text:
# Massamoorden op Azerbeidzjanen in Armenië (1917-1921)
In de periode 1917-1921 vonden er grootschalige massamoorden op de Azerbeidzjanen in Armenië plaats. Na de Eerste Wereldoorlog en tijdens de Armeens-Azerbeidzjaanse en Russische Burgeroorlog vonden er bloedbaden plaats tussen Armeniërs en Azerbeidzjanen. Een aanzienlijk deel van de moslimbevolking (toendertijd Tataren genoemd) van het voormalige gouvernement Jerevan werd tijdens het onderlinge conflict door de regering van de Republiek Armenië ontheemd. Vanaf 1918 verdreven Armeense partizanen duizenden Azerbeidzjaanse moslims uit Zangezoer en verwoestten hun nederzettingen in een poging de regio te "her-Armeniseren". Deze acties werden door de Democratische Republiek Azerbeidzjan aangehaald als reden om een militaire campagne in Zangezoer te starten. Uiteindelijk heeft Azerbeidzjan tienduizenden moslimvluchtelingen uit Armenië opgenomen en hervestigd. Het totale aantal doden is onbekend.

## Achtergrond
Na de Russische annexatie van Iraans-Armenië keerden tienduizenden Armeniërs in 1828-1831 terug naar Russisch Armenië, waardoor ze daar voor het eerst in enkele honderden jaren weer een etnische meerderheid vormden. Desondanks gaf de volkstelling in het Russische Rijk aan dat er in 1897 meer dan 240.000 moslims op het grondgebied van het huidige Armenië woonden, terwijl eerdere volkstellingen aangaven dat dit voornamelijk "Tataren" waren, die meer dan 30 procent van de bevolking vormden. Als gevolg van het toenemende nationalisme in de Zuidelijke Kaukasus braken er tussen 1905 en 1907 etnische conflicten uit tussen Armeniërs en Tataren in het Russische Rijk, wat resulteerde in de massamoord op duizenden Armeniërs en Azerbeidzjanen en de vernietiging van honderden Armeense en Tataarse dorpen.
Tot de Ottomaanse invasie van de Zuidelijke Kaukasus in 1918 leefden de Armeniërs en Tataren gedurende de Eerste Wereldoorlog relatief vreedzaam. De spanningen liepen op nadat zowel de Armenië als Azerbeidzjan in 1918 kortstondig onafhankelijk werden van Rusland, terwijl beide landen in oorlog raakten over hun wederzijdse grenzen.

## Gebeurtenissen
Thomas de Waal, deskundige op het gebied van het conflict in Nagorno-Karabach, schreef dat Azerbeidzjanen in Armenië de "collaterale slachtoffers" waren geworden van de Armeense genocide die jaren eerder door het Ottomaanse Rijk was uitgevoerd. Hij voegde er ook aan toe dat ondanks dat de Azerbeidzjanen werden vertegenwoordigd door drie afgevaardigden in een Armeens parlement met tachtig zetels, ze universeel werden aangemerkt als "Turkse vijfde colonne".
Na de Eerste Wereldoorlog, en tijdens de Armeens-Azerbeidzjaanse Oorlog en Russische Burgeroorlog, vonden er wederzijdse bloedbaden plaats tussen Armeniërs en Azerbeidzjanen. Het voormalige gouvernement Jerevan, dat deel uitmaakte van de Armeense republiek, had tot 1919 een aanzienlijke moslimbevolking.
De Britse journalist C.E. Bechhofer Roberts gaf commentaar op de stand van zaken in april 1920 als
 ... geen dag ging voorbij zonder een catalogus van klachten van beide kanten, Armeens en Tartaars, over ongeprovoceerde aanvallen, moorden, dorpsverbrandingen en dergelijke. Oppervlakkig gezien was de situatie een reeks vicieuze cirkels. Tartaren en Armeniërs vielen aan en namen wraak voor aanvallen. Angst dreef beide kanten tot nieuwe excessen.

### In het gouvernement Jerevan en de oblast Kars
Mustafa Kemal, de leider van de Turkse Nationale Beweging, rechtvaardigde de invasie van Armenië door te stellen dat naar verluidt bijna 200 dorpen door de Armeniërs in brand waren gestoken en dat de meeste van hun 135.000 inwoners waren "geëlimineerd". Historicus Richard Hovannisian schreef dat bijna een derde van de 350.000 moslims in het gouvernement Jerevan in 1918-1919 uit hun dorpen werden verdreven en in de buitenwijken van Jerevan of langs de voormalige Russisch-Turkse grens in leegstaande Armeense huizen woonden. In 1919 verklaarde de Armeense regering het recht op terugkeer van alle vluchtelingen, maar dit werd niet uitgevoerd in de verlaten moslimnederzettingen die nu door Armeense vluchtelingen werden bewoond. Tijdens zijn ambtstermijn als minister van oorlog bracht Roeben Ter-Minasjan een groot deel van de 30.000 Armeense vluchtelingen uit Oost-Anatolië over om de verdreven moslims te vervangen, en bepaalde gebieden te homogeniseren, waaronder het voormalige gouvernement Jerevan (het huidige Ararat) en de voormalige oejezd Sjaroer-Daralajaz. Ter-Minasjan, ontevreden over het feit dat de Azerbeidzjanen in Armenië op vruchtbare gronden leefden, voerde minstens drie campagnes uit die erop gericht waren de Azerbeidzjanen uit twintig dorpen buiten Jerevan te zuiveren, evenals in het zuiden van het land. De Britse diplomaat Oliver Wardrop reisde in oktober 1919 door Armenië en schreef dat langs een groot deel van het Sevanmeer verlaten huizen lagen, "in puin door de onderlinge conflicten tussen Armeniërs en Tataren." In oktober 1919 deden de moslimautoriteiten in Kars een beroep op Azerbeidzjan om middelen te vinden om 25.000 vluchtelingen te vervoeren.

### In Zangezoer
Gedurende de periode 1918-1921 brachten de Armeense commandanten Andranik Ozanjan en Garegin Nzjdeh een "her-Armenianisering" van Zangezoer tot stand door de verdrijving van tienduizenden (40-50 duizend) Azerbeidzjanen. Een bericht van de plaatselijke districtschef van 12 september gaf aan dat de dorpen Vorotnavan (Urud), Darbas (Dərəbas), Agitoe (Ağdü) en Vaghatin (Vağudi) waren verwoest en dat Arikly (Ərikli), Sjoekjoer (Şükar), Spandarjan (Qalacıq), Poelkend (Pulkənd), Sjaki (Şəki), Isjchanasar (Qızılcıq), het islamitische deel van Sisjan, Irlik, Pachliloe, Darbas, Kjoertljar, Chot (Xot), Hatsavan (Sisyan) en Zabazadur in brand waren gestoken, wat resulteerde in de dood van 500 mannen, vrouwen en kinderen. In de valleien van Barkoesjat (Bəxtiyarlı) en Geghvadzor en ten zuidoosten van Goris (Gorus) werden in januari 1920 negen dorpen en veertig gehuchten "weggevaagd" als vergelding voor de massamoord op de Armeniërs in Agoelis (Yuxarı Əylis).
Het aantal moslimnederzettingen in Zangezoer dat door Andranik en Nzjdeh werd verwoest, wordt door verschillende auteurs geschat op 24, 49 (9 dorpen en 40 gehuchten), of 115. De vernietiging van deze nederzettingen en de beperkingen die de lokale Armeniërs oplegden aan moslimherders die hun kuddes naar Zangezoer brachten, werden door Azerbeidzjan aangehaald als reden voor hun militaire campagne tegen Zangezoer eind 1919.

### Slachtoffers en ontheemden
| Regio                | Nederzettingen verwoest | Bevolking ontheemd |
| -------------------- | ----------------------- | ------------------ |
| Gouvernement Jerevan |                         | 135.000            |
| ↳ oejezd Soermaloe   | 24 -38                  | 40.000             |
| oblast Kars          |                         | 10.000             |
| oejezd Zangezoer     | 49 -115                 | 40.000 -50.000     |
| Totaal               | 73-153                  | 225.000-235.000    |

## Nasleep
Na de sovjetisering van Armenië in 1920 bleven er "meer dan 10.000 Turken" binnen de grenzen van Armenië. Volgens de Sovjet-landbouwtelling van 1922 werden er 60.000 Azerbeidzjaanse vluchtelingen gerepatrieerd, waardoor hun totaal op 72.596 - 77.767 kwam.  In april 1920 schreef de aartsbisschop van Jerevan, Choren I:
Ik moet toegeven dat een paar Tataarse dorpen ... hebben geleden ... maar elke keer ... waren zij de agressors, ofwel vielen ze ons daadwerkelijk aan, ofwel werden ze georganiseerd door de Azerbeidzjaanse agenten en officiële vertegenwoordigers die in opstand kwamen tegen de Armeense regering.
Om de 70-80.000 berooide moslimvluchtelingen die ten zuiden van Jerevan woonden te helpen (50.000 van hen waren afhankelijk van noodhulp tijdens de winter), maakte Azerbeidzjan grote bedragen over. In 1919-1920 werd gerapporteerd dat er 13.000 moslims in Jerevan waren en nog eens 50.000 in heel Armenië. Moslims leefden in het noorden, in tegenstelling tot hun geloofsgenoten in het zuiden van het land, "acceptabel" en met "over het algemeen vriendschappelijke" interetnische relaties. De 40.000 moslims die vanuit Armenië naar Azerbeidzjan waren gevlucht, werden hervestigd door een toewijzing van 69 miljoen roebel door de Azerbeidzjaanse regering.

wikitext:
In de periode 1917-1921 vonden er grootschalige '''massamoorden op de Azerbeidzjanen in Armenië''' plaats. Na de [[Eerste Wereldoorlog]] en tijdens de [[Armeens-Azerbeidzjaanse Oorlog|Armeens-Azerbeidzjaanse]] en [[Russische Burgeroorlog]] vonden er bloedbaden plaats tussen [[Armeniërs]] en [[Azerbeidzjanen]]. Een aanzienlijk deel van de moslimbevolking (toendertijd ''Tataren'' genoemd) van het voormalige [[gouvernement Jerevan]] werd tijdens het onderlinge conflict door de regering van de [[Republiek Armenië (1918-1920)|Republiek Armenië]] ontheemd. Vanaf 1918 verdreven Armeense partizanen duizenden Azerbeidzjaanse moslims uit [[Zangezoer]] en verwoestten hun nederzettingen in een poging de regio te "her-Armeniseren". Deze acties werden door de [[Democratische Republiek Azerbeidzjan]] aangehaald als reden om een [[Armeens-Azerbeidzjaanse Oorlog|militaire campagne in Zangezoer]] te starten. Uiteindelijk heeft Azerbeidzjan tienduizenden moslimvluchtelingen uit Armenië opgenomen en hervestigd. Het totale aantal doden is onbekend.

== Achtergrond ==
[[Bestand:Tatars_in_Erivan_bazaar.jpg|miniatuur|Tataren in [[Jerevan]]]]
Na de [[Verdrag van Torkamanchai|Russische annexatie van Iraans-Armenië]] keerden tienduizenden Armeniërs in 1828-1831 terug naar [[Russisch Armenië]], waardoor ze daar voor het eerst in enkele honderden jaren weer een etnische meerderheid vormden. Desondanks gaf de [[volkstelling in het Russische Rijk]] aan dat er in 1897 meer dan 240.000 moslims op het grondgebied van het huidige Armenië woonden, terwijl eerdere volkstellingen aangaven dat dit voornamelijk "Tataren" waren, die meer dan 30 procent van de bevolking vormden. Als gevolg van het toenemende [[nationalisme]] in de [[Zuidelijke Kaukasus]] braken er tussen 1905 en 1907 [[Armeens-Tataarse bloedbaden van 1905-1907|etnische conflicten uit tussen Armeniërs en Tataren]] in het [[Keizerrijk Rusland|Russische Rijk]], wat resulteerde in de massamoord op duizenden Armeniërs en Azerbeidzjanen en de vernietiging van honderden Armeense en Tataarse dorpen.

Tot de [[Kaukasusveldtocht|Ottomaanse invasie van de Zuidelijke Kaukasus]] in 1918 leefden de Armeniërs en Tataren gedurende de Eerste Wereldoorlog relatief vreedzaam. De spanningen liepen op nadat zowel de [[Republiek Armenië (1918-1920)|Armenië]] als [[Democratische Republiek Azerbeidzjan|Azerbeidzjan]] in 1918 kortstondig onafhankelijk werden van [[Russische Socialistische Federatieve Sovjetrepubliek|Rusland,]] terwijl beide landen [[Armeens-Azerbeidzjaanse Oorlog|in oorlog raakten over hun wederzijdse grenzen]].

