text:
# Eddie Taylor (gitarist)
Edward Taylor (Benoit, 29 januari 1923 – Chicago, 25 december 1985) was een Amerikaanse bluesgitarist en -zanger.

## Biografie
Eddie Taylor bracht zich als kind het gitaarspel zelf bij. Memphis Minnie, die een voormalige klasgenote was van zijn moeder en af en toe inviel als babysitter bij de vriendin, bracht de jonge Eddie voor de eerste keer in aanraking met de gitaar. Eerst speelde hij op een zelf gebouwd instrument, totdat zijn moeder in 1936 voor twaalf dollar een gitaar bestelde bij Sears & Roebuck.
Tot dit moment had hij belangrijke muzikanten als Charley Patton, Son House, Robert Johnson en Big Joe Williams live gezien. Deze muzikanten namen platen op en zijn derhalve nu nog bekend. In een interview uit de vroege jaren 1970 noemde Taylor echter ook muzikanten als Popcorn, Nedass en Tango, die ook invloed uitoefenden op hem, maar nooit platen uitbrachten. Popcorn toonde hem ook enkele nummers op de gitaar, toen de tiener weer eens stiekem in de bars en op houseparties binnenglipte. Maar hij werd ook door het medium plaat en de radio gekenmerkt. Terwijl op de radio voornamelijk cowboysongs werden gedraaid, hoorde hij op de Seeburg-jukeboxen Little Brother Montgomery, Tommy McClennan en Peetie Wheatstraw.
Inmiddels woonde Eddie Taylor met zijn beide jonge broers/zusters en zijn moeder in Stringtown (Mississippi) en werkte hij in de landbouwsector. In zijn jonge jaren trad hij meestal op zaterdagavond op in de omgeving van Leland (Mississippi) op straathoeken en op pleinen in de binnenstad. Zijn toenmalige programma bestond uit songs van Charley Patton, Arthur Crudup en Peetie Wheatstraw en uit een mengeling van deze nummers, als het repertoire was uitgeput. Indien blank publiek aanwezig was, speelde Taylor ook songs van Roy Acuff. Volgens eigen zeggen verdiende Taylor tussen 25 en 30 dollar per nacht. In 1943 verhuisde hij naar de bluesmetropool Memphis (Tennessee). Daar werkte hij als vrachtwagenchauffeur voor een firma, die een speciaal contract had met het leger, zodat Taylor het geluk had, niet te worden opgeroepen voor de krijgsdienst. Hij ontmoette de iets oudere gitaristen Johnny Shines en Robert Lockwood jr., die al plaatselijke bekendheid genoten, in tegenstelling tot B.B. King, die net als Eddie Taylor, woensdagavond bij de wekelijkse talentenjachten in de Beale Street hun eerste sporen verdienden. Tot dit tijdstip speelden alle gitaristen nog op akoestische instrumenten, omdat een versterker en een e-gitaar bij Sears & Roebuck een te hoge aanschaffingsprijs vergde. Eddie Taylor maakte desondanks die investering en formeerde in 1947 een band met Joe Hill Louis en Eddies broer Milton aan de drums.
Twee jaar later verhuisde Taylor met zijn diep in deltablues verwortelde stijl naar Chicago en speelde direct op de zeer populaire Maxwell Street voor drinkgeld. Uiteraard waren er toentertijd zeer veel, zeer goede en zeer bekende bluesmuzikanten in Chicago. Daarom speelde Eddie Taylor met zijn broer Milton en Jimmie Lee Robinson in de Alibi Club voor de niet zeer hoge gage van 15 dollar per nacht. Om deze reden werkte hij in verschillende banen buiten het muziekcircuit om zich te verzekeren van zijn basisbehoeften.
Toevallig ontmoette hij in Chicago zijn vriend Jimmy Reed, die al sinds zijn ontslag uit het leger hier woonde. Taylor en Reed kenden elkaar al uit de jeugdjaren en de iets oudere Eddie had zijn vriend toentertijd gitaarles gegeven. Reed voegde zich bij de andere bandmuzikanten, nadat Taylor zei, dat hij zich moest concentreren op zang en bluesharp en de meer complexe gitaarlijnen aan hem kon toevertrouwen. Eigenlijk speelde Jimmy Reed dus in de band van Eddie Taylor en niet omgekeerd, toen beiden in 1953 hun plaatdebuut hadden bij Chance en even later bij Vee-Jay Records. Jimmy Reed was weliswaar de meest succesvolle, zodat Reed meer platen uitbracht, die verreweg hogere verkoopcijfers haalden. Desondanks was Taylor tot dusver orkestleider en arrangeur, Reed de frontman en songwriter. Taylor nam bij Vee-Jay Records meerdere singles op, waaronder de nummers Bad Boy, Big Town Playboy (zijn commercieel succesvolste), Find My Baby en Looking for Trouble
Ofschoon hij nooit de bekendheid van menige van zijn collega's haalde, werd hij een vast bestandsdeel van het bluescircuit van Chicago. Zo speelde hij in 1953 met de Muddy Waters Band in de Zanzibar Club in Chicago, in 1956 met Elmore James bij Silvio's, de favoriete bluesclub van Howlin' Wolf. Bekend werd hij echter vooral als begeleider van Jimmy Reed, met wie hij vanaf 1955 tot in de jaren 1960 dwars door de Verenigde Staten tot naar Mexico toerde en door zijn samenwerking met John Lee Hooker, met wie hij tussen 1954 en 1957 in de studio ging en door de Verenigde Staten toerde. Naast zijn werkzaamheid bij Jimmy Reed vond hij in 1963/1964 genoeg tijd om te spelen met de Paul Butterfield Blues Band en Floyd Jones.
Nadat Vee-Jay Records failliet werd verklaard, wisselde Jimmy Reed naar Bluesway Records, waarbij hij met Eddie Taylor als orkestleider tussen 1966 en 1968 diverse singles en albums uitbracht. Maar Taylor was niet alleen een gevraagd gitarist in de studio, maar werd ook als e-bassist gevraagd. Een voorbeeld daarvan is het Homesick James-album Blues from the Southside bij Prestige Records uit 1964. In 1966 nam Taylor een album op onder zijn eigen naam voor Testament Records in Chicago. In 1968/1969 toerde hij vaak door Europa met John Lee Hooker en het AFBF in 1968. In 1969 begeleidde hij samen met Pinetop Perkins, Jimmy Dawkins en anderen de bluesharpspeler en zanger Carey Bell als frontman op diens platendebuut Carey Bell's Bluesharp bij Delmark Records. Deze in Chicago opgenomen plaat was iets rauw en klonk meer naar een sessie, maar had niettemin luisterbare muziek te bieden.
Zijn beste plaat was echter de voortreffelijke, in 1972 uitgebrachte lp I Feel so Bad bij Advent Records en opgenomen in Hollywood. Uitgezonderd Eddie Taylor speelden hier geen bluesmannen uit Chicago, maar meer westcoast-bluesmuzikanten als George Smith en de uit Louisiana afkomstige gitarist Phillip Walker en de swingpianist Jimmy Jones (1918–82), die had gespeeld met de zangeressen Sarah Vaughan en Ella Fitzgerald. Waarschijnlijk stimuleerde het echter Taylor om zich op een andere stijl te concentreren resp. eigen wegen te bewandelen. Acht van de twaalf nummers waren eigen composities, waaronder de funky soulblues There'll Be a Day, de akoestische solo Stroll Out West, die Taylor al in 1957 al eens had opgenomen voor Vee-Jay Records en Catfish Blues van Robert Petway als voorbeeld had, maar toentertijd niet was uitgebracht en de mid-tempo-blues Sitting Here Thinking. Bij de coverversies prees Eddie Taylor Jimmy Reed met Going Upside Your Head, Robert Johnson met Stop Breaking Down, Robert Nighthawk met Jackson Town en Charley Patton met Bullcow Blues tribute. Het samenspel van de band, vooral de beide variërende gitaristen, beviel goed.
Begin jaren 1970 speelde Taylor soms voor liveconcerten bij de band van bluesdrummer Sam Lay. In 1973 was hij te gast bij het Ann Arbor Bluesfestival en bezocht hij met het Chicago Blues Festival opnieuw Europa. In april 1974 toerde hij, ditmaal met de American Blues Legends, een verdere keer door Europa en nam hij op voor het Britse Big Bear Records. Tijdens deze opnamesessies werd hij o.a. begeleid door Pete York en de pianist Bob Hall, die een zeer vroeg lid was van Savoy Brown en de Groundhogs. Deze sessies bracht goede versies van My Little Machine van Drifting Slim en een jazzige versie van Ready for Eddie voort.
In de Savoy Club van San Francisco kwam het in het jaar van overlijden van Jimmy Reed (1976) nog een keer tot een hernieuwde samenwerking tussen de beide blueslegenden. In het daaropvolgende jaar speelde Taylor weer in Europa en zelfs in Japan. Hij speelde met de Aces (Odie Payne, Louis en Dave Myers), die oorspronkelijk Fenton Robinson zou begeleiden, die echter naar aanleiding van visumproblemen de toelating werd geweigerd. Van deze tournee is een cd verschenen bij Blind Pig Records.
In 1980 nam hij een lp op voor L+R Records met o.a Hubert Sumlin, Sunnyland Slim en Carey Bell in Chicago. In hetzelfde jaar toerde hij in het kader van het American Folk Blues Festival door Europa en speelde hij bijna tot aan zijn dood clubconcerten en festivaloptredens in Chicago, maar ook zeer vaak in New York.

## Overlijden
Eddie Taylor overleed in december 1985 op 62-jarige leeftijd. Hij werd bijgezet in Alsip, Illinois. Zijn zoon Eddie Taylor jr. (1966–2019) was als bluesgitarist actief in Chicago en speelde in de stijl van zijn vader, weliswaar zonder al te groot commercieel succes.
- Bibliothèque nationale de France: cb13900314n (data)
- Gemeinsame Normdatei: 134536924
- International Standard Name Identifier: 0000 0000 5513 4031
- Library of Congress Control Number: n91094373
- MusicBrainz: 3088612f-a12d-4929-9c97-c15da18788b3
- Nationale Bibliotheek van Polen: a0000003359530
- Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 074296221
- SNAC: w6pc6611
- Virtual International Authority File: 14959739
- WorldCat: E39PBJkD3kg6mMpPkwt4YFXw4q

title: Eddie Taylor (gitarist)

wikitext:
{{Infobox artiest
| naam                 = Eddie Taylor
| afbeelding           =
| onderschrift         =
| bijnaam              =
| volledige naam       = Edward Taylor
| geboren              = Benoit, 29 januari 1923
| geboorteplaats       =
| overleden            = Chicago, 25 december 1985
| overlijdensplaats    =
| land                 = {{US}}
| jaren-actief         =
| genre                = blues
| beroep               = zanger, muzikant
| label                =
| website              =
| imdb                 =
| instrument           = gitaar
| acts                 =
| bekende instrumenten =
| formatie1            =
| actief in formatie1  =
| inactief1            =
| gestopt1             =
| bezetting1           =
| functie1             =
}}
'''Edward Taylor''' ([[Benoit (plaats)|Benoit]], [[29 januari]] [[1923]] – [[Chicago]], [[25 december]] [[1985]])<ref>{{Citeer web|url=https://www.barnowlblues.nl/newpage8a6164da|titel=Eddie Taylor (1923 – 1985)|bezochtdatum=19-11-2021|werk=www.barnowlblues.nl}}</ref><ref>{{Citeer web|url=https://www.rootsville.eu/tribute/pages/eddie%20tayor.html|titel=Rootsville|bezochtdatum=19-11-2021|werk=www.rootsville.eu|archiefurl=https://web.archive.org/web/20211119181029/https://www.rootsville.eu/tribute/pages/eddie%20tayor.html|archiefdatum=2021-11-19}}</ref><ref>{{Citeer web|url=https://www.discogs.com/artist/683565-Eddie-Taylor-2|titel=Eddie Taylor (2)|bezochtdatum=19-11-2021|werk=Discogs|taal=en}}</ref><ref>{{Citeer web|url=https://www.wikiwand.com/nl/Eddie_Taylor_(gitarist)|titel=Eddie Taylor (gitarist) - Wikiwand|bezochtdatum=19-11-2021|werk=www.wikiwand.com|archiefurl=https://web.archive.org/web/20211119181057/https://www.wikiwand.com/nl/Eddie_Taylor_(gitarist)|archiefdatum=2021-11-19}}</ref> was een [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] [[blues]]gitarist en -zanger.

== Biografie ==
Eddie Taylor bracht zich als kind het gitaarspel zelf bij. [[Memphis Minnie]], die een voormalige klasgenote was van zijn moeder en af en toe inviel als babysitter bij de vriendin, bracht de jonge Eddie voor de eerste keer in aanraking met de gitaar. Eerst speelde hij op een zelf gebouwd instrument, totdat zijn moeder in 1936 voor twaalf dollar een gitaar bestelde bij [[Sears (warenhuisketen)|Sears & Roebuck]].

Tot dit moment had hij belangrijke muzikanten als [[Charley Patton]], [[Son House]], [[Robert Johnson]] en [[Big Joe Williams]] live gezien. Deze muzikanten namen platen op en zijn derhalve nu nog bekend. In een interview uit de vroege jaren 1970 noemde Taylor echter ook muzikanten als Popcorn, Nedass en Tango, die ook invloed uitoefenden op hem, maar nooit platen uitbrachten. Popcorn toonde hem ook enkele nummers op de gitaar, toen de tiener weer eens stiekem in de bars en op houseparties binnenglipte. Maar hij werd ook door het medium plaat en de radio gekenmerkt. Terwijl op de radio voornamelijk cowboysongs werden gedraaid, hoorde hij op de [[Seeburg (jukebox)|Seeburg]]-jukeboxen [[Little Brother Montgomery]], [[Tommy McClennan]] en [[Peetie Wheatstraw]].

