text:
# Huisgierzwaluw
De huisgierzwaluw (Apus affinis) is een lid van de familie van gierzwaluwen (Apodidae) en komt wijd verspreid over Afrika en Azië voor.
Hoewel de huisgierzwaluw qua uiterlijk lijkt op de huiszwaluw, zijn het geen nauw verwante vogelsoorten. De huiszwaluw komt namelijk uit de orde van de zangvogels. Dit is een voorbeeld van convergente evolutie.

## Beschrijving
De huisgierzwaluw is een kleine gierzwaluw van 12 tot 13,5 cm lengte en een spanwijdte van 33 cm (de gewone gierzwaluw heeft een spanwijdte van 42 cm). De vogel is egaal zwart met een witte stuit, waarbij het wit van de stuit een eindje doorloopt tot op de flanken. Huisgierzwaluwen hebben een vrij korte, niet gevorkte staart en ze hebben een fladderende manier van vliegen, net als huiszwaluwen. Ze maken een tinkelend geluid.
Ze lijken sterk op de grote huisgierzwaluw (A. nipalensis) die oostelijker in het oriëntaals gebied voorkomt en die vroeger als de ondersoort A. a. nipalesnis werd beschouwd.

## Verspreiding en leefgebied
De huisgierzwaluw broedt in Afrika en van daar noordoostwaarts, richting het zuiden van India en Sri Lanka. De meeste populaties zijn standvogel, maar sommige populaties zoals die in Noord-Afrika zijn trekvogels die meer zuidelijk overwinteren.
De soort telt 6 ondersoorten:
- A. a. galilejensis: van noordwestelijk Afrika tot Pakistan, van oostelijk Soedan tot noordwestelijk Somalië.
- A. a. bannermani: de eilanden in de Golf van Guinee.
- A. a. aerobates: van Mauritanië tot Somalië en oostelijk Zuid-Afrika.
- A. a. theresae: van westelijk en zuidelijk Angola en zuidelijk Zambia tot Zuid-Afrika.
- A. a. affinis: van zuidelijk Somalië tot Mozambique.
- A. a. singalensis: zuidelijk India en Sri Lanka.

Huisgierzwaluwen nestelen tegen rotsen, in grotten maar ook in steden tegen huizen en winkels. Zij foerageren in open landschappen.

### In de Lage Landen
De huisgierzwaluw is een uiterst zeldzame dwaalgast in West-Europa. Er zijn tussen 2001 en 2021 vier bevestigde waarnemingen in Nederland. In België werd de soort voor het eerst waargenomen in 2020 boven natuurgebied De Fonteintjes in Blankenberge.

## Status
De huisgierzwaluw is een algemene vogel van laagland en heuvelland tot op een hoogte van 1800 m boven de zeespiegel. De huisgierzwaluw heeft een enorm groot verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven uiterst gering. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd. De indruk bestaat dat de aantallen toenemen; om die reden staat de huisgierzwaluw als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.

title: Huisgierzwaluw

wikitext:
{{Taxobox vogel
| status            = LC
| statusbron        = 2016
| rl-id             = 22686856
| afbeelding        = House swift I IMG 3260.jpg
| afbeeldingtekst   = Huisgierzwaluw
| orde              = [[Gierzwaluwachtigen|Apodiformes]] (Gierzwaluwachtigen)
| familie           = [[Gierzwaluwen|Apodidae]] (Gierzwaluwen)
| geslacht          = ''[[Apus (geslacht)|Apus]]''
| w-naam            = ''Apus affinis''
| auteur            = [[John Edward Gray|Gray, JE]]
| datum             = 1830
| haakjes           = ja
| afbeeldingII      = ApusAffinisDistribution.png
| afbeeldingIItekst =
Verspreiding. Lichtgroen = Voorkomen als [[Zomervogel (vogel)|zomervogel]]. Donkergroen = Voorkomen als [[standvogel]].

| commons           = Category:Apus affinis
| species           = Apus affinis
| afbeelding2=Little Swift (Apus affinis) from Choorakkattukara ML155355721.wav
}}

De '''huisgierzwaluw''' (''Apus affinis'') is een lid van de familie van [[gierzwaluwen]] (Apodidae) en komt wijd verspreid over [[Afrika]] en [[Azië]] voor.

Hoewel de huisgierzwaluw qua uiterlijk lijkt op de [[huiszwaluw]], zijn het geen nauw verwante vogelsoorten. De huiszwaluw komt namelijk uit de orde van de [[zangvogels]]. Dit is een voorbeeld van [[convergente evolutie]].

== Beschrijving ==
De huisgierzwaluw is een kleine gierzwaluw van 12 tot 13,5 cm lengte en een spanwijdte van 33 cm (de gewone [[gierzwaluw]] heeft een spanwijdte van 42 cm). De vogel is egaal zwart met een witte stuit, waarbij het wit van de stuit een eindje doorloopt tot op de flanken. Huisgierzwaluwen hebben een vrij korte, niet gevorkte staart en ze hebben een fladderende manier van vliegen, net als huiszwaluwen. Ze maken een tinkelend geluid.<ref>{{aut|Mullarny, K.}} ''et al.'', 1999. ANWB Vogelgids van Europa, Tirion, Baarn. {{ISBN|90-18-01212-2}}</ref>

Ze lijken sterk op de [[grote huisgierzwaluw]] (''A. nipalensis'') die oostelijker in het [[oriëntaals gebied]] voorkomt en die vroeger als de ondersoort ''A. a. nipalesnis'' werd beschouwd.<ref>Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World, 1993</ref>

== Verspreiding en leefgebied ==
De huisgierzwaluw broedt in [[Afrika]] en van daar noordoostwaarts, richting het zuiden van [[India]] en [[Sri Lanka]]. De meeste populaties zijn [[standvogel]], maar sommige populaties zoals die in [[Noord-Afrika]] zijn [[trekvogel]]s die meer zuidelijk overwinteren.

De soort telt 6 ondersoorten:
* ''A. a. galilejensis'': van noordwestelijk Afrika tot [[Pakistan]], van oostelijk [[Soedan]] tot noordwestelijk [[Somalië]].
* ''A. a. bannermani'': de eilanden in de [[Golf van Guinee]].
* ''A. a. aerobates'': van [[Mauritanië]] tot Somalië en oostelijk [[Zuid-Afrika]].
* ''A. a. theresae'': van westelijk en zuidelijk [[Angola]] en zuidelijk [[Zambia]] tot Zuid-Afrika.
* ''A. a. affinis'': van zuidelijk Somalië tot [[Mozambique]].
* ''A. a. singalensis'': zuidelijk India en Sri Lanka.

Huisgierzwaluwen nestelen tegen rotsen, in grotten maar ook in steden tegen huizen en winkels. Zij foerageren in open landschappen.

=== In de Lage Landen ===
De huisgierzwaluw is een uiterst zeldzame dwaalgast in West-Europa. Er zijn tussen 2001 en 2021 vier bevestigde waarnemingen in Nederland.<ref>[https://www.dutchavifauna.nl/species/huisgierzwaluw Huisgierzwaluw op Dutchavifauna.nl]. Geraadpleegd op 17-10-2021. [https://web.archive.org/web/20211017191841/https://www.dutchavifauna.nl/species/huisgierzwaluw Gearchiveerd] op 17 oktober 2021.</ref> In België werd de soort voor het eerst waargenomen in 2020 boven natuurgebied [[De Fonteintjes]] in [[Blankenberge]].<ref>{{Citeer web|url=https://www.natuurpunt.be/nieuws/huisgierzwaluw-boven-blankenberge-een-nieuwe-soort-voor-belgi%C3%AB-20201027|titel=Huisgierzwaluw boven Blankenberge: een nieuwe soort voor België|bezochtdatum=2020-10-28|uitgever=Natuurpunt|datum=2020-10-27|archiefurl=https://web.archive.org/web/20201031041459/https://www.natuurpunt.be/nieuws/huisgierzwaluw-boven-blankenberge-een-nieuwe-soort-voor-belgi%C3%AB-20201027|archiefdatum=2020-10-31}}</ref>

== Status ==
De huisgierzwaluw is een algemene vogel van laagland en heuvelland tot op een hoogte van 1800 m boven de zeespiegel. De huisgierzwaluw heeft een enorm groot [[verspreidingsgebied]] en daardoor is de kans op uitsterven uiterst gering. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd. De indruk bestaat dat de aantallen toenemen; om die reden staat de huisgierzwaluw als niet bedreigd op de [[Rode Lijst van de IUCN]].<ref name="IUCN" />

{{Appendix|2=
{{References}}
* {{en}}{{aut|King}} ''et al'', 1983. A field guide to the birds of South-East Asia. Collins, London. {{ISBN|0 00 219206 3}}
}}

[[Categorie:Gierzwaluwen]]
[[Categorie:IUCN-status niet bedreigd]]
[[Categorie:Dier uit het Palearctisch gebied]]
[[Categorie:Dier uit het Afrotropisch gebied]]
[[Categorie:Dier uit het Oriëntaals gebied]]

title: Huisgierzwaluw · IUCN-status: Niet bedreigd (2016)

Klasse: Aves (Vogels)

Orde: Apodiformes (Gierzwaluwachtigen)

Familie: Apodidae (Gierzwaluwen)

Geslacht: Apus

title: Soort

Portaal: Biologie · Vogels


text:
# Opostega quadristrigella
Opostega quadristrigella is een vlinder uit de familie van de oogklepmotten (Opostegidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1875 door Chambers.

wikiname: nlwiki

title: Opostega quadristrigella

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Opostega quadristrigella''
| afbeelding =
| familie = [[Oogklepmotten|Opostegidae]] (Oogklepmotten)
| onderfamilie = [[Oposteginae]]
| geslacht = ''[[Opostega]]''
| w-naam = ''Opostega quadristrigella''
| auteur = Chambers
| datum = 1875
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Opostega quadristrigella''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Oogklepmotten|oogklepmotten (Opostegidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1875 door Chambers.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|08}}

[[Categorie:Oogklepmotten]]

title: Opostega quadristrigella

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Opostegidae (Oogklepmotten)

Onderfamilie: Oposteginae

Geslacht: Opostega

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Carinodes xanthogaster
Carinodes xanthogaster is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Brulle in 1846.

title: Carinodes xanthogaster

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Carinodes xanthogaster''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Gewone sluipwespen|Ichneumonidae]] (Gewone sluipwespen)
| geslacht = ''[[Carinodes]]''
| w-naam = ''Carinodes xanthogaster''
| auteur = Brulle
| datum = 1846
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Carinodes xanthogaster''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Gewone sluipwespen|gewone sluipwespen (Ichneumonidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Brulle in 1846.

{{Beginnetje|biologie|2012|09|24}}

[[Categorie:Carinodes|xanthogaster]]

title: Carinodes xanthogaster

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Ichneumonidae (Gewone sluipwespen)

Geslacht: Carinodes

title: Soort


text:
# Progoniaster atavus
Progoniaster atavus is een zeester uit de familie Goniasteridae.
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1924 gepubliceerd door Ludwig Döderlein.

title: Progoniaster atavus

wikitext:
{{Taxobox
| type = dier
| naam = ''Progoniaster atavus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Stekelhuidigen|Echinodermata]] (Stekelhuidigen)
| klasse = [[Zeesterren|Asteroidea]] (Zeesterren)
| orde = [[Valvatida]]
| familie = [[Goniasteridae]]
| geslacht = ''[[Progoniaster]]''
| w-naam = ''Progoniaster atavus''
| auteur = Döderlein
| datum = 1924
| haakjes =
| origineel =
| worms = 368847
}}

'''''Progoniaster atavus''''' is een [[zeesterren|zeester]] uit de familie [[Goniasteridae]].

De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1924 gepubliceerd door [[Ludwig Döderlein]].

{{Appendix|2=
* Mah, C. (2010). ''Progoniaster atavus'' Doderlein, 1924. In: Mah, C.L. (2010). World Asteroidea database. Gebaseerd op informatie uit het [[World Register of Marine Species]], te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=368847.
}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|15}}

{{DEFAULTSORT:Progoniaster atavus}}
[[Categorie:Valvatida]]

title: Progoniaster atavus

Stam: Echinodermata (Stekelhuidigen)

Klasse: Asteroidea (Zeesterren)

Orde: Valvatida

Familie: Goniasteridae

Geslacht: Progoniaster

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# N657 (België)
De N657 is een gewestweg in de Belgische provincie Luik. De weg verbindt de N61 in Verviers met de N62 in Theux. De route heeft een lengte van ongeveer 9,5 kilometer.
De weg loopt langs het Vliegveld Verviers-Theux.

