text:
# Georges-Émile Lebacq
Georges-Émile Lebacq (Jemappes, 26 september 1876 - Brugge, 4 augustus 1950) was een Belgisch impressionistisch en postimpressionistisch kunstschilder.

## Levensloop

### Jeugd in de avant-garde
Lebacq begon in 1896, op 19-jarige leeftijd, met het schilderen van voornamelijk portretten (de zeldzame doeken uit die periode bevinden zich allen in het Musée des Beaux-Arts (BAM) van Bergen (België)). Hij publiceerde op hetzelfde ogenblik in het jonge tijdschrift Le Coq Rouge, een symbolistisch tijdschrift, gesticht door Hubert Krains, schrijver en Waals militant en Emile Verhaeren, dichter en schrijver. Hij ontmoette er James Ensor die enkele artikels en enkele toonaangevende editorialen in de geest van het tijdschrift schreef, Maurice Maeterlinck, Louis Delattre en Hubert Stiernet.
In 1899 was Lebacq betrokken bij de oprichting van het tijdschrift Le Thyrse in Brussel (genoemd naar een beroemd dionysiastisch voorwerp dat Baudelaire beschreef in Le Spleen de Parijs). Hij maakte samen met André Baillon, Émile Lejeune, Pol Stievenart, Léopold Rosy, Fernand Urbain en Charles Viane deel uit van het redactiecomité en schreef artikels over schilderkunst en gedichten. Lebacq ontmoette er opnieuw de dichter Emile Verhaeren, de schrijver Camille Lemonnier (die peter was van Le Thyrse), Hubert Krains, Jules Destrée, schrijver en politicus, en nog anderen. Hij publiceerde gedurende deze periode twee dichtbundels, Nuits Subversives, een ontoegankelijke serie van gedichten in prozavorm (1897) en Irrésolvables, een bundel van gedichten in "nieuwe" stijl (1899).

### Op zoek naar zonnige landschappen
Na een tijd geaarzeld te hebben tussen een schrijvers- en dichtersloopbaan en die van schilder, verliet Lebacq Le Thyrse in 1907 om zich volledig te wijden aan de schilderkunst.
Hij reisde samen met zijn vrouw en zijn kinderen naar Algerije, naar Italië en meer bepaald naar Venetië, en naar het Midden-Oosten waar hij de uit Cannes afkomstige schilder Louis Pastour (1876-1948) ontmoette en er vriendschap mee sloot. Lebacq verbleef in de Villa des Orchidées, niet ver van het met een olijfgaard begroeide Domain des Collettes dat Pierre-Auguste Renoir op 28 juni 1907 had gekocht om het te redden van de afbraak. Hij schilderde voornamelijk in Frankrijk; zelfs na een aantal korte verblijven in België en meer bepaald in Vlaanderen om er te schilderen keerde Lebacq telkens terug naar Frankrijk. Hij keerde een laatste maal terug na de Tweede Wereldoorlog, ging naar Brugge en stierf er. Hij werd begraven op het kerkhof van Wenduine aan de Belgische kust.
In tegenstelling tot zijn eerste werken (vooral portretten), die doordrongen zijn van het classicisme van de schilders van het einde van de 19de eeuw, zijn de werken uit de periode 1907-1920 duidelijk impressionistisch van aard. Dit is het geval met werken zoals Femme assise dans une allée, 1918, (BAM van Bergen), Lumière d'été à Cagnes sur mer, circa 1918 (privécollectie) of Le Repos en Terrasse (privécollectie).
Het is niet zeker dat Lebacq een autodidactisch schilder was. Als tekenaar van portretten, pastels en aquarellen was hij in elk geval een leerling aan de Académie Julian in Parijs in 1920. Hij kreeg er les van de schilders Adolphe Déchenaud et Henri Royer.

### De Grote Oorlog
Tijdens de Grote Oorlog werd de schilder in 1915 oorlogsvrijwilliger op bijna 40-jarige leeftijd. Hij ging naar Calais en in 1917 werd hij toegevoegd aan de Generale Staf in De Panne (Groot Algemeen Kwartier) als legerschilder in de befaamde Artistieke Sectie van het Belgische leger te velde. Er waren 26 frontschilders in deze sectie waaronder Fernand Allard l'Olivier, Alfred Bastien, Léon Huygens, Armand Massonet en Pierre Paulus.
Tijdens de oorlog nam hij deel aan de tentoonstelling over de schilders van het Belgische front (Zwitserland, 1917).
Lebacq kwam beproefd uit de oorlog. Bij zijn terugkeer in Brugge was zijn atelier geplunderd en verwoest. Het werk van dertien jaar was vernietigd, al zijn doeken, zijn tekeningen en zijn etsen waren door de Duitsers meegenomen in 1915. Een map met 93 schetsen en een olieverfschilderij op postkaart werden teruggevonden tijdens een openbare verkoop in Hamburg in oktober 2006.
Hij begon nochtans opnieuw te schilderen met een volledig nieuwe palet en had de ambitie om een schilder van kerkgebouwen te worden.

### De schilder en de zachte harmonie
Zo wordt Lebacq gedefinieerd door een kunstcriticus.
Lebacq maakte aquarellen, rode krijttekeningen, pastels, houtskooltekeningen (het is de houtskooltekening die me leerde schilderen zei hij steeds), hij schilderde onder andere Abandon, waarvoor hij de prijs van de jury kreeg op het Salon des Artistes Français van 1927, Rue du Corbeau, Vieilles maisons à Furnes of nog La Femme au miroir. Hij stelde zijn werken dikwijls tentoon voor de laatste oorlog op het Salon des Artistes Français of in het Grand Palais in Parijs.
Georges-Émile Lebacq was de vriend van Hubert Krains en van Hubert Stiernet waarvoor hij enkele verhalen illustreerde.
In Frankrijk bezocht Lebacq geregeld Denys Puech, een beeldhouwer en directeur van de Villa Medecis van 1921 tot 1933 en verkozen tot lid van de Académie des Beaux-Arts in 1905 en de operazanger Charles Panzéra (1896-1976) waarbij zijn dochter Henriette zanglessen volgde. Aan hem droeg hij het glasraam Portret van Panzéra op.
Een retrospectieve tentoonstelling had plaats in het Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM) (België) in 1957. Verscheidene werken hangen tegenwoordig in het BAM van Bergen.

## Werken
Deze lijst is niet volledig. Sommige doeken of tekeningen zijn verdwenen. De anderen bevinden zich in het Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM) (België), in het Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis in Brussel, in het Musée de la Vénerie
in Senlis (Oise), in het Musée Renoir en in het Musée du Château Grimaldi in Cagnes-sur-Mer. De meerderheid van de werken maakt echter deel uit van privécollecties.
De werken van de schilder waren zelden te vinden op de kunstmarkt. Emma Lebacq, echtgenote van de schilder, die een gefortuneerd persoon was, aanvaardde dat Lebacq zijn lichaam en ziel wijdde aan zijn schilderkunst maar niet dat hij dit commercieel zou uitbuiten.

### Belgische periode
Over Veurne in 1933 schreef hij : De winter heeft bij ons een zeer typerend karakter en in Vlaanderen lijkt de hemel groter in de polders waar de gekleurde huizen zo weinig boven de grond uitsteken en de horizon enkel onderbroken wordt door grote wilgenkoppen.
- Petite dune (Wenduine - Vlaanderen)
- Une Ferme en Flandre (Vlaanderen), privécollectie
- Pignon à Reninghe (Reninge - Vlaanderen)
- La rue du Corbeau (Brugge - Vlaanderen)
- Neige (Brugge - Vlaanderen), schets, privécollectie
- Chaland à Bruges (Brugge - Vlaanderen) Tekening
- Canal à Bruges (Brugge - Vlaanderen) Pastel, Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM)
- A Knocke (Knokke - Vlaanderen) Tekening

### Provencaalse periode
Vanaf 1907 verbleef Lebacq in Antibes en in Cagnes-sur-Mer in de Villa des Orchidées vlak bij het domein van Pierre-Auguste Renoir. Hij realiseerde er verscheidene houtskooltekeningen, aquarellen en doeken met olijfbomen en olijfgaarden.
- Rochers - Matinée, La Bocca (Alpes Maritimes)
- L'olivier, Cros-de-Cagnes (Alpes Maritimes), Musée Renoir in Cagnes-sur-Mer
- Sous les Oliviers, Cros-de-Cagnes (Alpes Maritimes), Museum van Cagnes-sur-Mer in het Château Grimaldi
- Lumière d'été à Cagnes sur mer, privécollectie
- La Jarre Bleue, Cagnes-sur-Mer (Alpes Maritimes), Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis, Brussel (België)
- A Cros-de-Cagnes (Alpes Maritimes), een doek dat hij voor de eerste keer tentoonstelde op het Driejaarlijks Salon van Brussel in 1914 in het gezelschap van James Ensor die op zijn beurt Étonnement du masque Wouse, Masques scandalisés en Vengeance de Hop-Frog tentoonstelde, privécollectie
- Nuit (Saint-Paul-du-Var) tekening et pastel, privécollectie

### Terugkeer naar België in de Grote Oorlog
Terug in België maakt Lebacq verscheidene donkere schilderijen en vooral houtskooltekeningen van de oorlog in de streek van Ieper.
- La Maison Bombardée, 1917 (Boerderij in West-Vlaanderen aan het IJzerfronf), privécollectie
- Front de l'Yser in 1917 (Vlaanderen), privécollectie
- Ruines à Reninghe 1917 (Reninge, Vlaanderen), privécollectie

### Vertrek naar Frankrijk na de oorlog
Lebacq vestigt zich in Vaux-le-Pénil vlak bij Melun (Seine-et-Marne)
- L'inondation - La Seine à Vaux le Pénil (Seine-et-Marne), privécollectie
- Le Chemin de la Mare des Champs (Vaux-le-Pénil)
- Saint Liesne (Vaux-le-Pénil)
- Coin de Parc (Vaux-le-Pénil), Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis, Brussel (België)
- La rue Couvet (Vaux-le-Pénil), schets
- Soir (Vaux-le-Pénil)

### Verhuis
Lebacq verbleef in Chamant (Oise) vlak bij Senlis.
- Abandon (Chamant - Oise), privécollectie
- La Meule - Temps Gris à Chamant (Chamant - Oise)
- Rue - (Chamant - Oise), privécollectie
- La Mare Forêt d'Halatte (Oise), privécollectie
- A la Corne du Parc - Soir à Chamant (Chamant - Oise)
- Meules au soleil (Chamant - Oise)
- Conte de Fées - Forêt d'Halatte (Oise)
- Route - Balagny (Oise)
- Le Miroir d'eau - Château d'Ognon (Ognon - Oise), Musée de la Vénerie in Senlis
- Silence - Château d'Ognon (Ognon - Oise)
- Poème d'Automne dans le Parc du Château d'Ognon (Ognon - Oise)
- Effet de Neige (Chamant - Oise)
- Le Braconnier (Forêt d'Halatte)
- Place de Saint Frambourg (Senlis - Oise) Tekening, Musée de la Vénerie in Senlis
- La Rue de la Tonnellerie (Senlis - Oise) Tekening, Musée de la Vénerie in Senlis
- Escalier dans le parc d'Ognon (Ognon - Oise) Tekening, Musée de la Vénerie in Senlis
- Meules et chemin à Chamant Tekening, Musée de la Vénerie in Senlis
- Escalier dans le jardin d'Ognon (Ognon - Oise) Tekening, Musée de la Vénerie in Senlis

### Verblijf in Bretagne
Verder verbleef Lebacq in Saint-Jacut-de-la-Mer vlak bij Saint-Malo
- Pointe de la Goule aux Fées (Saint-Enogat - Ille-et-Vilaine), privécollectie
- Vaguelettes - Saint Jacut - Ille-et-Vilaine
- Le Port de Saint Jacut - Ille-et-Vilaine
- Les Ebiens - Saint Jacut - Ille-et-Vilaine

### Periode in Quercy
In Gourdon (Lot) et Carennac (Lot)
- Chemin à Carennac (Carennac - Lot), Privécollectie
- Le Cloître (Carennac - Lot), Privécollectie
- Le Pont de Carennac (Lot)
- Le Vieil escalier (Carennac - Lot), Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM) (België)
- L'Hôte invisible (Carennac - Lot), Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM) (België)
- Dordogne - Vue sur Castelnau Bretenoux (Lot)
- Une Rue à Gourdon (Lot)

- Decoratie in de basiliek van Rocamadour (Lot), Franse historische personen : Roland, Sint-Lodewijk, Jan II, Karel IV, Filips van den Elzas, Hendrik II, Blanca van Castilië, Lodewijk XI, Maria van Luxemburg

- Glasraam van de kerk van Creysse (Lot)
- Glasraam van het hoofdaltaar van de kerk van Goudou (Lot) : "La décollation de Saint Jean le Baptiste"
- Glasraam van het hoofdaltaar van de kerk van Mayrac (Lot) : "Saint Martin partageant son manteau"

Omdat hij vele doeken schilderde in de streek van de Lot en de Dordogne werd Georges Émile Lebacq al snel de schilder van de Quercy genoemd.
- De zeer gelovige schilder ondertekende sommige van zijn doeken door het bijvoegen van het symbool van de vis van de eerste christenen :

Ichtus in het oud-grieks, de geheime code van de vervolgde christenen in de oudheid is een acroniem van:
- Ι (I) : ΙΗΣΟΥΣ (IÊSOUS) Jezus
- Χ (KH, CH) : ΧΡΙΣΤΟΣ (KHRISTOS) Christus
- Θ (TH) : ΘΕΟΥ (THEOU) van God
- Υ (U) : ΥΙΟΣ (HUIOS) zoon
- Σ (S) : ΣΩΤΗΡ Sôter (SÔTÊR) Redder.

