text:
# Geschiedenis van Turkmenistan
De geschiedenis van Turkmenistan omvat de gebeurtenissen in het gebied van het huidige Turkmenistan van de prehistorie tot het heden.

## Prehistorie
Tijdens de bronstijd ontwikkelde zich in Turkmenistan de Oxuscultuur rond de rivier Amu Darja.

## Oudheid
Onder de naam Margiana werd het gebied deel van het Perzische Rijk: eerst onder de dynastie der Achaemeniden, later onder de Sassaniden.

## Turkse veroveringen
De Oğuzen, een Turkse stam, migreerden in de 8e eeuw vanuit Mongolië naar Centraal-Azië en namen daar de naam Türkmen aan.
In de 11e eeuw trok een aantal Turkse nomadenstammen onder leiding van de Seldjoeken naar Perzië en Klein-Azië, waar ze zich vestigden op gronden die geschikt waren voor veeteeltnomadisme. Zij traden in Klein-Azië op als ghazi's (strijders voor de islam), waarbij de christelijke buurlanden Georgië, Armenië en het Byzantijnse Rijk werden aangevallen. Het Byzantijnse gebied (= het huidige Turkije) werd door hun toedoen veroverd, geïslamiseerd en geturkificieerd.
Van de 16e tot de 19e eeuw werden de oostelijke gebieden van Perzië voortdurend geplaagd door Turkmeense roofovervallen. Hieraan kwam pas een einde door de inlijving van hun woongebieden bij het Russische Rijk in 1885.

## Russische verovering
Het gebied viel in 1881 na de val van de Turkmeense vesting Geok-Tepe aan het Russische Rijk. Het werd als Oblast Transkaspië deel van het Generaal-gouvernement Turkestan.

## Sovjetperiode
In 1918 werd er een Transkaspische regeringsraad opgericht. In 1922 werd Transkaspië onderdeel van de Turkestaanse Autonome Socialistische Sovjetrepubliek.
In 1924 richtten de communisten de Turkmeense Communistische Partij (SSR) en de Turkmeense Socialistische Sovjetrepubliek op, bestaande uit delen van Turkestan en van de kanaten Bochara en Chiva. Op 13 mei 1925 werd de Turkmeense Socialistische Sovjetrepubliek toegelaten tot de Unie van Socialistische Sovjetrepublieken (Sovjet-Unie). Gedurende de jaren 1920 en 1930 was de communist Nedirbaj Ajtakov (1894-1938) de sterke man. Deze kwam echter om tijdens de stalinistische zuiveringen van de jaren dertig. Sindsdien hadden de stalinisten het in Turkmenistan voor het zeggen.
Op 5 oktober 1948 werd de staat getroffen door een zeer zware aardbeving. Het aantal slachtoffers was lang onduidelijk, maar in 2007 meldde een Turkmeense overheidsinstantie dat de aardbeving 176.000 mensen het leven kostte. Dit kwam overeen met meer dan 10% van de toenmalige bevolking.
In 1969 werd Mohammed Nazar Gapoerov eerste secretaris van de TCP. Hij zou tot 1985 aan de macht blijven. Turkmenistan werd een van de belangrijkste katoenproducenten voor de USSR. De veeteelt werd (en wordt) gedomineerd door de schapenhouderij. In 1985 werd Saparmurat Niazov, de voormalige Turkmeense premier, eerste secretaris van de TCP. Ondanks het feit dat de meeste Centraal-Aziatische partijleiders tijdens de glasnost van Michael Gorbatsjov het veld moesten ruimen, kon Niazov blijven zitten. Op 19 januari 1990 werd Niazov tevens voorzitter van de Opperste Sovjet van Turkmenistan (en daarmee de facto president).

## Onafhankelijkheid (1991 - heden)
Tijdens de augustuscoup van 1991 waarbij Gorbatsjov het veld moest ruimen en die tijdelijk hardliners aan de macht bracht, zweeg Niazov. Toen Gorbatsjov 3 dagen na de coup weer de macht in handen kreeg, begreep Niazov dat de USSR ophield te bestaan. Niazov werd op 27 oktober 1990 tot president van Turkmenistan gekozen en transformeerde van stalinist tot nationalist. Op 27 oktober 1991 verklaarde Turkmenistan zich onafhankelijk, wat op 8 december 1991 door Moskou werd erkend.
In 1992 schafte Niazov de TCP af en verving haar door de Democratische Partij van Turkmenistan (DPT). Daarnaast schafte hij het ambt van premier af en begon hij als autocraat te regeren. Oppositieleiders werden al in een vroeg stadium na de onafhankelijkheid gevangengezet en de pers werd gecensureerd. In 1993 schonk Niazov zichzelf de titel Turkmenbashi ('Leider der Turkmenen').
Niazov introduceerde allerlei buitenissige zaken in Turkmenistan: de Ruchnama ('Boek van de Ziel'), een boek waarin hij zijn filosofie uiteen heeft gezet (een mengeling van islamisme, socialisme en nationalisme, met een hoog spiritueel gehalte), alsook het permanente presidentschap (sinds 1999 was Niazov 'president voor het leven') en het voor ieder huishouden verplicht stellen van het hijsen van de nationale vlag bij zonsopkomst en strijken van de nationale vlag bij zonsondergang (iedere dag opnieuw). Ook preek het gelaat van de president op alle bankbiljetten.
Hij voerde een feestdag in ter ere van zijn ouders en ook feestdagen voor de meloen en het tapijt. Schoolmeisjes werden verplicht een bontmutsje te dragen. Ook werd het sinds augustus 2005 verboden te playbacken, ook in besloten kring.
De persoonsverheerlijking van de Turkmenbashi nam ongewone vormen aan. Hij hernoemde steden, vliegvelden, de maand januari en zelfs een meteoriet naar zijn naam. Bezoekers werden geconfronteerd met verheerlijking van zijn persoon in teksten, opschriften en staatsieportretten.
Net als zijn Oezbeekse ambtgenoot Islom Karimov gaf Niazov blijk van afkeer van het islamitisch fundamentalisme. Zo achtte hij bijvoorbeeld het laten staan van een baard verdacht en dit werd dan ook om 'hygiënische redenen' verboden. Het praktiseren van religie kwam ook onder druk te staan. Zo zijn onder Niazovs regering verschillende religieuze gebouwen, zoals moskeeën, kerkgebouwen en hindoetempels in beslag genomen en/of gesloopt. De grote Kiptsjakmoskee die door Niazov in 2004 in Asjchabad werd geopend bevat naast verzen uit de Koran ook teksten uit Niazovs Ruchnama. Verder moesten moskeeën kopieën van de Ruchnama hebben en werden imams geïnstrueerd om teksten uit dit boek te gebruiken in hun preken.

### Na het overlijden van Niazov
Op 21 december 2006 overleed Niazov. Zijn taken werden overgenomen door vicepremier Gurbanguly Berdimuhamedow. Parlementsvoorzitter Ovezgeldy Atayev, die in principe waarnemend president zou moeten worden, werd buiten spel gezet door een strafzaak, die kort na de dood van Niazov tegen hem werd aangespannen. Op 11 februari 2007 werden presidentsverkiezingen gehouden, waarbij de bevolking kon kiezen uit zes kandidaten, die allemaal behoorden tot de naaste kennissenkring van Niazov. Berdimuhamedow was volgens de grondwet uitgesloten van deelname, maar de volksraad hief deze beperking op en riep - evenals de vijf andere presidentskandidaten - iedereen op om op Berdimuhamedow te stemmen, waarna hij met bijna 90% van de stemmen werd verkozen tot nieuwe president van Turkmenistan. Een van zijn beloften was het vrij toegankelijk maken van het internet, waarop kort daarna het eerste internetcafé in de hoofdstad Asjchabad opende.