== Gebeurtenissen ==
[[Thomas de Waal]], deskundige op het gebied van het [[Oorlog in Nagorno-Karabach (1988-1994)|conflict in Nagorno-Karabach]], schreef dat Azerbeidzjanen in Armenië de "collaterale slachtoffers" waren geworden van de [[Armeense genocide]] die jaren eerder door het [[Ottomaanse Rijk]] was uitgevoerd. Hij voegde er ook aan toe dat ondanks dat de Azerbeidzjanen werden vertegenwoordigd door drie afgevaardigden in een Armeens parlement met tachtig zetels, ze universeel werden aangemerkt als "Turkse [[vijfde colonne]]".

Na de Eerste Wereldoorlog, en tijdens de [[Armeens-Azerbeidzjaanse Oorlog]] en [[Russische Burgeroorlog]], vonden er wederzijdse bloedbaden plaats tussen Armeniërs en Azerbeidzjanen. Het voormalige [[gouvernement Jerevan]], dat deel uitmaakte van de Armeense republiek, had tot 1919 een aanzienlijke moslimbevolking.

De Britse journalist C.E. Bechhofer Roberts gaf commentaar op de stand van zaken in april 1920 als
{{citaat| ... geen dag ging voorbij zonder een catalogus van klachten van beide kanten, Armeens en Tartaars, over ongeprovoceerde aanvallen, moorden, dorpsverbrandingen en dergelijke. Oppervlakkig gezien was de situatie een reeks vicieuze cirkels. Tartaren en Armeniërs vielen aan en namen wraak voor aanvallen. Angst dreef beide kanten tot nieuwe excessen.}}

=== In het gouvernement Jerevan en de oblast Kars ===
[[Mustafa Kemal Atatürk|Mustafa Kemal]], de leider van de Turkse Nationale Beweging, rechtvaardigde de [[Turks-Armeense Oorlog|invasie van Armenië]] door te stellen dat naar verluidt bijna 200 dorpen door de Armeniërs in brand waren gestoken en dat de meeste van hun 135.000 inwoners waren "geëlimineerd". Historicus [[Richard Hovannisian]] schreef dat bijna een derde van de 350.000 moslims in het [[gouvernement Jerevan]] in 1918-1919 uit hun dorpen werden verdreven en in de buitenwijken van Jerevan of langs de voormalige Russisch-Turkse grens in leegstaande Armeense huizen woonden. In 1919 verklaarde de Armeense regering het recht op terugkeer van alle vluchtelingen, maar dit werd niet uitgevoerd in de verlaten moslimnederzettingen die nu door Armeense vluchtelingen werden bewoond. Tijdens zijn ambtstermijn als minister van oorlog bracht [[Roeben Ter-Minasjan]] een groot deel van de 30.000 Armeense vluchtelingen uit Oost-Anatolië over om de verdreven moslims te vervangen, en bepaalde gebieden te homogeniseren, waaronder het voormalige gouvernement Jerevan (het huidige [[Ararat (provincie)|Ararat]]) en de voormalige [[oejezd Sjaroer-Daralajaz]]. Ter-Minasjan, ontevreden over het feit dat de Azerbeidzjanen in Armenië op vruchtbare gronden leefden, voerde minstens drie campagnes uit die erop gericht waren de Azerbeidzjanen uit twintig dorpen buiten Jerevan te zuiveren, evenals in het zuiden van het land. De Britse diplomaat [[Oliver Wardrop]] reisde in oktober 1919 door Armenië en schreef dat langs een groot deel van het Sevanmeer verlaten huizen lagen, "in puin door de onderlinge conflicten tussen Armeniërs en Tataren." In oktober 1919 deden de moslimautoriteiten in [[Kars (stad)|Kars]] een beroep op Azerbeidzjan om middelen te vinden om 25.000 vluchtelingen te vervoeren.

=== In Zangezoer ===
[[Bestand:Andranik_Zangezur_1918.png|miniatuur|[[Andranik Ozanjan]] en zijn aanhangers]]
Gedurende de periode 1918-1921 brachten de Armeense commandanten [[Andranik Ozanjan]] en [[Garegin Nzjdeh]] een "her-Armenianisering" van Zangezoer tot stand door de verdrijving van tienduizenden (40-50 duizend) Azerbeidzjanen. Een bericht van de plaatselijke districtschef van 12 september gaf aan dat de dorpen Vorotnavan (Urud), Darbas (Dərəbas), [[Agitoe]] (Ağdü) en Vaghatin (Vağudi) waren verwoest en dat Arikly (Ərikli), Sjoekjoer (Şükar), Spandarjan (Qalacıq), Poelkend (Pulkənd), Sjaki (Şəki), Isjchanasar (Qızılcıq), het islamitische deel van [[Sisian|Sisjan]], Irlik, Pachliloe, Darbas, Kjoertljar, Chot (Xot), Hatsavan (Sisyan) en Zabazadur in brand waren gestoken, wat resulteerde in de dood van 500 mannen, vrouwen en kinderen. In de valleien van Barkoesjat (Bəxtiyarlı) en Geghvadzor en ten zuidoosten van [[Goris]] (Gorus) werden in januari 1920 negen dorpen en veertig gehuchten "weggevaagd" als vergelding voor de massamoord op de Armeniërs in Agoelis (Yuxarı Əylis).

Het aantal moslimnederzettingen in Zangezoer dat door Andranik en Nzjdeh werd verwoest, wordt door verschillende auteurs geschat op 24, 49 (9 dorpen en 40 gehuchten), of 115. De vernietiging van deze nederzettingen en de beperkingen die de lokale Armeniërs oplegden aan moslimherders die hun kuddes naar Zangezoer brachten, werden door Azerbeidzjan aangehaald als reden voor hun militaire campagne tegen Zangezoer eind 1919.

=== Slachtoffers en ontheemden ===
{| class="wikitable"
!Regio
! Nederzettingen verwoest
! Bevolking ontheemd
|-
| [[Gouvernement Jerevan]]
|
| 135.000
|-
| ↳ oejezd Soermaloe
| 24 -38
| 40.000
|-
| [[oblast Kars]]
|
| 10.000
|-
| oejezd Zangezoer
| 49 -115
| 40.000 -50.000
|-
! Totaal
! 73-153
! 225.000-235.000
|}

== Nasleep ==
Na de sovjetisering van Armenië in 1920 bleven er "meer dan 10.000 Turken" binnen de grenzen van Armenië. Volgens de Sovjet-landbouwtelling van 1922 werden er 60.000 Azerbeidzjaanse vluchtelingen gerepatrieerd, waardoor hun totaal op 72.596 - 77.767 kwam.  In april 1920 schreef de aartsbisschop van Jerevan, Choren I:
{{citaat|Ik moet toegeven dat een paar Tataarse dorpen ... hebben geleden ... maar elke keer ... waren zij de agressors, ofwel vielen ze ons daadwerkelijk aan, ofwel werden ze georganiseerd door de Azerbeidzjaanse agenten en officiële vertegenwoordigers die in opstand kwamen tegen de Armeense regering.}}
Om de 70-80.000 berooide moslimvluchtelingen die ten zuiden van Jerevan woonden te helpen (50.000 van hen waren afhankelijk van noodhulp tijdens de winter), maakte Azerbeidzjan grote bedragen over. In 1919-1920 werd gerapporteerd dat er 13.000 moslims in Jerevan waren en nog eens 50.000 in heel Armenië. Moslims leefden in het noorden, in tegenstelling tot hun geloofsgenoten in het zuiden van het land, "acceptabel" en met "over het algemeen vriendschappelijke" interetnische relaties. De 40.000 moslims die vanuit Armenië naar Azerbeidzjan waren gevlucht, werden hervestigd door een toewijzing van 69 miljoen roebel door de Azerbeidzjaanse regering.

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Massacres of Azerbaijanis in Armenia (1917–1921)}}
{{References}}}}
{{Bibliografische informatie}}

[[Categorie:Geschiedenis van Armenië]]
[[Categorie:Bloedbad]]


text:
# Diarthrodes nhatrangensis
Diarthrodes nhatrangensis is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Dactylopusiidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2008 door Gomez, Chertoprud & Morales-Serna.

wikiname: nlwiki

title: Diarthrodes nhatrangensis

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Diarthrodes nhatrangensis''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] (Geleedpotigen)
| klasse = [[Hexanauplia]]
| onderklasse = [[Eenoogkreeftjes|Copepoda]] (Eenoogkreeftjes)
| orde = [[Harpacticoida]]
| familie = [[Dactylopusiidae]]
| geslacht = ''[[Diarthrodes]]''
| w-naam = ''Diarthrodes nhatrangensis''
| auteur = Gomez, Chertoprud & Morales-Serna
| datum = 2008
| haakjes =
| worms = 366513

}}
'''''Diarthrodes nhatrangensis''''' is een [[eenoogkreeftjes]]soort uit de familie van de [[Dactylopusiidae]].<ref>Walter, T. Chad (2012). <i>Diarthrodes nhatrangensis</i> Gomez, Chertoprud & Morales-Serna, 2008. In: Walter, T.C., Boxshall, G. (2012). World Copepoda database. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=366513</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2008 door Gomez, Chertoprud & Morales-Serna.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|18}}

[[Categorie:Dactylopusiidae]]

title: Diarthrodes nhatrangensis

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Hexanauplia

Onderklasse: Copepoda (Eenoogkreeftjes)

Orde: Harpacticoida

Familie: Dactylopusiidae

Geslacht: Diarthrodes

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Bruno Langlois
Bruno Langlois (Matame, 1 maart 1978) is een Canadees wielrenner. Hij reed in het verleden voor onder meer Team Spidertech. Zijn belangrijkste overwinning behaalde Langlois in 2016 toen hij Canadees kampioen werd.

## Belangrijkste overwinningen
2010
1e etappe Vuelta a la Independencia Nacional
2012
7e en 8e etappe Vuelta a la Independencia Nacional
6e etappe Tour de Beauce
6e etappe Ronde van Guadeloupe
4e en 8e etappe Ronde van Rwanda
2013
6e etappe deel B Vuelta a la Independencia Nacional
2015
2e en 4e etappe Grote Prijs van Saguenay
2016
 Canadees kampioen op de weg, Elite
2018
3e etappe Ronde van Guadeloupe

## Ploegen
- 1999 –  Jet Fuel Coffee-Vitasoy
- 2005 –  Jittery Joe's-Kalahari Pro Cycling Team
- 2006 –  AEG Toshiba-Jetnetwork Pro Cycling Team
- 2007 –  Valee de L'Aluminium de Vinci
- 2009 –  Planet Energy
- 2010 –  Spidertech presented by Planet Energy
- 2011 –  Team Spidertech powered by C10
- 2013 –  Garneau-Québecor
- 2014 –  5 Hour Energy-Kenda
- 2015 –  Garneau-Québecor
- 2016 –  Garneau-Québecor
- 2017 –  Garneau-Québecor

Batty · Boily · Boivin (stagiair) · Doin-Poitras · Gilbert · Hunt · Lacombe · Langlois · Miller · Parisien · Plaice · Randell · Roth · C.Vives · M.Vives
Batty · D.Boily · E.Boily · Boivin · Cosette · Euser · Gilbert · Lacombe · Lambert-Lemay · Langlois · de Luna · Parisien · Randell · Roth · Vives
Anderson · Batty · Bell · Boily · Boivin · Euser · Gilbert · Houle · Lacombe · Lambert-Lemay · Langlois · de Luna · McCarty · Parisien · Randell · Roth · Routley · Tuft · Vives

title: Bruno Langlois

wikitext:
{{Infobox wielrenner
| naam = Bruno Langlois
| volledigenaam = Bruno Langlois
| afbeelding = Bruno Langlois 3DWV2011.JPG
| bijnaam =
| geboortedatum = [[1 maart]] [[1978]]
| geboortestad = [[Matame]]
| geboorteland = [[Canada]]
| lengte =
| gewicht =
| ploeg = Onbekend
| jaren = 1999
2005

2006

2007
2009
2010–2011
2013
2014
2015–2017
| vorigeploegen = [[Jet Fuel Coffee-Vitasoy]]
[[Jittery Joe's-Kalahari Pro Cycling Team]]
[[AEG Toshiba-Jetnetwork Pro Cycling Team]]
[[Valee de L'Aluminium de Vinci]]
[[Planet Energy]]
[[Team Spidertech]]
[[Garneau-Québecor]]
[[5-Hour Energy]]
[[Garneau-Québecor]]
| specialisatie =
| msrplaats =
| msrjaar =
| msrjaar2 =
| msrjaar3 =
| rvvplaats =
| rvvjaar =
| rvvjaar2 =
| rvvjaar3 =
| prplaats =
| prjaar =
| prjaar2 =
| prjaar3 =
| lblplaats =
| lbljaar =
| lbljaar2 =
| lbljaar3 =
| rvlplaats =
| rvljaar =
| rvljaar2 =
| rvljaar3 =
| itplaats =
| itjaar =
| itjaar2 =
| itjaar3 =
| itetappes =
| frplaats =
| frjaar =
| frjaar2 =
| frjaar3 =
| fretappes =
| spplaats =
| spjaar =
| spjaar2 =
| spjaar3 =
| spetappes =
| wkplaats =
| wkjaar =
| wkjaar2 =
| wkjaar3 =
| ptplaats =
| ptjaar =
| ptjaar2 =
| ptjaar3 =
| functies =
| functiejaren =
| extra =
}}
'''Bruno Langlois''' ([[Matame]], [[1 maart]] [[1978]]) is een [[Canada|Canadees]] [[wielrenner]]. Hij reed in het verleden voor onder meer [[Team Spidertech]]. Zijn belangrijkste overwinning behaalde Langlois in 2016 toen hij Canadees kampioen werd.