### Stillevens
- La Théière bleue
- Cuivre et Pommes
- La Théière Noire
- Le Monstre, Musée des Beaux-Arts van Bergen (BAM) (België)
- La Nappe à carreaux
- Pâtissons
- Courges et Aubergines
- Pommes (Coin de Table)
- Deux Pommes
- La Pie morte, Privécollectie
- La Belle Pêche
- Le Confiturier ancien
- Fruits, Privécollectie
- Pommes et Fèves

### Portretten
- Le Portrait Bleu, Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM) (België)
- Portrait (Étude), Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM) (België)
- Portrait de M.M., Chanoine d'Assises, Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM) (België)
- Autoportrait (zelfportret), Privécollectie
- Autoportrait dans son atelier avec sa palette et sa blouse (zelfportret), Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis, Brussel (België)
- Portrait de Mme Georges Lebacq, privécollectie
- Portrait de Mademoiselle Lebacq, Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis, Brussel (België)
- Portrait de Georges Lebacq (Fils) enfant, privécollectie
- Portrait de Georges Lebacq (Fils) enfant (houtskool), privécollectie
- Portrait d'Henri Lebacq (Fils), privécollectie
- Portrait du Peintre, privécollectie

### Allerlei
- Lebacq nam vanaf de oprichting in 1899 deel aan het kunsttijdschrift Le Thyrse (Brussel) en maakte gedurende meerdere jaren deel uit van het redactiecomité.
- Hij publiceerde twee dichtbundels over ontoegankelijke gedichten in proza en dichterlijke verhalen: Nuits Subversives in 1897 en Irrésolvables in 1899
- Hij verzorgde de illustraties van "Contes à la Nichée" van Hubert Stiernet 1909
- Hij verzorgde de illustraties van "Petits Contes en sabot" van Louis Delattre 1923
- Hij verzorgde de illustraties van het boek "Sur la Route de Jérusalem" van Clément Teulières 1934
- Hij maakte het glasraam van het hoofdaltaar van de Chapelle Saint-Lazare (ziekenhuis van Senlis, Oise): La resurrection de Lazare
- Allegorisch fresco: les Fleuves (1937) voor de Wereldtentoonstelling van 1937 te Parijs (Paviljoen van de stad Parijs Musée d'Art Moderne)

## Tentoonstellingen
- Tentoonstelling op het Salon de l'Association des Beaux-Arts de Cannes - 1911
- Tentoonstelling op het Driejaarlijks Salon (Brussel) - 1914
- Tentoonstelling van de werken van schilder Georges Émile Lebacq in de Galerie du Journal (Parijs) - 1923
- Tentoonstelling op het Salon des Artistes Français elk jaar gedurende de periode 1920-1935
- Tentoonstelling van de werken van schilder Georges Émile Lebacq in de Galerie d'art (Brussel) - 1928
- Retrospectieve tentoonstelling van de werken van schilder Georges Émile Lebacq in de Galerie Véronèse (Parijs) - 1955
- Rretrospectieve tentoonstelling van de werken van schilder Georges Émile Lebacq in het Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM)(België) - 1957

title: Georges-Émile Lebacq

wikitext:
{{Infobox kunstenaar
| naam           = Georges-Émile Lebacq
| afbeelding     = Autoportrait par Georges-Émile Lebacq (1914).jpg
| onderschrift   = Georges-Émile Lebacq, zelfportret, 1914
| geboren        = [[26 september]] [[1876]]
| overleden      = [[4 augustus]] [[1950]]
| land           = [[België]]
| beroep         = [[kunstschilder]]
| stijl          = [[impressionisme]], [[postimpressionisme]]
| website        =
}}

'''Georges-Émile Lebacq''' ([[Jemappes (plaats)|Jemappes]], [[26 september]] [[1876]] - [[Brugge]], [[4 augustus]] [[1950]]) was een [[België|Belgisch]] [[impressionisme|impressionistisch]] en [[postimpressionisme|postimpressionistisch]] [[kunstschilder]].

== Levensloop ==
=== Jeugd in de avant-garde ===
Lebacq begon in 1896, op 19-jarige leeftijd, met het schilderen van voornamelijk portretten (de zeldzame doeken uit die periode bevinden zich allen in het [[Musée des Beaux-Arts (Bergen)|Musée des Beaux-Arts]] (BAM) van [[Bergen (België)|Bergen]] (België)). Hij publiceerde op hetzelfde ogenblik in het jonge tijdschrift ''Le Coq Rouge'', een [[symbolisme|symbolistisch]] tijdschrift, gesticht door [[Hubert Krains]], schrijver en Waals militant en [[Emile Verhaeren]], dichter en schrijver. Hij ontmoette er [[James Ensor]] die enkele artikels en enkele toonaangevende editorialen in de geest van het tijdschrift schreef, [[Maurice Maeterlinck]], [[Louis Delattre]] en [[Hubert Stiernet]].

In 1899 was Lebacq betrokken bij de oprichting van het tijdschrift ''Le Thyrse'' in Brussel (genoemd naar een beroemd dionysiastisch voorwerp dat [[Baudelaire]] beschreef in ''Le Spleen de Parijs''). Hij maakte samen met [[André Baillon]], [[Émile Lejeune]], [[Pol Stievenart]], [[Léopold Rosy]], [[Fernand Urbain]] en [[Charles Viane]] deel uit van het redactiecomité en schreef artikels over schilderkunst en gedichten. Lebacq ontmoette er opnieuw de dichter [[Emile Verhaeren]], de schrijver [[Camille Lemonnier]] (die peter was van Le Thyrse), [[Hubert Krains]], [[Jules Destrée]], schrijver en politicus, en nog anderen. Hij publiceerde gedurende deze periode twee dichtbundels, ''Nuits Subversives'', een ontoegankelijke serie van gedichten in prozavorm (1897) en ''Irrésolvables'', een bundel van gedichten in "nieuwe" stijl (1899).

=== Op zoek naar zonnige landschappen ===
Na een tijd geaarzeld te hebben tussen een schrijvers- en dichtersloopbaan en die van schilder, verliet Lebacq Le Thyrse in 1907 om zich volledig te wijden aan de schilderkunst.

Hij reisde samen met zijn vrouw en zijn kinderen naar [[Algerije]], naar [[Italië]] en meer bepaald naar [[Venetië (stad)|Venetië]], en naar het [[Midden-Oosten]] waar hij de uit [[Cannes]] afkomstige schilder [[Louis Pastour]] (1876-1948) ontmoette en er vriendschap mee sloot. Lebacq verbleef in de ''Villa des Orchidées'', niet ver van het met een [[olijf]]gaard begroeide ''Domain des Collettes'' dat [[Pierre-Auguste Renoir]] op 28 juni 1907 had gekocht om het te redden van de afbraak. Hij schilderde voornamelijk in Frankrijk; zelfs na een aantal korte verblijven in België en meer bepaald in Vlaanderen om er te schilderen keerde Lebacq telkens terug naar Frankrijk. Hij keerde een laatste maal terug na de [[Tweede Wereldoorlog]], ging naar [[Brugge]] en stierf er. Hij werd begraven op het [[Kerkhof (kerk)|kerkhof]] van [[Wenduine]] aan de [[Belgische kust]].

In tegenstelling tot zijn eerste werken (vooral portretten), die doordrongen zijn van het [[classicisme]] van de schilders van het einde van de 19de eeuw, zijn de werken uit de periode 1907-1920 duidelijk impressionistisch van aard. Dit is het geval met werken zoals ''Femme assise dans une allée'', 1918, (BAM van Bergen), ''Lumière d'été à Cagnes sur mer'', circa 1918 (privécollectie) of ''Le Repos en Terrasse'' (privécollectie).

Het is niet zeker dat Lebacq een autodidactisch schilder was. Als tekenaar van portretten, pastels en aquarellen was hij in elk geval een leerling aan de [[Académie Julian]] in [[Parijs]] in 1920. Hij kreeg er les van de schilders [[Adolphe Déchenaud]] et [[Henri Royer]]<ref>Le Salon 1927 - 140ème Exposition Officielle des Beaux-Arts - Société des Artistes Français - Grand Palais des Champs-Elysées</ref>.

=== De Grote Oorlog ===
Tijdens de [[Eerste Wereldoorlog|Grote Oorlog]] werd de schilder in 1915 [[oorlogsvrijwilliger]] op bijna 40-jarige leeftijd. Hij ging naar Calais en in 1917 werd hij toegevoegd aan de [[Generale Staf]] in [[De Panne]] (Groot Algemeen Kwartier) als legerschilder in de befaamde ''Artistieke Sectie van het Belgische leger te velde''. Er waren 26 [[frontschilder]]s in deze sectie waaronder [[Fernand Allard l'Olivier]], [[Alfred Bastien]], [[Léon Huygens]], [[Armand Massonet]] en [[Pierre Paulus]].

Tijdens de oorlog nam hij deel aan de tentoonstelling over de schilders van het Belgische front (Zwitserland, 1917).

Lebacq kwam beproefd uit de oorlog. Bij zijn terugkeer in [[Brugge]] was zijn atelier geplunderd en verwoest. Het werk van dertien jaar was vernietigd, al zijn doeken, zijn tekeningen en zijn etsen waren door de Duitsers meegenomen in 1915. Een map met 93 schetsen en een olieverfschilderij op postkaart werden teruggevonden tijdens een openbare verkoop in [[Hamburg]] in oktober 2006.<ref>[http://www.artnet.com/artist/424730783/georges-emile-lebacq.html www.artnet.com].</ref>

Hij begon nochtans opnieuw te schilderen met een volledig nieuwe palet en had de ambitie om een schilder van kerkgebouwen te worden.

=== De schilder en de zachte harmonie ===
Zo wordt Lebacq gedefinieerd door een kunstcriticus<ref>in ''Les Artistes d'Aujourd'hui'', artikel van Franz Nivil, 15 april 1928</ref>.

Lebacq maakte aquarellen, rode krijttekeningen, pastels, houtskooltekeningen (''het is de houtskooltekening die me leerde schilderen'' zei hij steeds), hij schilderde onder andere ''Abandon'', waarvoor hij de prijs van de jury kreeg op het ''Salon des Artistes Français'' van 1927, ''Rue du Corbeau'', ''Vieilles maisons à Furnes'' of nog ''La Femme au miroir''. Hij stelde zijn werken dikwijls tentoon voor de [[Tweede Wereldoorlog|laatste oorlog]] op het ''Salon des Artistes Français'' of in het [[Grand Palais]] in Parijs.

Georges-Émile Lebacq was de vriend van [[Hubert Krains]] en van [[Hubert Stiernet]] waarvoor hij enkele verhalen illustreerde<ref>Illustratie van "Contes à la Nichée" van Hubert Stiernet 1909 - Éditions Lebègue - Brussel</ref>.

In Frankrijk bezocht Lebacq geregeld [[Denys Puech]], een beeldhouwer en directeur van de [[Villa Medecis]] van 1921 tot 1933 en verkozen tot lid van de [[Académie des Beaux-Arts]] in 1905 en de operazanger [[Charles Panzéra]] (1896-1976) waarbij zijn dochter Henriette zanglessen volgde. Aan hem droeg hij het glasraam ''Portret van Panzéra'' op.

Een retrospectieve tentoonstelling had plaats in het Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM) (België) in 1957. Verscheidene werken hangen tegenwoordig in het BAM van Bergen.

== Werken ==
Deze lijst is niet volledig. Sommige doeken of tekeningen zijn verdwenen. De anderen bevinden zich in het Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM) (België), in het [[Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis]] in Brussel, in het Musée de la Vénerie
in Senlis (Oise), in het Musée Renoir en in het Musée du Château Grimaldi in [[Cagnes-sur-Mer]]. De meerderheid van de werken maakt echter deel uit van privécollecties.

De werken van de schilder waren zelden te vinden op de kunstmarkt. Emma Lebacq, echtgenote van de schilder, die een gefortuneerd persoon was, aanvaardde dat Lebacq zijn lichaam en ziel wijdde aan zijn schilderkunst maar niet dat hij dit commercieel zou uitbuiten.

=== Belgische periode ===
[[Bestand:Neige-Bruges-1910.JPG|thumb|250px|left| ''Neige à [[Brugge|Bruges]]'' door Georges Émile Lebacq, 1910, olieverf op doek, 21,2 x 29,5 cm
]]
Over [[Veurne]] in 1933 schreef hij : ''De winter heeft bij ons een zeer typerend karakter en in Vlaanderen lijkt de hemel groter in de polders waar de gekleurde huizen zo weinig boven de grond uitsteken en de horizon enkel onderbroken wordt door grote wilgenkoppen.''

* ''Petite dune'' ([[Wenduine]] - Vlaanderen)
* ''Une Ferme en Flandre'' (Vlaanderen), privécollectie
* ''Pignon à Reninghe'' ([[Reninge]] - Vlaanderen)
* ''La rue du Corbeau'' ([[Brugge]] - Vlaanderen)
* ''Neige'' (Brugge - Vlaanderen), schets, privécollectie
* ''Chaland à Bruges'' (Brugge - Vlaanderen) Tekening
* ''Canal à Bruges'' (Brugge - Vlaanderen) Pastel, Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM)
* ''A Knocke'' ([[Knokke]] - Vlaanderen) Tekening
{{Clearleft}}

=== Provencaalse periode ===
[[Bestand:CrosdeCagnes.JPG|thumb|left|'' A [[Cros-de-Cagnes]]'' door Georges Émile Lebacq, 1914, olieverf op doek, 69,5 x 74,5 cm]]
Vanaf 1907 verbleef Lebacq in [[Antibes]] en in [[Cagnes-sur-Mer]] in de ''Villa des Orchidées'' vlak bij het domein van [[Pierre-Auguste Renoir]]. Hij realiseerde er verscheidene [[houtskool]]tekeningen, [[aquarel]]len en doeken met [[olijfboom|olijfbomen]] en olijfgaarden.

[[Bestand:Lumière-d'été-Vaux-Le-Pénil.JPG|thumb|left|'' Lumière d'été à Cagnes sur mer'' door Georges Émile Lebacq, circa 1918-1919, olieverf op doek, 28 x 35,2 cm]]

* ''Rochers - Matinée'', La Bocca (Alpes Maritimes)
* ''L'olivier'', [[Cros-de-Cagnes]] (Alpes Maritimes), [[Musée Renoir]] in Cagnes-sur-Mer
* ''Sous les Oliviers'', Cros-de-Cagnes (Alpes Maritimes), Museum van Cagnes-sur-Mer in het [[Château Grimaldi (Cagnes)|Château Grimaldi]]
* ''Lumière d'été à Cagnes sur mer'', privécollectie
* ''La Jarre Bleue'', Cagnes-sur-Mer (Alpes Maritimes), [[Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis]], Brussel (België)
* ''A Cros-de-Cagnes'' (Alpes Maritimes), een doek dat hij voor de eerste keer tentoonstelde op het [[salon (bijeenkomst)|Driejaarlijks Salon van Brussel]] in 1914 in het gezelschap van [[James Ensor]] die op zijn beurt ''Étonnement du masque Wouse'', ''Masques scandalisés'' en ''Vengeance de Hop-Frog'' tentoonstelde, privécollectie
* ''Nuit'' (Saint-Paul-du-Var) tekening et pastel, privécollectie
{{Clearleft}}

=== Terugkeer naar België in de Grote Oorlog ===
[[Bestand:La Maison Bombardée (Front de Flandre 1917).jpg|thumb|250px|left|'' La Maison Bombardée'' door Georges Émile Lebacq, 1917, aquarel op karton, 26 x 39 cm]]

Terug in België maakt Lebacq verscheidene donkere schilderijen en vooral houtskooltekeningen van de oorlog in de streek van [[Ieper]].