### Verkiezingen van 2008
De eerste parlementaire verkiezingen voor de Mejlis (Turkmeens parlement) werden gehouden op 14 december 2008, met een tweede ronde gepland op 28 december 2008. Verder was er een herverkiezing op 8 februari 2009. Het aantal senaatszetels nam toe van 65 tot 125 op 26 september 2008. In de grondwet werd ook opgenomen dat meerdere partijen, en dus andere partijen dan de Democratische Partij van Turkmenistan, mee mochten doen aan de verkiezingen. Toch werden verder geen andere oppositiepartijen opgestart, en aangezien slechts een deel van het land mocht stemmen, verkleinde dat de kansen voor de oppositie aanzienlijk. In 2010 herhaalde president Gurbanguly Berdimuhamedow dat de Turkmeense grondwet het toestaat om meerdere partijen op te richten en hij spoorde de burgers aan hun initiatieven te melden. Het is onduidelijk of de partijen echt oppositie zullen mogen voeren, of dat zij net zoals de oppositie in de naburige Centraal-Aziatische staten enkel de macht van de president zullen gaan ondersteunen.

#### Achtergrond
Ongeveer 90% van de 288 kandidaten voor de 125 zetels waren leden van de DPT, en 10% was lid van aanverwante belangengroepen. Verder lieten bijna alle kandidaten zich uit in het voordeel van toenmalig president Gurbanguly Berdimuhamedow.
Etnische minderheden, zoals de Oezbeekse minderheid, kregen geen toestemming om kandidaten mee te laten doen aan de verkiezingen. Human Rights Watch zei over de verkiezingen: "[de] omstandigheden zijn niet in orde om een vrije en eerlijke verkiezing te houden dat een eerlijke reflectie zou moeten zijn van wat de mensen willen."
De verkiezingen waren ook de eerste waarbij Turkmenen in het buitenland konden stemmen. Stembussen werden geopend in 27 steden, waaronder Wenen, Brussel, Moskou, Berlijn, Londen en Parijs.

#### Uitslagen
Er waren 13 zetels te winnen in Asjchabad, 19 zetels in Ahal, 11 in Balkan, 26 in de Daşoguz, 26 in de Lebap en 28 zetels in de Mary. De centrale Turkmeense verkiezingscommissie heeft besloten om een tweede stemronde te houden voor de Mejlis.
Twee of meer kandidaten strijden in elk van de provincies om een zetel, en elke kandidaat heeft 50% van de stemmen nodig om een senaatszetel veilig te stellen. Een herverkiezing vindt plaats op 28 december 2008 en op 8 februari 2009. Op 22 december 2008 liet de Turkmeense stemcommissie weten dat in 1 gebied geen van de kandidaten de 50% kreeg en in een andere streek was de uitslag gelijk.

### Verkiezingen van 2012
Berdimuhamedow werd op 12 februari 2012 herkozen met 97% van de stemmen. Waarnemers uit voormalige Sovjetstaten bevestigden dat de verkiezingen democratisch waren verlopen, Europese waarnemers weigerden een delegatie te sturen.

### Verkiezingen van 2022
Het Turkmeense parlement nam op 12 februari 2022 een resolutie aan waarin vervroegde verkiezingen werden aangekondigd, die op de daaropvolgende 12 maart werden gehouden. Serdar Berdimuhamedow, zoon van de toenmalige president, werd met 72,97% van de stemmen verkozen tot zijn vaders opvolger. Turkmenistan werd daarmee, na Azerbeidzjan, de tweede voormalige Sovjetstaat die een dynastieke opvolging kende.

Geschiedenis van:
Afghanistan ·
Armenië ·
Azerbeidzjan ·
Bahrein ·
Bangladesh ·
Bhutan ·
Brunei ·
Cambodja ·
China ·
Filipijnen ·
Georgië ·
India ·
Indonesië ·
Irak ·
Iran ·
Israël ·
Japan ·
Jemen ·
Jordanië ·
Joodse Autonome Oblast ·
Kazachstan ·
Kirgizië ·
Koeweit ·
Korea (Noord-Korea, Zuid-Korea) ·
Laos ·
Libanon ·
Maldiven ·
Maleisië ·
Mongolië ·
Myanmar ·
Nepal ·
Oezbekistan ·
Oman ·
Oost-Timor ·
Pakistan ·
Palestina ·
Qatar ·
Rusland ·
Saoedi-Arabië ·
Siberië ·
Singapore ·
Sri Lanka ·
Syrië ·
Tadzjikistan ·
Taiwan ·
Thailand ·
Tibet ·
Toeva ·
Turkije ·
Turkmenistan ·
Verenigde Arabische Emiraten ·
Vietnam ·
Xinjiang
Midden-Oosten · Centraal-Azië · Zuid-Azië

title: Geschiedenis van Turkmenistan

wikitext:
De '''geschiedenis van Turkmenistan''' omvat de gebeurtenissen in het gebied van het huidige [[Turkmenistan]] van de [[prehistorie]] tot het heden.

== Prehistorie ==
{{Hoofdartikel|Prehistorie van Turkmenistan}}
Tijdens de [[bronstijd]] ontwikkelde zich in Turkmenistan de [[Archeologisch complex Bactrië-Margiana|Oxuscultuur]] rond de rivier [[Amu Darja]].

== Oudheid ==
Onder de naam [[Margu|Margiana]] werd het gebied deel van het Perzische Rijk: eerst onder de dynastie der [[Achaemeniden]], later onder de [[Sassaniden]].

== Turkse veroveringen ==
De [[Oğuzen]], een [[Turkse volkeren|Turkse stam]], migreerden in de 8e eeuw vanuit [[Mongolië]] naar Centraal-Azië en namen daar de naam [[Turkmenen|Türkmen]] aan.

In de 11e eeuw trok een aantal Turkse [[nomaden]]stammen onder leiding van de [[Seldjoeken]] naar [[Perzische Rijk|Perzië]] en [[Klein-Azië]], waar ze zich vestigden op gronden die geschikt waren voor [[veeteelt]]nomadisme. Zij traden in Klein-Azië op als [[gazi (krijger)|ghazi's]] (strijders voor de islam), waarbij de christelijke buurlanden [[Georgië]], [[Armenië]] en het [[Byzantijnse Rijk]] werden aangevallen. Het [[Byzantijnse Rijk|Byzantijnse gebied]] (= het huidige [[Turkije]]) werd door hun toedoen veroverd, [[islamisering|geïslamiseerd]] en [[turkificatie|geturkificieerd]].

Van de 16e tot de 19e eeuw werden de oostelijke gebieden van [[Perzische Rijk|Perzië]] voortdurend geplaagd door Turkmeense roofovervallen. Hieraan kwam pas een einde door de inlijving van hun woongebieden bij het [[Russische Rijk]] in 1885.

== Russische verovering ==
[[Bestand:Wassilij Wassiljewitsch Wereschtschagin 002.jpg|thumb|''Plotselinge aanval'', een schilderij van [[Vasili Veresjtsjagin]] over de strijd in [[Generaal-gouvernement Turkestan|Turkestan]]]]
{{hoofdartikel|Russische verovering van Centraal-Azië}}
Het gebied viel in 1881 na de val van de Turkmeense vesting [[Geok-Tepe]] aan het [[Keizerrijk Rusland|Russische Rijk]]. Het werd als [[Oblast Transkaspië]] deel van het [[Generaal-gouvernement Turkestan]].

== Sovjetperiode ==
In 1918 werd er een [[Transkaspië|Transkaspische]] regeringsraad opgericht. In 1922 werd [[Transkaspië]] onderdeel van de [[Turkestaanse Autonome Socialistische Sovjetrepubliek]].

In 1924 richtten de [[communisme|communisten]] de [[Communistische Partij van Turkmenistan|Turkmeense Communistische Partij]] (SSR) en de [[Turkmeense Socialistische Sovjetrepubliek]] op, bestaande uit delen van [[Turkestan]] en van de kanaten [[Kanaat van Boechara|Bochara]] en [[Kanaat Xiva|Chiva]]. Op 13 mei 1925 werd de Turkmeense Socialistische Sovjetrepubliek toegelaten tot de [[Sovjet-Unie|Unie van Socialistische Sovjetrepublieken]] (Sovjet-Unie). Gedurende de jaren 1920 en 1930 was de communist [[Nedirbaj Ajtakov]] (1894-1938) de sterke man. Deze kwam echter om tijdens de [[Jozef Stalin|stalinistische]] zuiveringen van de jaren dertig. Sindsdien hadden de [[stalinisme|stalinisten]] het in Turkmenistan voor het zeggen.