Inmiddels woonde Eddie Taylor met zijn beide jonge broers/zusters en zijn moeder in [[Stringtown (Mississippi)]] en werkte hij in de landbouwsector. In zijn jonge jaren trad hij meestal op zaterdagavond op in de omgeving van [[Leland (Mississippi)]] op straathoeken en op pleinen in de binnenstad. Zijn toenmalige programma bestond uit songs van [[Charley Patton]], [[Arthur Crudup]] en Peetie Wheatstraw en uit een mengeling van deze nummers, als het repertoire was uitgeput. Indien blank publiek aanwezig was, speelde Taylor ook songs van [[Roy Acuff]]. Volgens eigen zeggen verdiende Taylor tussen 25 en 30 dollar per nacht. In 1943 verhuisde hij naar de [[blues]]metropool [[Memphis (Tennessee)]]. Daar werkte hij als vrachtwagenchauffeur voor een firma, die een speciaal contract had met het leger, zodat Taylor het geluk had, niet te worden opgeroepen voor de krijgsdienst. Hij ontmoette de iets oudere gitaristen [[Johnny Shines]] en [[Robert Lockwood jr.]], die al plaatselijke bekendheid genoten, in tegenstelling tot [[B.B. King]], die net als Eddie Taylor, woensdagavond bij de wekelijkse talentenjachten in de Beale Street hun eerste sporen verdienden. Tot dit tijdstip speelden alle gitaristen nog op akoestische instrumenten, omdat een versterker en een e-gitaar bij [[Sears (warenhuisketen)|Sears & Roebuck]] een te hoge aanschaffingsprijs vergde. Eddie Taylor maakte desondanks die investering en formeerde in 1947 een band met [[Joe Hill Louis]] en Eddies broer Milton aan de drums.

Twee jaar later verhuisde Taylor met zijn diep in [[deltablues]] verwortelde stijl naar [[Chicago]] en speelde direct op de zeer populaire Maxwell Street voor drinkgeld. Uiteraard waren er toentertijd zeer veel, zeer goede en zeer bekende bluesmuzikanten in Chicago. Daarom speelde Eddie Taylor met zijn broer Milton en [[Jimmie Lee Robinson]] in de Alibi Club voor de niet zeer hoge gage van 15 dollar per nacht. Om deze reden werkte hij in verschillende banen buiten het muziekcircuit om zich te verzekeren van zijn basisbehoeften.

Toevallig ontmoette hij in Chicago zijn vriend [[Jimmy Reed]], die al sinds zijn ontslag uit het leger hier woonde. Taylor en Reed kenden elkaar al uit de jeugdjaren en de iets oudere Eddie had zijn vriend toentertijd gitaarles gegeven. Reed voegde zich bij de andere bandmuzikanten, nadat Taylor zei, dat hij zich moest concentreren op zang en [[bluesharp]] en de meer complexe gitaarlijnen aan hem kon toevertrouwen. Eigenlijk speelde Jimmy Reed dus in de band van Eddie Taylor en niet omgekeerd, toen beiden in 1953 hun plaatdebuut hadden bij Chance en even later bij [[Vee-Jay Records]]. Jimmy Reed was weliswaar de meest succesvolle, zodat Reed meer platen uitbracht, die verreweg hogere verkoopcijfers haalden. Desondanks was Taylor tot dusver orkestleider en arrangeur, Reed de frontman en songwriter. Taylor nam bij Vee-Jay Records meerdere singles op, waaronder de nummers ''Bad Boy'', ''Big Town Playboy'' (zijn commercieel succesvolste), ''Find My Baby'' en ''Looking for Trouble''

Ofschoon hij nooit de bekendheid van menige van zijn collega's haalde, werd hij een vast bestandsdeel van het bluescircuit van Chicago. Zo speelde hij in 1953 met de [[Muddy Waters]] Band in de Zanzibar Club in Chicago, in 1956 met [[Elmore James]] bij Silvio's, de favoriete bluesclub van [[Howlin' Wolf]]. Bekend werd hij echter vooral als begeleider van [[Jimmy Reed]], met wie hij vanaf 1955 tot in de jaren 1960 dwars door de Verenigde Staten tot naar [[Mexico (land)|Mexico]] toerde en door zijn samenwerking met [[John Lee Hooker]], met wie hij tussen 1954 en 1957 in de studio ging en door de Verenigde Staten toerde. Naast zijn werkzaamheid bij Jimmy Reed vond hij in 1963/1964 genoeg tijd om te spelen met de [[Paul Butterfield]] Blues Band en [[Floyd Jones]].

Nadat Vee-Jay Records failliet werd verklaard, wisselde Jimmy Reed naar [[Bluesway Records]], waarbij hij met Eddie Taylor als orkestleider tussen 1966 en 1968 diverse singles en albums uitbracht. Maar Taylor was niet alleen een gevraagd gitarist in de studio, maar werd ook als e-bassist gevraagd. Een voorbeeld daarvan is het [[Homesick James]]-album ''Blues from the Southside'' bij [[Prestige Records]] uit 1964. In 1966 nam Taylor een album op onder zijn eigen naam voor [[Testament Records (Verenigde Staten)|Testament Records]] in Chicago. In 1968/1969 toerde hij vaak door [[Europa (werelddeel)|Europa]] met John Lee Hooker en het AFBF in 1968. In 1969 begeleidde hij samen met [[Pinetop Perkins]], [[Jimmy Dawkins]] en anderen de bluesharpspeler en zanger [[Carey Bell]] als frontman op diens platendebuut ''Carey Bell's Bluesharp'' bij [[Delmark Records]]. Deze in Chicago opgenomen plaat was iets rauw en klonk meer naar een sessie, maar had niettemin luisterbare muziek te bieden.

Zijn beste plaat was echter de voortreffelijke, in 1972 uitgebrachte lp ''I Feel so Bad'' bij [[Advent Records]] en opgenomen in [[Hollywood]]. Uitgezonderd Eddie Taylor speelden hier geen bluesmannen uit Chicago, maar meer westcoast-bluesmuzikanten als George Smith en de uit [[Louisiana (staat)|Louisiana]] afkomstige gitarist [[Phillip Walker]] en de [[Swing (jazzmuziek)|swingpianist]] [[Jimmy Jones]] (1918–82), die had gespeeld met de zangeressen [[Sarah Vaughan]] en [[Ella Fitzgerald]]. Waarschijnlijk stimuleerde het echter Taylor om zich op een andere stijl te concentreren resp. eigen wegen te bewandelen. Acht van de twaalf nummers waren eigen composities, waaronder de funky soulblues ''There'll Be a Day'', de akoestische solo ''Stroll Out West'', die Taylor al in 1957 al eens had opgenomen voor Vee-Jay Records en ''Catfish Blues'' van [[Robert Petway]] als voorbeeld had, maar toentertijd niet was uitgebracht en de mid-tempo-blues ''Sitting Here Thinking''. Bij de coverversies prees Eddie Taylor Jimmy Reed met ''Going Upside Your Head'', [[Robert Johnson]] met ''Stop Breaking Down'', [[Robert Nighthawk]] met ''Jackson Town'' en [[Charley Patton]] met ''Bullcow Blues'' tribute. Het samenspel van de band, vooral de beide variërende gitaristen, beviel goed.

Begin jaren 1970 speelde Taylor soms voor liveconcerten bij de band van bluesdrummer [[Sam Lay]]. In 1973 was hij te gast bij het [[Ann Arbor]] Bluesfestival en bezocht hij met het [[Chicago Blues Festival]] opnieuw Europa. In april 1974 toerde hij, ditmaal met de American Blues Legends, een verdere keer door Europa en nam hij op voor het [[Verenigd Koninkrijk|Britse]] [[Big Bear Records]]. Tijdens deze opnamesessies werd hij o.a. begeleid door [[Pete York]] en de pianist [[Bob Hall]], die een zeer vroeg lid was van [[Savoy Brown]] en de [[Groundhogs]]. Deze sessies bracht goede versies van ''My Little Machine'' van Drifting Slim en een jazzige versie van ''Ready for Eddie'' voort.

In de Savoy Club van [[San Francisco]] kwam het in het jaar van overlijden van Jimmy Reed (1976) nog een keer tot een hernieuwde samenwerking tussen de beide blueslegenden. In het daaropvolgende jaar speelde Taylor weer in Europa en zelfs in [[Japan]]. Hij speelde met de Aces ([[Odie Payne]], [[Louis Myers|Louis]] en [[Dave Myers]]), die oorspronkelijk [[Fenton Robinson]] zou begeleiden, die echter naar aanleiding van visumproblemen de toelating werd geweigerd. Van deze tournee is een cd verschenen bij [[Blind Pig Records]].

In 1980 nam hij een lp op voor [[L+R Records]] met o.a [[Hubert Sumlin]], [[Sunnyland Slim]] en [[Carey Bell]] in Chicago. In hetzelfde jaar toerde hij in het kader van het American Folk Blues Festival door Europa en speelde hij bijna tot aan zijn dood clubconcerten en festivaloptredens in Chicago, maar ook zeer vaak in New York.

== Overlijden ==
Eddie Taylor overleed in december 1985 op 62-jarige leeftijd. Hij werd bijgezet in [[Alsip]], [[Illinois (staat)|Illinois]]. Zijn zoon Eddie Taylor jr. (1966–2019) was als bluesgitarist actief in Chicago en speelde in de stijl van zijn vader, weliswaar zonder al te groot commercieel succes.

{{Appendix|2=
{{References}}
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=de|titel=Eddie Taylor (Musiker)|oldid=189351783|datum=20191127}}
}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Taylor, Eddie}}
[[Categorie:Amerikaans blueszanger]]
[[Categorie:Amerikaans bluesgitarist]]

title: Algemene informatie

Volledige naam: Edward Taylor

Geboren: Benoit, 29 januari 1923

Geboorteplaats: Benoit

Overleden: Chicago, 25 december 1985

Overlijdensplaats: Chicago

Land: Verenigde Staten

title: Werk

Genre(s): blues

Beroep: zanger, muzikant

Instrument(en): gitaar


text:
# New Baltimore (Michigan)
New Baltimore is een plaats (city) in de Amerikaanse staat Michigan, en valt bestuurlijk gezien onder Macomb County.

## Demografie
Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 7405.
In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 11.308, een stijging van 3903 (52.7%).

## Geografie
Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van
17,5 km², waarvan 12,0 km² land en 5,5 km² water. New Baltimore ligt op ongeveer 178 m boven zeeniveau.

## Plaatsen in de nabije omgeving
De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 16 km rond New Baltimore.

## Geboren
- Kathleen Rose Perkins (1974), actrice

wikiname: nlwiki

title: New Baltimore (Michigan)

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox plaats Verenigde Staten
| naam=New Baltimore
| staat=Michigan
| county=[[Macomb County (Michigan)|Macomb County]]
| bevolking=11308
| datum=2006
| oppervlak=17.5
| water=5.5
| lat_deg = 42
| lat_min = 41
| lat_sec = 8
| lon_deg = 82
| lon_min = 44
| lon_sec = 13
| hoogte=178
| code=57100
| type=city
| detailkaart=
| image = Downtown Looking Up 1-6-04.jpg
| caption = downtown New Baltimore
}}
'''New Baltimore''' is een plaats ([[city (stad)|city]]) in de [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] staat [[Michigan]], en valt bestuurlijk gezien onder [[Macomb County (Michigan)|Macomb County]].

==Demografie==
Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 7405<ref>{{Bronvermelding inwonertal plaats Verenigde Staten/2000}}</ref>.
In 2006 is het aantal inwoners door het [[United States Census Bureau]] geschat op 11.308<ref>{{Bronvermelding inwonertal plaats Verenigde Staten/2006}}</ref>, een stijging van 3903 (52.7%).

==Geografie==
Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een [[oppervlakte]] van
17,5 km², waarvan 12,0 km² land en 5,5 km² [[oppervlaktewater|water]]. New Baltimore ligt op ongeveer 178<ref>{{Bronvermelding hoogte plaats Verenigde Staten}}</ref> m boven [[zeeniveau]].

==Plaatsen in de nabije omgeving==
De onderstaande figuur toont nabijgelegen [[woonplaats|plaatsen]] in een [[Straal (wiskunde)|straal]] van 16 km rond New Baltimore.
{{Afbeelding label begin|image=Blank map.svg|position= relative| float=left|width=400|caption=Plaatsen in de omgeving}}
{{Afbeelding label|x=0.5|y=0.5|scale=400|text=[[Bestand:Map pointer black.svg|20px|New Baltimore]]'''New Baltimore'''}}
{{Afbeelding label|x=0.288|y=0.819|scale=400|text=[[Bestand:Dot-yellow.svg|20px|Plaats met 24461 inwoners (2000)]][[Harrison (Macomb County, Michigan)|Harrison]] (14 km)}}
{{Afbeelding label|x=0.170|y=0.778|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|20px|Plaats met 17312 inwoners (2000)]][[Mount Clemens (Michigan)|Mount Clemens]] (15 km)}}
{{Afbeelding label|x=0.369|y=0.353|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|12px|Plaats met 3071 inwoners (2000)]][[New Haven (Michigan)|New Haven]] (7 km)}}
{{Afbeelding label|x=0.838|y=0.693|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|12px|Plaats met 3224 inwoners (2000)]][[Pearl Beach (Michigan)|Pearl Beach]] (14 km)}}
{{Afbeelding label|x=0.455|y=0.107|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|14px|Plaats met 4897 inwoners (2000)]][[Richmond (Michigan)|Richmond]] (14 km)}}
{{Afbeelding label eind}}{{Clearleft}}

==Geboren==
* [[Kathleen Rose Perkins]] (1974), actrice

==Externe links==
* {{Link city-data.com|New-Baltimore|Michigan}}
* [http://www.cityofnewbaltimore.org/ website New Baltimore]

{{Appendix}}
{{Coor title dms|42|41|8|N|82|44|13|W|region:US_type:city(7405)_scale:50000}}

[[Categorie:Plaats in Michigan]]

title: Situering

County: Macomb County

Type plaats: City

Staat: Michigan

title: Algemeen

- land: 12 km²

- water: 5,5 km²

title: Overig

title: Foto's

Foto's: downtown New Baltimore

Portaal: Verenigde Staten


text:
# Hypsibius zetlandicus
Hypsibius zetlandicus is een soort in de taxonomische indeling van de beerdiertjes (Tardigrada).
Het diertje behoort tot het geslacht Hypsibius en behoort tot de familie Hypsibiidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1907 door Murray.

title: Hypsibius zetlandicus

wikitext:
{{Taxobox
| type            = dier
| naam            = ''Hypsibius zetlandicus''
| titelweergave   =cursief
| afbeelding      =
| afbeeldingtekst =
| rijk            = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| onderrijk       = [[Eumetazoa]] (Orgaandieren)
| superstam       = [[Ecdysozoa]]
| stam            = [[Beerdiertjes|Tardigrada]] (Beerdiertjes)
| klasse          = [[Eutardigrada]]
| orde            = [[Parachela_(orde)|Parachela]]
| familie         = [[Hypsibiidae]]
| geslacht        = ''[[Hypsibius]]''
| auteur          = Murray
| datum           = 1907
| haakjes         = ja
| worms           = 343098
}}
'''''Hypsibius zetlandicus''''' is een [[soort]] in de taxonomische indeling van de [[beerdiertjes]] (Tardigrada).