== Belangrijkste overwinningen ==
{{palmares start|1}}
;2010
:1e etappe [[Vuelta a la Independencia Nacional]]
;2012
:7e en 8e etappe Vuelta a la Independencia Nacional
:6e etappe [[Tour de Beauce]]
:6e etappe [[Ronde van Guadeloupe]]
:4e en 8e etappe [[Ronde van Rwanda]]
;2013
:6e etappe deel B Vuelta a la Independencia Nacional
;2015
:2e en 4e etappe [[Grote Prijs van Saguenay]]
;2016
:[[File:MaillotCan.PNG|25px]] [[Canadees kampioenschap wielrennen op de weg|Canadees kampioen op de weg, Elite]]
;2018
:3e etappe Ronde van Guadeloupe
{{palmares eind}}

== Ploegen ==
* 1999 – {{CA-VLAG}} [[Jet Fuel Coffee-Vitasoy]]
* 2005 – {{US-VLAG}} [[Jittery Joe's-Kalahari Pro Cycling Team]]
* 2006 – {{US-VLAG}} [[AEG Toshiba-Jetnetwork Pro Cycling Team]]
* 2007 – {{CA-VLAG}} [[Valee de L'Aluminium de Vinci]]
* 2009 – {{CA-VLAG}} [[Planet Energy]]
* 2010 – {{CA-VLAG}} [[Spidertech presented by Planet Energy]]
* 2011 – {{CA-VLAG}} [[Team Spidertech powered by C10]]
* 2013 – {{CA-VLAG}} [[Garneau-Québecor]]
* 2014 – {{US-VLAG}} [[5 Hour Energy-Kenda]]
* 2015 – {{CA-VLAG}} [[Garneau-Québecor]]
* 2016 – {{CA-VLAG}} [[Garneau-Québecor]]
* 2017 – {{CA-VLAG}} [[Garneau-Québecor]]

{{Appendix|2=
* {{Standaardlinks wielrenner|commons=no}}
}}
{{Navigatie selectie wielerploeg|inhoud=
{{Navigatie selectie wielerploeg/Planet Energy 2009}}
{{Navigatie selectie wielerploeg/Spidertech powered by Planet Energy 2010}}
{{Navigatie selectie wielerploeg/Team Spidertech powered by C10 2011}}
}}

{{DEFAULTSORT:Langlois, Bruno}}
[[Categorie:Canadees wielrenner]]

title: Persoonlijke informatie

Volledige naam: Bruno Langlois

Geboortedatum: 1 maart 1978

Geboorteplaats: Matame, Canada

title: Sportieve informatie

Huidige ploeg: Onbekend

title: Ploegen

Jet Fuel Coffee-Vitasoy · Jittery Joe's-Kalahari Pro Cycling Team · AEG Toshiba-Jetnetwork Pro Cycling Team · Valee de L'Aluminium de Vinci · Planet Energy · Team Spidertech · Garneau-Québecor · 5-Hour Energy · Garneau-Québecor

Portaal: Wielersport


text:
# Grote Prijs Rik Van Looy
De Grote Prijs Rik Van Looy is een eendaagse wegwielerwedstrijd, vernoemd naar de Belgische wielrenner Rik Van Looy.
De wedstrijd werd voor het eerst georganiseerd op 7 juli 2018 en maakt sinds 2022 deel uit van de Internationale wielerkalender (UCI-categorie 1.2). De start ligt in Grobbendonk, het geboortedorp van Rik Van Looy.   De aankomst van de wedstrijd ligt in Herentals.
Beide plaatsen werden gekozen omdat ze een grote rol speelden in het leven van Van Looy. Sinds 2023 ligt de start in Westerlo.
Rik Van Looy gaf zelf altijd het startschot voor de wedstrijd tot 2024. Hij overleed ongeveer drie maanden na deze editie.

## Lijst van winnaars

### Overwinningen per land
| Overwinningen | Land                  |
| ------------- | --------------------- |
| 4             | België                |
| 1             | Denemarken, Nederland |

title: Grote Prijs Rik Van Looy

wikitext:
{{Infobox wielerwedstrijd
| naam = Grote Prijs Rik Van Looy
| plaatselijkenaam =
| landvlag = {{BE-VLAG|30}}
| regio = [[Antwerpen (provincie)|Antwerpen]], België
| datum = juni / september
| type = eendagswedstrijd
| bijnaam =
| organisator = GP Rik Van Looy vzw
| intkalender = [[UCI Europe Tour]]
| categorie = [[UCI Wedstrijdclassificaties|1.2]]
| discipline = weg
| eerste = 2018
| laatste =
| aantal =  6 ''(2024)''
| eerstewinnaar = {{BE-VLAG}} [[Brent Van Moer]]
| laatstewinnaar = {{BE-VLAG}} [[Simon Dehairs]]
| laatste belwinnaar = [[Simon Dehairs]] (2024)
| laatste nedwinnaar = [[Coen Vermeltfoort]] (2022)
|afbeelding=}}

De '''Grote Prijs Rik Van Looy''' is een eendaagse [[Wegwielrennen|wegwielerwedstrijd]], vernoemd naar de [[België|Belgische]] wielrenner [[Rik Van Looy]].

De wedstrijd werd voor het eerst georganiseerd op 7 juli 2018 en maakt sinds 2022 deel uit van de Internationale wielerkalender ([[UCI-wedstrijdcategorieën|UCI-categorie]] 1.2). De start ligt in [[Grobbendonk]], het geboortedorp van Rik Van Looy.<ref>{{Citeer web|url=https://www.hln.be/regio/herentals/rik-van-looy-geeft-startschot-van-eigen-grote-prijs~ab056c2b/|titel=Rik Van Looy geeft startschot van eigen ‘Grote Prijs’|bezochtdatum=2022-01-18|datum=2018-07-03|werk=Het Laatste Nieuws|archiefurl=https://web.archive.org/web/20180803223809/https://www.hln.be/regio/herentals/rik-van-looy-geeft-startschot-van-eigen-grote-prijs~ab056c2b/|archiefdatum=2018-08-03}}</ref>   De aankomst van de wedstrijd ligt in [[Herentals]].
Beide plaatsen werden gekozen omdat ze een grote rol speelden in het leven van Van Looy.<ref>{{Citeer web|url=https://www.gva.be/cnt/dmf20180705_03599771/rik-van-looy-geeft-startschot-van-eigen-grote-prijs|titel=Rik Van Looy geeft startschot van eigen Grote Prijs|bezochtdatum=2022-01-18|datum=2018-07-06|werk=Gazet van Antwerpen|archiefurl=https://web.archive.org/web/20200922144851/https://www.gva.be/cnt/dmf20180705_03599771/rik-van-looy-geeft-startschot-van-eigen-grote-prijs|archiefdatum=2020-09-22}}</ref><ref>{{Citeer web|url=https://sporza.be/nl/2018/06/16/rik-van-looy-krijgt-beloftekoers/|titel=Rik Van Looy (84) krijgt beloftekoers: "Ik fiets nog 2 à 3 keer per week"|bezochtdatum=2022-01-18|datum=2018-06-16|werk=Sporza|archiefurl=https://web.archive.org/web/20220118203151/https://sporza.be/nl/2018/06/16/rik-van-looy-krijgt-beloftekoers/|archiefdatum=2022-01-18}}</ref> Sinds 2023 ligt de start in Westerlo.

Rik Van Looy gaf zelf altijd het startschot voor de wedstrijd tot 2024. Hij overleed ongeveer drie maanden na deze editie.<ref>{{cite web |url=https://sporza.be/nl/2024/12/18/organisator-grote-prijs-rik-van-looy-verrast-door-het-nieuws-vorige-week-bespraken-we-nog-de-volgende-editie~1734517249620/ |title=Organisator Grote Prijs Rik Van Looy verrast door het nieuws: "Vorige week bespraken we nog de volgende editie" |date=18 December 2024 |access-date= |work=[[Sporza (multimedia)|Sporza]] |language=nl |url-status= |trans-title=Organizer Grand Prix Rik Van Looy surprised by the news: “Last week we were still discussing the next edition.”}}</ref>

==Lijst van winnaars==
{| class="toccolours" width=35%
| valign="top" align="left" width=35%|
2018 · {{BE-VLAG}} [[Brent Van Moer]]

2019 · {{BE-VLAG}} [[Viktor Verschaeve]]

2020 · ''Niet verreden vanwege de [[coronapandemie]]''

2021 · {{BE-VLAG}} [[Louis Blouwe]]

2022 · {{NL-VLAG}} [[Coen Vermeltfoort]]

2023 · {{DK-VLAG}} [[Rasmus Bøgh Wallin]]

[[Grote Prijs Rik Van Looy 2024|2024]] · {{BE-VLAG}} [[Simon Dehairs]]

|}

=== Overwinningen per land ===
{| class="wikitable"
|-
! Overwinningen
! Land
|-
| align=center | 4|| {{BE}}
|-
| align=center | 1|| {{DK}}, {{NL}}
|}

{{Appendix|2=
* [http://www.gprikvanlooy.be/ Officiële website]
{{References}}
}}

[[Categorie:Grote Prijs Rik Van Looy| ]]

title: Grote Prijs Rik Van Looy

Regio: Antwerpen, België

Periode: juni / september

Organisator: GP Rik Van Looy vzw

title: Classificatie

Discipline: weg

Type: eendagswedstrijd

Internationale kalender: UCI Europe Tour

title: Geschiedenis

Eerste winnaar: Brent Van Moer

Laatste winnaar: Simon Dehairs

Laatste Bel. winnaar: Simon Dehairs (2024)

Laatste Ned. winnaar: Coen Vermeltfoort (2022)


text:
# Montargil
Montargil is een plaats (freguesia) in de Portugese gemeente Ponte de Sor en telt 2781 inwoners (2001).

title: Montargil

wikitext:
{{Infobox plaats in Portugal
| land=Portugal
| naam = Montargil
| area =
| gemeente=[[Ponte de Sor]]
| km2 = 296,76
| inwoners = 2781<ref>{{Bronvermelding inwonertal plaats Portugal/2001}}</ref>
| census = 2001
| dichtheid = 9,4
| hoogte =
| flag=PSR-montargil.png
| coa=
| postcode =
| netnummer =
| burgemeester =
| stichtingsjaar=
| web =
| lat_deg = 39
| lat_min = 04
| lat_sec = 43
| lat_dir=N
| lon_deg = 8
| lon_min = 10
| lon_sec = 14
| lon_dir=W
| image=
| caption=
}}
'''Montargil''' is een plaats ([[freguesia]]) in de [[Portugal|Portugese]] gemeente [[Ponte de Sor]] en telt 2781 inwoners (2001).

