text:
# Slijkgroen
Slijkgroen (Limosella aquatica) is een eenjarige plant uit de strandkruidfamilie (Plumbaginaceae). De soort komt van nature voor in de koele en gematigde streken op het noordelijk halfrond.

## Beschrijving
Het plantje wordt 1-5 cm hoog en vormt lange, op de knopen wortelende uitlopers. Op de stengel zitten klierharen. De vrij vlezige, langgesteelde, lijn-spatelvormige of langwerpige, 1-3 cm lange en 2,5-12 mm brede bladeren vormen een wortelrozet. Ze zijn langer dan de bloemstelen.
De bloei is van juni tot in oktober met witachtige tot roodachtig witte, 2-5 mm brede, klokvormige, alleenstaande bloemen. Ze zitten gesteeld in de bladoksels. De bloemkroon heeft vijf, vrij spitse slippen en omsluit de vier meeldraden. De kelk is vijfspletig met driehoekige slippen.
De vrucht is een 2,5-4 mm lange en 1,5-3 mm brede doosvrucht, die zeer fijn zaad bevat.

## Voorkomen
Slijkgroen is een pioniersoort op zonnige plaatsen op droogvallende, voedselrijke grond van rivierlopen, duinplassen, rivieroevers en vochtige vergravingen. De soort staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als vrij zeldzaam en stabiel of iets in aantal toegenomen. In België staat ze als zeer zeldzaam op de Rode Lijst. Ze komt voor in de Biesweerd.

## Plantensociologie
Slijkgroen is een kensoort van de slijkgroen-associatie (Eleocharito acicularis-Limoselletum).

## Namen in andere talen
- Duits: Schlammkraut
- Engels: Mudwort, Awl-Leaf Mudwort
- Frans: Limoselle aquatique (Limoselle)

title: Slijkgroen

wikitext:
{{Taxobox
| type = plant
| naam = Slijkgroen
| afbeelding = LimosellaAquatica.jpg
| afbeeldingtekst =
| rijk = ''[[Planten|Plantae]]'' (Planten)
| stam = ''[[Embryophyta]]'' (Landplanten)
| klasse = ''[[Spermatopsida]]'' (Zaadplanten)
| clade1 = [[Bedektzadigen]]
| clade2 = [['Nieuwe' tweezaadlobbigen]]
| clade3 = [[Geavanceerde tweezaadlobbigen]]
| orde    = [[Caryophyllales]]
| familie = [[Plumbaginaceae]] (Strandkruidfamilie)
| geslacht = ''[[Limosella]]''
| w-naam   = ''Limosella aquatica''
| auteur = |[[Carl Linnaeus|L.]]
| datum = 1753
| afbeeldingII = Limosella aquatica Sturm32.jpg
| afbeeldingIItekst =
}}

'''Slijkgroen''' (''Limosella aquatica'') is een [[eenjarige plant]] uit de [[strandkruidfamilie]] (''Plumbaginaceae''). De soort komt van nature voor in de koele en [[Gematigd klimaat|gematigde streken]] op het noordelijk halfrond.

== Beschrijving ==
Het plantje wordt 1-5 cm hoog en vormt lange, op de knopen wortelende [[Stengel#Vorm|uitlopers]]. Op de [[stengel]] zitten [[klierhaar|klierharen]]. De vrij vlezige, langgesteelde, lijn-spatelvormige of langwerpige, 1-3 cm lange en 2,5-12 mm brede [[blad|bladeren]] vormen een [[wortelrozet]]. Ze zijn langer dan de bloemstelen.

De bloei is van juni tot in oktober met witachtige tot roodachtig witte, 2-5 mm brede, klokvormige, alleenstaande [[Bloem (plant)|bloemen]]. Ze zitten gesteeld in de bladoksels. De [[bloemkroon]] heeft vijf, vrij spitse slippen en omsluit de vier [[meeldraden]]. De [[kelk (bloem)|kelk]] is vijfspletig met driehoekige slippen.

[[Bestand:LimosellaAquatica4.jpg|thumb|left|Bloem]]
{{clearleft}}

De vrucht is een 2,5-4 mm lange en 1,5-3 mm brede [[doosvrucht]], die zeer fijn zaad bevat.

== Voorkomen ==
Slijkgroen is een [[pioniersoort]] op zonnige plaatsen op droogvallende, voedselrijke grond van rivierlopen, duinplassen, rivieroevers en vochtige vergravingen. De soort staat op de [[Nederlandse Rode Lijst 2012 (planten)|Nederlandse Rode lijst van planten]] als vrij zeldzaam en stabiel of iets in aantal toegenomen. In België staat ze als zeer zeldzaam op de Rode Lijst. Ze komt voor in de [[Biesweerd]].

== Plantensociologie ==
Slijkgroen is een [[kensoort]] van de [[slijkgroen-associatie]] (''Eleocharito acicularis-Limoselletum'').

== Namen in andere talen ==
* Duits: Schlammkraut
* Engels: Mudwort, Awl-Leaf Mudwort
* Frans: Limoselle aquatique (Limoselle)

== Externe links ==
* [http://www.verspreidingsatlas.nl/0739 Verspreiding in Nederland FLORON]
* [http://www.discoverlife.org/mp/20q?search=Limosella+aquatica&guide=Grasses&cl=US/MI/Cheyboygan/University_Michigan_Biological_Station Foto's]
* [http://www.flickr.com/search/?q=Limosella+aquatica Foto's]
* {{Link soortenbank.nl|id=1827|label=Slijkgroen (''Limosella aquatica'')}}

{{Commonscat|Limosella aquatica}}

[[Categorie:Strandkruidfamilie]]

title: Slijkgroen

Clade:
Bedektzadigen
'Nieuwe' tweezaadlobbigen
Geavanceerde tweezaadlobbigen

Orde: Caryophyllales

Familie: Plumbaginaceae (Strandkruidfamilie)

Geslacht: Limosella

title: Soort


text:
# Fulminaat
Een fulminaat is een zout van fulminezuur, een verbinding tussen koolstof, stikstof en zuurstof. Het fulminaat-ion is eenwaardig negatief geladen en gedraagt zich als een halogeen. Door de instabiliteit van de N-O-binding, worden fulminaten veelal als explosieven gebruikt. De naam is afgeleid van het Latijnse fulminare, dat bliksemen betekent.

## Synthese
Fulminaten kunnen worden gesynthetiseerd uit een reactie van metalen (zoals kwik en zilver), die zijn opgelost in salpeterzuur, met ethanol.

## Fulminaatverbindingen
- Fulminezuur (HCNO)
- Kaliumfulminaat (KCNO)
- Kwikfulminaat (Hg(CNO)2)
- Zilverfulminaat (AgCNO)

wikiname: nlwiki

title: Fulminaat

in_language: nl

wikitext:
[[Bestand:Fulminate-2D.png|thumb|right|350px|[[Structuurformule]] van het fulminaat-ion]]
Een '''fulminaat''' is een zout van [[fulminezuur]], een [[Chemische binding|verbinding]] tussen [[koolstof]], [[Stikstof (element)|stikstof]] en [[Zuurstof (element)|zuurstof]]. Het fulminaat-ion is eenwaardig negatief geladen en gedraagt zich als een [[halogeen]]. Door de instabiliteit van de N-O-binding, worden fulminaten veelal als [[Explosief|explosieven]] gebruikt. De naam is afgeleid van het Latijnse ''fulminare'', dat ''bliksemen'' betekent.

== Synthese ==
Fulminaten kunnen worden [[Chemische synthese|gesynthetiseerd]] uit een reactie van [[Metaal|metalen]] (zoals [[kwik]] en [[zilver]]), die zijn opgelost in [[salpeterzuur]], met [[ethanol]].

== Fulminaatverbindingen ==
* [[Fulminezuur]] (HCNO)
* [[Kaliumfulminaat]] (KCNO)
* [[Kwikfulminaat]] (Hg(CNO)2)
* [[Zilverfulminaat]] (AgCNO)

== Zie ook ==
* [[Cyanaat]]
* [[Cyaanzuurstofzuur]]

{{Woordenboek}}

[[Categorie:Oxoanion]]
[[Categorie:Fulminaat| ]]


text:
# Waaiertje (paddenstoel)
Het waaiertje (Schizophyllum commune) is een veel voorkomende soort paddenstoel in het geslacht Schizophyllum. De soort is nauwer verwant met de korstzwammen dan met de plaatjeszwammen. Het is 's werelds meest verspreide paddenstoel, hij komt voor op elk continent behalve Antarctica.

## Kenmerken
Dit grijswitte, schelpvormige paddenstoeltje met een diameter van 0,5 - ongeveer 4 cm is viltig behaard en verschrompelt in koud of droog weer, om bij vochtig weer weer op te zwellen en zijn typische waaiervorm aan te nemen. De lamellen zijn licht roodachtig of grijs.

## Verspreiding
De zwam kan het gehele jaar door gevonden worden op dood hout van loofbomen, een enkele keer parasiteert hij ook op levend hout. Er zijn zelfs gevallen bekend waarbij mensen, met een sterk verminderd afweersysteem, zijn geïnfecteerd door het waaiertje.

## Gebruik
Hoewel de zwam in Europese en Amerikaanse gidsen als oneetbaar te boek staat, is dit eerder te wijten aan verschillende normen van smaak dan aan toxiciteit. De paddenstoel geniet weinig culinaire belangstelling door zijn taaie textuur maar is in feite eetbaar en wordt algemeen geconsumeerd in Mexico en elders in de tropen. Daar heeft men een voorkeur voor taaie, rubberachtig paddenstoelen, aangezien zachte,
vlezige paddenstoelen snel rotten in het warme vochtige klimaat.
De stof hydrofobine, die bekendstaat om de waterafstotende (hydrofobische) eigenschappen, werd voor het eerst geïsoleerd uit Schizophyllum commune.
De paddenstoel wordt gekweekt om er de polysacharide schizofyllaan uit te winnen, een medicinaal bestanddeel dat bij de behandeling van baarmoederhalskanker toepassing vindt.
In 2010 werd het volledige genoom van Schizophyllum commune ge-sequenced.

## Galerij
- Hydrofobine

title: Waaiertje (paddenstoel)

wikitext:
{{Taxobox agaricales
| afbeelding = Spaltblaettling2.jpg
| afbeeldingtekst = Onderkant
| familie = [[Schizophyllaceae]]
| geslacht = ''[[Schizophyllum]]''
| w-naam = ''Schizophyllum commune''
| auteur = [[Elias Magnus Fries|Fr.]]
| datum = 1815
| afbeelding2 = Schizophyllum commune, waaiertje bovenkant.jpg
| afbeelding2tekst = Bovenkant op wilg
| worms = 437835
}}

Het '''waaiertje''' (''Schizophyllum commune'') is een veel voorkomende soort [[paddenstoel (schimmel)|paddenstoel]] in het geslacht ''[[Schizophyllum]]''. De soort is nauwer verwant met de [[Corticiaceae|korstzwammen]] dan met de [[plaatjeszwammen]]. Het is 's werelds meest verspreide paddenstoel, hij komt voor op elk continent behalve [[Antarctica]].