Het diertje behoort tot het geslacht ''[[Hypsibius]]'' en behoort tot de familie [[Hypsibiidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1907 door Murray.

{{Appendix|2=
*WoRMS (2010). ''Hypsibius zetlandicus'' (Murray, 1907). Gebaseerd op informatie uit het [[World Register of Marine Species]], te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=343098. Opgevraagd op 1 december 2011.}}

{{DEFAULTSORT:Hypsibius zetlandicus}}
[[Categorie:Parachela]]

title: Hypsibius zetlandicus

Rijk: Animalia (Dieren)

Onderrijk: Eumetazoa (Orgaandieren)

Superstam: Ecdysozoa

Stam: Tardigrada (Beerdiertjes)

Klasse: Eutardigrada

Orde: Parachela

Familie: Hypsibiidae

Geslacht: Hypsibius

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Peter Ebdon
Peter Ebdon (Londen, 27 augustus 1970) is een voormalig Engelse professionele snookerspeler.

## Biografie
Ebdon werd geboren in Noord-Londen en woonde tot zijn achttiende in de wijk Islington. In z'n beginjaren droeg hij nog een lange paardenstaart, wat hem de bijnaam the ponytail gaf. Tegenwoordig is hij echter nagenoeg kaal. In de snookerclub waar hij vroeger trainde in Londen ontging zijn aanwezigheid niemand, omdat hij altijd aan tafel stond met een enorme sleutelbos aan z'n riem die behoorlijk tekeer ging. In 1990 won hij de Dutch Open door Tony Knowles met 6-4 te verslaan.
Ebdon werd in 1991 professioneel snookerspeler en klom snel omhoog in de ranglijst tot de derde positie in 1996. Zijn beste prestatie was zijn 18-17-overwinning op Stephen Hendry
in de finale van het wereldkampioenschap snooker 2002. Tot dat moment was zijn beste prestatie in dat toernooi een finaleplaats in 1996. Hij verloor toen met 18-12 van Stephen Hendry. Ebdon haalde op het WK 2006 voor de derde keer de finale. Hierin verloor hij van Graeme Dott. In het seizoen 2009/2010 zakte hij op de wereldranglijst naar de achttiende plaats en verdween daarmee na 16 jaar uit de top 16.
Ebdon werd nogal controversieel eind jaren 90 door meermaals overwinningen te vieren met een luid come on! Hierdoor kwam hij in aanvaring met onder anderen Stephen Hendry en Stephen Lee (in 2002). Tegenwoordig weet Ebdon zich beter te beheersen. Ook staat Ebdon bekend om zijn langzame maar uiterst geconcentreerde spel, waarmee hij zich de bijnaam 'psycho' heeft verworven.
Ebdon is ook kleurenblind. Als de bruine bal naast een rode bal ligt, moet hij soms aan de scheidsrechter vragen welke van de twee de bruine bal is.
Naast snooker is Ebdon geïnteresseerd in het fokken van racepaarden, goede wijnen en zwemmen. Hij is gescheiden en heeft vier kinderen. Tegenwoordig woont hij in Hongarije.

## Belangrijkste resultaten

### Rankingtitels
| #  | Seizoen     | Toernooi                   | Verliezend finalist | Verliezend finalist | Score |
| -- | ----------- | -------------------------- | ------------------- | ------------------- | ----- |
| 1. | 1993 / 1994 | World Open                 | Ken Doherty         | IRL                 | 9-6   |
| 2. | 1996 / 1997 | Thailand Masters           | Nigel Bond          | ENG                 | 9-7   |
| 3. | 2000 / 2001 | Scottish Open              | Ken Doherty         | IRL                 | 9-7   |
| 4. | 2000 / 2001 | British Open               | Jimmy White         | ENG                 | 9-6   |
| 5. | 2001 / 2002 | World Snooker Championship | Stephen Hendry      | SCO                 | 18-17 |
| 6. | 2003 / 2004 | Irish Masters              | Mark King           | ENG                 | 10-7  |
| 7. | 2006 / 2007 | UK Championship            | Stephen Hendry      | SCO                 | 10-6  |
| 8. | 2008 / 2009 | China Open                 | John Higgins        | SCO                 | 10-8  |
| 9. | 2011 / 2012 | China Open                 | Stephen Maguire     | SCO                 | 10-9  |

### Non-rankingtitels
| #  | Seizoen     | Toernooi         | Verliezend finalist | Verliezend finalist | Score |
| -- | ----------- | ---------------- | ------------------- | ------------------- | ----- |
| 1. | 1994 / 1995 | Irish Masters    | Stephen Hendry      | SCO                 | 9-8   |
| 2. | 1995 /1996  | Malta Grand Prix | John Higgins        | SCO                 | 7-4   |
| 3. | 1996 / 1997 | Scottish Masters | Alan McManus        | SCO                 | 9-6   |

### Wereldkampioenschap
Hoofdtoernooi (laatste 32 of beter):
| #   | Seizoen     | Editie  | Prestatie      | Extra                                  |
| --- | ----------- | ------- | -------------- | -------------------------------------- |
| 1.  | 1991 / 1992 | WK 1992 | Kwartfinale    | Verloor met 13-7 van Terry Griffiths   |
| 2.  | 1992 / 1993 | WK 1993 | Laatste 32     | Verloor met 10-3 van Steve Davis       |
| 3.  | 1993 / 1994 | WK 1994 | Laatste 32     | Verloor met 10-6 van James Wattana     |
| 4.  | 1994 / 1995 | WK 1995 | Kwartfinale    | Verloor met 13-8 van Andy Hicks        |
| 5.  | 1995 / 1996 | WK 1996 | Finale         | Verloor met 18-12 van Stephen Hendry   |
| 6.  | 1996 / 1997 | WK 1997 | Laatste 32     | Verloor met 10-3 van Stefan Mazrocis   |
| 7.  | 1997 / 1998 | WK 1998 | Kwartfinale    | Verloor met 13-11 van Mark Williams    |
| 8.  | 1998 / 1999 | WK 1999 | Laatste 32     | Verloor met 10-7 van Matthew Stevens   |
| 9.  | 1999 / 2000 | WK 2000 | Laatste 32     | Verloor met 10-6 van Dominic Dale      |
| 10. | 2000 / 2001 | WK 2001 | Kwartfinale    | Verloor met 13-6 van Ronnie O'Sullivan |
| 11. | 2001 / 2002 | WK 2002 | Wereldkampioen | Won met 18-17 van Stephen Hendry       |
| 12. | 2002 / 2003 | WK 2003 | Kwartfinale    | Verloor met 13-12 van Paul Hunter      |
| 13. | 2003 / 2004 | WK 2004 | Laatste 32     | Verloor met 10-8 van Ian McCulloch     |
| 14. | 2004 / 2005 | WK 2005 | Halvefinale    | Verloor met 17-12 van Shaun Murphy     |
| 15. | 2005 / 2006 | WK 2006 | Finale         | Verloor met 18-14 van Graeme Dott      |
| 16. | 2006 / 2007 | WK 2007 | Laatste 16     | Verloor met 13-8 van Mark Selby        |
| 17. | 2007 / 2008 | WK 2008 | Kwartfinale    | Verloor met 13-9 van Ali Carter        |
| 18. | 2008 / 2009 | WK 2009 | Laatste 32     | Verloor met 10-5 van Nigel Bond        |
| 19. | 2009 / 2010 | WK 2010 | Laatste 32     | Verloor met 10-5 van Graeme Dott       |
| 20. | 2010 / 2011 | WK 2011 | Laatste 32     | Verloor met 10-8 van Stuart Bingham    |
| 21. | 2011 / 2012 | WK 2012 | Laatste 32     | Verloor met 10-4 van Ronnie O'Sullivan |
| 22. | 2012 / 2013 | WK 2013 | Laatste 32     | Verloor met 10-6 van Graeme Dott       |
| 23. | 2015 / 2016 | WK 2016 | Laatste 32     | Verloor met 10-2 van Marco Fu          |
| 24. | 2016 / 2017 | WK 2017 | Laatste 32     | Verloor met 10-5 van Stuart Bingham    |

Joe Davis · Walter Donaldson · Fred Davis · Horace Lindrum · John Pulman · John Spencer · Ray Reardon · Alex Higgins · Terry Griffiths · Cliff Thorburn · Steve Davis · Dennis Taylor · Joe Johnson · Stephen Hendry · John Parrott · Ken Doherty · John Higgins · Mark Williams · Ronnie O'Sullivan · Peter Ebdon · Shaun Murphy · Graeme Dott · Neil Robertson · Mark Selby · Stuart Bingham · Judd Trump · Luca Brecel · Kyren Wilson · Zhao Xintong

title: Peter Ebdon

wikitext:
{{Infobox snookerspeler
| afbeelding        = Peter Ebdon at Snooker German Masters (Martin Rulsch) 2014-01-29 04.jpg
| onderschrift      = Peter Ebdon (2014)
| naam              = Peter Ebdon
| geboortedatum     = 27 augustus 1970
| nationaliteit     = {{EN}}
| bijnaam           = The Force
Mr. Clean
Mr Intensity
| overlijdensdatum  =
| overlijdensplaats =
| hoogste ranking   = 3
| huidige ranking   =
| hoogste break     = 147
| rankingtoernooien = 9
| nr-titels         = 4
| wereldkampioen    = [[World Snooker Championship 2002|2002]]
}}
'''Peter Ebdon''' ([[Londen (hoofdbetekenis)|Londen]], [[27 augustus]] [[1970]]) is een voormalig [[Engeland|Engelse]] professionele [[snooker]]speler.

==Biografie==
Ebdon werd geboren in Noord-[[Londen (hoofdbetekenis)|Londen]] en woonde tot zijn achttiende in de wijk [[Islington]]. In z'n beginjaren droeg hij nog een lange paardenstaart, wat hem de bijnaam ''the ponytail'' gaf. Tegenwoordig is hij echter nagenoeg kaal. In de snookerclub waar hij vroeger trainde in Londen ontging zijn aanwezigheid niemand, omdat hij altijd aan tafel stond met een enorme sleutelbos aan z'n riem die behoorlijk tekeer ging. In [[1990]] won hij de [[Dutch Open (snooker)|Dutch Open]] door [[Tony Knowles]] met 6-4 te verslaan.

Ebdon werd in [[1991]] professioneel snookerspeler en klom snel omhoog in de ranglijst tot de derde positie in [[1996]]. Zijn beste prestatie was zijn 18-17-overwinning op [[Stephen Hendry]]
in de finale van het [[World Snooker Championship 2002|wereldkampioenschap snooker 2002]]. Tot dat moment was zijn beste prestatie in dat toernooi een finaleplaats in [[World Snooker Championship 1996|1996]]. Hij verloor toen met 18-12 van Stephen Hendry. Ebdon haalde op het [[World Snooker Championship 2006|WK 2006]] voor de derde keer de finale. Hierin verloor hij van [[Graeme Dott]]. In het seizoen 2009/2010 zakte hij op de wereldranglijst naar de achttiende plaats en verdween daarmee na 16 jaar uit de top 16.

Ebdon werd nogal controversieel eind jaren 90 door meermaals overwinningen te vieren met een luid ''come on!'' Hierdoor kwam hij in aanvaring met onder anderen [[Stephen Hendry]] en [[Stephen Lee]] (in 2002). Tegenwoordig weet Ebdon zich beter te beheersen. Ook staat Ebdon bekend om zijn langzame maar uiterst geconcentreerde spel, waarmee hij zich de bijnaam 'psycho' heeft verworven.

Ebdon is ook [[kleurenblind]]. Als de bruine bal naast een rode bal ligt, moet hij soms aan de scheidsrechter vragen welke van de twee de bruine bal is.

Naast snooker is Ebdon geïnteresseerd in het fokken van racepaarden, goede [[wijn|wijnen]] en [[zwemsport|zwemmen]]. Hij is gescheiden en heeft vier kinderen. Tegenwoordig woont hij in Hongarije.