{{Appendix}}

[[Categorie:Plaats in Portugal]]

title: Situering

Gemeente: Ponte de Sor

Coördinaten: 39° 5′ NB, 8° 10′ WL

title: Algemeen

Portaal: Portugal


text:
# Mausoleum van Akbar
Het mausoleum van Akbar is een mausoleum in Sikandra, een voorstad van Agra (India). De graftombe werd tussen 1605 en 1614 gebouwd als laatste rustplaats voor Akbar (1542-1605), de padishah ('koning der koningen') van het Mogolrijk, in opdracht van zijn zoon en opvolger Jahangir (1569-1627).
Akbar koos zelf de locatie voor zijn graf uit. In de Akbarnama, de door Abu 'l-Fazl ibn-Mubarak geschreven beschrijving van zijn leven, staat vermeld dat de keizer werd begraven in een tuin genaamd Behishtabad ('oord van het paradijs') in Sikranda. Jahangir bemoeide zich nadrukkelijk met de bouw van Akbars mausoleum. In 1608 liet hij het fundament opnieuw leggen, omdat hij ontevreden was over de keuzes van zijn architecten. De bouw werd tussen 1612 en 1614 afgerond.
Net als het grafmonument van Akbars vader, Humayuns tombe in Delhi, ligt het mausoleum van Akbar in het midden van een vierkante ommuurde tuin, aangelegd volgens het Perzische chahar bagh-patroon. Vier rechte waterlopen verdelen de tuin in symmetrisch gelijke perken. Deze waterlopen symboliseren de rivieren, die volgens de Bijbel en de Koran ontsprongen uit het aards paradijs. Ook het afwisselend gebruik van rood zandsteen en wit marmer komt overeen met Humayuns tombe.
Het mausoleum zelf is groter dan dat van Humayun. De vier zijden van de begane grond meten bijna 105 meter. Daarboven staan nog vier verdiepingen in de vorm van een afgeknotte piramide. De verdiepingen bestaan uit galerijen, omgeven door talrijke chhatri's, kleine koepelvormige paviljoenen. Deze constructie van het mausoleum met de vijf getrapte verdiepingen was een innovatie in de islamitische grafarchitectuur. Contemporaine Mogolpaleizen werden al wel in deze stijl opgetrokken, zoals de Panch Mahal, een paviljoen dat Akbar bouwde in zijn hoofdstad Fatehpur Sikri.
De bovenste verdieping heeft geen koepel, maar bestaat uit een wit marmeren binnenplaats omgeven door fraai bewerkte galerijen. In het midden van de binnenplaats staat de cenotaaf, een leeg graf, van Akbar. Zo hielden de bouwers zich aan de islamitische tradities, die voorschrijven dat een graf in de open lucht moet liggen. De echte sarcofaag van Akbar ligt in een sobere crypte onder het gebouw.
De zuidelijke toegang tot de tuin van het complex is een kolossale gewelfde poort met daarop vier wit marmeren sierminaretten. De rood-zandstenen poort is rijk bekleed met ingelegd wit marmer en gekleurde stenen in de vorm van geometrische patronen en bloemmotieven. De noord- en zuidfaçades van de poort bevatten continue stroken wit marmer met daarop kalligrafieën, vervaardigd door Abd al-Haqq Shirazi. Deze zou later ook de inscripties van de Taj Mahal ontwerpen.
- Cenotaaf van Akbar op de begane grond, met daarboven marmeren rasterwerken (jali's)
- Chhatri's op verschillende verdiepingen
- Zuidelijke toegangspoort
- Panch Mahal in Fatehpur Sikri

title: Mausoleum van Akbar

wikitext:
[[Bestand:AkbarTombExterior.JPG|thumb|mausoleum van Akbar]]
Het '''mausoleum van Akbar''' is een [[mausoleum]] in [[Sikandra (Agra)|Sikandra]], een voorstad van [[Agra (India)]]. De graftombe werd tussen 1605 en 1614 gebouwd als laatste rustplaats voor [[Akbar de Grote|Akbar]] (1542-1605), de ''[[padishah]]'' ('koning der koningen') van het [[Mogolrijk]], in opdracht van zijn zoon en opvolger [[Nuruddin Salim Jahangir|Jahangir]] (1569-1627).

Akbar koos zelf de locatie voor zijn graf uit. In de ''[[Akbarnama]]'', de door [[Abu 'l-Fazl ibn-Mubarak]] geschreven beschrijving van zijn leven, staat vermeld dat de keizer werd begraven in een tuin genaamd ''Behishtabad'' ('oord van het paradijs') in Sikranda. Jahangir bemoeide zich nadrukkelijk met de bouw van Akbars mausoleum. In 1608 liet hij het fundament opnieuw leggen, omdat hij ontevreden was over de keuzes van zijn architecten. De bouw werd tussen 1612 en 1614 afgerond.

Net als het grafmonument van Akbars vader, [[Humayuns tombe]] in [[Delhi (stad)|Delhi]], ligt het mausoleum van Akbar in het midden van een vierkante ommuurde tuin, aangelegd volgens het Perzische ''[[Perzische tuin|chahar bagh]]''-patroon. Vier rechte waterlopen verdelen de tuin in [[symmetrie|symmetrisch]] gelijke perken. Deze waterlopen symboliseren de rivieren, die volgens de [[Bijbel (christendom)|Bijbel]] en de [[Koran]] ontsprongen uit het [[hof van Eden|aards paradijs]]. Ook het afwisselend gebruik van rood [[zandsteen]] en wit [[marmer]] komt overeen met Humayuns tombe.

Het mausoleum zelf is groter dan dat van [[Humayun]]. De vier zijden van de begane grond meten bijna 105 meter. Daarboven staan nog vier verdiepingen in de vorm van een [[afgeknotte piramide]]. De verdiepingen bestaan uit [[Galerij (bouw)|galerijen]], omgeven door talrijke ''[[chhatri|chhatri's]]'', kleine koepelvormige paviljoenen. Deze constructie van het mausoleum met de vijf getrapte verdiepingen was een innovatie in de islamitische grafarchitectuur. Contemporaine Mogolpaleizen werden al wel in deze stijl opgetrokken, zoals de [[Panch Mahal]], een paviljoen dat Akbar bouwde in zijn hoofdstad [[Fatehpur Sikri]].

De bovenste verdieping heeft geen koepel, maar bestaat uit een wit marmeren [[Binnenplaats (bouw)|binnenplaats]] omgeven door fraai bewerkte galerijen. In het midden van de binnenplaats staat de [[cenotaaf]], een leeg graf, van Akbar. Zo hielden de bouwers zich aan de [[islam]]itische tradities, die voorschrijven dat een graf in de open lucht moet liggen. De echte [[sarcofaag]] van Akbar ligt in een sobere [[crypte]] onder het gebouw.

De zuidelijke toegang tot de tuin van het complex is een kolossale gewelfde poort met daarop vier wit marmeren [[minaret|sierminaretten]]. De rood-zandstenen poort is rijk bekleed met ingelegd wit marmer en gekleurde stenen in de vorm van geometrische patronen en bloemmotieven. De noord- en zuidfaçades van de poort bevatten continue stroken wit marmer met daarop [[kalligrafie]]ën, vervaardigd door [[Abd al-Haqq Shirazi]]. Deze zou later ook de inscripties van de [[Taj Mahal]] ontwerpen.
<gallery>
Bestand:Akbar-tomb.jpg|[[Cenotaaf]] van Akbar op de begane grond, met daarboven marmeren rasterwerken ([[jali (architectuur)|jali's]])
Bestand:Akbar's Tomb complex, showing the chhatris on three levels.jpg|''Chhatri's'' op verschillende verdiepingen
Bestand:Tumba de Akbar el Grande-Sikandra-India01.JPG|Zuidelijke toegangspoort
Bestand:Fatehpur Sikri Panch Mahal.jpg|Panch Mahal in Fatehpur Sikri
</gallery>

{{Appendix|2=
* Asher, Catherine B. (1992) ''Architecture of Mughal India (The New Cambridge History of India, Vol. 1.4)'' Cambridge: Cambridge University Press
* Koch, Ebba (2006) ''The Complete Taj Mahal'' Londen: Thames & Hudson
----
{{References}}
}}
{{Commonscat}}
{{Coor title dms|27|13|13.60|N|77|57|0.87|E|type:landmark_scale:4000}}

[[Categorie:Bouwwerk in Uttar Pradesh]]
[[Categorie:Mausoleum|Akbar]]
[[Categorie:Mogol-architectuur]]
[[Categorie:Monument in India]]


text:
# Koninklijk Werk IBIS
Koninklijk Werk IBIS is een instituut in de Belgische gemeente Bredene, meer bepaald in de wijk Sas-Slijkens. Het instituut werd in 1906 door prins Albert opgericht, de latere koning Albert I. Oorspronkelijk was het doel om kinderen met achterstand uit maritieme milieus en wezen van vissers een zeemansopleiding te geven.

## Huidige opdracht en doelstelling
Het instituut geeft de haar toevertrouwde kinderen, met een vaak getekend verleden, volle aandacht en begeleiding om zich te kunnen ontplooien in een maritieme sfeer als leer- en leefkader. Zowel onvoorwaardelijke totaalzorg, permanente opvang, maatschappelijke hulpverlening en nazorg wordt aangeboden. Het internaat en de school die voorziet in lager onderwijs, secundair onderwijs 1e en 2e graad en Maritieme Technieken Dek maken dit mogelijk. De school behoort tot het vrij gesubsidieerd, niet confessioneel onderwijs.

## Historiek
De stichtingsvergadering van het instituut ging op 6 juli 1906 door op het stadhuis van Oostende. De prins had In Liverpool een Brits schoolschip gekocht, de IBIS waarin men de activiteiten van het instituut onderbracht. Op 29 augustus 1908 bezocht hij, samen met zijn echtgenote prinses Elisabeth de school terwijl de lessen bezig waren.

### Financiering
Prins Albert en een aantal weldoeners brachten initieel de nodige fondsen bij elkaar. Een directeur van het kursaal van Oostende organiseerde in 1906 een galafeest waarbij een toenmalig bekende operabariton Jean Noté en Enrico Caruso optraden. Het feest leverde meer dan 50.000 Belgische Frank op (1.250 Euro), een aanzienlijke som op dat ogenblik. Het bedrag werd integraal aan de school geschonken. Een tweede concert volgde in 1909. In 1908 werd IBIS een coöperatieve vennootschap met beperkte aansprakelijkheid waarvan het sociaal fonds 500.000 Belgische Frank bedroeg, verdeeld in honderd aandelen van vijfduizend Belgische Frank. Ernest Solvay was een van de aandeelhouders.
In 1927 vomde men deze vennootschap om in een vereniging zonder winstoogmerk.

### Schoolschip IBIS
IBIS werd in 1886-87 gebouwd en had nooit dienst gedaan. Het was een oorlogskorvet van de Britse marine, Albacore gedoopt. De stoommachines werden verwijderd om plaats te maken voor de studiezaal. De kanonnen haalde men ook weg en de geschutspoorten werden verwijderd en vervangen door vensters.
Het instituut onderbrengen in een schip had meerdere voordelen. Men bespaarde zo op de kosten voor de eerste installatie. Het versterkte of behield de band die de leerlingen hadden met de zee en maakte hem vertrouwd met het leven aan boord van een schip. Langer in open lucht zijn bracht ook voordelen voor de gezondheid van de kinderen.
Op het achterdek werd een 16 m² grote ontvangstzaal ingericht. De studiezaal, 15 m lang diende ook als refter. Er was plaats voor 60 leerlingen. Er werden meerdere schoolschepen aangekocht; het laatste was IBIS IX.

### Opleiding
Een vissersopleiding bestond er bijna niet voor de 20e eeuw. De vorming steunde op ervaring die vaak van vader op zoon werd doorgegeven. In 1886 startte men in Oostende met een visserijklas die aan het basisonderwijs was gehecht. Andere kustgemeentes volgden. Toen stoommachines en verbrandingsmotoren hun intrede deden, werd verder doorgedreven opleiding nodig. De ondernemingen die zich met visserij bezig hielden, kwamen destijds niet tegemoet aan deze vraag.
Gemiddeld deed het schoolschip 25 reizen per jaar met zes leerlingen aan boord, aangeduid via een beurtrol, voor een periode van 80 dagen.

### Wijzigingen
Het onderwijs werd later ook voorzien voor probleemkinderen en in een verdere fase maritiem onderwijs voor iedereen. In 1925 werd de driemaster IBIS I voor een deel verlaten en verhuisden een aantal activiteiten naar een gebouw (zie afbeelding) met internaat in ecclectische stijl op de landtong tussen het kanaal Gent-Oostende en de Noordede. Het was een voormalige brouwerij uit 1897. Aanpalende rijhuizen werden gesloopt en vervangen door nieuwbouw in aansluitende bouwtrant.
In 1925 kocht men een nieuw opleidingsschip aan, de IBIS VIII, of O.178. Het was een stalen zeilschip, gebouwd door Cockerill Yards in Hoboken. In 1947 werd het verkocht. De vastliggende driemasterschoener IBIS I herdoopte men in 1926 tot Commandant Bultinck.
In 1936 werd een trawler op stapel gezet die in 1937 in dienst kwam als schoolschip onder de naam O.179 of IBIS IX.

## Tweede Wereldoorlog
Men besloot op 15 mei 1940, vijf dagen na de Duitse inval in België, de school te sluiten. In augustus bezetten het Duitse leger de lokalen terwijl het internaat weer heropend was. Men verhuisde voor korte tijd naar een voormalige kliniek ''Cappoen'' aan het kanaal Gent-Brugge te Hertsberge. Na strubbelingen met de eigenaar van het gebouw trok men naar een meelfabriek aan de Singel te Brugge.
Na de oorlog werden de activiteiten hervat in Bredene. Van de beide schepen, IBIS VIII en IX die naar Engeland waren gevaren, wist men niets.

