text:
# Verlengde gedraaide vierkante koepel
Een verlengde gedraaide vierkante koepel is in de meetkunde het johnsonlichaam J23. Deze ruimtelijke figuur kan worden geconstrueerd door een vierkante koepel J4 op een achthoekig antiprisma te plaatsen en is het deel van een verlengde gedraaide vierkante dubbelkoepel J45.
De 92 johnsonlichamen werden in 1966 door Norman Johnson benoemd en beschreven.
- (en)  MathWorld. Gyroelongated Square Cupola

title: Verlengde gedraaide vierkante koepel

wikitext:
{{Infobox ruimtelijke figuur
| naam = Verlengde gedraaide vierkante koepel
| afbeelding = Gyroelongated square cupola.png
| johnson = [[Verlengde gedraaide driehoekige koepel|J22]] - '''J23''' - [[Verlengde gedraaide vijfhoekige koepel|J24]]
| vlakken = 20 [[Driehoek (meetkunde)|driehoeken]]
 5 [[Vierkant (hoofdbetekenis)|vierkanten]]
 1 [[achthoek]]
| zijdes = 26
| hoekpunten = 20
| ribben = 44
| zijvlakkenperhoekpunt = 4 of 5
| ribbenperzijvlak = 3, 4 of 8
| symmetriegroep = C4v
| eigenschappen = [[convex]]
| duaal =
| afbeelding2 =
}}

Een '''verlengde gedraaide vierkante koepel''' is in de [[meetkunde]] het [[johnsonlichaam]] ''J''23. Deze [[Lichaam (meetkunde)|ruimtelijke figuur]] kan worden geconstrueerd door een [[Vierkante koepel|vierkante koepel ''J''4]] op een achthoekig [[antiprisma]] te plaatsen en is het deel van een [[Verlengde gedraaide vierkante dubbelkoepel|verlengde gedraaide vierkante dubbelkoepel ''J''45]].

De 92 johnsonlichamen werden in [[1966]] door [[Norman Johnson]] benoemd en beschreven.

* {{en}} [[MathWorld]]. [http://mathworld.wolfram.com/GyroelongatedSquareCupola.html Gyroelongated Square Cupola]

[[Categorie:Johnson-lichaam]]

title: Verlengde gedraaide vierkante koepel

Vlakken: 20 driehoeken · 5 vierkanten · 1 achthoek

Zijvlakken per hoekpunt: 4 of 5

Eigenschappen: convex

title: Lijst van johnsonlichamen

Portaal: Wiskunde


text:
# Eurytoma harmolitarum
Eurytoma harmolitarum is een vliesvleugelig insect uit de familie Eurytomidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1957 door Erdös.

wikiname: nlwiki

title: Eurytoma harmolitarum

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Eurytoma harmolitarum''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Eurytomidae]]
| geslacht = ''[[Eurytoma]]''
| w-naam = ''Eurytoma harmolitarum''
| auteur = Erdös
| datum = 1957
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Eurytoma harmolitarum''''' is een [[Vliesvleugeligen|vliesvleugelig insect]] uit de familie [[Eurytomidae]]. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1957 door Erdös.

{{Appendix|2=
* [https://www.nhm.ac.uk/research-curation/research/projects/chalcidoids/database/validName.dsml?index=ValidName&searchPageURL=indexValidName.dsml&Familyqtype=equals&Family=&Genusqtype=equals&Genus=Eurytoma&Speciesqtype=equals&Species=harmolitarum {{Ts.|Noyes, J.S.}} (2012). Universal Chalcidoidea Database. World Wide Web electronic publication. http://www.nhm.ac.uk/chalcidoids. Version as of June 2012]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Eurytoma|harmolitarum]]

title: Eurytoma harmolitarum

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Eurytomidae

Geslacht: Eurytoma

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Vignolo
Vignolo is een gemeente in de Italiaanse provincie Cuneo (regio Piëmont) en telt 2112 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 8,1 km², de bevolkingsdichtheid is 261 inwoners per km².

## Demografie
Vignolo telt ongeveer 843 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 17,7% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| ---- | ------------- |
| 1991 | 1745          |
| 2001 | 2054          |

## Geografie
Vignolo grenst aan de volgende gemeenten: Borgo San Dalmazzo, Cervasca, Cuneo, Roccasparvera.
Acceglio · Aisone · Alba · Albaretto della Torre · Alto · Argentera · Arguello · Bagnasco · Bagnolo Piemonte · Baldissero d'Alba · Barbaresco · Barge · Barolo · Bastia Mondovì · Battifollo · Beinette · Bellino · Belvedere Langhe · Bene Vagienna · Benevello · Bergolo · Bernezzo · Bonvicino · Borgo San Dalmazzo · Borgomale · Bosia · Bossolasco · Boves · Bra · Briaglia · Briga Alta · Brondello · Brossasco · Busca · Camerana · Camo · Canale · Canosio · Caprauna · Caraglio · Caramagna Piemonte · Cardè · Carrù · Cartignano · Casalgrasso · Castagnito · Casteldelfino · Castellar · Castelletto Stura · Castelletto Uzzone · Castellinaldo · Castellino Tanaro · Castelmagno · Castelnuovo di Ceva · Castiglione Falletto · Castiglione Tinella · Castino · Cavallerleone · Cavallermaggiore · Celle di Macra · Centallo · Ceresole Alba · Cerreto Langhe · Cervasca · Cervere · Ceva · Cherasco · Chiusa di Pesio · Cigliè · Cissone · Clavesana · Corneliano d'Alba · Cortemilia · Cossano Belbo · Costigliole Saluzzo · Cravanzana · Crissolo · Cuneo · Demonte · Diano d'Alba · Dogliani · Dronero · Elva · Entracque · Envie · Farigliano · Faule · Feisoglio · Fossano · Frabosa Soprana · Frabosa Sottana · Frassino · Gaiola · Gambasca · Garessio · Genola · Gorzegno · Gottasecca · Govone · Grinzane Cavour · Guarene · Igliano · Isasca · La Morra · Lagnasco · Lequio Berria · Lequio Tanaro · Lesegno · Levice · Limone Piemonte · Lisio · Macra · Magliano Alfieri · Magliano Alpi · Mango · Manta · Marene · Margarita · Marmora · Marsaglia · Martiniana Po · Melle · Moiola · Mombarcaro · Mombasiglio · Monastero di Vasco · Monasterolo Casotto · Monasterolo di Savigliano · Monchiero · Mondovì · Monesiglio · Monforte d'Alba · Montaldo Roero · Montaldo di Mondovì · Montanera · Montelupo Albese · Montemale di Cuneo · Monterosso Grana · Monteu Roero · Montezemolo · Monticello d'Alba · Montà · Moretta · Morozzo · Murazzano · Murello · Narzole · Neive · Neviglie · Niella Belbo · Niella Tanaro · Novello · Nucetto · Oncino · Ormea · Ostana · Paesana · Pagno · Pamparato · Paroldo · Perletto · Perlo · Peveragno · Pezzolo Valle Uzzone · Pianfei · Piasco · Pietraporzio · Piobesi d'Alba · Piozzo · Pocapaglia · Polonghera · Pontechianale · Pradleves · Prazzo · Priero · Priocca · Priola · Prunetto · Racconigi · Revello · Rifreddo · Rittana · Roaschia · Roascio · Robilante · Roburent · Rocca Cigliè · Rocca de' Baldi · Roccabruna · Roccaforte Mondovì · Roccasparvera · Roccavione · Rocchetta Belbo · Roddi · Roddino · Rodello · Rossana · Ruffia · Sale San Giovanni · Sale delle Langhe · Saliceto · Salmour · Saluzzo · Sambuco · Sampeyre · San Benedetto Belbo · San Damiano Macra · San Michele Mondovì · Sanfront · Sanfrè · Sant'Albano Stura · Santa Vittoria d'Alba · Santo Stefano Belbo · Santo Stefano Roero · Savigliano · Scagnello · Scarnafigi · Serralunga d'Alba · Serravalle Langhe · Sinio · Somano · Sommariva Perno · Sommariva del Bosco · Stroppo · Tarantasca · Torre Bormida · Torre Mondovì · Torre San Giorgio · Torresina · Treiso · Trezzo Tinella · Trinità · Valdieri · Valgrana · Valloriate · Valmala · Venasca · Verduno · Vernante · Verzuolo · Vezza d'Alba · Vicoforte · Vignolo · Villafalletto · Villanova Mondovì · Villanova Solaro · Villar San Costanzo · Vinadio · Viola · Vottignasco
1. ↑  https://demo.istat.it/?l=it.

title: Vignolo

wikitext:
{{Infobox gemeente Italië
| naam= Vignolo
| italiaansenaam=
| kaart=
| provincie= [[Cuneo (provincie)|Cuneo]] (CN)
| regioAfk= PMN
| regio= [[Piëmont]]
| jaar= 31-12-2004
| inwonersaantal= 2112
| inwonersperkm2= 261
| oppervlakte= 8,1
| water=
| lat_deg= 44
| lat_min= 22
| lat_sec= 0
| lon_deg= 7
| lon_min= 28
| lon_sec= 0
| kaartX= 25
| kaartY= 93
| code= 004243
| postcode= 12010
| netnummer= 0171
| hoogteligging=
| aangrenzende gemeenten=
| beschermheilige=
| naam inwoner=
| image = Vignolo.jpg
| caption = Vignolo
}}
'''Vignolo''' is een gemeente in de [[Italië|Italiaanse]] provincie [[Cuneo (provincie)|Cuneo]] (regio [[Piëmont]]) en telt 2112 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 8,1 km², de bevolkingsdichtheid is 261 inwoners per km².

== Demografie ==
Vignolo telt ongeveer 843 [[huishouden]]s. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 17,7% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse [[volkstelling]]en van [[ISTAT]].

{| class="wikitable" style="text-align:center;"
! width=70px | Jaar
! width=100px | Inwoneraantal
|-
| 1991 || 1745
|-
| 2001 || 2054
|}

== Geografie ==
Vignolo grenst aan de volgende gemeenten: [[Borgo San Dalmazzo]], [[Cervasca]], [[Cuneo (CN)|Cuneo]], [[Roccasparvera]].

{{Appendix|2=
* [http://www.istat.it/ Italiaans bureau voor statistiek]
}}
{{Navigatie provincie Cuneo}}
{{Coor title dms|44|22|0|N|7|28|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:IT}}

[[Categorie:Gemeente in Cuneo]]

title: Situering

Regio: Piëmont (PMN)

Provincie: Cuneo (CN)

Coördinaten: 44° 22′ NB, 7° 28′ OL

title: Algemeen

Oppervlakte: 8,1 km²

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Piëmont

title: Foto's

Foto's: Vignolo

Portaal: Italië


text:
# Črešnjice (Novo mesto)
Črešnjice is een plaats in Slovenië en maakt deel uit van de gemeente Novo mesto in de NUTS-3-regio Jugovzhodna Slovenija. De plaats telde 146 inwoners op 1 januari 2020.

title: Črešnjice (Novo mesto)

wikitext:
{{Infobox plaats in Slovenië
| land = Slovenië
| naam = Črešnjice
| superarea = [[Dolenjska]]
| area = [[Jugovzhodna Slovenija]]
| gemeente = [[Novo mesto]]
| postcode = 8222 Otočec
| hoogte = 264,9
| lat_deg = 45
| lat_min = 50
| lat_sec = 36.67
| lat_dir = N
| lon_deg = 15
| lon_min = 12
| lon_sec = 10.87
| lon_dir = E
| image =
| caption =
}}
'''Črešnjice''' is een plaats in [[Slovenië]] en maakt deel uit van de gemeente [[Novo mesto]] in de [[Nomenclatuur van territoriale eenheden voor de statistiek|NUTS-3]]-regio [[Jugovzhodna Slovenija]]. {{Inwonertal|soort=zin}}

{{Appendix}}
{{Coor title dms|45|50|36.67|N|15|12|10.87|E|type:city_region:SI}}
{{Beginnetje|landen & volken|land=Slovenië|2=2008|3=10|4=28}}

<!--Črešnjice (Novo mesto)-->

[[Categorie:Plaats in Novo mesto]]

title: Situering

Historische regio: Dolenjska

Statistische regio: Jugovzhodna Slovenija

Gemeente: Novo mesto

title: Algemeen

Oppervlakte: 1,39 vierkante kilometer

title: Overig

Postcode: 8222 Otočec

Portaal: Zuidoost-Europa


text:
# Alypia wittfeldii
Alypia wittfeldii is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1883 door H.Edw..

title: Alypia wittfeldii

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Alypia wittfeldii''
| afbeelding =
| familie = [[Uilen (vlinders)|Noctuidae]] (Uilen)
| onderfamilie = [[Agaristinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Alypia]]''
| w-naam = ''Alypia wittfeldii''
| auteur = H.Edw.
| datum = 1883
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Alypia wittfeldii''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Uilen (vlinders)|uilen (Noctuidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1883 door H.Edw..

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Alypia|wittfeldii]]

title: Alypia wittfeldii

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Noctuidae (Uilen)

Onderfamilie: Agaristinae

Geslacht: Alypia

title: Soort


text:
# Dotta (vlinder)
Dotta is een Afrotropisch geslacht van vlinders van de familie van de dikkopjes (Hesperiidae), uit de onderfamilie van de Hesperiinae.

## Soorten
- D. callicles (Hewitson, 1868)
- D. stellata (Mabille, 1891)
- D. tura (Evans, 1951)

title: Dotta (vlinder)

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam            = ''Dotta''
| titelweergave   = cursief
| afbeelding      =
| afbeeldingtekst =
| onderorde       =
| superfamilie    = [[Papilionoidea]]
| familie         = [[Dikkopjes|Hesperiidae]] (Dikkopjes)
| onderfamilie    = [[Hesperiinae]]
| tribus          = [[Astictopterini]]
| taxon           = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam          = ''Dotta''
| auteur          = Grishin
| datum           = 2019
| typesoort       = ''[[Dotta stellata|Ceratrichia stellata]] Mabille, 1891
}}

'''''Dotta''''' is een [[Afrotropisch gebied|Afrotropisch]] geslacht van [[vlinders]] van de familie van de [[dikkopjes]] (Hesperiidae), uit de onderfamilie van de [[Hesperiinae]].