== Belangrijkste resultaten ==
=== Rankingtitels ===
{| class="wikitable"
! #
! Seizoen
! Toernooi
! colspan="2"| Verliezend finalist
! Score
|-
! 1.
|align="center"| 1993 / 1994
|align="center"| [[World Open]]
| [[Ken Doherty]] || {{IRL}}
|align="center" | 9-6
|-
! 2.
|align="center"| 1996 / 1997
|align="center"| [[Thailand Masters (snooker)|Thailand Masters]]
| [[Nigel Bond]] || {{ENG}}
|align="center" | 9-7
|-
! 3.
|align="center"| 2000 / 2001
|align="center"| [[Scottish Open (snooker)|Scottish Open]]
| [[Ken Doherty]] || {{IRL}}
|align="center" | 9-7
|-
! 4.
|align="center"| 2000 / 2001
|align="center"| [[British Open (snooker)|British Open]]
| [[Jimmy White]] || {{ENG}}
|align="center" | 9-6
|-
! 5.
|align="center"| 2001 / 2002
|align="center"| [[World Snooker Championship]]
| [[Stephen Hendry]] || {{SCO}}
|align="center" | 18-17
|-
! 6.
|align="center"| 2003 / 2004
|align="center"| [[Irish Masters]]
| [[Mark King (snookerspeler) |Mark King]] || {{ENG}}
|align="center" | 10-7
|-
! 7.
|align="center"| 2006 / 2007
|align="center"| [[UK Championship (snooker)|UK Championship]]
| [[Stephen Hendry]] || {{SCO}}
|align="center" | 10-6
|-
! 8.
|align="center"| 2008 / 2009
|align="center"| [[China Open (snooker)|China Open]]
| [[John Higgins]] || {{SCO}}
|align="center" | 10-8
|-
! 9.
|align="center"| 2011 / 2012
|align="center"| [[China Open (snooker)|China Open]]
| [[Stephen Maguire]] || {{SCO}}
|align="center" | 10-9
|}

=== Non-rankingtitels ===
{| class="wikitable"
! #
! Seizoen
! Toernooi
! colspan="2"| Verliezend finalist
! Score
|-
! 1.
|align="center"| 1994 / 1995
|align="center"| [[Irish Masters]]
| [[Stephen Hendry]] || {{SCO}}
|align="center" | 9-8
|-
! 2.
|align="center"| 1995  /1996
|align="center"| [[Malta Grand Prix]]
| [[John Higgins]] || {{SCO}}
|align="center" | 7-4
|-
! 3.
|align="center"| 1996 / 1997
|align="center"| [[Scottish Masters (snooker)|Scottish Masters]]
| [[Alan McManus]] || {{SCO}}
|align="center" | 9-6
|}

=== Wereldkampioenschap ===
'''Hoofdtoernooi (laatste 32 of beter):'''
{| class="wikitable"
! #
! Seizoen
! Editie
! Prestatie
! Extra
|-
! 1.
|align="center"| 1991 / 1992
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 1992| WK 1992]]
| Kwartfinale
| Verloor met 13-7 van [[Terry Griffiths]]
|-
! 2.
|align="center"| 1992 / 1993
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 1993| WK 1993]]
| Laatste 32
| Verloor met 10-3 van [[Steve Davis]]
|-
! 3.
|align="center"| 1993 / 1994
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 1994| WK 1994]]
| Laatste 32
| Verloor met 10-6 van [[James Wattana]]
|-
! 4.
|align="center"| 1994 / 1995
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 1995| WK 1995]]
| Kwartfinale
| Verloor met 13-8 van Andy Hicks
|-
! 5.
|align="center"| 1995 / 1996
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 1996| WK 1996]]
| '''Finale'''
| Verloor met 18-12 van [[Stephen Hendry]]
|-
! 6.
|align="center"| 1996 / 1997
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 1997| WK 1997]]
| Laatste 32
| Verloor met 10-3 van [[Stefan Mazrocis]]
|-
! 7.
|align="center"| 1997 / 1998
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 1998| WK 1998]]
| Kwartfinale
| Verloor met 13-11 van [[Mark Williams (snookerspeler)|Mark Williams]]
|-
! 8.
|align="center"| 1998 / 1999
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 1999| WK 1999]]
| Laatste 32
| Verloor met 10-7 van [[Matthew Stevens (snookerspeler)|Matthew Stevens]]
|-
! 9.
|align="center"| 1999 / 2000
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 2000| WK 2000]]
| Laatste 32
| Verloor met 10-6 van [[Dominic Dale]]
|-
! 10.
|align="center"| 2000 / 2001
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 2000| WK 2001]]
| Kwartfinale
| Verloor met 13-6 van [[Ronnie O'Sullivan]]
|-
! 11.
|align="center"| 2001 / 2002
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 2002| WK 2002]]
| '''Wereldkampioen'''
| Won met '''18'''-17 van [[Stephen Hendry]]
|-
! 12.
|align="center"| 2002 / 2003
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 2003| WK 2003]]
| Kwartfinale
| Verloor met 13-12 van [[Paul Hunter (snookerspeler)|Paul Hunter]]
|-
! 13.
|align="center"| 2003 / 2004
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 2004| WK 2004]]
| Laatste 32
| Verloor met 10-8 van Ian McCulloch
|-
! 14.
|align="center"| 2004 / 2005
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 2005| WK 2005]]
| Halvefinale
| Verloor met 17-12 van [[Shaun Murphy (snookerspeler)|Shaun Murphy]]
|-
! 15.
|align="center"| 2005 / 2006
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 2006| WK 2006]]
| '''Finale'''
| Verloor met 18-14 van [[Graeme Dott]]
|-
! 16.
|align="center"| 2006 / 2007
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 2007| WK 2007]]
| Laatste 16
| Verloor met 13-8 van [[Mark Selby]]
|-
! 17.
|align="center"| 2007 / 2008
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 2008| WK 2008]]
| Kwartfinale
| Verloor met 13-9 van [[Ali Carter]]
|-
! 18.
|align="center"| 2008 / 2009
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 2009| WK 2009]]
| Laatste 32
| Verloor met 10-5 van [[Nigel Bond]]
|-
! 19.
|align="center"| 2009 / 2010
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 2010| WK 2010]]
| Laatste 32
| Verloor met 10-5 van [[Graeme Dott]]
|-
! 20.
|align="center"| 2010 / 2011
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 2011| WK 2011]]
| Laatste 32
| Verloor met 10-8 van [[Stuart Bingham]]
|-
! 21.
|align="center"| 2011 / 2012
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 2012| WK 2012]]
| Laatste 32
| Verloor met 10-4 van [[Ronnie O'Sullivan]]
|-
! 22.
|align="center"| 2012 / 2013
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 2013| WK 2013]]
| Laatste 32
| Verloor met 10-6 van [[Graeme Dott]]
|-
! 23.
|align="center"| 2015 / 2016
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 2016| WK 2016]]
| Laatste 32
| Verloor met 10-2 van [[Marco Fu]]
|-
! 24.
|align="center"| 2016 / 2017
|align="center"| [[Wereldkampioenschap snooker 2017| WK 2017]]
| Laatste 32
| Verloor met 10-5 van [[Stuart Bingham]]
|}

{{Navigatie wereldkampioenen snooker}}

{{Commonscat}}

{{DEFAULTSORT:Ebdon, Peter}}
[[Categorie:Engels snookerspeler]]

title: Persoonlijke informatie

Bijnaam: The Force · Mr. Clean · Mr Intensity

Geboortedatum: 27 augustus 1970

Land: Engeland

title: Sportieve informatie

title: Toernooizeges

Portaal: Sport


text:
# Pteraclis
Pteraclis is een geslacht van straalvinnige vissen uit de familie van zilvervissen (Bramidae). Het geslacht is voor het eerst wetenschappelijk beschreven in 1772 door Gronow.

## Soorten
De volgende soorten zijn bij het geslacht ingedeeld:
- Pteraclis aesticola (Jordan & Snyder, 1901)
- Pteraclis carolinus Valenciennes, 1833
- Pteraclis velifera (Pallas, 1770)

title: Pteraclis

wikitext:
{{Taxobox straalvinnige
| titelweergave = cursief
| naam = ''Pteraclis''
| afbeelding = Pteraclis carolinus.jpg
| afbeeldingtekst = [[Pteraclis carolinus]]
| onderklasse = [[Neopterygii]] (Nieuwvinnigen)
| infraklasse = [[Beenvissen|Teleostei]] (Beenvissen)
| superorde = [[Stekelvinnigen|Acanthopterygii]] (Stekelvinnigen)
| orde = [[Baarsachtigen|Perciformes]] (Baarsachtigen)
| onderorde = [[Baarsvissen|Percoidei]] (Baarsvissen)
| familie = [[Zilvervissen|Bramidae]] (Zilvervissen)
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| auteur = Gronow
| datum = 1772
| worms = 125925
| synoniem = * ''Bentenia''  Jordan & Snyder, 1901
* ''Pteridium Scopoli, 1777''
}}
'''''Pteraclis''''' is een [[geslacht (biologie)|geslacht]] van [[straalvinnigen|straalvinnige]] vissen uit de familie van [[zilvervissen]] (Bramidae).<ref>{{Link FishBase genus|genus=Pteraclis|month=10|year=2011}}</ref> Het geslacht is voor het eerst wetenschappelijk beschreven in 1772 door Gronow.

==Soorten==
De volgende soorten zijn bij het geslacht ingedeeld:
* ''[[Pteraclis aesticola]]'' (Jordan & Snyder, 1901)
* ''[[Pteraclis carolinus]]'' Valenciennes, 1833
* ''[[Pteraclis velifera]]'' (Pallas, 1770)

{{Appendix}}

[[Categorie:Zilvervissen]]

title: Pteraclis

Stam: Chordata (Chordadieren)

Superklasse: Osteichthyes (Beenvisachtigen)

Klasse: Actinopterygii (Straalvinnigen)

Onderklasse: Neopterygii (Nieuwvinnigen)

Infraklasse: Teleostei (Beenvissen)

Superorde: Acanthopterygii (Stekelvinnigen)

Orde: Perciformes (Baarsachtigen)

Onderorde: Percoidei (Baarsvissen)

Familie: Bramidae (Zilvervissen)

title: Synoniemen

Portaal: Biologie · Vissen


text:
# Anglesey
Anglesey (Welsh: Ynys Môn), is een eiland en een unitaire autoriteit aan de noordwestkust van Wales. Het vormt een onderdeel van het ceremoniële behouden graafschap Gwynedd en is tevens een historisch graafschap. Anglesey heeft 70.000 inwoners (2018).

## Geografie
Het eiland wordt in het zuidoosten van het vasteland gescheiden door een smal water, genaamd de Menaistraat. In het zuidwesten ligt de Caernafonbaai en in het noorden en noordoosten ligt de Ierse Zee.
Anglesey wordt door twee bruggen met het vasteland verbonden, de Menai Suspension Bridge uit 1826 en de Britannia Bridge uit 1950 waarover de autoweg A55 en de spoorverbinding lopen.

### Plaatsen
- Amlwch
- Brynsiencyn
- Caim
- Dwyran
- Holyhead
- Llangaffo
- Llaingoch
- Llanbadrig
- Llandaniel-Fab
- Llangefni (hoofdstad)
- Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch
- Llanfair-yn-Neubwll
- Llanidan
- Llangoed
- Malltraeth
- Menai Bridge
- Newborough
- Pen-lôn
- Penmon
- Rhoscolyn
- Rhosmeirch
- Rhosneigr
- Trearddur

## Historie
Anglesey is lang geassocieerd met de druïden. In 60 besloot de Romeinse generaal Suetonius Paulinus de macht van de druïden te breken, door het eiland aan te vallen, waarbij de heiligdommen van de druïden werden vernietigd. De Romeinen noemden het eiland Mona. Na de Romeinen werd het land aangevallen door Vikingen, Saksen en Noormannen voordat het in de 13e eeuw onder koning Eduard I aan Engeland behoorde. In de 6e eeuw werd er in Anglesey een kerk gesticht door Amaethlu van Anglesey.
Op het eiland bevinden zich twintig megalithische monumenten, waaronder de Bryn Celli Ddu Burial Chamber en de Bodowyr Burial Chamber.

## Verkeer en vervoer
Het eiland is aan het vasteland met twee bruggen verbonden. De Britannia Bridge is een spoor- en wegbrug en over de Menai Suspension Bridge is alleen wegverkeer mogelijk. De Brittania dateert uit 1850, maar na de brand in 1970 werd de brug verbouwd, zodat nu van de oorspronkelijke Britannia Bridge alleen de steuntorens zijn overgebleven. De Menai is ouder en werd op 30 januari 1826 officieel geopend.
Verder is er nog een luchthaven met slechts één verbinding, namelijk naar Cardiff, en een aanlegplaats voor de ferry's met verbindingen naar Dublin en Dún Laoghaire.

## Diversen
Op Anglesey ligt de stad met de langste plaatsnaam van Europa: Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch. Dit is Welsh voor "De kerk van Maria in de laagte van de witte hazelaar nabij de hevige draaikolk en de kerk van Tysilio bij de rode grot". Deze plaatsnaam is zó lang dat hij in atlassen, op wegenkaarten en dergelijke vaak niet volledig afgedrukt wordt.

title: Anglesey

wikitext:
{{Infobox bestuurlijk gebied Wales
| naam = Anglesey principal area<br />''Ynys Môn''
| vlag = [[Bestand:Flag_of_Anglesey.svg|125px|Vlag]]
| vlagartikel = Vlag van Anglesey
| wapen =
| soort = [[Unitary authority|Unitaire autoriteit]]
| afbeeldingsnaam locatie = Anglesey in Wales.svg
| bestuurlijke status = graafschap
| bestuurlijk centrum = [[Llangefni]]
| grootste plaats = [[Holyhead]]
| oppervlakte = 711,3106<ref>{{en}}[https://web.archive.org/web/20190509201337/https://ons.maps.arcgis.com/sharing/rest/content/items/467c0f126d164f17aa3f65561252f19a/data Office for National Statistics (ONS) → Download → SAM_for_Administrative_Areas_(2017).zip → SAM_LAD_DEC_2017_UK.xlsx → kolom F.] Gearchiveerd op 9 mei 2019.</ref>
| inwoners = 69961 ('''2018''')<ref>{{en}} ONS [https://www.ons.gov.uk/file?uri=/peoplepopulationandcommunity/populationandmigration/populationestimates/datasets/populationestimatesforukenglandandwalesscotlandandnorthernireland/mid20182019laboundaries/ukmidyearestimates20182019ladcodes.xls Schatting '''O'''ffice for '''N'''ational '''S'''tatistics: knop ''MYE5'' → kolom ''Estimated Population mid-2018'']. [https://web.archive.org/web/20210812165113/https://www.ons.gov.uk/file?uri=/peoplepopulationandcommunity/populationandmigration/populationestimates/datasets/populationestimatesforukenglandandwalesscotlandandnorthernireland/mid20182019laboundaries/ukmidyearestimates20182019ladcodes.xls Gearchiveerd] op 12 augustus 2021.</ref>
| dichtheid = 98
| welsh = 70,4%
| iso = GB-AGY
| ons = W06000001
| website = [http://www.anglesey.gov.uk anglesey.gov.uk]
}}
[[Bestand:Brittania Bridge Train crossing 3.JPG|miniatuur|[[Britannia Bridge]] ]]
[[Bestand:Llanfairpwllgwyngyll_station.jpg|miniatuur|Stationsgebouw]]
'''Anglesey''' ([[Welsh (taal)|Welsh]]: '''Ynys Môn'''), is een eiland en een [[Unitary authority|unitaire autoriteit]] aan de noordwestkust van [[Wales (hoofdbetekenis)|Wales]]. Het vormt een onderdeel van het ceremoniële [[behouden graafschappen van Wales|behouden graafschap]] [[Gwynedd (graafschap)|Gwynedd]] en is tevens een [[Historische graafschappen van Wales|historisch graafschap]]. Anglesey heeft 70.000 inwoners (2018).

== Geografie ==
Het eiland wordt in het zuidoosten van het vasteland gescheiden door een smal water, genaamd de [[Menaistraat]]. In het zuidwesten ligt de [[Caernafonbaai]] en in het noorden en noordoosten ligt de [[Ierse Zee]].