## Plaatsen langs de N657
- Verviers
- Heusy
- Oneux
- Theux

title: N657 (België)

wikitext:
{{Infobox weg België N-weg
| schild =
| nummer= 657
| titel=Gewestweg<br />Verviers - Theux
| kaart=
| legenda=
| lengte= 9,5
| provincie= [[Luik (provincie)|Luik]]
| foto=
| bijschrift=
}}
{{Tabelrij weg/kruising||[[Verviers]]}} {{Pictogram weg België N-weg|61}} {{Pictogram weg België N-weg|672}}
{{Tabelrij weg/kruising||Verviers}} {{Pictogram weg België R-weg|61}}
{{Tabelrij weg/toerit|7|[[Heusy]]}} {{Pictogram weg België A-weg|27}} {{Pictogram weg Europa E-weg|42}}
{{Tabelrij weg/overweg||[[Spoorlijn 44]]}}
{{Tabelrij weg/kruising||[[Theux]]}} {{Pictogram weg België N-weg|690}}
{{Tabelrij weg/water||[[Hoëgne]]}}
{{Tabelrij weg/kruising||Theux}} {{Pictogram weg België N-weg|690}}
{{Tabelrij weg/rotonde||Theux}} {{Pictogram weg België N-weg|62}}
|}
|}
De '''N657''' is een [[gewestweg]] in de [[België|Belgische]] provincie [[Luik (provincie)|Luik]]. De weg verbindt de [[N61 (België)|N61]] in [[Verviers]] met de [[N62 (België)|N62]] in [[Theux]]. De route heeft een lengte van ongeveer 9,5 kilometer.<ref>[https://www.google.nl/maps/dir/50.5911283,5.8666868/50.5284924,5.8168807/@50.5536498,5.8342484,12.63z/data=!4m9!4m8!1m5!3m4!1m2!1d5.8149669!2d50.5327537!3s0x47c0602ac89b1661:0x8280dda14e1066c9!1m0!3e0 Route N657 op Google Maps]</ref>

De weg loopt langs het [[Vliegveld Verviers-Theux]].

== Plaatsen langs de N657 ==
* [[Verviers]]
* [[Heusy]]
* [[Oneux (België)|Oneux]]
* [[Theux]]

{{Appendix}}
{{Navigatie N-wegen België}}

[[Categorie:N-weg in België|657]]
[[Categorie:Weg in Luik (provincie)]]

title: Gewestweg · Verviers - Theux

Land: België

Provincie: Luik

title: Traject

Kruising:
Verviers N672
Verviers R61
Theux N690

Heusy

Overweg: Spoorlijn 44

Brug over het water: Hoëgne

Rotonde: Theux

title: Gewestweg · Verviers - Theux

Portaal: Verkeer & Vervoer · België


text:
# Kepuharum
Kepuharum is een bestuurslaag in het regentschap Mojokerto van de provincie Oost-Java, Indonesië. Kepuharum telt 2107 inwoners (volkstelling 2010).

title: Kepuharum

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Kepuharum
| inwoners       = 2107
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[Oost-Java]]
| regentschap    = [[Mojokerto (regentschap)|Mojokerto]]
| onderdistrict  = [[Kutorejo (onderdistrict)|Kutorejo]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 3516070008
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Kepuharum''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Mojokerto (regentschap)|Mojokerto]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[Oost-Java]], [[Indonesië]]. Kepuharum telt 2107 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=23}}

[[Categorie:Plaats in Oost-Java]]

title: Situering

Provincie: Oost-Java

Regentschap of · stadsgemeente: Mojokerto

Onderdistrict: Kutorejo

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# August Defresne
Maria André Antoine August Defresne (Maastricht, 6 november 1893 – Amsterdam, 2 april 1961) was een Nederlandse auteur (toneel, proza) en regisseur.
Defresne, uit een gegoed Limburgs zakenmilieu afkomstig, vestigde zich in Amsterdam en studeerde daar enige tijd voor de middelbaar onderwijsacte Nederlands, maar maakte deze studie niet af. In de hoofdstad raakte hij in de ban van het toneel en huwde in 1920 de bekende actrice Charlotte Köhler (1892-1977). Hij begon toneelstukken te schrijven en verdiepte zich in de psychologie van het theater (essay: De psychologie van "Van den Vos Reynaerde", 1920). Defresnes vroege stukken (Koningen, 1923; De uitvreter, 1926 e.a.) lijken enigszins tussen het naturalistische en impressionistische drama in te staan, maar missen de muzikale intermezzo's van het expressionistisch toneel. Naast oorspronkelijk werk, dat meestal onder zijn eigen regie werd uitgevoerd, maakte hij toneelbewerkingen van enkele romans.
Vanaf de jaren dertig werkte Defresne nauw samen met Albert van Dalsum, aanvankelijk bij het Oost-Nederlandsch Tooneel en later bij het Amsterdamsch Tooneel. Hij vertaalde en regisseerde in het theaterseizoen 1929-1930 de Driestuiversopera van Bertold Brecht en toerde met Van Dalsum en zijn gezelschap met veel succes door Nederland. Onder Defresne hebben repertoirekeuze en regie in deze tijd een veelal maatschappijkritische toonzetting, alhoewel ver verwijderd van het experimenteel drama van de late jaren veertig; er waren echter ook bewerkingen van de klassieken: Electra en Medea. Tijdens de bezetting staakte Defresne zijn werkzaamheden als regisseur, maar schreef nog wel voor toneel, zoals zijn drama Het onbewoonde eiland uit 1941, dat geldt als hoogtepunt in zijn toneeloeuvre en dat ook internationaal op de planken is gebracht.
Van 1947 tot 1953 was Defresne samen met Van Dalsum directeur van het Amsterdams Toneelgezelschap, dat onder zijn regie werk van Shakespeare speelde. Nadien was hij nog enige jaren werkzaam als artistiek leider van De Toneelvereniging. Zijn naam leeft voort door de naar hem genoemde prijs, die jaarlijks wordt uitgeloofd door de Nederlandse Vereniging van Toneelkunstenaars voor de beste dramaregie. Defresne was zonder twijfel een van de belangrijkste figuren van het Nederlands toneel in de periode 1930-1960, niet slechts als regisseur of toneelschrijver, maar ook als richtinggever en vernieuwer. De eerste Nederlandse Driestuiversopera ging al op 14 september 1929 in première in een opvoering van het Oost-Nederlands Toneelgezelschap met een vertaling van August Defresne. Naast zijn werkzaamheden als regisseur en dramaturg schreef Defresne enkele romans en novellen van verschillende signatuur, thrillers, maar ook korte verhalen van surrealistisch karakter. Verfijnde psychologie spreekt uit de karakterschetsen van Defresnes meesterwerk Het eethuis (in Groot-Nederland, jrg. 26, 1928, in 1931 in boekvorm verschenen). Het boekenweekgeschenk 1958, Het gehucht, is ook van de hand van Defresne.

## Werken
- De psychologie van "Van den Vos Reynaerde". Amsterdam: [Boonacker], 1920.
- Moordromance. Groteske in drie bedrijven. Winschoten: Hekman, Tooneelfonds "Festa", (z.j. = 1921).
- Koningen. Drama (in Groot-Nederland, jrg. 21, 1923).
- De woonschuit. Tragedie in drie bedrijven. Maastricht: Boosten & Stols, 1924.
- Baas boven baas. Eén-acter, samen met De bom. Ontstellend intermezzo in één bedrijf van Johan Broedelet. Amsterdam: z.u., 1925.
- De uitvreter. Tragi-comedie in 3 bedrijven (in Groot-Nederland, jrg. 24, 1926).
- Andere leiders. Toneelspel in vijf bedrijven en vijf tafereelen. Amsterdam: De Gulden Ster, 1928.
- De rare rechter. Scherts in drie bedrijven (in Groot-Nederland, jrg. 26, 1928).
- De opstandigen. Tooneelspel door Jo van Ammers-Küller en A. Defresne. Amsterdam: Meulenhoff, 1929.
- Het eethuis. Ingeleid door Victor E. van Vriesland. Maastricht: Leiter-Nypels, 1931.
- De vrome speelman. Verhalen. Amsterdam: De Gulden Ster, [1933].
- De wonderlijke familie. Roman. Amsterdam: De Spieghel / Antwerpen: Het Kompas, [1937].
- Het onbewoonde eiland. Tooneelspel in drie bedrijven. Amsterdam: Scheltens & Giltay, [1941].
- Moord. Een onderzoek door inspecteur Deloor van de centrale recherche. Amsterdam: Querido, 1941.
- Pension Rustig [roman]. Door Wibo Burgers [= pseudoniem]. Amsterdam: Scheltens & Giltay, [1942].
- De naamloozen van 1942. Tragi-comedie in vijf bedrijven. Amsterdam: Amsterdamsche Boek- en Courant-Mij, 1945.
- Een avond in Amsterdam. Roman. Amsterdam: Amsterdamsche Boek- en Courant-Mij, 1946.
- 1948 anno Christi. Zinnenspel in drie bedrijven naar aanleiding van het 50-jarig jubileum van H.M. De Koningin. Amsterdam: Amsterdamsche Boek- en Courant-Mij, 1948.
- Professor Kasper. Roman. Amsterdam: Moussault, 1950.
- Het eeuwige toeval? Toneelspel in drie bedrijven. Amsterdam: Querido, 1958.
- Het gehucht. Boekenweekgeschenk 1958.
- De inbreker. Roman van onderwereld en politie. Amsterdam: De Bezige Bij, 1961.
- Het toneel tussen waarheid en schoonheid. Amsterdam: Stichting Studiekring voor dramatische kunst, 1964.

title: August Defresne

wikitext:
{{Infobox auteur
| naam           = August Defresne
| afbeelding     = AugustDefresne.jpg
| onderschrift   =
| citaat         =
| volledige naam = Marie André Antoine August Defresne
| pseudoniem     =
| beter-bekend-als =
| bijnaam        =
| genoemd        =
| geboren        = [[6 november]] [[1893]]
| geboorteplaats = [[Maastricht]]
| overleden      = [[2 april]] [[1961]]
| overlijdensplaats = [[Amsterdam (hoofdbetekenis)|Amsterdam]]
| land           = {{NL}}
| beroep         = schrijver
| jaren-actief   =
| genre          =
| stroming       =
| invloeden      =
| bekende-werken =
| uitgeverij     =
| onderscheiding =
| dbnl           = defr001
| handtekening   =
| website        =
| lijst          =
| ander portaal  =
| portaal2       =
| portaal3       =
}}
'''Maria André Antoine August Defresne''' ([[Maastricht]], [[6 november]] [[1893]] – [[Amsterdam (hoofdbetekenis)|Amsterdam]], [[2 april]] [[1961]]) was een [[Nederland (hoofdbetekenis)|Nederland]]se [[auteur]] (toneel, proza) en [[Toneelregisseur|regisseur]].

Defresne, uit een gegoed Limburgs zakenmilieu afkomstig, vestigde zich in Amsterdam en studeerde daar enige tijd voor de middelbaar onderwijsacte Nederlands, maar maakte deze studie niet af. In de hoofdstad raakte hij in de ban van het toneel en huwde in 1920 de bekende actrice [[Charlotte Köhler (actrice)|Charlotte Köhler]] (1892-1977). Hij begon toneelstukken te schrijven en verdiepte zich in de [[psychologie]] van het theater (essay: De psychologie van "Van den Vos Reynaerde", 1920). Defresnes vroege stukken (''Koningen'', 1923; ''De uitvreter'', 1926 e.a.) lijken enigszins tussen het [[naturalisme (literatuur)|naturalistische]] en [[impressionisme|impressionistische]] drama in te staan, maar missen de muzikale intermezzo's van het [[expressionisme|expressionistisch toneel]]. Naast oorspronkelijk werk, dat meestal onder zijn eigen regie werd uitgevoerd, maakte hij toneelbewerkingen van enkele romans.

Vanaf de jaren dertig werkte Defresne nauw samen met [[Albert van Dalsum]], aanvankelijk bij het ''Oost-Nederlandsch Tooneel'' en later bij het ''Amsterdamsch Tooneel''. Hij vertaalde en regisseerde in het theaterseizoen 1929-1930 de ''Driestuiversopera'' van [[Bertold Brecht]] en toerde met Van Dalsum en zijn gezelschap met veel succes door Nederland.<ref> Voorwaarts : sociaal-democratisch dagblad, 06-12-1929</ref> Onder Defresne hebben repertoirekeuze en regie in deze tijd een veelal maatschappijkritische toonzetting, alhoewel ver verwijderd van het experimenteel drama van de late jaren veertig; er waren echter ook bewerkingen van de klassieken: ''Electra'' en ''Medea''. Tijdens de bezetting staakte Defresne zijn werkzaamheden als regisseur, maar schreef nog wel voor toneel, zoals zijn drama ''Het onbewoonde eiland'' uit 1941, dat geldt als hoogtepunt in zijn toneeloeuvre en dat ook internationaal op de planken is gebracht.