Op 5 oktober 1948 werd de staat getroffen door een zeer zware [[aardbeving]]. Het aantal slachtoffers was lang onduidelijk, maar in 2007 meldde een Turkmeense overheidsinstantie dat de aardbeving 176.000 mensen het leven kostte. Dit kwam overeen met meer dan 10% van de toenmalige bevolking.

In 1969 werd [[Mohammed Nazar Gapoerov]] eerste secretaris van de TCP. Hij zou tot 1985 aan de macht blijven. Turkmenistan werd een van de belangrijkste [[katoen]]<nowiki/>producenten voor de USSR. De veeteelt werd (en wordt) gedomineerd door de schapenhouderij. In 1985 werd [[Saparmurat Niazov]], de voormalige Turkmeense premier, eerste secretaris van de TCP. Ondanks het feit dat de meeste Centraal-Aziatische partijleiders tijdens de [[glasnost]] van [[Michael Gorbatsjov]] het veld moesten ruimen, kon Niazov blijven zitten. Op 19 januari 1990 werd Niazov tevens voorzitter van de Opperste Sovjet van Turkmenistan (en daarmee ''de facto'' president).

== Onafhankelijkheid (1991 - heden) ==
Tijdens de [[Augustusstaatsgreep in Moskou|augustuscoup]] van 1991 waarbij Gorbatsjov het veld moest ruimen en die tijdelijk hardliners aan de macht bracht, zweeg Niazov. Toen Gorbatsjov 3 dagen na de coup weer de macht in handen kreeg, begreep Niazov dat de USSR ophield te bestaan. Niazov werd op 27 oktober 1990 tot president van Turkmenistan gekozen en transformeerde van [[Stalinisme|stalinist]] tot [[Nationalisme|nationalist]]. Op 27 oktober 1991 verklaarde Turkmenistan zich onafhankelijk, wat op 8 december 1991 door Moskou werd erkend.

In 1992 schafte Niazov de TCP af en verving haar door de [[Democratische Partij van Turkmenistan]] (DPT). Daarnaast schafte hij het ambt van [[Premier (regeringsleider)|premier]] af en begon hij als [[Autocratie|autocraat]] te regeren. Oppositieleiders werden al in een vroeg stadium na de onafhankelijkheid gevangengezet en de pers werd gecensureerd. In 1993 schonk Niazov zichzelf de titel ''Turkmenbashi'' ('Leider der Turkmenen').

Niazov introduceerde allerlei buitenissige zaken in Turkmenistan: de ''[[Ruchnama]]'' ('Boek van de Ziel'), een boek waarin hij zijn filosofie uiteen heeft gezet (een mengeling van [[islamisme]], socialisme en nationalisme, met een hoog spiritueel gehalte), alsook het ''permanente presidentschap'' (sinds 1999 was Niazov 'president voor het leven') en het voor ieder huishouden verplicht stellen van het hijsen van de nationale vlag bij zonsopkomst en strijken van de nationale vlag bij zonsondergang (iedere dag opnieuw). Ook preek het gelaat van de president op alle bankbiljetten.

Hij voerde een feestdag in ter ere van zijn ouders en ook feestdagen voor de [[Suikermeloen|meloen]] en het [[tapijt]]. Schoolmeisjes werden verplicht een bontmutsje te dragen. Ook werd het sinds augustus 2005 verboden te [[playback]]en, ook in besloten kring.

De [[persoonsverheerlijking]] van de ''Turkmenbashi'' nam ongewone vormen aan. Hij hernoemde steden, vliegvelden, de maand januari en zelfs een meteoriet naar zijn naam. Bezoekers werden geconfronteerd met verheerlijking van zijn persoon in teksten, opschriften en staatsieportretten.

Net als zijn Oezbeekse ambtgenoot [[Islom Karimov]] gaf Niazov blijk van afkeer van het [[moslimfundamentalisme|islamitisch fundamentalisme]]. Zo achtte hij bijvoorbeeld het laten staan van een [[Baard (haargroei)|baard]] verdacht en dit werd dan ook om 'hygiënische redenen' verboden. Het praktiseren van religie kwam ook onder druk te staan. Zo zijn onder Niazovs regering verschillende religieuze gebouwen, zoals moskeeën, kerkgebouwen en hindoetempels in beslag genomen en/of gesloopt. De grote [[Kiptsjakmoskee]] die door Niazov in 2004 in Asjchabad werd geopend bevat naast verzen uit de Koran ook teksten uit Niazovs Ruchnama. Verder moesten moskeeën kopieën van de Ruchnama hebben en werden imams geïnstrueerd om teksten uit dit boek te gebruiken in hun preken.

=== Na het overlijden van Niazov ===
Op 21 december 2006 overleed Niazov. Zijn taken werden overgenomen door vicepremier [[Gurbanguly Berdimuhamedow]]. Parlementsvoorzitter [[Ovezgeldy Atayev]], die in principe waarnemend president zou moeten worden, werd buiten spel gezet door een strafzaak, die kort na de dood van Niazov tegen hem werd aangespannen. Op 11 februari 2007 werden presidentsverkiezingen gehouden, waarbij de bevolking kon kiezen uit zes kandidaten, die allemaal behoorden tot de naaste kennissenkring van Niazov. Berdimuhamedow was volgens de grondwet uitgesloten van deelname, maar de volksraad hief deze beperking op en riep - evenals de vijf andere presidentskandidaten - iedereen op om op Berdimuhamedow te stemmen, waarna hij met bijna 90% van de stemmen werd verkozen tot nieuwe president van Turkmenistan. Een van zijn beloften was het vrij toegankelijk maken van het internet, waarop kort daarna het eerste [[internetcafé]] in de hoofdstad Asjchabad opende.

=== Verkiezingen van 2008 ===
De eerste parlementaire verkiezingen voor de [[Majlis|Mejlis]] (Turkmeens parlement) werden gehouden op 14 december 2008, met een tweede ronde gepland op 28 december 2008. Verder was er een herverkiezing op 8 februari 2009. Het aantal senaatszetels nam toe van 65 tot 125 op 26 september 2008. In de grondwet werd ook opgenomen dat meerdere partijen, en dus andere partijen dan de Democratische Partij van Turkmenistan, mee mochten doen aan de verkiezingen. Toch werden verder geen andere oppositiepartijen opgestart, en aangezien slechts een deel van het land mocht stemmen, verkleinde dat de kansen voor de oppositie aanzienlijk. In 2010 herhaalde president Gurbanguly Berdimuhamedow dat de Turkmeense grondwet het toestaat om meerdere partijen op te richten en hij spoorde de burgers aan hun initiatieven te melden. Het is onduidelijk of de partijen echt oppositie zullen mogen voeren, of dat zij net zoals de oppositie in de naburige Centraal-Aziatische staten enkel de macht van de president zullen gaan ondersteunen.<ref>{{en}}[http://www.rferl.org/content/Turkmenistan_Leader_Says_Open_To_Opposition_Party/1962572.html Turkmenistan Leader Says Open To Opposition Party] (Radio Free Europe)</ref>

==== Achtergrond ====
Ongeveer 90% van de 288 kandidaten voor de 125 zetels waren leden van de DPT, en 10% was lid van aanverwante belangengroepen. Verder lieten bijna alle kandidaten zich uit in het voordeel van toenmalig president [[Gurbanguly Berdimuhamedow]].

Etnische minderheden, zoals de Oezbeekse minderheid, kregen geen toestemming om kandidaten mee te laten doen aan de verkiezingen. [[Human Rights Watch]] zei over de verkiezingen: "[de] omstandigheden zijn niet in orde om een vrije en eerlijke verkiezing te houden dat een eerlijke reflectie zou moeten zijn van wat de mensen willen."

De verkiezingen waren ook de eerste waarbij Turkmenen in het buitenland konden stemmen. Stembussen werden geopend in 27 steden, waaronder Wenen, Brussel, Moskou, Berlijn, Londen en Parijs.