== Kenmerken ==
Dit grijswitte, schelpvormige paddenstoeltje met een diameter van 0,5 - ongeveer 4 cm is viltig behaard en verschrompelt in koud of droog weer, om bij vochtig weer weer op te zwellen en zijn typische waaiervorm aan te nemen. De [[Lamel (mycologie)|lamellen]] zijn licht roodachtig of grijs.

== Verspreiding ==
De zwam kan het gehele jaar door gevonden worden op dood hout van loofbomen, een enkele keer parasiteert hij ook op levend hout. Er zijn zelfs gevallen bekend waarbij mensen, met een sterk verminderd afweersysteem, zijn geïnfecteerd door het waaiertje.<ref>[https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2248285/ Takashi Ishiguro, Noboru Takayanagi, Daidou Tokunaga, Kazuyoshi Kurashima, Aya Matsushita, Keiji Harasawa, Koichiro Yoneda, Noriko Tsuchiya, Shozaburo Yamaguchi, Yousuke Miyahara, Ryozo Yano, Hiroo Saito, Mikio Ubukata, Tsutomu Yanagisawa, Yutaka Sugita, and Yoshinori Kawabatab, Pulmonary Schizophyllum Commune Infection Developing Mucoid Impaction of the Bronchi, Yale J Biol Med v.80(3); 2007 Sep PMC2248285]</ref><ref>[https://www.naturetoday.com/intl/nl/nature-reports/message/?msg=19508 Nature Today Martijn Oud, Nederlandse Mycologische Vereniging, Het Waaiertje, een paddenstoeltje om rekening mee te houden, 29-JAN-2014]</ref>

== Gebruik ==
Hoewel de zwam in Europese en Amerikaanse gidsen als oneetbaar te boek staat, is dit eerder te wijten aan verschillende normen van smaak dan aan [[toxiciteit]]. De paddenstoel geniet weinig culinaire belangstelling door zijn taaie textuur maar is in feite eetbaar en wordt algemeen geconsumeerd in [[Mexico (land)|Mexico]] en elders in de tropen. Daar heeft men een voorkeur voor taaie, rubberachtig paddenstoelen, aangezien zachte,
vlezige paddenstoelen snel rotten in het warme vochtige klimaat.

De stof [[hydrofobine]], die bekendstaat om de waterafstotende ([[Hydrofoob|hydrofobische]]) eigenschappen, werd voor het eerst geïsoleerd uit ''Schizophyllum commune''.

De paddenstoel wordt gekweekt om er de [[polysacharide]] [[schizofyllaan]] uit te winnen, een medicinaal bestanddeel dat bij de behandeling van [[baarmoederhalskanker]] toepassing vindt.

In 2010 werd het volledige [[genoom]] van ''Schizophyllum commune'' [[Sequencing|ge-sequenced]].

==Galerij==
<gallery>
Bestand:Schizophyllum commune G2.1.jpg
Bestand:Schizophyllum commune G2.jpg
Bestand:Hydrophobin.png|Hydrofobine
</gallery>

== Externe links ==
* [https://web.archive.org/web/20220118083409/http://www.soortenbank.nl/soorten.php?soortengroep=paddenstoelen&record=Schizophyllum+commune SoortenBank.nl] beschrijving en afbeeldingen

{{Appendix}}

[[Categorie:Schizophyllaceae]]
[[Categorie:Schimmelsoort]]

title: Waaiertje (paddenstoel)

Rijk: Fungi (Schimmels)

Stam: Basidiomycota (Steeltjeszwam)

Klasse: Agaricomycetes

Onderklasse: Agaricomycetidae

Orde: Agaricales (Plaatjeszwam)

Familie: Schizophyllaceae

Geslacht: Schizophyllum

title: Soort

Portaal: Biologie · Schimmels


text:
# Cuspidaria maxima
Cuspidaria maxima is een tweekleppigensoort uit de familie van de Cuspidariidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1897 door Dautzenberg & H. Fischer.

title: Cuspidaria maxima

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Cuspidaria maxima''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Weekdieren|Mollusca]] (Weekdieren)
| klasse = [[Tweekleppigen|Bivalvia]] (Tweekleppigen)
| superorde   = [[Anomalodesmata]]
| familie = [[Cuspidariidae]]
| geslacht = ''[[Cuspidaria]]''
| w-naam = ''Cuspidaria maxima''
| auteur = Dautzenberg & H. Fischer
| datum = 1897
| haakjes =
| worms = 181374
}}
'''''Cuspidaria maxima''''' is een [[tweekleppigen|tweekleppigensoort]] uit de familie van de [[Cuspidariidae]].<ref>Huber, M.; Gofas, S. (2012). <i>Cuspidaria maxima</i> Dautzenberg & H. Fischer, 1897. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=181374</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1897 door Dautzenberg & H. Fischer.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|09}}

[[Categorie:Cuspidariidae]]

title: Cuspidaria maxima

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Mollusca (Weekdieren)

Klasse: Bivalvia (Tweekleppigen)

Superorde: Anomalodesmata

Familie: Cuspidariidae

Geslacht: Cuspidaria

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# SAP Arena
De SAP Arena is een multifunctioneel stadion in de Duitse stad Mannheim. Er werd in 2002 begonnen met de bouw en in september 2005 ging de Arena open. Het stadion zou oorspronkelijk Mannheim-Arena heten maar werd uiteindelijk genoemd naar hoofdsponsor SAP. Jaarlijks worden honderden evenementen gehouden in de arena, die een capaciteit heeft van 15.000 mensen. De SAP Arena is naar capaciteit toe de op twee na grootste indoor arena van Duitsland, en één van de modernste arena's van het land.
De Arena wordt gebruikt door ijshockeyclub Adler Mannheim en handbalclub Rhein-Neckar Löwen. Ook worden er basketbalwedstrijden, worstelevenementen en concerten georganiseerd.

title: SAP Arena

wikitext:
{{Infobox stadion
| naam stadion      = SAP-Arena
| afbeelding        = SAP Arena.jpg
| bijnaam           =
| plaats            = [[Mannheim]], [[Duitsland]]
| capaciteit        = 11.000–15.000 (concerten)
14.500 (handbal)
13.600 (ijshockey) (waarvan 9.934 zitplaatsen)
| bouwjaar          = 2002-2005
| geopend           = [[2 september]] [[2005]]
| kosten            =
| architect         = Hentrich – Petschnigg & Partner KG
| eigenaar          =
| beheerder         =
| bespelers         =
| eerste wedstrijd  =
| laatste wedstrijd =
| gerenoveerd       =
| gesloten          =
| afgebroken        =
| vorigenamen       =
| naamtribunes      =
| veldafmetingen    =
| oppervlak         =
| afbeelding2       =
}}
De '''SAP Arena''' is een multifunctioneel stadion in de [[Duitse]] stad [[Mannheim]]. Er werd in 2002 begonnen met de bouw en in september 2005 ging de Arena open. Het stadion zou oorspronkelijk Mannheim-Arena heten maar werd uiteindelijk genoemd naar hoofdsponsor [[SAP AG|SAP]]. Jaarlijks worden honderden evenementen gehouden in de arena, die een capaciteit heeft van 15.000 mensen. De SAP Arena is naar capaciteit toe de op twee na grootste indoor arena van Duitsland, en één van de modernste arena's van het land.

De Arena wordt gebruikt door ijshockeyclub [[Adler Mannheim]] en handbalclub [[Rhein-Neckar Löwen]]. Ook worden er basketbalwedstrijden, worstelevenementen en concerten georganiseerd.

[[Categorie:Sportaccommodatie in Baden-Württemberg]]
[[Categorie:IJshockeystadion in Duitsland]]
[[Categorie:Bouwwerk in Mannheim]]
[[Categorie:Concertzaal in Duitsland]]
[[Categorie:Sport in Mannheim]]

title: SAP-Arena

Plaats: Mannheim, Duitsland

Capaciteit: 11.000–15.000 (concerten) · 14.500 (handbal) · 13.600 (ijshockey) (waarvan 9.934 zitplaatsen)

Geopend: 2 september 2005

Architect(en): Hentrich – Petschnigg & Partner KG

Website: Officiële website

Portaal: Sport


text:
# Steve Van Bael
Steve Van Bael (Aarschot, 22 mei 1978) is een Vlaams striptekenaar die vooral bekend is om zijn Figaro-reeks, maar ook van de stripreeks Baba Yega en Nachtwacht. Ondertussen (sinds het tweede semester van 2019) is hij ook (opnieuw) de vaste striptekenaar van De Kiekeboes.

## Carrière
Steve groeide op met de strips van Kiekeboe en Jommeke. Vandaar dat hij reeds vanaf zijn 5de een grote belangstelling kreeg om zelf strips te tekenen. Soda en Guus Slim worden daarna zijn grote voorbeelden.
Hij studeerde elektro- en mechanicatechnieken in het Aarschotse Damiaaninstituut. Daarna volgde hij reclame- en publiciteit in KTA2 te Diest. Zijn eerste gepubliceerde strips waren De Diestse stripboekenbeurs (promotiealbum). Na zijn studies kwam hij in contact met Rik Dewulf en Marc Daniels (De Marck) die hem nog in de Max’ateliers te Mechelen stripcursus gaven. Ze hadden samen stripstudio Studio Max! opgericht.
Hier zet hij zijn eerste stappen in de stripwereld als decortekenaar en inkter in het album De grappenkermis van Stam & Pilou.
In 2005 legde hij zich toe op zijn eigen reeks Link dat ook verscheen in Het Belang van Limburg en Gazet van Antwerpen. Van 2006 tot oktober 2007 wijdde hij zich aan Kiekeboe, maar dan als potloodtekenaar van de albums op schetsen van Merho. In 2007 gaf hij er de brui aan om zijn eigen reeks verder te zetten. Later werkte hij ook mee met uitgaven voor Eureducation.
Sinds het vierde kwartaal van 2019 werkt Steve sinds het plotse ontslag van Thomas Du Caju opnieuw mee als potloodtekenaar aan De Kiekeboes.

## Figaro
In 2008 werden 2 albums van Figaro op de markt gebracht. Figaro is een Vlaamse strip met verwijzingen naar bepaalde scènes uit de verschillende James Bondfilms. De albums werden eerst op de markt gebracht door Standaard Uitgeverij. In 2014 nam uitgeverij Saga de fakkel over.

## Iris Comic
De voluptueuze journaliste Iris is een strip die eerst verscheen in het tweemaandelijkse magazine Menzo en Clint, nadien in het maandelijks magazine van Ché (tijdschrift). Een eerste album is in de maak.

## Ergerlijk Eliootje
Ergerlijk Eliootje is de politieke parodie-strip die het levenslicht zag op entertainmentsite Clint.be. In eerste instantie was de strip een antwoord op het project Bad Bartje maar al snel kenden de avonturen van bekende politici tijdens hun jonge schooljaren zo veel succes dat een eerste album niet kon uitblijven.

## Baba Yega
In 2016 werd Baba Yega de winnaar van Belgium's got talent. Baba Yega kreeg in 2018 een eigen stripreeks. Het eerste album werd op de markt gebracht door Ballon Media.