Van 1947 tot 1953 was Defresne samen met Van Dalsum directeur van het ''Amsterdams Toneelgezelschap'', dat onder zijn regie werk van [[Shakespeare]] speelde. Nadien was hij nog enige jaren werkzaam als artistiek leider van ''De Toneelvereniging''. Zijn naam leeft voort door de naar hem genoemde prijs, die jaarlijks wordt uitgeloofd door de Nederlandse Vereniging van Toneelkunstenaars voor de beste dramaregie. Defresne was zonder twijfel een van de belangrijkste figuren van het Nederlands toneel in de periode 1930-1960, niet slechts als regisseur of toneelschrijver, maar ook als richtinggever en vernieuwer. De eerste Nederlandse Driestuiversopera ging al op 14 september 1929 in première in een opvoering van het Oost-Nederlands Toneelgezelschap met een vertaling van August Defresne. Naast zijn werkzaamheden als regisseur en dramaturg schreef Defresne enkele [[Roman (literatuur)|romans]] en [[Novelle (proza)|novellen]] van verschillende signatuur, thrillers, maar ook korte verhalen van surrealistisch karakter. Verfijnde psychologie spreekt uit de karakterschetsen van Defresnes meesterwerk ''Het eethuis'' (in ''Groot-Nederland'', jrg. 26, 1928, in 1931 in boekvorm verschenen). Het [[boekenweekgeschenk]] 1958, ''Het gehucht'', is ook van de hand van Defresne.

==Werken==
* [https://www.delpher.nl/nl/boeken/view?coll=boeken&identifier=MMKB02:100002397 ''De psychologie van "Van den Vos Reynaerde"'']. Amsterdam: [Boonacker], 1920.
*[https://www.delpher.nl/nl/boeken/view?coll=boeken&identifier=MMKB18:004057000 ''Moordromance. Groteske in drie bedrijven'']. Winschoten: Hekman, Tooneelfonds "Festa", (z.j. = 1921).
*Koningen. Drama (in ''Groot-Nederland'', jrg. 21, 1923).
*[https://www.delpher.nl/nl/boeken/view?coll=boeken&identifier=MMKB18A:025274000 ''De woonschuit. Tragedie in drie bedrijven'']. Maastricht: Boosten & Stols, 1924.
*[https://www.delpher.nl/nl/boeken/view?coll=boeken&identifier=MMKB31:023622000 ''Baas boven baas. Eén-acter''], samen met ''De bom. Ontstellend intermezzo in één bedrijf'' van Johan Broedelet. Amsterdam: z.u., 1925.
*De uitvreter. Tragi-comedie in 3 bedrijven (in ''Groot-Nederland'', jrg. 24, 1926).
*[https://www.delpher.nl/nl/boeken/view?coll=boeken&identifier=MMKB31:023623000 ''Andere leiders. Toneelspel in vijf bedrijven en vijf tafereelen'']. Amsterdam: De Gulden Ster, 1928.
*De rare rechter. Scherts in drie bedrijven (in ''Groot-Nederland'', jrg. 26, 1928).
* [https://www.delpher.nl/nl/boeken/view?coll=boeken&identifier=MMATR08:013973000 ''De opstandigen. Tooneelspel''] door Jo van Ammers-Küller en A. Defresne. Amsterdam: Meulenhoff, 1929.
* [https://www.delpher.nl/nl/boeken/view?coll=boeken&identifier=MMKB21:032052000 ''Het eethuis'']. Ingeleid door Victor E. van Vriesland. Maastricht: Leiter-Nypels, 1931.
*[https://www.delpher.nl/nl/boeken/view?coll=boeken&identifier=MMKB05:000031869 ''De vrome speelman'']. Verhalen. Amsterdam: De Gulden Ster, [1933].
*[https://www.delpher.nl/nl/boeken/view?coll=boeken&identifier=MMKB06:000003055 ''De wonderlijke familie. Roman'']. Amsterdam: [[De Spieghel]] / Antwerpen: Het Kompas, [1937].
*[https://www.delpher.nl/nl/boeken/view?coll=boeken&identifier=MMKB18B:054914000 ''Het onbewoonde eiland. Tooneelspel in drie bedrijven'']. Amsterdam: Scheltens & Giltay, [1941].
* [https://www.delpher.nl/nl/boeken/view?coll=boeken&identifier=MMKB18D:053697000 ''Moord. Een onderzoek door inspecteur Deloor van de centrale recherche'']. Amsterdam: Querido, 1941.
*''Pension Rustig [roman]''. Door Wibo Burgers [= pseudoniem]. Amsterdam: Scheltens & Giltay, [1942].
*''De naamloozen van 1942. Tragi-comedie in vijf bedrijven''. Amsterdam: Amsterdamsche Boek- en Courant-Mij, 1945.
*[https://www.delpher.nl/nl/boeken/view?coll=boeken&identifier=MMKB28:005989000 ''Een avond in Amsterdam'']. Roman. Amsterdam: Amsterdamsche Boek- en Courant-Mij, 1946.
*[https://www.delpher.nl/nl/boeken/view?coll=boeken&identifier=MMKB28:005187000 ''1948 anno Christi. Zinnenspel in drie bedrijven naar aanleiding van het 50-jarig jubileum van H.M. De Koningin'']. Amsterdam: Amsterdamsche Boek- en Courant-Mij, 1948.
*''Professor Kasper. Roman''. Amsterdam: Moussault, 1950.
*''Het eeuwige toeval? Toneelspel in drie bedrijven''. Amsterdam: Querido, 1958.
*''Het gehucht''. Boekenweekgeschenk 1958.
*''De inbreker. Roman van onderwereld en politie''. Amsterdam: De Bezige Bij, 1961.
*''Het toneel tussen waarheid en schoonheid''. Amsterdam: Stichting Studiekring voor dramatische kunst, 1964.

== Literatuur ==
* Pos, Willy Philip: ''De toneelkunstenaar August Defresne, toneelschrijver, regisseur, toneelleider'' (Proefschrift Universiteit van Amsterdam). Amsterdam: Moussault, 1971.

== Externe link ==
* {{Link dbnl auteur|id=defr001|label=Profiel}}

{{Appendix}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Defresne}}
[[Categorie:Nederlands schrijver]]
[[Categorie:20e-eeuws schrijver]]
[[Categorie:Nederlands toneelschrijver]]
[[Categorie:Nederlands artistiek leider]]

title: Algemene informatie

Volledige naam: Marie André Antoine August Defresne

Geboren: 6 november 1893

Geboorteplaats: Maastricht

Overleden: 2 april 1961

Overlijdensplaats: Amsterdam

Geboorteland: Nederland

Beroep: schrijver


text:
# Geschiedenis van de Japanse theeceremonie
De geschiedenis van de Japanse theeceremonie (Japans: 茶道 chado of sado, "weg van de thee") beslaat meerdere eeuwen. Het begin van de ceremonie ligt bij de introductie van thee in Japan via boeddhistische monniken en hun reizen naar China. Het is een nu nog steeds belangrijk ritueel in de Japanse cultuur. Alles gebeurt volgens vastgestelde regels die gedurende enkele eeuwen tot stand zijn gekomen. De ceremonie is zo serieus van aard, dat het een deel is geworden van het belijden van het boeddhisme, met name de Zen-stroming binnen deze godsdienst. De ceremonie zelf duurt tot enkele uren, afhankelijk van de variant, en bestaat uit het ritueel bereiden en serveren van Matcha, Japanse groene thee.

## Inleiding
Thee was reeds lang bekend in China, voor de drank haar weg maakte tot in Japan. Ze werd eerst en vooral gedronken om medische redenen maar later ook gewoon voor het genot.
Tijdens de Tang-Dynastie (618-907) schreef Lu Yu een gedetailleerd boek, Ch’a Ching ("The Classic of Tea") over het juist cultiveren, bereiden en serveren van thee. Hij was zeer beïnvloed door religie, met name door het Zen Boeddhisme. Ch’a Ching heeft later een aanzienlijke impact gehad op de evolutie van de theeceremonie, en hoe die tot op heden verloopt.
De eerste gedocumenteerde bron die spreekt over thee in Japan dateert van omtrent de 9e eeuw. De Boeddhistische monnik Eichū bracht thee mee op zijn terugweg van China. Hij was in China om er de godsdienst te bestuderen.  De toenmalige keizer Saga noteerde in de Nihon Koki hoe een monnik, Eichū, hem een soort groene thee serveerde. (Nu "Sencha" genaamd).
In de 12e eeuw, nadat hij vertrokken was om er filosofie en religie te studeren, keerde een monnik, genaamd Eisai, terug uit China. Bij zijn terugkomst bracht hij theezaden mee, die tegenwoordig bekend zijn als Matcha (抹茶). Hij plantte deze zaden in de buurt van Kyoto, waar deze uitgroeiden tot de beste kwaliteit van thee in Japan. Ook bracht hij een nieuwe manier van thee bereiden mee; eerst de thee bladeren malen, heet water toevoegen en het geheel mengen met een bamboe garde of borsteltje. Deze methode genaamd Tencha (点茶)  vormt de basis voor de theeceremonie van vandaag.
Eisai was de eerste monnik die thee brouwde voor religieuze doeleinden. Hij werd de grondlegger van het Zen Boeddhisme in Japan. Dit bracht weerstand onder de monniken teweeg, omdat ze het niet eens waren met zijn nieuwe blik op religie.

## Kamakura Periode
In de 13e eeuw, tijdens de heerschappij van het Kamakura Bakufu, kon Eisai echter wel rekenen op steun, gezien  de Bakufu de eersten waren die zich bekeerden tot zijn Zen Boeddhisme (Rinzai). Onder deze bescherming van de Bakufu schreef hij een verhandeling genaamd Kissa Yojoki (喫茶養生記 - Record of Healing by Drinking Tea) waarin hij sprak over bepaalde voordelen voor de gezondheid. Hij schreef dat thee een geneesmiddel voor zowat alles was, wat kan bijgedragen hebben tot de populariteitsgroei van de theeceremonie.
In deze periode was thee eerst en vooral een luxe product. Enkel de rijkste en machtigste klassen hadden toegang tot goederen zoals matcha. De samoerai klasse zorgde voor een verspreiding van de populariteit van de theeceremonie in Japan.
Na de val van de Kamakura periode ontstond er een nieuwe klasse onder de Japanse bevolking. Deze groep, genaamd de Gekokujo, waren nobelen met een extravagante levensstijl. Ze hielden zeer vaak ‘theefeestjes’ genaamd Toucha (闘茶), waar de gasten werden getest op hun vermogen om Honcha (本茶 "echte thee") te onderscheiden van andere thee. Na korte tijd ging dit spel gepaard met gokken en extravagante prijzen, wat deze feestjes hun aantrekkingskracht gaf.
Op deze feestjes is er een methode ontstaan om thee door te geven onder gasten. De manier waarop de thee origineel verdeeld werd, was onmogelijk vol te houden bij een groot aantal gasten. Echter, het is niet zeker geweten hoe dit doorgeven in zijn werk ging. Dit heeft invloed gehad op de hedendaagse ceremonie; het is de reden waarom er maar één kom gebruikt wordt.

## Muromachi Periode
Onder Ashikaga Yoshimitsu (足利 義満) en later in deze periode ook onder Ashikaga Yoshimasa (足利 義政) ontwikkelde de cultuur in Japan zich tot de tegenwoordig nog steeds gekende. Deze veranderingen werden ook doorgetrokken in de theecultuur.
De theeceremonie begon zijn eigen esthetiek te krijgen: de principes Wabi en Sabi in het bijzonder. Wabi representeert de innerlijke, of spirituele ervaringen van het leven en betekent voornamelijk: "sobere verfijning, gedempte smaak". Sabi representeert dan weer het uiterlijke, of materiële aspect, en betekende origineel: "verweerd, of verval". Onder de nobelen was het begrijpen van de leegte de eerste stap naar spiritueel ontwaken of verlichting (Satori).
Deze concepten samen met de nieuwe architecturele stijl die toen overheerste (Shoin) zorgden voor veranderingen in de theeceremonie. De kamer waarin de ceremonie gehouden werd kreeg een nieuwe stijl, met een aantal stukken meubilair die uit de Shoin stijl kwamen: een alkoof (tokonoma), een paar legplanken (chigaidana) en een bureau in de zijkant van de alkoof (tsuke-shoin) en tatami als vloerbedekking. Het werd een hobby onder samoerai om deze alkoof te decoreren. Het resultaat was nog steeds vrij extravagant.
Naarmate andere klassen geïnteresseerd werden in thee en de ceremonies errond, werden er meer en meer theeceremonies gehouden in kleinere sobere kamers geschikt voor deze klassen (Soan). Uit dit gebruik werd de kamer Kakoi geboren. (Een term voor een kamer gebruikt voor theeceremonies.)

#### Murata Shuko
Murata Shuko was de grondlegger van deze sober ingerichte kamers. Hij studeerde Zen onder de monnik Ikkyū, wat zijn concept van theeceremonies heeft beïnvloed. Hij heeft zich na zijn studies gewijd aan het perfectioneren van de theeceremonie, en gaf lessen aan iedereen die geïnteresseerd was in de ceremonie. Dit deed hij in zijn eigen kamer in Nara. Hij predikte vooral de simpele, sobere stijl van het Zen Boeddhisme in zijn ceremonie. Shuko staat bekend als de vader van de theeceremonie omdat de hedendaagse etiquette bij hem is ontstaan.
Een belangrijke handelwijze van Shuko is dat hijzelf de thee inschonk voor zijn gasten. De kamer waarin hij dit deed was meestal klein. Ze kon tot 6 gasten ontvangen, wat moest zorgen voor een meer rustige sfeer.
In een brief naar zijn favoriete student schreef hij over zijn idee van verfijnde eenvoud of Kakeru, en de belangrijkheid van het sobere. Er kon ook uit deze brief afgeleid worden dat hij veel moeite deed om de beste combinatie van gebruiksvoorwerpen voor de thee te vinden, waarbij hij zowel Chinese en Japanse voorwerpen in acht nam.