Anglesey wordt door twee bruggen met het vasteland verbonden, de [[Menai Suspension Bridge]] uit 1826 en de [[Britannia Bridge]] uit 1950 waarover de autoweg [[A55 (Groot-Brittannië)|A55]] en de spoorverbinding lopen.

=== Plaatsen ===
* [[Amlwch]]
* [[Brynsiencyn]]
* [[Caim]]
* [[Dwyran]]
* [[Holyhead]]
* [[Llangaffo]]
* [[Llaingoch]]
* [[Llanbadrig]]
* [[Llandaniel-Fab]]
* [[Llangefni]] (hoofdstad)
* [[Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch]]
* [[Llanfair-yn-Neubwll]]
* [[Llanidan]]
* [[Llangoed]]
* [[Malltraeth]]
* [[Menai Bridge]]
* [[Newborough (Wales)|Newborough]]
* [[Pen-lôn]]
* [[Penmon]]
* [[Rhoscolyn]]
* [[Rhosmeirch]]
* [[Rhosneigr]]
* [[Trearddur]]

== Historie ==
Anglesey is lang geassocieerd met de [[druïde]]n. In [[60]] besloot de [[Romeinse Rijk|Romeinse]] generaal [[Suetonius Paulinus]] de macht van de druïden te breken, door het eiland aan te vallen, waarbij de heiligdommen van de druïden werden vernietigd. De Romeinen noemden het eiland ''Mona''. Na de Romeinen werd het land aangevallen door [[Vikingen]], [[Saksen (volk)|Saksen]] en [[Noorman]]nen voordat het in de 13e eeuw onder koning [[Eduard I van Engeland|Eduard I]] aan [[Engeland]] behoorde. In de 6e eeuw werd er in Anglesey een kerk gesticht door [[Amaethlu van Anglesey]].

Op het eiland bevinden zich twintig megalithische monumenten, waaronder de [[Bryn Celli Ddu Burial Chamber]] en de [[Bodowyr Burial Chamber]].

== Verkeer en vervoer ==
Het eiland is aan het vasteland met twee bruggen verbonden. De Britannia Bridge is een spoor- en wegbrug en over de Menai Suspension Bridge is alleen wegverkeer mogelijk. De Brittania dateert uit 1850, maar na de brand in 1970 werd de brug verbouwd, zodat nu van de oorspronkelijke Britannia Bridge alleen de steuntorens zijn overgebleven. De Menai is ouder en werd op 30 januari 1826 officieel geopend.

Verder is er nog een luchthaven met slechts één verbinding, namelijk naar [[Cardiff]], en een aanlegplaats voor de ferry's met verbindingen naar [[Dublin]] en [[Dún Laoghaire]].

== Diversen ==
Op Anglesey ligt de stad met de langste plaatsnaam van Europa: [[Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch]]. Dit is Welsh voor "De kerk van Maria in de laagte van de witte hazelaar nabij de hevige draaikolk en de kerk van Tysilio bij de rode grot". Deze plaatsnaam is zó lang dat hij in atlassen, op wegenkaarten en dergelijke vaak niet volledig afgedrukt wordt.

== Zie ook ==
* [[Graaf van Anglesey]]

{{Appendix}}
{{Navigatie bestuurlijke indeling Wales}}
{{Commonscat|Anglesey}}
{{Coor title dms|53|17|38.31|N|4|22|36.22|W|type:isle_region:GB}}

[[Categorie:Anglesey| ]]
[[Categorie:Historisch graafschap van Wales]]

title: Anglesey principal area · Ynys Môn

title: Algemeen

Grootste plaats: Holyhead

Bestuurlijke status: graafschap

title: Overig

ISO 3166-2: GB-AGY

Website: Officiële website

Portaal: Verenigd Koninkrijk


text:
# Protomystides bilineata
Protomystides bilineata is een borstelworm uit de familie Phyllodocidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Protomystides bilineata werd in 1946 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door La Greca.

title: Protomystides bilineata

wikitext:
{{Taxobox
| naam = ''Protomystides bilineata''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Ringwormen|Annelida]] (Ringwormen)
| klasse = [[Borstelwormen|Polychaeta]] (Borstelwormen)
| orde = [[Phyllodocida]]
| familie = [[Phyllodocidae]]
| geslacht = ''[[Protomystides]]''
| auteur = La Greca
| datum = 1946
| bron =
| haakjes =
| worms = 331323
}}
'''''Protomystides bilineata''''' is een [[Borstelwormen|borstelworm]] uit de familie [[Phyllodocidae]]. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels ([[palp (borstelworm)|palpen]], [[antenne (borstelworm)|antennen]] en [[cirrus (borstelworm)|cirri]]).

''Protomystides bilineata'' werd in 1946 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door La Greca.

{{Appendix|2=
*WoRMS (2010). ''Protomystides bilineata'' La Greca, 1946. In: Fauchald, K. (Ed) (2010). World Polychaeta database. Gebaseerd op informatie uit het [[World Register of Marine Species]], te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=331323.}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|15}}

{{DEFAULTSORT:Protomystides bilineata}}
[[Categorie:Phyllodocidae]]

title: Protomystides bilineata

Stam: Annelida (Ringwormen)

Klasse: Polychaeta (Borstelwormen)

Orde: Phyllodocida

Familie: Phyllodocidae

Geslacht: Protomystides

title: Soort


text:
# Poirieria zelandica
Poirieria zelandica is een slakkensoort uit de familie van de Muricidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1833 door Quoy & Gaimard.

title: Poirieria zelandica

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Poirieria zelandica''
| afbeelding = Poirieria zelandicus.JPG
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Weekdieren|Mollusca]] ([[Weekdieren]])
| klasse = [[Slakken|Gastropoda]] (Slakken)
| clade1 = [[Neogastropoda]]
| familie = [[Muricidae]]
| geslacht = ''[[Poirieria]]''
| w-naam = ''Poirieria zelandica''
| auteur = Quoy & Gaimard
| datum = 1833
| haakjes = ja
| commons = Category:Poirieria zelandica
| species =
| worms = 564697
}}
'''''Poirieria zelandica''''' is een [[slakken|slakkensoort]] uit de familie van de [[Muricidae]].<ref>Bouchet, P. (2012). <i>Poirieria zelandica</i> (Quoy & Gaimard, 1833). Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=564697</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1833 door Quoy & Gaimard.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|09}}

[[Categorie:Muricidae]]

title: Poirieria zelandica

Stam: Mollusca (Weekdieren)

Klasse: Gastropoda (Slakken)

Clade: Neogastropoda

Familie: Muricidae

Geslacht: Poirieria

title: Soort


text:
# H. Nicolaas van Myrakerk (Amsterdam)
De Tichelkerk of Tichel is een kerkgebouw op de hoek van de Lijnbaansgracht en de Tichelstraat in de Amsterdamse Jordaan. Ze werd in 1912 gebouwd als rooms-katholieke Sint-Antoniuskerk. In 2005 werd het de Russisch-orthodoxe Heilige Nikolaas van Myrakerk. In datzelfde jaar werd het gebouw aangewezen als gemeentelijk monument. Naar aanleiding van de Russische invasie van Oekraïne in 2022 scheidde de parochie zich af van het Patriarchaat Moskou en sloot zich aan bij het Orthodox Aartsbisdom van België, Exarchaat van Nederland en Luxemburg onder het Oecumenisch patriarchaat van Constantinopel.

## Voorgeschiedenis
In februari 1763 stond ter plekke een pakhuis met paardenstal. In 1910 kocht de kapucijner-orde voor 2200 gulden het terrein omdat ze er een hulpkerk wilden bouwen. Er kwam zowel een ingang aan de Lijnbaansgracht als aan de Tichelstraat. Daarvoor moesten een aantal gebouwen gesloopt worden. Aan de Lijnbaansgracht gingen de nummers 47 tot en met 51 (met daarin twee fabrieken) tegen de vlakte, aan de Tichelstraat 8 tot en met 24. Een terrein van 1028 m² kwam vrij. Er werd nog protest aangetekend in verband met de sloop van relatief veel gebouwen, maar in mei 1911 werd door aannemersbedrijf Hillen & Roosen de eerste heipaal voor de fundering de grond ingedreven. In augustus kon de eerste steen voor de bouw van kerk, rectoraat, klooster met binnenplaats gezet worden. Het ontwerp werd geleverd door A.A.M. Bruning en Corn. Baijens/broeder Felix. In november was het hoogste punt bereikt. De bouw liep vier maanden uit en de kosten bedroegen circa 50.000 gulden.
Een artikel in dagblad De Tijd beschrijft de nieuwe kerk als volgt:
"Uitwendig is de kerk gebouwd in de romaanse stijl en wel in baksteenbouw, waarbij slechts zeer matig van natuursteen gebruik is gemaakt voor enkele constructieve en decoratieve onderdelen. Het inwendige is meer volgens de renaissance. Hierdoor konden kolommen en pilasters rijziger worden en het gezicht op altaar en preekstoel werd minder belemmerd. Van gewapend beton is op ruime schaal gebruik gemaakt o.a. voor geheel de fundering, voor alle vloeren van rectoraat, kerk en tribune, terwijl mede alle onderlaagbalken en kolommen van gewapend beton zijn."

## Kapucijnerkerk (1912-2004)
De eerste kapucijnerkerk van Amsterdam werd op 1 juli 1912 ingewijd door monseigneur Callier, de bisschop van Haarlem. Het Algemeen Handelsblad van 1 juli 1912 vermeldde: De bedoeling van de stichting van deze kerk in dit stadsgedeelte is het godsdienstig leven onder de Jordaanbewoners te bevorderen. De kerk had de heilige Antonius van Padua tot beschermheilige, maar werd in de volksmond genoemd naar de Tichelstraat waaraan zij ligt. De veelal arme bewoners waren tevreden met de kerk en hadden voor de eerste kerstviering een kerststal geregeld. Tot 1951 was het een rectorale hulpkerk van de parochie van de Posthoornkerk. Van 1951 tot 1970 was de kerk het gebedshuis van een zelfstandige parochie. Vanaf 1970 functioneerde de Tichel weer als kloosterkerk en was later opgenomen in de binnenstadparochie. In 2004 verlieten de kapucijnen Amsterdam.

## Orthodoxe kerk
Het was de wens van de kapucijnen dat het gebouw ook in de toekomst voor de eredienst zou worden gebruikt. In 2005 werd de kerk aan de Russisch-orthodoxe parochie van de heilige Nikolaas van Myra verkocht. Deze parochie is opgericht in 1976 en kerkte eerder in de Sint-Nicolaasbasiliek, De Duif en in het pand Immanuël aan de Kerkstraat.
Eind maart 2010 werd in de kerk een iconostase (ikonenwand) geplaatst. Deze bestaat uit kalkstenen zuilen en symbolische panelen, en biedt plaats aan de twee iconen die de kerk al bezat, aangevuld met nieuwe iconen, geschilderd door de Nieuw-Zeelandse kunstenaar Aidan Hart, tevens de beeldhouwer van de wand.
In maart 2022 brak de parochie met Moskou, verwijderde het predicaat "Russisch-" uit haar naam en sloot zich aan bij Constantinopel.

title: H. Nicolaas van Myrakerk (Amsterdam)

wikitext:
{{Infobox kerk
| naam              = Tichelkerk
| afbeelding        = Tichelkerk in de Tichelstraat.jpg
| onderschrift      = Tichelkerk (voorgevel, juni 2017)
| mapname           = groot-Amsterdam
| lat_deg           = 52
| lat_min           = 22
| lat_sec           = 44
| lat_dir           = N
| lon_deg           = 4
| lon_min           = 52
| lon_sec           = 49
| lon_dir           = E
| plaats            = [[Amsterdam-Centrum]] <br />[[Lijnbaansgracht]], [[Tichelstraat]]
| denominatie       =
| bouwjaar          = 1912
| uitbreiding       =
| renovatie         =
| sluiting          =
| sloopjaar         =
| opgedragen        =
| begraafplaats     = nee
| monumentstatus    = gemeentelijke monument
| monumentnummer    =
| periode           = 1911-1912
| architect         = A.A.M. Bruning, Corn. Baijens
| bouwmethode       =
| bouwmateriaal     =
| afmeting          =
| toren             =
| vrijstaande klokkentoren =
| klokkentoren      =
| portaal           =
| koor              =
| schip             =
| preekstoel        =
| doopvont          =
| altaar            =
| orgel             =
| zitplaatsen       =
| diverse           =
| titelkardinaal    =
| aartsbisdom       =
| bisdom            =
| aartspriester     =
| afbeelding2       = Tichelkerk in de Lijnbaansgracht foto 1.jpg
| onderschrift2     = Tichelkerk (achtergevel, juni 2017)
| afbeelding3       =
| onderschrift3     =
| lijst             =
}}
De '''Tichelkerk''' of '''Tichel''' is een [[kerkgebouw]] op de hoek van de [[Lijnbaansgracht]] en de Tichelstraat in de [[Amsterdam]]se [[Jordaan (Amsterdam)|Jordaan]]. Ze werd in 1912 gebouwd als [[Rooms-Katholieke Kerk|rooms-katholieke]] '''Sint-Antoniuskerk'''. In 2005 werd het de [[Russisch-Orthodoxe Kerk|Russisch-orthodoxe]] '''Heilige Nikolaas van Myrakerk'''. In datzelfde jaar werd het gebouw aangewezen als [[gemeentelijk monument]]. Naar aanleiding van de [[Russische invasie van Oekraïne in 2022]] scheidde de parochie zich af van het [[Patriarchaat Moskou]] en sloot zich aan bij het Orthodox Aartsbisdom van België, Exarchaat van Nederland en Luxemburg onder het [[Oecumenisch patriarchaat van Constantinopel]].<ref>{{Cite news |url=https://www.volkskrant.nl/cs-b1bc9a61 |title=Van Moskou afgescheiden Russisch-orthodoxe kerk in Amsterdam heeft diensten hervat |author= |work=de Volkskrant |date=16 april 2022 |accessdate=27 december 2022}}</ref>

== Voorgeschiedenis ==
In februari 1763 stond ter plekke een pakhuis met paardenstal. In 1910 kocht de [[kapucijnen|kapucijner-orde]] voor 2200 gulden het terrein omdat ze er een hulpkerk wilden bouwen. Er kwam zowel een ingang aan de [[Lijnbaansgracht]] als aan de [[Tichelstraat]]. Daarvoor moesten een aantal gebouwen gesloopt worden. Aan de Lijnbaansgracht gingen de nummers 47 tot en met 51 (met daarin twee fabrieken) tegen de vlakte, aan de Tichelstraat 8 tot en met 24. Een terrein van 1028 m² kwam vrij.<ref>[https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010003431:mpeg21:a0062 Het Centrum, 19 september 1910]</ref> Er werd nog protest aangetekend in verband met de sloop van relatief veel gebouwen, maar in mei 1911 werd door aannemersbedrijf [[Hillen & Roosen]] de eerste [[heipaal]] voor de [[fundering]] de grond ingedreven. In augustus kon de eerste steen voor de bouw van kerk, rectoraat, klooster met binnenplaats gezet worden. Het ontwerp werd geleverd door A.A.M. Bruning en [[Kees Baijens|Corn. Baijens/broeder Felix]]. In november was het hoogste punt bereikt. De bouw liep vier maanden uit en de kosten bedroegen circa 50.000 gulden.