## Naoorlogse periode
In 1949, na een carrière van 42 jaar, ging directeur G. Cambier op rust. Zijn opvolgers pasten de leerstof aan zodat het tegemoet kwam aan het opgelegde leerprogramma van 1947. Leerkachten gingen les volgen aan de Zeevaartschool te Oostende om zich in de nieuwe leerstof te bekwamen. Hieruit volgde de oprichting in 1960 van een technische afdeling als visserijschool met volledig dagonderwijs. Voorbij was de tijd van zeilschepen, stoomtreilers en eigen vastliggend opleidingsschip.
Bij de viering van het vijftigjarig bestaan in 1956 richtte men een oud-leerlingenbond op. De schoolpactwet van 1959 verplichtte tot de aparte uitbouw van lager en lager secundair zeevisserijonderwijs. In 1961 wierf men een sociaal assistente aan.
Een staatshervorming leidde in 1981 tot de oprichting van een Vlaamse regering, Gaston Geens I genoemd. Het zeevisserijonderwijs werd hierdoor van het federaal niveau overgedragen naar de Vlaamse Gemeenschap, waarbij de vorige federale verbintenissen integraal werden overgenomen.

## Infrastructuurwerken
De gezondheidsinspectie in 1954 noopte tot dringende aanpassingswerken aan de infrastructuur. Het geplande openluchtzwembad kwam er niet maar men voorzag wel de ombouw van de Patriazaal van de vroegere zusterschool tot turnzaal die er in 1957 kwam. In 1955 werd centrale verwarming aangelegd, samen met de installatie van stortbaden, ligbaden, voetbaden en wastafels. Het voormalige klooster, naast de ambtswoning, kon IBIS in 1964 aankopen.
De Baileybrug die de kop van het Sas met Oostende verbond, werd in 1984 vervangen door een geprefabriceerde voorgespannen betonnen brugelement, gekend als de Ibisbrug.
In 1992 stelde voorzitter admiraal André Schlim de verdere uitbreiding van de infrastructuur voor. Het omvatte de sloop van de gebouwen aan de Prinses Elisabethlaan 3, 4 en 5 om plaats te maken voor een  nieuwbouw met leefkamers, een polyvalente zaal, een naaiatelier en een bergruimte. De aangekochte panden in 1990 waaronder de voormalige rijksschool en de afgebrande feestzaal werden ook gesloopt.
Het nieuwe weekend- en vakantieverblijf Huis André Schlim aan de Prinses Elisabethlaan 13 was in 2002 afgewerkt. Het werd een thuis voor kinderen die permanent op IBIS wonen. De woning aan de Prinses Elisabethlaan 6 richtte men in als sociale dienst.
Het schooljaar 2006-2007 zag de uitbreiding van het instituut via erfpacht van het huis gelegen aan de Prinses Elisabethlaan 14. Het internaat bestond vanaf dan uit zeven leefgroepen: de Jantjes, de Zeemaats, de Lavers, de Scheepsjongens, de Matrozen, de Cadetten en de Aspiranten.

### Nieuwe verblijfsinstelling
Al in de zestiger jaren van de twintigste eeuw drong zich vernieuwing van de bestaande gebouwen op. Men zocht een nieuwe locatie gezien er plannen waren voor de bouw van een nieuwe zeesluis ter hoogte van Bredene-Sas, waardoor het IBIS-gebouw zou verdwijnen. In 1971 verwierf men een 10.700 m² groot terrein langs de Taboralaan maar dit project bleek financieel niet haalbaar. Toen ook de bouw van de zeesluis werd afgevoerd, kon IBIS op zijn vertrouwde plek blijven.
Na jaren wachten kwam men tot een masterplan dat de werken in jaren spreidde zodat het financieel haalbaar werd. Prioritair was het bouwen van een nieuwe verblijfsinstelling en de renovatie van het oorspronkelijk IBIS-gebouw. Onder de leiding van architect Jef Baekelandt kwam  het betonnen skelet in september 1984 klaar. De ingebruikstelling van het gebouw volgde in september 1985. In 1987 startten de werken om het oude IBIS-begouw te renoveren. In 1986 bevolkten negentig leerlingen IBIS, samen met veertig voltijdse en vijf gedeeltelijk terwerkgestelde personeelsleden. De Mariaschool herbergde twee klaslokalen waarvan de renovatie in 1987 was afgerond.

## Rationalisatie zeevisserijonderwijs
De Vlaamse Gemeenschap voorzag in 1990 dat het zeevisserijonderwijs ingepast moest in de nieuwe onderwijsstructuur. IBIS voldeed niet, zoals andere visserijscholen, aan de opgelegde leerlingennormen. Minister Daniël Coens bezocht IBIS in september 1990 om antwoorden te vinden. Op 17 juli 1991 werd een nieuwe overeenkomst afgesloten nadat de samenwerking met onder meer het Centrum voor Maritieme Opleidingen werd geïntensifieerd. Een bijzondere opdracht voor IBIS werd  opgenomen in de nieuwe overeenkomst: instaan voor de opvoeding en verzorging, voeding en kleding van de toevertrouwde kinderen. IBIS bleef voortaan permanent open, ook tijdens weekends en vakanties voor kinderen die thuis niet konden worden opgevangen.
In 1994 ontsnapte IBIS aan een nieuwe rationalisatieronde en fusie omwille van haar specifieke, sociale karakter en gesloten pedagogisch systeem. In 2001 gaf men de aanzet tot de integratie van de informatica- en communicatietechnologie. In 2002 koos men voor een draadloos netwerk en internetverbinding voor een twintigtal laptops. Op 29 maart 2004 bezocht prinses Mathilde IBIS.

## IBISjongen
Het kunstwerk De IBISjongen werd in 2006 geplaatst ter ere van het honderdjarig jubileum. Tijdens de viering van het eeuwfeest bezochten tweehonderdtweeënveertig oud-leerlingen hun vroegere school. Op 3 mei 2006 bezocht koning Albert II het instituut en onthulde het kunstwerk op de kop van 't Sas.

title: Koninklijk Werk IBIS

wikitext:
[[Bestand:Bredene Ibis 27-11-2022 11-36-31.jpg|miniatuur|Het schoolschip IBIS in Bredene]]
[[Bestand:Bredene_Koninklijk_Werk_IBIS_26-11-2022_15-17-34.jpg|miniatuur|De gebouwen van het Koninklijk Werk IBIS aan de Prinses Elisabethlaan te Bredene (2022)]]
'''Koninklijk Werk IBIS''' is een instituut in de Belgische gemeente [[Bredene]], meer bepaald in de wijk [[Sas-Slijkens]]. Het instituut werd in [[1906]] door prins Albert opgericht, de latere [[Albert I van België|koning Albert I]]. Oorspronkelijk was het doel om kinderen met achterstand uit maritieme milieus en [[Wees (kind)|wezen]] van [[Visserij|vissers]] een zeemansopleiding te geven.

== Huidige opdracht en doelstelling ==
Het instituut geeft de haar toevertrouwde kinderen, met een vaak getekend verleden, volle aandacht en begeleiding om zich te kunnen ontplooien in een maritieme sfeer als leer- en leefkader. Zowel onvoorwaardelijke totaalzorg, permanente opvang, maatschappelijke hulpverlening en nazorg wordt aangeboden. Het internaat en de school die voorziet in lager onderwijs, secundair onderwijs 1e en 2e graad en Maritieme Technieken Dek maken dit mogelijk. De school behoort tot het vrij gesubsidieerd, niet confessioneel onderwijs.

== Historiek ==
De stichtingsvergadering van het instituut ging op 6 juli 1906 door op het stadhuis van Oostende. De prins had In [[Liverpool]] een Brits schoolschip gekocht, de IBIS waarin men de activiteiten van het instituut onderbracht. Op 29 augustus 1908 bezocht hij, samen met zijn echtgenote prinses Elisabeth de school terwijl de lessen bezig waren.

=== Financiering ===
Prins Albert en een aantal weldoeners brachten initieel de nodige fondsen bij elkaar. Een directeur van het kursaal van Oostende organiseerde in 1906 een galafeest waarbij een toenmalig bekende operabariton [[Jean Noté]] en [[Enrico Caruso]] optraden. Het feest leverde meer dan 50.000 Belgische Frank op (1.250 Euro), een aanzienlijke som op dat ogenblik. Het bedrag werd integraal aan de school geschonken. Een tweede concert volgde in 1909. In 1908 werd IBIS een [[Coöperatieve vennootschap|coöperatieve vennootschap met beperkte aansprakelijkheid]] waarvan het sociaal fonds 500.000 Belgische Frank bedroeg, verdeeld in honderd aandelen van vijfduizend Belgische Frank. [[Ernest Solvay]] was een van de aandeelhouders.

In 1927 vomde men deze vennootschap om in een [[vereniging zonder winstoogmerk]].
[[Bestand:Koninklijk Werk IBIS internaat 26-01-2023.jpg|miniatuur|Het internaat in 2023]]

=== Schoolschip IBIS ===
[[Bestand:Bernard Vandenberghe De Ibisjongen Bredene (213919) 26-11-2022 15-17-52.jpg|miniatuur|''De Ibisjongen'' (Bernard Vandenberghe) aan het gebouw (2022)]]
IBIS werd in 1886-87 gebouwd en had nooit dienst gedaan. Het was een [[Korvet|oorlogskorvet]] van de [[Royal Navy|Britse marine]], ''Albacore'' gedoopt. De stoommachines werden verwijderd om plaats te maken voor de studiezaal. De kanonnen haalde men ook weg en de geschutspoorten werden verwijderd en vervangen door vensters.

Het instituut onderbrengen in een schip had meerdere voordelen. Men bespaarde zo op de kosten voor de eerste installatie. Het versterkte of behield de band die de leerlingen hadden met de zee en maakte hem vertrouwd met het leven aan boord van een schip. Langer in open lucht zijn bracht ook voordelen voor de gezondheid van de kinderen.

Op het achterdek werd een 16 m² grote ontvangstzaal ingericht. De studiezaal, 15 m lang diende ook als refter. Er was plaats voor 60 leerlingen. Er werden meerdere schoolschepen aangekocht; het laatste was IBIS IX.

=== Opleiding ===
Een vissersopleiding bestond er bijna niet voor de 20e eeuw. De vorming steunde op ervaring die vaak van vader op zoon werd doorgegeven. In 1886 startte men in Oostende met een visserijklas die aan het basisonderwijs was gehecht. Andere kustgemeentes volgden. Toen [[Stoommachine|stoommachines]] en [[Verbrandingsmotor|verbrandingsmotoren]] hun intrede deden, werd verder doorgedreven opleiding nodig. De ondernemingen die zich met visserij bezig hielden, kwamen destijds niet tegemoet aan deze vraag.

Gemiddeld deed het schoolschip 25 reizen per jaar met zes leerlingen aan boord, aangeduid via een beurtrol, voor een periode van 80 dagen.

=== Wijzigingen ===
[[Bestand:Bredene Koninklijk Werk Ibis Internaat 24-03-2023 12-50-44.jpg|miniatuur|Internaat]]
Het onderwijs werd later ook voorzien voor probleemkinderen en in een verdere fase maritiem onderwijs voor iedereen. In 1925 werd de [[driemaster]] IBIS I voor een deel verlaten en verhuisden een aantal activiteiten naar een gebouw (zie afbeelding) met internaat in [[Eclecticisme|ecclectische]] stijl op de landtong tussen het [[Kanaal Brugge-Oostende|kanaal Gent-Oostende]] en de [[Noordede]]. Het was een voormalige brouwerij uit 1897. Aanpalende rijhuizen werden gesloopt en vervangen door nieuwbouw in aansluitende bouwtrant.

In 1925 kocht men een nieuw opleidingsschip aan, de IBIS VIII, of O.178.<ref>{{Citeer web |url=https://www.vliz.be/cijfers_beleid/zeevisserij/ship.php?id=720 |titel=Array |bezochtdatum=2023-01-05 |werk=www.vliz.be |taal=nl|archiefurl=https://web.archive.org/web/20230105090118/https://www.vliz.be/cijfers_beleid/zeevisserij/ship.php?id=720|archiefdatum=2023-01-05}}</ref> Het was een stalen zeilschip, gebouwd door [[Cockerill Yards]] in [[Hoboken (Antwerpen)|Hoboken]]. In 1947 werd het verkocht. De vastliggende driemasterschoener IBIS I herdoopte men in 1926 tot C''ommandant Bultinck''.<ref>{{Citeer web |url=https://www.beeldbankkusterfgoed.be/m/fc2889b9358e443ca0b9a0ab86c69f784be83aea0eea41dfa4d514e0bc811917 |titel=Schip "Commandant Bultinck" van de leerlingen van de Ibis {{!}} Kusterfgoed |bezochtdatum=2023-01-05 |werk=www.beeldbankkusterfgoed.be |taal=nl|archiefurl=https://web.archive.org/web/20230105090122/https://www.beeldbankkusterfgoed.be/m/fc2889b9358e443ca0b9a0ab86c69f784be83aea0eea41dfa4d514e0bc811917|archiefdatum=2023-01-05}}</ref>

In 1936 werd een [[trawler]] op stapel gezet die in 1937 in dienst kwam als schoolschip onder de naam O.179 of IBIS IX.