== Soorten ==
*''[[Dotta callicles|D. callicles]]'' ([[William Chapman Hewitson|Hewitson]], 1868)
*''[[Dotta stellata|D. stellata]]'' ([[Paul Mabille|Mabille]], 1891)
*''[[Dotta tura|D. tura]]'' ([[William Harry Evans|Evans]], 1951)

{{Appendix|2=
*{{en}}{{aut|Mark C. Williams & David A. Edge}} (2024). [https://www.metamorphosis.org.za/articlesPDF/1630/071%20Genus%20Dotta%20Grishin%20rev%20DAE.pdf Genus ''Dotta'' Grishin, 2019]. Afrotropical Butterflies. Metamorphosis, Official Journal of the Lepidopterists' Society of Africa. Geraadpleegd op 8-3-2024.
}}

[[Categorie:Hesperiinae]]

title: Dotta

Superfamilie: Papilionoidea

Familie: Hesperiidae (Dikkopjes)

Onderfamilie: Hesperiinae

Geslachtengroep: Astictopterini

title: Ceratrichia stellata Mabille, 1891


text:
# The Midnight Sun
"The Midnight Sun" is een aflevering van de Amerikaanse televisieserie The Twilight Zone. Het scenario werd geschreven door Rod Serling.

## Plot

### Opening
De aflevering begint in een appartementencomplex. Hier ziet men kunstenares Norma. Ze heeft het duidelijk moeilijk en kan niet uit haar woorden komen. Vervolgens begint de vertelstem van Rod Serling:

The word that Mrs. Bronson is unable to put into the hot, still, sodden air is 'doomed,' because the people you've just seen have been handed a death sentence. One month ago, the Earth suddenly changed its elliptical orbit and in doing so began to follow a path which gradually, moment by moment, day by day, took it closer to the sun. And all of man's little devices to stir up the air are now no longer luxuries - they happen to be pitiful and panicky keys to survival. The time is five minutes to twelve, midnight. There is no more darkness. The place is New York City and this is the eve of the end, because even at midnight it's high noon, the hottest day in history, and you're about to spend it in the Twilight Zone.

### Verhaal
De aarde en alle levende wezens die erop wonen zijn verloren. Om een of andere reden is de aarde losgebroken uit haar baan rond de zon en gaat nu recht op de zon af. Spoedig zal de hitte ondraaglijk worden.
Centraal in de aflevering staan kunstenares Norma en haar huisbazin Mrs. Bronson. Zij zijn als enige over in het appartementencomplex, terwijl de meeste mensen naar de noord- of zuidpool zijn gevlucht in de hoop hun lot nog even uit te stellen. Ze proberen elkaar gezelschap te houden terwijl overleven steeds zwaarder wordt. Uiteindelijk sterft Mrs. Bronson aan de hitte, terwijl de thermometer knapt. Norma schreeuwt het uit en valt ook flauw.
Dan ontwaakt Norma in een appartement. Buiten is het donker en sneeuwt het. Alles bleek slechts een nachtmerrie te zijn als gevolg van een hoge koorts. Maar de werkelijkheid is al niet veel beter: de aarde is ook in werkelijkheid losgebroken uit haar baan om de zon, maar in plaats van naar de zon toe te vliegen, vliegt ze erbij vandaan. Derhalve zal spoedig alles bevriezen.

### Slot
The poles of fear, the extremes of how the Earth might conceivably be doomed. Minor exercise in the care and feeding of a nightmare, respectfully submitted by all the thermometer-watchers in the Twilight Zone.
— Rod Serling

## Rolverdeling
- Lois Nettleton: Norma
- Betty Garde: Mrs. Bronson
- Tom Reese: de indringer
- William Keene: dokter
- Jason Wingreen: Mr. Shuster
- Juney Ellis: Mrs. Shuster

## Ontbrekende scènes
Oorspronkelijk bevatte het scenario nog twee scènes, met hierin twee extra personages: een monteur en een agent. De acteurs voor deze personages waren al ingehuurd toen besloten werd de scènes eruit te laten. Ned Glass zou de rol van de monteur gaan spelen. In zijn scène zou hij de koelkast van Mrs. Bronson komen repareren en van haar eisen dat ze cash betaalt omdat hij en zijn collega's overuren draaien door de hitte. John McLiam was gecast voor de agent. In zijn scène zou hij Mrs. Bronson en Norma komen vertellen dat het politiekorps in hun stad opgeheven ging worden door de hitte. Tevens zou hij de twee zijn dienstpistool geven ter bescherming tegen eventuele overvallers, maar vooral zodat de twee dames een einde aan hun leven kunnen maken voordat ze een langzame dood sterven door de hitte.

title: The Midnight Sun

wikitext:
{{Infobox televisieaflevering
| titel            = The Midnight Sun
| serie            = [[The Twilight Zone (1959)|The Twilight Zone]]
| afbeelding       =
| onderschrift     =
| seizoen          = 3
| aflevering       = 75
| uitzending       = [[17 november]] [[1961]]
| productiecode    = 4818
| schrijver        = [[Rod Serling]]
| regisseur        = [[Anton Leader]]
| gastrollen       = [[Lois Nettleton]]
[[Betty Garde]]
[[Tom Reese]]
[[William Keene]]
 [[Jason Wingreen]]
[[Juney Ellis]]
| aflevering lijst = [[Lijst van afleveringen van The Twilight Zone]]
| vorige           = [[Deaths-Head Revisited]]
| volgende         = [[Still Valley]]
}}
'''"The Midnight Sun"''' is een aflevering van de Amerikaanse televisieserie ''[[The Twilight Zone (1959)|The Twilight Zone]]''. Het scenario werd geschreven door [[Rod Serling]].

== Plot ==
{{Leeswaarschuwing}}

=== Opening ===
De aflevering begint in een appartementencomplex. Hier ziet men kunstenares Norma. Ze heeft het duidelijk moeilijk en kan niet uit haar woorden komen. Vervolgens begint de vertelstem van Rod Serling:

{{cquote|The word that Mrs. Bronson is unable to put into the hot, still, sodden air is 'doomed,' because the people you've just seen have been handed a death sentence. One month ago, the Earth suddenly changed its elliptical orbit and in doing so began to follow a path which gradually, moment by moment, day by day, took it closer to the sun. And all of man's little devices to stir up the air are now no longer luxuries - they happen to be pitiful and panicky keys to survival. The time is five minutes to twelve, midnight. There is no more darkness. The place is New York City and this is the eve of the end, because even at midnight it's high noon, the hottest day in history, and you're about to spend it in the Twilight Zone.}}

=== Verhaal ===
De aarde en alle levende wezens die erop wonen zijn verloren. Om een of andere reden is de aarde losgebroken uit haar baan rond de zon en gaat nu recht op de zon af. Spoedig zal de hitte ondraaglijk worden.

Centraal in de aflevering staan kunstenares Norma en haar huisbazin Mrs. Bronson. Zij zijn als enige over in het appartementencomplex, terwijl de meeste mensen naar de noord- of zuidpool zijn gevlucht in de hoop hun lot nog even uit te stellen. Ze proberen elkaar gezelschap te houden terwijl overleven steeds zwaarder wordt. Uiteindelijk sterft Mrs. Bronson aan de hitte, terwijl de thermometer knapt. Norma schreeuwt het uit en valt ook flauw.

Dan ontwaakt Norma in een appartement. Buiten is het donker en sneeuwt het. Alles bleek slechts een nachtmerrie te zijn als gevolg van een hoge koorts. Maar de werkelijkheid is al niet veel beter: de aarde is ook in werkelijkheid losgebroken uit haar baan om de zon, maar in plaats van naar de zon toe te vliegen, vliegt ze erbij vandaan. Derhalve zal spoedig alles bevriezen.

=== Slot ===
{{cquote|The poles of fear, the extremes of how the Earth might conceivably be doomed. Minor exercise in the care and feeding of a nightmare, respectfully submitted by all the thermometer-watchers in the Twilight Zone.|Rod Serling}}

== Rolverdeling ==
*[[Lois Nettleton]]: Norma
*[[Betty Garde]]: Mrs. Bronson
*[[Tom Reese]]: de indringer
*[[William Keene]]: dokter
*[[Jason Wingreen]]: Mr. Shuster
*[[Juney Ellis]]: Mrs. Shuster

== Ontbrekende scènes ==
Oorspronkelijk bevatte het scenario nog twee scènes, met hierin twee extra personages: een monteur en een agent. De acteurs voor deze personages waren al ingehuurd toen besloten werd de scènes eruit te laten. [[Ned Glass]] zou de rol van de monteur gaan spelen. In zijn scène zou hij de koelkast van Mrs. Bronson komen repareren en van haar eisen dat ze cash betaalt omdat hij en zijn collega's overuren draaien door de hitte. [[John McLiam]] was gecast voor de agent. In zijn scène zou hij Mrs. Bronson en Norma komen vertellen dat het politiekorps in hun stad opgeheven ging worden door de hitte. Tevens zou hij de twee zijn dienstpistool geven ter bescherming tegen eventuele overvallers, maar vooral zodat de twee dames een einde aan hun leven kunnen maken voordat ze een langzame dood sterven door de hitte.

== Externe links ==
* {{Link IMDb titel|id=0734660|label=The Midnight Sun}}
* [http://www.tv.com/the-twilight-zone/the-midnight-sun/episode/12660/summary.html TV.com episode page]
{{DEFAULTSORT:Midnight Sun, The}}
[[Categorie:Aflevering van The Twilight Zone]]

title: Aflevering van The Twilight Zone

Aflevering: Seizoen 3 · Aflevering 75

Gastrollen: Lois Nettleton · Betty Garde · Tom Reese · William Keene · Jason Wingreen · Juney Ellis

Schrijver(s): Rod Serling

Regisseur: Anton Leader

Eerste uitzending: 17 november 1961

title: Afleveringchronologie

Afleveringchronologie: ← Vorige Volgende → Deaths-Head Revisited Still Valley

Portaal: Televisie


text:
# Óscar Antonio Ramírez
Óscar Antonio Ramírez Hernández (Heredia, 8 december 1964) is een voormalig  profvoetballer uit Costa Rica. Als middenvelder speelde hij louter en alleen clubvoetbal in zijn vaderland. Ramírez beëindigde zijn actieve carrière in 2000 bij CD Saprissa. Met die club won hij drie keer de Costa Ricaanse landstitel. Ramírez trad medio 2015 aan als bondscoach van Costa Rica na het voortijdige vertrek van Paulo Wanchope. Na het mislukte WK voetbal 2018 in Rusland, waar zijn vaderland in de groepsfase werd uitgeschakeld, kreeg hij geen nieuwe verbintenis aangeboden.

## Interlandcarrière
Ramírez, bijgenaamd El Machillo, speelde in totaal 75 officiële interlands (zes doelpunten) voor zijn vaderland Costa Rica. Hij maakte zijn debuut voor de nationale ploeg op 6 februari 1985 in de vriendschappelijke thuiswedstrijd tegen El Salvador (2-1). Ramírez nam met zijn vaderland deel aan de WK-eindronde in 1990.

## Trainerscarrière
Ramírez leidde Costa Rica achter Mexico als de nummer twee van de CONCACAF-zone naar het WK voetbal 2018 in Rusland. Daar wist zijn selectie, in 2014 nog verliezend kwartfinalest tijdens de eindronde in Brazilië, geen potten te breken. Costa Rica begon het toernooi op zaterdag 17 juni met een 1-0 nederlaag tegen Servië, dat de winst in de Cosmos Arena in Samara veiligstelde door een rake vrije trap van de voet van Aleksandar Kolarov in de 56ste minuut. Vijf dagen later volgde een 2-0 nederlaag tegen Brazilië, een van de titelkandidaten, dat overigens pas in de blessuretijd afstand nam van de Midden-Amerikanen. De treffers kwamen op naam van Philippe Coutinho (91ste minuut) en sterspeler Neymar (95ste minuut). In de derde en afsluitende groepswedstrijd, op 27 juni, werd met 2-2 gelijkgespeeld tegen Zwitserland, waardoor uitschakeling een feit was. Kendall Waston scoorde voor Costa Rica, gevolgd door een eigen doelpunt van de Zwitserse doelman Yann Sommer in de extra-tijd.
Ramírez kreeg na de uitschakeling veel kritiek in zijn thuisland en werd zelfs bedreigd door fans. Hem werd na de voortijdige eliminatie in de groepsfase geen nieuw contract aangeboden door de voetbalbond van het Midden-Amerikaanse land. Bondspresident Rodolfo Villalobos vroeg tijdens de persconferentie waarin dit bekendgemaakt werd aan de fans om zich vredig te gedragen.

## Erelijst

### Als speler
LD Alajuelense
- Costa Ricaans landskampioen

1983, 1984, 1991, 1992
 CD Saprissa
- Costa Ricaans landskampioen

1995, 1998, 1999

title: Óscar Antonio Ramírez

wikitext:
{{Infobox voetballer
| spelernaam = Óscar Antonio Ramírez
| volledigenaam = {{nowrap|Óscar Antonio Ramírez Hernández}}
| afbeelding = Óscar Ramírez Marzo 2016.jpg
| afbeeldingbreedte =
| bijnaam = ''El Machillo''
| geboortedatum = [[8 december]] [[1964]]
| geboortestad = [[Heredia (stad)|Heredia]]
| geboorteland = [[Costa Rica]]
| lengte = 169
| huidigeclub = ''Gestopt in 2000''
| functie                     =
| huidigeclubfunctie          =
| positie= Middenvelder
 |seizoen = 1982–1993
 1993–1995
 1995–1997
 1997–2000
 |club = {{CR-VLAG}} [[Alajuelense]]
 {{CR-VLAG}} [[CD Saprissa]]
 {{CR-VLAG}} [[AD Belén]]
 {{CR-VLAG}} [[CD Saprissa]]
 |wedstr(goals) =
| interlandjaren = 1985–1997
| interlandteam = {{CRCf}}
| interlandwedstrijden(goals) = 75{{0|00}}(6)
| trainersjaren = 2009
2010–2012
2013–2015
2015–2018
| getraindeclubs = {{CR-VLAG}} [[Santos de Guápiles|Santos Guápiles]]
{{CR-VLAG}} [[LD Alajuelense|Alajuelense]]
{{CR-VLAG}} [[LD Alajuelense|Alajuelense]]
{{CRCf}}
}}
'''Óscar Antonio Ramírez Hernández''' ([[Heredia (stad)|Heredia]], [[8 december]] [[1964]]) is een voormalig  [[voetballer|profvoetballer]] uit [[Costa Rica]]. Als middenvelder speelde hij louter en alleen clubvoetbal in zijn vaderland. Ramírez beëindigde zijn actieve carrière in [[2000]] bij [[CD Saprissa]]. Met die club won hij drie keer de Costa Ricaanse landstitel. Ramírez trad medio [[2015]] aan als bondscoach van [[Costa Ricaans voetbalelftal (mannen)|Costa Rica]] na het voortijdige vertrek van [[Paulo Wanchope]]. Na het mislukte [[WK voetbal 2018]] in Rusland, waar zijn vaderland in de groepsfase werd uitgeschakeld, kreeg hij geen nieuwe verbintenis aangeboden.