## Sen no Rikyu
Tijdens de Sengoku periode werd Sen no Rikyu ingehuurd door Oda Nobunaga als theespecialist, en later onder Nobunaga's opvolger Toyotomi Hideyoshi werd hij tot theemeester uitgeroepen. Hij onderging zoals vele anderen ook eerst een Zen training.
Rikyu geloofde sterk in de mogelijkheid van de theeceremonie als middel om vrede te bewerkstelligen. In Rikyu’s tijd werden theekamers gezien als een baken van rust, waar leiders van verschillende clans samen in vrede konden drinken. Zo werd thee een ritueel om zich even te verwijderen van de buitenwereld.
Als er echter vrede heerste werd thee gebruikt als herbevestiging van de orde. In de theeruimte namen gasten in volgorde van hiërarchie plaats: “vennootschap in thee is vennootschap in politiek”
De manier waarop Rikyu thee gebruikte als ritueel, is nu nog steeds een van de meest gekende. Zijn filosofie is ook nog steeds een basis voor de rituelen van nu; dat een samenkomst altijd moet worden gekoesterd, want ze kan nooit herproduceerd worden.
Het was ook tijdens deze periode dat dankzij vele invloeden van buitenaf, en de handelsmissies van Portugal en de Nederlanden dat de rest van de wereld ook in contact kwam met thee. Rikyu maakte tijdens zijn leven vele vrienden onder het thema van de thee.
De reden voor Rikyu's opgelegde rituele zelfmoord is niet helemaal zeker gekend, maar het is wel gekend dat er spanningen waren tussen Toyotomi en Rikyu.

## Hedendaagse theeceremonie
Door de jaren zijn er veel verschillende scholen van theedrinken ontstaan, maar ze delen allen de oude principes. Vooral harmonie, respect en soberheid leven nog steeds overal verder. De hedendaagse theeceremonie is volledig ontstaan in Japan, ook al was thee daar pas later gekend dan in China. De theeceremonie is nog altijd een belangrijk aspect van de Japanse natie en wordt gerespecteerd als eeuwenoude traditie.

wikitext:
[[Bestand:Kanō Osanobu 71 utaiawase.jpg|thumb|right|400px]]
De '''geschiedenis van de [[Japanse theeceremonie]]''' ([[Japans]]: 茶道 ''chado'' of ''sado'', "weg van de thee") beslaat meerdere eeuwen. Het begin van de ceremonie ligt bij de introductie van thee in Japan via boeddhistische monniken en hun reizen naar [[China]]. Het is een nu nog steeds belangrijk ritueel in de [[Japan]]se cultuur. Alles gebeurt volgens vastgestelde regels die gedurende enkele eeuwen tot stand zijn gekomen. De ceremonie is zo serieus van aard, dat het een deel is geworden van het belijden van het [[boeddhisme]], met name de [[Zen]]-stroming binnen deze godsdienst. De ceremonie zelf duurt tot enkele uren, afhankelijk van de variant, en bestaat uit het ritueel bereiden en serveren van [[Matcha]], Japanse [[groene thee]].

== Inleiding ==
[[Thee (drank)|Thee]] was reeds lang bekend in China, voor de drank haar weg maakte tot in Japan. Ze werd eerst en vooral gedronken om medische redenen maar later ook gewoon voor het genot.
[[Bestand:Samovar_Tea_House_(7946482480).jpg|thumb|Een bamboe garde en matcha]]
Tijdens de [[Tang-Dynastie]] (618-907) schreef [[Lu Yu]] een gedetailleerd boek, [[Chajing|''Ch’a Ching'']] (''"The Classic of Tea"'') over het juist cultiveren, bereiden en serveren van thee. Hij was zeer beïnvloed door [[religie]], met name door het [[Zen|Zen Boeddhisme]]. Ch’a Ching heeft later een aanzienlijke impact gehad op de evolutie van de theeceremonie, en hoe die tot op heden verloopt.

De eerste gedocumenteerde bron die spreekt over thee in Japan dateert van omtrent de [[9e eeuw]]. De Boeddhistische [[monnik]] Eichū bracht thee mee op zijn terugweg van China. Hij was in China om er de godsdienst te bestuderen.  De toenmalige [[Saga (keizer)|keizer Saga]] noteerde in de ''Nihon Koki''<ref name=Koki>Nihon Kōki (日本後紀) is een officieel geschreven Japanse geschiedenistekst. Het gaat over de periode van 792 tot 833.</ref> hoe een monnik, Eichū, hem een soort groene thee serveerde. (Nu "[[Sencha]]" genaamd).

In de [[12e eeuw]], nadat hij vertrokken was om er [[filosofie]] en religie te studeren, keerde een monnik, genaamd [[Eisai]], terug uit China. Bij zijn terugkomst bracht hij theezaden mee, die tegenwoordig bekend zijn als ''Matcha'' (抹茶). Hij plantte deze zaden in de buurt van [[Kioto (stad)|Kyoto]], waar deze uitgroeiden tot de beste kwaliteit van thee in Japan. Ook bracht hij een nieuwe manier van thee bereiden mee; eerst de thee bladeren malen, heet water toevoegen en het geheel mengen met een bamboe garde of borsteltje<ref name=garde>Deze garde heet "chasen" (茶筅)</ref>. Deze methode genaamd ''Tencha'' (点茶)  vormt de basis voor de theeceremonie van vandaag.

Eisai was de eerste monnik die thee brouwde voor religieuze doeleinden. Hij werd de grondlegger van het Zen Boeddhisme in Japan. Dit bracht weerstand onder de monniken teweeg, omdat ze het niet eens waren met zijn nieuwe blik op religie.

== Kamakura Periode ==
In de 13e eeuw, tijdens de heerschappij van het [[Kamakura-shogunaat|Kamakura Bakufu]], kon Eisai echter wel rekenen op steun, gezien  de [[Bakufu]] de eersten waren die zich bekeerden tot zijn Zen Boeddhisme ([[Rinzai]]). Onder deze bescherming van de Bakufu schreef hij een verhandeling genaamd ''Kissa Yojoki'' (喫茶養生記 - Record of Healing by Drinking Tea) waarin hij sprak over bepaalde voordelen voor de gezondheid. Hij schreef dat thee een geneesmiddel voor zowat alles was, wat kan bijgedragen hebben tot de populariteitsgroei van de theeceremonie.

In deze periode was thee eerst en vooral een luxe product. Enkel de rijkste en machtigste klassen hadden toegang tot goederen zoals matcha. De samoerai klasse zorgde voor een verspreiding van de populariteit van de theeceremonie in Japan.

Na de val van de Kamakura periode ontstond er een nieuwe klasse onder de Japanse bevolking. Deze groep, genaamd de [[Gekokujo]], waren nobelen met een extravagante levensstijl. Ze hielden zeer vaak ‘theefeestjes’ genaamd ''Toucha'' (闘茶), waar de gasten werden getest op hun vermogen om ''Honcha'' (本茶 ''"echte thee"'') te onderscheiden van andere thee. Na korte tijd ging dit spel gepaard met gokken en extravagante prijzen, wat deze feestjes hun aantrekkingskracht gaf.

Op deze feestjes is er een methode ontstaan om thee door te geven onder gasten. De manier waarop de thee origineel verdeeld werd, was onmogelijk vol te houden bij een groot aantal gasten. Echter, het is niet zeker geweten hoe dit doorgeven<ref name= doorgeven>De samoerai hadden zeer sterke familiale banden, en in bijeenkomsten was het gebruikelijk om de heer eerst van een grote kop te laten drinken, en deze dan rond te laten gaan, om zo deze banden te herbevestigen.</ref> in zijn werk ging. Dit heeft invloed gehad op de hedendaagse ceremonie; het is de reden waarom er maar één kom gebruikt wordt.

== Muromachi Periode ==
[[Bestand:Takagike_Kashihara_JPN_001.jpg|thumb|350px|Een Shoin stijl theekamer]]
Onder [[Ashikaga Yoshimitsu]] (足利 義満) en later in deze periode ook onder [[Ashikaga Yoshimasa]] (足利 義政) ontwikkelde de cultuur in Japan zich tot de tegenwoordig nog steeds gekende. Deze veranderingen werden ook doorgetrokken in de theecultuur.

De theeceremonie begon zijn eigen esthetiek te krijgen: de principes [[wabi-sabi|''Wabi'' en ''Sabi'']] in het bijzonder. Wabi representeert de innerlijke, of spirituele ervaringen van het leven en betekent voornamelijk: "sobere verfijning, gedempte smaak". Sabi representeert dan weer het uiterlijke, of materiële aspect, en betekende origineel: "verweerd, of verval". Onder de nobelen was het begrijpen van de leegte de eerste stap naar spiritueel ontwaken of verlichting ([[Satori]]).

Deze concepten samen met de nieuwe architecturele stijl die toen overheerste (Shoin) zorgden voor veranderingen in de theeceremonie. De kamer waarin de ceremonie gehouden werd kreeg een nieuwe stijl, met een aantal stukken meubilair die uit de ''Shoin'' stijl kwamen: een alkoof (''tokonoma''), een paar legplanken (''chigaidana'') en een bureau in de zijkant van de alkoof (''tsuke-shoin'') en ''[[tatami]]'' als vloerbedekking. Het werd een hobby onder samoerai om deze alkoof te decoreren. Het resultaat was nog steeds vrij extravagant.

Naarmate andere klassen geïnteresseerd werden in thee en de ceremonies errond, werden er meer en meer theeceremonies gehouden in kleinere sobere kamers geschikt voor deze klassen (''Soan''). Uit dit gebruik werd de kamer ''Kakoi'' geboren. (Een term voor een kamer gebruikt voor theeceremonies.)

==== Murata Shuko ====
Murata Shuko was de grondlegger van deze sober ingerichte kamers. Hij studeerde Zen onder de monnik Ikkyū, wat zijn concept van theeceremonies heeft beïnvloed. Hij heeft zich na zijn studies gewijd aan het perfectioneren van de theeceremonie, en gaf lessen aan iedereen die geïnteresseerd was in de ceremonie. Dit deed hij in zijn eigen kamer in Nara. Hij predikte vooral de simpele, sobere stijl van het Zen Boeddhisme in zijn ceremonie. Shuko staat bekend als de vader van de theeceremonie omdat de hedendaagse etiquette bij hem is ontstaan.

Een belangrijke handelwijze van Shuko is dat hijzelf de thee inschonk voor zijn gasten. De kamer waarin hij dit deed was meestal klein. Ze kon tot 6 gasten ontvangen, wat moest zorgen voor een meer rustige sfeer.
In een brief naar zijn favoriete student schreef hij over zijn idee van verfijnde eenvoud of ''Kakeru'', en de belangrijkheid van het sobere. Er kon ook uit deze brief afgeleid worden dat hij veel moeite deed om de beste combinatie van gebruiksvoorwerpen voor de thee te vinden, waarbij hij zowel Chinese en Japanse voorwerpen in acht nam.
[[Bestand:Sen_no_Rikyu_JPN.jpg|thumb|upright=0.65|alt=Sen no Rikyu|Sen no Rikyu]]

== Sen no Rikyu ==
Tijdens de [[Sengoku-periode|''Sengoku'' periode]] werd [[Sen no Rikyu]] ingehuurd door [[Oda Nobunaga]] als theespecialist, en later onder Nobunaga's opvolger [[Toyotomi Hideyoshi]] werd hij tot theemeester uitgeroepen. Hij onderging zoals vele anderen ook eerst een Zen training.
Rikyu geloofde sterk in de mogelijkheid van de theeceremonie als middel om vrede te bewerkstelligen. In Rikyu’s tijd werden theekamers gezien als een baken van rust, waar leiders van verschillende clans samen in vrede konden drinken. Zo werd thee een ritueel om zich even te verwijderen van de buitenwereld.

Als er echter vrede heerste werd thee gebruikt als herbevestiging van de orde. In de theeruimte namen gasten in volgorde van hiërarchie plaats: ''“vennootschap in thee is vennootschap in politiek”''<ref name=rikyu>Uit ''PLUTSCHOW, Herbert (2003) ''Rediscovering Rikyu, and the beginnings of the Japanese tea ceremony, p. 18.'' Kent: Global Oriental''</ref>

De manier waarop Rikyu thee gebruikte als ritueel, is nu nog steeds een van de meest gekende. Zijn filosofie is ook nog steeds een basis voor de rituelen van nu; dat een samenkomst altijd moet worden gekoesterd, want ze kan nooit herproduceerd worden.