* ''La Maison Bombardée'', 1917 (Boerderij in West-Vlaanderen aan het IJzerfronf), privécollectie
* ''[[IJzerfront|Front de l'Yser]]'' in 1917 (Vlaanderen), privécollectie
* ''Ruines à Reninghe'' 1917 ([[Reninge]], Vlaanderen), privécollectie

[[Bestand:Le Front de l'Yser (Flandre) par Georges-Émile Lebacq.jpg|thumb|left|''[[IJzerfront|Front de l'Yser]]'' door Georges Émile Lebacq, 1917, olieverf op hout, 32,5 x 41 cm]]
[[Bestand:Ruines à Reninghe-1917.JPG|thumb|'' Ruines à Reninghe'' door Georges Émile Lebacq, 1917, olieverf op doek, 38 x 55 cm]]
{{Clearleft}}

=== Vertrek naar Frankrijk na de oorlog ===
[[Bestand:Inondation - La Seine à Vaux le Pénil - Seine et Marne 1924.jpg |thumb|'' Inondation - La Seine à Vaux le Pénil (Seine et Marne)'' door Georges Émile Lebacq, 1924, olieverf op hout, 27 x 35 cm]]

Lebacq vestigt zich in [[Vaux-le-Pénil]] vlak bij [[Melun]] ([[Seine-et-Marne]])

* ''L'inondation - La Seine à Vaux le Pénil'' (Seine-et-Marne), privécollectie
* ''Le Chemin de la Mare des Champs'' (Vaux-le-Pénil)
* ''Saint Liesne'' (Vaux-le-Pénil)
* ''Coin de Parc'' (Vaux-le-Pénil), [[Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis]], Brussel (België)
* ''La rue Couvet'' (Vaux-le-Pénil), schets
* ''Soir'' (Vaux-le-Pénil)
{{Clearleft}}

=== Verhuis ===
[[Bestand:Meules à Chamant en Hiver-1933.jpg|thumb|250px|right|''Meules à Chamant (Oise) en Hiver'' door Georges Émile Lebacq, 1928, olieverf op doek, 24,5 x 33,5 cm]]
[[Bestand:Rue-à-Chamant-1928.JPG|thumb|250px|right|''Soir à Chamant (Oise)'' door Georges Émile Lebacq, 1928, olieverf op doek, 50,5 x 61 cm]]

Lebacq verbleef in [[Chamant]] (Oise) vlak bij [[Senlis (Oise)|Senlis]].

* ''Abandon'' (Chamant - Oise), privécollectie
* ''La Meule - Temps Gris à Chamant'' (Chamant - Oise)
* ''Rue'' - (Chamant - Oise), privécollectie
* ''La Mare Forêt d'Halatte'' (Oise), privécollectie
* ''A la Corne du Parc - Soir à Chamant'' (Chamant - Oise)
* ''Meules au soleil'' (Chamant - Oise)
* ''Conte de Fées'' - Forêt d'Halatte (Oise)
* ''Route'' - Balagny (Oise)
* ''Le Miroir d'eau'' - [[Château d'Ognon]] ([[Ognon (Oise)|Ognon]] - Oise), [[Musée de la Vénerie]] in Senlis
* ''Silence'' - Château d'Ognon (Ognon - Oise)
* ''Poème d'Automne dans le Parc du Château d'Ognon'' (Ognon - Oise)
* ''Effet de Neige'' (Chamant - Oise)
* ''Le Braconnier'' (Forêt d'Halatte)
* ''Place de Saint Frambourg'' (Senlis - Oise) Tekening, Musée de la Vénerie in Senlis
* ''La Rue de la Tonnellerie'' (Senlis - Oise) Tekening, Musée de la Vénerie in Senlis
* ''Escalier dans le parc d'Ognon'' (Ognon - Oise) Tekening, Musée de la Vénerie in Senlis
* ''Meules et chemin à Chamant'' Tekening, Musée de la Vénerie in Senlis
* ''Escalier dans le jardin d'Ognon'' (Ognon - Oise) Tekening, Musée de la Vénerie in Senlis

=== Verblijf in Bretagne ===
Verder verbleef Lebacq in [[Saint-Jacut-de-la-Mer]] vlak bij [[Saint-Malo]]

* ''Pointe de la Goule aux Fées'' ([[Saint-Enogat]] - [[Ille-et-Vilaine]]), privécollectie
* ''Vaguelettes'' - Saint Jacut - Ille-et-Vilaine
* ''Le Port de Saint Jacut'' - Ille-et-Vilaine
* ''Les Ebiens'' - Saint Jacut - Ille-et-Vilaine

=== Periode in Quercy ===
[[Bestand:Chemin-Carennac.JPG|thumb|250px|left|''Chemin à Carennac (Lot)'' door Georges Émile Lebacq, circa 1933-1935, olieverf op hout, 32,5 x 41 cm]]

In [[Gourdon (Lot)]] et [[Carennac]] (Lot)

* ''Chemin à Carennac'' (Carennac - Lot), Privécollectie
* ''Le Cloître'' (Carennac - Lot), Privécollectie
* ''Le Pont de Carennac'' (Lot)
* ''Le Vieil escalier'' (Carennac - Lot), Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM) (België)
* ''L'Hôte invisible'' (Carennac - Lot), Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM) (België)
* ''Dordogne - Vue sur Castelnau Bretenoux'' (Lot)
* ''Une Rue à Gourdon'' (Lot)

* Decoratie in de basiliek van [[Rocamadour]] (Lot), Franse historische personen : Roland, Sint-Lodewijk, Jan II, Karel IV, Filips van den Elzas, Hendrik II, Blanca van Castilië, Lodewijk XI, Maria van Luxemburg

* Glasraam van de kerk van [[Creysse (Lot)]]
* Glasraam van het hoofdaltaar van de kerk van [[Goudou]] (Lot) : "La décollation de Saint [[Johannes de Doper|Jean le Baptiste]]"
* Glasraam van het hoofdaltaar van de kerk van [[Mayrac]] (Lot) : [[Martinus van Tours|"Saint Martin partageant son manteau"]]

Omdat hij vele doeken schilderde in de streek van de Lot en de Dordogne werd Georges Émile Lebacq al snel de ''schilder van de [[Quercy (regio)|Quercy]]'' genoemd.

* De zeer gelovige schilder ondertekende sommige van zijn doeken door het bijvoegen van het symbool van de vis van de eerste christenen :

[[Bestand:Signature-Georges-Emile-Lebacq.JPG|thumb|left|200px|''Detail van de handtekening van schilder Georges Émile Lebacq'', [[1921]]]]

[[Ichthus (symbool)|Ichtus]] in het oud-grieks, de geheime code van de vervolgde christenen in de oudheid is een acroniem van:
* Ι (I) : ΙΗΣΟΥΣ (IÊSOUS) ''Jezus''
* Χ (KH, CH) : ΧΡΙΣΤΟΣ (KHRISTOS) ''Christus''
* Θ (TH) : ΘΕΟΥ (THEOU) ''van God''
* Υ (U) : ΥΙΟΣ (HUIOS) ''zoon''
* Σ (S) : ΣΩΤΗΡ Sôter (SÔTÊR) ''Redder''.
{{Clearleft}}

=== Stillevens ===
[[Bestand:Nature-morte à la Serviette, by Georges-Émile Lebacq, 1921.jpg|thumb|300px|left|''Fruits'' door Georges Émile Lebacq, 1921, olieverf op doek, 60,5 x 73 cm]]{{Clearleft}}
* ''La Théière bleue''
* ''Cuivre et Pommes''
* ''La Théière Noire''
* ''Le Monstre'', Musée des Beaux-Arts van Bergen (BAM) (België)
* ''La Nappe à carreaux''
* ''Pâtissons''
* ''Courges et Aubergines''
* ''Pommes (Coin de Table)''
* ''Deux Pommes''
* ''La Pie morte'', Privécollectie
* ''La Belle Pêche''
* ''Le Confiturier ancien''
* ''Fruits'', Privécollectie
* ''Pommes et Fèves''

=== Portretten ===
[[Bestand:Melle-H-Lebacq-1926-OK.jpg|thumb|left|250px|''Melle H. Lebacq'' door Georges Émile Lebacq, 1926, olieverf op doek, 73 x 60 cm]]
[[Bestand:Portrait de Georges Lebacq (fils) enfant-1910.JPG|thumb|250px|''Portrait de Georges Lebacq, fils du peintre'' door Georges Émile Lebacq, 1910, olieverf op doek, 48 x 36 cm]]

* ''Le Portrait Bleu'', Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM) (België)
* ''Portrait (Étude)'', Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM) (België)
* ''Portrait de M.M., Chanoine d'Assises'', Musée des Beaux-Arts de Mons (BAM) (België)
* ''Autoportrait'' (zelfportret), Privécollectie
* ''Autoportrait dans son atelier avec sa palette et sa blouse'' (zelfportret), [[Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis]], Brussel (België)
* ''Portrait de Mme Georges Lebacq'', privécollectie
* ''Portrait de Mademoiselle Lebacq'', Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis, Brussel (België)
* ''Portrait de Georges Lebacq (Fils) enfant'', privécollectie
* ''Portrait de Georges Lebacq (Fils) enfant (houtskool)'', privécollectie
* ''Portrait d'Henri Lebacq (Fils)'', privécollectie
* ''Portrait du Peintre'', privécollectie
{{Clearleft}}

=== Allerlei ===
*Lebacq nam vanaf de oprichting in 1899 deel aan het kunsttijdschrift ''Le Thyrse'' (Brussel) en maakte gedurende meerdere jaren deel uit van het redactiecomité.
* Hij publiceerde twee dichtbundels over ontoegankelijke gedichten in proza en dichterlijke verhalen: ''Nuits Subversives'' in 1897 en ''Irrésolvables'' in 1899
* Hij verzorgde de illustraties van "Contes à la Nichée" van [[Hubert Stiernet]] 1909
* Hij verzorgde de illustraties van "Petits Contes en sabot" van [[Louis Delattre]] 1923
* Hij verzorgde de illustraties van het boek "Sur la Route de Jérusalem" van Clément Teulières 1934
* Hij maakte het glasraam van het hoofdaltaar van de ''Chapelle Saint-Lazare'' (ziekenhuis van [[Senlis (Oise)|Senlis]], Oise): ''La resurrection de [[Lazarus (persoon)|Lazare]]''
* Allegorisch fresco: ''les Fleuves'' (1937) voor de [[Wereldtentoonstelling van 1937]] te Parijs (Paviljoen van de stad Parijs '''[[Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris|Musée d'Art Moderne]]''')

== Tentoonstellingen ==
* Tentoonstelling op het ''Salon de l'Association des Beaux-Arts de Cannes'' - 1911
* Tentoonstelling op het ''Driejaarlijks Salon'' (Brussel) - 1914
* Tentoonstelling van de werken van schilder Georges Émile Lebacq in de ''Galerie du Journal'' (Parijs) - 1923
* Tentoonstelling op het ''Salon des Artistes Français'' elk jaar gedurende de periode 1920-1935
* Tentoonstelling van de werken van schilder Georges Émile Lebacq in de ''Galerie d'art'' (Brussel) - 1928
* Retrospectieve tentoonstelling van de werken van schilder Georges Émile Lebacq in de ''Galerie Véronèse'' (Parijs) - 1955
* Rretrospectieve tentoonstelling van de werken van schilder Georges Émile Lebacq in het ''Musée des Beaux-Arts de Mons'' (BAM)(België) - 1957

== Externe links ==
* [https://web.archive.org/web/20090728033606/http://www.guideriviera.fr/musee-renoir-cagnes-sur-mer-PCUFICHE0000004.html Website van het Musée Renoir (Cagnes sur mer)]
* [https://web.archive.org/web/20080704070204/http://www.cagnes-tourisme.com/userimages/Visites%20guidees.pdf Website van het Musée de Cagnes sur mer (Château Grimaldi)]
* [http://a.senlis.free.fr/samv01.htm Website van het Musée de la Vénerie à Senlis (Oise)]
* [https://web.archive.org/web/20120214203732/http://www.mons.be/default.aspx?GUID=%7B1AE2682E-86F9-11DA-9731-0002A58CB319%7D& Website van het Musée des Beaux-Arts de Mons (België)]
* [http://www.museedelarmee.be/ Website van het Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis, Brussel (België)]
* [https://web.archive.org/web/20100523235640/http://www.paris.fr/portail/Culture/Portal.lut?page_id=6450 Website van het Musée d'Art Moderne de Paris (MAM)]
* [https://www.culture.gouv.fr/public/mistral/joconde_fr?ACTION=CHERCHER&FIELD_2=AUTR&VALUE_2=LEBACQ%20GEORGES Werken van Georges Émile Lebacq] in de [https://www.culture.gouv.fr/ database joconde]
* [https://web.archive.org/web/20170315013213/http://wikilivres.ca/wiki/Georges-%C3%89mile_Lebacq Werken van Georges-Émile Lebacq] (publiek domein in Canada)