## Nachtwacht
De avonturen van de televisiejeugdreeks Nachtwacht zijn ook te volgen in stripvorm. In het eerste exemplaar nemen Keelin, Wilko & Vladimir het op tegen 'de Absorbant', een duister wezen uit de onderwereld. Ad Stripferos! Met deze spreuk kwam de allereerste Nachtwacht strip magisch tot leven tijdens de persconferentie. Zowel de tekenaar als de schrijver waren verrast door deze magische spreuk van Vega. Het eerste album werd op de markt gebracht door Standaard Uitgeverij in samenwerking met Studio 100.

## Trivia
- Steve is een grote fan van Elvis Presley en Charly Chaplin.
- Hij heeft dezelfde verjaardag als Hergé: 22 mei.

title: Steve Van Bael

wikitext:
{{Infobox auteur
| naam           = Steve Van Bael
| afbeelding     = Steve Van Bael.jpg
| onderschrift   =
| volledige naam =
| pseudoniem     =
| bijnaam        =
| geboren        = [[22 mei]] [[1978]]
| geboorteplaats = ([[Aarschot]])
| overleden      =
| overlijdensplaats =
| land           = [[België]]
| jaren-actief   =
| genre          = Strips
| bekende-werken = [[De Kiekeboes]], [[Figaro (stripreeks)|Figaro]], Iris Comic, Baba Yega, Nachtwacht en Ergerlijk Eliootje
| discipline     =
| uitgeverij     = Saga, Studio 100, [[Standaard Uitgeverij]]
| website        = http://www.studiosteve.be
}}
[[Bestand:Steve Van Bael 2.jpg|thumb|Steve Van Bael]]
'''Steve Van Bael''' ([[Aarschot]], [[22 mei]] [[1978]]) is een [[Vlaanderen|Vlaams]] [[stripverhaal|striptekenaar]] die vooral bekend is om zijn ''[[Figaro (stripreeks)|Figaro]]''-reeks, maar ook van de stripreeks ''Baba Yega'' en ''Nachtwacht''. Ondertussen (sinds het tweede semester van 2019) is hij ook (opnieuw) de vaste striptekenaar van ''De Kiekeboes''.

==Carrière==
Steve groeide op met de strips van [[De Kiekeboes|Kiekeboe]] en [[Jommeke (stripreeks)|Jommeke]]. Vandaar dat hij reeds vanaf zijn 5de een grote belangstelling kreeg om zelf strips te tekenen. [[Soda (stripverhaal)|Soda]] en [[Guus Slim]] worden daarna zijn grote voorbeelden.

Hij studeerde elektro- en mechanicatechnieken in het Aarschotse Damiaaninstituut. Daarna volgde hij reclame- en publiciteit in KTA2 te Diest. Zijn eerste gepubliceerde strips waren ''De Diestse stripboekenbeurs'' (promotiealbum). Na zijn studies kwam hij in contact met [[Rik De Wulf|Rik Dewulf]] en [[Marc Daniëls|Marc Daniels]] (De Marck) die hem nog in de Max’ateliers te Mechelen stripcursus gaven. Ze hadden samen stripstudio [[Studio Max!]] opgericht.
Hier zet hij zijn eerste stappen in de stripwereld als decortekenaar en inkter in het album ''De grappenkermis'' van [[Stam & Pilou]].

In 2005 legde hij zich toe op zijn eigen reeks [[Link (stripreeks)|Link]] dat ook verscheen in [[Het Belang van Limburg]] en [[Gazet van Antwerpen]]. Van 2006 tot oktober 2007 wijdde hij zich aan [[De Kiekeboes|Kiekeboe]], maar dan als potloodtekenaar van de albums op schetsen van Merho. In 2007 gaf hij er de brui aan om zijn eigen reeks verder te zetten. Later werkte hij ook mee met uitgaven voor ''Eureducation''.

Sinds het vierde kwartaal van 2019 werkt Steve sinds het plotse ontslag van Thomas Du Caju opnieuw mee als potloodtekenaar aan [[De Kiekeboes]].

== Figaro ==
{{Zie hoofdartikel|Figaro (stripreeks)}}
In 2008 werden 2 albums van ''Figaro'' op de markt gebracht. ''Figaro'' is een Vlaamse strip met verwijzingen naar bepaalde scènes uit de verschillende [[James Bond (mediafranchise)|James Bond]]films. De albums werden eerst op de markt gebracht door [[Standaard Uitgeverij]]. In 2014 nam ''uitgeverij Saga'' de fakkel over.

== Iris Comic ==
De voluptueuze journaliste Iris is een strip die eerst verscheen in het tweemaandelijkse magazine [[Menzo]] en ''Clint'', nadien in het maandelijks magazine van [[Ché (tijdschrift)]]. Een eerste album is in de maak.

== Ergerlijk Eliootje ==
''Ergerlijk Eliootje'' is de politieke parodie-strip die het levenslicht zag op entertainmentsite ''Clint.be''. In eerste instantie was de strip een antwoord op het project ''Bad Bartje'' maar al snel kenden de avonturen van bekende politici tijdens hun jonge schooljaren zo veel succes dat een eerste album niet kon uitblijven.

== Baba Yega ==
In 2016 werd Baba Yega de winnaar van ''Belgium's got talent''. Baba Yega kreeg in 2018 een eigen stripreeks. Het eerste album werd op de markt gebracht door [[Ballon Media]].

== Nachtwacht ==
De avonturen van de televisiejeugdreeks ''Nachtwacht'' zijn ook te volgen in stripvorm. In het eerste exemplaar nemen Keelin, Wilko & Vladimir het op tegen 'de Absorbant', een duister wezen uit de onderwereld. Ad Stripferos! Met deze spreuk kwam de allereerste Nachtwacht strip magisch tot leven tijdens de persconferentie. Zowel de tekenaar als de schrijver waren verrast door deze magische spreuk van Vega. Het eerste album werd op de markt gebracht door [[Standaard Uitgeverij]] in samenwerking met [[Studio 100]].

==Trivia==
* Steve is een grote fan van [[Elvis Presley]] en [[Charly Chaplin]].
* Hij heeft dezelfde verjaardag als [[Hergé]]: 22 mei.

==Bibliografie==
''Figaro''
* 1. Het masker van de wereld ''(verscheen op 8 oktober 2008)''
* 2. Biechtgeheim ''(verscheen op 8 oktober 2008)''
* 3. De Marscode ''(verscheen op 20 mei 2009)''
* 4. Taco's en diamanten ''(verscheen in november 2009)''
* 5. De Duivelsbijbel ''(verscheen in augustus 2010)''
* 6. De vloek van Myra ''(verscheen in juni 2011 - eveneens als luxe-uitgave)''
* 7. De groene schedels ''(in voorbereiding)''

''Link''
* 1. Het zesde gebod ''(verscheen in 2005)''
* 2. In hart en nieren ''(verscheen in 2005)''

''Ergerlijk Eliootje''
* 1. Herexamen ''(verscheen op 16 september 2014)''

''Baba Yega''
* 1. De orde van S.N.O.T. ''(verscheen op 23 april 2018)''

''Nachtwacht''
* 1. De absorbant ''(verscheen op 7 februari 2019)''
* 2. De zwarte stormdemon ''(verscheen op 12 juni 2019)''
* 3. Queen Halloween ''(verscheen op 2 oktober 2019)''
* 4. De hellehond ''(verscheen op 20 mei 2020)''
* 5. Het monsternest''(verscheen op 9 september 2020)''
* 6. Vuuroog''(verscheen op 2 december 2020)''
* 7. Het fedora fantoom ''(verscheen 12 mei 2021)''
* 8. De Duivelskermis   '' ( verscheen 1 september 2021)

''Stam & Pilou''
* De grappenkermis ''(verscheen in 2002)''
* De brief van Ief ''(verscheen in 2003)''
* De Bloed Broeders ''(verscheen in 2003)''
* De achtste erfgenaam ''(verscheen in 2003)''
* Het spook van het postmuseum ''(verscheen in 2004)''
* Het mysterie van de omgekeerde zeg... ''(verscheen in 2004)''
* Opa's grote vakantie ''(verscheen in 2004)''

''[[Piet Pienter en Bert Bibber]]''
* [[Avontuur in de 21ste eeuw]] ''(verscheen in 2010)''
* [[Op het spoor van Pom]] ''(verscheen in 2011 in hardcover)''

''Eureducation uitgaven''
* De 9 levens van Van Bommel ''(verscheen in 2012 in soft- en hardcover)''
* Brandgevaar ''(verscheen in 2013)''
* Vechten voor vrede ''(verscheen in november 2014)''

''Kiekeboe / De Kiekeboes''
* Kielekiele Boe ''(verscheen in 2003, via Rik Dewulf)''
* Dédé bij nacht ''(verscheen in 2006)''
* Baas boven baas ''(verscheen in 2006)''
* Bij Verdiensten ''(verscheen in 2007)''
* De wokchinees ''(verscheen in 2007)''
* Kiekeboe 30 jaar ''(verscheen in 2007)''
* Blauw blauw ''(verscheen in 2020)''
* De butler heeft het gedaan ''(verscheen in 2021)''
* Salami ''(in voorbereiding 2021)''

''Kroepie en Boelie Boemboem''
* The making of Avontuur in de 21ste eeuw ''(verscheen in 2010)''

''Jommeke''
* Jommekes bij de vleet ''(verscheen in 2010)''

''Diverse uitgaves''
* De Diestse stripboekenbeurs ''(verscheen in 1998)''
* Het geheim van de boskapel ''(verscheen in 2004)''
* Aarschot stript ''(verscheen in 2006)''
* Brussel in beeldekens - Manneke Pis ''(verscheen in 2009)''
* Uit in Temse - activiteiten 2013 ''(verscheen in 2013)''
* Fijne vleeswaren ''(verscheen in 2014)''

[[Categorie:Belgisch stripauteur|Van Bael, Steve]]

title: Algemene informatie

Geboorteplaats: (Aarschot)

Geboorteland: België

title: Werk

Genre: Strips

Bekende werken: De Kiekeboes, Figaro, Iris Comic, Baba Yega, Nachtwacht en Ergerlijk Eliootje

Uitgeverij: Saga, Studio 100, Standaard Uitgeverij


text:
# Neomelambrotus molestus
Neomelambrotus molestus is een insect uit de familie van de vlinderhaften (Ascalaphidae), die tot de orde netvleugeligen (Neuroptera) behoort.
Neomelambrotus molestus is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Tjeder in 1992.

title: Neomelambrotus molestus

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Neomelambrotus molestus''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Netvleugeligen|Neuroptera]] (Netvleugeligen)
| familie = [[Vlinderhaften|Ascalaphidae]] (Vlinderhaften)
| onderfamilie = [[Haplogleniinae]]
| tribus = [[Melambrotini]]
| geslacht = ''[[Neomelambrotus]]''
| w-naam = ''Neomelambrotus molestus''
| auteur = Tjeder
| datum = 1992
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Neomelambrotus molestus''''' is een [[Insecten|insect]] uit de familie van de [[vlinderhaften]] (Ascalaphidae), die tot de orde [[netvleugeligen]] (Neuroptera) behoort.