Het was ook tijdens deze periode dat dankzij vele invloeden van buitenaf, en de handelsmissies van Portugal en de Nederlanden dat de rest van de wereld ook in contact kwam met thee. Rikyu maakte tijdens zijn leven vele vrienden onder het thema van de thee.

De reden voor Rikyu's opgelegde rituele zelfmoord is niet helemaal zeker gekend, maar het is wel gekend dat er spanningen waren tussen Toyotomi en Rikyu.

== Hedendaagse theeceremonie ==
Door de jaren zijn er veel verschillende scholen van theedrinken ontstaan, maar ze delen allen de oude principes. Vooral harmonie, respect en soberheid leven nog steeds overal verder. De hedendaagse theeceremonie is volledig ontstaan in Japan, ook al was thee daar pas later gekend dan in China. De theeceremonie is nog altijd een belangrijk aspect van de Japanse natie en wordt gerespecteerd als eeuwenoude traditie.

{{Appendix|1=|2=
;Verantwoording
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is (gedeeltelijk) overgenomen van de pagina [http://mediawiki.arts.kuleuven.be/geschiedenisjapan/index.php/Ontstaan_van_de_Theeceremonie Ontstaan van de Theeceremonie] op [http://mediawiki.arts.kuleuven.be/geschiedenisjapan Geschiedenis Japan, mediawiki.arts KU Leuven], die onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding – GelijkDelen 2.0 valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar voor een lijst met auteurs.
----
;Bronnen
*{{Citeer boek| achternaam = Kazuko| voornaam = Emi| auteurlink = | medeauteurs = FUKUOKA, Yasuko | datum = 2012| titel = Minibijbel Japanse keuken| hoofdstuk =| uitgever = Veltman Uitgevers| plaats = Utrecht| ISBN = 9789048306169| NUR = | pagina's = 256| taal = | URL = | bezochtdatum =}}
*{{Citeer tijdschrift| achternaam= Rowland Mori | voornaam= Barbara Lynne | datum= 1991| url= https://www.jstor.org/stable/189931| titel= The Tea Ceremony: A Transformed Japanese Ritual | tijdschrift= Gender and Society| jaargang= 5| nummer= 1| pp= 86-97| taal= en| doi= 10.1177/089124391005001004}}
*{{Citeer boek| achternaam = Plutschow | voornaam = Herbert| auteurlink = | medeauteurs =| datum = 2003| titel = Rediscovering Rikyu and the Beginnings of the Japanese Tea Ceremony| hoofdstuk =| uitgever = Global Oriental| plaats = Folkestone| ISBN = 9781901903355| NUR = | pagina's = 226| taal = en| URL = | bezochtdatum =}}
*{{Citeer boek| achternaam = Sioshitsu | voornaam = Sen| auteurlink = | medeauteurs =| datum = 1979| titel = Chado: The Japanese Way of Tea| hoofdstuk =| uitgever = Weatherhill| plaats = New York| ISBN =  9780834815186| NUR = | pagina's = 188| taal = en| URL = | bezochtdatum =}}
*{{Citeer boek| achternaam = Surak | voornaam = Kirstin| auteurlink = | medeauteurs =| datum = 2013| titel = Making tea, making Japan : cultural nationalism in practice| hoofdstuk =| uitgever = Stanford University Press| plaats = Stanford| ISBN =  9780804778671| NUR = | pagina's = 272| taal = en| URL =https://archive.org/details/makingteamakingj0000sura| bezochtdatum =}}
*{{Citeer tijdschrift| achternaam= Yamashita | voornaam= Tanadori | datum= 2004| url= | titel= Japanese Tea Ceremony | tijdschrift= Harvard Asia Pacific Review| jaargang= 7| nummer= 2| pp=  10-11| taal= en| doi= }}
*{{en}}YUKI (2015) ''[https://matcha-tea.com/matcha/the-origin-of-japanese-tea-ceremony The Origin of Japanese Tea Ceremony]''
*{{en}}''[http://japanese-tea-ceremony.net/history.html History of the Japanese Tea Ceremony]''
----
;Voetnoten en referenties
{{References}}
}}

[[Categorie:Cultuur in Japan]]
[[Categorie:Japanse folklore]]
[[Categorie:Thee]]


text:
# Castrum Bizantino
Het Castrum Bizantino of Castello dei Curtensi was een fort van de Byzantijnen in Ferrara (Noord-Italië). Het bestond van de 6e eeuw tot waarschijnlijk de 11e eeuw, toen de eerste stadsmuren van Ferrara rezen en toen Ferrara als stad ontstond.

## Historiek
In de 6e eeuw strekte het exarchaat Ravenna zich uit tot in de delta van de Po en zijrivieren. Het exarchaat was een Byzantijnse provincie in Midden- en Noord-Italië, die reikte tot in Venetië in het noorden. De Byzantijnse handel aan de mondingen van de Adige, de Adigetto, de Po en de Po di Volano moest gevrijwaard worden. Om die reden bouwden de Byzantijnen een fort, Castello dei Curtensi, letterlijk: het kasteel van de hovelingen, op de linkeroever van de rivier Po di Volano. De rivier splitst zich daar op in twee zijtakken richting Adriatische Zee. Het fort controleerde zodoende twee toegangen tot de Adriatische Zee. Het was de oorsprong van de stad Ferrara in de middeleeuwen. De Byzantijnen waren niet de eerste bewoners van Ferrara; de eerste nederzettingen bevonden zich overigens op het eiland Sant'Antonio in de rivier Po di Volano.
Naast een handelsfunctie had het fort een rol in de verdediging van Ravenna, aan de Adriatische Zee.
In de 2e helft van de 8e eeuw werd het exarchaat Ravenna opgedoekt. Het Byzantijns fort bleef bestaan, ook toen de streek in handen kwam van Longobarden, Franken en het pausdom.
De bloei van de stad-in-wording Ferrara was Tedald van Canossa niet ontgaan. Tedald, markgraaf van Canossa, bouwde een tweede fort op de linkeroever: het Castel Tedaldo. Het Castel Tedaldo, naar hem genoemd, lag stroomopwaarts ten westen van het Byzantijns fort. De twee forten werden verbonden door de middeleeuwse stad die zich ontwikkelde op de linkeroever. De linkeroever werd genoemd Ripa Grande of de Grote Oever. De linkeroever werd de zuidgrens van een meer uitgestrekte stad, gericht naar het noorden.
In het stratenplan van het Middeleeuwse Ferrara is nog duidelijk het patroon van het Byzantijns fort terug te vinden.

title: Castrum Bizantino

wikitext:
[[Bestand:0 Ferrara - Ferrariola - Castrum - Castel Tedaldo - Belvedere - Mura.jpg|miniatuur|In het rood ''Castello dei Curtensi'' rechts en ''Castel'' [[Tedald van Canossa|Tedaldo]] links. Beide vormden de Grote Oever van [[Ferrara (stad)|Ferrara]]. [[Middeleeuwen|Middeleeuwse]] contouren in het bruin]]
[[Bestand:Castello dei Curtensi - Ferrara.jpg|miniatuur|Castello dei Curtensi in het stratenplan van Ferrara]]
Het '''Castrum Bizantino''' of '''Castello dei Curtensi''' was een fort van de [[Byzantijnse Rijk|Byzantijnen]] in [[Ferrara (stad)|Ferrara]] ([[Noord-Italië]]). Het bestond van de 6e eeuw tot waarschijnlijk de 11e eeuw, toen de eerste stadsmuren van Ferrara rezen en toen Ferrara als stad ontstond.<ref>{{Citeer boek
| achternaam = Ferrari-Bravo
| voornaam = Anna
| auteurlink =
| medeauteurs =
| datum = 1998
| titel = Emilia-Romagna, Guida d'Italia
| hoofdstuk = Hoofdstuk 16 Ferrara - I Caratteri dell'Insediamento nella vicenda storica
| uitgever = Touring Club Italiano - Studio Norma
| plaats = Parma
| ISBN =
| NUR =
| pagina's =
| taal = it
| URL = https://books.google.it/books?id=x519UvWjvh0C&printsec=frontcover&hl=it#v=onepage&q&f=false
| bezochtdatum =
}}</ref>

== Historiek ==
In de 6e eeuw strekte het [[exarchaat Ravenna]] zich uit tot in de delta van de [[Po (rivier)|Po]] en zijrivieren. Het exarchaat was een Byzantijnse provincie in Midden- en Noord-Italië, die reikte tot in [[Venetië (stad)|Venetië]] in het noorden. De Byzantijnse handel aan de mondingen van de [[Adige]], de [[Adigetto]], de Po en de [[Po di Volano]] moest gevrijwaard worden. Om die reden bouwden de Byzantijnen een fort, Castello dei Curtensi, letterlijk: het ''kasteel van de hovelingen'', op de linkeroever van de rivier Po di Volano. De rivier splitst zich daar op in twee zijtakken richting [[Adriatische Zee]]. Het fort controleerde zodoende twee toegangen tot de Adriatische Zee. Het was de oorsprong van de stad Ferrara in de middeleeuwen. De Byzantijnen waren niet de eerste bewoners van Ferrara; de eerste nederzettingen bevonden zich overigens op het eiland Sant'Antonio in de rivier Po di Volano.<ref>{{Citeer web
| url = http://www.borgosangiorgio.org/storia/il_borgo_storia_ita.htm
| titel = Storia del Borgo Antico
| bezochtdatum =
| auteur =
| achternaam =
| voornaam =
| auteurlink =
| medeauteurs =
| datum =
| formaat =
| werk = Borgo di San Giorgio
| uitgever = Ferrara
| paginas =
| taal = it
| archiefurl = https://web.archive.org/web/20180930153813/http://www.borgosangiorgio.org/storia/il_borgo_storia_ita.htm
| archiefdatum = 30 september 2018
| dodeurl = ja
| citaat =
| dodelink = ja
}}</ref>

Naast een handelsfunctie had het fort een rol in de verdediging van [[Ravenna (stad)|Ravenna]], aan de Adriatische Zee.

In de 2e helft van de 8e eeuw werd het exarchaat Ravenna opgedoekt. Het Byzantijns fort bleef bestaan, ook toen de streek in handen kwam van [[Longobardische Rijk|Longobarden]], [[Frankische Rijk|Franken]] en het [[Heilige Stoel|pausdom]].

De bloei van de stad-in-wording Ferrara was [[Tedald van Canossa]] niet ontgaan. Tedald, markgraaf van Canossa, bouwde een tweede fort op de linkeroever: het ''Castel Tedaldo''. Het Castel Tedaldo, naar hem genoemd, lag stroomopwaarts ten westen van het Byzantijns fort. De twee forten werden verbonden door de middeleeuwse stad die zich ontwikkelde op de linkeroever. De linkeroever werd genoemd ''Ripa Grande'' of de ''Grote Oever''. De linkeroever werd de zuidgrens van een meer uitgestrekte stad, gericht naar het noorden.

In het stratenplan van het Middeleeuwse Ferrara is nog duidelijk het patroon van het Byzantijns fort terug te vinden.

{{Appendix}}
[[Categorie:Bouwwerk in Ferrara]]
[[Categorie:Geschiedenis van Emilia-Romagna]]
[[Categorie:Byzantijnse Rijk]]


text:
# Cicurina gertschi
Cicurina gertschi is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de kaardertjes (Dictynidae).
Het dier behoort tot het geslacht Cicurina. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1936 door H. Exline.

title: Cicurina gertschi

wikitext:
{{Taxobox spin
| naam              = ''Cicurina gertschi''
| titelweergave     = cursief
| afbeelding        =
| afbeeldingtekst   =
| familie           = [[Kaardertjes|Dictynidae]] (Kaardertjes)
| geslacht          = ''[[Cicurina]]''
| auteur            = [[H. Exline]]
| datum             = 1936
| haakjes           =
}}
'''''Cicurina gertschi''''' is een [[spinnen (dieren)|spinnen]][[soort]] in de taxonomische indeling van de [[Kaardertjes|kaardertjes (Dictynidae)]].<ref>{{aut|Platnick, Norman I.}} (2010): [http://research.amnh.org/entomology/spiders/catalog/ The world spider catalog], version 10.5. ''American Museum of Natural History''. [https://web.archive.org/web/20090312050907/http://research.amnh.org:80/entomology/spiders/catalog/ Gearchiveerd] op 12 maart 2009.</ref>

Het dier behoort tot het geslacht ''[[Cicurina]]''. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1936 door [[H. Exline]].

