Toepassingen
Als men wil dat een voorwerp soepel meegeeft met een uitwendige kracht, zonder zelf te beschadigingen of permanent te vervormen, moet men een elastisch materiaal gebruiken. Een voorbeeld hiervan is een stootkussen voor een boot, of de vulling van een matras.
Als men wil dat een voorwerp nauwelijks van vorm verandert wanneer er een kracht op wordt uitgeoefend moet er een materiaal worden gekozen dat weinig elasticiteit bevat, of het voorwerp moet zwaarder worden uitgevoerd. Een voorbeeld hiervan is het stuur van een auto.
Een kreukelzone is speciaal bedoeld om plastisch te vervormen, zodat een deel van de grote hoeveelheid energie die bij een botsing vrijkomt wordt opgevangen. Bij een elastische kreukelzone stuiteren de botsende objecten weer terug na botsing.

## Microscopische verklaring
Op microscopisch niveau berust de stabiliteit van een vaste stof op een stabiele evenwichtspositie van atoomkernen. Hierbij bewegen de elektronen zich ofwel vrij tussen de kernen (scheikundigen spreken van een covalente binding) of hoofdzakelijk rond één kern (ionbinding). Met iedere mogelijke onderlinge positie van de atoomkernen komt een minimale kwantummechanische energietoestand van de elektronen overeen; deze minimale toestand bepaalt de potentiële energie van het geheel (kernen + elektronen). Een stabiel evenwicht betekent dat iedere kleine verandering van de positie van één of meer kernen, een verhoging van de potentiële energie vereist.
De veerkracht van materiaal op macroscopische schaal, die gepaard gaat met een kleine vervorming van het vaste lichaam, komt overeen met de gradiënt (ruimtelijke eerste afgeleide) van de energie.

## Wet van Hooke
Elastische vervormingen voldoen aan de wet van Hooke. In eerste benadering is de energiefunctie in de buurt van het stabiel evenwicht, een positief-definiete kwadratische vorm in de ruimtelijke coördinaten van de atoomkernen. De gradiënt van die functie is dus een vectorwaardige functie die bij benadering lineair afhankelijk is van de vervorming. Dit fenomeen werd vastgesteld door Robert Hooke, die zijn wet formuleerde voor de veerkracht van een lichaam dat in de lengte wordt samengedrukt of uitgetrokken: de kracht is evenredig met de uitrekking.
De systematische studie van lineaire en hogere-orde relaties tussen vervorming en kracht worden bestudeerd binnen de elasticiteitsleer, die op zijn beurt een onderdeel vormt van de continuümmechanica.

## Modulus
De elasticiteit van een materiaal kan worden uitgedrukt in een modulus, namelijk de elasticiteitsmodulus {\displaystyle E}. In zijn algemeenheid is de modulus een tensor, omdat een materiaal verschillend kan reageren op verschillende soorten spanning, bijvoorbeeld trekspanning, buigspanning enzovoort, die ook in verschillende richtingen kan verschillen.
Als een materiaal in alle richtingen uniforme mechanische eigenschappen heeft (het materiaal is isotroop), wordt de elasticiteit gekenmerkt door de elasticiteitsmodulus.

title: Elasticiteit (materiaalkunde)

wikitext:
[[Bestand:Compressive and tensile loading of two materials with different Young's moduli.svg|miniatuur|387x387px|Twee materialen met verschillende elasticiteitsmoduli, en dus elasticiteit, in druk- en trekbelasting. ]]
Een materiaal is '''elastisch'''  als het een [[kracht]] ondergaat zonder resulterende, permanente vervorming. Het materiaal oefent een evengrote tegenkracht, of ''veerkracht'' uit. Elastische vervorming is een omkeerbare vervorming, in tegenstelling tot [[plastische vervorming]]. Een materiaal is volmaakt elastisch als er in totaal bij het indrukken en terugveren geen energie verloren gaat aan [[wrijving]] / warmte. Zelfs het gedrag van (bij benadering) volmaakt elastische materialen vertoont een grote variatie, die wordt uitgedrukt in de [[elasticiteitsmodulus]]. Deze is hoog bij een harde biljartbal, en laag bij zacht [[rubber]].

==Veerkracht==
De veerkracht is de [[Mechanica|mechanische]] [[kracht]] waarmee het [[lichaam (natuurkunde)|vaste lichaam]] zijn oorspronkelijke positie weer tracht in te nemen, na eerst vervormd, bijvoorbeeld ingedrukt of uitgetrokken, te zijn. De werking van een [[Veer (mechanica)|veer]] is op dit principe gebaseerd.

== Toepassingen ==
[[Bestand:Deformation elastique atomes flexion.svg|miniatuur|[[Elastische deformatie]] in een schematische voorstelling op atoomniveau. Wanneer de belasting wordt weggehaald, zal het materiaal weer naar zijn originele positie "terugveren".]]
[[Bestand:Stress-strain1.svg|miniatuur|300x300px|[[Spanning-rekdiagram]] (spanning σ vs. rek ε) dat de drie opeenvolgende 'zones' van het vervormingsproces in materialen weergeeft: via elastische deformatie (blauw) en plastische deformatie (groen) naar breuk (rood).]]
Als men wil dat een voorwerp soepel meegeeft met een uitwendige kracht, zonder zelf te beschadigingen of permanent te vervormen, moet men een elastisch materiaal gebruiken. Een voorbeeld hiervan is een stootkussen voor een boot, of de vulling van een matras.
Als men wil dat een voorwerp nauwelijks van vorm verandert wanneer er een kracht op wordt uitgeoefend moet er een materiaal worden gekozen dat weinig elasticiteit bevat, of het voorwerp moet zwaarder worden uitgevoerd. Een voorbeeld hiervan is het stuur van een auto.

Een [[kreukelzone]] is speciaal bedoeld om plastisch te vervormen, zodat een deel van de grote hoeveelheid [[energie]] die bij een botsing vrijkomt wordt opgevangen. Bij een elastische kreukelzone stuiteren de botsende objecten weer terug na botsing.

== Microscopische verklaring ==
Op [[Microscopie|microscopisch]] niveau berust de stabiliteit van een vaste stof op een [[evenwicht|stabiele evenwichtspositie]] van [[atoom]]kernen. Hierbij bewegen de [[elektron]]en zich ofwel vrij tussen de kernen (scheikundigen spreken van een [[covalente binding]]) of hoofdzakelijk rond één kern ([[ionbinding]]). Met iedere mogelijke onderlinge positie van de atoomkernen komt een minimale [[kwantummechanica|kwantummechanische]] [[energie]]toestand van de [[elektron]]en overeen; deze minimale toestand bepaalt de [[potentiële energie]] van het geheel (kernen + elektronen). Een stabiel evenwicht betekent dat iedere kleine verandering van de positie van één of meer kernen, een verhoging van de [[potentiële energie]] vereist.