''Neomelambrotus molestus'' is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Tjeder in 1992.<ref>[http://lacewing.tamu.edu/Species-Catalogue/scspeciesgenusresults.cfm?gencriteria=beginswith&genus=Neomelambrotus&Criteria=AND&speccriteria=beginswith&species=molestus {{aut|Oswald, J. D.}} (2007). Neuropterida Species of the World. Version 2.0.]</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|Biologie|2011|12|9}}

[[Categorie:Vlinderhaften]]

title: Neomelambrotus molestus

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Neuroptera (Netvleugeligen)

Familie: Ascalaphidae (Vlinderhaften)

Onderfamilie: Haplogleniinae

Geslachtengroep: Melambrotini

Geslacht: Neomelambrotus

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Merle Travis
Merle Travis (Rosewood (Kentucky), 29 november 1917 - Tahlequah, 20 oktober 1983) was een Amerikaanse country-muzikant, -zanger en songwriter. De teksten van zijn liedjes gingen vaak over zowel het leven als de economische uitbuiting van Amerikaanse mijnwerkers. Onder zijn vele bekende nummers en opnamen zijn Sixteen Tons, Re-Enlistment Blues, I am a Pilgrim en Dark as a Dungeon. Het is echter zijn unieke gitaarstijl, die door gitaristen nog steeds Travis-picking wordt genoemd, evenals zijn interpretaties van de rijke muzikale tradities van zijn geboorteland Muhlenberg County, Kentucky, waarvoor hij tegenwoordig het meest bekend is. Travis-picking is een gesyncopeerde stijl van fingerpicking op gitaar, geworteld in ragtime-muziek, waarbij afwisselende akkoorden en basnoten met de duim worden geplukt, terwijl melodieën tegelijkertijd met de wijsvinger worden geplukt. Hij werd in 1970 opgenomen in de Nashville Songwriters Hall of Fame en in 1977 verkozen tot de Country Music Hall of Fame.

## Carrière

### Vroege jaren
Merle Travis is geboren en getogen in Muhlenberg County, een plaats die veel van Travis' oorspronkelijke liedjes zou inspireren. (Dit is dezelfde mijnbouwprovincie die wordt genoemd in het nummer Paradise van John Prine). Hij raakte al vroeg in zijn leven geïnteresseerd in de gitaar en speelde oorspronkelijk op een gitaar die door zijn broer was gemaakt. Travis zou naar verluidt zijn geld hebben gespaard om een gitaar te kopen waarvoor hij al een tijdje aan het etaleren was.
Merles gitaarstijl is ontwikkeld vanuit een inheemse traditie van 'fingerpicking' in het westen van Kentucky. Onder zijn vroege beoefenaars was de zwarte countrybluesgitarist Arnold Shultz. Shultz leerde zijn stijl aan verschillende lokale muzikanten, waaronder Kennedy Jones, die het doorgaf aan andere gitaristen, met name Mose Rager, een parttime kapper en mijnwerker, en Ike Everly, de vader van The Everly Brothers. Hun duim- en wijsvingerplukmethode creëerde een solostijl die leadlijnen, die door de vinger werden geplukt en ritmische baspatronen die door de 'thumbpick' werden geplukt of getokkeld, vermengde. Deze techniek fascineerde veel gitaristen in de regio en vormde de belangrijkste inspiratie voor de jonge Travis. Bekende vertegenwoordigers van 'fingerpicking' waren blues- en ragtime-gitaristen zoals Blind Blake, Blind Willie McTell en Mississippi John Hurt. Travis erkende zijn schuld aan zowel Rager als Everly en verschijnt met Rager op de dvd Legends of Country Guitar (Vestapol, 2002).
Op 18-jarige leeftijd speelde Travis Tiger Rag bij een lokale radioamateurshow in Evansville, wat leidde tot aanbiedingen voor werk met lokale bands. In 1937 werd Travis ingehuurd door fiddler Clayton McMichen als gitarist in zijn Georgia Wildcats. Later trad hij toe tot The Drifting Pioneers, een gospelkwartet uit Chicago dat verhuisde naar de WLW-radio in Cincinnati, het grote countrymuziekstation ten noorden van Nashville. Travis' stijl verbaasde iedereen bij WLW en hij werd een populair lid van hun barn dance radioshow de Boone County Jamboree toen het begon in 1938. Hij trad op in verschillende weekdagprogramma's, vaak samen met andere WLW-acts, waaronder Louis Marshall 'Grandpa' Jones, The Delmore Brothers, (in Alton Delmore's boek Truth is Stranger Than Publicity op pagina's 274-275 beschrijft Alton hoe hij Merle Travis muziek leerde lezen en schrijven), Hank Penny en Joe Maphis, die allemaal vrienden voor het leven werden.
In 1943 namen hij en Grandpa Jones op voor de handelaar in gebruikte platen Syd Nathan in Cincinnati, die het label King Records had opgericht. Omdat WLW hun stafmuzikanten verbood om op te nemen, gebruikten Travis en Jones het pseudoniem The Sheppard Brothers. Hun opname van You'll Be Lonesome Too was de eerste die werd uitgebracht door King Records, later bekend om zijn country-opnamen van The Delmore Brothers en The Stanley Brothers, evenals r&b-legenden Hank Ballard, Wynonie Harris en met name James Brown.
Met de Tweede Wereldoorlog en de dreiging om opgeroepen te worden, nam Travis dienst bij het United States Marine Corps. Zijn periode als marinier was van korte duur en hij keerde terug naar Cincinnati. Toen The Drifting Pioneers het radiostation WLW verlieten en een gat van een half uur in het schema achterlieten dat moest worden gevuld, vormden Merle, Grandpa Jones en The Delmore Brothers de gospelgroep The Brown's Ferry Four. Met een repertoire van traditionele witte en zwarte gospelsongs, met Merle die bas zong, werden ze een van de meest populaire country gospelgroepen van die tijd en namen tussen 1946 en 1952 bijna vier dozijn kanten op voor het King Records.
Tijdens deze periode verscheen Travis in verschillende soundies, een vroege vorm van muziekvideo bedoeld voor visuele jukeboxen, waar klanten zowel de populaire artiesten van de dag konden zien als horen. Zijn eerste soundie was Night Train To Memphis met de band Jimmy Wakely & his Oklahoma Cowboys and Girls, waaronder Johnny Bond en Wesley Tuttle samen met Colleen Summers (die later trouwde met Les Paul en Mary Ford werd). Zijn uitvoering van Why'd I Fall For Abner met Carolina Cotton werd gekozen voor opname in de 2007 PBS-documentaire Soundies. Enkele jaren later nam hij een reeks Snader Telescriptions op, korte muziekvideo's bedoeld voor lokale televisiestations die een vullende programmering nodig hadden. Zijn optredens omvatten speelse duetten met zijn toenmalige vrouw Judy Hayden, evenals verschillende nummers van zijn album Folk Songs from the Hills uit 1947.

### Carrièrepiek
Travis trad op in shows en kreeg bijrollen en zangrollen in verschillende b-westerns. Hij nam daar tot 1946 op voor kleine labels, toen hij werd gecontracteerd bij Capitol Records uit Hollywood. Vroege hits als Cincinnati Lou, No Vacancy, Divorce Me COD, Sweet Temptation, So Round, So Firm, So Fully Packed en Three Times Seven, al zijn eigen composities, bezorgden hem nationale bekendheid, hoewel ze niet allemaal het gitaarwerk lieten horen waardoor Travis bekendheid genoot onder zijn collega's. Zijn ontwerp voor een elektrische gitaar, voor hem gebouwd door Paul Bigsby met een enkele rij stemmers, zou geïnspireerd zijn door Leo Fenders ontwerp van de beroemde Broadcaster in 1950. De Travis-Bigsby-gitaar bevindt zich nu in het Music Hall of Fame Museum.
In 1946, toen hij werd gevraagd om een album met folkliederen op te nemen, combineerde Travis traditionele liederen met verschillende oorspronkelijke composities die herinnerden aan de dagen van zijn familie die in de mijnen werkten. Het resultaat werd uitgebracht als de 4-disk 78-toeren boxset Folk Songs of the Hills. Dit album, met Travis alleen begeleid op zijn gitaar, bevat zijn twee meest duurzame nummers, beide gericht op het leven van mijnwerkers: Sixteen Tons en Dark as a Dungeon.
Sixteen Tons werd in 1955 een nummer 1-hit in de Billboard-countryhitlijst voor Tennessee Ernie Ford en is in de loop der jaren vele malen opgenomen. Travis en Molly Bee verschenen samen als gasten op 24 november 1960 in The Ford Show van NBC, met Tennessee Ernie Ford in de hoofdrol. Het duistere filosofische Dark As A Dungeon, hoewel nooit een hit, werd een folkstandard tijdens de folkrevival van de jaren 1960 en is gecoverd door vele artiesten, waaronder Johnny Cash op zijn bestverkochte concertalbum At Folsom Prison, op het album 9 tot 5 and Odd Jobs van Dolly Parton en door Travis zelf, samen met The Nitty Gritty Dirt Band op het historische album Will the Circle Be Unbroken uit 1972. Ondanks het aanvankelijke gebrek aan commercieel succes, is Folk Songs of the Hills, met toegevoegde nummers, sindsdien in druk gebleven.
Travis was in de jaren 1940 en 1950 een populaire radio-artiest. Hij verscheen rond 1953 in veel countrymuziek-tv-shows, samen met zijn vrouw Judy Hayden als co-presentator van de show Merle Travis and Company. Hij was een vast lid van de Hollywood Barn-dansuitzending via radiostation KNX, Hollywood en van de stad Hall Party, die eerst werd uitgezonden als een radioshow op KXLA uit Pasadena en later als een tv-serie in 1953-1961. Zijn persoonlijke leven werd echter steeds onrustiger. Een zware drinker en soms wanhopig onzeker ondanks zijn veelheid aan talenten (waaronder proza schrijven, taxidermie, cartoons maken en horlogereparatie), was hij betrokken bij verschillende gewelddadige incidenten in Californië en trouwde hij in de loop van zijn leven meerdere keren. Hij leed aan ernstige plankenkoorts, hoewel verbaasde collega-artiesten eraan toevoegden dat hij, eenmaal op het podium, een effectieve en zelfs charismatische artiest was. Ondanks zijn problemen werd hij gerespecteerd en bewonderd door zijn vrienden en medemuzikanten. Travis-fan Doc Watson noemde zijn zoon Merle Watson en Travis-aanbidder Chet Atkins noemde zijn dochter Merle Atkins, ter ere van Travis.
Travis' reeks van honky-tonkhits die in de jaren 1940 de hitparades bereikten, duurde niet voort tot in de jaren 1940, ondanks de eerbied van vrienden als Grandpa Jones en Hank Thompson, met wie hij toerde en opnam als leadgitarist. (Thompson, die de Travis-stijl kon kiezen, liet Gibson zelfs een Super 400 hollowbody elektrische gitaar voor hem ontwerpen die identiek was aan degene die Travis in 1952 begon te gebruiken). Travis ging door met opnemen voor Capitol in de jaren 1950 en breidde zijn repertoire uit met nieuwe instrumentale gitaar-, blues- en boogienummers. Zijn single Merle's Boogie Woogie liet hem zien dat hij tegelijkertijd met Les Paul aan het werk was met meerdelige schijfopnamen.
Hij kreeg meer bekendheid na een optreden in de succesvolle film From Here to Eternity uit 1953, waarin hij Reenlistment Blues zong en speelde en na het succes van de miljoenste verkochte vertolking van Sixteen Tons in 1955 van zijn vriend Tennessee Ernie Ford. Zijn reputatie als folk-geïnspireerde zanger-componist en gitarist groeide na het verschijnen van het album The Merle Travis Guitar in 1956, de heruitgave van Folk Songs of the Hills met vier extra nummers onder de titel Back Home in 1957 en Walkin' the Strings in 1960, waarvan de laatste twee 5-sterrenbeoordelingen wonnen van Rolling Stone. Zijn carrière kreeg een tweede boost tijdens de heropleving van de Amerikaanse folkmuziek in de late jaren 1950 en vroege jaren 1960, wat leidde tot optredens in clubs, volksfestivals en in de Carnegie Hall als gast van Lester Flatt en Earl Scruggs in 1962. Halverwege de jaren 1960 verhuisde hij naar Nashville en sloot zich aan bij de Grand Ole Opry. Gedurende deze tijd werd hij een goede vriend en af en toe een jachtpartner van Johnny Cash.