== Tweede Wereldoorlog ==
[[Bestand:Koninklijk Werk IBIS Sam (opvoeder) 29-04-2023 11-11-25.jpg|miniatuur|Sam, een opvoeder]]
Men besloot op 15 mei 1940, vijf dagen na de [[België in de Tweede Wereldoorlog|Duitse inval in België]], de school te sluiten. In augustus bezetten het [[Wehrmacht|Duitse leger]] de lokalen terwijl het internaat weer heropend was. Men verhuisde voor korte tijd naar een voormalige kliniek <nowiki>''Cappoen''</nowiki> aan het [[kanaal Gent-Brugge]] te [[Hertsberge]]. Na strubbelingen met de eigenaar van het gebouw trok men naar een meelfabriek aan de Singel te Brugge.

Na de oorlog werden de activiteiten hervat in Bredene. Van de beide schepen, IBIS VIII en IX die naar Engeland waren gevaren, wist men niets.

== Naoorlogse periode ==
In 1949, na een carrière van 42 jaar, ging directeur G. Cambier op rust. Zijn opvolgers pasten de leerstof aan zodat het tegemoet kwam aan het opgelegde leerprogramma van 1947. Leerkachten gingen les volgen aan de Zeevaartschool te Oostende om zich in de nieuwe leerstof te bekwamen. Hieruit volgde de oprichting in 1960 van een technische afdeling als visserijschool met volledig dagonderwijs. Voorbij was de tijd van zeilschepen, stoomtreilers en eigen vastliggend opleidingsschip.

Bij de viering van het vijftigjarig bestaan in 1956 richtte men een oud-leerlingenbond op. De schoolpactwet van 1959 verplichtte tot de aparte uitbouw van lager en lager secundair zeevisserijonderwijs. In 1961 wierf men een [[Maatschappelijk assistent|sociaal assistente]] aan.

Een [[Staatshervorming (België)|staatshervorming]] leidde in 1981 tot de oprichting van een Vlaamse regering, [[Regering-Geens I|Gaston Geens I]] genoemd. Het zeevisserijonderwijs werd hierdoor van het federaal niveau overgedragen naar de [[Vlaamse Gemeenschap]], waarbij de vorige federale verbintenissen integraal werden overgenomen.

==Infrastructuurwerken==
De gezondheidsinspectie in 1954 noopte tot dringende aanpassingswerken aan de infrastructuur. Het geplande openluchtzwembad kwam er niet maar men voorzag wel de ombouw van de Patriazaal van de vroegere zusterschool tot turnzaal die er in 1957 kwam. In 1955 werd centrale verwarming aangelegd, samen met de installatie van stortbaden, ligbaden, voetbaden en wastafels. Het voormalige klooster, naast de ambtswoning, kon IBIS in 1964 aankopen.

De [[Baileybrug]] die de kop van het Sas met Oostende verbond, werd in 1984 vervangen door een geprefabriceerde [[Voorgespannen beton|voorgespannen betonnen]] brugelement, gekend als de ''Ibisbrug''.

In 1992 stelde voorzitter admiraal André Schlim de verdere uitbreiding van de infrastructuur voor. Het omvatte de sloop van de gebouwen aan de Prinses Elisabethlaan 3, 4 en 5 om plaats te maken voor een  nieuwbouw met leefkamers, een polyvalente zaal, een naaiatelier en een bergruimte. De aangekochte panden in 1990 waaronder de voormalige rijksschool en de afgebrande feestzaal werden ook gesloopt.

Het nieuwe weekend- en vakantieverblijf ''Huis André Schlim'' aan de Prinses Elisabethlaan 13 was in 2002 afgewerkt. Het werd een thuis voor kinderen die permanent op IBIS wonen. De woning aan de Prinses Elisabethlaan 6 richtte men in als sociale dienst.

Het schooljaar 2006-2007 zag de uitbreiding van het instituut via [[erfpacht]] van het huis gelegen aan de Prinses Elisabethlaan 14. Het internaat bestond vanaf dan uit zeven leefgroepen: de Jantjes, de Zeemaats, de Lavers, de Scheepsjongens, de Matrozen, de Cadetten en de Aspiranten.

=== Nieuwe verblijfsinstelling ===
Al in de zestiger jaren van de twintigste eeuw drong zich vernieuwing van de bestaande gebouwen op. Men zocht een nieuwe locatie gezien er plannen waren voor de bouw van een nieuwe [[Lijst van zeesluizen|zeesluis]] ter hoogte van Bredene-Sas, waardoor het IBIS-gebouw zou verdwijnen. In 1971 verwierf men een 10.700 m² groot terrein langs de Taboralaan maar dit project bleek financieel niet haalbaar. Toen ook de bouw van de zeesluis werd afgevoerd, kon IBIS op zijn vertrouwde plek blijven.

Na jaren wachten kwam men tot een masterplan dat de werken in jaren spreidde zodat het financieel haalbaar werd. Prioritair was het bouwen van een nieuwe verblijfsinstelling en de renovatie van het oorspronkelijk IBIS-gebouw. Onder de leiding van architect Jef Baekelandt kwam  het betonnen skelet in september 1984 klaar. De ingebruikstelling van het gebouw volgde in september 1985. In 1987 startten de werken om het oude IBIS-begouw te renoveren. In 1986 bevolkten negentig leerlingen IBIS, samen met veertig voltijdse en vijf gedeeltelijk terwerkgestelde personeelsleden. De Mariaschool herbergde twee klaslokalen waarvan de renovatie in 1987 was afgerond.

== Rationalisatie zeevisserijonderwijs ==
De Vlaamse Gemeenschap voorzag in 1990 dat het zeevisserijonderwijs ingepast moest in de nieuwe onderwijsstructuur. IBIS voldeed niet, zoals andere visserijscholen, aan de opgelegde leerlingennormen. Minister Daniël Coens bezocht IBIS in september 1990 om antwoorden te vinden. Op 17 juli 1991 werd een nieuwe overeenkomst afgesloten nadat de samenwerking met onder meer het [[Centrum voor Maritieme Opleidingen]] werd geïntensifieerd. Een bijzondere opdracht voor IBIS werd  opgenomen in de nieuwe overeenkomst: ''instaan voor de opvoeding en verzorging, voeding en kleding van de toevertrouwde kinderen''. IBIS bleef voortaan permanent open, ook tijdens weekends en vakanties voor kinderen die thuis niet konden worden opgevangen.

In 1994 ontsnapte IBIS aan een nieuwe rationalisatieronde en fusie omwille van haar specifieke, sociale karakter en gesloten pedagogisch systeem. In 2001 gaf men de aanzet tot de integratie van de [[Informatica|informatica-]] en [[Informatietechnologie|communicatietechnologie]]. In 2002 koos men voor een [[draadloos netwerk]] en internetverbinding voor een twintigtal laptops. Op 29 maart 2004 bezocht [[Mathilde d'Udekem d'Acoz|prinses Mathilde]] IBIS.

== IBISjongen ==
Het kunstwerk ''De IBISjongen'' werd in 2006 geplaatst ter ere van het honderdjarig jubileum. Tijdens de viering van het eeuwfeest bezochten tweehonderdtweeënveertig oud-leerlingen hun vroegere school. Op 3 mei 2006 bezocht koning [[Albert II van België|Albert II]] het instituut en onthulde het kunstwerk op de ''kop van 't Sas''.

==Externe link==
* [http://www.ibiswerk.be/ Website Koninklijk Werk IBIS]

{{Appendix|2='''Literatuur'''
* ''Het koninklijk Werk IBIS - studie over de hervormingen van het onderwijs'', 111 pagina's - door Robert Coelus, 14 juli 1972
* ''Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen - Inventaris van het bouwkundig erfgoed gemeente Bredene'', uitgave Vlaamse Overheid
* ''Ibis 1909-2006 Een koninklijk verhaal'' - Philip Declercq - uitgegeven door Koninklijk Werk IBIS vzw - {{ISBN|978-90-9021742-0}}
----
'''Referenties'''
{{References}}}}
{{Commonscat|Koninklijk Werk Ibis (Bredene)}}

[[Categorie:Bredene]]
[[Categorie:Onderwijs in West-Vlaanderen]]


text:
# Les Bréseux
Les Bréseux is een gemeente in het Franse departement Doubs (regio Bourgogne-Franche-Comté) en telt 404 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Montbéliard.

## Geografie
De oppervlakte van Les Bréseux bedraagt 7,4 km², de bevolkingsdichtheid is 54,6 inwoners per km².

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: Les Bréseux

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Les Bréseux
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Bourgogne-Franche-Comté]]
| departement = [[Doubs (departement)|Doubs]] (25)
| depnr = 25
| arrondissement = [[Arrondissement Montbéliard|Montbéliard]]
| kanton = [[Kanton Maîche|Maîche]]
| jaar = 1999
| inwoners = 404
| dichtheid = 54,6
| oppervlakte = 7,4
| water =
| latitudeGraden = 47
| latitudeMinuten = 16
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 6
| longitudeMinuten = 49
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 25091
| postcode = 25120
| netnummer =
| hoogteligging = 570 - 910
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
| image = Les Bréseux, vus de la route de Maîche.jpg
}}
'''Les Bréseux''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Doubs (departement)|Doubs]] (regio [[Bourgogne-Franche-Comté]]) en telt 404 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Montbéliard|Montbéliard]].

== Geografie ==
De oppervlakte van Les Bréseux bedraagt 7,4 km², de bevolkingsdichtheid is 54,6 inwoners per km².
[[Bestand:25091-Les Bréseux-Sols.png|thumb |left |400px |Kaart van de gemeente met de belangrijkste infrastructuur, bodemgebruik en omliggende gemeenten]]{{Clearleft}}

== Demografie ==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).<br />
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=25091}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

== Externe links ==
* {{Link INSEE|id=25091}}
{{commonscat}}

{{Coor title dms|47|16|0|N|6|49|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

{{DEFAULTSORT:Les Breseux}}
[[Categorie:Gemeente in Doubs]]

title: Situering

Regio: Bourgogne-Franche-Comté

Departement: Doubs (25)

Arrondissement: Montbéliard

Kanton: Maîche

Coördinaten: 47° 16′ NB, 6° 49′ OL

title: Algemeen

title: Overig

Website: Officiële website

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Doubs

title: Foto's

Portaal: Frankrijk


text:
# Aletia abdominalis
Aletia abdominalis is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1856 door Walker.

title: Aletia abdominalis

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Aletia abdominalis''
| afbeelding =
| familie = [[Uilen (vlinders)|Noctuidae]] (Uilen)
| onderfamilie = [[Hadeninae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Aletia]]''
| w-naam = ''Aletia abdominalis''
| auteur = Walker
| datum = 1856
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Aletia abdominalis''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Uilen (vlinders)|uilen (Noctuidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1856 door Walker.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Aletia|abdominalis]]

title: Aletia abdominalis

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Noctuidae (Uilen)

Onderfamilie: Hadeninae

Geslacht: Aletia

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Saint-Front-sur-Nizonne
Saint-Front-sur-Nizonne is een gemeente in het Franse departement Dordogne (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 135 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Nontron.

## Geografie
De oppervlakte van Saint-Front-sur-Nizonne bedraagt 13,6 km², de bevolkingsdichtheid is 9,9 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Saint-Front-sur-Nizonne met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: Saint-Front-sur-Nizonne

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Saint-Front-sur-Nizonne
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Nouvelle-Aquitaine]]
| departement = [[Dordogne (departement)|Dordogne]] (24)
| depnr = 24
| arrondissement = [[Arrondissement Nontron|Nontron]]
| kanton = [[Kanton Périgord Vert Nontronnais|Périgord Vert Nontronnais]]
| jaar = 1999
| inwoners = 135
| dichtheid = 9,9
| oppervlakte = 13,6
| water =
| latitudeGraden = 45
| latitudeMinuten = 29
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 0
| longitudeMinuten = 38
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 24411
| postcode = 24300
| netnummer =
| hoogteligging = 153 - 263
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
| image = Saint-Front-sur-Nizonne.jpg
| caption = Kerk van Saint-Front-sur-Nizonne
}}
'''Saint-Front-sur-Nizonne''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Dordogne (departement)|Dordogne]] (regio [[Nouvelle-Aquitaine]]) en telt 135 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Nontron|Nontron]].