==Interlandcarrière==
Ramírez, bijgenaamd ''El Machillo'', speelde in totaal 75 officiële interlands (zes doelpunten) voor zijn vaderland [[Costa Ricaans voetbalelftal (mannen)|Costa Rica]]. Hij maakte zijn debuut voor de nationale ploeg op [[6 februari]] [[1985]] in de vriendschappelijke thuiswedstrijd tegen [[Salvadoraans voetbalelftal (mannen)|El Salvador]] (2-1). Ramírez nam met zijn vaderland deel aan de [[Wereldkampioenschap voetbal|WK-eindronde]] in [[WK voetbal 1990|1990]].

==Trainerscarrière==
Ramírez leidde Costa Rica achter [[Mexicaans voetbalelftal (mannen)|Mexico]] als de nummer twee van de [[CONCACAF]]-zone naar het [[WK voetbal 2018]] in [[Rusland]]. Daar wist zijn selectie, in 2014 nog verliezend kwartfinalest tijdens de eindronde in [[Brazilië]], geen potten te breken. Costa Rica begon het toernooi op zaterdag [[17 juni]] met een 1-0 nederlaag tegen [[Servisch voetbalelftal (mannen)|Servië]], dat de winst in de [[Cosmos Arena]] in [[Samara (stad)|Samara]] veiligstelde door een rake vrije trap van de voet van [[Aleksandar Kolarov]] in de 56ste minuut. Vijf dagen later volgde een 2-0 nederlaag tegen [[Braziliaans voetbalelftal (mannen)|Brazilië]], een van de titelkandidaten, dat overigens pas in de blessuretijd afstand nam van de [[Midden-Amerika]]nen. De treffers kwamen op naam van [[Philippe Coutinho]] (91ste minuut) en sterspeler [[Neymar]] (95ste minuut). In de derde en afsluitende groepswedstrijd, op [[27 juni]], werd met 2-2 gelijkgespeeld tegen [[Zwitsers voetbalelftal (mannen)|Zwitserland]], waardoor uitschakeling een feit was. [[Kendall Waston]] scoorde voor Costa Rica, gevolgd door een eigen doelpunt van de Zwitserse doelman [[Yann Sommer]] in de extra-tijd.

Ramírez kreeg na de uitschakeling veel kritiek in zijn thuisland en werd zelfs bedreigd door fans. Hem werd na de voortijdige eliminatie in de groepsfase geen nieuw contract aangeboden door de voetbalbond van het Midden-Amerikaanse land. Bondspresident [[Rodolfo Villalobos]] vroeg tijdens de persconferentie waarin dit bekendgemaakt werd aan de fans om zich vredig te gedragen.<ref>[https://web.archive.org/web/20180705233852/https://nos.nl/wk2018/artikel/2239945-costa-rica-en-japan-nemen-afscheid-van-bondscoach.html Costa Rica en Japan nemen afscheid van bondscoach ], NOS, 5 juli 2018</ref>

==Erelijst==
===Als speler===
;{{CR-VLAG}} LD Alajuelense
* '''[[Liga Costarricense de Primera División|Costa Ricaans landskampioen]]'''
: 1983, 1984, 1991, 1992

;{{CR-VLAG}} CD Saprissa
* '''[[Liga Costarricense de Primera División|Costa Ricaans landskampioen]]'''
: 1995, 1998, 1999

==Zie ook==
*[[Lijst van spelers van het Costa Ricaanse voetbalelftal]]

{{Navigatie selectie voetbalelftal Costa Rica}}
{{Appendix|2=
*{{Link nationalfootballteams.com|id=16644}}
{{references}}
}}
{{Commonscat|Óscar Ramírez}}

{{DEFAULTSORT:Ramirez, Oscar}}
[[Categorie:Costa Ricaans voetballer]]
[[Categorie:Costa Ricaans voetbalcoach]]

title: Persoonlijke informatie

Volledige naam: Óscar Antonio Ramírez Hernández

Bijnaam: El Machillo

Geboortedatum: 8 december 1964

Geboorteplaats: Heredia, Costa Rica

Positie: Middenvelder

title: Clubinformatie

Huidige club: Gestopt in 2000

title: Senioren

Seizoen: Club · W 0(G)

Alajuelense · CD Saprissa · AD Belén · CD Saprissa

title: Interlands

Costa Rica · 7500(6)

title: Getrainde teams

Santos Guápiles · Alajuelense · Alajuelense · Costa Rica

Portaal: Voetbal


text:
# Luzaridella obscura
Luzaridella obscura is een rechtvleugelig insect uit de familie krekels (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1992 door Desutter-Grandcolas.

title: Luzaridella obscura

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Luzaridella obscura''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Rechtvleugeligen|Orthoptera]] (Rechtvleugeligen)
| familie = [[Krekels|Gryllidae]] (Krekels)
| geslacht = ''[[Luzaridella]]''
| w-naam = ''Luzaridella obscura''
| auteur = Desutter-Grandcolas
| datum = 1992
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Luzaridella obscura''''' is een [[rechtvleugeligen|rechtvleugelig insect]] uit de familie [[krekels]] (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1992 door Desutter-Grandcolas.

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|9999-Orthoptera}} [bezocht 15 april 2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|22}}

[[Categorie:Krekels]]

title: Luzaridella obscura

Orde: Orthoptera (Rechtvleugeligen)

Familie: Gryllidae (Krekels)

Geslacht: Luzaridella

title: Soort


text:
# Medzianky
Medzianky (Hongaars: Tapolymeggyes) is een Slowaakse gemeente in de regio Prešov, en maakt deel uit van het district Vranov nad Topľou.
Medzianky telt 320 inwoners.
Babie · Banské · Benkovce · Bystré · Cabov · Čaklov · Čičava · Čierne nad Topľou · Ďapalovce · Davidov · Detrík · Dlhé Klčovo · Ďurďoš · Giglovce · Girovce · Hanušovce nad Topľou · Hencovce · Hermanovce nad Topľou · Hlinné · Holčíkovce · Jasenovce · Jastrabie nad Topľou · Juskova Voľa · Kamenná Poruba · Kladzany · Komárany · Kučín · Kvakovce · Majerovce · Malá Domaša · Matiaška · Medzianky · Merník · Michalok · Nižný Hrabovec · Nižný Hrušov · Nižný Kručov · Nová Kelča · Ondavské Matiašovce · Pavlovce · Petkovce · Petrovce · Piskorovce · Poša · Prosačov · Radvanovce · Rafajovce · Remeniny · Rudlov · Ruská Voľa · Sačurov · Sečovská Polianka · Sedliská · Skrabské · Slovenská Kajňa · Soľ · Štefanovce · Tovarné · Tovarnianska Polianka · Vavrinec · Vechec · Vlača · Vranov nad Topľou · Vyšný Kazimír · Vyšný Žipov · Zámutov · Zlatník · Žalobín

title: Medzianky

wikitext:
{{Infobox plaats in Slowakije
| naam = Medzianky
| coa =
| flag =
| area = [[Prešov (regio)|Prešov]]
| subarea = [[Okres Vranov nad Topľou|Vranov nad Topľou]]
| NUTS = 7528862
| oppervlakte = 4,93
| postcode = 094 31
| netnummer = 0 57
| hoogte = 224
| kenteken = VT
| www = medzianky.sk
| image = Výhľad na obec Medzianky z lokality Medzianske skalky 19 Slovakia.jpg
| lat_deg = 49
| lat_min = 2
| lat_sec = 15
| lat_dir = N
| lon_deg = 21
| lon_min = 28
| lon_sec = 15
| lon_dir = E
}}
'''Medzianky''' ([[Hongaars]]: ''Tapolymeggyes'') is een [[Slowaakse gemeente]] in de regio [[Prešov (regio)|Prešov]], en maakt deel uit van het district [[Okres Vranov nad Topľou|Vranov nad Topľou]].
Medzianky telt {{Inwonertallen Slowaakse gemeentes|POP=7528862}} inwoners.

{{Commonscat}}
{{Navigatie district Vranov nad Topľou}}
{{Beginnetje|landen & volken|land=Slowakije|2011|06|25}}

[[Categorie:Gemeente in Vranov nad Topľou]]

title: Situering

Regio: Prešov

District: Vranov nad Topľou

Coördinaten: 49° 2′ NB, 21° 28′ OL

title: Algemeen

title: Overig

Kenteken: VT

title: Foto's

Portaal: Slowakije


text:
# Mickey Neher
 Mickey Neher  (Wuppertal, 1966) is een  Duitse jazzdrummer en jazzzanger die vooral bekend werd met de bands Monkey Party en Spardosen-Terzett.
Mickey Neher studeerde jazz aan de Folkwang Hochschule, Essen.

## Discografie
- Welcome, Live-CD met Monkey Party, 1995
- Wake up, Live-CD met Monkey Party, 1996
- Volume Dry , Live-CD met Monkey Party, 1997
- Für immer 2000, met Spardosen-Terzett en Wiglaf Droste, 2000
- Watchtower, met Monkey Party, 2005
- Neues aus Vogelheim, met Spardosen-Terzett (Label Roofmusic, 2006)
- Seit Du da bist auf der Welt, met Spardosen-Terzett (Kein & Aber Records, 2008)
- 5 LIVE in the kitchen, CD en Vinyl met 5 Live (Moritz Fuhrhop, Henrik Freischlader, Tommy Schneller, Mickey Neher, Olli Gee);

title: Mickey Neher

wikitext:
{{Infobox artiest
| naam = Mickey Neher
| afbeelding =
| onderschrift =
| volledige naam = Mickey Neher
| bijnaam =
| geboren = [[1966]]
| overleden =
| land = [[Duitsland]]
| jaren-actief = [[1982]] - heden
| genre = [[Jazz]]
| instrument = [[Drums]]
| label =
| website = http://www.monkey-party.de/
| imdb =
}}
''' Mickey Neher ''' ([[Wuppertal]], [[1966]]) is een [[Duitsland| Duitse]] [[jazz]]drummer en jazzzanger die vooral bekend werd met de bands [[Monkey Party]] en [[Spardosen-Terzett]].
Mickey Neher studeerde jazz aan de [[Folkwang Hochschule]], Essen.

==Discografie ==
*''Welcome'', Live-CD met ''Monkey Party'', 1995
*''Wake up'', Live-CD met ''Monkey Party'', 1996
*''Volume Dry'' , Live-CD met ''Monkey Party'', 1997
*''Für immer 2000'', met ''[[Spardosen-Terzett]]'' en [[Wiglaf Droste]], 2000
*''Watchtower'', met ''Monkey Party'', 2005
*''Neues aus Vogelheim'', met ''Spardosen-Terzett'' (Label Roofmusic, 2006)
*''Seit Du da bist auf der Welt'', met ''Spardosen-Terzett'' (Kein & Aber Records, 2008)
*''5 LIVE in the kitchen'', CD en Vinyl met ''5 Live'' (Moritz Fuhrhop, Henrik Freischlader, Tommy Schneller, Mickey Neher, Olli Gee);

==Externe link==
* [https://web.archive.org/web/20100625130524/http://www.monkey-party.de/ Homepage van Mickey Nehers ''Monkey Party'']
* [http://www.spardosen-terzett.de Website ''Spardosen Terzett'']
* {{Link myspace.com|id=5liveband}}

{{DEFAULTSORT:Neher, Mickey}}
[[Categorie:Duits drummer]]
[[Categorie:Duits jazzdrummer]]
[[Categorie:Duits jazzzanger]]

title: Algemene informatie

Volledige naam: Mickey Neher

Land: Duitsland

title: Werk

Jaren actief: 1982 - heden

Genre(s): Jazz

Instrument(en): Drums


text:
# Bojongmalang
Bojongmalang is een bestuurslaag in het regentschap Ciamis van de provincie West-Java, Indonesië. Bojongmalang telt 2465 inwoners (volkstelling 2010).

title: Bojongmalang

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Bojongmalang
| inwoners       = 2465
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[West-Java]]
| regentschap    = [[Ciamis (regentschap)|Ciamis]]
| onderdistrict  = [[Cimaragas]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 3207140001
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Bojongmalang''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Ciamis (regentschap)|Ciamis]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[West-Java]], [[Indonesië]]. Bojongmalang telt 2465 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=16}}

[[Categorie:Plaats in West-Java]]

title: Situering

Provincie: West-Java

Regentschap of · stadsgemeente: Ciamis

Onderdistrict: Cimaragas

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# Moldavische parlementsverkiezingen 2014
De Moldavische parlementsverkiezingen van 2014 werden op 30 november 2014 gehouden.

## Uitslag
| Partij                                                                                | Stemmen | % 2010 | % 2014 | Verschil % | Zetels 2010 | Zetels 2014 | Verschil zetels |
| ---------------------------------------------------------------------------------------- | ------- | ------ | ------ | ---------- | ----------- | ----------- | --------------- |
| Communistische Partij van Moldavië (Partidul Comuniștilor din Republica Moldova, PCRM)   | ?       | 39.32% | ?%     | −%         | 42          | 21          | ?               |
| Liberaal-Democratische Partij van Moldavië (Partidul Liberal Democrat din Moldova, PLDM) | ?       | 29.42% | ?%     | -%         | 32          | ?           | ?               |
| Liberale Partij van Moldavië (Partidul Liberal, PL)                                      | ?       | -%     | ?%     | −4.65%     | 12          | ?           | ?               |
| Democratische Partij (Partidul Democrat din Moldova)                                     | ?       | 12.72% | ?%     | -%         | 15          | ?           | ?               |
| Partij-Alliantie ons Moldavië (Partidul Alianța Moldova Noastră)                         | ?       | 2.05%  | ?%     | −%         | 0           | ?           | ?               |
| Overige partijen                                                                         | ?       | 4.19%  | 6.53%  | +2.34%     | 0           | 0           | 0               |
| Totaal                                                                                |         |        | '      |            | 101         | 101         |                 |

title: Moldavische parlementsverkiezingen 2014

wikitext:
{{Infobox verkiezingen
| naam = Moldavische parlementsverkiezingen 2014
| datum = 30 november 2014
| land = {{MD}}
| zetels_te_verdelen = Alle 101 zetels van het parlement
| opkomst =
| grootste_partij =
| functienaam = president
| nieuw_gekozen =
| voorganger = [[Mihai Ghimpu]] (interim)
| vorige = [[Moldavische parlementsverkiezingen 2010|2010]]
| volgende =
| portaal2 =
}}
[[Bestand:Parliament_of_the_Republic_of_Moldova,_Party_fractions_2014-11-30_elections.svg|thumb|Uitslag van de Moldavische parlementsverkiezingen 2014]]
De '''[[Moldavië (land)|Moldavische]] parlementsverkiezingen van 2014''' werden op 30 november 2014 gehouden.