### Latere carrière
Na een carrièredip waarin hij worstelde om alcohol- en drugsmisbruik te overwinnen, zette Travis zijn carrière in de jaren 1970 weer op de rails. Hij verscheen vaak in countrymuziek-tv-shows als The Porter Wagoner Show, The Johnny Cash Show, Austin City Limits, Grand Old Country en Nashville Swing en zijn optredens op het album Will the Circle Be Unbroken van de Nitty Gritty Dirt Band uit 1972, introduceerden hem bij een nieuwe generatie liefhebbers van rootsmuziek. Zijn album The Atkins - Travis Traveling Show uit 1974 met duetten met Chet Atkins, won een Grammy Award in de categorie «Best Country Instrumental» en het latere album Travis Pickin' ontving nog een nominatie. In 1976 droeg hij bij aan de muziekscore van de Academy Award-winnende documentaire Harlan County, USA. Tegen het einde van de jaren 1970 tekende hij een nieuw contract bij het in Los Angeles gevestigde countrymuzieklabel CMH, dat een van de meest productieve opnameperioden in zijn carrière lanceerde. De vele nummers die volgden, waren onder meer nieuwe gitaarsoloalbums, duetten met Joe Maphis, een bluesalbum en een dubbel-lp-eerbetoon aan de legendarische countryfiddler Clayton McMichen, met wie hij in de jaren 1930 had gespeeld.

## Nalatenschap
Hoewel veel van zijn originele lp-albums nog steeds niet op cd zijn uitgegeven, blijft Travis' postume discografie groeien, grotendeels dankzij de inspanningen van onafhankelijke labels. Het live concertalbum Merle Travis in Boston uit 1959 werd uitgebracht door Rounder Records in 1993 documenteert Travis' zang- en gitaarwerk dat nog steeds op zijn hoogtepunt is. Een groot overzicht van het werk en de carrière van Travis (Guitar Rags and a Too Fast Past, vijf cd's met een boekje van 80 pagina's geschreven door Rich Kienzle, die veel tijdgenoten van Travis interviewde) werd in 1994 geproduceerd door Bear Family Records en omvat veel niet eerder uitgebracht materiaal. Het label Country Routes heeft verschillende transcripties van zijn radio-uitzendingen uit de jaren 1940 en 1950 uitgegeven. Verschillende recente dvd's die zijn uitgegeven door Vestapol en Bear Family hebben veel van zijn muziekvideo's en televisieoptredens verzameld. Hij was een honoree van de twee uur durende televisiespecial An Evening of Country Greats: A Hall of Fame Celebration in 1996 en twee klassieke Travis-uitvoeringen werden opgenomen in de vierdelige PBS-televisiedocumentaire American Roots Music in 2001, beschikbaar op cd en dvd-formaten.

## Privéleven en overlijden
Zijn privéleven verliep turbulent. In beschonken toestand had hij enkele keren aanvaringen met de politie. Meerdere huwelijken strandden. Pas zijn huwelijk met de ex-vrouw van zijn vriend Hank Thompson leidde het leven van de inmiddels bijna 60-jarige in goede banen. Merle Travis overleed op 20 oktober 1983 op 63-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartinfarct. Zijn lichaam werd gecremeerd en zijn as verstrooid rond een gedenkteken dat voor hem was opgericht in de buurt van Drakesboro, Kentucky.

## Discografie

### Albums
Capitol Records
- 1947: Folk Songs of the Hills
- 1956: The Merle Travis Guitar
- 1957: Back Home
- 1960: Walking the Strings
- 1963: Songs of the Coal Mines

- Biblioteca Nacional de España: XX940094
- Bibliothèque nationale de France: cb13900549v (data)
- Gemeinsame Normdatei: 134542061
- International Standard Name Identifier: 0000 0000 5955 1457
- Library of Congress Control Number: n86109519
- MusicBrainz: 13da4ed2-7344-49aa-aa73-004826896c5c
- Nationale Bibliotheek van Tsjechië: js20030331011
- Nationale bibliotheek van Australië: 49284026
- Nationale Bibliotheek van Israël: 987007271436505171
- Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 074867539
- SNAC: w6c24tnw
- Virtual International Authority File: 33145971352032331561
- WorldCat: E39PBJmxV6fGg3y93pv9bHtqcP

title: Merle Travis

wikitext:
{{Infobox artiest
| naam                 = Merle Travis
| afbeelding           = Gibson Super 400 (1952), Merle Travis, CMHF.jpg
| onderschrift         =
| bijnaam              =
| volledige naam       =
| geboren              = Rosewood, 29 november 1917
| geboorteplaats       =
| overleden            = Tahlequah, 20 oktober 1983
| overlijdensplaats    =
| land                 = {{US}}
| jaren-actief         =
| genre                = country
| beroep               = musicus, zanger, songwriter
| label                =
| website              =
| imdb                 =
| instrument           = gitaar
| acts                 =
| bekende instrumenten =
| formatie1            =
| actief in formatie1  =
| inactief1            =
| gestopt1             =
| bezetting1           =
| functie1             =
}}
'''Merle Travis''' ([[Rosewood]] ([[Kentucky]]), [[29 november]] [[1917]] - [[Tahlequah]], [[20 oktober]] [[1983]])<ref>{{Citeer web|url=https://alancackett.com/merle-travis-biography|titel=Merle Travis Biography|bezochtdatum=05-03-2022|werk=alancackett.com |archiefurl=https://web.archive.org/web/20220305180046/https://alancackett.com/merle-travis-biography |archiefdatum=2022-03-05}}</ref><ref>{{Citeer web|url=https://musicianguide.com/biographies/1608001074/Merle-Travis.html|titel=Merle Travis Biography|bezochtdatum=05-03-2022|werk=musicianguide.com |archiefurl=https://web.archive.org/web/20240919164039/https://musicianguide.com/biographies/1608001074/Merle-Travis.html |archiefdatum=2024-09-19}}</ref><ref>{{Citeer web|url=https://www.oldies.com/artist-biography/Merle-Travis.html|titel=Merle Travis Biography|bezochtdatum=05-03-2022|werk=OLDIES.com|taal=en}}</ref> was een [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] [[Countrymuziek|country]]-muzikant, -zanger en songwriter. De teksten van zijn liedjes gingen vaak over zowel het leven als de economische uitbuiting van Amerikaanse mijnwerkers. Onder zijn vele bekende nummers en opnamen zijn ''Sixteen Tons'', ''Re-Enlistment Blues'', ''I am a Pilgrim'' en ''Dark as a Dungeon''. Het is echter zijn unieke gitaarstijl, die door gitaristen nog steeds Travis-picking wordt genoemd, evenals zijn interpretaties van de rijke muzikale tradities van zijn geboorteland [[Muhlenberg County]], [[Kentucky]], waarvoor hij tegenwoordig het meest bekend is. Travis-picking is een gesyncopeerde stijl van fingerpicking op gitaar, geworteld in ragtime-muziek, waarbij afwisselende akkoorden en basnoten met de duim worden geplukt, terwijl melodieën tegelijkertijd met de wijsvinger worden geplukt. Hij werd in 1970 opgenomen in de [[Nashville Songwriters Hall of Fame]] en in 1977 verkozen tot de [[Country Music Hall of Fame]].

== Carrière ==

=== Vroege jaren ===
Merle Travis is geboren en getogen in Muhlenberg County, een plaats die veel van Travis' oorspronkelijke liedjes zou inspireren. (Dit is dezelfde mijnbouwprovincie die wordt genoemd in het nummer ''Paradise'' van [[John Prine]]). Hij raakte al vroeg in zijn leven geïnteresseerd in de gitaar en speelde oorspronkelijk op een gitaar die door zijn broer was gemaakt. Travis zou naar verluidt zijn geld hebben gespaard om een gitaar te kopen waarvoor hij al een tijdje aan het etaleren was.

Merles gitaarstijl is ontwikkeld vanuit een inheemse traditie van 'fingerpicking' in het westen van Kentucky. Onder zijn vroege beoefenaars was de zwarte [[countryblues]]<nowiki/>gitarist Arnold Shultz. Shultz leerde zijn stijl aan verschillende lokale muzikanten, waaronder Kennedy Jones, die het doorgaf aan andere gitaristen, met name Mose Rager, een parttime kapper en mijnwerker, en Ike Everly, de vader van [[The Everly Brothers]]. Hun duim- en wijsvingerplukmethode creëerde een solostijl die leadlijnen, die door de vinger werden geplukt en ritmische baspatronen die door de 'thumbpick' werden geplukt of getokkeld, vermengde. Deze techniek fascineerde veel gitaristen in de regio en vormde de belangrijkste inspiratie voor de jonge Travis. Bekende vertegenwoordigers van 'fingerpicking' waren [[blues]]- en [[ragtime]]-gitaristen zoals [[Blake Alphonso Higgs|Blind Blake]], [[Blind Willie McTell]] en [[Mississippi John Hurt]]. Travis erkende zijn schuld aan zowel Rager als Everly en verschijnt met Rager op de dvd ''Legends of Country Guitar'' (Vestapol, 2002).

Op 18-jarige leeftijd speelde Travis ''Tiger Rag'' bij een lokale radioamateurshow in [[Evansville (Indiana)|Evansville]], wat leidde tot aanbiedingen voor werk met lokale bands. In 1937 werd Travis ingehuurd door fiddler [[Clayton McMichen]] als gitarist in zijn Georgia Wildcats. Later trad hij toe tot [[The Drifting Pioneers]], een gospelkwartet uit [[Chicago]] dat verhuisde naar de WLW-radio in Cincinnati, het grote countrymuziekstation ten noorden van [[Nashville (Tennessee)|Nashville]]. Travis' stijl verbaasde iedereen bij WLW en hij werd een populair lid van hun barn dance radioshow de Boone County Jamboree toen het begon in 1938. Hij trad op in verschillende weekdagprogramma's, vaak samen met andere WLW-acts, waaronder [[Grandpa Jones|Louis Marshall 'Grandpa' Jones]], [[The Delmore Brothers]], (in Alton Delmore<ref>{{Citeer web|url=https://tims.blackcat.nl/messages/alton_delmore.htm|titel=ALTON DELMORE|bezochtdatum=05-03-2022|werk=tims.blackcat.nl}}</ref>'s boek ''Truth is Stranger Than Publicity'' op pagina's 274-275 beschrijft Alton hoe hij Merle Travis muziek leerde lezen en schrijven), [[Hank Penny]] en [[Joe Maphis]], die allemaal vrienden voor het leven werden.