==Geografie==
De oppervlakte van Saint-Front-sur-Nizonne bedraagt 13,6 km², de bevolkingsdichtheid is 9,9 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=24411}}

==Demografie==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).<br />
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=24411}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

==Externe links==
* {{Link INSEE|id=24411}}

{{Commonscat}}
{{Coor title dms|45|29|0|N|0|38|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Gemeente in Dordogne]]

title: Situering

Regio: Nouvelle-Aquitaine

Departement: Dordogne (24)

Arrondissement: Nontron

Kanton: Périgord Vert Nontronnais

Coördinaten: 45° 29′ NB, 0° 38′ OL

title: Algemeen

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Dordogne

title: Foto's

Foto's: Kerk van Saint-Front-sur-Nizonne


text:
# Conseil départemental
De Conseil départemental (Nederlands: departementale raad) is de volksvertegenwoordiging binnen ieder afzonderlijk Frans departement. Bij deze verkiezingen vormt ieder Frans kanton een kieskring. De leden van de Conseil départemental worden via algemeen, enkelvoudig kiesrecht in twee rondes voor een mandaat van zes jaar gekozen, twee per kanton. Tot 2015 was dat een lid per kanton, waarbij iedere drie jaar telkens de helft van het totaal aantal mandaten conseillers départementaux opnieuw werd gekozen. Deze verkiezingen worden daarom ook wel (officieel tot 2015) élections cantonales (kantonsverkiezingen) genoemd, en sindsdien élections départementales (departementale verkiezingen).
Sinds de invoering van de decentralisatiewetten in 1982 en in 2004 is de macht van de conseils départementaux binnen het Franse politieke bestel toegenomen. Het gekozen Conseil départemental kiest uit zijn midden een Commission permanente (permanente commissie), bestaande uit een voorzitter (Président du Conseil départemental) en enkele ondervoorzitters (Vice-présidents du Conseil départemental). De voorzitter van de Conseil départemental is het hoofd van het politiek bestuur van het departement.
Tot maart 2015 werd de naam Conseil général (Nederlands: algemene of generale raad) gehandhaafd. Tot januari 2019 (toen Parijs een collectivité à statut particulier werd) was de Conseil de Paris zowel een gemeenteraad als een departementale raad, gekozen onder een gemeentelijk systeem.
Conseil général de la Corse
Op 1 januari 2018 fuseerden de departementsraden van Corse-du-Sud en Haute-Corse met de Collectivité territoriale de Corse tot de Collectivité de Corse. Op 1 januari 2021 werden de departementsraden van Bas- en Haut-Rhin samengevoegd tot de Conseil départemental d'Alsace.

title: Conseil départemental

wikitext:
[[File:Le conseil départemental (Mamoudzou, Mayotte) (34746660561).jpg|thumb|Het gebouw van de ''Conseil départemental'' van [[Mayotte]] in de [[Indische Oceaan]]]]
De '''''Conseil départemental''''' (Nederlands: departementale raad) is de [[volksvertegenwoordiging]] binnen ieder afzonderlijk [[Departementen van Frankrijk|Frans departement]]. Bij deze [[Verkiezingen in Frankrijk|verkiezingen]] vormt ieder [[Kanton (Frankrijk)|Frans kanton]] een [[kieskring]]. De leden van de ''Conseil départemental'' worden via [[Algemeen kiesrecht|algemeen, enkelvoudig kiesrecht]] in twee rondes voor een mandaat van zes jaar gekozen, twee per [[Lijst van kantons per departement|kanton]]. Tot 2015 was dat een lid per kanton, waarbij iedere drie jaar telkens de helft van het totaal aantal [[Mandaat|mandaten]] ''conseillers départementaux'' opnieuw werd gekozen. Deze verkiezingen worden daarom ook wel (officieel tot 2015) ''élections cantonales'' (kantonsverkiezingen) genoemd, en sindsdien ''élections départementales'' (departementale verkiezingen).

Sinds de invoering van de [[decentralisatie]]wetten in 1982 en in 2004 is de macht van de ''conseils départementaux'' binnen het Franse politieke bestel toegenomen. Het gekozen ''Conseil départemental'' kiest uit zijn midden een ''Commission permanente'' (permanente commissie), bestaande uit een voorzitter (''Président du Conseil départemental'') en enkele ondervoorzitters (''Vice-présidents du Conseil départemental''). De voorzitter van de ''Conseil départemental'' is het hoofd van het politiek bestuur van het [[Departementen van Frankrijk|departement]].

Tot maart 2015 werd de naam '''''Conseil général''''' (Nederlands: algemene of generale raad) gehandhaafd. Tot januari 2019 (toen [[Parijs]] een ''collectivité à statut particulier'' werd) was de ''Conseil de Paris'' zowel een gemeenteraad als een departementale raad, gekozen onder een gemeentelijk systeem.
Conseil général de la Corse

Op 1 januari 2018 fuseerden de departementsraden van [[Corse-du-Sud]] en [[Haute-Corse]] met de Collectivité territoriale de Corse tot de ''Collectivité de Corse''. Op 1 januari 2021 werden de departementsraden van [[Bas-Rhin|Bas]]- en [[Haut-Rhin]] samengevoegd tot de ''Conseil départemental d'Alsace''.

==Zie ook==
*[[Bestuurlijke indeling van Frankrijk]]

[[Categorie:Departement van Frankrijk]]
[[Categorie:Politiek in Frankrijk]]


text:
# Presto Studios
Presto Studios, Inc. was een Amerikaans computerspelontwikkelaar die werd opgericht in 1991. Presto Studios werd het meest bekend om de bekroonde spelserie The Journeyman Project uit 1993.
In augustus 2002 stopte Presto de ontwikkeling van nieuwe spellen na de uitgave van de Xbox-titel Whacked!.

## Geschiedenis
Presto Studios werd in 1991 opgericht door acht afgestudeerden van de Universiteit van Californië in San Diego, waaronder directeur Michel Kripalani. Gefascineerd door de wereld van computerspellen werkten ze aan een eerste ontwerp van het spel The Journeyman Project. Dit avonturenspel kwam uit in 1993 en werd een succes. Er kwamen twee vervolgdelen en een remake.
De studio werkte ook in opdracht van andere uitgevers, zoals Bandai, Activision, en Ubisoft.
Dankzij het succes had de studio in 2001 vijfenveertig medewerkers in dienst. In 1996 waren er plannen voor het produceren van speciale effecten voor films, maar deze werden niet gerealiseerd.
Presto Studios stopte in 2002 met de ontwikkeling van toekomstige computerspellen. Hoewel het bedrijf geen schulden had, gaf directeur Kripalani als redenen de stijgende kosten van de productie, felle concurrentie, en de opkomst van spellen voor spelcomputers vergeleken met de markt voor pc-spellen.

## Ontwikkelde spellen
- The Journeyman Project (1993)
- The Journeyman Project: Turbo! (1994, remake)
- The Journeyman Project 2: Buried in Time (1995)
- The Journeyman Project: Pegasus Prime (1997)
- Gundam 0079: The War for Earth (1997)
- The Journeyman Project 3: Legacy of Time (1998)
- Star Trek: Hidden Evil (1999)
- The Journeyman Project Trilogy (1999)
- Stephen King's F13: Ctrl, Alt, ...Shiver (1999)
- Myst Masterpiece edition (2000, als uitgever voor Macintosh)
- Myst III: Exile (2001)
- Myst Trilogy (2002)
- Whacked! (2002)
- Myst IV: Revelation (gelimiteerde editie) (2004, als uitgever)
- The Journeyman Project 3: Legacy of Time - 10th Anniversary Edition (2009)

title: Presto Studios

wikitext:
{{Infobox bedrijf
| naam               = Presto Studios, Inc.
| logo               =
| afbeelding         =
| onderschrift       =
| oprichting         = 1991
| opheffing          = 2002
| oprichter          =
| eigenaar           =
| locatie            = [[Encinitas]]
| land               = {{US}}
| slogan             =
| sleutelfiguren     = Michel Kripalani (CEO)
| werknemers         = 45 (2001)
| producten          = [[Computerspel]]len
| industrie          = [[Computerspelindustrie]]
| website            =
| portaal2           = Computerspellen
}}

'''Presto Studios, Inc.''' was een [[Verenigde Staten (hoofdbetekenis)|Amerikaans]] [[computerspelontwikkelaar]] die werd opgericht in 1991. Presto Studios werd het meest bekend om de bekroonde spelserie ''The Journeyman Project'' uit 1993.

In augustus 2002 stopte Presto de ontwikkeling van nieuwe spellen na de uitgave van de [[Xbox]]-titel ''Whacked!''.

== Geschiedenis ==
Presto Studios werd in 1991 opgericht door acht afgestudeerden van de [[Universiteit van Californië - San Diego|Universiteit van Californië in San Diego]], waaronder directeur Michel Kripalani. Gefascineerd door de wereld van computerspellen werkten ze aan een eerste ontwerp van het spel ''[[The Journeyman Project]]''.<ref>{{en}}[https://web.archive.org/web/20160409183737/http://presto.tommyyune.com/presto/abouthistory97.html Presto Origins (1991-97)] The Presto Journey</ref> Dit [[avonturenspel]] kwam uit in 1993 en werd een succes. Er kwamen twee vervolgdelen en een remake.

De studio werkte ook in opdracht van andere uitgevers, zoals [[Bandai (bedrijf)|Bandai]], [[Activision]], en [[Ubisoft]].

Dankzij het succes had de studio in 2001 vijfenveertig medewerkers in dienst. In 1996 waren er plannen voor het produceren van speciale effecten voor films, maar deze werden niet gerealiseerd.

Presto Studios stopte in 2002 met de ontwikkeling van toekomstige computerspellen. Hoewel het bedrijf geen schulden had, gaf directeur Kripalani als redenen de stijgende kosten van de productie, felle concurrentie, en de opkomst van spellen voor spelcomputers vergeleken met de markt voor pc-spellen.<ref>{{en}}{{Citeer web |url=http://legacy.sandiegouniontribune.com/news/business/20020831-9999_1b31presto.html |titel=Local video game-maker Presto closes despite being debt-free |auteur=Kim Peterson |uitgever=San Diego Tribune |datum=2002-08-31}}</ref>

== Ontwikkelde spellen ==
* ''[[The Journeyman Project]]'' (1993)
* ''The Journeyman Project: Turbo!'' (1994, remake)
* ''[[The Journeyman Project 2: Buried in Time]]'' (1995)
* ''[[The Journeyman Project: Pegasus Prime]]'' (1997)
* ''Gundam 0079: The War for Earth'' (1997)
* ''[[The Journeyman Project 3: Legacy of Time]]'' (1998)
* ''Star Trek: Hidden Evil'' (1999)
* ''The Journeyman Project Trilogy'' (1999)
* ''Stephen King's F13: Ctrl, Alt, ...Shiver'' (1999)
* ''[[Myst Masterpiece edition]]'' (2000, als uitgever voor [[Apple Macintosh|Macintosh]])
* ''[[Myst III: Exile]]'' (2001)
* ''Myst Trilogy'' (2002)
* ''Whacked!'' (2002)
* ''[[Myst IV: Revelation]]'' (gelimiteerde editie) (2004, als uitgever)
* ''The Journeyman Project 3: Legacy of Time - 10th Anniversary Edition'' (2009)

== Externe links ==
* [http://presto.yune.me Presto Studios archief]
* {{Link MobyGames computerspelbedrijf}}

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia |taal=fr |titel=Presto Studios |oldid=137534520 |datum=20170521}}
----
{{References}}
}}

[[Categorie:Amerikaans computerspelbedrijf]]

title: Presto Studios, Inc.

Sleutelfiguren: Michel Kripalani (CEO)

Land: Verenigde Staten

Hoofdkantoor: Encinitas

Producten: Computerspellen

Industrie: Computerspelindustrie

Portaal: Economie · Computerspellen


text:
# Profvoetballer van het Jaar 1993
Het gala van de Profvoetballer van het Jaar 1993 werd georganiseerd op 16 mei 1993 in Brussel. Pär Zetterberg, die door RSC Anderlecht aan Sporting Charleroi werd verhuurd, won de Belgische voetbaltrofee voor het eerst.