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|21}}

[[Categorie:Cicurina|gertschi]]

title: Cicurina gertschi

Klasse: Arachnida (Spinachtigen)

Orde: Araneae (Spinnen)

Familie: Dictynidae (Kaardertjes)

Geslacht: Cicurina

title: Soort


text:
# Eratoidea brevisa
Eratoidea brevisa is een slakkensoort uit de familie van de Marginellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2011 door McCleery.

title: Eratoidea brevisa

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Eratoidea brevisa''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Weekdieren|Mollusca]] ([[Weekdieren]])
| klasse = [[Slakken|Gastropoda]] (Slakken)
| clade1 = [[Neogastropoda]]
| familie = [[Marginellidae]]
| geslacht = ''[[Eratoidea]]''
| w-naam = ''Eratoidea brevisa''
| auteur = McCleery
| datum = 2011
| haakjes =
| commons =
| species =
| worms = 574290
}}
'''''Eratoidea brevisa''''' is een [[slakken|slakkensoort]] uit de familie van de [[Marginellidae]].<ref>Bouchet, P. (2012). <i>Eratoidea brevisa</i> McCleery, 2011. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=574290</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2011 door McCleery.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|09}}

[[Categorie:Marginellidae]]

title: Eratoidea brevisa

Stam: Mollusca (Weekdieren)

Klasse: Gastropoda (Slakken)

Clade: Neogastropoda

Familie: Marginellidae

Geslacht: Eratoidea

title: Soort


text:
# Lijst van Zweedstalige en tweetalige gemeenten in Finland
Er zijn in Finland naast gemeenten waar Fins gesproken wordt ook gemeenten waar alleen (of overwegend) Zweeds gesproken wordt en tweetalige gemeenten. Dit komt doordat Finland historisch gezien een belangrijke Zweedstalige minderheid heeft. Tegenwoordig heeft 5,3 procent van de bevolking in Finland het Zweeds als moedertaal.
Er zijn 16 Zweedstalige gemeenten, allemaal op Åland. Er zijn 15 tweetalige gemeenten met het Zweeds als meerderheidstaal en het Fins als minderheidstaal, en 18 tweetalige gemeenten met het Fins als meerderheidstaal en het Zweeds als minderheidstaal. De rest van de 268 Finse gemeenten hebben het Fins als officiële taal (met of zonder het Samisch als minderheidstaal).

## Lijst met gemeenten

### Zweedstalige gemeenten, alleen op Åland
| Zweedse naam | Finse naam    |
| ------------ | ------------- |
| Brändö       | —             |
| Eckerö       | —             |
| Finström     | —             |
| Föglö        | —             |
| Geta         | —             |
| Hammarland   | —             |
| Jomala       | —             |
| Kökar        | —             |
| Kumlinge     | —             |
| Lemland      | —             |
| Lumparland   | —             |
| Mariehamn    | Maarianhamina |
| Saltvik      | —             |
| Sottunga     | —             |
| Sund         | —             |
| Vårdö        | —             |

### Tweetalige gemeenten met Zweeds als meerderheidstaal en het Fins als minderheidstaal
| Zweedse naam | Finse naam         |
| ------------ | ------------------ |
| Ingå         | Inkoo              |
| Jakobstad    | Pietarsaari        |
| Kimitoön     | Kemiönsaari        |
| Korsholm     | Mustasaari         |
| Korsnäs      | —                  |
| Kristinestad | Kristiinankaupunki |
| Kronoby      | Kruunupyy          |
| Larsmo       | Luoto              |
| Malax        | Maalahti           |
| Nykarleby    | Uusikaarlepyy      |
| Närpes       | Närpiö             |
| Pargas       | Parainen           |
| Pedersöre    | Pedersören kunta   |
| Raseborg     | Raasepori          |
| Vörå         | Vöyri              |

### Tweetalige gemeenten met Fins als meerderheidstaal en Zweeds als minderheidstaal
| Finse naam  | Zweedse naam |
| ----------- | ------------ |
| Espoo       | Esbo         |
| Hanko       | Hangö        |
| Helsinki    | Helsingfors  |
| Kaskinen    | Kaskö        |
| Kauniainen  | Grankulla    |
| Kirkkonummi | Kyrkslätt    |
| Kokkola     | Karleby      |
| Lapinjärvi  | Lappträsk    |
| Lohja       | Lojo         |
| Loviisa     | Lovisa       |
| Myrskylä    | Mörskom      |
| Porvoo      | Borgå        |
| Pyhtää      | Pyttis       |
| Sipoo       | Sibbo        |
| Siuntio     | Sjundeå      |
| Turku       | Åbo          |
| Vaasa       | Vasa         |
| Vantaa      | Vanda        |

wikitext:
[[Bestand:Svenskfinland municipalities 2008.png|300px|thumb|right|Kaart van de officiële talen in Finse gemeenten.
– Wit: eentalig, [[Fins]]
– Lichtblauw: tweetalig met Fins als meerderheidstaal
– Blauw: tweetalig met [[Zweeds]] als meerderheidstaal
– Donkerblauw: eentalig, Zweeds]]
Er zijn in [[Finland]] naast [[gemeente (bestuur)|gemeenten]] waar [[Fins]] gesproken wordt ook gemeenten waar alleen (of overwegend) [[Zweeds]] gesproken wordt en tweetalige gemeenten. Dit komt doordat Finland historisch gezien een belangrijke Zweedstalige [[minderheid]] heeft. Tegenwoordig heeft 5,3 procent van de bevolking in Finland het Zweeds als [[moedertaal]].

Er zijn 16 Zweedstalige gemeenten, allemaal op [[Åland]]. Er zijn 15 tweetalige gemeenten met het Zweeds als meerderheidstaal en het Fins als [[minderheidstaal]], en 18 tweetalige gemeenten met het Fins als meerderheidstaal en het Zweeds als minderheidstaal. De rest van de 268 Finse gemeenten hebben het Fins als officiële taal (met of zonder het [[Samisch]] als minderheidstaal).

==Lijst met gemeenten==
=== Zweedstalige gemeenten, alleen op Åland===
{| class="wikitable"
! Zweedse naam || Finse naam
|-
|[[Brändö]]||—
|-
|[[Eckerö]]||—
|-
|[[Finström]]||—
|-
|[[Föglö]]||—
|-
|[[Geta (Finland)|Geta]]||—
|-
|[[Hammarland]]||—
|-
|[[Jomala]]||—
|-
|[[Kökar]]||—
|-
|[[Kumlinge]]||—
|-
|[[Lemland]]||—
|-
|[[Lumparland]]||—
|-
|[[Mariehamn]]||Maarianhamina
|-
|[[Saltvik (Finland)|Saltvik]]||—
|-
|[[Sottunga]]||—
|-
|[[Sund (Åland)|Sund]]||—
|-
|[[Vårdö]]||—
|}

=== Tweetalige gemeenten met Zweeds als meerderheidstaal en het Fins als minderheidstaal ===
{| class="wikitable"
! Zweedse naam || Finse naam
|-
|[[Ingå]]||Inkoo
|-
|[[Jakobstad]]||Pietarsaari
|-
|[[Kemiönsaari|Kimitoön]]||Kemiönsaari
|-
|[[Korsholm (gemeente)|Korsholm]]||Mustasaari
|-
|[[Korsnäs (Finland)|Korsnäs]]||—
|-
|[[Kristinestad]]||Kristiinankaupunki
|-
|[[Kronoby]]||Kruunupyy
|-
|[[Larsmo]]||Luoto
|-
|[[Malax]]||Maalahti
|-
|[[Nykarleby]]||Uusikaarlepyy
|-
|[[Närpes]]||Närpiö
|-
|[[Pargas]]||Parainen
|-
|[[Pedersöre]]||Pedersören kunta
|-
|[[Raseborg]]||Raasepori
|-
|[[Vörå]]||Vöyri
|}

=== Tweetalige gemeenten met Fins als meerderheidstaal en Zweeds als minderheidstaal ===
{| class="wikitable"
! Finse naam || Zweedse naam
|-
|[[Espoo]]||Esbo
|-
|[[Hanko]]||Hangö
|-
|[[Helsinki]]||Helsingfors
|-
|[[Kaskinen]]||Kaskö
|-
|[[Kauniainen]]||Grankulla
|-
|[[Kirkkonummi]]||Kyrkslätt
|-
|[[Kokkola]]||Karleby
|-
|[[Lapinjärvi]]||Lappträsk
|-
|[[Lohja]]||Lojo
|-
|[[Loviisa]]||Lovisa
|-
|[[Myrskylä]]||Mörskom
|-
|[[Porvoo]]||Borgå
|-
|[[Pyhtää]]||Pyttis
|-
|[[Sipoo]]||Sibbo
|-
|[[Siuntio]]||Sjundeå
|-
|[[Turku]]||Åbo
|-
|[[Vaasa]]||Vasa
|-
|[[Vantaa]]||Vanda
|}

==Zie ook==
* [[Zweedstalige Finnen]]
* [[Finland-Zweeds]]

==Externe link==
* {{sv}} [http://scripta.kotus.fi/www/verkkojulkaisut/ortnamn ''Svenska ortnamn i Finland''], alfabetische lijst van Zweedse plaatsnamen in Finland, met toelichtingen

[[Categorie:Taal in Finland]]
[[Categorie:Zweeds]]
[[Categorie:Lijsten van Finland|Zweedstalige en tweetalige gemeenten]]
[[Categorie:Lijsten van gemeenten|Finland, Zweedstalige en tweetalige]]
[[Categorie:Taallijsten|Zweedstalige en tweetalige gemeenten in Finland]]


text:
# PowerPC e300
De PowerPC e300 is een familie van 32-bit PowerPC-microprocessorkernen ontwikkeld door Freescale, voornamelijk voor gebruik in system-on-a-chip (SoC)-schakelingen met snelheden tot 667 MHz, waardoor ze ideaal zijn voor gebruik in embedded systems.
De e300 is een superscalaire RISC-kern met 16/16 of 32/32 kB L1-caches voor data/instructies (een zogenaamde Harvard-architectuur), een viertraps pipeline load/store-eenheid, systeemregisters, vertakkingsvoorspelling en integer-eenheid met optionele FPU met dubbele precisie. De e300-kern is volledig achterwaarts compatibel met de G2- en PowerPC 603e-kernen waarvan hij is afgeleid.
De e300-kern is het CPU-gedeelte van verschillende SoC-processors van Freescale:
- De MPC83xx PowerQUICC II Pro-familie van telecom- en netwerkprocessors
- De MPC51xx- en MPC52xx-familie van auto- en industriële besturingsprocessors[2]
- De MSC7120 GPON, een DSP voor optische netwerken[3]

title: PowerPC e300

wikitext:
{{Zijbalk Power Architecture}}
De '''PowerPC e300''' is een familie van 32-bit [[PowerPC]]-microprocessorkernen ontwikkeld door [[Freescale Semiconductor|Freescale]], voornamelijk voor gebruik in [[system-on-a-chip]] (SoC)-[[geïntegreerde schakeling|schakelingen]] met snelheden tot 667 MHz, waardoor ze ideaal zijn voor gebruik in [[embedded system]]s.

De e300 is een [[superscalaire processor|superscalaire]] [[RISC]]-kern met 16/16 of 32/32 kB [[CPU-cache|L1-caches]] voor data/instructies (een zogenaamde [[Harvard-architectuur]]), een viertraps [[pipeline-architectuur|pipeline]] load/store-eenheid, systeemregisters, vertakkingsvoorspelling en [[arithmetic logic unit|integer-eenheid]] met optionele [[floating-point unit|FPU]] met dubbele precisie.<ref>{{citeer boek |titel=e300 Power Architecture™ Core Family Reference Manual |url=https://www.nxp.com/docs/en/reference-manual/e300coreRM.pdf |uitgever=Freescale Semiconductor |datum=december 2007 |hoofdstuk=Chapter 1: Overview |hoofdstukurl=https://www.nxp.com/docs/en/reference-manual/e300coreRM.pdf#Page=35 |paginas=1-1 |taal=en}}</ref> De e300-kern is volledig [[achterwaartse compatibiliteit|achterwaarts compatibel]] met de G2- en [[PowerPC 603]]e-kernen waarvan hij is afgeleid.

De e300-kern is het CPU-gedeelte van verschillende SoC-processors van Freescale:
* De MPC83xx [[PowerQUICC#PowerQUICC II Pro|PowerQUICC II Pro]]-familie van telecom- en netwerkprocessors
* De [[PowerPC 5000#MPC51xx|MPC51xx]]- en [[PowerPC 5000#MPC52xx|MPC52xx]]-familie van auto- en industriële besturingsprocessors<ref>{{citeer boek |titel=MPC5121E/MPC5123 Data Sheet |url=https://www.nxp.com/docs/en/data-sheet/MPC5121E.pdf |formaat={{pdf}} |uitgever=Freescale Semiconductor |datum=februari 2012 |taal=en}}</ref>
* De MSC7120 GPON, een [[digitale signaalprocessor|DSP]] voor optische netwerken<ref>{{citeer web |titel=MSC7120 GPON: Integrated GPON ONT System-on-Chip |url=http://www.freescale.com/files/optical_networking/doc/fact_sheet/MSC7120GPONFS.pdf |formaat={{pdf}} |datum=2007 |website=Freescale |archiefurl=https://web.archive.org/web/20110607134221/http://www.freescale.com/files/optical_networking/doc/fact_sheet/MSC7120GPONFS.pdf |archiefdatum=2011-06-07 |dodeurl=ja |taal=en}}</ref>
[[Bestand:MPC5200.jpg|thumb|links|rechtop|Een 400 MHz MPC5200 uit een EFIKA-computer]]

{{Appendix|1=alles|2=
{{Bronvermelding anderstalige Wikipedia |taal=en |titel=PowerPC e300 |oldid=889968797 |datum=20190329}}
----
{{References}}
}}

[[Categorie:Computerprocessor]]


text:
# Community TSC
Community TSC was een distributed computing-project waarbij werd gezocht naar een medicijn tegen Tubereuze Sclerose Complex (ziekte van Bourneville-Pringle).
De ziekte van Bourneville-Pringle is een ernstige kinderziekte. Het is een erfelijke afwijking die kan leiden tot tumoren in meerdere organen. Het project is begonnen om efficiënter en tegen lagere kosten naar potentiële medicijnen te kunnen zoeken. Men test met computerberekeningen moleculen tegen verschillende ziektes door gebruik te maken van de TSC-client. Moleculen die positief uit de test komen, worden aan wetenschappers doorgegeven, die ze dan in het echt kunnen testen tegen de ziekte.
Op 15 april 2009 is dit project gestopt.

title: Community TSC

wikitext:
'''Community TSC''' was een [[distributed computing]]-project waarbij werd gezocht naar een medicijn tegen [[Tubereuze Sclerose Complex]] ([[ziekte van Bourneville-Pringle]]).