De veerkracht van materiaal op [[macroscopische schaal]], die gepaard gaat met een kleine vervorming van het vaste lichaam, komt overeen met de [[gradiënt (wiskunde)|gradiënt]] (ruimtelijke eerste [[afgeleide]]) van de energie.

== Wet van Hooke ==
Elastische vervormingen voldoen aan de [[wet van Hooke]]. In eerste benadering is de energiefunctie in de buurt van het stabiel evenwicht, een [[positief-definiet]]e [[kwadratische vorm]] in de ruimtelijke coördinaten van de atoomkernen. De [[Gradiënt (wiskunde)|gradiënt]] van die functie is dus een vectorwaardige functie die bij benadering [[Lineaire onafhankelijkheid|lineair afhankelijk]] is van de vervorming. Dit fenomeen werd vastgesteld door [[Robert Hooke]], die zijn wet formuleerde voor de veerkracht van een lichaam dat in de lengte wordt samengedrukt of uitgetrokken: de kracht is evenredig met de uitrekking.

De systematische studie van lineaire en hogere-orde relaties tussen vervorming en kracht worden bestudeerd binnen de elasticiteitsleer, die op zijn beurt een onderdeel vormt van de [[continuümmechanica]].

== Modulus ==
De elasticiteit van een materiaal kan worden uitgedrukt in een [[modulus (materiaalkunde)|modulus]], namelijk de [[elasticiteitsmodulus]] <math>E</math>. In zijn algemeenheid is de modulus een [[tensor]], omdat een materiaal verschillend kan reageren op verschillende soorten spanning, bijvoorbeeld trekspanning, buigspanning enzovoort, die ook in verschillende richtingen kan verschillen.

Als een materiaal in alle richtingen uniforme mechanische eigenschappen heeft (het materiaal is [[isotroop]]), wordt de elasticiteit gekenmerkt door de [[elasticiteitsmodulus]].

==Zie ook==
* [[Elastische deformatie]]
* [[Vloeigrens]]
* [[Compliantie]]

{{Navigatie materiaalconstante}}

[[Categorie:Continuümmechanica]]
[[Categorie:Materiaalkunde]]
[[Categorie:Metallurgie]]


text:
# Isobenzofuraan
Isobenzofuraan is een heterocyclische aromatische verbinding met als brutoformule C8H6O. Het is een structuurisomeer van benzofuraan.
Isobenzofuraan is onstabiel en polymeriseert spontaan, hoewel het al synthetisch bereid is door thermolyse van bepaalde precursors en geïsoleerd werd. Wanneer het deel uitmaakt van complexere moleculen, blijkt het structuurfragment wel stabiel te zijn.

title: Isobenzofuraan

wikitext:
{{Infobox chemische stof
| Naam = Isobenzofuraan
| afbeelding1 = Isobenzofuran.svg
| afbeeldingbreedte1 = 150
| onderschrift1 = [[Structuurformule]] van isobenzofuraan
| afbeelding2 =
| afbeeldingbreedte2 =
| onderschrift2 =
| afbeelding3 =
| onderschrift3 =
| afbeelding4 =
| onderschrift4 =
| Formule = C8H6O
| Molgewicht = 118,13264
| SMILES = C1=CC2=COC=C2C=C1
| InChI = 1S/C8H6O/c1-2-4-8-6-9-5-7(8)3-1/h1-6H
| IUPAC = 2-benzofuraan
| AndereNamen =
| CAS = 270-75-7
| EINECS =
| EG =
| VN =
| PubChem = 11378474
| Beschrijving =
| Vergelijkbaar =
| AfbWaarsch = {{Pictogram GHS|F|G}}
| TekstWaarsch = Waarschuwing
| Carcinogeen =
| Hygroscopisch =
| Rzinnen = {{H226}} - {{H351}}
| EUHzinnen = ''geen''
| Szinnen = {{P281}}
| Omgang =
| Opslag =
| ADR =
| MAC =
| LethaalRat =
| LethaalKonijn =
| LethaalMuis =
| MSDS =
| Aggregatie =
| Kleur =
| Dichtheid =
| Smeltpunt =
| Kookpunt =
| Vlampunt =
| Zelfontbranding =
| Dampdruk =
| Brekingsindex =
| Oplosbaarheid =
| GoedOplIn =
| MatigOplIn =
| SlechtOplIn =
| OnoplIn =
| Dipoolmoment =
| LogPow =
| Viscositeit =
| Kristalstructuur =
| fG0g =
| fG0l =
| fG0s =
| fH0g =
| fH0l =
| fH0s =
| S0g =
| S0l =
| S0s =
| Cpm0 =
| Evenwicht =
| KlassiekeAnalyse =
| Spectra =
| NutrientType =
| Essentieel =
| Voorkomen =
| ADI =
| AdditiefType =
| E-nummer =
}}

'''Isobenzofuraan''' is een [[heterocyclische aromatische verbinding]] met als [[brutoformule]] C8H6O. Het is een [[structuurisomeer]] van [[benzofuraan]].

Isobenzofuraan is onstabiel en [[Polymerisatie|polymeriseert]] spontaan, hoewel het al synthetisch bereid is door [[thermolyse]] van bepaalde [[precursor]]s en geïsoleerd werd.<ref>{{en}} {{aut|D. Wege}} (1971) - [http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S004040390196856X ''Isolation of isobenzofuran''], Tetrahedron Letters, '''12''' (25), pp. 2337-2338</ref> Wanneer het deel uitmaakt van complexere moleculen, blijkt het structuurfragment wel stabiel te zijn.

== Zie ook ==
* [[Benzofuraan]]
{{Appendix}}

[[Categorie:Heterocyclische aromatische verbinding]]
[[Categorie:Heterocyclische zuurstofverbinding]]
[[Categorie:Ontvlambare stof]]

title: Structuurformule en molecuulmodel

Structuurformule en molecuulmodel: Structuurformule van isobenzofuraan

title: Algemeen

title: Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen

Ontvlambaar: Schadelijk voor de gezondheid

EUH-zinnen: geen

Portaal: Scheikunde


text:
# Microplitis adelaidensis
Microplitis adelaidensis is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Austin & Dangerfield in 1993.

title: Microplitis adelaidensis

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Microplitis adelaidensis''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Schildwespen|Braconidae]] (Schildwespen)
| geslacht = ''[[Microplitis]]''
| w-naam = ''Microplitis adelaidensis''
| auteur = Austin & Dangerfield
| datum = 1993
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Microplitis adelaidensis''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Schildwespen|schildwespen (Braconidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Austin & Dangerfield in 1993.