==== Uitslagen ====
Er waren 13 zetels te winnen in Asjchabad, 19 zetels in [[Ahal (provincie)|Ahal]], 11 in [[Balkan (provincie)|Balkan]], 26 in de [[Daşoguz (provincie)|Daşoguz]], 26 in de [[Lebap (provincie)|Lebap]] en 28 zetels in de [[Mary (provincie)|Mary]]. De centrale Turkmeense verkiezingscommissie heeft besloten om een tweede stemronde te houden voor de [[Majlis|Mejlis]].

Twee of meer kandidaten strijden in elk van de provincies om een zetel, en elke kandidaat heeft 50% van de stemmen nodig om een senaatszetel veilig te stellen. Een herverkiezing vindt plaats op 28 december 2008 en op 8 februari 2009. Op 22 december 2008 liet de Turkmeense stemcommissie weten dat in 1 gebied geen van de kandidaten de 50% kreeg en in een andere streek was de uitslag gelijk.

=== Verkiezingen van 2012 ===
Berdimuhamedow werd op 12 februari 2012 herkozen met 97% van de stemmen. Waarnemers uit voormalige Sovjetstaten bevestigden dat de verkiezingen democratisch waren verlopen, Europese waarnemers weigerden een delegatie te sturen.

=== Verkiezingen van 2022 ===
Het Turkmeense parlement nam op 12 februari 2022 een resolutie aan waarin vervroegde verkiezingen werden aangekondigd, die op de daaropvolgende 12 maart werden gehouden. [[Serdar Berdimuhamedow]], zoon van de toenmalige president, werd met 72,97% van de stemmen verkozen tot zijn vaders opvolger. Turkmenistan werd daarmee, na [[Azerbeidzjan]], de tweede voormalige Sovjetstaat die een dynastieke opvolging kende.<ref>{{Citeer web|url=https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20220315_92955044|titel=Serdar Berdimuhamedow volgt zijn vader op als president van Turkmenistan|bezochtdatum=2022-03-15|werk=Het Nieuwsblad|taal=nl-BE}}</ref><ref>{{Citeer web|url=https://www.reuters.com/world/asia-pacific/turkmen-leaders-son-wins-presidency-snap-vote-2022-03-15/|titel=Reuters|bezochtdatum=2022-03-15}}</ref>
{{Navigatie geschiedenis Azië}}
{{commonscat}}
{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding Nederlandstalige Wikipedia|titel=Turkmenistan|oldid=69134941}}
{{References}}}}

[[Categorie:Geschiedenis van Turkmenistan| ]]


text:
# Catharijnebrug (Haarlem)
De Catharijnebrug is een draaibrug in het centrum van de Nederlandse stad Haarlem. De brug is tussen 1902 en 1903 gebouwd en werd op 27 juli 1999 aangewezen als rijksmonument. De brug verbindt de Koudenhorn met de nieuwe weg over de Papentorenvest die in dezelfde periode is aangelegd. De brug is ontworpen door gemeentearchitect Jacques Leijh.

## Geschiedenis
Op korte afstand van de huidige Catharijnebrug lag al vele eeuwen lang een brug over het Spaarne. De oude Catharijnebrug of Hooge brug was een houten ophaalbrug die de Papentorenvest pal naast molen De Adriaan verbond met de Koudenhorn bij het huidige politiebureau. De brug maakte tot in de achttiende eeuw deel uit van de Sint Catrijnenpoort, de waterpoort van de vestingwerken rond Haarlem.
De nieuwe Catharijnebrug werd gebouwd om het centrum van Haarlem qua verkeer beter te ontsluiten en om de zeer smalle Papentorenvest nabij de molen te ontlasten. Er werd namelijk een lichtfabriek (het latere Gemeentelijk energiebedrijf) gebouwd in de Veerpolder. De nieuwe brug is in zijn geheel ontworpen door Jacques Leijh, maar de boven- en onderbouw zijn gebouwd door verschillende bedrijven. De bovenbouw is gebouwd door de Koninklijke Nederlandsche Grofsmederij en de onderbouw door B. Zuithof & Zonen.
Na de bouw zijn verschillende delen van de brug gemoderniseerd, of gewijzigd. Zo zijn onder andere de dubbele afsluithekken vervangen door slagbomen, de lantaarnpalen door lichtmasten en de oude seinborden door seinlichten. In 1933 werd de brug geëlektrificeerd. Al deze toevoegingen en wijzigingen maken geen onderdeel uit van het rijksmonument.
Op 23 november 1999 is de brug onder nummer 513353 ingeschreven in het rijksmonumentenregister. De brug is een voorbeeld van een begin-20e-eeuwse draaibrug, bestaande uit smeed- en gietijzer. Bij het benoemen tot rijksmonument werd ook meegenomen dat de brug zeldzaam is op het gebied van bouwtechniek, typologie, functionaliteit en materiaalgebruik. De brug is voor de stad Haarlem ook belangrijk en ook dat werd in de besluitvorming meegenomen.
In 1999 is de brug in zijn geheel vervangen voor een exacte kopie. Hierbij is het houten brugwachtershuisje vervangen voor een ontwerp van architect Paul Wintermans. Het nieuwe brugwachtershuisje staat niet op de brug zelf, maar net als het vorige huisje aan de oever van de Koudenhorn en hangt gedeeltelijk over het water heen. Het koepelvormige huisje staat op een granieten uitkraging en is geheel met koper bekleed.

## Boven- en onderbouw
De brug is grofweg op te delen in twee stukken, de zogenaamde boven- en onderbouw.

### Bovenbouw
De bovenbouw zijn de onderdelen die gebruikt worden, zoals de wegdekken, draai-inrichting en de piëdestals. De brug bestaat uit langs- en dwarsliggers van gietijzer en staal. Bovenop ligt een onderdek opgebouwd uit eikenhouten delen, ook de trottoirs zijn van eikenhout. Wel hebben de trottoirs bij het brugdek een natuurstenen bekleding. Het moderne wegdek werd voorafgegaan door een rijdek bestaande uit teakhouten blokjes, tussen het wegdek en de trottoirs liggen ijzeren goten.
Op de brug zijn versieringsplaten aangebracht die samen acht velden vormen. In de middelste twee velden zijn aan beide zijden borden aangebracht waarop valt te lezen: Gemeente Haarlem/ Anno 1902 en Kon. Ned. Grofsmederij/Leiden.
De leuningen van de brug beginnen op de landhoofden en vleugelmuren. Ze zijn van smeed- en gietijzer. De decoratiestijl is Neorenaissancistisch. De leuningen aan de oostelijke landhoofd lopen door tot aan de aangrenzende huizen. De leuningen staan op ronde, met ranken versierde, kolommen en tussen de kolommen rondbogen. Vlak boven de voeten van de kolommen hebben de ranken een bladmotief. Aan het einde spijlen en piëdestals. De piëdestals aan het einde van de leuningen zijn vierkant en de piëdestals op de brug zelf achthoekig. Op de achthoekige piëdestals stonden vroeger lantaarnpalen met daarop koperen lantaarns.
Op de noordelijke brugleuning is een ijzeren naamplaat aangebracht. De zuidelijke brugleuning wordt ter hoogte van de draai-inrichting onderbroken door een stalen kast met daarin de elektrische bediening. Aan de linkerzijde van deze kast bevindt zich nog de originele grendel waarmee de brug op slot gezet kon worden.

### Onderbouw
De onderbouw bestaat uit de landhoofden, vleugelmuren en de pijler waar de draai-inrichting op staat. Alle zijn gemetseld in miskleurige en grijze klinkers. De grondkeermuren bestaan uit dezelfde miskleurige klinkers, maar ook uit rollagen van grijze klinkers. De landhoofden en vleugelmuren zijn bekleed met natuurstenen dekzerken. Duits graniet is gebruikt ter bekleding van de landhoofden, vleugelmuren, draaipijler en de plinten aan de waterlijn. De hoeken van de landhoofden hebben decoraties met natuurstenen blokken.
De pijler in het midden van de brug is ovaalvormig en is geplaatst in de lengterichting van de rivier. De brugdrager zelf is rond en van gietijzer. De brug werd vroeger met de hand vanaf de brug zelf bediend. De bediening gebeurde met een zogenaamde sleutel, dat was een stalen staaf die door het brugdek met de draai-inrichting verbonden werd. Om bij het draaien de brug af te remmen zijn aan de landhoofden gietijzeren stootplaten aangebracht.