== Uitslag ==
{| class="wikitable"
! Partij
! Stemmen
! % 2010
! % 2014
! Verschil %
! Zetels 2010
! Zetels 2014
! Verschil zetels
|-
|align="left"|[[Communistische Partij van Moldavië]] ''(Partidul Comuniștilor din Republica Moldova, PCRM)'' ||? || 39.32% || ?% || −% || 42 || 21 || ?
|-
|align="left"|Liberaal-Democratische Partij van Moldavië ''(Partidul Liberal Democrat din Moldova, PLDM)'' || ? || 29.42% || ?% || -% || 32 || ? || ?
|-
|align="left"|Liberale Partij van Moldavië ''(Partidul Liberal, PL)'' ||? || -% || ?% || −4.65% ||12 || ? || ?
|-
|align="left"|Democratische Partij ''(Partidul Democrat din Moldova)'' ||? || 12.72% ||?% || -% || 15 || ? || ?
|-
|align="left"|Partij-Alliantie ons Moldavië ''(Partidul Alianța Moldova Noastră)'' || ? || 2.05% ||?% || −% || 0 || ? || ?
|-
|align="left"| Overige partijen || ? ||4.19% || 6.53% ||+2.34% || 0 || 0 || 0
|-
|align=left |Totaal
|width="30" align="right" |'''''
|width="30" align="right" |'''''
|width="30" align="left" |''''''
|width="30" align="right" |
|width="30" align="left" |'''101 '''
|width="30" align="right" |'''101 '''
|width="30" align="right" |
|}

{{Appendix|2=
{{References}}
}}

[[Categorie:Verkiezingen in Moldavië]]
[[Categorie:Verkiezingen in 2014]]

title: Moldavische parlementsverkiezingen 2014

Datum: 30 november 2014

Land: Moldavië

Te verdelen zetels: Alle 101 zetels van het parlement

title: Resultaat

Vorige president: Mihai Ghimpu (interim)

title: Opvolging verkiezingen

Portaal: Politiek


text:
# Euryognathus venezolanus
Euryognathus venezolanus is een keversoort uit de familie Phengodidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1956 door Wittmer.

title: Euryognathus venezolanus

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Euryognathus venezolanus''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Phengodidae]]
| geslacht = ''[[Euryognathus]]''
| w-naam = ''Euryognathus venezolanus''
| auteur = [[Walter Wittmer|Wittmer]]
| datum = 1956
| haakjes = ja
| species =
| commons =
}}
'''''Euryognathus venezolanus''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[Phengodidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1956 door Wittmer.<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|10}}
[[Categorie:Phengodidae]]

title: Euryognathus venezolanus

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Phengodidae

Geslacht: Euryognathus

title: Soort


text:
# Sarimulya
Sarimulya is een bestuurslaag in het regentschap Karawang van de provincie West-Java, Indonesië. Sarimulya telt 13.792 inwoners (volkstelling 2010).

title: Sarimulya

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Sarimulya
| inwoners       = 13.792
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[West-Java]]
| regentschap    = [[Karawang (regentschap)|Karawang]]
| onderdistrict  = [[Kotabaru (Karawang)|Kotabaru]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 3215072001
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Sarimulya''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Karawang (regentschap)|Karawang]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[West-Java]], [[Indonesië]]. Sarimulya telt 13.792 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=16}}

[[Categorie:Plaats in West-Java]]

title: Situering

Regentschap of · stadsgemeente: Karawang

Onderdistrict: Kotabaru

title: Algemeen

title: Overig


text:
# Glynis Nunn
Glynis Leanne Nunn OAM, voorheen Glynis Saunders (Toowoomba, 4 december 1960) is een Australische voormalige atlete, die was gespecialiseerd in de zevenkamp. Ze was de eerste olympische kampioene van Australië in deze discipline en werd hierin meervoudig Australisch kampioene. Hiernaast blonk ze ook uit in het hordelopen en won op dit onderdeel vijfmaal de nationale titel.

## Loopbaan
Als negenjarige kwam Nunn op de Toowoomba South State School in aanraking met atletiek. Ze deed aan verschillende onderdelen, maar was het sterkst op de vijfkamp (welke in 1981 vervangen werd door de zevenkamp). In de jaren zeventig werd ze diverse malen Australisch juniorenkampioene. In 1978 kwalificeerde ze zich voor de Gemenebestspelen, maar kon wegens een blessure niet meedoen. Vier jaar later veroverde ze een gouden medaille op de Gemenebestspelen in Brisbane op de zevenkamp. Op de wereldkampioenschappen van 1983 in Helsinki werd ze zevende op de zevenkamp.
Op de door de Oostbloklanden geboycotte Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles behoorde Glynis Nunn tot de medaille-favorieten. De competitie was sterk en vijf atletes hadden kans op het goud. Na de wedstrijd was er verwarring over wie gewonnen had, maar toen de rook was opgetrokken bleek, dat Glynis Nunn olympisch kampioene was geworden. Met een puntenaantal van 6390 had ze slechts vijf punten meer dan de Amerikaanse Jackie Joyner-Kersee. De Duitse Sabine Everts won het brons met 6363 punten. Na de Olympische Spelen richtte Nunn zich compleet op het hordelopen. Ondanks haar vele blessures won ze in 1986 nog een bronzen medaille op de Gemenebestspelen.
Nunn is getrouwd met tienkamper Chris Nunn en trok zich in 1990 uit de topsport terug.

## Titels
- Olympisch kampioene zevenkamp - 1984
- Gemenebestkampioene zevenkamp - 1982
- Australisch kampioene 100 m horden - 1982, 1983, 1984, 1985, 1986
- Australisch kampioene zevenkamp - 1981, 1982, 1984
- Australisch kampioene vijfkamp - 1978, 1980

## Persoonlijke records
| Onderdeel    | Prestatie        | Datum             | Plaats      |
| ------------ | ---------------- | ----------------- | ----------- |
| 200 m        | 24,06 (-1,3 m/s) | 3 augustus 1984   | Los Angeles |
| 800 m        | 2.10,57          | 4 augustus 1984   | los Angeles |
| 100 m horden | 13,02 (-1,5 m/s) | 3 augustus 1984   | los Angeles |
| hoogspringen | 1,80             | 3 augustus 1984   | Los Angeles |
| verspringen  | 6,66 (-0,8 m/s)  | 4 augustus 1984   | Los Angeles |
| kogelstoten  | 12,82            | 3 augustus 1984   | Los Angeles |
| zevenkamp    | 6387             | 3/4 augustus 1984 | Los Angeles |

## Palmares

### 100 m horden
- 1977: 8e Wereldbeker - 14,75 s
- 1982:  Australische kamp. - 13,31 s (+3,8 m/s)
- 1982: 6e Gemenebestspelen - 13,31 s
- 1983:  Australische kamp. - 13,91 s (-2,5 m/s)
- 1984:  Australische kamp. - 13,81 s (-2,5 m/s)
- 1984: 5e OS - 13,20 s
- 1985:  Australische kamp. - 13,53 s
- 1985: 5e Wereldbeker - 13,25 s
- 1986:  Australische kamp. - 13,48 s
- 1986:  Gemenebestspelen - 13,44 s
- 1990: 5e Gemenebestspelen - 13,47 s

### verspringen
- 1982: 7e Gemenebestspelen - 6,38 m
- 1984: 7e OS - 6,53 m

### vijfkamp
- 1978:  Australische kamp. - 3968 p
- 1980:  Australische kamp. - 4251 p
- 1981:  Pacific Conference Games - 4290 p

### zevenkamp
- 1981:  Australische kamp. - 5554 p
- 1982:  Australische kamp. - 5843 p
- 1982:  Gemenebestspelen - 6282 p
- 1983: 7e WK - 6195 p
- 1984:  Australische kamp. - 6273 p
- 1984:  OS - 6390 p

title: Glynis Nunn

wikitext:
{{Infobox atletiek
| afbeelding =
| onderschrift =
| naam = Glynis Leanne Nunn
| bijnaam =
| geboortedatum = [[4 december]] [[1960]]
| geboorteplaats = [[Toowoomba]]
| overlijdensdatum =
| overlijdensplaats =
| nationaliteit = {{AU}}
| lengte = 1,68 m
| gewicht = 58 kg
| discipline = meerkamp
| trainer =
| 1etitel = Australisch kampioene vijfkamp 1978
| OS = 1984
| extra =
}}
'''Glynis Leanne Nunn''' <small>[[Orde van Australië|OAM]]</small>, voorheen ''Glynis Saunders'' ([[Toowoomba]], [[4 december]] [[1960]]) is een [[Australië (land)|Australische]] voormalige [[Atleet|atlete]], die was gespecialiseerd in de [[Zevenkamp (atletiek)|zevenkamp]]. Ze was de eerste olympische kampioene van Australië in deze discipline en werd hierin meervoudig Australisch kampioene. Hiernaast blonk ze ook uit in het [[hordelopen]] en won op dit onderdeel vijfmaal de nationale titel.

== Loopbaan ==
Als negenjarige kwam Nunn op de ''Toowoomba South State School'' in aanraking met [[atletiek]]. Ze deed aan verschillende onderdelen, maar was het sterkst op de [[vijfkamp]] (welke in 1981 vervangen werd door de zevenkamp). In de [[1970-1979|jaren zeventig]] werd ze diverse malen Australisch juniorenkampioene. In 1978 kwalificeerde ze zich voor de [[Gemenebestspelen 1978|Gemenebestspelen]], maar kon wegens een blessure niet meedoen. Vier jaar later veroverde ze een gouden medaille op de [[Gemenebestspelen 1982|Gemenebestspelen in Brisbane]] op de zevenkamp. Op de [[wereldkampioenschappen atletiek 1983|wereldkampioenschappen van 1983]] in [[Helsinki]] werd ze zevende op de zevenkamp.

Op de door de [[Oostblok]]landen geboycotte [[Olympische Zomerspelen 1984|Olympische Spelen van 1984]] in [[Los Angeles]] behoorde Glynis Nunn tot de medaille-favorieten. De competitie was sterk en vijf atletes hadden kans op het goud. Na de wedstrijd was er verwarring over wie gewonnen had, maar toen de rook was opgetrokken bleek, dat Glynis Nunn olympisch kampioene was geworden. Met een puntenaantal van 6390 had ze slechts vijf punten meer dan de [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] [[Jackie Joyner-Kersee]]. De [[Duitsland|Duitse]] [[Sabine Everts]] won het brons met 6363 punten. Na de Olympische Spelen richtte Nunn zich compleet op het hordelopen. Ondanks haar vele blessures won ze in 1986 nog een bronzen medaille op de [[Gemenebestspelen 1986|Gemenebestspelen]].

Nunn is getrouwd met [[tienkamp]]er [[Chris Nunn]] en trok zich in 1990 uit de topsport terug.

== Titels ==
* Olympisch kampioene zevenkamp - 1984
* Gemenebestkampioene zevenkamp - 1982
* Australisch kampioene 100 m horden - 1982, 1983, 1984, 1985, 1986
* Australisch kampioene zevenkamp - 1981, 1982, 1984
* Australisch kampioene vijfkamp - 1978, 1980

== Persoonlijke records ==
{| class="wikitable"
!Onderdeel
!Prestatie
!Datum
!Plaats
|-
|200 m
|24,06 (-1,3 m/s)
|3 augustus 1984
|[[Los Angeles]]
|-
|800 m
|2.10,57
|4 augustus 1984
|[[los Angeles]]
|-
|100 m horden
|13,02 (-1,5 m/s)
|3 augustus 1984
|[[los Angeles]]
|-
|hoogspringen
|1,80
|3 augustus 1984
|[[Los Angeles]]
|-
|verspringen
|6,66 (-0,8 m/s)
|4 augustus 1984
|[[Los Angeles]]
|-
|kogelstoten
|12,82
|3 augustus 1984
|[[Los Angeles]]
|-
|zevenkamp
|6387
|3/4 augustus 1984
|[[Los Angeles]]
|}

== Palmares ==
=== 100 m horden ===
* 1977: 8e Wereldbeker - 14,75 s
* 1982: {{goud}} Australische kamp. - 13,31 s (+3,8 m/s)
* 1982: 6e Gemenebestspelen - 13,31 s
* 1983: {{goud}} Australische kamp. - 13,91 s (-2,5 m/s)
* 1984: {{goud}} Australische kamp. - 13,81 s (-2,5 m/s)
* 1984: 5e [[Atletiek op de Olympische Zomerspelen 1984|OS]] - 13,20 s
* 1985: {{goud}} Australische kamp. - 13,53 s
* 1985: 5e Wereldbeker - 13,25 s
* 1986: {{goud}} Australische kamp. - 13,48 s
* 1986: {{brons}} Gemenebestspelen - 13,44 s
* 1990: 5e [[Gemenebestspelen 1990|Gemenebestspelen]] - 13,47 s

=== verspringen ===
* 1982: 7e Gemenebestspelen - 6,38 m
* 1984: 7e OS - 6,53 m

=== vijfkamp ===
* 1978: {{goud}} Australische kamp. - 3968 p
* 1980: {{goud}} Australische kamp. - 4251 p
* 1981: {{zilver}} Pacific Conference Games - 4290 p

=== zevenkamp ===
* 1981: {{goud}} Australische kamp. - 5554 p
* 1982: {{goud}} Australische kamp. - 5843 p
* 1982: {{goud}} Gemenebestspelen - 6282 p
* 1983: 7e WK - 6195 p
* 1984: {{goud}} Australische kamp. - 6273 p
* 1984: {{goud}} OS - 6390 p

== Externe links ==
* {{Link IAAF naam|id=63343}}
* {{en}}[https://web.archive.org/web/20160304112917/http://athhistory.imgstg.com/athletes/athlete72.htm Atletenprofiel op de website van de Australische atletiekbond]
* {{Link SRO-profiel|id=nu/glynis-nunn-1}}

{{Navigatie olympisch kampioen|inhoud=
{{Navigatie olympisch kampioen/atletiek zevenkamp vrouwen}}
}}

{{DEFAULTSORT:Nunn, Glynis}}
[[Categorie:Australisch atleet]]
[[Categorie:Australisch olympisch kampioen]]
[[Categorie:Meerkamper]]
[[Categorie:Hordeloper]]
[[Categorie:Verspringer]]

title: Glynis Nunn

Volledige naam: Glynis Leanne Nunn

Geboortedatum: 4 december 1960

Geboorteplaats: Toowoomba

Nationaliteit: Australië

Gewicht: 58 kg

title: Sportieve informatie

Discipline: meerkamp

Eerste titel: Australisch kampioene vijfkamp 1978

Portaal: Atletiek


text:
# Madaya
Madaya (Arabisch: مضايا) is een kleine bergachtige plaats in Syrië, gelegen op 1.400 meter hoogte. De plaats stond oorspronkelijk bekend als vakantieoord en ligt ongeveer 40 km. ten noordwesten van Damascus in het gouvernement Rif Dimashq, dicht bij het Baradameer. Gedurende de wintermaanden valt er vaak sneeuw in Madaya, vooral in januari en februari. Volgens het Syrische Centrale Bureau voor de Statistiek (CBS) had Madaya in 2004 9.371 inwoners. De inwoners van de plaats zijn overwegend soennieten.