De ziekte van Bourneville-Pringle is een ernstige [[kinderziekte]]. Het is een erfelijke afwijking die kan leiden tot [[tumor]]en in meerdere [[orgaan|organen]]. Het project is begonnen om efficiënter en tegen lagere kosten naar potentiële [[medicijn]]en te kunnen zoeken. Men test met computerberekeningen moleculen tegen verschillende ziektes door gebruik te maken van de TSC-client. Moleculen die positief uit de test komen, worden aan wetenschappers doorgegeven, die ze dan in het echt kunnen testen tegen de ziekte.

Op 15 april 2009 is dit project gestopt.<ref>[https://web.archive.org/web/20110225230254/http://www.childhooddiseases.org/community_tsc.html Website]</ref>

== Externe links ==
* [http://www.childhooddiseases.org/ Website van de organisatie achter Community TSC, Engelstalig]
* [https://web.archive.org/web/20080828052917/http://www.dutchpowercows.org/faqs/tsc TSC FAQ] (Dutch Power Cows)

{{Appendix}}

[[Categorie:Distributed computing]]
[[Categorie:Geneeskundig onderzoek]]


text:
# Lastaurus robustus
Lastaurus robustus is een vliegensoort uit de familie van de roofvliegen (Asilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1949 door Carrera.

title: Lastaurus robustus

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Lastaurus robustus''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Roofvliegen|Asilidae]] (Roofvliegen)
| geslacht = ''[[Lastaurus]]''
| w-naam = ''Lastaurus robustus''
| auteur = Carrera
| datum = 1949
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Lastaurus robustus''''' is een [[Vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Roofvliegen|roofvliegen (Asilidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Asilidae}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1949 door Carrera.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|28}}

[[Categorie:Roofvliegen]]

title: Lastaurus robustus

Orde: Diptera (Tweevleugeligen)

Onderorde: Brachycera (Vliegen)

Familie: Asilidae (Roofvliegen)

Geslacht: Lastaurus

title: Soort


text:
# Afonso Pena
Afonso Augusto Moreira Pena (Santa Barbara (Minas Gerais), 30 november 1847 – Rio de Janeiro, 14 juni 1909) was een Braziliaans politicus en president van 1906 tot zijn overlijden in 1909. Voor zijn politieke carrière was hij advocaat.
Hij begon zijn politieke carrière in 1874 als parlementslid. In de daaropvolgende jaren nam hij verschillende ministerposten op zich: Marine (1882), Oorlog (1882 en 1884) Landbouw en Transport (1883-1884) en Justitie (1885). Na het uitroepen van de republiek werd hij gouverneur van Minas Gerais tussen 1892 en 1894. Tijdens zijn ambstermijn werd Belo Horizonte de hoofdstad van de staat, in plaats van Ouro Preto. In 1894 deed hij een eerste gooi naar het presidentschap, maar hij verloor ruim van Prudente de Morais.
In 1902 werd hij vicepresident onder Francisco de Paula Rodrigues Alves. Vier jaar later werd hij zelf president, maar hij kon zijn ambtstermijn niet afmaken. In 1909 overleed hij, enkele dagen na zijn zoon.
Pena was de eerste Braziliaanse president die wilde ingrijpen in de koffiesector. De federale overheid begon de overproductie zelf op te kopen om zo de hoge prijs op de internationale markt in stand te houden. Hij was ook een voorstander van het uitbreiden van de spoorweginfrastructuur. Hij liet het leger reorganiseren door Hermes da Fonseca, de latere 8e president van Brazilië. Tot slot steunde hij ook ontdekkingstochten in het Amazonewoud, onder leiding van Candido Rondon.
Op 13 februari 2009 zijn de stoffelijke resten van Afonso Pena gearriveerd in zijn geboortestad Santa Bárbara en geplaatst in een grafmonument naast het museum "Memorial Affonso Penna". Hij was eerder begraven op de begraafplaats van São João Batista in Rio de Janeiro.
Deodoro da Fonseca ·
Peixoto ·
Morais ·
Campos Sales ·
Alves ·
Pena ·
Peçanha ·
Fonseca ·
Brás ·
Alves ·
Moreira ·
Pessoa ·
Bernardes ·
Luís ·
Prestes ·
(Junta van 1930) ·
Vargas ·
Linhares ·
Gaspar Dutra ·
Vargas ·
Café Filho ·
Luz ·
Ramos ·
Kubitschek ·
Quadros ·
Ranieri Mazzilli ·
Goulart ·
Ranieri Mazzilli ·
Castelo Branco ·
Costa e Silva ·
(Junta van 1969) ·
Garrastazu Médici ·
Geisel ·
Figueiredo ·
Neves ·
Sarney ·
Collor ·
Franco ·
Cardoso ·
Lula da Silva ·
Rousseff ·
Temer ·
Bolsonaro ·
Lula da Silva
- Bibliothèque nationale de France: cb12066329p (data)
- Gemeinsame Normdatei: 121802741X
- International Standard Name Identifier: 0000 0000 2621 821X
- Library of Congress Control Number: n84002178
- Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 073999342
- Virtual International Authority File: 13700456
- WorldCat: E39PBJgXdPf7CMwDjHQwwPYF8C

title: Afonso Pena

wikitext:
{{Infobox ambtsbekleder
| naam              = Afonso Pena
| afbeelding        = Afonso_Pena.jpg
| onderschrift      =
| geboren           = [[30 november]] [[1847]]
| geboren_in        = [[Santa Bárbara (Minas Gerais)|Santa Barbara]] ([[Minas Gerais]])
| gestorven         = [[14 juni]] [[1909]]
| gestorven_in      = [[Rio de Janeiro (stad)|Rio de Janeiro]]
| partij            = [[Conservatieve Partij (Brazilië)|Conservador]] (1874-1889)
[[Republikeinse Partij van Minas Gerais|PRM]] (1889-1909)
| partner           = Maria Guilhermina de Oliveira Pena (1875-1909)
| beroep            = [[Advocaat (beroep)|Advocaat]]
| religie           =
| handtekening      = Assinatura_do_presidente_Afonso_Pena.jpg
| opvolging         = [[Lijst van presidenten van Brazilië|6e]] president van Brazilië
| start_periode     = [[15 november]] [[1906]]
| eind_periode      = [[14 juni]] [[1909]]
| vice-president    = [[Nilo Peçanha]]
| voorganger        = [[Francisco de Paula Rodrigues Alves|Rodrigues Alves]]
| opvolger          = [[Nilo Peçanha]]
| opvolging2        = 4e vicepresident van Brazilië
| start_periode2    = [[17 juni]] [[1903]]
| eind_periode2     = [[15 november]] [[1906]]
| president2        = [[Francisco de Paula Rodrigues Alves|Francisco Alves]]
| voorganger2       = [[Francisco Rosa e Silva]]
| opvolger2         = [[Nilo Peçanha]]
| opvolging3        = 4e president van [[Minas Gerais]]
| start_periode3    = [[14 juli]] [[1892]]
| eind_periode3     = [[7 september]] [[1894]]
| voorganger3       = [[Gama Cerqueira]]
| opvolger3         = [[Bias Fontes]]
}}
'''Afonso Augusto Moreira Pena''' ([[Santa Bárbara (Minas Gerais)|Santa Barbara]] ([[Minas Gerais]]), [[30 november]] [[1847]] – [[Rio de Janeiro (stad)|Rio de Janeiro]], [[14 juni]] [[1909]]) was een [[Brazilië|Braziliaans]] politicus en president van 1906 tot zijn overlijden in 1909. Voor zijn politieke carrière was hij advocaat.

Hij begon zijn politieke carrière in 1874 als parlementslid. In de daaropvolgende jaren nam hij verschillende ministerposten op zich: Marine (1882), Oorlog (1882 en 1884) Landbouw en Transport (1883-1884) en Justitie (1885). Na het uitroepen van de republiek werd hij gouverneur van [[Minas Gerais]] tussen 1892 en 1894. Tijdens zijn ambstermijn werd [[Belo Horizonte (stad)|Belo Horizonte]] de hoofdstad van de staat, in plaats van [[Ouro Preto (gemeente)|Ouro Preto]]. In 1894 deed hij een eerste gooi naar het presidentschap, maar hij verloor ruim van [[Prudente José de Morais e Barros|Prudente de Morais]].

In 1902 werd hij vicepresident onder [[Francisco de Paula Rodrigues Alves]]. Vier jaar later werd hij zelf president, maar hij kon zijn ambtstermijn niet afmaken. In 1909 overleed hij, enkele dagen na zijn zoon.

Pena was de eerste Braziliaanse president die wilde ingrijpen in de [[Koffie (drank)|koffiesector]]. De federale overheid begon de overproductie zelf op te kopen om zo de hoge prijs op de internationale markt in stand te houden. Hij was ook een voorstander van het uitbreiden van de [[Spoorlijn|spoorweg]]infrastructuur. Hij liet het leger reorganiseren door [[Hermes da Fonseca]], de latere [[Lijst van presidenten van Brazilië|8e]] president van Brazilië. Tot slot steunde hij ook ontdekkingstochten in het [[Amazoneregenwoud|Amazonewoud]], onder leiding van [[Candido Rondon]].

Op 13 februari 2009 zijn de stoffelijke resten van Afonso Pena gearriveerd in zijn geboortestad Santa Bárbara en geplaatst in een grafmonument naast het museum "Memorial Affonso Penna". Hij was eerder begraven op de begraafplaats van [[Cemitério de São João Batista|São João Batista]] in Rio de Janeiro.

{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi|
| lijst = President van [[Minas Gerais]]
1892 - 1894
| vorige = [[Gama Cerqueira]]
| volgende = [[Bias Fontes]]
}}
{{OpvolgingCombi|
| lijst = Vicepresident van Brazilië
1903 - 1906
| vorige = [[Francisco Rosa e Silva]]
| volgende = [[Nilo Peçanha]]
}}
{{OpvolgingCombi|
| lijst = [[Lijst van presidenten van Brazilië|President van Brazilië]]
1906 - 1909
| vorige = [[Francisco de Paula Rodrigues Alves|Rodrigues Alves]]
| volgende = [[Nilo Peçanha]]
}}
{{EindOpvolging}}
{{Commonscat|Afonso Pena}}
{{Navigatie presidenten Brazilië}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Pena, Afonso}}
[[Categorie:President van Brazilië]]
[[Categorie:Braziliaans minister]]
[[Categorie:Braziliaans gouverneur]]
[[Categorie:Vicepresident van Brazilië]]

title: Afonso Pena

Geboren: 30 november 1847 · Santa Barbara (Minas Gerais)

Overleden: 14 juni 1909 · Rio de Janeiro

Beroep: Advocaat

Handtekening: Handtekening

title: 6e president van Brazilië

Aangetreden: 15 november 1906

Voorganger: Rodrigues Alves

Opvolger: Nilo Peçanha

title: 4e vicepresident van Brazilië

Einde termijn: 15 november 1906

President: Francisco Alves

Voorganger: Francisco Rosa e Silva

title: 4e president van Minas Gerais

Einde termijn: 7 september 1894

Voorganger: Gama Cerqueira

Opvolger: Bias Fontes

Portaal: Politiek


text:
# Begraafplaats van Froidmont
De Begraafplaats van Froidmont is een gemeentelijke begraafplaats in het Belgische dorp Froidmont, een deelgemeente van Doornik (Henegouwen). De begraafplaats ligt aan de Rue des Déportés de Froidmont op 470 m ten noorden van het dorpscentrum (Église Saint-Piat). Ze heeft een rechthoekig grondplan en wordt omgeven door een bakstenen muur. De graven liggen rechts van het centrale pad, het linkse deel wordt nog niet gebruikt. De begraafplaats wordt afgesloten door een dubbel traliehek.

## Belgische oorlogsgraven
Vlak bij de toegang liggen de graven van 30 Belgische gesneuvelden, oud-strijders en krijgsgevangenen uit de beide wereldoorlogen.