## Brugwachtershuisje
Het oude huisje had een achthoekig grondvlak. Aan de waterkant had het ramen, met stijlen en regels van grenenhout, in alle hoeken en aan de straatkant een rechthoekige uitbouw. De buitenwanden waren bedekt met schroten van grenen, de binnenwanden en plafonds hadden schroten van vurenhout. Aan de buitenkant waren wit geschilderde luiken aangebracht en het dak was een zinken tentdak. Aan de zijkant bevond zich een privaat.

wikiname: nlwiki

title: Catharijnebrug (Haarlem)

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox brug
| naam             = Catharijnebrug
| afbeelding       = Catherijnebrug Haarlem na renovatie.jpg
| onderschrift     = De Catharijnebrug
| plaats           = [[Haarlem (hoofdbetekenis)|Haarlem]]
| overspant        = [[Spaarne|Binnen Spaarne]]
| lengte           = 28,26
| breedte          = 10,10
| hoogte           =
| doorvaarthoogte  = 2,20
| doorvaartbreedte = 8,45
| hoogstepunt      =
| overspanning     =
| gewicht          =
| beheerder        =
| bouwperiode      = 1902-1903
| opening          =
| kosten           =
| afbraakreden     =
| afbraakjaar      =
| gebruik          = Gemengd verkeer
| weg              =
| spoorlijn        =
| intensiteit      =
| type             = [[draaibrug (brugtype)|Draaibrug]]
| architect        = [[Jacques Leijh]]
| materiaal        = (Giet)ijzer<ref>Nederlandse Bruggen Stichting: [https://web.archive.org/web/20151006043955/http://db.bruggenstichting.nl/BruggenDB/nbs.asp?id=298&mode=ShowRecord Catharijnebrug (Haarlem) ]. Bezocht op 29 januari 2013</ref>, eikenhout, baksteen
| bijzonderheden   =
| monumentstatus   = Rijksmonument
| monumentnummer   = 513353
| mapname          = Haarlem-centrum
| lat_deg          = 52
| lat_min          = 22
| lat_sec          = 59
| lat_dir          = N
| lon_deg          = 4
| lon_min          = 38
| lon_sec          = 36
| lon_dir          = E
}}
De '''Catharijnebrug''' is een [[draaibrug (brugtype)|draaibrug]] in het centrum van de Nederlandse stad [[Haarlem (hoofdbetekenis)|Haarlem]]. De brug is tussen 1902 en 1903 gebouwd en werd op 27 juli 1999 aangewezen als [[rijksmonument]]. De brug verbindt de [[Koudenhorn]] met de nieuwe weg over de Papentorenvest die in dezelfde periode is aangelegd. De brug is ontworpen door gemeentearchitect [[Jacques Leijh]].

== Geschiedenis ==
[[Bestand:Catharine Bridge and windmill, Haarlem, Holland-LCCN2001699507.tif|thumb|De oude Catharijne- of Hooge brug, de voorloper van de huidige brug]]
Op korte afstand van de huidige Catharijnebrug lag al vele eeuwen lang een brug over het Spaarne. De oude Catharijnebrug of Hooge brug was een houten ophaalbrug die de Papentorenvest pal naast [[De Adriaan (Haarlem)|molen De Adriaan]] verbond met de Koudenhorn bij het huidige politiebureau. De brug maakte tot in de achttiende eeuw deel uit van de [[Catrijnenpoort|Sint Catrijnenpoort]], de waterpoort van de vestingwerken rond Haarlem.

De nieuwe Catharijnebrug werd gebouwd om het centrum van Haarlem qua verkeer beter te ontsluiten en om de zeer smalle [[Papentorenvest]] nabij de molen te ontlasten. Er werd namelijk een [[lichtfabriek]] (het latere [[GEB (Haarlem)|Gemeentelijk energiebedrijf]]) gebouwd in de [[Veerpolder (Haarlem)|Veerpolder]]. De nieuwe brug is in zijn geheel ontworpen door Jacques Leijh, maar de boven- en onderbouw zijn gebouwd door verschillende bedrijven. De bovenbouw is gebouwd door de [[Koninklijke Nederlandsche Grofsmederij]] en de onderbouw door [[B. Zuithof & Zonen]].

Na de bouw zijn verschillende delen van de brug gemoderniseerd, of gewijzigd. Zo zijn onder andere de dubbele afsluithekken vervangen door slagbomen, de lantaarnpalen door lichtmasten en de oude seinborden door seinlichten. In 1933 werd de brug geëlektrificeerd. Al deze toevoegingen en wijzigingen maken geen onderdeel uit van het rijksmonument.

Op 23 november 1999 is de brug onder nummer 513353 ingeschreven in het rijksmonumentenregister. De brug is een voorbeeld van een begin-20e-eeuwse draaibrug, bestaande uit smeed- en gietijzer. Bij het benoemen tot rijksmonument werd ook meegenomen dat de brug zeldzaam is op het gebied van bouwtechniek, typologie, functionaliteit en materiaalgebruik. De brug is voor de stad Haarlem ook belangrijk en ook dat werd in de besluitvorming meegenomen.

In 1999 is de brug in zijn geheel vervangen voor een exacte kopie. Hierbij is het houten brugwachtershuisje vervangen voor een ontwerp van architect [[Wim Quist|Paul Wintermans]]. Het nieuwe brugwachtershuisje staat niet op de brug zelf, maar net als het vorige huisje aan de oever van de [[Koudenhorn]] en hangt gedeeltelijk over het water heen. Het koepelvormige huisje staat op een granieten uitkraging en is geheel met koper bekleed.<ref>https://issuu.com/quistwintermansarchitekten/docs/qwa_infra-architectuur. [https://web.archive.org/web/20230302032451/https://issuu.com/quistwintermansarchitekten/docs/qwa_infra-architectuur Gearchiveerd] op 2 maart 2023.</ref>

== Boven- en onderbouw ==
De brug is grofweg op te delen in twee stukken, de zogenaamde boven- en onderbouw.

=== Bovenbouw ===
[[Bestand:Exterieur_OVERZICHT_DRAAIBRUG_-_Haarlem_-_20286510_-_RCE.jpg|thumb|left|De piëdestals goed zichtbaar. Foto genomen in 1996 met het oude brugwachtershuisje voor de renovatie van 2000.]]
De bovenbouw zijn de onderdelen die gebruikt worden, zoals de wegdekken, draai-inrichting en de [[piëdestal]]s. De brug bestaat uit langs- en dwarsliggers van gietijzer en staal. Bovenop ligt een onderdek opgebouwd uit [[eikenhouten]] delen, ook de trottoirs zijn van eikenhout. Wel hebben de trottoirs bij het brugdek een natuurstenen bekleding. Het moderne wegdek werd voorafgegaan door een rijdek bestaande uit teakhouten blokjes, tussen het wegdek en de trottoirs liggen ijzeren goten.

Op de brug zijn versieringsplaten aangebracht die samen acht velden vormen. In de middelste twee velden zijn aan beide zijden borden aangebracht waarop valt te lezen: ''Gemeente Haarlem/ Anno 1902'' en ''Kon. Ned. Grofsmederij/Leiden''.

De leuningen van de brug beginnen op de [[landhoofd]]en en vleugelmuren. Ze zijn van [[Smeedijzer|smeed-]] en gietijzer. De decoratiestijl is [[Neorenaissance|Neorenaissancistisch]]. De leuningen aan de oostelijke landhoofd lopen door tot aan de aangrenzende huizen. De leuningen staan op ronde, met ranken versierde, kolommen en tussen de kolommen rondbogen. Vlak boven de voeten van de kolommen hebben de ranken een bladmotief. Aan het einde spijlen en piëdestals. De piëdestals aan het einde van de leuningen zijn vierkant en de piëdestals op de brug zelf achthoekig. Op de achthoekige piëdestals stonden vroeger lantaarnpalen met daarop koperen lantaarns.