{{Beginnetje|biologie|2012|09|08}}

[[Categorie:Microplitis|adelaidensis]]

title: Microplitis adelaidensis

Familie: Braconidae (Schildwespen)

Geslacht: Microplitis

title: Soort


text:
# Krogsbølle (parochie)
Krogsbølle is een parochie van de Deense Volkskerk in de Deense gemeente Nordfyn. De parochie maakt deel uit van het bisdom Funen en telt 1042 kerkleden op een bevolking van 1094 (2004).
Tot 1970 was de parochie deel van Skam Herred. In dat jaar werd de parochie opgenomen in de nieuwe gemeente Otterup. Deze ging in 2007 op in de fusiegemeente Nordfyn.
Ærøskøbing · Agedrup · Allerup · Allesø · Allested · Ansgar · Årslev · Årup · Asperup · Assens · Åstrup · Åsum · Aunslev · Avernakø · Bagenkop Kirkedistrikt · Bågø · Balslev · Barløse · Bederslev · Bellinge · Birkende · Bjerreby · Bogense · Bolbro · Bøstrup · Bovense · Brændekilde · Brahetrolleborg · Bregninge · Bregninge · Brenderup · Broholm · Brudager · Brylle · Dalby · Dalum · Davinde · Diernæs · Drejø · Dreslette · Drigstrup · Dyrup · Egense · Ejby · Ejlby · Ellested · Ellinge · Espe · Faaborg · Fangel · Fjelsted · Flemløse · Flødstrup · Fodslette · Føns · Fraugde · Fredens · Fredens · Frørup · Fuglsbølle · Gamborg · Gamtofte · Gelsted · Gestelev · Gislev · Glamsbjerg Kirkedistrikt · Grindløse · Gudbjerg · Gudme · Guldbjerg · Hans Tausens · Hårby · Harndrup · Hårslev · Håstrup · Heden · Hellerup · Helnæs · Herrested · Herringe · Hesselager · Hillerslev · Hjadstrup · Hjallese · Hjulby Kirkedistrikt · Højby · Holevad · Horne · Hou · Humble · Hundstrup · Husby · Indslev · Jordløse · Kærum · Kauslunde · Kerte · Kerteminde · Kirkeby · Klinte · Kølstrup · Køng · Korsløkke · Korup · Krarup · Krogsbølle · Kullerup · Kværndrup · Landet · Langå · Lindelse · Longelse · Lumby · Lunde · Lunde · Lundeborg Kirkedistrikt · Lyø · Magleby · Marslev · Marstal · Melby · Mesinge · Middelfart · Munkebjerg · Munkebo · Næsby · Næsbyhoved-Broby · Nørre Aaby · Nørre Broby · Nørre Højrup · Nørre Lyndelse · Nørre Næraa · Nørre Sandager · Nørre Søby · Norup · Nyborg · Øksendrup · Ollerup · Ørbæk · Ore · Ørslev · Ørsted · Orte · Øster Hæsinge · Øster Skerninge · Østrup · Otterup · Oure · Paarup · Padesø Kirkedistrikt · Ravnebjerg Kirkedistrikt · Refsvindinge · Revninge · Ringe · Rise · Roerslev · Røjleskov Kirkedistrikt · Rolfsted · Rønninge · Rørup · Rudkøbing · Rynkeby · Ryslinge · Særslev · Sandager · Sanderum · Sandholts Lyndelse · Sankt Hans · Sankt Jørgens · Sankt Knuds · Sankt Nikolaj · Seden · Simmerbølle · Skamby · Skårup · Skeby · Skellerup · Skovby · Skrøbelev · Skydebjerg · Snøde · Søby · Søby · Søllested · Søllinge · Sønder Broby · Sønder Højrup · Sønder Nærå · Sønderby · Søndersø · Sørup · Stenløse · Stenstrup · Stige Kirkedistrikt · Stoense · Strib-Røjleskov · Strynø · Stubberup · Svanninge · Svindinge · Taarup Kirkedistrikt · Tanderup · Thomas Kingos · Thurø · Tommerup · Tornbjerg · Tranderup · Tranekær · Tryggelev · Tullebølle · Turup · Tved · Ubberud · Udby · Uggerslev · Ulbølle · Ullerslev · Vantinge · Vedtofte · Veflinge · Vejlby · Vejle · Vejstrup · Verninge · Vester Åby · Vester Hæsinge · Vester Skerninge · Viby · Vigerslev · Vindinge · Vissenbjerg · Vollsmose · Vor Frue · Vor Frue

title: Krogsbølle (parochie)

wikitext:
{{Infobox parochie van Denemarken
| naam = Krogsbølle
| inwoners =1094
| census = 2004
| leden = 1042
| ledenjaartal =2004
| gemeente =[[Nordfyn]]
| kaart=[[File:Nordfyns_municipality_Krogsb%C3%B8lle_sogn.svg|260px]]
| bisdom=[[Bisdom Funen]]
| pastoraat=Krogsbølle-Norup
| provsti=Bogense Provsti
| kerken=Krogsbølle Kirke
| image=Krogsbølle kirke.jpg
| caption=Kerk
}}
'''Krogsbølle''' is een [[parochie (Denemarken)|parochie]] van de [[Deense Volkskerk]] in de [[Denemarken|Deense]] gemeente [[Nordfyn]]. De parochie maakt deel uit van het [[bisdom Funen]] en telt 1042 [[Lid (persoon)|kerkleden]] op een bevolking van 1094 (2004).

Tot 1970 was de parochie deel van [[Skam Herred]]. In dat jaar werd de parochie opgenomen in de nieuwe gemeente [[Otterup]]. Deze ging in 2007 op in de fusiegemeente Nordfyn.

{{Navigatie bisdom Funen}}
{{Coor title dms|55|34|28|N|10|22|15|E|type:city_scale:50000_region:DK}}
{{DEFAULTSORT:Krogsbolle (parochie)}}
[[Categorie:Parochie in Denemarken]]
[[Categorie:Nordfyn]]

title: Situering

Bisdom: Bisdom Funen

Gemeente: Nordfyn

title: Algemeen

title: Overig

Kerken: Krogsbølle Kirke

Proosdij: Bogense Provsti

Pastoraat: Krogsbølle-Norup

Overig: Kerk

Portaal: Denemarken


text:
# Vlag van de Volksrepubliek Loegansk
Er is niet veel bekend over de vlag van de Volksrepubliek Loegansk. De eerste vlag had een soortgelijk ontwerp als de vlag die werd gebruikt door de Volksrepubliek Donetsk, met als belangrijkste verschillen dat de bovenste streep lichtblauw of cyaan was in plaats van zwart, de vlag een ander wapen had en de woorden "Loegansk Republiek" (Луганская Республика) in het Russisch bevatte.  De originele lichtblauwe tint die voor de bovenste streep werd gebruikt, is mogelijk geïnspireerd op de blauwtint die wordt gebruikt in de vlag van de stad Loegansk.  De tweede versie werd ergens in oktober 2014 aangenomen, waarbij de afkorting van de lokale naam van de staat de eerdergenoemde tekst verving.  Op 2 november 2014 nam de Republiek een nieuwe vlag aan die leek op de vorige vlaggen, maar het wapen ontbrak en de vlag had een helderdere rode streep.
- Eerste vlag van de Volksrepubliek Loegansk weergegeven op 9 mei 2014[1][2]
- Variant van de eerste vlag van de Volksrepubliek Loegansk, die vóór oktober 2014 voornamelijk door de staat werd gebruikt [3][4]
- Tweede vlag van de Volksrepubliek Loegansk (oktober 2014 – 2017)[5][6]
- Derde vlag van de Volksrepubliek Loegansk (2017)
- Huidige vlag van de Volksrepubliek Loegansk [7]