Een artikel in dagblad De Tijd beschrijft de nieuwe kerk als volgt:

"Uitwendig is de kerk gebouwd in de romaanse stijl en wel in baksteenbouw, waarbij slechts zeer matig van natuursteen gebruik is gemaakt voor enkele constructieve en decoratieve onderdelen. Het inwendige is meer volgens de renaissance. Hierdoor konden kolommen en pilasters rijziger worden en het gezicht op altaar en preekstoel werd minder belemmerd. Van gewapend beton is op ruime schaal gebruik gemaakt o.a. voor geheel de fundering, voor alle vloeren van rectoraat, kerk en tribune, terwijl mede alle onderlaagbalken en kolommen van gewapend beton zijn."<ref>De Tijd, 1 juli 1912.</ref>

== Kapucijnerkerk (1912-2004) ==
De eerste kapucijnerkerk van Amsterdam werd op 1 juli 1912 ingewijd door [[Augustinus Callier|monseigneur Callier]], de [[Bisdom Haarlem-Amsterdam|bisschop van Haarlem]]. Het [[Algemeen Handelsblad]] van 1 juli 1912 vermeldde: De bedoeling van de stichting van deze kerk in dit stadsgedeelte is het godsdienstig leven onder de Jordaanbewoners te bevorderen. De kerk had de heilige [[Antonius van Padua]] tot [[beschermheilige]], maar werd in de volksmond genoemd naar de Tichelstraat waaraan zij ligt. De veelal arme bewoners waren tevreden met de kerk en hadden voor de eerste [[Kerstmis|kerstviering]] een [[kerststal]] geregeld. Tot 1951 was het een rectorale hulpkerk van de parochie van de [[Posthoornkerk]]. Van 1951 tot 1970 was de kerk het gebedshuis van een zelfstandige parochie. Vanaf 1970 functioneerde de Tichel weer als kloosterkerk en was later opgenomen in de binnenstadparochie. In 2004 verlieten de kapucijnen Amsterdam.

== Orthodoxe kerk ==
Het was de wens van de kapucijnen dat het gebouw ook in de toekomst voor de eredienst zou worden gebruikt. In 2005 werd de kerk aan de [[Russisch-orthodox]]e parochie van de heilige [[Nicolaas van Myra|Nikolaas van Myra]] verkocht. Deze parochie is opgericht in 1976 en kerkte eerder in de [[Basiliek van de Heilige Nicolaas (Amsterdam)|Sint-Nicolaasbasiliek]], [[De Duif (kerk)|De Duif]] en in het pand ''Immanuël'' aan de [[Kerkstraat (Amsterdam)|Kerkstraat]].

Eind maart 2010 werd in de kerk een [[iconostase]] (ikonenwand) geplaatst. Deze bestaat uit kalkstenen zuilen en symbolische panelen, en biedt plaats aan de twee iconen die de kerk al bezat, aangevuld met nieuwe iconen, geschilderd door de Nieuw-Zeelandse kunstenaar Aidan Hart, tevens de beeldhouwer van de wand.<ref>Het Parool 25 maart 2010</ref>

In maart 2022 brak de parochie met Moskou, verwijderde het predicaat "Russisch-" uit haar naam en sloot zich aan bij Constantinopel.

[[Bestand:Voorgevel - Amsterdam - 20021129 - RCE.jpg|links|thumb|250px|Tichelkerk in 1974]]

{{Appendix|2=*[https://020apps.nl/1850-1940/Tichelstraat/Tichelkerk Bijzondere gebouwen in Amsterdam]
*[https://web.archive.org/web/20160625172919/http://www.orthodox.nl/index.php?lang=nl&content=topic&topic=doc%2Fhistory&close=was Foto's van de Tichelkerk]
*[https://orthodox-amsterdam.nl/ Website van de Orthodoxe Parochie van de Heilige Nikolaas van Myra te Amsterdam]

----
{{references}}}}
{{Coor title dms|52|22|44|N|4|52|49|E|type:landmark_scale:3125_region:NL}}

[[Categorie:Kerkgebouw in Amsterdam]]
[[Categorie:Oosters-orthodox kerkgebouw|Nicolaas van Myra]]
[[Categorie:Gemeentelijk monument in Amsterdam]]
[[Categorie:Oecumenisch patriarchaat van Constantinopel]]
[[Categorie:Sint-Nicolaaskerk|Amsterdam]]
[[Categorie:Bouwwerk in Amsterdam-Centrum]]
[[Categorie:Lijnbaansgracht]]

title: Tichelkerk

Plaats: Amsterdam-Centrum · Lijnbaansgracht, Tichelstraat

Gewijd aan: Nicolaas van Myra

Coördinaten: 52° 23′ NB, 4° 53′ OL

Begraafplaats: nee

Monumentale status: gemeentelijke monument

title: Architectuur

Architect(en): A.A.M. Bruning, Corn. Baijens

title: Detailkaart

Detailkaart: H. Nicolaas van Myrakerk (groot-Amsterdam) · H. Nicolaas van Myrakerk

title: Afbeeldingen

Afbeeldingen: Tichelkerk (achtergevel, juni 2017)

Portaal: Christendom


text:
# Trichosilia honesta
Trichosilia honesta is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1892 door Staudinger.

title: Trichosilia honesta

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Trichosilia honesta''
| afbeelding =
| familie = [[Uilen (vlinders)|Noctuidae]] (Uilen)
| onderfamilie = [[Noctuinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Trichosilia]]''
| w-naam = ''Trichosilia honesta''
| auteur = Staudinger
| datum = 1892
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Trichosilia honesta''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Uilen (vlinders)|uilen (Noctuidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1892 door Staudinger.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Trichosilia|honesta]]

title: Trichosilia honesta

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Noctuidae (Uilen)

Onderfamilie: Noctuinae

Geslacht: Trichosilia

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Hyposoter anglicanus
Hyposoter anglicanus is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Habermehl in 1923.

title: Hyposoter anglicanus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Hyposoter anglicanus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Gewone sluipwespen|Ichneumonidae]] (Gewone sluipwespen)
| geslacht = ''[[Hyposoter]]''
| w-naam = ''Hyposoter anglicanus''
| auteur = Habermehl
| datum = 1923
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Hyposoter anglicanus''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Gewone sluipwespen|gewone sluipwespen (Ichneumonidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Habermehl in 1923.

{{Beginnetje|biologie|2012|09|23}}

[[Categorie:Hyposoter|anglicanus]]

title: Hyposoter anglicanus

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Ichneumonidae (Gewone sluipwespen)

Geslacht: Hyposoter

title: Soort


text:
# Tomicodon cryptus
Tomicodon cryptus is een straalvinnige vissensoort uit de familie van schildvissen (Gobiesocidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2003 door Williams & Tyler.

title: Tomicodon cryptus

wikitext:
{{Taxobox straalvinnige
| titelweergave = cursief
| naam = ''Tomicodon cryptus''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Schildvisachtigen|Gobiesociformes]] (Schildvisachtigen)
| familie = [[Schildvissen|Gobiesocidae]] (Schildvissen)
| geslacht = ''[[Tomicodon]]''
| auteur = Williams & Tyler
| datum = 2003
| haakjes =
| worms = 282991
|status=LC|statusbron=2011|rl-id=186059}}
'''''Tomicodon cryptus''''' is een [[straalvinnigen|straalvinnige]] [[vissen (dieren)|vissensoort]] uit de familie van [[schildvissen]] (Gobiesocidae).<ref>{{Link FishBase species|genus=Tomicodon|species=cryptus|month=10|year=2011}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2003 door Williams & Tyler.

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2011|10|22}}

[[Categorie:Schildvissen]]
[[Categorie:IUCN-status niet bedreigd]]

title: Tomicodon cryptus · IUCN-status: Niet bedreigd (2011)

Orde: Gobiesociformes (Schildvisachtigen)

Familie: Gobiesocidae (Schildvissen)

Geslacht: Tomicodon

title: Soort


text:
# Graphiurus angolensis
Graphiurus angolensis is een zoogdier uit de familie van de slaapmuizen (Gliridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door de Winton in 1897.

## Voorkomen
De soort komt voor in Angola en Zambia.

title: Graphiurus angolensis

wikitext:
{{Taxobox zoogdier
| naam = ''Graphiurus angolensis''
| titelweergave = cursief
| status = DD
| statusbron = 2016
| rl-id = 44915
| afbeelding =
| orde = [[Knaagdieren|Rodentia]] (Knaagdieren)
| familie = [[Slaapmuizen|Gliridae]] (Slaapmuizen)
| geslacht = ''[[Graphiurus]]''
| w-naam = ''Graphiurus angolensis''
| auteur = de Winton
| datum = 1897
| haakjes =
| commons =
| species = Graphiurus angolensis
}}
'''''Graphiurus angolensis''''' is een [[Zoogdieren|zoogdier]] uit de [[familie (biologie)|familie]] van de [[Slaapmuizen|slaapmuizen (Gliridae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door de Winton in 1897.
== Voorkomen ==
De soort komt voor in [[Angola]] en [[Zambia]].
{{Appendix}}

[[Categorie:Slaapmuizen]]
[[Categorie:Dier uit het Afrotropisch gebied]]
[[Categorie:IUCN-status onzeker]]

title: Graphiurus angolensis · IUCN-status: Onzeker (2016)

Klasse: Mammalia (Zoogdieren)

Orde: Rodentia (Knaagdieren)

Familie: Gliridae (Slaapmuizen)

Geslacht: Graphiurus

title: Soort

Portaal: Biologie · Zoogdieren


text:
# Attagenus hargreavesi
Attagenus hargreavesi is een keversoort uit de familie spektorren (Dermestidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1935 gepubliceerd door Maurice Pic.

title: Attagenus hargreavesi

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Attagenus hargreavesi''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Spektorren|Dermestidae]] (Spektorren)
| geslacht = ''[[Attagenus]]''
| w-naam = ''Attagenus hargreavesi''
| auteur = [[Maurice Pic|Pic]]
| datum = 1935
| haakjes =
| origineel =
}}

'''''Attagenus hargreavesi''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[spektorren]] (Dermestidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1935 gepubliceerd door [[Maurice Pic]].<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref>

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|04}}

[[Categorie:Attagenus|hargreavesi]]

title: Attagenus hargreavesi

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Dermestidae (Spektorren)

Geslacht: Attagenus

title: Soort


text:
# Joseph Frings
Joseph Frings (Neuss, 6 februari 1887 – Keulen, 17 december 1978) was aartsbisschop van Keulen en kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk.

## Biografie
Joseph was het tweede kind –van in totaal acht kinderen- uit het huwelijk van Heinrich Frings met Maria Sels. Zijn vader was als wever werkzaam.
Na diverse studies aan de universiteiten van Innsbruck en Bonn werd Joseph op 10 augustus 1910 in Keulen tot priester gewijd. Van 1913 tot aan 1915 studeerde hij aan het Pauselijk Bijbelinstituut in Rome, waarna hij aan de universiteit van Freiburg in 1916 zijn doctoraal theologie behaalde.
Tussen 1915 en 1942 was Joseph werkzaam als pastoor in verschillende parochies, werd hij aangesteld als directeur van een weeshuis in Neuss (1922-1924) en werd hij in 1937 benoemd tot rector van het seminarie in Keulen.
Op 1 mei 1942 werd Joseph Frings door Cesare Orsenigo, pauselijk nuntius in Berlijn, tot aartsbisschop van Keulen gewijd. Frings was een fel tegenstander van het Nazisme en beschreef de vervolging van de Joden als een “hemeltergend onrecht”. Zijn stellingname tegen het regime leidde ertoe dat hij door de Gestapo werd geobserveerd: door zijn populariteit onder de bevolking werd voorkomen dat hij daadwerkelijk door de nazi's werd gevangengenomen.
Vanaf 1945 nam Joseph een sleutelpositie in binnen de katholieke kerk in Duitsland, toen hij benoemd werd tot voorzitter van de bisschoppenconferentie van Fulda. Tijdens het consistorie van 18 februari 1946 werd Frings door paus Pius XII tot kardinaal-priester gecreëerd. Op 22 februari van dat jaar ontving hij de kardinaalsbaret en werd aan hem de titelkerk San Giovanni a Porta Latina toegewezen.
Joseph Frings was een van de kardinalen die tijdens de openingssessie van het Tweede Vaticaans Concilie zich verzette tegen de (her)verkiezing van de leden van de commissies, die het verloop van het concilie zou coördineren. Ook tijdens het vervolg van het concilie nam Frings een prominente plaats in. Een van zijn toespraken waaraan ook Jozeph Ratzinger, de latere paus Benedictus XVI, had bijgedragen richtte zich tegen het Heilig Officie, dat Frings omschreef als te conservatief en autoritair. Uiteindelijk zou Frings’ toespraak bijgedragen hebben tot de reorganisatie van het Officie. Door paus Paulus VI werd de naam in 1965 - met het motu proprio Integrae Servandae - veranderd in Congregatie voor de Geloofsleer.
Op 10 februari 1969 nam Frings ontslag als aartsbisschop van Keulen. Door zijn hoge leeftijd was hij niet gemachtigd deel te nemen aan de conclaven van 1978, zoals bepaald door paus Paulus VI in zijn motu proprio Ingravescentem Ætatem.
Joseph Frings overleed aan de gevolgen van een hartaanval op 17 december 1978 te Keulen. Zijn lichaam werd bijgezet in de Dom van Keulen.

title: Joseph Frings

wikitext:
{{Infobox kardinaal
| afbeelding = Stadtarchiv Kerpen - BA 05801 - Kardinal Joseph Frings auf der Kölner Straße 1959-(Ausschnitt).jpg
| onderschrift =
| naam = Joseph Frings
| soort kardinaal = 4
| rang = Kardinaal-priester
| ambt =
| paus = [[Paus Pius XII]]
| datum = 18 februari 1946
| aartsbisdom = [[Aartsbisdom Keulen|Keulen]]
| titeldiakonie =
| titelkerk = [[San Giovanni a Porta Latina]]
| suburbicair bisdom =
| tijdvak1          =
| functie1          =
| tijdvak2          =
| functie2          =
| tijdvak3          =
| functie3          =
| tijdvak4          =
| functie4          =
| tijdvak5          =
| functie5          =
| eerderefuncties=
| laterefuncties=
| extraportaal =
| wapen = Coat of arms of Joseph Frings.svg
}}
[[Bestand:Kardinal josef frings.jpg|thumb|Borstbeeld van Joseph Frings]]
'''Joseph Frings''' ([[Neuss]], [[6 februari]] [[1887]] – [[Keulen (stad)|Keulen]], [[17 december]] [[1978]]) was [[aartsbisdom Keulen|aartsbisschop van Keulen]] en [[kardinaal (geestelijke)|kardinaal]] van de [[Rooms-Katholieke Kerk]].
==Biografie==
Joseph was het tweede kind –van in totaal acht kinderen- uit het huwelijk van Heinrich Frings met Maria Sels. Zijn vader was als wever werkzaam.