## Belegering
Begin 2016 kwam deze plaats internationaal in het nieuws omdat Madaya als gevolg van de Syrische Burgeroorlog al maandenlang belegerd werd door zowel Hezbollah als troepen van president Bashar al-Assad en geheel afgesloten was geraakt van bevoorrading, waardoor er grote hongersnood heerste. Uiteindelijk stemde Assad er onder internationale druk mee in om noodhulp in Madaya toe te laten.
Op 11 januari 2016 werd een konvooi met hulpgoederen zoals eten, dekens en medicijnen doorgelaten. Een tweede konvooi van het Rode Kruis bestaande uit 45 vrachtwagens, in gezelschap van de Syrische Rode Halvemaan, ging drie dagen later op weg naar de stad en arriveerde daar een dag later (15 januari) aan. Op 15 januari werd bekend dat er de voorbije maand 32 mensen in Madaya de hongerdood waren gestorven.

title: Madaya

wikitext:
{{Infobox plaats in Syrië
| land    = Syrië
| naam    = Madaya
| altnaam = مضايا
| area    = [[Rif Dimashq (gouvernement)|Rif Dimashq]]
| subarea = [[Zabadani (district)|Zabadani]]
| kaart   =
| inwoners=
| census  =
| km2     =
| hoogte  = 1608
| lat_deg = 33
| lat_min = 41
| lat_dir = N
| lon_deg = 36
| lon_min = 06
| lon_dir = E
| image   =
| caption =
| website =
}}

'''Madaya''' ([[Arabisch]]: مضايا) is een kleine bergachtige plaats in [[Syrië]], gelegen op 1.400 meter hoogte. De plaats stond oorspronkelijk bekend als vakantieoord en ligt ongeveer 40 km. ten noordwesten van [[Damascus]] in het [[gouvernementen van Syrië|gouvernement]] [[Rif Dimashq (gouvernement)|Rif Dimashq]], dicht bij het [[Baradameer]]. Gedurende de wintermaanden valt er vaak sneeuw in Madaya, vooral in januari en februari. Volgens het Syrische Centrale Bureau voor de Statistiek (CBS) had Madaya in 2004 9.371 inwoners. De inwoners van de plaats zijn overwegend [[soennieten]].

==Belegering==
Begin 2016 kwam deze plaats internationaal in het nieuws omdat Madaya als gevolg van de [[Syrische Burgeroorlog]] al maandenlang belegerd werd door zowel [[Hezbollah]] als troepen van president [[Bashar al-Assad]] en geheel afgesloten was geraakt van bevoorrading, waardoor er grote hongersnood heerste. Uiteindelijk stemde Assad er onder internationale druk mee in om noodhulp in Madaya toe te laten.

Op 11 januari 2016 werd een konvooi met hulpgoederen zoals eten, dekens en medicijnen doorgelaten.<ref>[https://www.nu.nl/buitenland/4195832/hulp-bereikt-belegerde-syrische-stad-madaya.html Hulp bereikt belegerde Syrische stad Madaya], nu.nl, 11 januari 2016. [https://web.archive.org/web/20181008182440/https://www.nu.nl/buitenland/4195832/hulp-bereikt-belegerde-syrische-stad-madaya.html Gearchiveerd] op 8 oktober 2018.</ref> Een tweede konvooi van het Rode Kruis bestaande uit 45 vrachtwagens, in gezelschap van de Syrische [[Rode Halvemaan]], ging drie dagen later op weg naar de stad en arriveerde daar een dag later (15 januari) aan.<ref>{{Citeer web |url= https://nos.nl/artikel/2080392-tweede-konvooi-met-hulpgoederen-op-weg-naar-madaya.html|titel= Tweede konvooi met hulpgoederen op weg naar Madaya|auteur= |uitgever= NOS|datum= 2016-01-14|bezochtdatum=2016-01-15}}</ref><ref>{{Citeer web |url= http://diplomatie.belgium.be/nl/Newsroom/Nieuws/Perscommuniques/os/2016/01/ni_220116_humanitair_konvooi_syrie.jsp|titel= Konvooi met hulpgoederen bereikt verschillende belegerde steden in Syrië. Rode Kruis en Rode Halve Maan bedanken België voor steun|auteur= |uitgever= diplomatie.belgium.be|datum= 2016-01-22|bezochtdatum=2016-01-23|archiefurl=https://web.archive.org/web/20160130193930/http://diplomatie.belgium.be/nl/Newsroom/Nieuws/Perscommuniques/os/2016/01/ni_220116_humanitair_konvooi_syrie.jsp|archiefdatum=2016-01-30}}</ref> Op 15 januari werd bekend dat er de voorbije maand 32 mensen in Madaya de hongerdood waren gestorven.<ref>{{Citeer web |url= https://www.volkskrant.nl/buitenland/vn-32-doden-door-ernstig-ondervoeding-in-syrische-stad-madaya~a4225079/|titel= VN: 32 doden door ernstig ondervoeding in Syrische stad Madaya|auteur= |uitgever= De Volkskrant|datum= 2016-01-15|bezochtdatum=2016-01-15}}</ref>

{{appendix}}

[[Categorie:Plaats in Syrië]]

title: Situering

Gouvernement: Rif Dimashq

District: Zabadani

Coördinaten: 33° 41′ NB, 36° 6′ OL

Portaal: Azië


text:
# Quadraforma seminigralis
Quadraforma seminigralis is een vlinder uit de familie van de snuitmotten (Pyralidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1916 door Hampson.

title: Quadraforma seminigralis

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Quadraforma seminigralis''
| afbeelding =
| familie = [[Snuitmotten|Pyralidae]] (Snuitmotten)
| onderfamilie = [[Epipaschiinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Quadraforma]]''
| w-naam = ''Quadraforma seminigralis''
| auteur = Hampson
| datum = 1916
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Quadraforma seminigralis''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Snuitmotten|snuitmotten (Pyralidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1916 door Hampson.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|06}}

[[Categorie:Snuitmotten]]

title: Quadraforma seminigralis

Familie: Pyralidae (Snuitmotten)

Onderfamilie: Epipaschiinae

Geslacht: Quadraforma

title: Soort


text:
# Penja (taal)
Penja is een mogelijk uitgestorven Bantoetaal in het zuiden van Tanzania, die gesproken werd rond het noorden van het Malawimeer.
De classificatie van Penja is:
- Niger-Congo
  - Atlantic-Congo
    - Volta-Congo
      - Benue-Congo
        - Bantoid
          - Southern
            - Bantu
              - Rukwa
                - Rungwe
                  - Penja

title: Penja (taal)

wikitext:
{{Infobox taal
| naam in Nederlands = Penja
| naam in taal       =
| gesproken          = rond noordpunt van Malawimeer
| vitaliteit         =
| sprekers           = 0
| uitgestorven       = 2009?
| rang               = Nyakyusa-Ngonde-groep
| taalfamilie        = [[Bantoetalen]]
| varianten          =
| dialecten          =
| creolen            =
| dochtertaal        =
| alfabet            =
| officieelin        =
| organisatie        =
| 639-1              =
| 639-2              =
| 639-3              =
| 639-4              =
| sil                =
| gebarentaal        =
}}

'''Penja''' is een mogelijk uitgestorven [[Bantoetalen|Bantoetaal]] in het zuiden van [[Tanzania]], die gesproken werd rond het noorden van het [[Malawimeer]].<ref>{{Citeer web|url=http://goto.glocalnet.net/mahopapers/nuglonline.pdf|titel=2nd New Updated Guthrie List|bezochtdatum=|auteur=Jouni Filip Maho|datum=4 juni 2009|formaat=PDF|uitgever=|pagina's=p. 75|taal=en|dodeurl=ja|archiefurl=https://web.archive.org/web/20130607210512/http://goto.glocalnet.net/mahopapers/nuglonline.pdf|archiefdatum=7 juni 2013}}</ref>

De classificatie van Penja is:
*Niger-Congo
**Atlantic-Congo
***Volta-Congo
****Benue-Congo
*****Bantoid
******Southern
*******Bantu
********Rukwa
*********Rungwe
**********'''Penja'''

{{Appendix}}

[[Categorie:Bantoe-taalfamilie]]

title: Penja

Gesproken in: rond noordpunt van Malawimeer

Rang: Nyakyusa-Ngonde-groep

Taalfamilie: Bantoetalen

Portaal: Taal


text:
# Tri-ethyleenglycoldiglycidylether
Tri-ethyleenglycoldiglycidylether is een organische verbinding met als brutoformule C12H22O6. Het is een kleurloze vloeistof.

## Toxicologie en veiligheid
De stof kan waarschijnlijk ontplofbare peroxiden vormen. Ze reageert met sterk oxiderende stoffen.

title: Tri-ethyleenglycoldiglycidylether

wikitext:
{{Infobox chemische stof
| Naam = Tri-ethyleenglycoldiglycidylether
| afbeelding1 = Triethyleenglycoldiglycidylether.png
| onderschrift1 = [[Structuurformule]] van tri-ethyleenglycoldiglycidylether
| afbeelding2 =
| onderschrift2 =
| afbeelding3 =
| onderschrift3 =
| afbeelding4 =
| onderschrift4 =
| Formule = C12H22O6
| SMILES =
| IUPAC = tri-ethyleenglycoldiglycidylether
| AndereNamen = diglycidyltri-ethyleenglycol, 2,2'-(2,5,8,11-tetraoxa-1,12-dodecaan diyl)bisoxiraan, 1,215,16-di-epoxy-4,7,10,13-tetraoxahexadecaan
| CAS = 1954-28-5
| EINECS =
| EG =
| VN =
| Beschrijving = Kleurloze vloeistof
| Vergelijkbaar =
| AfbWaarsch =
| TekstWaarsch =
| Carcinogeen =
| Hygroscopisch =
| Rzinnen =
| EUHzinnen =
| Szinnen =
| Omgang =
| Opslag = Gescheiden van sterk oxiderende stoffen.
| ADR =
| MAC =
| LethaalRat =
| LethaalKonijn =
| MSDS =
| Aggregatie= vloeibaar
| Kleur = kleurloos
| Dichtheid = 1,13
| Molgewicht = 262,29948
| Smeltpunt = −15 tot −11
| Kookpunt = (bij 0,27 kPa) 195-197
| Vlampunt =
| Zelfontbranding =
| Dampdruk =
| Oplosbaarheid =
| GoedOplIn =
| SlechtOplIn =
| OnoplIn =
| Dipoolmoment =
| Viscositeit =
| Kristalstructuur =
| fG0g =
| fG0l =
| fG0s =
| fH0g =
| fH0l =
| fH0s =
| S0g =
| S0l =
| S0s =
| Cpm0 =
| Evenwicht =
| KlassiekeAnalyse =
| Spectra =
}}
'''Tri-ethyleenglycoldiglycidylether''' is een [[organische verbinding]] met als brutoformule C12H22O6. Het is een kleurloze [[vloeistof]].

== Toxicologie en veiligheid ==
De stof kan waarschijnlijk [[Explosie|ontplofbare]] [[peroxide]]n vormen. Ze reageert met [[Oxidatie|sterk oxiderende stoffen]].

== Externe link==
* {{Link International Chemical Safety Card|id=0204}}

[[Categorie:Glycidylether]]

title: Structuurformule en molecuulmodel

title: Algemeen

IUPAC-naam: tri-ethyleenglycoldiglycidylether

Beschrijving: Kleurloze vloeistof

title: Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen

title: Fysische eigenschappen

Aggregatietoestand: vloeibaar

Kleur: kleurloos

Smeltpunt: −15 tot −11 °C

title: Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).

Portaal: Scheikunde


text:
# Maasvlakte
De Maasvlakte, ook wel Eerste Maasvlakte genoemd ter onderscheid van de later aangelegde Tweede Maasvlakte, is een groot industriegebied dat is aangelegd in de Maasmonding. De vlakte ligt direct aan de Noordzee, ze maakt deel uit van de Rotterdamse haven en behoort tot de gemeente Rotterdam. De stad Rotterdam ligt echter 40 kilometer landinwaarts.
De Maasvlakte is in de jaren zestig aangelegd. In 1973 meerden de eerste schepen af. De Maasvlakte is gebouwd door het leggen van een ringdijk waarbinnen zand uit de Noordzee werd opgespoten. Dit vormt nu de bodem van de vlakte. In het zand zitten nog veel fossielen. Het gebied is daarom populair bij fossielenzoekers.
De belangrijkste bedrijven op de Maasvlakte zijn:
- Maasvlakte Olie Terminal
- De Delta Terminal van Europe Container Terminals
- APM Terminals, containerterminal van Maersk
- De kolen- en biomassagestookte energiecentrale van E.ON Benelux
- LyondellBasell dat styreen en propeenoxide produceert
- Het Europees Massagoed Overslagbedrijf alwaar overslag van erts en kolen plaatsvindt
- Loders Croklaan dat een palmolie-terminal exploiteert.