In 1943 namen hij en Grandpa Jones op voor de handelaar in gebruikte platen Syd Nathan<ref>{{Citeer web|url=https://www.allmusic.com/artist/syd-nathan-mn0000044204/biography|titel=Syd Nathan Biography, Songs, & Albums|bezochtdatum=05-03-2022|werk=AllMusic|taal=en |archiefurl=https://web.archive.org/web/20220217012720/https://www.allmusic.com/artist/syd-nathan-mn0000044204/biography |archiefdatum=2022-02-17}}</ref> in Cincinnati, die het label [[King Records (Verenigde Staten)|King Records]] had opgericht. Omdat WLW hun stafmuzikanten verbood om op te nemen, gebruikten Travis en Jones het pseudoniem The Sheppard Brothers. Hun opname van ''You'll Be Lonesome Too'' was de eerste die werd uitgebracht door King Records, later bekend om zijn country-opnamen van The Delmore Brothers en [[The Stanley Brothers]], evenals r&b-legenden [[Hank Ballard and the Midnighters|Hank Ballard]], [[Wynonie Harris]] en met name [[James Brown]].

Met de [[Tweede Wereldoorlog]] en de dreiging om opgeroepen te worden, nam Travis dienst bij het [[United States Marine Corps]]. Zijn periode als marinier was van korte duur en hij keerde terug naar Cincinnati. Toen The Drifting Pioneers het radiostation WLW verlieten en een gat van een half uur in het schema achterlieten dat moest worden gevuld, vormden Merle, Grandpa Jones en The Delmore Brothers de gospelgroep The Brown's Ferry Four.<ref>{{Citeer web|url=https://www.oldies.com/artist-biography/Browns-Ferry-Four.html|titel=Brown's Ferry Four Biography|bezochtdatum=05-03-2022|werk=OLDIES.com|taal=en}}</ref> Met een repertoire van traditionele witte en zwarte gospelsongs, met Merle die bas zong, werden ze een van de meest populaire country gospelgroepen van die tijd en namen tussen 1946 en 1952 bijna vier dozijn kanten op voor het King Records.

Tijdens deze periode verscheen Travis in verschillende [[soundie]]s, een vroege vorm van muziekvideo bedoeld voor visuele jukeboxen, waar klanten zowel de populaire artiesten van de dag konden zien als horen. Zijn eerste soundie was ''Night Train To Memphis'' met de band [[Jimmy Wakely]] & his Oklahoma Cowboys and Girls, waaronder [[Johnny Bond]] en [[Wesley Tuttle]] samen met Colleen Summers (die later trouwde met [[Les Paul]] en [[Mary Ford]] werd). Zijn uitvoering van ''Why'd I Fall For Abner'' met Carolina Cotton<ref>{{Citeer web|url=https://www.allmusic.com/artist/carolina-cotton-mn0000177404|titel=Carolina Cotton Songs, Albums, Reviews, Bio & More {{!}} AllMusic|bezochtdatum=05-03-2022|werk=AllMusic|taal=en}}</ref> werd gekozen voor opname in de 2007 [[Public Broadcasting Service|PBS]]-documentaire ''Soundies''. Enkele jaren later nam hij een reeks Snader Telescriptions op, korte muziekvideo's bedoeld voor lokale televisiestations die een vullende programmering nodig hadden. Zijn optredens omvatten speelse duetten met zijn toenmalige vrouw Judy Hayden, evenals verschillende nummers van zijn album ''Folk Songs from the Hills'' uit 1947.

=== Carrièrepiek ===
Travis trad op in shows en kreeg bijrollen en zangrollen in verschillende b-westerns. Hij nam daar tot 1946 op voor kleine labels, toen hij werd gecontracteerd bij [[Capitol Records]] uit [[Hollywood]]. Vroege hits als ''Cincinnati Lou'', ''No Vacancy'', ''Divorce Me COD'', ''Sweet Temptation'', ''So Round, So Firm, So Fully Packed'' en ''Three Times Seven'', al zijn eigen composities, bezorgden hem nationale bekendheid, hoewel ze niet allemaal het gitaarwerk lieten horen waardoor Travis bekendheid genoot onder zijn collega's. Zijn ontwerp voor een elektrische gitaar, voor hem gebouwd door Paul Bigsby met een enkele rij stemmers, zou geïnspireerd zijn door Leo Fenders ontwerp van de beroemde Broadcaster in 1950. De Travis-Bigsby-gitaar bevindt zich nu in het Music Hall of Fame Museum.

In 1946, toen hij werd gevraagd om een album met [[folk]]<nowiki/>liederen op te nemen, combineerde Travis traditionele liederen met verschillende oorspronkelijke composities die herinnerden aan de dagen van zijn familie die in de mijnen werkten. Het resultaat werd uitgebracht als de 4-disk 78-toeren boxset ''Folk Songs of the Hills''. Dit album, met Travis alleen begeleid op zijn gitaar, bevat zijn twee meest duurzame nummers, beide gericht op het leven van mijnwerkers: ''Sixteen Tons'' en ''Dark as a Dungeon''.

''Sixteen Tons'' werd in 1955 een nummer 1-hit in de Billboard-countryhitlijst voor Tennessee Ernie Ford en is in de loop der jaren vele malen opgenomen. Travis en [[Molly Bee]] verschenen samen als gasten op 24 november 1960 in ''The Ford Show'' van [[National Broadcasting Company|NBC]], met Tennessee Ernie Ford in de hoofdrol. Het duistere filosofische ''Dark As A Dungeon'', hoewel nooit een hit, werd een folkstandard tijdens de folkrevival van de jaren 1960 en is gecoverd door vele artiesten, waaronder [[Johnny Cash]] op zijn bestverkochte concertalbum ''At Folsom Prison'', op het album ''9 tot 5 and Odd Jobs'' van [[Dolly Parton]] en door Travis zelf, samen met [[The Nitty Gritty Dirt Band]] op het historische album ''Will the Circle Be Unbroken'' uit 1972. Ondanks het aanvankelijke gebrek aan commercieel succes, is ''Folk Songs of the Hills'', met toegevoegde nummers, sindsdien in druk gebleven.

Travis was in de jaren 1940 en 1950 een populaire radio-artiest. Hij verscheen rond 1953 in veel countrymuziek-tv-shows, samen met zijn vrouw Judy Hayden als co-presentator van de show ''Merle Travis and Company''. Hij was een vast lid van de Hollywood Barn-dansuitzending via radiostation KNX, Hollywood en van de stad Hall Party, die eerst werd uitgezonden als een radioshow op KXLA uit [[Pasadena (Californië)|Pasadena]] en later als een tv-serie in 1953-1961. Zijn persoonlijke leven werd echter steeds onrustiger. Een zware drinker en soms wanhopig onzeker ondanks zijn veelheid aan talenten (waaronder proza schrijven, taxidermie, cartoons maken en horlogereparatie), was hij betrokken bij verschillende gewelddadige incidenten in Californië en trouwde hij in de loop van zijn leven meerdere keren. Hij leed aan ernstige plankenkoorts, hoewel verbaasde collega-artiesten eraan toevoegden dat hij, eenmaal op het podium, een effectieve en zelfs charismatische artiest was. Ondanks zijn problemen werd hij gerespecteerd en bewonderd door zijn vrienden en medemuzikanten. Travis-fan [[Doc Watson]] noemde zijn zoon Merle Watson en Travis-aanbidder [[Chet Atkins]] noemde zijn dochter Merle Atkins, ter ere van Travis.

Travis' reeks van [[honky-tonk]]<nowiki/>hits die in de jaren 1940 de hitparades bereikten, duurde niet voort tot in de jaren 1940, ondanks de eerbied van vrienden als Grandpa Jones en Hank Thompson, met wie hij toerde en opnam als leadgitarist. (Thompson, die de Travis-stijl kon kiezen, liet Gibson zelfs een Super 400 hollowbody elektrische gitaar voor hem ontwerpen die identiek was aan degene die Travis in 1952 begon te gebruiken). Travis ging door met opnemen voor Capitol in de jaren 1950 en breidde zijn repertoire uit met nieuwe instrumentale gitaar-, blues- en boogienummers. Zijn single ''Merle's Boogie Woogie'' liet hem zien dat hij tegelijkertijd met Les Paul aan het werk was met meerdelige schijfopnamen.

Hij kreeg meer bekendheid na een optreden in de succesvolle film ''From Here to Eternity'' uit 1953, waarin hij ''Reenlistment Blues'' zong en speelde en na het succes van de miljoenste verkochte vertolking van ''Sixteen Tons'' in 1955 van zijn vriend Tennessee Ernie Ford. Zijn reputatie als folk-geïnspireerde zanger-componist en gitarist groeide na het verschijnen van het album ''The Merle Travis Guitar'' in 1956, de heruitgave van ''Folk Songs of the Hills'' met vier extra nummers onder de titel ''Back Home'' in 1957 en ''Walkin' the Strings'' in 1960, waarvan de laatste twee 5-sterrenbeoordelingen wonnen van [[Rolling Stone]]. Zijn carrière kreeg een tweede boost tijdens de heropleving van de Amerikaanse folkmuziek in de late jaren 1950 en vroege jaren 1960, wat leidde tot optredens in clubs, volksfestivals en in de [[Carnegie Hall]] als gast van [[Lester Flatt]] en [[Earl Scruggs]] in 1962. Halverwege de jaren 1960 verhuisde hij naar Nashville en sloot zich aan bij de [[Grand Ole Opry]]. Gedurende deze tijd werd hij een goede vriend en af en toe een jachtpartner van Johnny Cash.

=== Latere carrière ===
Na een carrièredip waarin hij worstelde om alcohol- en drugsmisbruik te overwinnen, zette Travis zijn carrière in de jaren 1970 weer op de rails. Hij verscheen vaak in countrymuziek-tv-shows als ''The Porter Wagoner Show'', ''The Johnny Cash Show'', ''Austin City Limits'', ''Grand Old Country'' en ''Nashville Swing'' en zijn optredens op het album ''Will the Circle Be Unbroken'' van de Nitty Gritty Dirt Band uit 1972, introduceerden hem bij een nieuwe generatie liefhebbers van rootsmuziek. Zijn album ''The Atkins - Travis Traveling Show'' uit 1974 met duetten met Chet Atkins, won een [[Grammy Award]] in de categorie «Best Country Instrumental» en het latere album ''Travis Pickin''' ontving nog een nominatie. In 1976 droeg hij bij aan de muziekscore van de [[Oscar (filmprijs)|Academy Award]]-winnende documentaire ''Harlan County, USA''. Tegen het einde van de jaren 1970 tekende hij een nieuw contract bij het in Los Angeles gevestigde countrymuzieklabel CMH, dat een van de meest productieve opnameperioden in zijn carrière lanceerde. De vele nummers die volgden, waren onder meer nieuwe gitaarsoloalbums, duetten met [[Joe Maphis]], een bluesalbum en een dubbel-lp-eerbetoon aan de legendarische countryfiddler Clayton McMichen, met wie hij in de jaren 1930 had gespeeld.