Abchazië · Donetsk · Kosovo · Loegansk · Nagorno-Karabach · Republiek China · Sahrawi Arabische Democratische Republiek · Somaliland · Transnistrië · Turkse Republiek Noord-Cyprus · Zuid-Ossetië
Zie ook: Vlaggen van afhankelijke gebieden · Vlaggen van subnationale entiteiten (per land)

title: Vlag van de Volksrepubliek Loegansk

wikitext:
[[File:Flag of the Lugansk People's Republic (Official).svg|right|thumb|250px|Vlag van de Volksrepubliek Loegansk]]
Er is niet veel bekend over de '''vlag van de [[Volksrepubliek Loegansk]]'''. De eerste vlag had een soortgelijk ontwerp als de vlag die werd gebruikt door de Volksrepubliek Donetsk, met als belangrijkste verschillen dat de bovenste streep lichtblauw of cyaan was in plaats van zwart, de vlag een ander wapen had en de woorden ''"Loegansk Republiek''" (Луганская Республика) in het [[Russische taal|Russisch]] bevatte.  De originele lichtblauwe tint die voor de bovenste streep werd gebruikt, is mogelijk geïnspireerd op de blauwtint die wordt gebruikt in de vlag van de stad Loegansk.  De tweede versie werd ergens in oktober 2014 aangenomen, waarbij de afkorting van de lokale naam van de staat de eerdergenoemde tekst verving.  Op 2 november 2014 nam de Republiek een nieuwe vlag aan die leek op de vorige vlaggen, maar het wapen ontbrak en de vlag had een helderdere rode streep.

<gallery>
File:Flag of rastyazhka-Luganskoj.svg| Eerste vlag van de [[Volksrepubliek Loegansk]] weergegeven op 9 mei 2014<ref>{{cite web|url=https://www.fotw.info/flags/ua-lug.html|title=Lugansk People's Republic (Ukraine)|publisher=Flags Of The World}}</ref><ref>{{Cite news|url= https://www.kyivpost.com/content/ukraine/luhansk-peoples-republic-announces-total-mobilization-357785.html|title='Luhansk People's Republic' announces total mobilization|publisher=Kyiv Post|date=24 July 2014|access-date=25 July 2014}}</ref>
File:Flag of the Lugansk People's Republic (2014).svg| Variant van de eerste vlag van de Volksrepubliek Loegansk, die vóór oktober 2014 voornamelijk door de staat werd gebruikt <ref>{{cite web|url= https://www.youtube.com/watch?v=TUPWdyQvUd0|title=Ukraine: Lugansk People's Republic leader steps down|publisher=Ruptly|date=14 August 2014}}</ref><ref>https://web.archive.org/web/20140720085656/https://novorossia.su/ru/node/4049</ref>
File:Flag of the Lugansk People's Republic (Late 2014).svg| Tweede vlag van de Volksrepubliek Loegansk (oktober 2014 – 2017)<ref>{{Cite news|url= http://lugansk-online.info/|title= Официальный сайт Луганской Народной Республики|archiefdatum= 2014-11-03|archiefurl= https://web.archive.org/web/20141103181051/http://lugansk-online.info/|dodeurl= ja}}</ref><ref>{{Cite news|url= http://lugansk-online.info/news/v-luganske-snova-zazhzhen-vechnyi-ogon|title= В Луганске вновь зажжен Вечный огонь|publisher= Lugansk Online|date= October 31, 2014|archiefdatum= november 3, 2014|archiefurl= https://web.archive.org/web/20141103073408/http://lugansk-online.info/news/v-luganske-snova-zazhzhen-vechnyi-ogon|dodeurl= ja}}</ref>
File:Nouveau drapeau Lougansk.svg| Derde vlag van de Volksrepubliek Loegansk (2017)
File:Flag of the Lugansk People's Republic (Official).svg| Huidige vlag van de Volksrepubliek Loegansk <ref>https://web.archive.org/web/20150325135811/http://lug-info.com/documents/one/4</ref>
</gallery>

{{Appendix}}
{{Navigatie vlaggen van niet-erkende staten}}

[[Categorie:Vlag van niet-erkende staat|Loegansk]]
[[Categorie:Volksrepubliek Loegansk]]


text:
# Eurodachtha canigella
Eurodachtha canigella is een vlinder uit de familie Lecithoceridae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1920 door Caradja.
De soort komt voor in Europa.

title: Eurodachtha canigella

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Eurodachtha canigella''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Lecithoceridae]]
| geslacht = ''[[Eurodachtha]]''
| w-naam = ''Eurodachtha canigella''
| auteur = Caradja
| datum = 1920
| haakjes = ja
| species =
| commons =
}}
'''''Eurodachtha canigella''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[Lecithoceridae]]. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1920 door Caradja.

De soort komt voor in [[Europa (werelddeel)|Europa]].

{{Appendix|2=
* {{Link Fauna Europaea|id=434513|naam=''Eurodachtha canigella''}}
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|03|26}}

[[Categorie:Lecithoceridae]]
[[Categorie:Dier uit het Palearctisch gebied]]

title: Eurodachtha canigella

Familie: Lecithoceridae

Geslacht: Eurodachtha

title: Soort


text:
# Jan de Liefde (predikant)
Jan de Liefde (Amsterdam, 26 december 1814 - aldaar, 6 december 1869) was een Nederlands predikant, evangelist en schrijver van christelijke boeken en -liederen.
Hij was in 1855 de oprichter van de Vereeniging Tot Heil des Volks, een organisatie die nog altijd actief is met zowel evangelisatie als met praktische hulpverlening, aanvankelijk in de Amsterdamse wijk de Jordaan, later ook daarbuiten.