Op de noordelijke brugleuning is een ijzeren naamplaat aangebracht. De zuidelijke brugleuning wordt ter hoogte van de draai-inrichting onderbroken door een stalen kast met daarin de elektrische bediening. Aan de linkerzijde van deze kast bevindt zich nog de originele grendel waarmee de brug op slot gezet kon worden.

=== Onderbouw ===
De onderbouw bestaat uit de landhoofden, vleugelmuren en de pijler waar de draai-inrichting op staat. Alle zijn gemetseld in miskleurige en grijze [[klinker (steen)|klinker]]s. De [[Grondkeermuur|grondkeermuren]] bestaan uit dezelfde miskleurige klinkers, maar ook uit rollagen van grijze klinkers. De landhoofden en vleugelmuren zijn bekleed met natuurstenen [[dekzerken]]. Duits graniet is gebruikt ter bekleding van de landhoofden, vleugelmuren, draaipijler en de plinten aan de waterlijn. De hoeken van de landhoofden hebben decoraties met natuurstenen blokken.

De pijler in het midden van de brug is ovaalvormig en is geplaatst in de lengterichting van de rivier. De brugdrager zelf is rond en van gietijzer. De brug werd vroeger met de hand vanaf de brug zelf bediend. De bediening gebeurde met een zogenaamde sleutel, dat was een stalen staaf die door het brugdek met de draai-inrichting verbonden werd. Om bij het draaien de brug af te remmen zijn aan de landhoofden gietijzeren stootplaten aangebracht.

== Brugwachtershuisje ==
Het oude huisje had een achthoekig grondvlak. Aan de waterkant had het ramen, met [[stijl (bouw)|stijl]]en en [[frame (constructie)|regel]]s van [[grenenhout]], in alle hoeken en aan de straatkant een rechthoekige uitbouw. De buitenwanden waren bedekt met schroten van grenen, de binnenwanden en plafonds hadden schroten van [[vurenhout]]. Aan de buitenkant waren wit geschilderde luiken aangebracht en het dak was een zinken [[tentdak]]. Aan de zijkant bevond zich een [[toilet|privaat]].

{{Appendix|1=Bron|2=
* Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed: [https://monumentenregister.cultureelerfgoed.nl/monumenten/513353 Monumentnummer: 513353 – Catharijnebrug tegenover Koudenhorn 48 2011 te Haarlem]
'''Referenties'''
{{References}}
}}
{{Commonscat|Catharijnebrug, Haarlem}}
{{Navigatie bruggen Haarlem}}
{{Coor title dms|52|22|59|N|4|38|36|E|type:landmark}}

[[Categorie:Rijksmonument in Haarlem]]
[[Categorie:Brug in Haarlem]]
[[Categorie:Draaibrug]]

title: Algemene gegevens

Locatie: Haarlem

Coördinaten: 52° 23′ NB, 4° 39′ OL

Overspant: Binnen Spaarne

Monumentale status: Rijksmonument

title: Bouw

title: Gebruik

Huidig gebruik: Gemengd verkeer

title: Architectuur

Type: Draaibrug

Architect: Jacques Leijh

Materiaal: (Giet)ijzer, eikenhout, baksteen

Architectuur: Catharijnebrug (Haarlem-centrum) · Catharijnebrug

Portaal: Verkeer & Vervoer


text:
# Oxyopes akakensis
Oxyopes akakensis is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de lynxspinnen (Oxyopidae).
Het dier behoort tot het geslacht Oxyopes. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Embrik Strand.

title: Oxyopes akakensis

wikitext:
{{Taxobox spin
| naam              = ''Oxyopes akakensis''
| titelweergave     = cursief
| afbeelding        =
| afbeeldingtekst   =
| familie           = [[Lynxspinnen|Oxyopidae]] (Lynxspinnen)
| geslacht          = ''[[Oxyopes]]''
| auteur            = [[Embrik Strand]]
| datum             = 1906
| haakjes           =
}}
'''''Oxyopes akakensis''''' is een [[spinnen (dieren)|spinnen]][[soort]] in de taxonomische indeling van de [[Lynxspinnen|lynxspinnen (Oxyopidae)]].<ref>{{aut|Platnick, Norman I.}} (2010): [http://research.amnh.org/entomology/spiders/catalog/ The world spider catalog], version 10.5. ''American Museum of Natural History''. [https://web.archive.org/web/20090312050907/http://research.amnh.org:80/entomology/spiders/catalog/ Gearchiveerd] op 12 maart 2009.</ref>

Het dier behoort tot het geslacht ''[[Oxyopes]]''. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door [[Embrik Strand]].

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|21}}

[[Categorie:Oxyopes|akakensis]]

title: Oxyopes akakensis

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Arachnida (Spinachtigen)

Orde: Araneae (Spinnen)

Familie: Oxyopidae (Lynxspinnen)

Geslacht: Oxyopes

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Digonocryptus pitchus
Digonocryptus pitchus is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Aguiar & Ramos in 2011.

title: Digonocryptus pitchus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Digonocryptus pitchus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Gewone sluipwespen|Ichneumonidae]] (Gewone sluipwespen)
| geslacht = ''[[Digonocryptus]]''
| w-naam = ''Digonocryptus pitchus''
| auteur = Aguiar & Ramos
| datum = 2011
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Digonocryptus pitchus''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Gewone sluipwespen|gewone sluipwespen (Ichneumonidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Aguiar & Ramos in 2011.

{{Beginnetje|biologie|2012|09|23}}

[[Categorie:Digonocryptus|pitchus]]

title: Digonocryptus pitchus

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Ichneumonidae (Gewone sluipwespen)

Geslacht: Digonocryptus

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Stadion Schnabelholz
Het Stadion Schnabelholz, vanwege een sponsorovereenkomst officieel de CASHPOINT Arena , is een multifunctioneel stadion in Altach, Oostenrijk. Het wordt gebruikt voor voetbalwedstrijden en is de thuisbasis van SC Rheindorf Altach. Het stadion heeft een capaciteit van 8500  en is gebouwd in 1990.
Allianz Stadion (Rapid Wien) ·
CASHPOINT Arena (SCR Altach) ·
Generali Arena (Austria Wien) ·
Hofmann Personal Stadion (Blau-Weiß Linz) ·
Lavanttal-Arena (Wolfsberger AC) ·
Merkur Arena (Sturm Graz) ·
Profertil Arena (TSV Hartberg) ·
Raiffeisen Arena (LASK) ·
Reichshofstadion (Austria Lustenau) ·
Red Bull Arena (Red Bull Salzburg) ·
Tivoli Stadion Tirol (WSG Tirol) ·
Wörtherseestadion (Austria Klagenfurt)
Ernst Happelstadion (Oostenrijks nationaal team) ·
Stadion Donawitz (DSV Leoben) ·
Franz Feketestadion (Kapfenberger SV) ·
Josko Arena (SV Ried) ·
ImmoAgenturstadion (Schwarz-Weiß Bregenz) ·
Merkur Arena (Grazer AK) ·
Motion invest Arena (Admira Wacker) ·
NV Arena (SKN Sankt Pölten) ·
Raiffeisen Arena (FC Juniors OÖ) ·
Vorwärts-Stadion (Vorwärts Steyr) ·
Gerhard Hanappistadion (Rapid Wien) ·
Lehenstadion (Austria Salzburg)