== Nalatenschap ==
Hoewel veel van zijn originele lp-albums nog steeds niet op cd zijn uitgegeven, blijft Travis' postume discografie groeien, grotendeels dankzij de inspanningen van onafhankelijke labels. Het live concertalbum ''Merle Travis in Boston'' uit 1959 werd uitgebracht door [[Rounder Records]] in 1993 documenteert Travis' zang- en gitaarwerk dat nog steeds op zijn hoogtepunt is. Een groot overzicht van het werk en de carrière van Travis (''Guitar Rags and a Too Fast Past'', vijf cd's met een boekje van 80 pagina's geschreven door Rich Kienzle, die veel tijdgenoten van Travis interviewde) werd in 1994 geproduceerd door [[Bear Family Records]] en omvat veel niet eerder uitgebracht materiaal. Het label Country Routes heeft verschillende transcripties van zijn radio-uitzendingen uit de jaren 1940 en 1950 uitgegeven. Verschillende recente dvd's die zijn uitgegeven door Vestapol en Bear Family hebben veel van zijn muziekvideo's en televisieoptredens verzameld. Hij was een honoree van de twee uur durende televisiespecial ''An Evening of Country Greats: A Hall of Fame Celebration'' in 1996 en twee klassieke Travis-uitvoeringen werden opgenomen in de vierdelige PBS-televisiedocumentaire ''American Roots Music'' in 2001, beschikbaar op cd en dvd-formaten.

== Privéleven en overlijden ==
Zijn privéleven verliep turbulent. In beschonken toestand had hij enkele keren aanvaringen met de politie. Meerdere huwelijken strandden. Pas zijn huwelijk met de ex-vrouw van zijn vriend [[Hank Thompson (musicus)|Hank Thompson]] leidde het leven van de inmiddels bijna 60-jarige in goede banen. Merle Travis overleed op 20 oktober 1983 op 63-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartinfarct. Zijn lichaam werd gecremeerd en zijn as verstrooid rond een gedenkteken dat voor hem was opgericht in de buurt van [[Drakesboro]], [[Kentucky]].

== Discografie ==
=== Albums ===
'''Capitol Records'''
* 1947: ''Folk Songs of the Hills''
* 1956: ''The Merle Travis Guitar''
* 1957: ''Back Home''
* 1960: ''Walking the Strings''
* 1963: ''Songs of the Coal Mines''

{{Appendix|2=
{{References}}
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=de|titel=Merle Travis|oldid=169223156|datum=20180310}}
}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Travis, Merle}}
[[Categorie:Amerikaans countrymusicus]]
[[Categorie:Amerikaans countryzanger]]

title: Algemene informatie

Geboren: Rosewood, 29 november 1917

Geboorteplaats: Muhlenberg County

Overleden: Tahlequah, 20 oktober 1983

Overlijdensplaats: Tahlequah

Land: Verenigde Staten

title: Werk

Genre(s): country

Beroep: musicus, zanger, songwriter

Instrument(en): gitaar


text:
# Trichogramma ballmeri
Trichogramma ballmeri is een vliesvleugelig insect uit de familie Trichogrammatidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1999 door Pinto.

title: Trichogramma ballmeri

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Trichogramma ballmeri''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Trichogrammatidae]]
| geslacht = ''[[Trichogramma]]''
| w-naam = ''Trichogramma ballmeri''
| auteur = Pinto
| datum = 1999
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Trichogramma ballmeri''''' is een [[Vliesvleugeligen|vliesvleugelig insect]] uit de familie [[Trichogrammatidae]]. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1999 door Pinto.

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|9999-Chalcidoidea}}
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|05|17}}

[[Categorie:Trichogramma|ballmeri]]

title: Trichogramma ballmeri

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Trichogrammatidae

Geslacht: Trichogramma

title: Soort


text:
# Nematomicrus tenellus
Nematomicrus tenellus is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door  Constantin Wesmael in 1845. De soort werd aangetroffen in de omgeving van Brussel.

title: Nematomicrus tenellus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Nematomicrus tenellus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Gewone sluipwespen|Ichneumonidae]] (Gewone sluipwespen)
| geslacht = ''[[Nematomicrus]]''
| w-naam = ''Nematomicrus tenellus''
| auteur = [[Constantin Wesmael|Wesmael]]
| datum = 1845
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Nematomicrus tenellus''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Gewone sluipwespen|gewone sluipwespen (Ichneumonidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door  [[Constantin Wesmael]] in 1845.<ref>[http://www.biodiversitylibrary.org/item/132924#page/179/mode/1up {{aut|Constantin Wesmael.}} ''Tentamen dispositionis methodicae Ichneumonum Belgii''. Brussel (1844), blz. 179]</ref> De soort werd aangetroffen in de omgeving van [[Brussel (stad)|Brussel]].

{{Appendix}}

{{Beginnetje|biologie|2012|09|23}}

[[Categorie:Gewone sluipwespen]]

title: Nematomicrus tenellus

Familie: Ichneumonidae (Gewone sluipwespen)

Geslacht: Nematomicrus

title: Soort


text:
# Eric Wirix
Eric Wirix is een Vlaams televisie- en filmproducent, regisseur en scenarist.
Wirix is via zijn in 1997 met Jan Theys en Peter Simons opgerichte productiemaatschappij Skyline medeproducent van onder meer de series Alexander en Stille Waters, de films De Indringer uit 2005, De Hel van Tanger uit 2006 en Groenten uit Balen uit 2011, alle drie van Frank Van Mechelen, De Texas Rakkers uit 2009 van Wim Bien en Mark Mertens, en de series Aspe, De Rodenburgs, Salamander en Albert II en de langspeelfilm F.C. De Kampioenen: Kampioen zijn blijft plezant uit 2013.
Hij regisseerde ook heel wat afleveringen van Aspe en de langspeelfilm F.C. De Kampioenen: Kampioen zijn blijft plezant. Deze film met de acteurs van de televisieserie F.C. De Kampioenen was de op vijf na meest succesvolle Belgische film aller tijden en lokte begin 2014 reeds 400.000 toeschouwers naar de bioscoopzalen. Hij was assistent-regisseur bij de film De Indringer.
Als scenarist leverde hij bijdragen aan onder meer De Texas Rakkers en een aantal afleveringen van De Rodenburgs.

title: Eric Wirix

wikitext:
{{Infobox filmregisseur
| naam            = Eric Wirix
| afbeelding      =
| onderschrift    =
| volledige naam  =
| geboren         =
| overleden       =
| land            = {{BE}}
| jaren-actief    =
| beroep          = producent
regisseur
scenarist
| genre           =
| films           =
| beste regisseur =
| beste film      =
| prijs1          =
| prijsjaar1      =
| prijs2          =
| prijsjaar2      =
| prijs3          =
| prijsjaar3      =
| prijs4          =
| prijsjaar4      =
| website         =
| extra portaal   = Televisie
}}
'''Eric Wirix''' is een [[Vlaanderen|Vlaams]] televisie- en filmproducent, regisseur en scenarist.

Wirix is via zijn in 1997 met Jan Theys en [[Peter Simons]] opgerichte productiemaatschappij Skyline medeproducent van onder meer de series [[Alexander (televisieserie)|Alexander]] en [[Stille Waters]], de films [[De Indringer]] uit [[2005]], [[De Hel van Tanger]] uit [[2006]] en [[Groenten uit Balen (film)|Groenten uit Balen]] uit [[2011]], alle drie van [[Frank Van Mechelen]], [[De Texas Rakkers (film)|De Texas Rakkers]] uit [[2009]] van Wim Bien en Mark Mertens, en de series [[Aspe (televisieserie)|Aspe]], [[De Rodenburgs]], [[Salamander (televisieserie)|Salamander]] en [[Albert II (fictiereeks)|Albert II]] en de langspeelfilm [[F.C. De Kampioenen: Kampioen zijn blijft plezant]] uit [[2013]].<ref>[http://www.cinevox.be/nl/witse-wordt-een-bioscoopfilm-en-komt-volgend-voorjaar-al-uit/ Cinevox - Film van bij ons: ‘Witse’ wordt een bioscoopfilm en komt volgend jaar op 5 maart al uit, 2 augustus 2013], geconsulteerd op 5 januari 2014. [https://web.archive.org/web/20230507204614/http://www.cinevox.be/nl/witse-wordt-een-bioscoopfilm-en-komt-volgend-voorjaar-al-uit/ Gearchiveerd] op 7 mei 2023.</ref>

Hij regisseerde ook heel wat afleveringen van [[Aspe (televisieserie)|Aspe]] en de langspeelfilm [[F.C. De Kampioenen: Kampioen zijn blijft plezant]]. Deze film met de acteurs van de televisieserie [[F.C. De Kampioenen (televisieserie)|F.C. De Kampioenen]] was de op vijf na [[Lijst van succesvolste Belgische films|meest succesvolle Belgische film aller tijden]] en lokte begin 2014 reeds 400.000 toeschouwers naar de bioscoopzalen.<ref name="demorgen.be">[https://www.demorgen.be/dm/nl/2908/film/article/detail/1767465/2014/01/03/De-20-meest-succesvolle-Vlaamse-films-aller-tijden.dhtml De 20 meest succesvolle Vlaamse films aller tijden], [[De Morgen]], 3 januari 2014, geconsulteerd op 5 januari 2014</ref> Hij was assistent-regisseur bij de film [[De Indringer]].

Als scenarist leverde hij bijdragen aan onder meer [[De Texas Rakkers (film)|De Texas Rakkers]] en een aantal afleveringen van [[De Rodenburgs]].

{{Appendix}}

{{DEFAULTSORT:Wirix, Eric}}
[[Categorie:Belgisch filmproducent]]
[[Categorie:Belgisch televisieproducent]]
[[Categorie:Vlaams filmregisseur]]
[[Categorie:Vlaams televisieregisseur]]
[[Categorie:Vlaams scenarioschrijver]]

title: Eric Wirix

Beroep: producent · regisseur · scenarist


text:
# Romy and Michele's High School Reunion
Romy and Michele's High School Reunion is een Amerikaanse komische film uit 1997 van David Mirkin met in de titelrollen Mira Sorvino en Lisa Kudrow.

## Verhaal
Romy White (Mira Sorvino) en Michele Weinberger (Lisa Kudrow), beide 28, wonen in Los Angeles en hebben weinig van hun leven gemaakt. Hun voormalige klasgenoot Heather (Janeane Garofalo) vertelt Romy dat er binnenkort een reünie zal zijn van hun oude middelbare school in Tucson (Arizona), waar ze weinig populair waren. In een wanhopige poging om indruk te maken besluiten ze zich voor te doen als geslaagde zakenvrouwen, maar dit loopt fout en ze worden weer, net als vroeger, vernederd door de "A-Group girls", een kliekje onder leiding van Christie (Julia Campbell). Dan arriveert Sandy Frink (Alan Cumming), een studiebol die destijds verliefd was op Michele en nu miljardair is.