## Leven en werk
In 1837 trouwde Jan de Liefde met Berendina Albertha Dijk, voltooide zijn studie en werd doopsgezind predikant te Woudsend in Friesland. In 1838 stierf zijn vrouw. In Woudsend begon een verandering van zijn innerlijke geloofsbeleving en de prediking. Daardoor trok zijn prediking steeds meer rechtzinnige hervormden aan. In 1839 werd De Liefde doopsgezind predikant te Zutphen. Het jaar daarna trouwde hij met Esther Sophie Molenaar. De geestelijke verandering die Jan de Liefde en zijn prediking doormaakten, viel bij de vele hervormden toehoorders in betere aarde dan bij zijn eigen doopsgezinde gemeente, waarmee het in 1845 tot een breuk kwam. Na een studie aan het Seminarie voor Christelijke onderwijzers verdiende De Liefde vanaf 1848 de kost met het schrijven van boekjes voor het christelijk onderwijs.
In februari 1849 verhuisde hij naar Amsterdam, waar hij, getroffen door zowel de geestelijke als de materiële nood van de Jordaners, zijn evangelisatiewerk begon met een turf onder zijn ene arm en een Bijbel onder de andere. De Bijbellezingen in een huis aan de Goudsbloemgracht trokken al snel honderden luisteraars. In 1853 startte De Liefde een evangelistenschool, waarvan de cursisten ’s avonds in de arme buurten van Amsterdam evangeliseerden. De Liefde had veel contacten met Het Réveil, een opwekkingsbeweging binnen de kerk, maar stond erg kritisch tegenover het instituut kerk, waarvan hij de ene vleugel te star en de andere te vrijzinnig vond.
Om aan alle Nederlanders het evangelie te kunnen prediken, richtte hij in 1855 de landelijke vereniging Tot Heil des Volks op. In 1856 stichtte hij te Amsterdam een Vrije Evangelische Gemeente. In 1861 trok De Liefde zich terug. In 1864 vertrok hij naar Engeland om fondsen te werven. In 1869 overleed hij te Amsterdam op 54-jarige leeftijd.
Veel evangelisatieteksten van De Liefde zijn nog steeds bekend; hij was componist – tekstdichter van liederen als Van U zijn alle dingen, Weet gij hoeveel sterren kleven, Klokje Klinkt en vele andere. Inclusief liederenbundels heeft hij zo’n 125 boektitels op zijn naam staan. Het bekende gebedslied Ik ga slapen, ik ben moe  is een bewerking door De Liefde van een gedicht van de Duitse schrijfster Luise Hensel.

title: Jan de Liefde (predikant)

wikitext:
'''Jan de Liefde''' ([[Amsterdam]], [[26 december]] [[1814]]<ref>[https://archief.amsterdam/inventarissen/scans/5009/1.3.2.18/start/180/limit/10/highlight/3 geboorteakte (burgerlijke stand Amsterdam)</ref> - aldaar, [[6 december]] [[1869]]) was een [[Nederland]]s predikant, evangelist en schrijver van [[christelijk]]e boeken en -liederen.

Hij was in 1855 de oprichter van de Vereeniging [[Tot Heil des Volks]], een organisatie die nog altijd actief is met zowel [[evangelisatie]] als met praktische hulpverlening, aanvankelijk in de Amsterdamse wijk de [[Jordaan (Amsterdam)|Jordaan]], later ook daarbuiten.

==Leven en werk==
[[Bestand:Brieven van Jan de Liefde (1814-1869) aan Nicolaas Beets (1814-1903) LTK BEETS A 1.pdf|thumb|page=3|Brief van Jan de Liefde (1846)]]
In 1837 trouwde Jan de Liefde met Berendina Albertha Dijk, voltooide zijn studie en werd [[doopsgezinden|doopsgezind]] predikant te [[Woudsend]] in [[Friesland]]. In 1838 stierf zijn vrouw. In Woudsend begon een verandering van zijn innerlijke geloofsbeleving en de prediking. Daardoor trok zijn prediking steeds meer rechtzinnige [[Nederlandse Hervormde Kerk|hervormden]] aan. In 1839 werd De Liefde doopsgezind predikant te [[Zutphen (stad)|Zutphen]]. Het jaar daarna trouwde hij met Esther Sophie Molenaar. De geestelijke verandering die Jan de Liefde en zijn prediking doormaakten, viel bij de vele hervormden toehoorders in betere aarde dan bij zijn eigen doopsgezinde gemeente, waarmee het in 1845 tot een breuk kwam. Na een studie aan het Seminarie voor Christelijke onderwijzers verdiende De Liefde vanaf 1848 de kost met het schrijven van boekjes voor het christelijk onderwijs.

In februari 1849 verhuisde hij naar Amsterdam, waar hij, getroffen door zowel de geestelijke als de materiële nood van de [[Jordaan (Amsterdam)|Jordaners]], zijn [[evangelisatie]]werk begon ''met een [[Turf (brandstof)|turf]] onder zijn ene arm en een [[Bijbel (christendom)|Bijbel]] onder de andere''. De Bijbellezingen in een huis aan de Goudsbloemgracht trokken al snel honderden luisteraars. In 1853 startte De Liefde een evangelistenschool, waarvan de cursisten ’s avonds in de arme buurten van Amsterdam evangeliseerden. De Liefde had veel contacten met [[Het Réveil]], een [[opwekking (christendom)|opwekkingsbeweging]] binnen de kerk, maar stond erg kritisch tegenover het instituut kerk, waarvan hij de ene vleugel te star en de andere te [[vrijzinnig]] vond.

Om aan alle Nederlanders het evangelie te kunnen prediken, richtte hij in 1855 de landelijke vereniging [[Tot Heil des Volks]] op. In 1856 stichtte hij te Amsterdam een [[Vrije Evangelische Gemeenten|Vrije Evangelische Gemeente]].<ref>Deze gemeente hield in 2015 op te bestaan wegens vergrijzing en een slinkend ledental. Bron: [http://www.nd.nl/artikelen/2015/januari/02/gemeente-van-jan-de-liefde-verdwijnt Gemeente van Jan de Liefde verdwijnt], Nederlands Dagblad, 2 januari 2015. [https://web.archive.org/web/20150104225145/http://www.nd.nl/artikelen/2015/januari/02/gemeente-van-jan-de-liefde-verdwijnt Gearchiveerd] op 4 januari 2015.</ref> In 1861 trok De Liefde zich terug. In 1864 vertrok hij naar Engeland om fondsen te werven. In 1869 overleed hij te Amsterdam op 54-jarige leeftijd.