title: Stadion Schnabelholz

wikitext:
{{Infobox stadion
| naam stadion      = CASHPOINT Arena
| logo              =
| afbeelding        = The Altach fans' stand with a tifo before a match against Sturm Graz. (2022).jpg
| onderschrift      =
| UEFA-sterren      =
| bijnaam           =
| plaats            = {{AT-VLAG}} [[Altach]]
| capaciteit        = 8500
| bouwjaar          = 1990
| geopend           =
| kosten            =
| architect         =
| eigenaar          =
| beheerder         =
| bespelers         = {{AT-VLAG}} [[SC Rheindorf Altach]]
| eerste wedstrijd  =
| laatste wedstrijd =
| gerenoveerd       =
| gesloten          =
| afgebroken        =
| vorigenamen       =
| naamtribunes      =
| veldafmetingen    =
| oppervlak         =
| mapname           =
| lat_deg           =
| lat_min           =
| lat_sec           =
| lat_dir           =
| lon_deg           =
| lon_min           =
| lon_sec           =
| lon_dir           =
| afbeelding2       =
| onderschrift2     =
| portaal           =
| extra portaal     =
}}
Het '''Stadion Schnabelholz''', vanwege een sponsorovereenkomst officieel de '''CASHPOINT Arena''' <ref>{{Citeer web |url=https://www.scra.at/verein/stadion/ |titel=Stadion - CASHPOINT SCR Altach}}</ref>, is een multifunctioneel [[stadion]] in [[Altach]], [[Oostenrijk]]. Het wordt gebruikt voor [[Voetbal|voetbalwedstrijden]] en is de thuisbasis van [[SC Rheindorf Altach]]. Het stadion heeft een capaciteit van 8500 <ref>{{Citeer web |url=http://stadiumdb.com/stadiums/aut/stadion_schnabelholz |titel=CASHPOINT Arena – StadiumDB.com}}</ref> en is gebouwd in 1990.
{{Appendix}}
{{Navigatie stadions betaald voetbal Oostenrijk}}
[[Categorie:Voetbalstadion in Oostenrijk]]
[[Categorie:Bouwwerk in Vorarlberg]]

title: CASHPOINT Arena

Plaats: Altach

Bespelers: SC Rheindorf Altach

Portaal: Sport


text:
# Red Rock Pass
Red Rock Pass (Nederlands: Roderotspas) is een lage, 3 km brede bergpas in het oosten van de Amerikaanse staat Idaho op een hoogte van 1458 m.
Op deze plaats, ongeveer 14 500 jaar geleden, begaf de oever van Lake Bonneville. De oever was gevormd door een aantal elkaar overlappende puinwaaiers. Geologen stellen dat tijdens de eerste weken 4 200 km³ water wegvloeide via de Snake. Het waterniveau van het meer zakte daardoor met 105 m. De uitstroom hield vermoedelijk een jaar aan.
Ooit lag de pas 100 m hoger, op de hoogte van Lake Bonneville tijdens het Pleistoceen.

title: Red Rock Pass

wikitext:
{{Infobox bergpas
| afbeelding= RedRockPassIdaho071710.JPG
| onderschrift= Red Rock Pass
| hoogte = 1458
| van =
| naar =
| stijging =
| wegdek =
| afsluiting =
| mapname = Idaho
| lat_deg = 42
| lat_min = 21
| lat_sec = 20.74
| lat_dir = N
| lon_deg = 112
| lon_min = 2
| lon_sec = 35.96
| lon_dir = W
}}

'''Red Rock Pass''' (Nederlands: Roderotspas) is een lage, 3 km brede [[bergpas]] in het oosten van de [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] staat [[Idaho]] op een hoogte van 1458 m.

Op deze plaats, ongeveer 14 500 jaar geleden, begaf de oever van [[Lake Bonneville]]. De oever was gevormd door een aantal elkaar overlappende [[puinwaaier|puinwaaiers]]. Geologen stellen dat tijdens de eerste weken 4 200 km³ water wegvloeide via de [[Snake (rivier)|Snake]]. Het waterniveau van het meer zakte daardoor met 105 m. De uitstroom hield vermoedelijk een jaar aan.

Ooit lag de pas 100 m hoger, op de hoogte van Lake Bonneville tijdens het [[Pleistoceen]].

{{Coor title dms|42|21|20.74|N|112|2|35.96|W|type:pass_scale:12500_region:US}}

[[Categorie:Geografie van Idaho]]
[[Categorie:Bergpas in de Verenigde Staten]]

title: Red Rock Pass


text:
# Eumacronychia tricosa
Eumacronychia tricosa is een vliegensoort uit de familie van de dambordvliegen (Sarcophagidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1939 door Reinhard.

title: Eumacronychia tricosa

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Eumacronychia tricosa''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Dambordvliegen|Sarcophagidae]] (Dambordvliegen)
| geslacht = ''[[Eumacronychia]]''
| w-naam = ''Eumacronychia tricosa''
| auteur = Reinhard
| datum = 1939
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Eumacronychia tricosa''''' is een [[Vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Dambordvliegen|dambordvliegen (Sarcophagidae)]].<ref>Pape, 1996, Catalogue of the Sarcophagidae of the World, p. 88.</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1939 door Reinhard.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|06|17}}

[[Categorie:Eumacronychia|tricosa]]

title: Eumacronychia tricosa

Orde: Diptera (Tweevleugeligen)

Onderorde: Brachycera (Vliegen)

Familie: Sarcophagidae (Dambordvliegen)

Geslacht: Eumacronychia

title: Soort


text:
# Eucytheridea papillosa
Eucytheridea papillosa is een mosselkreeftjessoort uit de familie van de Eucytheridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1852 door Bosquet.

title: Eucytheridea papillosa

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Eucytheridea papillosa''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] ([[Geleedpotigen]])
| klasse = [[Ostracoda]] (Mosselkreeftjes)
| orde = [[Podocopida]]
| familie = [[Eucytheridae]]
| geslacht = ''[[Eucytheridea]]''
| w-naam = ''Eucytheridea papillosa''
| auteur = Bosquet
| datum = 1852
| haakjes = ja
| commons =
| species =
| worms = 157645
}}
'''''Eucytheridea papillosa''''' is een [[mosselkreeftjes]]soort uit de familie van de [[Eucytheridae]].<ref>Brandão, S. (2013). <i>Eucytheridea papillosa</i> (Bosquet, 1852). In: Brandão, S. N.; Angel, M. V.; Karanovic, I. (2013) World Ostracoda Database. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=157645</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1852 door Bosquet.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|17}}

[[Categorie:Eucytheridae]]

title: Eucytheridea papillosa

Klasse: Ostracoda (Mosselkreeftjes)

Orde: Podocopida

Familie: Eucytheridae

Geslacht: Eucytheridea

title: Soort


text:
# Lagoa Santa (Goiás)
Lagoa Santa is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Goiás. De gemeente telt 1.346 inwoners (schatting 2009).

title: Lagoa Santa (Goiás)

wikitext:
{{Infobox plaats in Brazilië
| land                  = Brazilië
| soort                 = Gemeente
| naam                  = Lagoa Santa
| area                  = [[Regio Centraal-West|Centraal-West]]
| subarea               = [[Goiás (staat)|Goiás]]
| situeringnaam6        = [[Mesoregio]]
| situering6            = [[Sul Goiano]]
| situeringnaam7        = [[Microregio]]
| situering7            = [[Quirinópolis (microregio)|Quirinópolis]]
| inwoners              = 1.346
| census                = 2009
| dichtheid             = 2,1
| coa                   = Brasaolagoasantago.jpg
| flag                  = Bandeiralagoasantago.jpg
| vlagartikel           =
| km2                   = 458,865
| hoogte                =
| algemeen0             = 5212253
| algemeennaam0         = Gemeentenummer
| tijdzone              = [[UTC−3]]
| overig0               =
| overignaam0           = [[Index van de menselijke ontwikkeling|HDI]]
| lat_deg               = 19
| lat_min               = 10
| lat_sec               = 58
| lat_dir               = S
| lon_deg               = 51
| lon_min               = 23
| lon_sec               = 27
| lon_dir               = W
| gesticht              = 21 juli 1997
| burgemeester          = Álvaro Conrado Francisco
| www                   = lagoasanta.go.gov.br
| detailkaart           = Goias Municip LagoaSanta.svg
| detailkaartbijschrift = Locatie van Lagoa Santa in de staat Goiás
| image                 =
| caption               =
}}

'''Lagoa Santa''' is een [[gemeente (bestuur)|gemeente]] in de [[Brazilië|Braziliaanse]] deelstaat [[Goiás (staat)|Goiás]]. De gemeente telt 1.346 inwoners (schatting 2009).