## Winnaars
In het seizoen 1992/93 werd Pär Zetterberg voor het tweede jaar op rij door RSC Anderlecht uitgeleend aan Sporting Charleroi. De Zweedse middenvelder groeide bij de Zebra's uit tot een sterkhouder en schakelde op weg naar de bekerfinale, die Charleroi uiteindelijk zou verliezen van Standard Luik, onder meer Anderlecht uit. Ook op de laatste speeldag van de competitie wonnen de Henegouwers van landskampioen Anderlecht. Enkele uren later werd Zetterberg voor de eerste keer in zijn carrière uitgeroepen tot Profvoetballer van het Jaar. Na het seizoen 1992/93 keerde de Zweed terug naar Anderlecht.
Walter Meeuws, die een jaar eerder nog tweede was geworden in de verkiezing van Trainer van het Jaar, ging in 1993 wel aan de haal met de prijs. De 42-jarige trainer bereikte met Antwerp FC de finale van de Europacup II, ondanks heel wat strubbelingen binnen de club en een dispuut met voorzitter Eddy Wauters. Na het seizoen 1992/93 ruilde de trainer Antwerp in voor AA Gent.
Michaël Goossens brak in het seizoen 1992/93 door bij Standard Luik. De 19-jarige aanvaller was goed voor zeven doelpunten en werd met Standard niet alleen vicekampioen maar ook bekerwinnaar. Hij werd de eerste speler van de Rouches die verkozen werd tot Jonge Profvoetballer van het Jaar.
Hoewel Club Brugge in het seizoen 1992/93 geen prijs wist te veroveren, wist doelman Dany Verlinden zich meermaals in de kijker te spelen. De 30-jarige keeper met de kleine gestalte werd in 1993 voor de eerste keer opgeroepen voor de nationale ploeg en werd voor de eerste keer in zijn carrière verkozen tot Keeper van het Jaar.
Alphonse Constantin kreeg voor het tweede jaar op rij de prijs voor Scheidsrechter van het Jaar.

## Uitslag

### Profvoetballer van het Jaar
| Nr. | Land            | Winnaar        | Club               |
| --- | --------------- | -------------- | ------------------ |
| 1.  | Vlag van Zweden | Pär Zetterberg | Sporting Charleroi |

### Keeper van het Jaar
| Nr. | Land            | Winnaar        | Club        |
| --- | --------------- | -------------- | ----------- |
| 1.  | Vlag van België | Dany Verlinden | Club Brugge |

### Trainer van het Jaar
| Nr. | Land            | Winnaar       | Club       |
| --- | --------------- | ------------- | ---------- |
| 1.  | Vlag van België | Walter Meeuws | Antwerp FC |

### Jonge Profvoetballer van het Jaar
| Nr. | Land            | Winnaar          | Club          |
| --- | --------------- | ---------------- | ------------- |
| 1.  | Vlag van België | Michaël Goossens | Standard Luik |

### Scheidsrechter van het Jaar
| Nr. | Land            | Winnaar             |
| --- | --------------- | ------------------- |
| 1.  | Vlag van België | Alphonse Constantin |

title: Profvoetballer van het Jaar 1993

wikitext:
Het gala van de '''[[Profvoetballer van het Jaar]] 1993''' werd georganiseerd op [[16 mei]] [[1993]] in [[Brussel (stad)|Brussel]]. [[Pär Zetterberg]], die door [[RSC Anderlecht]] aan [[Sporting Charleroi]] werd verhuurd, won de [[België (hoofdbetekenis)|Belgische]] voetbaltrofee voor het eerst.

==Winnaars==
In het seizoen 1992/93 werd [[Pär Zetterberg]] voor het tweede jaar op rij door [[RSC Anderlecht]] uitgeleend aan [[Sporting Charleroi]]. De Zweedse middenvelder groeide bij de Zebra's uit tot een sterkhouder en schakelde op weg naar de bekerfinale, die Charleroi uiteindelijk zou verliezen van [[Standard Luik]], onder meer Anderlecht uit. Ook op de laatste speeldag van de competitie wonnen de Henegouwers van landskampioen Anderlecht. Enkele uren later werd Zetterberg voor de eerste keer in zijn carrière uitgeroepen tot ''Profvoetballer van het Jaar''.<ref name="zet">[http://archives.lesoir.be/zetterberg-plus-fort-que-rambo-charleroi-2-_t-19930517-Z06RR4.html?queryand=zetterberg&firstHit=30&by=10&when=-2&begYear=1993&begMonth=03&begDay=01&endYear=1993&endMonth=09&endDay=24&sort=dateasc&rub=TOUT&pos=31&all=111&nav=1 Zetterberg plus fort que Rambo] Le Soir, 17 mei 1993</ref> Na het seizoen 1992/93 keerde de Zweed terug naar Anderlecht.

[[Walter Meeuws]], die een jaar eerder nog tweede was geworden in de verkiezing van ''[[Belgisch Trainer van het Jaar (voetbal)|Trainer van het Jaar]]'', ging in 1993 wel aan de haal met de prijs. De 42-jarige trainer bereikte met [[Antwerp FC]] de finale van de [[Europacup II (voetbal)|Europacup II]], ondanks heel wat strubbelingen binnen de club en een dispuut met voorzitter [[Eddy Wauters]]. Na het seizoen 1992/93 ruilde de trainer Antwerp in voor [[AA Gent]].

[[Michaël Goossens]] brak in het seizoen 1992/93 door bij [[Standard Luik]]. De 19-jarige aanvaller was goed voor zeven doelpunten en werd met Standard niet alleen vicekampioen maar ook bekerwinnaar. Hij werd de eerste speler van de Rouches die verkozen werd tot ''[[Jonge Profvoetballer van het Jaar]]''.

Hoewel [[Club Brugge]] in het seizoen 1992/93 geen prijs wist te veroveren, wist doelman [[Dany Verlinden]] zich meermaals in de kijker te spelen. De 30-jarige keeper met de kleine gestalte werd in 1993 voor de eerste keer opgeroepen voor de nationale ploeg en werd voor de eerste keer in zijn carrière verkozen tot ''[[Keeper van het Jaar]]''.

[[Alphonse Constantin]] kreeg voor het tweede jaar op rij de prijs voor ''[[Scheidsrechter van het Jaar]]''.

==Uitslag==
===Profvoetballer van het Jaar===
{| width=60%
| width=50% align=left valign=top |
{| class="wikitable"
|- bgcolor="#efefef"
! Nr. !! Land !! Winnaar !! Club
|-----
|1.||{{SE-VLAG}} || [[Pär Zetterberg]] || [[Sporting Charleroi]]
|----
|}
|}

===Keeper van het Jaar===
{| width=60%
| width=50% align=left valign=top |
{| class="wikitable"
|- bgcolor="#efefef"
! Nr. !! Land !! Winnaar !! Club
|-----
|1.||{{BE-VLAG}} || [[Dany Verlinden]] || [[Club Brugge]]
|-----
|}
|}

===Trainer van het Jaar===
{| width=60%
| width=50% align=left valign=top |
{| class="wikitable"
|- bgcolor="#efefef"
! Nr. !! Land !! Winnaar !! Club
|-----
|1.||{{BE-VLAG}} || [[Walter Meeuws]] || [[Antwerp FC]]
|-----
|}
|}

===Jonge Profvoetballer van het Jaar===
{| width=60%
| width=50% align=left valign=top |
{| class="wikitable"
|- bgcolor="#efefef"
! Nr. !! Land !! Winnaar !! Club
|-----
|1.||{{BE-VLAG}}|| [[Michaël Goossens]] || [[Standard Luik]]
|-----
|}
|}

===Scheidsrechter van het Jaar===
{| width=60%
| width=50% align=left valign=top |
{| class="wikitable"
|- bgcolor="#efefef"
! Nr. !! Land !! Winnaar
|-----
|1.||{{BE-VLAG}} || [[Alphonse Constantin]]
|-----
|}
|}

==Zie ook==
*[[Jonge Profvoetballer van het Jaar]]
*[[Belgisch Trainer van het Jaar (voetbal)|Belgisch Trainer van het Jaar]]
*[[Scheidsrechter van het Jaar]]
*[[Keeper van het Jaar]]
*[[Fair-Playprijs]]

{{Appendix}}
{{Navigatie nationaal voetballer van het jaar (UEFA)|}}
{{Navigatie Profvoetballer van het Jaar}}

[[Categorie:Profvoetballer van het Jaar]]
[[Categorie:Voetbal in 1993]]


text:
# Melichthys indicus
Melichthys indicus is een straalvinnige vissensoort uit de familie van trekkervissen (Balistidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1973 door John Ernest Randall en Wolfgang Klausewitz.

title: Melichthys indicus

wikitext:
{{Taxobox straalvinnige
| titelweergave = cursief
| naam = ''Melichthys indicus''
| afbeelding = Melichthys niger.jpg
| afbeeldingtekst = ''Melichthys indicus''
| orde = [[Kogelvisachtigen|Tetraodontiformes]] (Kogelvisachtigen)
| familie = [[Trekkervissen|Balistidae]] (Trekkervissen)
| geslacht = ''[[Melichthys]]''
| auteur = Randall & Klausewitz
| datum = 1973
| haakjes =
| worms = 219882
| synoniem = * ''Melichtys indicus'' Randall & Klausewitz, 1973
}}
'''''Melichthys indicus''''' is een [[straalvinnigen|straalvinnige]] [[vissen (dieren)|vissensoort]] uit de familie van [[trekkervissen]] (Balistidae).<ref>{{Link FishBase species|genus=Melichthys|species=indicus|month=10|year=2011}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1973 door John Ernest Randall en Wolfgang Klausewitz.

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2011|10|22}}

[[Categorie:Trekkervissen]]

title: Melichthys indicus

Stam: Chordata (Chordadieren)

Superklasse: Osteichthyes (Beenvisachtigen)

Klasse: Actinopterygii (Straalvinnigen)

Orde: Tetraodontiformes (Kogelvisachtigen)

Familie: Balistidae (Trekkervissen)

Geslacht: Melichthys

title: Synoniemen

Portaal: Biologie · Vissen


text:
# Cinco Ranch
Cinco Ranch is een plaats (census-designated place) in de Amerikaanse staat Texas, en valt bestuurlijk gezien onder Fort Bend County en Harris County.

## Demografie
Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 11.196.

## Geografie
Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van
12,8 km², geheel bestaande uit land.

## Plaatsen in de nabije omgeving
De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 16 km rond Cinco Ranch.

title: Cinco Ranch

wikitext:
{{Infobox plaats Verenigde Staten
| naam=Cinco Ranch
| staat=Texas
| county=[[Fort Bend County (Texas)|Fort Bend County]] en [[Harris County (Texas)|Harris County]]
| bevolking=11196
| datum=2000
| oppervlak=12.8
| water=0.0
| lat_deg = 29
| lat_min = 44
| lat_sec = 29
| lon_deg = 95
| lon_min = 45
| lon_sec = 30
| hoogte=
| code=14929
| type=CDP
| detailkaart=
}}
'''Cinco Ranch''' is een plaats ([[census-designated place]]) in de [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] staat [[Texas (staat)|Texas]], en valt bestuurlijk gezien onder [[Fort Bend County (Texas)|Fort Bend County]] en [[Harris County (Texas)|Harris County]].

==Demografie==
Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 11.196.<ref>{{Bronvermelding inwonertal plaats Verenigde Staten/2000}}</ref>

==Geografie==
Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een [[oppervlakte]] van
12,8 km², geheel bestaande uit land.

==Plaatsen in de nabije omgeving==
De onderstaande figuur toont nabijgelegen [[woonplaats|plaatsen]] in een [[Straal (wiskunde)|straal]] van 16 km rond Cinco Ranch.
{{Afbeelding label begin|image=Blank map.svg|position= relative| float=left|width=400|caption=Plaatsen in de omgeving}}
{{Afbeelding label|x=0.5|y=0.5|scale=400|text=[[Bestand:Map pointer black.svg|20px|Cinco Ranch]]'''Cinco Ranch'''}}
{{Afbeelding label|x=0.770|y=0.726|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|12px|Plaats met 2954 inwoners (2000)]][[Four Corners (Texas)|Four Corners]] (13 km)}}
{{Afbeelding label|x=0.141|y=0.659|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|8px|Plaats met 716 inwoners (2000)]][[Fulshear (Texas)|Fulshear]] (14 km)}}
{{Afbeelding label|x=0.326|y=0.340|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|18px|Plaats met 11775 inwoners (2000)]][[Katy (Texas)|Katy]] (8 km)}}
{{Afbeelding label|x=0.763|y=0.649|scale=400|text=[[Bestand:Dot-yellow.svg|20px|Plaats met 30831 inwoners (2000)]][[Mission Bend (Texas)|Mission Bend]] (11 km)}}
{{Afbeelding label|x=0.573|y=0.861|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|18px|Plaats met 13551 inwoners (2000)]][[Pecan Grove (Texas)|Pecan Grove]] (13 km)}}
{{Afbeelding label eind}}{{Clearleft}}

== Externe link ==
* {{Link city-data.com|Cinco-Ranch|Texas}}

{{Appendix}}
{{Coor title dms|29|44|29|N|95|45|30|W|region:US_type:city(11196)_scale:50000}}

[[Categorie:Plaats in Texas]]

title: Situering

County: Fort Bend County en Harris County

Type plaats: Census-designated place

Staat: Texas

title: Algemeen

- water: 0,0 km²

title: Overig

Portaal: Verenigde Staten