Veel evangelisatieteksten van De Liefde zijn nog steeds bekend; hij was componist – tekstdichter van liederen als ''Van U zijn alle dingen'', ''Weet gij hoeveel sterren kleven'', ''Klokje Klinkt'' en vele andere. Inclusief liederenbundels heeft hij zo’n 125 boektitels op zijn naam staan. Het bekende gebedslied ''[[Ik ga slapen, ik ben moe]]''  is een bewerking door De Liefde van een gedicht van de [[Duitse Bond|Duitse]] schrijfster [[Luise Hensel]].

== Externe links ==
* [https://web.archive.org/web/20160305055418/http://www.totheildesvolks.nl/algemeen/over-ons/organisatie/geschiedenis Informatie over Jan de Liefde op de website van de stichting Tot Heil des Volks]
* {{Link dbnl auteur|id=lief001}}

{{Appendix}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Liefde, Jan de}}
[[Categorie:Nederlands evangelist]]
[[Categorie:Nederlands predikant]]
[[Categorie:Nederlands tekstschrijver]]
[[Categorie:Congregationalisme]]
[[Categorie:Nederlands tekstdichter]]


text:
# Les Hydrophiles
Les Hydrophiles was een Belgische kunstenaarsvereniging actief in Brussel van 1884 tot 1889.
Les Hydrophiles ontstond door een onenigheid binnen de Cercle des Aquarellistes et des Aquafortistes Belges omwille van het negatieve effect veroorzaakt door de individuele kwaliteitsverschillen van het werk van de leden. Omdat er te veel als minderwaardig beschouwde kunstenaars toegelaten werden dus.
De “scheurgroep” nam aanvankelijk de naam “Les Aquarellistes Belges” aan maar doopte zichzelf al heel snel om tot “Les Hydrophiles”. De officiële stichting was op 2 januari 1884.
Tot de leden behoorden Henri Cassiers, Achille Chainaye, Paul Combaz, Maurice Hagemans, François-Joseph Halkett, Théo Hannon, Paul Hermanus, Hermann Heusers, Jean Mayné, Willy Schlobach, Jan Toorop, Guillaume Vogels, Mathilde Dupré-Lesprit en vele anderen. Zoals in elke vereniging van die aard was er ook hier heel wat verloop van mensen.
“Les Hydrophiles” richtte in totaal 5 groepstentoonstellingen in: 1884, 1885, 1886, 1887 en 1888. De aangekondigde zesde tentoonstelling voor 1889 ging nooit door wegens stopzetten van de vereniging in februari 1889.
Naast de leden waren er in elke expositie ook “uitgenodigde” kunstenaars. Zo waren er ooit te gast: Franz Binjé, George Hendrik Breitner, Gustave Caillebotte, Gustave Den Duyts, Willem de Zwart, Ernest Duez, Jean-Louis Forain, Léon Lhermitte, Max Liebermann, Max Ludby, de tweelingbroers Pieter Oyens en David Oyens, Alfred Roll, Auguste-Ernest Sembach, Jakob Smits, Carel Nicolaas Storm van ’s-Gravesande.
In de tentoonstelling kwam geen olieverfwerk aan bod. Naast aquarel was er ook ruimte voor grafische technieken, tekeningen in diverse tekenmedia, voor affichekunst en toegepaste kunsten.
Het bestaan van “Les Hydrophiles” was simultaan aan het bestaan van Les XX die een veel grotere weerklank had.

title: Les Hydrophiles

wikitext:
'''Les Hydrophiles''' was een [[België|Belgische]] kunstenaarsvereniging actief in [[Brussel (stad)|Brussel]] van [[1884]] tot [[1889]].

Les Hydrophiles ontstond door een onenigheid binnen de [[Cercle des Aquarellistes et des Aquafortistes Belges]] omwille van het negatieve effect veroorzaakt door de individuele kwaliteitsverschillen van het werk van de leden. Omdat er te veel als minderwaardig beschouwde kunstenaars toegelaten werden dus.

De “scheurgroep” nam aanvankelijk de naam “Les Aquarellistes Belges” aan maar doopte zichzelf al heel snel om tot “Les Hydrophiles”. De officiële stichting was op 2 januari 1884.

Tot de leden behoorden [[Henri Cassiers]], [[Achille Chainaye]], Paul Combaz, [[Maurice Hagemans]], [[François-Joseph Halkett]], [[Théo Hannon]], [[Paul Hermanus]], Hermann Heusers, [[Jean Mayné]], [[Willy Schlobach]], [[Jan Toorop]], [[Guillaume Vogels]], [[Mathilde Dupré-Lesprit]] en vele anderen. Zoals in elke vereniging van die aard was er ook hier heel wat verloop van mensen.

“Les Hydrophiles” richtte in totaal 5 groepstentoonstellingen in: 1884, 1885, 1886, 1887 en 1888. De aangekondigde zesde tentoonstelling voor 1889 ging nooit door wegens stopzetten van de vereniging in februari 1889.

Naast de leden waren er in elke expositie ook “uitgenodigde” kunstenaars. Zo waren er ooit te gast: [[Franz Binjé]], [[George Hendrik Breitner]], [[Gustave Caillebotte]], [[Gustave Den Duyts]], [[Willem de Zwart]], Ernest Duez, [[Jean-Louis Forain]], Léon Lhermitte, [[Max Liebermann]], Max Ludby, de tweelingbroers [[Pieter Oyens]] en [[David Oyens]], [[Alfred Roll]], [[Auguste-Ernest Sembach]], [[Jakob Smits]], Carel Nicolaas Storm van ’s-Gravesande.

In de tentoonstelling kwam geen olieverfwerk aan bod. Naast aquarel was er ook ruimte voor grafische technieken, tekeningen in diverse tekenmedia, voor affichekunst en toegepaste kunsten.

Het bestaan van “Les Hydrophiles” was simultaan aan het bestaan van [[Les XX]] die een veel grotere weerklank had.

{{Appendix|2=
{{References}}
----
* {{nl}} C. Ekonomides, Guillaume Vogels, Antwerpen, 2000.
* {{nl}} Jakob Smits 1855-1928, Antwerpen, 2005. (ISBN 90-5325-268-1)
}}

{{DEFAULTSORT:Hydroph}}
[[Categorie:Belgisch kunstenaarscollectief]]
[[Categorie:Cultuur in Brussel]]


text:
# Babakanjaya (Gabuswetan)
Babakanjaya is een bestuurslaag in het regentschap Indramayu van de provincie West-Java, Indonesië. Babakanjaya telt 4872 inwoners (volkstelling 2010).

title: Babakanjaya (Gabuswetan)

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Babakanjaya
| inwoners       = 4872
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[West-Java]]
| regentschap    = [[Indramayu (regentschap)|Indramayu]]
| onderdistrict  = [[Gabuswetan (onderdistrict)|Gabuswetan]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 3212030002
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Babakanjaya''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Indramayu (regentschap)|Indramayu]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[West-Java]], [[Indonesië]]. Babakanjaya telt 4872 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=16}}

[[Categorie:Plaats in West-Java]]

title: Situering

Provincie: West-Java

Regentschap of · stadsgemeente: Indramayu

Onderdistrict: Gabuswetan

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# Albertus Perk (1795-1880)
Albertus Perk (Hilversum, 15 april 1795 - Hilversum, 7 december 1880) was een Nederlands notaris, wethouder van Hilversum, lid van de Provinciale Staten van Noord-Holland en secretaris van Stad en Lande van Gooiland, de organisatie van de "erfgooiers".