{{Commonscat}}
{{Appendix|1=Bronnen|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=fr|titel=Georges-Émile Lebacq|oldid=45516593|datum=20091023}}
* ''La Revue Moderne'' (15 november 1921)
* ''Salon des Artistes Français'' van 1927
* ''La Revue Moderne'' (15 januari 1924)
* ''La Revue du Vrai et du Beau'' (25 maart 1924)
* ''Les Artistes d'aujourd'hui'' (15 juni 1927)
* ''La Revue Moderne'' (30 juni 1927)
* ''La Revue du Vrai et du Beau'' (25 juli 1927)
* ''Bulletin de Notre-Dame de Rocamadour'' nummer 51 (september 1927)
* ''Les Artistes d'aujourd'hui'' (1 oktober 1927)
* ''Les Artistes d'aujourd'hui'' (15 april 1928)
* ''Les Artistes d'aujourd'hui'' (1 juni 1928)
* ''La Revue du Vrai et du Beau'' (10 juni 1928)
* ''La Revue Moderne'' (15 juni 1928)
* ''Le Nord Littéraire et Artistique'' (juli-augustus 1928)
* ''Bulletin de Notre-Dame de Rocamadour'' nummer 62 (augustus-september 1928)
* ''Les Artistes d'aujourd'hui'' (15 mei 1929)
* ''La Revue du Vrai et du Beau'' (10 juni 1929)
* ''Bulletin de Notre-Dame de Rocamadour'' nummer 71 (juni 1929)
* ''La Revue du Vrai et du Beau'' (10 juli 1930)
* ''La Revue du Vrai et du Beau'' (28 juni 1931)
* ''Bulletin de Notre-Dame de Rocamadour'' nummer 123 (november 1933)
* ''Bulletin de Notre-Dame de Rocamadour'' nummer 130 (augustus 1934)
* ''Bulletin de Notre-Dame de Rocamadour'' nummer 142 (september 1935)
* ''Les Artistes d'aujourd'hui'' (1 juli 1936)
* ''La Revue des Arts'' (juli 1936)
'''Voetnoten'''
{{References|2=2}}
}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Lebacq, Georges}}
[[Categorie:Belgisch kunstschilder]]
[[Categorie:Belgisch Franstalig dichter]]
[[Categorie:Belgisch illustrator]]
[[Categorie:Kunstschilder van het impressionisme]]
[[Categorie:Kunstschilder van het postimpressionisme]]
[[Categorie:Frontschilder]]

title: Persoonsgegevens

Geboren: 26 september 1876

Overleden: 4 augustus 1950

Geboorteland: België

Beroep(en): kunstschilder

title: Oriënterende gegevens

Stijl(en): impressionisme, postimpressionisme


text:
# Plesiomolgus organicus
Plesiomolgus organicus is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Rhynchomolgidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Humes & Ho.

wikiname: nlwiki

title: Plesiomolgus organicus

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Plesiomolgus organicus''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] (Geleedpotigen)
| onderklasse = [[Eenoogkreeftjes|Copepoda]] (Eenoogkreeftjes)
| orde = [[Cyclopoida]]
| familie = [[Rhynchomolgidae]]
| geslacht = ''[[Plesiomolgus]]''
| auteur = Humes & Ho
| datum = 1967
| haakjes = ja
| worms = 354839
| klasse = [[Hexanauplia]]
| synoniem = * ''Lichomolgus organicus''  Humes & Ho, 1967
}}
'''''Plesiomolgus organicus''''' is een [[eenoogkreeftjes]]soort uit de familie van de [[Rhynchomolgidae]].<ref>Walter, T. Chad (2012). ''Plesiomolgus organicus'' (Humes & Ho, 1967). In: Walter, T.C., Boxshall, G. (2012). World Copepoda database. Geraadpleegd via: World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=354839</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Humes & Ho.

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2013|03|18}}

[[Categorie:Rhynchomolgidae]]

title: Plesiomolgus organicus

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Hexanauplia

Onderklasse: Copepoda (Eenoogkreeftjes)

Orde: Cyclopoida

Familie: Rhynchomolgidae

Geslacht: Plesiomolgus

title: Synoniemen

Portaal: Biologie


text:
# Stormjagen
Stormjagen is het volgen van extreme weersomstandigheden zoals onweer, tornado's en stormen vanwege (maar niet beperkt tot) sensatie, nieuwsgierigheid, voor wetenschappelijk onderzoek of vanwege de nieuwswaarde. Vooral in de Verenigde Staten is stormjagen een begrip. Vanwege het grote aantal tornado's wordt er op stormen gejaagd door meteorologen, verslaggevers en fotografen alsmede door enthousiastelingen.
In Nederland en België wordt het vooral als hobby beoefend en jaagt men vooral op onweer.

title: Stormjagen

wikitext:
[[Bestand:Chasing2.jpg|miniatuur|stormjagers in Oostenrijk]]
'''Stormjagen''' is het volgen van extreme weersomstandigheden zoals [[onweer]], [[Tornado (wervelwind)|tornado]]'s en [[storm (wind)|storm]]en vanwege (maar niet beperkt tot) sensatie, nieuwsgierigheid, voor wetenschappelijk onderzoek of vanwege de nieuwswaarde. Vooral in de [[Verenigde Staten]] is stormjagen een begrip. Vanwege het grote aantal tornado's wordt er op stormen gejaagd door [[meteoroloog|meteorologen]], [[verslaggever]]s en [[fotograaf|fotografen]] alsmede door enthousiastelingen.

In Nederland en België wordt het vooral als hobby beoefend en jaagt men vooral op onweer.

[[Categorie:Meteorologie]]


text:
# Hypseleotris regalis
Hypseleotris regalis is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de slaapgrondels (Eleotridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1982 door Hoese & Allen.

title: Hypseleotris regalis

wikitext:
{{Taxobox straalvinnige
| titelweergave = cursief
| naam = ''Hypseleotris regalis''
| afbeelding =
| orde = [[Perciformes]]
| familie = [[Eleotridae]] ([[Slaapgrondels]])
| geslacht = ''[[Hypseleotris]]''
| w-naam = ''Hypseleotris regalis''
| auteur = Hoese & Allen
| datum = 1982
| haakjes =
| commons =
| species =
|status=NT|statusbron=2019|rl-id=10733}}
'''''Hypseleotris regalis''''' is een [[Straalvinnigen|straalvinnige]] [[vissen (dieren)|vissensoort]] uit de familie van de [[Slaapgrondels|slaapgrondels (Eleotridae)]].<ref>{{Link FishBase species|genus=Hypseleotris|species=regalis|month=02|year=2013}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1982 door Hoese & Allen.
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|02|27}}

[[Categorie:Slaapgrondels]]

title: Hypseleotris regalis · IUCN-status: Gevoelig (2019)

Stam: Chordata (Chordadieren)

Superklasse: Osteichthyes (Beenvisachtigen)

Klasse: Actinopterygii (Straalvinnigen)

Orde: Perciformes

Familie: Eleotridae (Slaapgrondels)

Geslacht: Hypseleotris

title: Soort

Portaal: Biologie · Vissen


text:
# Paul Wigreux
Paul Wigreux (Bonnevoie, 29 april 1880 – aldaar, 23 mei 1960) was een Luxemburgs ingenieur-architect en kunstschilder.

## Leven en werk
Paul Wigreux was een zoon van Johann Julius (Jules) Wigreux en Anne Hippert. Hij werd geboren in Bonnevoie dat destijds onderdeel was van de stad Hollerich-Bonnevoie en sinds 1920 een van de stadsdelen van Luxemburg. Wigreux studeerde aan het Athénée grand-ducal in Luxemburg-Stad. Op aanraden van zijn tekenleraar Michel Engels studeerde hij verder aan de Königlich Bayerischen Technischen Hochschule in München (1901-1904) en de Technischen Hochschule in Stuttgart. In 1909 behaalde hij het diploma voor ingenieur-architect aan de École polytechnique in Darmstadt. Hij liep vervolgens stage op het architectenbureau van Jean-Pierre Koenig. Van 1913 tot 1921 was hij architect van de stad Esch-sur-Alzette. In 1921 werd hij benoemd tot staatsarchitect, als opvolger van Sosthène Weis. Met onder anderen Paul Dornseiffer, Victor Engels, Michel Heintz sr. en Sosthène Weis behoorde hij in 1940 tot de stichtende leden van de Société des Architectes diplômés Luxembourg. Hij was daarnaast lid van de Ordre des Architectes en corresponderend lid van de section historique van het Institut grand-ducal. Naast nieuwbouwprojecten was hij onder meer betrokken bij restauratie van kerken in Eppeldorf. Junglinster, Koerich en de kastelen Bourscheid, Esch-sur-Sûre en Vianden. In 1941 werd hij door de bezetters op non-actief gesteld.
Naast zijn werk als architect was Wigreux actief als landschapsschilder. Hij was lid van de Cercle Artistique de Luxembourg en nam hij van 1906 tot 1959 deel aan de jaarlijkse salons. Verder exposeerde hij onder meer met Pierre Blanc in Galerie Menn (1930) in Luxemburg. In 1910 won hij de Prix Grand-Duc Adolphe. Hij werd in 1926 vicevoorzitter en was van 1937 tot 1939 voorzitter van de Cercle Artistique.
Paul Wigreux overleed op 80-jarige leeftijd. In Hesperange werd een straat naar hem vernoemd.

## Enkele werken
- 1916 lagere school in Esch-sur-Alzette
- 1924-1925 badhuis in Mondorf-les-Bains
- 1932 landbouwwschool in Ettelbrück
- 1939 Musée National d'Histoire et d'Art in Luxemburg-Stad.
- uitbreiding van het seminarie in Limpertsberg.

## Onderscheidingen
- Commandeur in de Orde van de Eikenkroon
- Commandeur in de Orde van Sint-Gregorius de Grote
- Officier de l'lnstruction
- Officier in de Kroonorde
- Officier in de Leopoldsorde
- Ridder met kroon in de Orde van Verdienste van Adolf van Nassau
- Ridder in het Legioen van Eer

- Musée national d'archéologie, d'histoire et d'art: lkl002051

title: Paul Wigreux

wikitext:
{{Infobox architect
| naam                  = Paul Wigreux
| afbeelding            =
| onderschrift          =
| volledigenaam         = Paul Nicolas Wigreux
| nationaliteit         = Luxemburgs
| geboortedatum         = 29 april 1880
| geboorteplaats        = Bonnevoie
| overlijdensdatum      = 23 mei 1960
| overlijdensplaats     = Luxemburg-Stad
| beroep                = ingenieur-architect, kunstschilder
| praktijk              =
| belangrijke_gebouwen  =
| belangrijke_projecten =
| stijl                 =
| prijzen               =
| portaal2              = Luxemburg
}}
[[Bestand:Akerbauschoul-Gebaier.jpg|thumb|Landbouwwschool in Ettelbrück (1932)]]
'''Paul Wigreux''' ([[Bonnevoie]], [[29 april]] [[1880]] – aldaar, [[23 mei]] [[1960]]) was een [[Luxemburg (land)|Luxemburgs]] [[architect|ingenieur-architect]] en [[kunstschilder]].<ref>[[Jos Welter]], red. (1993) ''Rétrospective : Cent ans d'art luxembourgeois 1893-1993''. [[Luxemburg (stad)|Luxemburg]]: [[Cercle Artistique de Luxembourg]] / [[Crauthem]]: Lux-Print. {{ISBN|2-919970-24-0}}</ref>

== Leven en werk ==
Paul Wigreux was een zoon van Johann Julius (Jules) Wigreux en Anne Hippert.<ref>[[Burgerlijke stand]] van Luxemburg-Stad: geboorten 1880, [https://www.familysearch.org/ark:/61903/3:1:S3HT-6XP8-XF?i=354&wc=9RY3-2NL%3A129816201%2C130318602 akte n° 56].</ref> Hij werd geboren in Bonnevoie dat destijds onderdeel was van de stad [[Hollerich|Hollerich-Bonnevoie]] en sinds 1920 een van de [[stadsdelen van Luxemburg]]. Wigreux studeerde aan het [[Athénée de Luxembourg|Athénée grand-ducal]] in Luxemburg-Stad. Op aanraden van zijn tekenleraar [[Michel Engels]] studeerde hij verder aan de [[Technische Universiteit München|Königlich Bayerischen Technischen Hochschule]] in [[München]] (1901-1904) en de [[Universiteit van Stuttgart|Technischen Hochschule]] in [[Stuttgart]]. In 1909 behaalde hij het diploma voor ingenieur-architect aan de [[Technische Universiteit Darmstadt|École polytechnique]] in [[Darmstadt]]. Hij liep vervolgens stage op het architectenbureau van [[Jean-Pierre Koenig]]. Van 1913 tot 1921 was hij architect van de stad [[Esch-sur-Alzette]]. In 1921 werd hij benoemd tot staatsarchitect, als opvolger van [[Sosthène Weis]]. Met onder anderen [[Paul Dornseiffer]], [[Victor Engels]], [[Michel Heintz (architect)|Michel Heintz sr.]] en Sosthène Weis behoorde hij in 1940 tot de stichtende leden van de Société des Architectes diplômés Luxembourg.<ref>[https://persist.lu/ark:70795/1vhk1fn2jg/pages/15/articles/DIVL734 "Société des Architectes Diplômés Luxembourg"], ''[[Mémorial du Grand-Duché de Luxembourg]]'', 1 april 1940.</ref> Hij was daarnaast lid van de Ordre des Architectes en corresponderend lid van de section historique van het [[Institut grand-ducal]]. Naast nieuwbouwprojecten was hij onder meer betrokken bij restauratie van kerken in [[Eppeldorf]]. [[Junglinster]], [[Koerich]] en de kastelen [[kasteel Bourscheid|Bourscheid]], [[kasteel Esch-sur-Sûre|Esch-sur-Sûre]] en [[kasteel Vianden|Vianden]]. In 1941 werd hij door de bezetters op non-actief gesteld.

Naast zijn werk als architect was Wigreux actief als landschapsschilder.<ref>[[Victor Engels|Vic Engels]], [https://persist.lu/ark:70795/57ths0/pages/5/articles/DTL148 "Paul Wigreux †"], ''d'Letzeburger Land'', 10 juni 1960.</ref> Hij was lid van de [[Cercle Artistique de Luxembourg]] en nam hij van 1906 tot 1959 deel aan de jaarlijkse salons. Verder exposeerde hij onder meer met [[Pierre Blanc]] in Galerie Menn (1930) in Luxemburg. In 1910 won hij de [[Prix Grand-Duc Adolphe]]. Hij werd in 1926 vicevoorzitter en was van 1937 tot 1939 voorzitter van de Cercle Artistique.<ref>[[Lambert Herr]] (2001) [https://collections.mnaha.lu/fullscreen/000377774/376/ ''Signatures, portraits et auto-portraits : artistes plasticiens au Luxembourg'']. Luxemburg: Éditions Saint-Paul. {{ISBN|2-87963-382-6}}. p. 372.</ref>

Paul Wigreux overleed op 80-jarige leeftijd.<ref>[https://persist.lu/ark:70795/tp6g26fm8/pages/7/articles/DIVL861 "Monsieur Paul Wigreux"], overlijdensannonce in ''Luxemburger Wort'', 25 mei 1960.</ref> In [[Hesperange]] werd een straat naar hem vernoemd.