## Britse oorlogsgraven
Achteraan op de begraafplaats ligt een perk met 9 Britse militaire graven uit de Eerste Wereldoorlog. De slachtoffers stierven tijdens de gevechten van het geallieerde eindoffensief in oktober en november 1918. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd onder Froidmont Communal Cemetery.

title: Begraafplaats van Froidmont

wikitext:
{{Infobox begraafplaats
| naam              = Begraafplaats van Froidmont
| afbeelding        = Froidmont Communal Cemetery-26.jpg
| onderschrift      = Toegang tot de begraafplaats.
| plaats            = [[Froidmont]] {{BE}}
| lat_deg           =
| lat_min           =
| lat_sec           =
| lon_deg           =
| lon_min           =
| lon_sec           =
| stichtingsjaar    =
| uitbreiding       =
| renovatie         =
| verwijderingsjaar =
| monumentstatus    =
| monumentnummer    =
| denominatie       =
| gebruiksperiode   =
| architect         =
| aanleg            =
| oppervlakte       =
| aantal graven      =
| eigenaar          =
| beheer            =
| toegankelijkheid  =
}}
De '''Begraafplaats van Froidmont''' is een gemeentelijke begraafplaats in het [[België|Belgische]] dorp [[Froidmont]], een deelgemeente van [[Doornik]] ([[Henegouwen]]). De begraafplaats ligt aan de Rue des Déportés de Froidmont op 470 m ten noorden van het dorpscentrum (Église Saint-Piat). Ze heeft een rechthoekig grondplan en wordt omgeven door een bakstenen muur. De graven liggen rechts van het centrale pad, het linkse deel wordt nog niet gebruikt. De begraafplaats wordt afgesloten door een dubbel traliehek.
{{Clearright}}
== Belgische oorlogsgraven ==
Vlak bij de toegang liggen de graven van 30 Belgische gesneuvelden, [[Veteraan|oud-strijders]] en [[krijgsgevangene]]n uit de beide wereldoorlogen.
[[Bestand:Froidmont Communal Cemetery-3.jpg|thumb|260px|right|Belgische oorlogsgraven]]
{{Clearright}}
== Britse oorlogsgraven ==
{{Infobox militair gedenkteken
| naam = Froidmont Communal Cemetery
| verantwoordelijke = Commonwealth War Graves Commission
| land = {{BE}}
| afbeelding = Froidmont Communal Cemetery-13.jpg
| onderschrift = Britse graven
| slachtoffers =
| periode_gebruik =
| gebouwd =
| ingehuldigd =
| plaats = [[Froidmont]]
| type = Communal Cemetery
| ontwerper =
| totaal = 9
| onbekend =
| herdachte_slachtoffers =
| per_land =
| per_oorlog =
| inscriptie =
}}
Achteraan op de begraafplaats ligt een perk met 9 [[Britse Rijk|Britse]] [[Militaire begraafplaats|militaire graven]] uit de [[Eerste Wereldoorlog]]. De slachtoffers stierven tijdens de gevechten van het [[Geallieerden (Eerste Wereldoorlog)|geallieerde]] eindoffensief in oktober en november 1918. Hun graven worden onderhouden door de [[Commonwealth War Graves Commission]] en staan er geregistreerd onder ''Froidmont Communal Cemetery''.<ref>[https://www.cwgc.org/find-a-cemetery/cemetery/54845/froidmont-communal-cemetery/ Froidmont Communal Cemetery] op de website van de CWGC. [https://web.archive.org/web/20170930175823/https://www.cwgc.org/find-a-cemetery/cemetery/54845/froidmont-communal-cemetery/ Gearchiveerd] op 30 september 2017.</ref>

{{Appendix}}
{{Commonscat|Froidmont Communal Cemetery}}
{{Coor title dms|50|34|56.6|N|3|19|51.5|E|type:landmark_region:BE}}
[[Categorie:Begraafplaats in Doornik|Froid]]

title: Begraafplaats van Froidmont

Plaats: Froidmont België

Portaal: Mens & maatschappij

title: Froidmont Communal Cemetery

Locatie: Froidmont, België

Type: Gemeentelijke begraafplaats

Verantwoordelijke: Commonwealth War Graves Commission


text:
# Poladryas minuta
Poladryas minuta is een vlinder uit de familie Nymphalidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1861 door William Henry Edwards.

title: Poladryas minuta

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Poladryas minuta''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| familie = [[Nymphalidae]]
| onderfamilie = [[Nymphalinae]]
| geslacht = ''[[Poladryas]]''
| w-naam = ''Poladryas minuta''
| auteur = Edwards
| datum = 1861
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}

'''''Poladryas minuta''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[Nymphalidae]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1861 door [[William Henry Edwards]].

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|01}}

[[Categorie:Nymphalinae]]

title: Poladryas minuta

Familie: Nymphalidae

Onderfamilie: Nymphalinae

Geslacht: Poladryas

title: Soort


text:
# Agromyza obscuritarsis
Agromyza obscuritarsis is een vliegensoort uit de familie van de mineervliegen (Agromyzidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1875 door Rondani.

title: Agromyza obscuritarsis

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Agromyza obscuritarsis''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Mineervliegen|Agromyzidae]] (Mineervliegen)
| geslacht = ''[[Agromyza]]''
| w-naam = ''Agromyza obscuritarsis''
| auteur = Rondani
| datum = 1875
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Agromyza obscuritarsis''''' is een [[vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Mineervliegen|mineervliegen (Agromyzidae)]].<ref>{{Link Fauna Europaea|id=128919|naam=''Agromyza obscuritarsis''}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1875 door Rondani.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|06|25}}

[[Categorie:Agromyza|obscuritarsis]]

title: Agromyza obscuritarsis

Familie: Agromyzidae (Mineervliegen)

Geslacht: Agromyza

title: Soort


text:
# Ensheim
Ensheim is een plaats in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts, en maakt deel uit van de Landkreis Alzey-Worms.
Ensheim telt 460 inwoners.

## Bestuur
De plaats is een Ortsgemeinde en maakt deel uit van de Verbandsgemeinde Wörrstadt.
Albig ·
Alsheim ·
Alzey ·
Armsheim ·
Bechenheim ·
Bechtheim ·
Bechtolsheim ·
Bermersheim ·
Bermersheim vor der Höhe ·
Biebelnheim ·
Bornheim ·
Dintesheim ·
Dittelsheim-Heßloch ·
Eckelsheim ·
Eich ·
Ensheim ·
Eppelsheim ·
Erbes-Büdesheim ·
Esselborn ·
Flomborn ·
Flonheim ·
Flörsheim-Dalsheim ·
Framersheim ·
Freimersheim ·
Frettenheim ·
Gabsheim ·
Gau-Bickelheim ·
Gau-Heppenheim ·
Gau-Odernheim ·
Gau-Weinheim ·
Gimbsheim ·
Gumbsheim ·
Gundersheim ·
Gundheim ·
Hamm am Rhein ·
Hangen-Weisheim ·
Hochborn ·
Hohen-Sülzen ·
Kettenheim ·
Lonsheim ·
Mauchenheim ·
Mettenheim ·
Mölsheim ·
Monsheim ·
Monzernheim ·
Mörstadt ·
Nack ·
Nieder-Wiesen ·
Ober-Flörsheim ·
Offenheim ·
Offstein ·
Osthofen ·
Partenheim ·
Saulheim ·
Schornsheim ·
Siefersheim ·
Spiesheim ·
Stein-Bockenheim ·
Sulzheim ·
Udenheim ·
Vendersheim ·
Wachenheim ·
Wahlheim ·
Wallertheim ·
Wendelsheim ·
Westhofen ·
Wöllstein ·
Wonsheim ·
Wörrstadt

title: Ensheim

wikitext:
{{Infobox Duitse plaats plus
| Wappen            = DEU Ensheim COA.svg
| lat_deg           = 49
| lat_min = 48
| lat_sec = 23
| lon_deg           = 08
| lon_min = 06
| lon_sec = 56
| Lageplan          = Ensheim in AZ.svg
| Bundesland        = Rijnland-Palts
| Landkreis         = Alzey-Worms
| Verbandsgemeinde  = Wörrstadt
| Höhe              = 185
| Fläche            = 3.93
| Einwohner         = 419
| Stand             = 2005-12-31
| PLZ               = 55232
| Vorwahl           = 06732
| Kfz               = AZ
| Gemeindeschlüssel = 07 3 31 019
| Website           = [http://www.ensheim-rhh.de/ www.ensheim-rhh.de]
| Bürgermeister     = Klaus Kappler
| Adresse-Verband   = Zum Römergrund 2 - 6<br />55286 Wörrstadt
| Bürgermeistertitel= Ortsbürgermeister
}}
'''Ensheim''' is een plaats in de [[Duitsland|Duitse]] deelstaat [[Rijnland-Palts]], en maakt deel uit van de [[Landkreis Alzey-Worms]].
Ensheim telt {{Statistiek gemeente Duitsland inwoners|07 3 31 019|Rijnland-Palts}} inwoners.<ref name="inw_statistiek" />

==Bestuur==
De plaats is een [[Ortsgemeinde]] en maakt deel uit van de [[Verbandsgemeinde Wörrstadt]].

{{Appendix}}
{{Navigatie Landkreis Alzey-Worms}}
{{Coor title dms|49|48|0|N|08|06|0|E|type:adm2nd_scale:50000_region:DE}}
{{Beginnetje|landen & volken|land=Duitsland|2=2006|3=12|4=30}}

[[Categorie:Gemeente in Rijnland-Palts]]

title: Situering

Deelstaat: Rijnland-Palts

Landkreis: Alzey-Worms

Verbandsgemeinde: Wörrstadt

Coördinaten: 49° 48′ NB, 08° 7′ OL

title: Algemeen

Burgemeester: Klaus Kappler

title: Overig

Kenteken: AZ

Website: Officiële website

title: Locatie van Ensheim in Alzey-Worms

Locatie van Ensheim in Alzey-Worms: Kaart van Ensheim

Portaal: Duitsland


text:
# Station Citeras
Station Citeras is een spoorwegstation in Citeras in de Indonesische provincie Banten.

## Bestemmingen
- Banten Ekspres naar Station Jakarta Kota en Station Merak
- Patas Merak naar Station Jakarta Kota en Station Merak
- Rangkas Jaya naar Station Rangkasbitung en Station Tanahabang

title: Station Citeras

wikitext:
{{Infobox spoorwegstation Indonesië
| station          = Station Citeras
| afbeelding       = Stasiun Citeras 2019.jpg
| onderschrift     =
| stationscode     = Cta
| stationsnaam    =
| plaats                = [[Citeras]], [[Banten (provincie)|Banten]]
| opening          =
| sluiting         =
| heropening       =
| lijnen           =
| exploitant       =
| aantalreizigers  =
| perrons          =
| lat_deg           =
| lat_min           =
| lat_sec           =
| lat_dir           =
| lon_deg           =
| lon_min          =
| lon_sec           =
}}

'''Station Citeras''' is een [[spoorwegstation]] in [[Citeras]] in de [[Indonesië|Indonesische]] provincie [[Banten (provincie)|Banten]].

==Bestemmingen==
* '''Banten Ekspres''' naar [[Station Jakarta Kota]] en [[Station Merak]]
* '''Patas Merak''' naar [[Station Jakarta Kota]] en [[Station Merak]]
* '''Rangkas Jaya''' naar [[Station Rangkasbitung]] en [[Station Tanahabang]]

{{Beginnetje|1=verkeer & vervoer|2=2016|3=12|4=25}}

[[Categorie:Spoorwegstation in Banten|Citeras]]

title: Station Citeras

Afkorting: Cta

title: Spoorlijn(en)

Lijn: Richting · Volgend station

title: Ligging

Plaats: Citeras, Banten

Externe link: (id) PT KAI

Portaal: Openbaar vervoer · Indonesië


text:
# Telepsogina adelognathi
Telepsogina adelognathi is een vliesvleugelig insect uit de familie Pteromalidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1958 door Hedqvist.

title: Telepsogina adelognathi

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Telepsogina adelognathi''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Pteromalidae]]
| geslacht = ''[[Telepsogina]]''
| w-naam = ''Telepsogina adelognathi''
| auteur = Hedqvist
| datum = 1958
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Telepsogina adelognathi''''' is een [[Vliesvleugeligen|vliesvleugelig insect]] uit de familie [[Pteromalidae]]. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1958 door Hedqvist.

{{Appendix|2=
* [http://www.nhm.ac.uk/research-curation/research/projects/chalcidoids/database/validName.dsml?index=ValidName&searchPageURL=indexValidName.dsml&Familyqtype=equals&Family=&Genusqtype=equals&Genus=Telepsogina&Speciesqtype=equals&Species=adelognathi {{Ts.|Noyes, J.S.}} (2012). Universal Chalcidoidea Database. World Wide Web electronic publication. http://www.nhm.ac.uk/chalcidoids. Version as of June 2012]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Pteromalidae]]

title: Telepsogina adelognathi

Familie: Pteromalidae

Geslacht: Telepsogina

title: Soort