## Biografie
Op 21-jarige leeftijd werd Perk gemeentesecretaris en ontvanger van Hilversum. Vier jaar later werd hij beëdigd tot notaris, een functie die ook door zijn vader en later ook door zijn zoon Albertus Perk (1829-1913) werd bekleed.
Op 11 oktober 1851 werd Perk wederom benoemd tot gemeentesecretaris, deze functie moest hij echter neerleggen omdat de functie onder de nieuwe Gemeentewet  niet verenigbaar was met zijn functie als notaris. Hij wilde graag notaris blijven en legde daarom zijn gemeentelijke functies neer. In 1853 werd Perk benoemd tot raadslid en in 1854 werd hij uiteindelijk verkozen tot wethouder van Hilversum wat hij bleef tot zijn dood in 1880. In 1871 legde hij na 51 jaar uiteindelijk zijn functie als notaris neer.
Als secretaris van "Stad en Lande" was Perk in 1843 betrokken bij de verdeling van de erfgooiersgronden tussen Domeinen en "Stad en Lande".
Perk was erg geïnteresseerd in de geschiedenis van 't Gooi en de rechten van de erfgooiers en heeft deze dan ook uitvoerig beschreven. Een belangrijke bron van Gooise geschiedschrijving kreeg hij in handen toen hij in 1852 het recht op de Gooise koptienden kocht van Hendrik Hoeufft van Velsen. De Gooise koptiende was een in 968 ingestelde belastingheffing die na de Grondwetswijziging van 1848 niet meer mocht worden geïnd.
Perk woonde in Hilversum aan de 's-Gravelandseweg (nr. 27, het 'Huis met de kettingen', gesloopt 1937), op de hoek van de straat die in 1883 naar hem werd vernoemd, de Albertus Perkstraat. Sinds kort is er in deze straat ook een Albertus Perksteeg te vinden.
Toen de gemeente Hilversum op 4 maart 1955 het Gulden Boek instelde, werd hij als eerste daarin ingeschreven.
Albertus Perk is begraven op Gedenkt te Sterven bij zijn eerste en tweede vrouw. Tevens zijn hier veel van zijn kinderen en andere familieleden begraven.

## Familie
Albertus Perk was de zoon van Jan Perk (1758-1823) en Maria Johanna van der Velde. Op 24 mei 1823 trouwde Perk in Ubbergen met Antonatta Carolina van Putten (1804-1832). Met haar kreeg hij zes kinderen. Zij stierf echter op de leeftijd van 27 jaar, waarna Albertus op 21 november 1832 in Ubbergen trouwde met de zuster van zijn eerste vrouw, Maria Antoinette van Putten. Met haar kreeg hij acht kinderen, van wie een meisje na enkele maanden overleed. Hun jongste dochter overleed net voor haar 16de verjaardag. Hun zoon Cornelis Egbert Perk werd dijkgraaf en burgemeester.

## Trivia
De historische vereniging van Hilversum is vernoemd naar Albertus Perk .
- Biografisch Portaal: 50196201
- Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: perk008
- International Standard Name Identifier: 0000 0003 9849 467X
- Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 122358511
- Virtual International Authority File: 317288230
- WorldCat: E39PBJjHcqxFM4XkryPJBc7T73

title: Albertus Perk (1795-1880)

wikitext:
'''Albertus Perk''' ([[Hilversum]], [[15 april]] [[1795]] - Hilversum, [[7 december]] [[1880]]) was een [[Nederland]]s [[notaris]], [[wethouder]] van [[Hilversum]], lid van de [[Provinciale Staten (Nederland)|Provinciale Staten]] van [[Noord-Holland]]<ref>https://www.historici.nl/Onderzoek/Projecten/Repertorium/app/personen/2183</ref> en [[secretaris]] van [[Stad en Lande van Gooiland]], de organisatie van de "[[erfgooier]]s".
[[Bestand:Albertus Perk Notaris te Hilversum.jpg|miniatuur|Albertus Perk te Hilversum]]

==Biografie==

Op 21-jarige leeftijd werd Perk gemeentesecretaris en ontvanger van Hilversum.<ref name="historici.nl">https://www.historici.nl/retroboeken/nnbw/#source=2&page=546&accessor=accessor_index. [https://web.archive.org/web/20140109154903/http://www.historici.nl/retroboeken/nnbw/ Gearchiveerd] op 9 januari 2014.</ref> Vier jaar later werd hij beëdigd tot notaris, een functie die ook door zijn vader en later ook door zijn zoon Albertus Perk (1829-1913) werd bekleed.<ref name="historici.nl"/>

Op [[11 oktober]] [[1851]] werd Perk wederom benoemd tot gemeentesecretaris, deze functie moest hij echter neerleggen omdat de functie onder de nieuwe Gemeentewet  niet verenigbaar was met zijn functie als notaris. Hij wilde graag notaris blijven en legde daarom zijn gemeentelijke functies neer. In [[1853]] werd Perk benoemd tot raadslid en in [[1854]] werd hij uiteindelijk verkozen tot wethouder van Hilversum wat hij bleef tot zijn dood in 1880. In [[1871]] legde hij na 51 jaar uiteindelijk zijn functie als notaris neer.

Als secretaris van "Stad en Lande" was Perk in 1843 betrokken bij de verdeling van de erfgooiersgronden tussen Domeinen en "Stad en Lande".

Perk was erg geïnteresseerd in de geschiedenis van [[Het Gooi|'t Gooi]] en de rechten van de erfgooiers en heeft deze dan ook uitvoerig beschreven. Een belangrijke bron van Gooise geschiedschrijving kreeg hij in handen toen hij in 1852 het recht op de Gooise koptienden kocht van Hendrik Hoeufft van Velsen. De Gooise koptiende was een in 968 ingestelde belastingheffing die na de Grondwetswijziging van 1848 niet meer mocht worden geïnd.

Perk woonde in Hilversum aan de 's-Gravelandseweg (nr. 27, het 'Huis met de kettingen'<ref>[http://hilversum-in-fotos.clubs.nl/afbeeldingen/slideshow_large/8835499/%27s-Gravelandseweg+nr++27+1930.jpg ''Hilversum in foto's'']{{Dode link|datum=januari 2021 |bot=InternetArchiveBot }}</ref>, gesloopt 1937), op de hoek van de straat die in 1883 naar hem werd vernoemd, de Albertus Perkstraat. Sinds kort is er in deze straat ook een Albertus Perksteeg te vinden.