== Enkele werken ==
*1916 lagere school in Esch-sur-Alzette
*1924-1925 badhuis in [[Mondorf-les-Bains]]
*1932 landbouwwschool in Ettelbrück
*1939 [[Musée National d'Histoire et d'Art]] in Luxemburg-Stad.
*uitbreiding van het seminarie in [[Limpertsberg]].

== Onderscheidingen ==
* Commandeur in de [[Orde van de Eikenkroon]]
* Commandeur in de [[Orde van Sint-Gregorius de Grote]]
* [[Orde van het Openbaar Onderricht|Officier de l'lnstruction]]
* Officier in de [[Kroonorde (België)|Kroonorde]]
* Officier in de [[Leopoldsorde (België)|Leopoldsorde]]
* Ridder met kroon in de [[Orde van Verdienste van Adolf van Nassau]]
* Ridder in het [[Legioen van Eer]]

{{Appendix}}
{{Bibliografische informatie}}
{{DEFAULTSORT:Wigreux, Paul}}
[[Categorie:Luxemburgs architect]]
[[Categorie:Luxemburgs ingenieur]]
[[Categorie:Luxemburgs kunstschilder]]
[[Categorie:Luxemburgs persoon in de 20e eeuw]]

title: Persoonsinformatie

Volledige naam: Paul Nicolas Wigreux

Nationaliteit: Luxemburgs

Geboorteplaats: Bonnevoie

Overlijdensplaats: Luxemburg-Stad

Beroep: ingenieur-architect, kunstschilder

Portaal: Civiele techniek en bouwkunde · Luxemburg


text:
# Jan Lucasz. van Hasselt
Jan Lucasz. van Hasselt (voor 1600- na 1653) was een Nederlandse kunstschilder die werkzaam was aan het het hof van de Perzische dynastie van de Safawieden. Hij was daarnaast actief als handelsagent voor de dynastie in de relaties met de VOC en de Staten-Generaal van de Nederlandse republiek.

## In dienst van de sjah
Van Hasselt arriveerde in 1617 in Isfahan, de toenmalige hoofdstad van het rijk. Hij was in het gezelschap  van Pietro della Valle, een Italiaanse reiziger, auteur en componist. Hij had met hem samen gereisd vanuit Italië en daarna met hem onder meer Constantinopel, Egypte, Jeruzalem, Bagdad en Aleppo bezocht. Della Valle had een grote etnografische interesse en van Hasselt maakte voor hem een aantal schilderijen die de cultuur van groepen die zij tijdens de reis ontmoetten vastlegden. Van Hasselt kwam spoedig na de aankomst in dienst van Abbas I, de sjah van Perzië. Hij zou als hofschilder van de sjah een jaarlijks salaris ontvangen van duizend zecchini, een goudstuk uit Venetië. Dat stond gelijk aan het toen exorbitant hoge bedrag van 3480 guldens, ongeveer het tienvoudige dat een kunstschilder die redelijke kwaliteit produceerde in Nederland zou verdienen.
De VOC had grote interesse in handelsrelaties met het Perzische rijk. Het ging daarbij vooral om de Perzische zijde. Het betrekken van zijde uit China verliep moeizaam en het was van belang om voor de groeiende vraag naar zijde in Europa ook een andere bron te vinden. De Perzische golf was daarnaast een geografisch uitstekende locatie voor de belangrijke intra-Aziatische handel van de VOC in met name specerijen.
In 1623 arriveerde een delegatie van de compagnie onder leiding van Huybert Visnich in Isfahan met het doel daarover een overeenkomst te bereiken. De delegatie kon geen aanbevelingsbrieven overleggen en had aanvankelijk moeite de juiste personen te spreken te krijgen. Van Hasselt, die Visnich eerder in Aleppo had ontmoet, wist echter bij de sjah gedaan te krijgen dat de delegatie op een fatsoenlijke wijze huisvesting kreeg en de vrijheid om te gaan en staan waar zij dat wensten. Er werd een overeenkomst gesloten waarin vrijheid van handelen in Perzië, onbeperkte inkoop en vrijstelling van belasting was vastgelegd. Daar stond tegenover dat de VOC voor de zijde een hogere prijs dan de marktwaarde in Perzië moest betalen aan de sjah. De sjah was meer in het algemeen ook geïnteresseerd in relaties met een aantal Europese landen, omdat hij in hen een potentiële bondgenoot zag in de Ottomaans-Perzische oorlogen. Visnich betaalde Van Hasselt een bedrag van honderd guldens voor zijn bemiddeling.
De sjah zond in 1625 een missie uit naar de Republiek onder leiding van een van de hovelingen met de naam Musa Beg. Ook van Hasselt maakte deel uit van van deze missie. Musa Beg misdroeg zich tijdens het bezoek, vroeg constant om gunsten van persoonlijke aard en was te vaak dronken In 1626 keerde van Hasselt al ruim voor de terugreis van de rest van de delegatie terug naar Perzië om de sjah in te lichten over het gedrag van Musa Beg, die daarna in ongenade viel.
De VOC kende groot belang toe aan de positie van van Hasselt en zijn relatie met de sjah in het land. Dat ging zover dat men geen schilderijen opnam in de series geschenken aan de sjah, omdat men bevreesd was dat de sjah de kwaliteit van die schilderijen hoger zou achten dan die van van Hasselt. Dat zou tot  een aantasting van het aanzien van van Hasselt kunnen leiden.
Het verging de VOC goed in Perzië. Er was spoedig een factorij in de havenstad Bandar Abbas en in Shiraz en Lar vestigde de VOC steunpunten op de weg naar Isfahan. De winst van de factorij in Bandar Abbas was uitzonderlijk hoog. Tussen 1626 en 1636 werd gemiddeld 35% winst gemaakt. Later in de zeventiende eeuw steeg dit tot ruim 200%. Vooral de specerijen uit Oost-Indië waren in Perzië geliefd. Naast zijde kocht de VOC in Perzië rozenolie, tapijten en parels en leverde aan de Perzen kruidnagel, nootmuskaat, foelie, suiker, peper, gember, koffie, thee, tabak, kamfer, indigo, tamarinde, sandelhout, tin, koper, zilver, goud, laken, wapens, porselein en Japans lakwerk. Veel van deze producten vonden via Perzië hun weg naar Arabisch gebied, het Ottomaanse rijk en Centraal-Azië.
Er werd echter ook door personeel van de VOC voor eigen rekening gehandeld en ook daarbij werden grote winsten ten koste van de compagnie gemaakt. Hoewel niet in dienst van de VOC werd dat ook door Van Hasselt gedaan. Vooral Visnich en daarna van Hasselt hadden een zeer aanzienlijk eigen vermogen opgebouwd in de jaren na 1623. Pieter van den Broecke, de opperkoopman van de VOC in Suratte, was daarvan op de hoogte. Hij hoopte de positie van Visnich over te nemen en trachtte met behulp van van Hasselt die te ondermijnen. Hij haalde van Hasselt over een brief naar de Heren XVII te schrijven inzake de illegale activiteiten van Visnich. Tegen 1630 was de positie van Visnich onmogelijk geworden. Hij verliet zijn post in Perzië en vluchtte naar het Ottomaanse deel van Irak. Hij werd daar gearresteerd op verdenking van spionage en geëxecuteerd.
In 1630 reisde van Hasselt, met van den Broecke, opnieuw naar Nederland. Hij had een machtiging bij zich als gezant van sjah Abbas I. Deze was echter het jaar daarvoor overleden. Van Hasselt beweerde dat deze machtiging ook de instemming had van de opvolger, sjah Safi. Van Hasselt presenteerde zich niet als een simpele delegatie maar als een echte ambassadeur die de sjah vertegenwoordigde in de Republiek. Hij onderhandelde met de Staten-Generaal over nieuwe rechten voor handelaren van de Perzische natie. In 1631 nam de Staten-Generaal een resolutie aan die deze rechten ook vastlegde. Handelaren uit Perzië, dus ook van Hasselt zelf, zouden de zelfde rechten krijgen in de Republiek als Nederlandse handelaren in Perzië. Het is de enige overeenkomst tussen de Republiek en een Aziatisch land waarin sprake was van een bilaterale overeenkomst met bijbehorende rechten. Het verdrag is echter nooit in werking getreden. Er was sprake van obstructie van de zijde van de VOC, waar nu toch enige argwaan ten opzichte van van Hasselt ontstaan was. In het zelfde jaar 1631 kwamen enkele brieven van de nieuwe sjah Safi aan in Nederland. De brieven waren gericht aan stadhouder Frederik Hendrik en de Staten-Generaal. Die brieven maakten geen enkele melding van van Hasselt. Zijn positie als gezant van de sjah werd onhoudbaar. Over het leven van Hasselt na 1631 is niets bekend. Het enige bekende feit is dat in een brief uit 1653 vermeld werd dat hij nog leefde.

## van Hasselt als schilder
Er is geen enkel schilderij van van Hasselt bewaard gebleven. Uit de bronnen zijn enkele zaken bekend die hij in Perzië geschilderd zou hebben. Het handelt dan bijvoorbeeld over de dieren in de dierentuin van Abbas I. Van Hasselt heeft ook een groot deel van de decoraties geschilderd in het favoriete paleis van Abbas I in Ashfaf (het huidige Behshahr) aan de kust van de Kaspische zee.
Er is wel een afbeelding bewaard gebleven die gebaseerd is op een schilderij van van Hasselt. Tijdens hun reis in het Midden-Oosten had zijn metgezel Pietro della Valle in Bagdad een vrouw ontmoet die hij onmiddellijk adoreerde. Hij was ook met haar gehuwd. Het was een Syrisch-Orthodoxe vrouw met de naam Sitti Maani Gioerida. Della Valle had een schilderij van haar door van Hasselt laten maken dat hij verzond naar Italië om zijn familie te laten zien hoe zijn vrouw er uit zag. Sitti Maani overleed in 1621. Als della Valle in 1626 terugkeert naar Rome brengt hij het gemummificeerde lichaam van zijn vrouw mee. Della Valle was verbonden aan de Accademia degli Umoristi, een groep intellectuelen die het academisch en intellectueel klimaat in Rome tijdens de zeventiende eeuw diep beïnvloedden. In 1627 organiseert della Valle met enkele andere Umoristi een zeer uitgebreide begrafenisplechtigheid voor zijn vrouw. Hiervan wordt een uitvoerig verslag geschreven door Girolama Rocchi, een van de Umoristi. In de publicatie is een gravure met de afbeelding van Sitti Maani opgenomen die gebaseerd is op het schilderij van van Hasselt.
Bij de verzending van het schilderij aan zijn familie was een bewaard gebleven brief van della Valle waarin hij commentaar op dit schilderij van van Hasselt geeft. Dat is nogal negatief. 'Het spijt mij dat het werk niet zo goed is als ik zou willen, omdat het niet van een  getalenteerd man is, maar van de jonge Vlaamse schilder die bij mij thuis woonde '. Della Valle merkt verder op dat een zijaanzicht van het schilderij 'er verwrongen uitziet, het de natuurlijke gratie van mijn vrouw mist, het perspectief niet klopt, omdat het werk nog niet gereed was toen de schilder vertrok, maar ook omdat de schilder niet wist hoe het wel moest'. Het schilderij was tot in de achttiende eeuw aanwezig in het paleis van de familie della Valle in Rome, maar is daarna uit het zicht geraakt.

## Meer Nederlandse schilders in Perzië
Nadat duidelijk werd dat van Hasselt zijn invloed in Perzië verloren had, besloot de VOC het beleid enigszins te wijzigen. Intensieve contacten met het hof werden zover mogelijk vermeden. Zonder contacten kon het echter niet. De compagnie oordeelde verder dat Nederlandse kunstschilders daarbij een nuttige rol zouden kunnen spelen. In de periode na van Hasselt waren tot in de achttiende eeuw nog ongeveer negen andere Nederlandse kunstschilders aanwezig aan het hof van een sjah van de dynastie, waarvan Philips Angel II de bekendste is.

title: Jan Lucasz. van Hasselt

wikitext:
'''Jan Lucasz. van Hasselt''' (voor 1600- na 1653) was een Nederlandse kunstschilder die werkzaam was aan het het hof van de Perzische dynastie van de [[Safawieden]]. Hij was daarnaast actief als handelsagent voor de dynastie in de relaties met de [[Vereenigde Oostindische Compagnie|VOC]] en de [[Staten-Generaal van de Nederlanden|Staten-Generaal]] van de [[Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden|Nederlandse republiek]].

==In dienst van de sjah==
[[Bestand:Portret van Pietro della Valla, RP-P-1909-4464.jpg|thumb|Portret van Pietro della Valle]]
[[Bestand:ShahAbbasPortraitFromItalianPainter.jpg|thumb|Sjah Abbas I]]
[[Bestand:Pieter van den Broecke - painted by Frans Hals (1633).jpg|thumb|Portret van Pieter van den Broecke door [[Frans Hals]]]]
Van Hasselt arriveerde in 1617 in [[Isfahan]], de toenmalige hoofdstad van het rijk. Hij was in het gezelschap  van [[Pietro della Valle]], een Italiaanse reiziger, auteur en componist. Hij had met hem samen gereisd vanuit Italië en daarna met hem onder meer Constantinopel, Egypte, Jeruzalem, Bagdad en Aleppo bezocht. Della Valle had een grote etnografische interesse en van Hasselt maakte voor hem een aantal schilderijen die de cultuur van groepen die zij tijdens de reis ontmoetten vastlegden. Van Hasselt kwam spoedig na de aankomst in dienst van [[Abbas I van Perzië|Abbas I]], de [[sjah]] van Perzië. Hij zou als hofschilder van de sjah een jaarlijks salaris ontvangen van duizend zecchini, een goudstuk uit Venetië. Dat stond gelijk aan het toen exorbitant hoge bedrag van 3480 guldens, ongeveer het tienvoudige dat een kunstschilder die redelijke kwaliteit produceerde in Nederland zou verdienen.

De VOC had grote interesse in handelsrelaties met het Perzische rijk. Het ging daarbij vooral om de Perzische zijde. Het betrekken van zijde uit China verliep moeizaam en het was van belang om voor de groeiende vraag naar zijde in Europa ook een andere bron te vinden. De Perzische golf was daarnaast een geografisch uitstekende locatie voor de belangrijke intra-Aziatische handel van de VOC in met name specerijen.