De Maasvlakte was voor de bouw van Maasvlakte 2 het begin van de Betuweroute en de N15. In de Basisregistratie Adressen en Gebouwen (BAG) is Maasvlakte een aparte woonplaats in de gemeente Rotterdam.

## Plannen
Begin jaren 1960 bezochten steeds meer schepen de Rotterdamse haven en werd tevens de afmeting van die schepen steeds groter waardoor de vaarwegen in Rotterdam (waaronder de Nieuwe Waterweg) bij verdere groei een te kleine capaciteit zouden hebben. Een oplossing zou zijn de Nieuwe Waterweg te verbreden en te verdiepen. Wanneer de scheepvaart zou toenemen door de aanleg van havens en industriegebieden ten westen van Rotterdam, was het echter mogelijk dat nautische onveiligheid zou optreden. Dit betekende dat schepen de havens niet meer veilig konden bereiken en dat het grote aanbod van schepen op de vaarwegen opstoppingen en dus langere vaartijden met zich mee zouden brengen. Er werd daarom gedacht aan het creëren van een vlakte in de Noordzee: de Maasvlakte.

### Besluit
In juli 1964 werd door de Nederlandse regering een besluit genomen omtrent de grenzen van de nieuwe vlakte. Er heerste onenigheid omtrent de begrenzing: door de tegenstrijdige belangen van de havenautoriteiten en milieubewegingen wat het Brielse Gat betreft dienden maatregelen genomen te worden om voor de twee duidelijkheid te verschaffen omtrent de zuidelijke begrenzing. Het advies dat in 1964 door de Vaste Commissie van de Rijksdienst voor het Nationaal Plan was uitgebracht, werd door de regering overgenomen. De grenslijn liep van het noordelijke deel van de Brielse Dam naar de Westplaat. Ten noorden van de lijn mochten havenactiviteiten worden gepland en ten zuiden ervan diende natuurontwikkeling plaats te vinden en waren havenactiviteiten uitgesloten. Ook bij een eventuele verdere uitbreiding van de Rotterdamse haven zou deze lijn duidelijkheid moeten verschaffen voor partijen met tegenstrijdige belangen, zoals het Gemeentelijk Havenbedrijf Rotterdam (GHR) en natuurbewegingen. Nadat de demarcatielijn in het leven geroepen was, hielden havenontwerpers meer rekening met natuur- en milieuwaarden. Zo zijn enkele studies uitgevoerd die dieper inzicht moesten geven in de ontwikkeling van de kust na de aanleg van de nieuwe havenmond. Ingenieurs van Rijkswaterstaat en de gemeente Rotterdam namen tevens de volgende maatregelen om natuurwaarden te vergroten:
- Aanleg van duinenrijen langs industrieterreinen op de Maasvlakte; de duinenrij op de zuidoever van het Hartelkanaal en de duinenrij ten noorden van de MOT zijn daar een voorbeeld van.
- Afsluiting van het Oostvoornse Meer en aanleg van een groot deel van de Zuiderdam in zand.

### Staal
In 1968 zijn de eerste overzichten gemaakt met een indeling van de Maasvlakte met daarin de havenbekkens en industrieterreinen. Hierbij speelde de visie van het Rijk een grote rol, namelijk dat op de Maasvlakte alleen grootscheepse activiteiten plaats mochten vinden, zoals op- en overslag van olie, droge bulk en gas, waarbij diepstekende schepen werden gebruikt voor transport. Door het eerder mislukken van de vestiging van de Nederlandse staalindustrie in de Europoort, is getracht deze industrie alsnog in de Rotterdamse haven onder te brengen. De Maasvlakte zou hiervoor een geschikte locatie zijn. Een van de bedrijven die op de vlakte gevestigd zou moeten worden, was Hoogovens. Door stijgende productie was IJmuiden te klein geworden om de expansie op te vangen. De Maasvlakte zou een zeer gunstige locatie zijn voor de vestiging van de Hoogovens, onder andere door de ligging aan diep water. De aanvoer van kolen- en ertstoevoer, benodigd voor deze industrie, zou met diepstekende schepen gebeuren. Daarnaast werd deze ligging in de nabijheid van de afzetmarkt als een aantrekkelijk punt gezien.
De onderliggende visie bij de indeling van de Maasvlakte was de volgende: Ertsoverslag zou in het zuiden van de Maasvlakte gelegen moeten zijn vanwege de overslagmogelijkheden en het transport van en naar het achterland. Een staalbedrijf zou in de buurt van deze ertsopslag moeten worden gesitueerd. Omdat de staalindustrie in hoge mate afhankelijk was van erts, was het logisch de staalindustrie ten noorden van de droge bulk-sector te situeren. De oliesector was in het noorden van de Maasvlakte gepland, daar deze sector gebruik maakte van zeer diepstekende schepen. Omdat de aanleg- en onderhoudskosten van zeer diepe kanalen en bekkens hoog zouden zijn, moesten de kanalen zo kort mogelijk zijn. Om het zandtekort op de Maasvlakte tegen te gaan zou in het noorden een groot bassin gepland worden voor het winnen van veel zand waarmee andere stukken land opgespoten zouden kunnen worden. Het bassin zou gebruikt worden voor het creëren van afmeerplaatsen voor de zeer diepstekende schepen. Het vestigen van staalindustrie op de Maasvlakte ondervond echter problemen. Zo was het vinden van het grote aantal benodigde werknemers in het Rijnmondgebied een significant probleem. Ook waren er de nodige aspecten omtrent milieu en veiligheid die op groot verzet stuitten bij omwonenden. Ten derde speelde de ontoereikende infrastructuur voor de transporten een rol. Daarom is de komst van deze industrie uiteindelijk niet doorgegaan.
Door het uitdiepen van nieuw aan te leggen bekkens op de Maasvlakte, het Calandkanaal en de Nieuwe Waterweg zou het tekort in de zandbalans van de Rotterdamse haven veranderen in een overschot. Dit had tot gevolg dat het creëren van een grote zwaaikom niet meer een vereiste was om voldoende zand te verkrijgen.

## Aanleg havendammen
De aanleg van de Maasvlakte heeft volgens onderstaande volgorde plaatsgevonden:
- afsluiting Brielse gat
- baggeren geul −20 NAP, opspuiten vlakte
- basislagen Zuiderdam, uitbouw Noorderdam, zuidelijke zanddam op lengte, begin Splitsingsdam
- noordelijke en zuidelijke stenen dam tot gewenste lengte
- baggeren geul tot −22 NAP, Splitsingsdam op lengte, deel Zuiderdam af
- stenen Zuiderdam af, tijdelijke toegang schepen afsluiten.

In 1965 heeft Rijkswaterstaat aan drie aannemingsmaatschappijen, Boskalis NV, Van Hattum en Blankevoort NV en Adriaan Volker NV, opdracht gegeven de werken ter verbetering van de toegang tot de Europoorthavens in uitvoering te nemen. In het plan was opgenomen vanaf de kust in noordelijke richting een zanddam uit te bouwen. Om deze in zee te spuiten dam voldoende te vorderen diende wekelijks een hoeveelheid van 200.000 m³ zand gewonnen te worden. Als zandwinplaats was het Brielse Gat beschikbaar, een meer dat enige jaren eerder was gecreëerd door het zeewaartse gebied voor de afgedamde Brielse Maas te sluiten. Tegenwoordig staat dit meer bekend als het Oostvoornse meer. Gerekend tot een diepte van NAP −40 m was hier ongeveer 50 miljoen m³ fijn en grof zand ter beschikking voor het opspuiten van de Maasvlakte.
Voor het maken van het stenen gedeelte van de Zuiderdam en de gehele Noorderdam werden twee mogelijkheden onderzocht.
1. Het gebruikmaken van in IJmuiden gehanteerde kraaneilanden.
2. het inzetten van nieuw te ontwerpen drijvend en zelflossend materieel.
Nog afgezien van de hinder voor de scheepvaart bleek de werkbaarheid van de bij punt 1 genoemde kranen zeer gering, wegens de problemen van het aanleggen van transportmiddelen bij kranen op zee, terwijl het verstellen van de kraaneilanden alleen bij goed weer kan geschieden. Besloten werd dan ook tot het werken met drijvend en zelflossend materieel.
Voor het realiseren van de uit steen te storten onderbouw viel de keuze op een zelfvarend stortschip, terwijl voor de bovenbouw waarbij betonblokken van ongeveer 43.000 kg diende te worden aangebracht eveneens is uitgegaan van dit ontwerp. Voor het maken van de dam ter afsluiting van het Veerse Gat (1961) was destijds een stortschip ontwikkeld, waarmee gunstige ervaringen waren opgedaan. Dit principe bleek ook voor de stenen dammen bijzonder geschikt. Een nieuw ontwerp werd gedurende een jaar beproefd in het Nederlands Scheepsbouwkundig Proefstation te Wageningen. Zowel van de steenstorter als van het blokkenschip werden twee exemplaren besteld.
De steenstorters moesten dwars op de stroom kunnen lossen. Daarom werden zowel in het voor en achterschip schroeven aangebracht. De beide stortschepen voldeden ruimschoots aan de verwachtingen. Voor de blokkendam was aanvankelijk uitgegaan van de gedachte dat ook de blokken vanaf het schip in de dam konden worden geworpen. Bij proeven bleek dat de blokken dit geweld niet konden doorstaan. Besloten werd te gaan werken met de afvier-methode. Daartoe dient het blokkenschip in open zee middels radionavigatie in de directe nabijheid van de dam voor anker te worden gelegd. Vervolgens wordt met een kraanconstructie met een uitsteek van 25 m een betonblok middels een tang opgenomen, voortbewogen en gelost.
Voor de bouw van de dam zijn de volgende aantallen materialen gebruikt:
- 7.000.000 ton vulgrind.
- 1.200.000 ton grof grind
- 1.000.000 ton basalt
- 3.000.000 ton waterbouwsteen van 300–1000 kg.
- 1.500.000 ton waterbouwsteen van 1000–6000 kg.
- 2.365.000 ton betonblokken (55.000 stuks van 43 ton).

Voor het verwerken van deze materialen is een werkgebied van 90 ha gebruikt in het Europoortgebied. Dit terrein grensde zowel aan het Beerkanaal, als aan de Dintelhaven, zodat aan- en afvoer van materiaal zowel met zeeschepen als met binnenvaartschepen plaats kon vinden. Het aanvoeren van 7 miljoen ton vulgrind over de binnenvaartwegen en de Nieuwe Waterweg leverde bezwaren op, wegens de vergroting van het toch al zo drukke scheepvaartverkeer. De aanvoer per binnenvaartschip zou bovendien een overslaginrichting vereisen om het grind in zeewaardige onderlossers te laden. Een oplossing waarbij deze bezwaren konden worden ondervangen werd gevonden door dit grind te onttrekken aan grindbanken voor de Engelse kust. Het werd met sleepzuigers gewonnen, getransporteerd en direct gelost in het tracé van de dammen.
De te verwerken hoeveelheid van 1.200.000 ton grof grind kwam uit Limburg en de 1.000.000 ton basalt uit Duitsland. Het grootste gedeelte van de breuksteen werd per spoor uit België aangevoerd, de overige kwamen per zeeschip uit Noorwegen.
Voor het maken van de betonblokken is bij de Dintelhaven een betoncentrale gebouwd, met een capaciteit van 180 m³/uur. Deze betoncentrale (MEBIN) draait vandaag de dag nog steeds. De aanvoer van steenslag, cement en zand geschiedde via het Hartelkanaal. Er werd gewerkt met zware toeslagmaterialen om de soortelijke massa van de blokken zo groot mogelijk te maken. Voor de productie van de betonblokken is gebruikgemaakt van 170 stalen bekistingen om zo een weekproductie van 250 blokken te halen.
Het ontwerp van de nieuwe havenmond voorzag in een toegang met bodem op NAP −19,00 meter, waardoor circa 20 miljoen m³ grond moest worden verwijderd. Nog tijdens de voorbereiding werd deze bodemdiepte gewijzigd in NAP −22,00 m, waardoor de hoeveelheid te verrichten baggerwerk toenam tot 70 miljoen m³. Dit werk kon alleen op efficiënte wijze uitgevoerd worden met sleephopperzuigers. In de vaarroute bevonden zich nog enkele scheepswrakken, sommige daarvan werden tot een diepte van NAP −22,00 m weggezogen met een bodemzuiger, een aantal andere wrakken werd geborgen door een bergingsbedrijf.