Toen de gemeente Hilversum op 4 maart 1955 het Gulden Boek instelde, werd hij als eerste daarin ingeschreven.

Albertus Perk is begraven op [[Gedenkt te Sterven (Hilversum)|Gedenkt te Sterven]] bij zijn eerste en tweede vrouw. Tevens zijn hier veel van zijn kinderen en andere familieleden begraven.

==Familie==
Albertus Perk was de zoon van Jan Perk (1758-1823) en Maria Johanna van der Velde. Op 24 mei 1823 trouwde Perk in [[Ubbergen]] met Antonatta Carolina van Putten (1804-1832). Met haar kreeg hij zes kinderen. Zij stierf echter op de leeftijd van 27 jaar, waarna Albertus op 21 november 1832 in Ubbergen trouwde met de zuster van zijn eerste vrouw, Maria Antoinette van Putten. Met haar kreeg hij acht kinderen, van wie een meisje na enkele maanden overleed.<ref>https://www.dbnl.org/tekst/_jaa002188101_01/_jaa002188101_01_0017.php. [https://web.archive.org/web/20150924013358/http://www.dbnl.org/tekst/_jaa002188101_01/_jaa002188101_01_0017.php Gearchiveerd] op 24 september 2015.</ref> Hun jongste dochter overleed net voor haar 16de verjaardag. Hun zoon [[Cornelis Egbert Perk]] werd dijkgraaf en burgemeester.

==Trivia==
De historische vereniging van Hilversum is vernoemd naar Albertus Perk .<ref>{{Citeer web |url=https://albertusperk.nl/albertus-perk/ |titel=Historische vereniging Albertus Perk |bezochtdatum=25 april 2023}}</ref>

{{Appendix|2=
*[https://www.historici.nl/Onderzoek/Projecten/Repertorium/app/personen/2183  Repertorium van Ambtenaren en Ambtsdragers]
*[https://www.dbnl.org/tekst/_jaa002188101_01/_jaa002188101_01_0017.php  Jaarboek van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde, 1881 (1881)]
*{{link dbnl auteur|id=perk008|label=Auteurspagina}}
*[http://www.inghist.nl/retroboeken/nnbw?source=2&page_number=1084  P.J. Blok en P.C. Molhuysen, Nieuw Nederlandsch biografisch woordenboek. Deel 2 (1912)]
*[https://www.dbnl.org/tekst/bran038biog01_01/bran038biog01_01_3166.php  Biographisch woordenboek der Noord- en Zuidnederlandsche letterkunde (1888) in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren]
----
{{References}}
}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Perk, Albertus}}
[[Categorie:Gemeenteraadslid van Hilversum]]
[[Categorie:Nederlands notaris]]
[[Categorie:Wethouder van Hilversum]]


text:
# Nikolaj Bobrikov
Nikolaj Ivanovitsj Bobrikov (Russisch: Николай Иванович Бобриков) (Sint-Petersburg, 27 januari 1839 - Helsinki, 16 juni 1904) was een Russisch generaal en sinds 1898 gouverneur-generaal van Finland.
In 1858 werd hij officier, waarna hij een militaire carrière volgde. Na diverse standplaatsen werd hij in 1870 hij naar Sint-Petersburg overgeplaatst, waar hij in 1878 de rang van generaal bereikte. Van 1884 tot 1898 was hij chef-staf van de gardetroepen.
In 1898 werd hij, in opvolging van graaf Fjodor Logginovitsj van Heiden, benoemd tot gouverneur-generaal van Finland. In deze functie voerde hij een russificatie van Finland door. In 1903 kreeg hij hiertoe bijzondere volmachten om het hoofd te bieden aan het groeiend verzet in Finland tegen het Russische regime. Hiervan gebruik makend oefende hij een streng bewind uit. De Finse grondwet werd buiten werking gesteld, het Finse leger werd ontbonden, het Russisch werd de officiële voertaal en de persvrijheid werd aan banden gelegd.
Op 16 juni 1904 pleegde de Finse nationalist Eugen Schauman in Helsinki in het gebouw van de Senaat een aanslag op Bobrikov. Deze werd hierbij zwaargewond en overleed de volgende dag aan zijn verwondingen.
Hij werd als gouverneur-generaal van Finland opgevolgd door Ivan Michailovitsj Obolenski.

title: Nikolaj Bobrikov

wikitext:
[[Bestand:Nikolai Bobrikov.jpg|thumb|Nikolaj Bobrikov]]
'''Nikolaj Ivanovitsj Bobrikov''' ([[Russisch]]: Николай Иванович Бобриков) ([[Sint-Petersburg]], [[27 januari]] [[1839]] - [[Helsinki]], [[16 juni]] [[1904]]) was een [[Rusland|Russisch]] generaal en sinds 1898 [[gouverneur-generaal]] van [[Grootvorstendom Finland|Finland]].

In 1858 werd hij officier, waarna hij een militaire carrière volgde. Na diverse standplaatsen werd hij in 1870 hij naar [[Sint-Petersburg]] overgeplaatst, waar hij in 1878 de rang van generaal bereikte. Van 1884 tot 1898 was hij chef-staf van de gardetroepen.

In 1898 werd hij, in opvolging van graaf [[Fjodor Logginovitsj van Heiden]], benoemd tot gouverneur-generaal van Finland. In deze functie voerde hij een [[russificatie]] van Finland door. In 1903 kreeg hij hiertoe bijzondere volmachten om het hoofd te bieden aan het groeiend verzet in Finland tegen het Russische regime. Hiervan gebruik makend oefende hij een streng bewind uit. De Finse [[grondwet]] werd buiten werking gesteld, het Finse leger werd ontbonden, het [[Russisch]] werd de officiële voertaal en de persvrijheid werd aan banden gelegd.

Op 16 juni 1904 pleegde de Finse nationalist [[Eugen Schauman]] in Helsinki in het [[Regeringspaleis (Helsinki)|gebouw van de Senaat]] een aanslag op Bobrikov. Deze werd hierbij zwaargewond en overleed de volgende dag aan zijn verwondingen.

Hij werd als gouverneur-generaal van Finland opgevolgd door [[Ivan Michailovitsj Obolenski]].

==Zie ook==
*[[Geschiedenis van Finland]]

{{DEFAULTSORT:Bobrikov, Nikolaj}}
[[Categorie:Gouverneur-generaal van Finland]]
[[Categorie:Generaal in het keizerrijk Rusland]]
[[Categorie:Vermoord politicus]]
[[Categorie:19e-eeuws militair]]