Na diverse studies aan de [[universiteit]]en van [[Innsbruck]] en [[Bonn]] werd Joseph op 10 augustus 1910 in Keulen tot [[priester]] gewijd. Van 1913 tot aan 1915 studeerde hij aan het [[Pauselijk Bijbelinstituut]] in [[Rome (stad)|Rome]], waarna hij aan de universiteit van [[Freiburg im Breisgau|Freiburg]] in 1916 zijn doctoraal [[theologie]] behaalde.

Tussen 1915 en 1942 was Joseph werkzaam als [[pastoor]] in verschillende [[parochie (kerk)|parochies]], werd hij aangesteld als directeur van een weeshuis in Neuss (1922-1924) en werd hij in 1937 benoemd tot rector van het [[seminarie]] in Keulen.

Op 1 mei 1942 werd Joseph Frings door [[Cesare Orsenigo]], pauselijk [[nuntius]] in [[Berlijn]], tot [[aartsbisschop]] van Keulen gewijd. Frings was een fel tegenstander van het [[Nazisme]] en beschreef de vervolging van de [[Jodendom|Joden]] als een ''“hemeltergend onrecht”''. Zijn stellingname tegen het regime leidde ertoe dat hij door de [[Gestapo]] werd geobserveerd: door zijn populariteit onder de bevolking werd voorkomen dat hij daadwerkelijk door de nazi's werd gevangengenomen.
[[Bestand:Bundesarchiv B 145 Bild-F002967-0011, Köln, Einweihung Gürzenich.jpg|thumb|left|Frings (rechts) tijdens de heropening van de [[Gürzenich (feestzaal)|Gürzenich]] (1955)]]
Vanaf 1945 nam Joseph een sleutelpositie in binnen de katholieke kerk in [[Duitsland]], toen hij benoemd werd tot voorzitter van de bisschoppenconferentie van [[Fulda (district)|Fulda]]. Tijdens het [[consistorie]] van 18 februari 1946 werd Frings door [[paus Pius XII]] tot [[kardinaal-priester]] gecreëerd. Op 22 februari van dat jaar ontving hij de kardinaalsbaret en werd aan hem de [[titelkerk]] [[San Giovanni a Porta Latina]] toegewezen.

Joseph Frings was een van de kardinalen die tijdens de openingssessie van het [[Tweede Vaticaans Concilie]] zich verzette tegen de (her)verkiezing van de leden van de commissies, die het verloop van het concilie zou coördineren. Ook tijdens het vervolg van het concilie nam Frings een prominente plaats in. Een van zijn toespraken waaraan ook [[paus Benedictus XVI|Jozeph Ratzinger]], de latere paus Benedictus XVI, had bijgedragen richtte zich tegen het [[Congregatie voor de Geloofsleer|Heilig Officie]], dat Frings omschreef als te conservatief en autoritair. Uiteindelijk zou Frings’ toespraak bijgedragen hebben tot de reorganisatie van het Officie. Door [[paus Paulus VI]] werd de naam in 1965 - met het ''[[motu proprio]]'' ''[[Integrae Servandae]]'' - veranderd in [[Congregatie voor de Geloofsleer]].

Op 10 februari 1969 nam Frings ontslag als aartsbisschop van Keulen. Door zijn hoge leeftijd was hij niet gemachtigd deel te nemen aan de conclaven van 1978, zoals bepaald door paus Paulus VI in zijn [[motu proprio]] ''[[Ingravescentem Ætatem]]''.

Joseph Frings overleed aan de gevolgen van een [[hartaanval]] op 17 december 1978 te Keulen. Zijn lichaam werd bijgezet in de [[Dom van Keulen]].

==Externe links==
*{{en}}[https://www.fiu.edu/~mirandas/bios-f.htm#Frings Cardinals of the Holy Roman Church]{{Dode link}}
*{{en}}[http://news.google.com/newspapers?nid=1350&dat=19781218&id=TwsVAAAAIBAJ&sjid=igIEAAAAIBAJ&pg=6872,5395113 Krantenartikel naar aanleiding van overlijden]

{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi|
| lijst = [[Lijst van aartsbisschoppen van Keulen|Aartsbisschop van Keulen]]<br />1942-1969
| vorige = [[Karl Joseph Schulte]]
| volgende = [[Joseph Höffner]]
}}
{{EindOpvolging}}

{{Bibliografische informatie}}
{{DEFAULTSORT:Frings, Joseph}}
[[Categorie:Duits kardinaal]]
[[Categorie:Aartsbisschop van Keulen]]
[[Categorie:20e-eeuws bisschop]]

title: Kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk

Kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk: Wapen kardinaal

Rang: Kardinaal-priester

Aartsbisdom: Keulen

Titelkerk: San Giovanni a Porta Latina

title: Creatie

Gecreëerd door: Paus Pius XII

Consistorie: 18 februari 1946


text:
# Plutorectella abdominalis
Plutorectella abdominalis is een vlinder uit de familie van de zakjesdragers (Psychidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1924 door Strand.

title: Plutorectella abdominalis

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Plutorectella abdominalis''
| afbeelding =
| familie = [[Zakjesdragers|Psychidae]] (Zakjesdragers)
| onderfamilie =
| tribus =
| geslacht = ''[[Plutorectella]]''
| w-naam = ''Plutorectella abdominalis''
| auteur = Strand
| datum = 1924
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Plutorectella abdominalis''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Zakjesdragers|zakjesdragers (Psychidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1924 door Strand.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|08}}

[[Categorie:Zakjesdragers]]

title: Plutorectella abdominalis

Familie: Psychidae (Zakjesdragers)

Geslacht: Plutorectella

title: Soort


text:
# Hydata metaloba
Hydata metaloba is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1933 door Prout.

title: Hydata metaloba

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Hydata metaloba''
| afbeelding =
| familie = [[Spanners|Geometridae]] (Spanners)
| onderfamilie = [[Geometrinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Hydata]]''
| w-naam = ''Hydata metaloba''
| auteur = Prout
| datum = 1933
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Hydata metaloba''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Spanners|spanners (Geometridae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1933 door Prout.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|30}}

[[Categorie:Hydata|metaloba]]

title: Hydata metaloba

Familie: Geometridae (Spanners)

Onderfamilie: Geometrinae

Geslacht: Hydata

title: Soort


text:
# Chaweng Beach
Chaweng Beach (Thai: หาดเฉวง) is een strand op het Thaise eiland Ko Samui. Het is het grootste strand van het eiland. Er bevinden zich luxehotels en guesthouses voor backpackers. Het strand staat bekend om zijn nachtleven.
Chaweng Beach ligt in het noordoosten van het eiland. Het strand is ongeveer 7 kilometer lang met wit poederzand. Vanwege het koraal voor de kust heeft het strand weinig hoge golven.

title: Chaweng Beach

wikitext:
{{Infobox strand
| naam      = Chaweng Beach
| mapname   = Thailand
| lat_deg   = 9
| lat_min   = 32
| lat_sec   = 0
| lat_dir   = N
| lon_deg   = 100
| lon_min   = 4
| lon_sec   = 0
| lon_dir   = E
| locatie   = [[Ko Samui]], Thailand
| water     = [[Golf van Thailand]]
| plaats    =
| lengte    = 7 kilometer
}}

'''Chaweng Beach''' ([[Thai (taal)|Thai]]: '''หาดเฉวง''') is een strand op het [[Thailand|Thaise]] eiland [[Ko Samui]]. Het is het grootste strand van het eiland. Er bevinden zich luxehotels en guesthouses voor backpackers. Het strand staat bekend om zijn nachtleven.<ref>{{en}}[http://africa.chinadaily.com.cn/world/2012-12/21/content_16038978.htm 36 hours in Koh Samui] ''China Daily'', 21 december 2012. [https://web.archive.org/web/20230611195156/http://africa.chinadaily.com.cn/world/2012-12/21/content_16038978.htm Gearchiveerd] op 11 juni 2023.</ref>

Chaweng Beach ligt in het noordoosten van het eiland. Het strand is ongeveer 7 kilometer lang met wit poederzand. Vanwege het [[koraalrif|koraal]] voor de kust heeft het strand weinig hoge golven.

[[Bestand:Chaweng-beach koh Samui.jpg|thumb|left|Chaweng Beach]]

{{Appendix}}
{{Coor title dms|9|32|0|N|100|4|0|E|type:landmark_region:TH}}

[[Categorie:Strand in Thailand]]
[[Categorie:Surat Thani (provincie)]]

title: Locatie

Locatie: Ko Samui, Thailand

Water: Golf van Thailand

Coördinaten: 9° 32′ NB, 100° 4′ OL

title: Eigenschappen

Lengte: 7 kilometer


text:
# Shorttrack op de Olympische Winterspelen 1992
Shorttrack is een van de sporten die beoefend werden tijdens de Olympische Winterspelen 1992 in Albertville.

## Mannen

### 1000 meter
| Rang   | Sporter(s)         | Land | Tijd        |
| ------ | ------------------ | ---- | ----------- |
|        | A-Finale           |      |             |
| Goud   | Kim Ki-hoon        | KOR  | WR 1:30.76  |
| Zilver | Frédéric Blackburn | CAN  | 1:31.11     |
| Brons  | Lee Joon-ho        | KOR  | 1:31.16     |
| 4      | Michael McMillen   | NZL  | 1:31.32     |
|        | B-Finale           |      |             |
| 5      | Wilf O'Reilly      | GBR  | 1:36.24     |
| 6      | Geert Blanchart    | BEL  | 1:36.28     |
| 7      | Mark Lackie        | CAN  | 1:36.28     |
| 8      | Michel Daignault   | CAN  | 1:37.10     |
|        |                    |      |             |
| 10     | Mark Velzeboer     | NED  | kwartfinale |
| 14     | Alain de Ruyter    | BEL  | kwartfinale |

### 5000 meter aflossing
| Rang   | Sporter(s)                                                                       | Land | Tijd       |
| ------ | -------------------------------------------------------------------------------- | ---- | ---------- |
|        | A-Finale                                                                         |      |            |
| Goud   | Kim Ki-hoon Lee Joon-ho Mo Ji-soo Song Jae-kun                                   | KOR  | WR 7:14.02 |
| Zilver | Frédéric Blackburn Laurent Daignault Michel Daignault Sylvain Gagnon Mark Lackie | CAN  | 7:14.06    |
| Brons  | Yuichi Akasaka Tatsuyoshi Ishihara Toshinobu Kawai Tsutomu Kawasaki              | JPN  | 7:18.18    |
| 4      | Michael McMillen Christopher Nicholson Andrew Nicholson Tony Smith               | NZL  | 7:18.91    |
|        | B-Finale                                                                         |      |            |
| 5      | Marc Bella Arnaud Drouet Rémi Ingres Claude Nicouleau                            | FRA  | 7:26.09    |
| 6      | Nicholas Gooch Stuart Horsepool Matthew Jasper Wilf O'Reilly                     | GBR  | 7:29.40    |
| 7      | Kieran Hansen John Kah Andrew Murtha Richard Nizielski                           | AUS  | 7:32.57    |
| 8      | Orazio Fagone Hugo Herrnhof Roberto Peretti Mirko Vuillermin                     | ITA  | 7:32.80    |
|        | uitgeschakeld in voorronde                                                       |      |            |
| 9      | Geert Blanchart Geert de Jonghe Franky van Hooren Alain de Ruyter                | BEL  | 8:32.51    |

## Vrouwen

### 500 meter
| Rang   | Sporter(s)                       | Land | Tijd        |
| ------ | -------------------------------- | ---- | ----------- |
|        | A-Finale                         |      |             |
| Goud   | Cathy Turner                     | USA  | OR 47.04    |
| Zilver | Li Yan                           | CHN  | 47.08       |
| Brons  | Hwang Ok Sil                     | PRK  | 47.23       |
| 4      | Monique Velzeboer                | NED  | 47.28       |
|        | B-Finale                         |      |             |
| 5      | Marina Pylajeva                  | EUN  | 48.42       |
| 6      | Nathalie Lambert                 | CAN  | 48.50       |
| 7      | Joelia Vlasova                   | EUN  | 48.70       |
| 8      | Wang Xiulan                      | CHN  | 1:34.12     |
|        |                                  |      |             |
| 13     | Joëlle van Koetsveld van Ankeren | NED  | kwartfinale |
| 14     | Bea Pintens                      | BEL  | kwartfinale |
| 25     | Simone Velzeboer                 | NED  | voorronde   |