### Indeling
Begin 1969 kon voor het nieuw ontstane industrieterrein op de Maasvlakte een eerste indeling worden gemaakt. In het noordoosten van dit gebied is in 1972 de Maasvlakte Olie Terminal (MOT) aangelegd. Hiervoor werd in 1971 de Papegaaienbek aangelegd. Dit stukje land moest de stroom geleiden die bij vloedstroom de Maasvlakte binnenkwam. Hierdoor lagen de afgemeerde schepen bij de MOT-terminal in de luwte van deze stroom hetgeen de veiligheid ten goede kwam. In 1971 was door het Rijk opgelegd dat te allen tijde een ontsluiting voor een eventuele uitbreiding van de Maasvlakte moest worden veiliggesteld. Deze uitbreiding zou ten westen van de Maasvlakte worden aangelegd, waarbij scheepvaart via een verlengde Mississippihaven zou worden ontsloten. Dit betekende dat de Mississippihaven moest worden verlegd omdat de eventuele ontsluiting via het doortrekken van een kanaal in het meest zuidelijke deel van de Maasvlakte moest geschieden. Om die reden werd dit havenbekken aangelegd als doorgaand kanaal met taluds en bodembescherming. Het gevolg was dat het oude bekken gedempt moest worden. Ten zuiden van de MOT was in 1972 de Europahaven gegraven welke tevens diende als koelwatervoorziening voor de centrale Maasvlakte van het Elektriciteitsbedrijf Zuid-Holland (EZH) (na gebruik wordt het koelwater in de Noordzee geloosd). In 1973 is aan de Mississippihaven een kolen- en ertsterminal door het Europees Massagoed Overslagbedrijf (EMO) gebouwd en in gebruik genomen. Het Hartelkanaal was reeds volledig operationeel waardoor de overslag naar het achterland in bedrijf was.
Over de aanleg van de Maasvlakte is een documentaire van 28 minuten gemaakt: Mond voor mammoets (1970), geregisseerd door Joop Burcksen en Ruud Herblot, en geproduceerd door Mundofilm. De nadruk in deze film ligt op de aanleg van de havendammen en de toegangsgeul

## Inrichting (1974-1997)
Deze periode werd gekenmerkt door de tweede oliecrisis en de daaropvolgende veranderende inzichten wat uitbreiding van de Rotterdamse haven betreft. Na 1979 richtte het beleid zich meer op risicospreiding en kwam de nadruk op de efficiency van de bestaande haven te liggen. Men had weinig geld over om de haven verder in de breedte te ontwikkelen en wilde inkomsten veiligstellen alvorens te investeren.
Om de toegankelijkheid van de haven te allen tijde te kunnen garanderen diende veel onderhoud aan de toegangsgeul en havenbekkens gepleegd te worden in de vorm van onderhoudsbaggerwerkzaamheden. Hierbij werd zeer veel vervuild slib weggehaald. Door de groeiende kennis op het gebied van verontreinigde baggerspecie werd de baggerspecieproblematiek een belangrijk aspect. Als oplossing voor deze problematiek werd door de gemeente Rotterdam en Rijkswaterstaat in de jaren 1986/87 een grote opslagplaats voor verontreinigde baggerspecie aangelegd op het zuidwestelijke deel van de Maasvlakte, de Slufter.

### Containers
Begin jaren 1980 kwam de containersector sterk op. Door de grote stijging van de op- en overslag van containers werd het noodzakelijk voor de bedrijven in deze sector uitbreidingsmogelijkheden te zoeken. De opspuiting van de Maasvlakte was reeds voor het grootste deel voltooid. Meerdere percelen waren in gebruik genomen door de MOT, de EMO en de EZH. Het middenterrein van de Maasvlakte moest echter nog een invulling krijgen. Door de groei van de containersector waren de ruimten in de Europoort en de Botlek te klein geworden om aan de vraag naar op- en overslag van containers te kunnen voldoen. Hierdoor zochten de containerterminals naar uitbreiding op de Maasvlakte. Vanaf begin jaren zeventig heeft het Rijk de komst van deze bedrijvigheid tegengehouden omdat de Maasvlakte bedoeld was voor grootscheepse activiteiten met diepstekende schepen. De uitbreidingen in de containersector waren toentertijd gepland in de Oranjehaven (gelegen aan de noordzijde van de Nieuwe Waterweg tussen Maassluis en Hoek van Holland), waar in deze periode een ommezwaai kwam te liggen. Door de steeds grotere afmetingen van containerschepen zouden de kanalen en bekkens in de Europoort en Botlek echter te ondiep worden. Deze gegevens maakten het voor de containerbedrijven mogelijk om zich op de Maasvlakte te gaan vestigen.
Vanaf 1983 heeft Europe Combined Terminals (ECT) de eerste containerterminal op het middenterrein van de Maasvlakte ontwikkeld: de Delta Terminal (operationeel sinds 1986). In 1998 is door het GHR voor deze terminal een havenbekken gecreëerd, de Amazonehaven. De Deense rederij Maersk bouwde eind jaren 1990 langs de Europahaven ook een containerterminal. In 1996 werd het gebied ten noorden van de Slufter ontwikkeld. Hier werd het zogenoemde Distripark Maasvlakte aangelegd, alwaar ondernemingen hun distributie van goederen centraal kunnen regelen in de nabijheid van geavanceerde infrastructuur. Daarnaast is in 1997 de Beerdam doorgestoken om een toegang voor de binnenvaart te creëren.

## Uitbreiding
Wegens aanhoudende groei van met name de op- en overslag van containers in de Rotterdamse haven is vanaf eind 20ste eeuw onderzoek gestart naar verdere uitbreidingsmogelijkheden van de haven. Bestaande terreinen bleken niet meer te kunnen voorzien in de vraag naar ruimte voor grootschalige havenactiviteiten. Daarom is begin 21ste eeuw besloten de Maasvlakte in westelijke richting met 2.000 ha te vergroten. De naam voor het uitbreidingsproject alsook het nieuwe industrieterrein werd Maasvlakte 2.

title: Maasvlakte

wikitext:
{{zie dp}}
{{Infobox wijk
| soort = Haven- en industriegebied
| kaart = [[Bestand:Rotterdamse wijken-maasvlakte.PNG|265px]]
| naam = Maasvlakte
| gemeente = [[Gemeente Rotterdam|Rotterdam]]
| stadsdeel =
| opp = 39,68 km²
| cbs = 05992308
| web =
| detailkaart = MV2 plankaart Gr tcm81-33695.jpg
| portaal = Rotterdam
}}
[[Bestand:Rotterdamse haven.jpg|thumb|Maasvlakte (situatie 2005, voor het volledig uitgraven van de Yangtzehaven)]]
[[Bestand:Vuurtoren Maasvlakte.JPG|thumb|Vuurtoren Maasvlakte]]
[[Bestand:Windmolens maasvlakte.jpg|thumb|Windmolens op de Maasvlakte]]
[[Bestand:Europahaven.JPG|thumb|Europahaven]]
[[Bestand:Toekomstbeeld Maasvlakte 2 2 G tcm81-32520.jpg|thumb|Op de voorgrond de Tweede Maasvlakte]]
De '''Maasvlakte''', ook wel '''Eerste Maasvlakte''' genoemd ter onderscheid van de later aangelegde [[Tweede Maasvlakte]], is een groot [[industriegebied]] dat is aangelegd in de [[Maasmonding]]. De vlakte ligt direct aan de [[Noordzee]], ze maakt deel uit van de [[Rotterdamse haven]] en behoort tot de [[gemeente Rotterdam]]. De stad [[Rotterdam]] ligt echter 40 kilometer landinwaarts.

De Maasvlakte is in de [[1960-1969|jaren zestig]] aangelegd. In [[1973]] meerden de eerste [[Schip (transportmiddel)|schepen]] af. De Maasvlakte is gebouwd door het leggen van een [[ringdijk]] waarbinnen [[zand]] uit de Noordzee werd opgespoten. Dit vormt nu de bodem van de vlakte. In het zand zitten nog veel [[fossiel]]en. Het gebied is daarom populair bij fossielenzoekers.

De belangrijkste bedrijven op de Maasvlakte zijn:
* [[Maasvlakte Olie Terminal]]
* De Delta Terminal van [[Europe Container Terminals]]
* [[APM Terminals]], [[Container (kist)|containerterminal]] van [[Maersk]]
* De kolen- en biomassagestookte [[centrale Maasvlakte|energiecentrale]] van [[E.ON|E.ON Benelux]]
* [[LyondellBasell]] dat [[styreen]] en [[propeenoxide]] produceert
* Het [[Europees Massagoed Overslagbedrijf]] alwaar overslag van erts en kolen plaatsvindt
* [[Loders Croklaan]] dat een [[palmolie]]-terminal exploiteert.

De Maasvlakte was voor de bouw van [[Tweede Maasvlakte|Maasvlakte 2]] het begin van de [[Betuweroute]] en de [[Rijksweg 15|N15]]. In de [[Basisregistratie Adressen en Gebouwen]] (BAG) is Maasvlakte een aparte woonplaats in de gemeente Rotterdam.

== Plannen ==
Begin jaren 1960 bezochten steeds meer schepen de Rotterdamse haven en werd tevens de afmeting van die schepen steeds groter waardoor de vaarwegen in Rotterdam (waaronder de [[Nieuwe Waterweg]]) bij verdere groei een te kleine capaciteit zouden hebben. Een oplossing zou zijn de Nieuwe Waterweg te verbreden en te verdiepen. Wanneer de scheepvaart zou toenemen door de aanleg van havens en industriegebieden ten westen van Rotterdam, was het echter mogelijk dat nautische onveiligheid zou optreden. Dit betekende dat schepen de havens niet meer veilig konden bereiken en dat het grote aanbod van schepen op de vaarwegen opstoppingen en dus langere vaartijden met zich mee zouden brengen. Er werd daarom gedacht aan het creëren van een vlakte in de Noordzee: de Maasvlakte.

=== Besluit ===
In juli [[1964]] werd door de Nederlandse [[regering]] een besluit genomen omtrent de grenzen van de nieuwe vlakte. Er heerste onenigheid omtrent de begrenzing: door de tegenstrijdige belangen van de havenautoriteiten en milieubewegingen wat het [[Brielse Gat]] betreft dienden maatregelen genomen te worden om voor de twee duidelijkheid te verschaffen omtrent de zuidelijke begrenzing. Het advies dat in 1964 door de ''Vaste Commissie van de Rijksdienst voor het Nationaal Plan'' was uitgebracht, werd door de regering overgenomen. De grenslijn liep van het noordelijke deel van de Brielse Dam naar de Westplaat. Ten noorden van de lijn mochten havenactiviteiten worden gepland en ten zuiden ervan diende natuurontwikkeling plaats te vinden en waren havenactiviteiten uitgesloten. Ook bij een eventuele verdere uitbreiding van de Rotterdamse haven zou deze lijn duidelijkheid moeten verschaffen voor partijen met tegenstrijdige belangen, zoals het [[Havenbedrijf Rotterdam N.V.|Gemeentelijk Havenbedrijf Rotterdam]] (GHR) en natuurbewegingen. Nadat de demarcatielijn in het leven geroepen was, hielden havenontwerpers meer rekening met natuur- en milieuwaarden. Zo zijn enkele studies uitgevoerd die dieper inzicht moesten geven in de ontwikkeling van de kust na de aanleg van de nieuwe havenmond. [[Ingenieur]]s van [[Rijkswaterstaat]] en de gemeente Rotterdam namen tevens de volgende maatregelen om natuurwaarden te vergroten:
* Aanleg van duinenrijen langs industrieterreinen op de Maasvlakte; de duinenrij op de zuidoever van het Hartelkanaal en de duinenrij ten noorden van de MOT zijn daar een voorbeeld van.
* Afsluiting van het Oostvoornse Meer en aanleg van een groot deel van de Zuiderdam in zand.

=== Staal ===
In [[1968]] zijn de eerste overzichten gemaakt met een indeling van de Maasvlakte met daarin de havenbekkens en industrieterreinen. Hierbij speelde de visie van het Rijk een grote rol, namelijk dat op de Maasvlakte alleen grootscheepse activiteiten plaats mochten vinden, zoals op- en overslag van olie, droge bulk en gas, waarbij diepstekende schepen werden gebruikt voor transport. Door het eerder mislukken van de vestiging van de Nederlandse [[staalindustrie]] in de [[Europoort]], is getracht deze industrie alsnog in de Rotterdamse haven onder te brengen. De Maasvlakte zou hiervoor een geschikte locatie zijn. Een van de bedrijven die op de vlakte gevestigd zou moeten worden, was [[Koninklijke Hoogovens|Hoogovens]]. Door stijgende productie was [[IJmuiden]] te klein geworden om de expansie op te vangen. De Maasvlakte zou een zeer gunstige locatie zijn voor de vestiging van de Hoogovens, onder andere door de ligging aan diep water. De aanvoer van kolen- en ertstoevoer, benodigd voor deze industrie, zou met diepstekende schepen gebeuren. Daarnaast werd deze ligging in de nabijheid van de afzetmarkt als een aantrekkelijk punt gezien.

De onderliggende visie bij de indeling van de Maasvlakte was de volgende: [[Erts (mineraal)|Erts]]overslag zou in het zuiden van de Maasvlakte gelegen moeten zijn vanwege de overslagmogelijkheden en het transport van en naar het [[Periferie (aardrijkskunde)|achterland]]. Een staalbedrijf zou in de buurt van deze ertsopslag moeten worden gesitueerd. Omdat de staalindustrie in hoge mate afhankelijk was van erts, was het logisch de staalindustrie ten noorden van de droge bulk-sector te situeren. De oliesector was in het noorden van de Maasvlakte gepland, daar deze sector gebruik maakte van zeer diepstekende schepen. Omdat de aanleg- en onderhoudskosten van zeer diepe kanalen en bekkens hoog zouden zijn, moesten de kanalen zo kort mogelijk zijn. Om het zandtekort op de Maasvlakte tegen te gaan zou in het noorden een groot bassin gepland worden voor het winnen van veel zand waarmee andere stukken land opgespoten zouden kunnen worden. Het bassin zou gebruikt worden voor het creëren van afmeerplaatsen voor de zeer diepstekende schepen. Het vestigen van staalindustrie op de Maasvlakte ondervond echter problemen. Zo was het vinden van het grote aantal benodigde werknemers in het Rijnmondgebied een significant probleem. Ook waren er de nodige aspecten omtrent milieu en veiligheid die op groot verzet stuitten bij omwonenden. Ten derde speelde de ontoereikende infrastructuur voor de transporten een rol. Daarom is de komst van deze industrie uiteindelijk niet doorgegaan.

Door het uitdiepen van nieuw aan te leggen bekkens op de Maasvlakte, het Calandkanaal en de Nieuwe Waterweg zou het tekort in de zandbalans van de Rotterdamse haven veranderen in een overschot. Dit had tot gevolg dat het creëren van een grote [[zwaaikom]] niet meer een vereiste was om voldoende zand te verkrijgen.

== Aanleg havendammen ==
De aanleg van de Maasvlakte heeft volgens onderstaande volgorde plaatsgevonden:
* afsluiting Brielse gat
* baggeren geul −20 [[Normaal Amsterdams Peil|NAP]], opspuiten vlakte
* basislagen Zuiderdam, uitbouw Noorderdam, zuidelijke zanddam op lengte, begin [[Splitsingsdam]]
* noordelijke en zuidelijke stenen dam tot gewenste lengte
* baggeren geul tot −22 NAP, Splitsingsdam op lengte, deel Zuiderdam af
* stenen Zuiderdam af, tijdelijke toegang schepen afsluiten.