In 1623 arriveerde een delegatie van de compagnie onder leiding van [[Huibert Visnich|Huybert Visnich]] in Isfahan met het doel daarover een overeenkomst te bereiken. De delegatie kon geen aanbevelingsbrieven overleggen en had aanvankelijk moeite de juiste personen te spreken te krijgen. Van Hasselt, die Visnich eerder in Aleppo had ontmoet, wist echter bij de sjah gedaan te krijgen dat de delegatie op een fatsoenlijke wijze huisvesting kreeg en de vrijheid om te gaan en staan waar zij dat wensten. Er werd een overeenkomst gesloten waarin vrijheid van handelen in Perzië, onbeperkte inkoop en vrijstelling van belasting was vastgelegd. Daar stond tegenover dat de VOC voor de zijde een hogere prijs dan de marktwaarde in Perzië moest betalen aan de sjah. De sjah was meer in het algemeen ook geïnteresseerd in relaties met een aantal Europese landen, omdat hij in hen een potentiële bondgenoot zag in de [[Ottomaans-Perzische oorlogen]]. Visnich betaalde Van Hasselt een bedrag van honderd guldens voor zijn bemiddeling.

De sjah zond in 1625 een missie uit naar de Republiek onder leiding van een van de hovelingen met de naam Musa Beg. Ook van Hasselt maakte deel uit van van deze missie. Musa Beg misdroeg zich tijdens het bezoek, vroeg constant om gunsten van persoonlijke aard en was te vaak dronken In 1626 keerde van Hasselt al ruim voor de terugreis van de rest van de delegatie terug naar Perzië om de sjah in te lichten over het gedrag van Musa Beg, die daarna in ongenade viel.

De VOC kende groot belang toe aan de positie van van Hasselt en zijn relatie met de sjah in het land. Dat ging zover dat men geen schilderijen opnam in de series geschenken aan de sjah, omdat men bevreesd was dat de sjah de kwaliteit van die schilderijen hoger zou achten dan die van van Hasselt. Dat zou tot  een aantasting van het aanzien van van Hasselt kunnen leiden.

Het verging de VOC goed in Perzië. Er was spoedig een factorij in de havenstad [[Bandar Abbas]] en in [[Shiraz (Iran)|Shiraz]] en [[Lar (Iran)|Lar]] vestigde de VOC steunpunten op de weg naar Isfahan. De winst van de factorij in Bandar Abbas was uitzonderlijk hoog. Tussen 1626 en 1636 werd gemiddeld 35% winst gemaakt. Later in de zeventiende eeuw steeg dit tot ruim 200%. Vooral de specerijen uit Oost-Indië waren in Perzië geliefd. Naast zijde kocht de VOC in Perzië rozenolie, tapijten en parels en leverde aan de Perzen kruidnagel, nootmuskaat, foelie, suiker, peper, gember, koffie, thee, tabak, kamfer, indigo, tamarinde, sandelhout, tin, koper, zilver, goud, laken, wapens, porselein en Japans lakwerk. Veel van deze producten vonden via Perzië hun weg naar Arabisch gebied, het Ottomaanse rijk en Centraal-Azië.

Er werd echter ook door personeel van de VOC voor eigen rekening gehandeld en ook daarbij werden grote winsten ten koste van de compagnie gemaakt. Hoewel niet in dienst van de VOC werd dat ook door Van Hasselt gedaan. Vooral Visnich en daarna van Hasselt hadden een zeer aanzienlijk eigen vermogen opgebouwd in de jaren na 1623. [[Pieter van den Broecke]], de opperkoopman van de VOC in [[Suratte]], was daarvan op de hoogte. Hij hoopte de positie van Visnich over te nemen en trachtte met behulp van van Hasselt die te ondermijnen. Hij haalde van Hasselt over een brief naar de [[Heren XVII]] te schrijven inzake de illegale activiteiten van Visnich. Tegen 1630 was de positie van Visnich onmogelijk geworden. Hij verliet zijn post in Perzië en vluchtte naar het Ottomaanse deel van Irak. Hij werd daar gearresteerd op verdenking van spionage en geëxecuteerd.

In 1630 reisde van Hasselt, met van den Broecke, opnieuw naar Nederland. Hij had een machtiging bij zich als gezant van sjah Abbas I. Deze was echter het jaar daarvoor overleden. Van Hasselt beweerde dat deze machtiging ook de instemming had van de opvolger, sjah [[Safi (sjah)|Safi]]. Van Hasselt presenteerde zich niet als een simpele delegatie maar als een echte ambassadeur die de sjah vertegenwoordigde in de Republiek. Hij onderhandelde met de Staten-Generaal over nieuwe rechten voor handelaren van de Perzische natie. In 1631 nam de Staten-Generaal een resolutie aan die deze rechten ook vastlegde. Handelaren uit Perzië, dus ook van Hasselt zelf, zouden de zelfde rechten krijgen in de Republiek als Nederlandse handelaren in Perzië. Het is de enige overeenkomst tussen de Republiek en een Aziatisch land waarin sprake was van een bilaterale overeenkomst met bijbehorende rechten. Het verdrag is echter nooit in werking getreden. Er was sprake van obstructie van de zijde van de VOC, waar nu toch enige argwaan ten opzichte van van Hasselt ontstaan was. In het zelfde jaar 1631 kwamen enkele brieven van de nieuwe sjah Safi aan in Nederland. De brieven waren gericht aan stadhouder [[Frederik Hendrik van Oranje|Frederik Hendrik]] en de Staten-Generaal. Die brieven maakten geen enkele melding van van Hasselt. Zijn positie als gezant van de sjah werd onhoudbaar. Over het leven van Hasselt na 1631 is niets bekend. Het enige bekende feit is dat in een brief uit 1653 vermeld werd dat hij nog leefde.

==van Hasselt als schilder==

Er is geen enkel schilderij van van Hasselt bewaard gebleven. Uit de bronnen zijn enkele zaken bekend die hij in Perzië geschilderd zou hebben. Het handelt dan bijvoorbeeld over de dieren in de dierentuin van Abbas I. Van Hasselt heeft ook een groot deel van de decoraties geschilderd in het favoriete paleis van Abbas I in Ashfaf (het huidige Behshahr) aan de kust van de Kaspische zee.
[[Bestand:Ситти Маани Гиорида.png|thumb|Gravure met de afbeelding van Sitti Maani Gioerida, gebaseerd op een schilderij van van Hasselt]]
Er is wel een afbeelding bewaard gebleven die gebaseerd is op een schilderij van van Hasselt. Tijdens hun reis in het Midden-Oosten had zijn metgezel Pietro della Valle in Bagdad een vrouw ontmoet die hij onmiddellijk adoreerde. Hij was ook met haar gehuwd. Het was een Syrisch-Orthodoxe vrouw met de naam Sitti Maani Gioerida. Della Valle had een schilderij van haar door van Hasselt laten maken dat hij verzond naar Italië om zijn familie te laten zien hoe zijn vrouw er uit zag. Sitti Maani overleed in 1621. Als della Valle in 1626 terugkeert naar Rome brengt hij het gemummificeerde lichaam van zijn vrouw mee. Della Valle was verbonden aan de Accademia degli Umoristi, een groep intellectuelen die het academisch en intellectueel klimaat in Rome tijdens de zeventiende eeuw diep beïnvloedden. In 1627 organiseert della Valle met enkele andere Umoristi een zeer uitgebreide begrafenisplechtigheid voor zijn vrouw. Hiervan wordt een uitvoerig verslag geschreven door Girolama Rocchi, een van de Umoristi. In de publicatie is een gravure met de afbeelding van Sitti Maani opgenomen die gebaseerd is op het schilderij van van Hasselt.<ref>[https://archive.org/details/funeraledellasig00rocc Verslag van de begrafenisplechtigheid door Girolama Rocchi met daarin de gravure die Sitti Maani afbeeldt]</ref>

Bij de verzending van het schilderij aan zijn familie was een bewaard gebleven brief van della Valle waarin hij commentaar op dit schilderij van van Hasselt geeft. Dat is nogal negatief. 'Het spijt mij dat het werk niet zo goed is als ik zou willen, omdat het niet van een  getalenteerd man is, maar van de jonge Vlaamse schilder die bij mij thuis woonde '. Della Valle merkt verder op dat een zijaanzicht van het schilderij 'er verwrongen uitziet, het de natuurlijke gratie van mijn vrouw mist, het perspectief niet klopt, omdat het werk nog niet gereed was toen de schilder vertrok, maar ook omdat de schilder niet wist hoe het wel moest'. Het schilderij was tot in de achttiende eeuw aanwezig in het paleis van de familie della Valle in Rome, maar is daarna uit het zicht geraakt.

==Meer Nederlandse schilders in Perzië==

Nadat duidelijk werd dat van Hasselt zijn invloed in Perzië verloren had, besloot de VOC het beleid enigszins te wijzigen. Intensieve contacten met het hof werden zover mogelijk vermeden. Zonder contacten kon het echter niet. De compagnie oordeelde verder dat Nederlandse kunstschilders daarbij een nuttige rol zouden kunnen spelen. In de periode na van Hasselt waren tot in de achttiende eeuw nog ongeveer negen andere Nederlandse kunstschilders aanwezig aan het hof van een sjah van de dynastie, waarvan [[Philips Angel II]] de bekendste is.
{{appendix|2=
*{{en}} Schwartz, Gary (2013) [https://schwartzlist.files.wordpress.com/2015/01/buch_persien_e_schwartz_court.pdf Between Court and Company: Dutch Artists in Persia]
* {{en}} Floor, Willem, (2012) [https://iranicaonline.org/articles/dutch-persian-relations Dutch-Persian Relations] Encyclopedia Iranica.
* {{en}} Baskins, Christelle, (2012) Lost in Translation: Portraits of Sitti Maani Gioerida della Valle in Baroque Rome. Early Modern Women: An Interdisciplinary Journal.
* {{en}} Croymans, Lore, (2017) [https://www.academia.edu/36940488/Cultural_Diplomacy_during_Shah_Abbas_I Cultural Diplomacy during Shah Abbas I]
{{References}}
}}

{{DEFAULTSORT:Hasselt, Jan Lucasz. van}}
[[Categorie:Nederlands kunstschilder]]
[[Categorie:Persoon in de Nederlanden in de 17e eeuw]]
[[Categorie:17e-eeuws schilder]]


text:
# TBV 08 Thum
TBV 08 Thum was een Duitse voetbalclub uit Thum, Saksen.

## Geschiedenis
In 1908 werden in Thum de voetbalclubs Vigilant en Sportlust opgericht. Beide team fuseerden in 1913 tot Thumer BV 08. De club sloot zich aan bij de Midden-Duitse voetbalbond en ging vanaf 1913 in de competitie van het Ertsgebergte spelen. In 1914/15 werd de competitie stopgezet wegens de uitbraak van de Eerste Wereldoorlog. Op dat moment stond de club aan de leiding van de rangschikking met vijf gewonnen wedstrijden.
Na de oorlog werd de club overgeheveld naar de competitie van het Opper-Ertsgebergte, die wel maar als tweede klasse fungeerde onder de Kreisliga Mittelsachsen. Nadat de Kreisliga in 1923 afgevoerd werd werd de tweede klasse opgewaardeerd tot hoogste klasse als Gauliga. De club eindigde meestal in de middenmoot tot een degradatie volgde in 1931. De club kon na één seizoen terugkeren, maar eindigde in 1933 opnieuw laatste. Hierna werd de competitie geherstructureerd. De Midden-Duitse bond werd ontbonden en de vele competities werden vervangen door de Gauliga Mitte en Gauliga Sachsen. De clubs uit het Opper-Ertsgebergte werden te licht bevonden voor de Gauliga Sachsen. De competitie ging verder als 1. Kreisklasse Obererzgebirge (derde klasse). Het is niet bekend of de club zich wel voor de Bezirksklasse plaatste, maar gezien de laatste plaats van Thum in de stand lijkt die kan klein. Over de verdere resultaten tot aan de Tweede Wereldoorlog is niets bekend.
De Arbeiterturnverein Thum, die in 1907 opgericht werd, begon in 1924 ook met een voetbalsectie onder de naam Fortuna Thum en sloot zich later bij de BV 08 aan.
Na de oorlog werden alle Duitse voetbalclubs ontbonden. De club werd heropgericht als Fortuna Thum. In 1948 werd de club een BSG en nam de naam BSG Wismut Thum aan. Van 1952 tot 1958 was de naam BSG Einheit Thum en vanaf dan BSG Lokomotive Thum.
Ondanks verscheidene titels in de Kreisklasse duurde het tot 1962 vooraleer de club naar de Bezirksklasse kon promoveren, de vijfde klasse en een jaar later de vierde klasse. Na vier seizoenen degradeerde de club weer. In de jaren zeventig ging de club nog een paar keer op en af tussen Bezirksklasse en Kreisklasse.
Na de Duitse hereniging werd de naam ESV Thum aangenomen en kort daarna weer de historische naam. Intussen is de club gefuseerd met Herolder SV tot ESV Eintracht Thum-Herold.

title: TBV 08 Thum

wikitext:
{{Infobox voetbalclub
| clubnaam      = TBV 08 Thum
| afbeelding    =
| volledigenaam = Turn- und Ballsport Verein Thum 1908 e.V.
| bijnaam       =
| opgericht     = [[1908]]
| opgeheven     = ??
| stadion       =
| capaciteit    =
| voorzitter    =
| trainer       =
| sponsor       =
| competitie    =
| pattern_la1=_blackshoulders|pattern_b1=|pattern_ra1=_blackshoulders
| leftarm1=FBE311|body1=FBE311|rightarm1=FBE311|shorts1=000000|socks1=FBE311
| pattern_la2=|pattern_b2=|pattern_ra2=
| leftarm2=FFFFFF|body2=FFFFFF|rightarm2=FFFFFF|shorts2=ffffff|socks2=FFFFFF
}}
'''TBV 08 Thum''' was een [[Duitsland|Duitse]] voetbalclub uit [[Thum (Saksen)|Thum]], [[Saksen (deelstaat)|Saksen]].

==Geschiedenis==
In 1908 werden in Thum de voetbalclubs ''Vigilant'' en ''Sportlust'' opgericht. Beide team fuseerden in 1913 tot Thumer BV 08. De club sloot zich aan bij de [[Midden-Duitse voetbalbond]] en ging vanaf 1913 in de competitie van het [[voetbalkampioenschap van het Ertsgebergte|Ertsgebergte]] spelen. In 1914/15 werd de competitie stopgezet wegens de uitbraak van de [[Eerste Wereldoorlog]]. Op dat moment stond de club aan de leiding van de rangschikking met vijf gewonnen wedstrijden.