### 3000 meter aflossing
| Rang   | Sporter(s)                                                                          | Land | Tijd       |
| ------ | ----------------------------------------------------------------------------------- | ---- | ---------- |
|        | A-Finale                                                                            |      |            |
| Goud   | Angela Cutrone Sylvie Daigle Nathalie Lambert Annie Perreault                       | CAN  | OR 4:36.62 |
| Zilver | Darcie Dohnal Amy Peterson Cathy Turner Nikki Ziegelmeyer                           | USA  | 4:37.85    |
| Brons  | Joelia Alagoelova Natalia Issakova Viktoria Troitskaja Joelia Vlasova               | EUN  | 4:42.69    |
| 4      | Mie Naito Rie Sato Hiromi Takeuchi Nobuko Yamada                                    | JPN  | 4:44.50    |
|        | uitgeschakeld in voorronde                                                          |      |            |
| 5      | Valérie Barizza Sandrine Daudet Murielle Leyssieux Karine Rubini                    | FRA  | 4:43.32    |
| 6      | Priscilla Ernst Joëlle van Koetsveld van Ankeren Monique Velzeboer Simone Velzeboer | NED  | 4:47.21    |
| 7      | Marinella Canclini Maria Candido Katia Colturi Cristina Sciolla                     | ITA  | 4:47.31    |
| 8      | Li Changxiang Li Yan Wang Xiulan Zhang Yanmei                                       | CHN  | DQ         |

## Medaillespiegel
| Plaats | Land             | NOC    | Goud | Zilver | Brons | Totaal |
| ------ | ---------------- | ------ | ---- | ------ | ----- | ------ |
| 1      | Zuid-Korea       | KOR    | 2    | 0      | 1     | 3      |
| 2      | Canada           | CAN    | 1    | 2      | 0     | 3      |
| 3      | Verenigde Staten | USA    | 1    | 1      | 0     | 2      |
| 4      | China            | CHN    | 0    | 1      | 0     | 1      |
| 5      | Gezamenlijk team | EUN    | 0    | 0      | 1     | 1      |
| 5      | Japan            | JPN    | 0    | 0      | 1     | 1      |
| 5      | Noord-Korea      | PRK    | 0    | 0      | 1     | 1      |
| Totaal | Totaal           | Totaal | 4    | 4      | 4     | 12     |

wikitext:
{{Infobox sport op de Olympische Spelen
| naam            = Shorttrack op de {{nowrap|[[Olympische Winterspelen 1992]]}}
| afbeelding      = 1992 Winter Olympics Albertville halle olympique 02.JPG
| onderschrift    = Halle Olympique
| plaats          = {{FR-VLAG}} [[Albertville (Frankrijk)|Albertville]]
| jaar            = 1992
| data            = 18 t/m 22 februari
| sport           = [[Shorttrack (schaatsen)|Shorttrack]]
| accommodatie    = [[Halle Olympique]]
| landen          = 16
| atleten         = 86 (44 {{Marssymbool}}, 42 {{Venussymbool}})
| evenementen     = 4
| beste_land      = {{KRos|1992|W}}
| beste_atleet    = {{KR-VLAG}} [[Kim Ki-hoon]]
| vorige          = [[Shorttrack op de Olympische Winterspelen 1988|1988]]
| volgende        = [[Shorttrack op de Olympische Winterspelen 1994|1994]]
}}
'''[[Shorttrack (schaatsen)|Shorttrack]]''' is een van de [[sport]]en die beoefend werden tijdens de '''[[Olympische Winterspelen 1992]]''' in [[Albertville (Frankrijk)|Albertville]].

== Mannen ==
=== 1000 meter ===
{| class="wikitable"
!Rang
!Sporter(s)
!Land
!Tijd
|-
| align="center" valign=top| ||'''A-Finale'''|| ||align="right" valign=top|
|- bgcolor="#F7F6A8"
| align="center"| {{goud}} || '''[[Kim Ki-hoon]]''' ||{{KORos|1992|W}}||align="right"| WR 1:30.76
|- bgcolor="#DCE5E5"
| align="center"| {{zilver}} || '''[[Frédéric Blackburn]]''' ||{{CANos|1992|W}}||align="right"| 1:31.11
|- bgcolor="#FFDAB9"
| align="center"| {{brons}} || '''[[Lee Joon-ho]]''' ||{{KORos|1992|W}}||align="right"| 1:31.16
|-
| align="center"| 4 ||[[Michael McMillen]]||{{NZLos|1992|W}}||align="right"| 1:31.32
|-
| align="center"| ||'''B-Finale'''|| ||align="right"|
|-
| align="center"| 5 ||[[Wilf O'Reilly]]||{{GBRos|1992|W}}||align="right"| 1:36.24
|-
| align="center"| 6 ||[[Geert Blanchart]]||{{BELos|1992|W}}||align="right"| 1:36.28
|-
| align="center"| 7 ||[[Mark Lackie]]||{{CANos|1992|W}}||align="right"| 1:36.28
|-
| align="center"| 8 ||[[Michel Daignault]]||{{CANos|1992|W}}||align="right"| 1:37.10
|-
| align="center"| || || ||align="right"|
|-
| align="center"|10 ||[[Mark Velzeboer]]||{{NEDos|1992|W}}||align="right"|kwartfinale
|-
| align="center"|14 ||[[Alain de Ruyter]]||{{BELos|1992|W}}||align="right"|kwartfinale
|}

=== 5000 meter aflossing ===
{| class="wikitable"
!Rang
!Sporter(s)
!Land
!Tijd
|-
| align="center" valign=top| ||'''A-Finale'''|| ||align="right" valign=top|
|- bgcolor="#F7F6A8"
| align="center" valign=top| {{goud}} || '''[[Kim Ki-hoon]]
 [[Lee Joon-ho]]
 [[Mo Ji-soo]]
 [[Song Jae-kun]]''' ||valign=top | {{KORos|1992|W}}||align="right" valign=top| WR 7:14.02
|- bgcolor="#DCE5E5"
| align="center" valign=top| {{zilver}} || '''[[Frédéric Blackburn]]
 [[Laurent Daignault]]
 [[Michel Daignault]]
 [[Sylvain Gagnon]]
 [[Mark Lackie]]''' ||valign=top | {{CANos|1992|W}}||align="right" valign=top| 7:14.06
|- bgcolor="#FFDAB9"
| align="center" valign=top| {{brons}} || '''[[Yuichi Akasaka]]
 [[Tatsuyoshi Ishihara]]
 [[Toshinobu Kawai]]
 [[Tsutomu Kawasaki]]''' ||valign=top | {{JPNos|1992|W}}||align="right" valign=top| 7:18.18
|-
| align="center" valign=top| 4 ||[[Michael McMillen]]
 [[Christopher Nicholson]]
 [[Andrew Nicholson (schaatser)|Andrew Nicholson]]
 [[Tony Smith (shorttracker)|Tony Smith]]||valign=top | {{NZLos|1992|W}}||align="right" valign=top| 7:18.91
|-
| align="center" valign=top| ||'''B-Finale'''|| ||align="right" valign=top|
|-
| align="center" valign=top| 5 ||[[Marc Bella]]
 [[Arnaud Drouet]]
 [[Rémi Ingres]]
 [[Claude Nicouleau]]||valign=top | {{FRAos|1992|W}}||align="right" valign=top| 7:26.09
|-
| align="center" valign=top| 6 ||[[Nicholas Gooch]]
 [[Stuart Horsepool]]
 [[Matthew Jasper]]
 [[Wilf O'Reilly]]||valign=top | {{GBRos|1992|W}}||align="right" valign=top| 7:29.40
|-
| align="center" valign=top| 7 ||[[Kieran Hansen]]
 [[John Kah]]
 [[Andrew Murtha]]
 [[Richard Nizielski]]||valign=top | {{AUSos|1992|W}}||align="right" valign=top| 7:32.57
|-
| align="center" valign=top| 8 ||[[Orazio Fagone]]
 [[Hugo Herrnhof]]
 [[Roberto Peretti]]
 [[Mirko Vuillermin]]||valign=top | {{ITAos|1992|W}}||align="right" valign=top| 7:32.80
|-
| align="center" valign=top| ||uitgeschakeld in voorronde|| ||align="right" valign=top|
|-
| align="center" valign=top| 9 ||[[Geert Blanchart]]
 [[Geert de Jonghe]]
 [[Franky van Hooren]]
 [[Alain de Ruyter]]||valign=top | {{BELos|1992|W}}||align="right" valign=top| 8:32.51
|}

== Vrouwen ==
=== 500 meter ===
{| class="wikitable"
!Rang
!Sporter(s)
!Land
!Tijd
|-
| align="center" valign=top| ||'''A-Finale'''|| ||align="right" valign=top|
|- bgcolor="#F7F6A8"
| align="center"| {{goud}} || '''[[Cathy Turner]]''' ||{{USAos|1992|W}}||align="right"| OR 47.04
|- bgcolor="#DCE5E5"
| align="center"| {{zilver}} || '''[[Li Yan (shorttrackster)|Li Yan]]''' ||{{CHNos|1992|W}}||align="right"| 47.08
|- bgcolor="#FFDAB9"
| align="center"| {{brons}} || '''[[Hwang Ok Sil]]''' ||{{PRKos|1992|W}}||align="right"| 47.23
|-
| align="center"| 4 ||[[Monique Velzeboer]]||{{NEDos|1992|W}}||align="right"| 47.28
|-
| align="center"| ||'''B-Finale'''|| ||align="right"|
|-
| align="center"| 5 ||[[Marina Pylajeva]]||{{EUNos|1992|W}}||align="right"| 48.42
|-
| align="center"| 6 ||[[Nathalie Lambert]]||{{CANos|1992|W}}||align="right"| 48.50
|-
| align="center"| 7 ||[[Joelia Vlasova]]||{{EUNos|1992|W}}||align="right"| 48.70
|-
| align="center"| 8 ||[[Wang Xiulan]]||{{CHNos|1992|W}}||align="right"| 1:34.12
|-
| align="center"| || || ||align="right"|
|-
| align="center"|13 ||[[Joëlle van Koetsveld van Ankeren]]||{{NEDos|1992|W}}||align="right"|kwartfinale
|-
| align="center"|14 ||[[Bea Pintens]]||{{BELos|1992|W}}||align="right"|kwartfinale
|-
| align="center"|25 ||[[Simone Velzeboer]]||{{NEDos|1992|W}}||align="right"|voorronde
|}

=== 3000 meter aflossing ===
{| class="wikitable"
!Rang
!Sporter(s)
!Land
!Tijd
|-
| align="center" valign=top| ||'''A-Finale'''|| ||align="right" valign=top|
|- bgcolor="#F7F6A8"
| align="center" valign=top| {{goud}} || '''[[Angela Cutrone]]
 [[Sylvie Daigle]]
 [[Nathalie Lambert]]
 [[Annie Perreault]]''' ||valign=top | {{CANos|1992|W}}||align="right" valign=top| OR 4:36.62
|- bgcolor="#DCE5E5"
| align="center" valign=top| {{zilver}} || '''[[Darcie Dohnal]]
 [[Amy Peterson]]
 [[Cathy Turner]]
 [[Nikki Ziegelmeyer]]''' ||valign=top | {{USAos|1992|W}}||align="right" valign=top| 4:37.85
|- bgcolor="#FFDAB9"
| align="center" valign=top| {{brons}} || '''[[Joelia Alagoelova]]
 [[Natalia Issakova]]
 [[Viktoria Troitskaja]]
 [[Joelia Vlasova]]''' ||valign=top | {{EUNos|1992|W}}||align="right" valign=top| 4:42.69
|-
| align="center" valign=top| 4 ||[[Mie Naito]]
 [[Rie Sato]]
 [[Hiromi Takeuchi]]
 [[Nobuko Yamada]]||valign=top | {{JPNos|1992|W}}||align="right" valign=top| 4:44.50
|-
| align="center" valign=top| ||uitgeschakeld in voorronde|| ||align="right" valign=top|
|-
| align="center" valign=top| 5 ||[[Valérie Barizza]]
 [[Sandrine Daudet]]
 [[Murielle Leyssieux]]
 [[Karine Rubini]]||valign=top | {{FRAos|1992|W}}||align="right" valign=top| 4:43.32
|-
| align="center" valign=top| 6 ||[[Priscilla Ernst]]
 [[Joëlle van Koetsveld van Ankeren]]
 [[Monique Velzeboer]]
 [[Simone Velzeboer]]||valign=top | {{NEDos|1992|W}}||align="right" valign=top| 4:47.21
|-
| align="center" valign=top| 7 ||[[Marinella Canclini]]
 [[Maria Candido]]
 [[Katia Colturi]]
 [[Cristina Sciolla]]||valign=top | {{ITAos|1992|W}}||align="right" valign=top| 4:47.31
|-
| align="center" valign=top| 8 ||[[Li Changxiang]]
 [[Li Yan (shorttrackster)|Li Yan]]
 [[Wang Xiulan]]
 [[Zhang Yanmei]]||valign=top | {{CHNos|1992|W}}||align="right" valign=top| DQ
|}

== Medaillespiegel ==
{| {{Tabelkop Olympisch medailleklassement}}
|-
| 1 || align="left" | {{KRos|1992|W}}
|KOR|| 2 || 0 || 1 || '''3'''
|-
| 2 || align="left" | {{CAos|1992|W}}
|CAN|| 1 || 2 || 0 || '''3'''
|-
| 3 || align="left" | {{USos|1992|W}}
|USA|| 1 || 1 || 0 || '''2'''
|-
| 4 || align="left" | {{CNos|1992|W}}
|CHN|| 0 || 1 || 0 || '''1'''
|-
| rowspan="3"| 5 || align="left" | {{SUHH-UTos|1992|W}}
|EUN|| 0 || 0 || 1 || '''1'''
|-
| align="left" | {{JPos|1992|W}}
|JPN|| 0 || 0 || 1 || '''1'''
|-
| align="left" | {{KPos|1992|W}}
|PRK|| 0 || 0 || 1 || '''1'''
|-
! colspan="3"| Totaal!! 4 !! 4 !! 4 !! 12
|}

== Externe link ==
* {{en}} [https://web.archive.org/web/20080226202512/http://www.la84foundation.org/6oic/OfficialReports/1992/orw1992.pdf Officieel rapport Olympische Winterspelen 1992]

{{Navigatie shorttrack bij de Olympische Spelen}}
{{Navigatie Olympische Winterspelen 1992}}

[[Categorie:Olympische Winterspelen 1992|Shorttrack]]
[[Categorie:Shorttrack op de Olympische Spelen]]
[[Categorie:Shorttrack in 1992]]
[[Categorie:Shorttrack in Frankrijk]]

Gehouden in: Albertville

Data: 18 t/m 22 februari

Sport: Shorttrack

Accommodatie(s): Halle Olympique

title: Medaillespiegel

Beste land: Zuid-Korea

Beste atleet: Kim Ki-hoon