## Rolverdeling
| Acteur            | Personage          | Opmerkingen                                |
| ----------------- | ------------------ | ------------------------------------------ |
| Mira Sorvino      | Romy White         |                                            |
| Lisa Kudrow       | Michele Weinberger |                                            |
| Janeane Garofalo  | Heather Mooney     | voormalig medeleerling van Romy en Michele |
| Julia Campbell    | Christy Masters    | idem                                       |
| Alan Cumming      | Sandy Frink        | idem                                       |
| Vincent Ventresca | Billy Christensen  | idem, nu Christy's echtgenoot              |

## Prequel
In mei 2005 was op ABC Family de televisiefilm Romy and Michele: In the Beginning te zien, een prequel die begint op het moment dat Romy en Michele (hier gespeeld door respectievelijk Katherine Heigl en Alex Breckenridge) de middelbare school verlaten. Deze uitzending viel slecht bij zowel critici als kijkers.

title: Romy and Michele's High School Reunion

wikitext:
{{Infobox film
| titel              = Romy and Michele's High School Reunion
| afbeelding         =
| onderschrift       =
| tagline            =
| alternatieve titel =
| regie              = [[David Mirkin]]
| producer           = Laurence Mark
| schrijver          =
| voice-over         =
| spelers            = [[Mira Sorvino]]
[[Lisa Kudrow]]
[[Janeane Garofalo]]
| muziek             = Steve Bartek
[[James Newton Howard]]
| montage            = David Finfer
| cinematografie     = Reynaldo Villalobos
| distributeur       =
| première           = 25 april 1997 (V.S.)
11 juni 1997 (België)
| genre              = [[komische film]]
| lengte             = 92 min.
| ratio              =
| medium             =
| taal               = Engels
| land               = [[Verenigde Staten]]
| budget             =
| locatie            =
| bezoekers          =
| opbrengst          =
| nominaties         =
| prijzen            =
| voorloper          =
| vervolg            =
| remake             =
| imdb               = 0120032
| moviemeter         = 210
| ander portaal      =
| extra portaal      =
| extra portaal2     =
}}

'''''Romy and Michele's High School Reunion''''' is een Amerikaanse komische film uit 1997 van [[David Mirkin]] met in de titelrollen [[Mira Sorvino]] en [[Lisa Kudrow]].

==Verhaal==
{{leeswaarschuwing}}
Romy White ([[Mira Sorvino]]) en Michele Weinberger ([[Lisa Kudrow]]), beide 28, wonen in [[Los Angeles]] en hebben weinig van hun leven gemaakt. Hun voormalige klasgenoot Heather ([[Janeane Garofalo]]) vertelt Romy dat er binnenkort een reünie zal zijn van hun oude middelbare school in [[Tucson]] (Arizona), waar ze weinig populair waren. In een wanhopige poging om indruk te maken besluiten ze zich voor te doen als geslaagde zakenvrouwen, maar dit loopt fout en ze worden weer, net als vroeger, vernederd door de "A-Group girls", een kliekje onder leiding van Christie ([[Julia Campbell]]). Dan arriveert Sandy Frink ([[Alan Cumming]]), een studiebol die destijds verliefd was op Michele en nu miljardair is.

==Rolverdeling==
{{Tabel cast|kolom3=Opmerkingen}}
|-
|{{SortNaam|Mira|Sorvino}}||Romy White
|-
|{{SortNaam|Lisa|Kudrow}}||Michele Weinberger
|-
|{{SortNaam|Janeane|Garofalo}}||Heather Mooney||voormalig medeleerling van Romy en Michele
|-
|{{SortNaam|Julia|Campbell}}||Christy Masters||idem
|-
|{{SortNaam|Alan|Cumming}}||Sandy Frink||idem
|-
|{{SortNaam|Vincent|Ventresca}}||Billy Christensen||idem, nu Christy's echtgenoot
|}

==Prequel==
In mei 2005 was op [[American Broadcasting Company|ABC Family]] de televisiefilm ''Romy and Michele: In the Beginning'' te zien, een prequel die begint op het moment dat Romy en Michele (hier gespeeld door respectievelijk [[Katherine Heigl]] en [[Alex Breckenridge]]) de middelbare school verlaten. Deze uitzending viel slecht bij zowel critici als kijkers.

[[Categorie:Komische film]]
[[Categorie:Film uit 1997]]
[[Categorie:Amerikaanse film]]

title: Romy and Michele's High School Reunion

Regie: David Mirkin

Producent: Laurence Mark

Hoofdrollen: Mira Sorvino · Lisa Kudrow · Janeane Garofalo

Muziek: Steve Bartek · James Newton Howard

Montage: David Finfer

Cinematografie]: Reynaldo Villalobos

Première: 25 april 1997 (V.S.) · 11 juni 1997 (België)

Genre: komische film

Speelduur: 92 min.

Taal: Engels


text:
# Kasteel van Jehay
Het Kasteel van Jehay is een kasteel in de tot de Luikse gemeente Amay behorende plaats Jehay.
Het kasteel bestaat uit muren van kalksteen en bruin zandsteen en bevat peperpotvormige torens. Het werd gesticht in de 11e eeuw, maar het gebouw dateert grotendeels uit de 16e eeuw en heeft een renaissancistische uitstraling.
Oorspronkelijke stond er een Keltisch gebouw, nadien een Romeins kamp. Eind 15e eeuw werd Quentin de Towin heer van het kasteel. In 1483 doodde Willem I van der Marck Lumey Quentin de Towin. Het kasteel werd tussen 1483 en 1492 verder zwaar beschadigd door de doorlopende conflicten tussen de familie De Towin en Van der Marck.
Jean Holman de Sart, kleinzoon van Quentin de Towin, en zijn vrouw Marguerite de La Falloise begonnen de renovatie van het kasteel. Door het huwelijk van Jeanne Holman de Sart met Arnould de Mérode, heer van Goetsenhoven (bij Tienen) (overleden in 1576) in 1567, kwam het kasteel en het domein in handen van de familie de Mérode. Gedurende de 16e en 17e eeuw verbouwde deze familie het kasteel tot zijn huidige vorm.
In 1720 kocht Lambert van den Steen (1664-1757) het kasteel, het domein en de titel van graaf Jean-Charles-Joseph de Mérode. Graaf Guy Van den Steen (1905-1999), de laatste eigenaar, was beeldhouwer, en toen hij het kasteel naliet aan de provincie Luik was dat inclusief een aantal van zijn beelden, met name bronzen naakte vrouwenfiguren. Verder zijn er wandtapijten, meubels, aardewerk, zilver, kaarten, handschriften en archeologische vondsten.

title: Kasteel van Jehay

wikitext:
[[Afbeelding:0 Jehay - Château (5).JPG|thumb|Kasteel van Jehay]]
Het '''Kasteel van Jehay''' is een [[kasteel]] in de tot de Luikse gemeente [[Amay]] behorende plaats [[Jehay]].

Het kasteel bestaat uit muren van [[kalksteen]] en bruin [[zandsteen]] en bevat peperpotvormige torens. Het werd gesticht in de [[11e eeuw]], maar het gebouw dateert grotendeels uit de 16e eeuw en heeft een [[Renaissance|renaissancistische]] uitstraling.

Oorspronkelijke stond er een [[Kelten|Keltisch]] gebouw, nadien een [[Romeinse Rijk|Romeins]] [[casta|kamp]]. Eind 15e eeuw werd Quentin de Towin heer van het kasteel. In 1483 doodde [[Willem I van der Marck Lumey]] Quentin de Towin. Het kasteel werd tussen 1483 en 1492 verder zwaar beschadigd door de doorlopende conflicten tussen de familie De Towin en Van der Marck.

Jean Holman de Sart, kleinzoon van Quentin de Towin, en zijn vrouw Marguerite de La Falloise begonnen de renovatie van het kasteel. Door het huwelijk van Jeanne Holman de Sart met Arnould de Mérode, heer van [[Goetsenhoven]] (bij [[Tienen]]) (overleden in 1576) in 1567, kwam het kasteel en het domein in handen van de familie [[Huis Merode|de Mérode]]. Gedurende de 16e en 17e eeuw verbouwde deze familie het kasteel tot zijn huidige vorm.

In 1720 kocht Lambert van den Steen (1664-1757) het kasteel, het domein en de titel van graaf Jean-Charles-Joseph de Mérode. Graaf Guy Van den Steen (1905-1999), de laatste eigenaar, was [[beeldhouwer]], en toen hij het kasteel naliet aan de provincie [[Luik (provincie)|Luik]] was dat inclusief een aantal van zijn beelden, met name bronzen naakte vrouwenfiguren. Verder zijn er wandtapijten, meubels, aardewerk, [[zilver]], kaarten, handschriften en archeologische vondsten.

{{Coor title dms|50|34|38|N|5|19|24|E|type:landmark}}

[[Categorie:Amay]]
[[Categorie:Kasteel in Luik (provincie)|Jehay]]
[[Categorie:Beschermd erfgoed in Wallonië]]


text:
# Pseudoleptaleus nitens
Pseudoleptaleus nitens is een keversoort uit de familie snoerhalskevers (Anthicidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1995 door Uhmann.

title: Pseudoleptaleus nitens

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Pseudoleptaleus nitens''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Snoerhalskevers|Anthicidae]] (Snoerhalskevers)
| geslacht = ''[[Pseudoleptaleus]]''
| w-naam = ''Pseudoleptaleus nitens''
| auteur = [[Gerhard Uhmann|Uhmann]]
| datum = 1995
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Pseudoleptaleus nitens''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[snoerhalskevers]] (Anthicidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1995 door Uhmann.<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|07}}

[[Categorie:Pseudoleptaleus|nitens]]

title: Pseudoleptaleus nitens

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Anthicidae (Snoerhalskevers)

Geslacht: Pseudoleptaleus

title: Soort


text:
# Ooencyrtus iulus
Ooencyrtus iulus is een vliesvleugelig insect uit de familie Encyrtidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1994 door Huang & Noyes.

title: Ooencyrtus iulus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Ooencyrtus iulus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Encyrtidae]]
| geslacht = ''[[Ooencyrtus]]''
| w-naam = ''Ooencyrtus iulus''
| auteur = Huang & Noyes
| datum = 1994
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Ooencyrtus iulus''''' is een [[Vliesvleugeligen|vliesvleugelig insect]] uit de familie [[Encyrtidae]]. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1994 door Huang & Noyes.

{{Appendix|2=
* [http://www.nhm.ac.uk/research-curation/research/projects/chalcidoids/database/validName.dsml?index=ValidName&searchPageURL=indexValidName.dsml&Familyqtype=equals&Family=&Genusqtype=equals&Genus=Ooencyrtus&Speciesqtype=equals&Species=iulus {{Ts.|Noyes, J.S.}} (2012). Universal Chalcidoidea Database. World Wide Web electronic publication. http://www.nhm.ac.uk/chalcidoids. Version as of June 2012]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Ooencyrtus|iulus]]

title: Ooencyrtus iulus

Familie: Encyrtidae

Geslacht: Ooencyrtus

title: Soort