In [[1965]] heeft Rijkswaterstaat aan drie aannemingsmaatschappijen, [[Boskalis|Boskalis NV]], [[Van Hattum en Blankevoort]] NV en Adriaan Volker NV, opdracht gegeven de werken ter verbetering van de toegang tot de Europoorthavens in uitvoering te nemen. In het plan was opgenomen vanaf de kust in noordelijke richting een zanddam uit te bouwen. Om deze in zee te spuiten dam voldoende te vorderen diende wekelijks een hoeveelheid van 200.000 m³ zand gewonnen te worden. Als zandwinplaats was het ''Brielse Gat'' beschikbaar, een meer dat enige jaren eerder was gecreëerd door het zeewaartse gebied voor de afgedamde Brielse Maas te sluiten. Tegenwoordig staat dit meer bekend als het [[Oostvoornse meer]]. Gerekend tot een diepte van NAP −40 m was hier ongeveer 50 miljoen m³ fijn en grof zand ter beschikking voor het opspuiten van de Maasvlakte.

Voor het maken van het stenen gedeelte van de Zuiderdam en de gehele Noorderdam werden twee mogelijkheden onderzocht.
1. Het gebruikmaken van in IJmuiden gehanteerde kraaneilanden.
2. het inzetten van nieuw te ontwerpen drijvend en zelflossend materieel.
Nog afgezien van de hinder voor de scheepvaart bleek de werkbaarheid van de bij punt 1 genoemde [[Kraan (machine)|kranen]] zeer gering, wegens de problemen van het aanleggen van transportmiddelen bij kranen op zee, terwijl het verstellen van de kraaneilanden alleen bij goed weer kan geschieden. Besloten werd dan ook tot het werken met drijvend en zelflossend materieel.
Voor het realiseren van de uit steen te storten onderbouw viel de keuze op een zelfvarend stortschip, terwijl voor de bovenbouw waarbij betonblokken van ongeveer 43.000 kg diende te worden aangebracht eveneens is uitgegaan van dit ontwerp. Voor het maken van de dam ter afsluiting van het [[Veerse Gat]] (1961) was destijds een stortschip ontwikkeld, waarmee gunstige ervaringen waren opgedaan. Dit principe bleek ook voor de stenen dammen bijzonder geschikt. Een nieuw ontwerp werd gedurende een jaar beproefd in het [[Maritiem Research Instituut Nederland|Nederlands Scheepsbouwkundig Proefstation]] te [[Wageningen (Nederland)|Wageningen]]. Zowel van de steenstorter als van het blokkenschip werden twee exemplaren besteld.
[[Bestand:WBK002331.jpg|thumb|Blokkenplaatsvaartuig Libra]]

De steenstorters moesten dwars op de stroom kunnen lossen. Daarom werden zowel in het voor en achterschip [[Scheepsschroef|schroeven]] aangebracht. De beide stortschepen voldeden ruimschoots aan de verwachtingen. Voor de blokkendam was aanvankelijk uitgegaan van de gedachte dat ook de blokken vanaf het schip in de dam konden worden geworpen. Bij proeven bleek dat de blokken dit geweld niet konden doorstaan. Besloten werd te gaan werken met de afvier-methode. Daartoe dient het blokkenschip in open zee middels [[radionavigatie]] in de directe nabijheid van de dam voor anker te worden gelegd. Vervolgens wordt met een kraanconstructie met een uitsteek van 25 m een betonblok middels een tang opgenomen, voortbewogen en gelost.

Voor de bouw van de dam zijn de volgende aantallen materialen gebruikt:
* 7.000.000 ton [[Grind|vulgrind]].
* 1.200.000 ton grof [[grind]]
* 1.000.000 ton [[Basalt (gesteente)|basalt]]
* 3.000.000 ton [[waterbouwsteen]] van 300–1000 kg.
* 1.500.000 ton waterbouwsteen van 1000–6000 kg.
* 2.365.000 ton [[Betonnen_golfbrekerelementen#Volumineuze_elementen|betonblokken]] (55.000 stuks van 43 ton).

Voor het verwerken van deze materialen is een werkgebied van 90 ha gebruikt in het Europoortgebied. Dit terrein grensde zowel aan het [[Beerkanaal]], als aan de [[Dintelhaven]], zodat aan- en afvoer van materiaal zowel met zeeschepen als met binnenvaartschepen plaats kon vinden. Het aanvoeren van 7 miljoen ton vulgrind over de binnenvaartwegen en de Nieuwe Waterweg leverde bezwaren op, wegens de vergroting van het toch al zo drukke scheepvaartverkeer. De aanvoer per binnenvaartschip zou bovendien een overslaginrichting vereisen om het grind in zeewaardige onderlossers te laden. Een oplossing waarbij deze bezwaren konden worden ondervangen werd gevonden door dit grind te onttrekken aan grindbanken voor de [[Verenigd Koninkrijk|Engelse]] kust. Het werd met sleepzuigers gewonnen, getransporteerd en direct gelost in het tracé van de dammen.
De te verwerken hoeveelheid van 1.200.000 ton grof grind kwam uit [[Limburg (Nederlandse provincie)|Limburg]] en de 1.000.000 ton basalt uit [[Duitsland]]. Het grootste gedeelte van de breuksteen werd per spoor uit [[België]] aangevoerd, de overige kwamen per zeeschip uit [[Noorwegen]].

Voor het maken van de betonblokken is bij de Dintelhaven een betoncentrale gebouwd, met een capaciteit van 180 m³/uur. Deze betoncentrale (MEBIN) draait vandaag de dag nog steeds. De aanvoer van [[steenslag]], [[Cement (bouwmateriaal)|cement]] en zand geschiedde via het [[Hartelkanaal]]. Er werd gewerkt met zware toeslagmaterialen om de soortelijke massa van de blokken zo groot mogelijk te maken. Voor de productie van de betonblokken is gebruikgemaakt van 170 stalen [[bekisting]]en om zo een weekproductie van 250 blokken te halen.

Het ontwerp van de nieuwe havenmond voorzag in een toegang met bodem op NAP −19,00 meter, waardoor circa 20 miljoen m³ grond moest worden verwijderd. Nog tijdens de voorbereiding werd deze bodemdiepte gewijzigd in NAP −22,00 m, waardoor de hoeveelheid te verrichten baggerwerk toenam tot 70 miljoen m³. Dit werk kon alleen op efficiënte wijze uitgevoerd worden met [[sleephopperzuiger]]s. In de vaarroute bevonden zich nog enkele [[scheepswrak]]ken, sommige daarvan werden tot een diepte van NAP −22,00 m weggezogen met een bodemzuiger, een aantal andere wrakken werd geborgen door een [[Berging (scheepvaart)|bergingsbedrijf]].

=== Indeling ===
Begin 1969 kon voor het nieuw ontstane industrieterrein op de Maasvlakte een eerste indeling worden gemaakt. In het noordoosten van dit gebied is in 1972 de [[Maasvlakte Olie Terminal]] (MOT) aangelegd. Hiervoor werd in 1971 de Papegaaienbek aangelegd. Dit stukje land moest de stroom geleiden die bij [[Vloedschaar|vloedstroom]] de Maasvlakte binnenkwam. Hierdoor lagen de afgemeerde schepen bij de MOT-terminal in de luwte van deze stroom hetgeen de veiligheid ten goede kwam. In 1971 was door het Rijk opgelegd dat te allen tijde een ontsluiting voor een eventuele uitbreiding van de Maasvlakte moest worden veiliggesteld. Deze uitbreiding zou ten westen van de Maasvlakte worden aangelegd, waarbij scheepvaart via een verlengde [[Mississippihaven]] zou worden ontsloten. Dit betekende dat de Mississippihaven moest worden verlegd omdat de eventuele ontsluiting via het doortrekken van een kanaal in het meest zuidelijke deel van de Maasvlakte moest geschieden. Om die reden werd dit havenbekken aangelegd als doorgaand kanaal met taluds en bodembescherming. Het gevolg was dat het oude bekken gedempt moest worden. Ten zuiden van de MOT was in 1972 de [[Europahaven]] gegraven welke tevens diende als koelwatervoorziening voor de [[centrale Maasvlakte]] van het [[Elektriciteitsbedrijf Zuid-Holland]] (EZH) (na gebruik wordt het [[koelwater]] in de Noordzee geloosd). In 1973 is aan de Mississippihaven een kolen- en ertsterminal door het [[Europees Massagoed Overslagbedrijf]] (EMO) gebouwd en in gebruik genomen. Het Hartelkanaal was reeds volledig operationeel waardoor de overslag naar het achterland in bedrijf was.

Over de aanleg van de Maasvlakte is een [[documentaire]] van 28 minuten gemaakt: ''Mond voor mammoets'' (1970), geregisseerd door Joop Burcksen en Ruud Herblot, en geproduceerd door Mundofilm.<ref>{{Citeer web |url=https://www.youtube.com/watch?v=wNKp8NooEMY |titel=Mond voor Mammoets |achternaam=Burcksen |voornaam=Joop |medeauteurs=Herblot, Ruud |datum=1970 |bezochtdatum=2012-03-19 |uitgever=Mundo Films|archiefurl=https://web.archive.org/web/20230319123116/https://www.youtube.com/watch?v=wNKp8NooEMY|archiefdatum=2023-03-19}}</ref> De nadruk in deze film ligt op de aanleg van de havendammen en de toegangsgeul

== Inrichting (1974-1997) ==
Deze periode werd gekenmerkt door de [[tweede oliecrisis]] en de daaropvolgende veranderende inzichten wat uitbreiding van de Rotterdamse haven betreft. Na 1979 richtte het beleid zich meer op risicospreiding en kwam de nadruk op de efficiency van de bestaande haven te liggen. Men had weinig geld over om de haven verder in de breedte te ontwikkelen en wilde inkomsten veiligstellen alvorens te investeren.

Om de toegankelijkheid van de haven te allen tijde te kunnen garanderen diende veel onderhoud aan de toegangsgeul en havenbekkens gepleegd te worden in de vorm van onderhoudsbaggerwerkzaamheden. Hierbij werd zeer veel vervuild slib weggehaald. Door de groeiende kennis op het gebied van verontreinigde [[baggerspecie]] werd de baggerspecieproblematiek een belangrijk aspect. Als oplossing voor deze problematiek werd door de gemeente Rotterdam en Rijkswaterstaat in de jaren 1986/87 een grote opslagplaats voor verontreinigde baggerspecie aangelegd op het zuidwestelijke deel van de Maasvlakte, de [[Slufter (Maasvlakte)|Slufter]].

=== Containers ===
Begin jaren 1980 kwam de containersector sterk op. Door de grote stijging van de op- en overslag van [[Container (kist)|containers]] werd het noodzakelijk voor de bedrijven in deze sector uitbreidingsmogelijkheden te zoeken. De opspuiting van de Maasvlakte was reeds voor het grootste deel voltooid. Meerdere percelen waren in gebruik genomen door de MOT, de EMO en de EZH. Het middenterrein van de Maasvlakte moest echter nog een invulling krijgen. Door de groei van de containersector waren de ruimten in de Europoort en de [[Botlek]] te klein geworden om aan de vraag naar op- en overslag van containers te kunnen voldoen. Hierdoor zochten de containerterminals naar uitbreiding op de Maasvlakte. Vanaf begin jaren zeventig heeft het Rijk de komst van deze bedrijvigheid tegengehouden omdat de Maasvlakte bedoeld was voor grootscheepse activiteiten met diepstekende schepen. De uitbreidingen in de containersector waren toentertijd gepland in de Oranjehaven (gelegen aan de noordzijde van de Nieuwe Waterweg tussen Maassluis en Hoek van Holland), waar in deze periode een ommezwaai kwam te liggen. Door de steeds grotere afmetingen van containerschepen zouden de kanalen en bekkens in de Europoort en Botlek echter te ondiep worden. Deze gegevens maakten het voor de containerbedrijven mogelijk om zich op de Maasvlakte te gaan vestigen.

Vanaf [[1983]] heeft [[Europe Container Terminals|Europe Combined Terminals]] (ECT) de eerste containerterminal op het middenterrein van de Maasvlakte ontwikkeld: de Delta Terminal (operationeel sinds 1986). In 1998 is door het GHR voor deze terminal een havenbekken gecreëerd, de [[Amazonehaven]]. De Deense rederij Maersk bouwde eind jaren 1990 langs de Europahaven ook een containerterminal. In [[1996]] werd het gebied ten noorden van de Slufter ontwikkeld. Hier werd het zogenoemde ''Distripark Maasvlakte'' aangelegd, alwaar ondernemingen hun distributie van goederen centraal kunnen regelen in de nabijheid van geavanceerde [[infrastructuur]]. Daarnaast is in 1997 de [[Beerdam]] doorgestoken om een toegang voor de [[binnenvaart]] te creëren.

== Uitbreiding ==
Wegens aanhoudende groei van met name de op- en overslag van containers in de Rotterdamse haven is vanaf eind 20ste eeuw onderzoek gestart naar verdere uitbreidingsmogelijkheden van de haven. Bestaande terreinen bleken niet meer te kunnen voorzien in de vraag naar ruimte voor grootschalige havenactiviteiten. Daarom is begin 21ste eeuw besloten de Maasvlakte in westelijke richting met 2.000 ha te vergroten. De naam voor het uitbreidingsproject alsook het nieuwe industrieterrein werd [[Tweede Maasvlakte|Maasvlakte 2]].

== Zie ook ==
* [[Achtste Petroleumhaven]]
* [[Amazonehaven]]
* [[Beerkanaal]]
* [[Europahaven]]
* [[Hartelhaven]]
* [[Heliport Maasvlakte]]
* [[Hudsonhaven]]
* [[Maasvlakte Airport]]
* [[Mississippihaven]]
* [[Nijlhaven]]
* [[Slufter (Maasvlakte)]]
* [[Slufterstrand]]
* [[Tweede Maasvlakte]]
* [[Yangtzekanaal]]

{{Navigatie havens Rotterdam}}
{{Appendix}}
{{Bibliografische informatie}}
{{Coor title dms|51|57|9|N|4|2|47|E|type:city_scale:100000_region:NL}}

[[Categorie:Rotterdams havengebied]]
[[Categorie:Schelde- en Maasdelta]]
[[Categorie:Rijndelta]]
[[Categorie:Scheepvaart in Zuid-Holland]]

title: Kerngegevens

Gemeente: Rotterdam

title: Maasvlakte

Inwoners · (2023): 5 · (0 inw./km²)

Woningvoorraad: 0 woningen

title: Detailkaart

Detailkaart: Kaart van Maasvlakte

Portaal: Rotterdam