Na de oorlog werd de club overgeheveld naar de [[voetbalkampioenschap van het Opper-Ertsgebergte|competitie van het Opper-Ertsgebergte]], die wel maar als tweede klasse fungeerde onder de [[Midden-Saksisch voetbalkampioenschap|Kreisliga Mittelsachsen]]. Nadat de Kreisliga in 1923 afgevoerd werd werd de tweede klasse opgewaardeerd tot hoogste klasse als ''Gauliga''. De club eindigde meestal in de middenmoot tot een degradatie volgde in 1931. De club kon na één seizoen terugkeren, maar eindigde in 1933 opnieuw laatste. Hierna werd de competitie geherstructureerd. De Midden-Duitse bond werd ontbonden en de vele competities werden vervangen door de Gauliga Mitte en Gauliga Sachsen. De clubs uit het Opper-Ertsgebergte werden te licht bevonden voor de [[Gauliga Sachsen]]. De competitie ging verder als 1. Kreisklasse Obererzgebirge (derde klasse). Het is niet bekend of de club zich wel voor de Bezirksklasse plaatste, maar gezien de laatste plaats van Thum in de stand lijkt die kan klein. Over de verdere resultaten tot aan de [[Tweede Wereldoorlog]] is niets bekend.

De ''Arbeiterturnverein Thum'', die in 1907 opgericht werd, begon in 1924 ook met een voetbalsectie onder de naam ''Fortuna Thum'' en sloot zich later bij de BV 08 aan.

Na de oorlog werden alle Duitse voetbalclubs ontbonden. De club werd heropgericht als Fortuna Thum. In 1948 werd de club een [[Betriebssportgemeinschaft|BSG]] en nam de naam ''BSG Wismut Thum'' aan. Van 1952 tot 1958 was de naam ''BSG Einheit Thum'' en vanaf dan ''BSG Lokomotive Thum''.

Ondanks verscheidene titels in de Kreisklasse duurde het tot 1962 vooraleer de club naar de Bezirksklasse kon promoveren, de vijfde klasse en een jaar later de vierde klasse. Na vier seizoenen degradeerde de club weer. In de jaren zeventig ging de club nog een paar keer op en af tussen Bezirksklasse en Kreisklasse.

Na de [[Duitse hereniging]] werd de naam ESV Thum aangenomen en kort daarna weer de historische naam. Intussen is de club gefuseerd met Herolder SV tot ESV Eintracht Thum-Herold.

[[Categorie:Voormalige Duitse voetbalclub|Thum, TBV]]
[[Categorie:Sportvereniging in Saksen]]

title: TBV 08 Thum

Thuis: Uit

Portaal: Voetbal


text:
# Lasioglossum imitatum
Lasioglossum imitatum is een vliesvleugelig insect uit de familie Halictidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1853 door Smith.

title: Lasioglossum imitatum

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Lasioglossum imitatum''
| afbeelding = Lasioglossum imitatum f.jpg
| afbeeldingtekst = Vrouwtje
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Halictidae]]
| onderfamilie = [[Halictinae]]
| tribus = [[Halictini]]
| geslacht = ''[[Lasioglossum]]'' (Groefbijen)
| w-naam = ''Lasioglossum imitatum''
| auteur = Smith
| datum = 1853
| haakjes = ja
| afbeeldingII = Lasioglossum imitatum m.jpg
| afbeeldingIItekst = Mannetje
| species = Lasioglossum imitatum (Smith)
| commons = Category:Lasioglossum imitatum
}}
'''''Lasioglossum imitatum''''' is een [[vliesvleugeligen|vliesvleugelig]] [[insecten|insect]] uit de familie [[Halictidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1853 door Smith.<ref>{{Brontabel|2008-ITIS}}</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|16}}

[[Categorie:Lasioglossum|imitatum]]

title: Lasioglossum imitatum

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Halictidae

Onderfamilie: Halictinae

Geslachtengroep: Halictini

Geslacht: Lasioglossum (Groefbijen)

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Phreagena edisonensis
Phreagena edisonensis is een tweekleppigensoort uit de familie van de Vesicomyidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2005 door Okutani, Kojima & Kim.

title: Phreagena edisonensis

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Phreagena edisonensis''
| status = CR
| statusbron = 2020
| rl-id = 157735154
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Weekdieren|Mollusca]] (Weekdieren)
| klasse = [[Tweekleppigen|Bivalvia]] (Tweekleppigen)
| orde = [[Venerida]]
| familie = [[Vesicomyidae]]
| geslacht = ''[[Phreagena]]''
| w-naam = ''Phreagena edisonensis''
| auteur = Okutani, Kojima & Kim
| datum = 2005
| haakjes = ja
| worms = 464348
}}
'''''Phreagena edisonensis''''' is een [[tweekleppigen|tweekleppigensoort]] uit de familie van de [[Vesicomyidae]].<ref>Bouchet, P.; Huber, M. (2012). <i>Phreagena edisonensis</i> (Okutani, Kojima & Kim, 2005). Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=464348</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2005 door Okutani, Kojima & Kim.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|09}}

[[Categorie:Vesicomyidae]]
[[Categorie:IUCN-status kritiek]]

title: Phreagena edisonensis · IUCN-status: Kritiek (2020)

Stam: Mollusca (Weekdieren)

Klasse: Bivalvia (Tweekleppigen)

Orde: Venerida

Familie: Vesicomyidae

Geslacht: Phreagena

title: Soort


text:
# La Genétouze
La Genétouze is een gemeente in het Franse departement Charente-Maritime (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 259 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Jonzac.

## Geografie
De oppervlakte van La Genétouze bedraagt 38,3 km², de bevolkingsdichtheid is 6,8 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van La Genétouze met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: La Genétouze

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = La Genétouze
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Nouvelle-Aquitaine]]
| departement = [[Charente-Maritime]] (17)
| depnr = 17
| arrondissement = [[Arrondissement Jonzac|Jonzac]]
| kanton = [[Kanton Les Trois Monts|Les Trois Monts]]
| jaar = 1999
| inwoners = 259
| dichtheid = 6,8
| oppervlakte = 38,3
| water =
| latitudeGraden = 45
| latitudeMinuten = 13
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 0
| longitudeMinuten = 1
| longitudeSeconden = 0
| E of W = W
| ol of wl = W.L.
| code = 17173
| postcode = 17360
| netnummer =
| hoogteligging = 27 - 131
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
| image = Eglise_Saint-Antoine_de_La_Genétouze_charente_maritime_-17-_photo_1.JPG
| caption = Kerk van St. Antoine
}}
'''La Genétouze''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Charente-Maritime]] (regio [[Nouvelle-Aquitaine]]) en telt 259 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Jonzac|Jonzac]].

== Geografie ==
De oppervlakte van La Genétouze bedraagt 38,3 km², de bevolkingsdichtheid is 6,8 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=17173}}

== Demografie ==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).<br />
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=17173}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

== Externe links ==
* {{Link INSEE|id=17173}}

{{Coor title dms|45|13|0|N|0|1|0|W|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

{{DEFAULTSORT:La Genetouze}}
[[Categorie:Gemeente in Charente-Maritime]]

title: Situering

Regio: Nouvelle-Aquitaine

Departement: Charente-Maritime (17)

Arrondissement: Jonzac

Kanton: Les Trois Monts

Coördinaten: 45° 13′ NB, 0° 1′ WL

title: Algemeen

title: Overig

Website: Officiële website

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Charente-Maritime

title: Foto's

Foto's: Kerk van St. Antoine

Portaal: Frankrijk


text:
# Catapterix crimaea
Catapterix crimaea is een vlindersoort uit de familie van de Acanthopteroctetidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd door Zagulajev & Sinev in 1988.
De soort komt voor in Oekraïne.

title: Catapterix crimaea

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Catapterix crimaea''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Acanthopteroctetidae]]
| geslacht = ''[[Catapterix]]''
| w-naam = ''Catapterix crimaea''
| auteur = Zagulajev & Sinev
| datum = 1988
| commons =
| species = Catapterix crimaea
}}
'''''Catapterix crimaea''''' is een [[vlinders|vlinder]]soort uit de familie van de [[Acanthopteroctetidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd door Zagulajev & Sinev in 1988.

De soort komt voor in [[Oekraïne]].

{{Appendix|2=
* {{Link Fauna Europaea|id=431742|naam=''Catapterix crimaea''}}
}}

[[Categorie:Acanthopteroctetidae]]
[[Categorie:Endemisch dier uit Oekraïne]]

title: Catapterix crimaea

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Acanthopteroctetidae

Geslacht: Catapterix

title: Soort


text:
# Watubonang (Tawangsari)
Watubonang is een bestuurslaag in het regentschap Sukoharjo van de provincie Midden-Java, Indonesië. Watubonang telt 5458 inwoners (volkstelling 2010).

title: Watubonang (Tawangsari)

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Watubonang
| inwoners       = 5458
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[Midden-Java]]
| regentschap    = [[Sukoharjo (regentschap)|Sukoharjo]]
| onderdistrict  = [[Tawangsari (onderdistrict)|Tawangsari]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 3311030001
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Watubonang''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Sukoharjo (regentschap)|Sukoharjo]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[Midden-Java]], [[Indonesië]]. Watubonang telt 5458 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=20}}

[[Categorie:Plaats in Midden-Java]]

title: Situering

Provincie: Midden-Java

Regentschap of · stadsgemeente: Sukoharjo

Onderdistrict: Tawangsari

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# Bomal (Luxemburg)
Bomal (Waals: Boumål-so-Oûte) is een dorp in de Belgische provincie Luxemburg en een deelgemeente van de stad Durbuy. Het dorp ligt meer dan vijf kilometer ten noordoosten van het stadscentrum van Durbuy. Nabij Bomal stroomt de Aisne in de Ourthe. De plaats wordt ook wel Bomal-sur-Ourthe genoemd, ter onderscheid met Bomal bij Geldenaken in de provincie Waals-Brabant.
In Bomal liggen ook de gehuchten Juzaine en Herbet.

## Geschiedenis
Op het einde van het ancien régime werd Bomal een gemeente. In 1823 werd de buurgemeente Juzaine opgeheven en bij Bomal gevoegd. In 1977 werd Bomal een deelgemeente van Durbuy.

## Verkeer en vervoer
De spoorlijn Angleur (Luik) - Marloie heeft hier een halte, station Bomal.

## Demografische ontwikkeling
- Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwoneraantal op 31 december

## Evenementen
Het dorp is bekend om zijn zondagsmarkt.

title: Bomal (Luxemburg)

wikitext:
{{Infobox deelgemeente België
| naam = Bomal
| provincie = Luxemburg
| gemeente = {{BE-vlag|Durbuy}}
| inwoners = 1.401
| datum = 1/1/2020
| km2 = 11,78
| dichtheid = 119
| hoogte =
| latitudeGraden =50| latitudeMinuten =22| latitudeSeconden =38
| longitudeGraden = 5| longitudeMinuten = 31| longitudeSeconden = 25
| nis=83012
| nisletter=H
| nisoud=83008
| fusie=[[1977]]
| image=Bomal.jpg
}}
'''Bomal''' ([[Waals]]: ''Boumål-so-Oûte'') is een [[dorp]] in de [[België|Belgische]] provincie [[Luxemburg (provincie)|Luxemburg]] en een [[Deelgemeente (België)|deelgemeente]] van de stad [[Durbuy]]. Het dorp ligt meer dan vijf kilometer ten noordoosten van het stadscentrum van Durbuy. Nabij Bomal stroomt de [[Aisne (rivier in België)|Aisne]] in de [[Ourthe]]. De plaats wordt ook wel ''Bomal-sur-Ourthe'' genoemd, ter onderscheid met [[Bomal (Ramillies)|Bomal]] bij Geldenaken in de provincie Waals-Brabant.

In Bomal liggen ook de gehuchten [[Juzaine]] en [[Herbet]].

== Geschiedenis ==
Op het einde van het [[ancien régime]] werd Bomal een [[gemeente (België)|gemeente]]. In [[1823]] werd de buurgemeente [[Juzaine]] opgeheven en bij Bomal gevoegd. In 1977 werd Bomal een deelgemeente van Durbuy.

==Verkeer en vervoer==
De [[Spoorlijn 43|spoorlijn Angleur (Luik) - Marloie]] heeft hier een halte, [[station Bomal]].

==Demografische ontwikkeling==

<timeline>
Colors=
 id:a value:gray(0.9)
 id:b value:gray(0.7)
 id:c value:rgb(1,1,1)
 id:d value:rgb(0.7,0.8,0.9)
 id:e value:rgb(0.6,0.7,0.8)

ImageSize = width:550 height:373
PlotArea = left:50 bottom:30 top:30 right:30
DateFormat = x.y
Period = from:0 till:1100
TimeAxis = orientation:vertical
AlignBars = justify
ScaleMajor = gridcolor:b increment:100 start:0
ScaleMinor = gridcolor:a increment:50 start:0
BackgroundColors = canvas:c

BarData=
 bar:1831 text:1831
 bar:1846 text:1846
 bar:1856 text:1856
 bar:1866 text:1866
 bar:1880 text:1880
 bar:1890 text:1890
 bar:1900 text:1900
 bar:1910 text:1910
 bar:1920 text:1920
 bar:1930 text:1930
 bar:1947 text:1947
 bar:1961 text:1961
 bar:1970 text:1970
 bar:1976 text:1976

PlotData=
 color:d width:20 align:left

 bar:1831 from:0 till: 283
 bar:1846 from:0 till: 312
 bar:1856 from:0 till: 357
 bar:1866 from:0 till: 441
 bar:1880 from:0 till: 511
 bar:1890 from:0 till: 564
 bar:1900 from:0 till: 544
 bar:1910 from:0 till: 610
 bar:1920 from:0 till: 571
 bar:1930 from:0 till: 691
 bar:1947 from:0 till: 824
 bar:1961 from:0 till: 888
 bar:1970 from:0 till: 1010
 bar:1976 from:0 till: 1065

PlotData=

 bar:1831 at: 283 fontsize:S text: 283 shift:(-10,5)
 bar:1846 at: 312 fontsize:S text: 312 shift:(-10,5)
 bar:1856 at: 357 fontsize:S text: 357 shift:(-10,5)
 bar:1866 at: 441 fontsize:S text: 441 shift:(-10,5)
 bar:1880 at: 511 fontsize:S text: 511 shift:(-10,5)
 bar:1890 at: 564 fontsize:S text: 564 shift:(-10,5)
 bar:1900 at: 544 fontsize:S text: 544 shift:(-10,5)
 bar:1910 at: 610 fontsize:S text: 610 shift:(-10,5)
 bar:1920 at: 571 fontsize:S text: 571 shift:(-10,5)
 bar:1930 at: 691 fontsize:S text: 691 shift:(-10,5)
 bar:1947 at: 824 fontsize:S text: 824 shift:(-10,5)
 bar:1961 at: 888 fontsize:S text: 888 shift:(-10,5)
 bar:1970 at: 1010 fontsize:S text: 1010 shift:(-10,5)
 bar:1976 at: 1065 fontsize:S text: 1065 shift:(-10,5)

</timeline>
{{Clearleft}}
*<small>Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwoneraantal op 31 december</small>

== Evenementen ==
Het dorp is bekend om zijn zondagsmarkt.

==Externe links==
* [http://www.bomal.be Website van de deelgemeente Bomal]

{{Commonscat|Bomal|Bomal}}
{{Navigatie gemeente Durbuy}}

[[Categorie:Plaats in Luxemburg (provincie)]]
[[Categorie:Durbuy]]

title: Situering

Gewest: Wallonië

Provincie: Luxemburg

Gemeente: Durbuy

Coördinaten: 50° 23′ NB, 5° 31′ OL

title: Algemeen

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart: Bomal (Luxemburg) · Bomal

title: Foto's

Portaal: België


text:
# Sinesetosa
Sinesetosa is een geslacht van kevers uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1996 door Balkenohl.

## Soorten
Het geslacht Sinesetosa is monotypisch en omvat slechts de volgende soort:
- Sinesetosa acugena Balkenohl, 1996

title: Sinesetosa

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Sinesetosa''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Loopkevers|Carabidae]] (Loopkevers)
| onderfamilie = [[Scaritinae]]
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Sinesetosa''
| auteur = Balkenohl
| datum = 1996
| species =
| commons =
}}
'''''Sinesetosa''''' is een [[geslacht (biologie)|geslacht]] van [[kevers]] uit de familie van de [[Loopkevers|loopkevers (Carabidae)]].<ref>Anichtchenko A. et al., (editors): Carabidae of the World. [http://carabidae.org/carabidae/search?rank=4&text=Sinesetosa&title=1&cmd=Search www.carabidae.org]  (bezocht: 20 tot 28 maart 2013)</ref> De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1996 door Balkenohl.

== Soorten ==
Het geslacht ''Sinesetosa'' is [[monotypisch]] en omvat slechts de volgende soort:
* ''[[Sinesetosa acugena]]'' <small>Balkenohl, 1996</small>

{{Appendix}}

[[Categorie:Loopkevers]]

title: Sinesetosa

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Carabidae (Loopkevers)

Onderfamilie: Scaritinae

title: Geslacht


text:
# Trifenylfosfiet
Trifenylfosfiet is de ester van fosfonzuur (H3PO3) en fenol. De chemische formule ervan, P(OC6H5)3, wordt vaak verkort weergegeven als P(OPh)3, waarbij Ph een fenylgroep voorstelt. Het smeltpunt van de stof ligt ongeveer bij kamertemperatuur.

## Synthese
Het wordt gevormd door de reactie van fosfortrichloride met fenol:
{\displaystyle {\ce {PCl3 + 3 C6H5OH -> P(OC6H5)3 + 3 HCl}}}

## Toepassingen
- Antioxidant en chelatiemiddel (metaalcomplexvormer) in polymeren en synthetische rubbers;[1] verdunningsmiddel (diluent) voor verven.
- Intermediaire stof, o.m. voor bepaalde pesticiden, farmaceutische stoffen en vlamvertragers, bijvoorbeeld tetrafenylethaan-1,2-difosfonaat, gevormd door de reactie van trifenylfosfiet met ethyleenglycol:[2]

{\displaystyle {\ce {2 P(OC6H5)3 + HOCH2CH2OH -> (C6H5O)2PCH2CH2P(OC6H5)2 + 2 C6H5OH}}}
- De reactie met methylmagnesiumbromide vormt trimethylfosfine:

{\displaystyle {\ce {3 CH3MgBr + P(OC6H5)3 -> P(CH3)3 + 3 MgBrOC6H5}}}

## Eigenschappen
Trifenylfosfiet is een stof die huid en ogen irriteert en contact met de stof kan leiden tot eczeem. Blootstelling aan trifenylfosfiet kan het centraal zenuwstelsel aantasten.
De stof is zeer giftig voor waterorganismen. Ze ontleedt langzaam in water.

title: Trifenylfosfiet

wikitext:
{{Infobox chemische stof
| Naam = Trifenylfosfiet
| afbeelding1 = P(OPh)3.png
| afbeeldingbreedte1 = 200
| onderschrift1 = [[Structuurformule]] van trifenylfosfiet
| Formule = C18H15O3P
| Molgewicht = 310,29
| SMILES =
| InChI =
| IUPAC =
| AndereNamen =
| CAS = 101-02-0
| EINECS = 202-908-4
| PubChem = 7540
| Beschrijving = Kleurloze vaste stof of heldere vloeistof met fenolachtige geur
| Vergelijkbaar =
| AfbWaarsch = {{Pictogram GHS|X|N}}
| TekstWaarsch = Waarschuwing
| Carcinogeen =
| Hygroscopisch =
| Rzinnen = {{H315}} - {{H319}} - {{H400}} - {{H410}}
| EUHzinnen = ''geen''
| Szinnen = {{P264}} - {{P280}} - {{P302+P352}} - {{P321}} - {{P332+P313}} - {{P362}}
| Omgang =
| Opslag =
| EG = 015-105-00-7
| VN =
| ADR =
| MAC =
| LethaalRat = 1600
| LethaalKonijn =
| LethaalMuis =
| MSDS =
| Aggregatie = vloeibaar
| Kleur =
| Dichtheid = 1,18
| Smeltpunt = ca. 23
| Kookpunt = (ontleedt) 360
| Vlampunt =
| Zelfontbranding =
| Dampdruk =
| Oplosbaarheid =
| GoedOplIn =
| MatigOplIn =
| SlechtOplIn =
| OnoplIn = water (ontleedt langzaam)
| LogPow =
| Viscositeit =
| Brekingsindex =
| Kristalstructuur =
| Dipoolmoment =
| fG0g =
| fG0l =
| fG0s =
| fH0g =
| fH0l =
| fH0s =
| S0g =
| S0l =
| S0s =
| Cpm0 =
| Evenwicht =
| KlassiekeAnalyse =
| Spectra =
| NutrientType =
| Essentieel =
| Voorkomen =
| ADI =
| AdditiefType =
| E-nummer =
}}

'''Trifenylfosfiet''' is de [[Ester (scheikunde)|ester]] van [[fosfonzuur]] (H3PO3) en [[fenol]]. De chemische formule ervan, P(OC6H5)3, wordt vaak verkort weergegeven als P(OPh)3, waarbij Ph een [[fenylgroep]] voorstelt. Het smeltpunt van de stof ligt ongeveer bij kamertemperatuur.

== Synthese ==
Het wordt gevormd door de reactie van [[fosfortrichloride]] met [[fenol]]:
:<chem>PCl3 + 3 C6H5OH ->  P(OC6H5)3 + 3 HCl</chem>

==Toepassingen==
* [[Antioxidant]] en [[chelatie]]middel (metaalcomplexvormer) in [[polymeer|polymeren]] en synthetische [[rubber]]s;<ref>Voorbeeld: [https://patents.google.com/patent/US2419354 U.S. Patent 2419354, "Preservation of synthetic rubber" van 22 april 1947 aan United States Rubber Company]</ref> verdunningsmiddel (diluent) voor verven.
*Intermediaire stof, o.m. voor bepaalde [[pesticide]]n, farmaceutische stoffen en [[vlamvertrager]]s, bijvoorbeeld tetrafenylethaan-1,2-difosfonaat, gevormd door de reactie van trifenylfosfiet met [[ethyleenglycol]]:<ref>[http://depatisnet.dpma.de/DepatisNet/depatisnet?action=bibdat&docid=EP000000237135B1 Europees octrooi EP 237135, "Thermally stable diphosphonate-type flame retardant additive for plastics" ("Thermisch stabiel vlamvertragend middel van het difosfonaat type voor kunststoffen") van 25.11.1992 aan Akzo N.V.]</ref>
:<chem>2 P(OC6H5)3 + HOCH2CH2OH ->  (C6H5O)2PCH2CH2P(OC6H5)2 + 2 C6H5OH</chem>

*De reactie met [[methylmagnesiumbromide]] vormt [[trimethylfosfine]]:
:<chem>3 CH3MgBr + P(OC6H5)3 ->  P(CH3)3 + 3 MgBrOC6H5</chem>

==Eigenschappen==
Trifenylfosfiet is een stof die huid en ogen irriteert en contact met de stof kan leiden tot [[eczeem]]. Blootstelling aan trifenylfosfiet kan het [[centraal zenuwstelsel]] aantasten.<ref>Duke Tanaka, Jr. et al. "Exposure to triphenyl phosphite results in widespread degeneration in the mammalian central nervous system." ''Brain Research'', Vol. 531 No. 1-2 (1990), pp. 294-298 {{doi|id=10.1016/0006-8993(90)90788-D}}</ref>

De stof is zeer giftig voor waterorganismen. Ze ontleedt langzaam in [[water]].

==Externe links==
* [http://www.chemicalland21.com/specialtychem/NH/TRIPHENYL%20PHOSPHITE.htm Chemicalland21.com]

{{Appendix}}

[[Categorie:Organische fosforverbinding]]
[[Categorie:Ester]]
[[Categorie:Milieugevaarlijke stof]]

title: Structuurformule en molecuulmodel

Structuurformule en molecuulmodel: Structuurformule van trifenylfosfiet

title: Algemeen

title: Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen

Schadelijk: Milieugevaarlijk

EUH-zinnen: geen

title: Fysische eigenschappen

Aggregatietoestand: vloeibaar

Smeltpunt: ca. 23 °C

Kookpunt: (ontleedt) 360 °C

Onoplosbaar in: water (ontleedt langzaam)

title: Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).

Portaal: Scheikunde


text:
# Station Carantilly-Marigny
Station Carantilly-Marigny is een spoorwegstation in de Franse gemeente Carantilly aan de lijn Lison - Lamballe en wordt bediend door treinen van TER Basse-Normandie.

title: Station Carantilly-Marigny

wikitext:
{{Infobox spoorwegstation Frankrijk
| naam             = Station Carantilly-Marigny
| afbeelding       = Gare de Carantilly Marigny.jpg
| onderschrift     =
| plaats           = [[Carantilly]]
| stationscode     =
| opening          =
| sluiting         =
| heropening       =
| perrons          =
| sporen           =
| lijnen           = [[Spoorlijn Lison - Lamballe|415 000]] Lison - Lamballe
| eigendom         =
| exploitant       =
| aantalreizigers  =
| kaart            =
| positiekaartnaam = Frankrijk
| latitude         = 49.06795
| longitude        = -1.244547
| volgend station  =
| vorig station    =
}}

'''Station Carantilly-Marigny''' is een [[spoorwegstation]] in de [[Frankrijk|Franse]] gemeente [[Carantilly]] aan de lijn [[Station Lison|Lison]] - [[Station Lamballe|Lamballe]] en wordt bediend door treinen van TER Basse-Normandie.

{{Beginnetje|verkeer & vervoer|2010|11|25}}
{{Coor title dms|49|4|4.62|N|1|14|40.369|W|region:FR_type:railwaystation_scale:6250}}

[[Categorie:Spoorwegstation in Manche|Carantilly-Marigny]]
[[Categorie:Carantilly]]

title: Spoorlijn(en)

Spoorlijn(en): 415 000 Lison - Lamballe

title: Ligging

Land: Frankrijk

Plaats: Carantilly

Ligging: Station Carantilly-Marigny (Frankrijk) · Station Carantilly-Marigny

Portaal: Openbaar vervoer · Frankrijk


text:
# Gelliodes spongiosa
Gelliodes spongiosa is een sponssoort in de taxonomische indeling van de gewone sponzen (Demospongiae). Het lichaam van de spons bestaat uit kiezelnaalden en sponginevezels, en is in staat om veel water op te nemen.
De spons behoort tot het geslacht Gelliodes en behoort tot de familie Niphatidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1916 door Topsent.

title: Gelliodes spongiosa

wikitext:
{{Taxobox
| type            = dier
| naam            = ''Gelliodes spongiosa''
| titelweergave   =cursief
| afbeelding      =
| afbeeldingtekst =
| rijk            = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| onderrijk       = [[Parazoa]] (Sponsachtigen)
| stam            = [[Porifera]] (Sponsdieren)
| klasse          = [[Demospongiae]] (Gewone sponzen)
| orde            = [[Haplosclerida]]
| familie         = [[Niphatidae]]
| geslacht        = ''[[Gelliodes]]''
| w-naam          = ''Gelliodes spongiosa''
| taxon           = [[Soort]]
| auteur          = Topsent
| datum           = 1916
| haakjes         =
| worms           = 166742
}}
'''''Gelliodes spongiosa''''' is een [[Sponsdieren|spons]][[soort]] in de taxonomische indeling van de [[gewone sponzen]] (Demospongiae). Het lichaam van de spons bestaat uit [[kiezelnaald]]en en sponginevezels, en is in staat om veel water op te nemen.

De spons behoort tot het geslacht ''[[Gelliodes]]'' en behoort tot de familie [[Niphatidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1916 door Topsent.

{{Appendix|2=
*van Soest, R. (2011). Gelliodes spongiosa. In: Van Soest, R.W.M, Boury-Esnault, N., Hooper, J.N.A., Rützler, K, de Voogd, N.J., Alvarez de Glasby, B., Hajdu, E., Pisera, A.B., Manconi, R., Schoenberg, C., Janussen, D., Tabachnick, K.R., Klautau, M., Picton, B., Kelly, M., Vacelet, J. (2011) World Porifera database. Gebaseerd op informatie uit het [[World Register of Marine Species]], te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=166742.}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|07}}
{{DEFAULTSORT:Gelliodes spongiosa}}
[[Categorie:Gelliodes|spongiosa]]

title: Gelliodes spongiosa

Onderrijk: Parazoa (Sponsachtigen)

Stam: Porifera (Sponsdieren)

Klasse: Demospongiae (Gewone sponzen)

Orde: Haplosclerida

Familie: Niphatidae

Geslacht: Gelliodes

title: Soort