{{Appendix|2=
* [[Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística]], [http://www.ibge.gov.br/home/estatistica/populacao/estimativa2009/POP2009_DOU.pdf Inwonertallen 2009]
}}

[[Categorie:Gemeente in Goiás]]

title: Situering

Regio: Centraal-West

Staat: Goiás

Mesoregio: Sul Goiano

Microregio: Quirinópolis

title: Algemeen

title: Politiek

Burgemeester: Álvaro Conrado Francisco

title: Overig

title: Detailkaart

Portaal: Brazilië


text:
# Date Records
Date Records was een dochter-platenlabel van Columbia Records dat in verscheidene periodes actief was. Het label bestond in 1958 en werd opnieuw opgericht in 1966 door Tom Noonan.

## 1958
In 1958 bracht Columbia  8 rockabilly-achtige singles onder het label uit, waaronder "Lulu Lee" / "Ah, Poor Little Baby" van Billy Crash Craddock, die later op album door het moederlabel Columbia werden uitgebracht.

## 966-1970
Het Date-label werd in februari 1966, onder leding van Tom Noonan, opnieuw in gebruik genomen, nauw verbonden met Columbia, met veel van dezelfde mensen in de leiding van beide labels. Het label werd opgezet om aankoop van masters en het uitbrengen van onafhankelijke productie mogelijk te maken, dat wil zeggen muziek die buiten Columbia's "in-house" opname en productie viel.
In 1966 werd een bescheiden succes geboekt met Gary Walker's "You Don't Love Me".
Meer succes had Date Records met de in december 1966 uitgebrachte single Let's fall in love van Peaches & Herb. Op Date Records bestond het duo uit Herb Fame en Francine "Peaches"" Barker, op tournee en later werd Peaches door anderen vervangen.
Uiteindelijk zouden 11 singles de top 100 bereiken.
Jazz-drummer Bernard Purdie nam zijn debuutalbum Soul Drums op in 1967. De single "Funky Donkey" bereikte een 87e plaats op de Billboard Hot 100.
In 1968 werden de Britse groepen The Love Affair en The Zombies gecontracteerd, die in het Verenigd Koninkrijk en Nederland succesvol waren geweest, maar met de Date Records-opnamen geen succes hadden. Een heruitgave van het Zombies-album Odessey & Oracle bereikte onder de subtitel Time of the Season  een 95e plaats in de Billboard top 100.
In 1970 werd een album opgenomen van The Spencer Davis Group, maar dit album Funky kwam uiteindelijk niet op de markt, omdat het totaal niet leek op eerdere muziek van Steve Winwood.

## 2000
Na de overname van Columbia door Sony Music Entertainment werd het label weer actief, o.a. met een vinyl-uitgave van Soul Drums.

## Overig
In de 80-jaren bestond er ook een Duits label onder de naam Date Records, dat een dochter was van Line Music GmbH.

title: Date Records

wikitext:
{{Infobox platenlabel
| titel             = Date Records
| afbeelding        =
| onderschrift      =
| opgericht         = 1958, 1966
| oprichter         = Tom Noonan (1966)
| sleutelfiguren    =
| moederonderneming = [[Columbia Records]]
| status            = niet meer actief
| holding           =
| distributie       = [[Columbia Records]]
| sublabel          =
| genre             =
| land              = {{VS}}
| locatie           =
| website           =
}}
'''Date Records''' was een dochter-platenlabel van [[Columbia Records]] dat in verscheidene periodes actief was. Het label bestond in 1958 en werd opnieuw opgericht in 1966 door Tom Noonan.

== 1958 ==
In 1958 bracht Columbia  8 rockabilly-achtige singles onder het label uit, waaronder "Lulu Lee" / "Ah, Poor Little Baby" van [[Billy Craddock|Billy ''Crash'' Craddock]], die later op album door het moederlabel Columbia werden uitgebracht.

== 966-1970 ==
Het Date-label werd in februari 1966, onder leding van Tom Noonan<ref group=noot>Ton Noonan werd bekend als naamgever van de Billboard Hot 100.</ref>, opnieuw in gebruik genomen, nauw verbonden met Columbia, met veel van dezelfde mensen in de leiding van beide labels. Het label werd opgezet om aankoop van masters en het uitbrengen van onafhankelijke productie mogelijk te maken, dat wil zeggen muziek die buiten Columbia's "in-house" opname en productie viel.

In 1966 werd een bescheiden succes geboekt met [[Gary Walker]]'s "You Don't Love Me".

Meer succes had Date Records met de in december 1966 uitgebrachte single ''Let's fall in love'' van [[Peaches & Herb]].<ref group=noot>Het was in eerste instantie de B-kant van de single.</ref> Op Date Records bestond het duo uit Herb Fame en Francine "Peaches"" Barker, op tournee en later werd Peaches door anderen vervangen.
Uiteindelijk zouden 11 singles de top 100 bereiken.

[[Jazz]]-drummer [[Bernard Purdie]] nam zijn debuutalbum ''Soul Drums'' op in 1967. De single "Funky Donkey" bereikte een 87e plaats op de Billboard Hot 100.

In 1968 werden de Britse groepen [[The Love Affair (Britse band)|The Love Affair]] en [[The Zombies]] gecontracteerd, die in het [[Verenigd Koninkrijk]] en Nederland succesvol waren geweest, maar met de Date Records-opnamen geen succes hadden. Een heruitgave van het Zombies-album ''Odessey & Oracle'' bereikte onder de subtitel ''Time of the Season''  een 95e plaats in de Billboard top 100.

In 1970 werd een album opgenomen van [[The Spencer Davis Group]], maar dit album ''Funky'' kwam uiteindelijk niet op de markt, omdat het totaal niet leek op eerdere muziek van [[Steve Winwood]].<ref>{{Citeer web|url=https://www.allmusic.com/album/funky-mw0000024478|titel=allmusic.com Album Funky|bezochtdatum=2021-04-19|archiefurl=https://web.archive.org/web/20210201090931/https://www.allmusic.com/album/funky-mw0000024478|archiefdatum=2021-02-01}}</ref>

== 2000 ==
Na de overname van Columbia door [[Sony Music Entertainment]] werd het label weer actief, o.a. met een vinyl-uitgave van Soul Drums.

== Overig ==
In de 80-jaren bestond er ook een [[Duits]] label onder de naam Date Records, dat een dochter was van Line Music GmbH.

== Externe link ==
* {{en}} [https://bsnpubs.com/columbia/date/date.html Date Album Discography op Both Sides Up Now.]
{{Appendix|1=Bronnen en referenties|2=
----
{{References}}
;Noten
{{References|group=noot}}
}}

[[Categorie:Amerikaans platenlabel]]
[[Categorie:Popmuziek-platenlabel]]

title: Date Records

Oprichter: Tom Noonan (1966)

Moederonderneming: Columbia Records

Status: niet meer actief

Distributielabel: Columbia Records

title: Situering

Land van oorsprong: Verenigde Staten

Portaal: Muziek


text:
# Nethinius elegans
Nethinius elegans is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1980 door Villiers.

title: Nethinius elegans

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Nethinius elegans''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Boktorren|Cerambycidae]] (Boktorren)
| onderfamilie = [[Disteniinae]]
| geslacht = ''[[Nethinius]]''
| w-naam = ''Nethinius elegans''
| auteur = Villiers
| datum = 1980
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Nethinius elegans''''' is een [[kevers]]oort uit de familie van de [[Boktorren|boktorren (Cerambycidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1980 door Villiers.<ref>{{Brontabel|9999-Cerambycidae}} (bezocht 30 januari 2014)</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2014|02|18}}

[[Categorie:Nethinius|elegans]]

title: Nethinius elegans

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Cerambycidae (Boktorren)

Onderfamilie: Disteniinae

Geslacht: Nethinius

title: Soort


text:
# Charadra dispulsa
Charadra dispulsa is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1875 door Morrison.

title: Charadra dispulsa

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Charadra dispulsa''
| afbeelding = Charadra dispulsa male.JPG
| familie = [[Uilen (vlinders)|Noctuidae]] (Uilen)
| onderfamilie = [[Pantheinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Charadra]]''
| w-naam = ''Charadra dispulsa''
| auteur = Morrison
| datum = 1875
| haakjes =
| commons = Category:Charadra dispulsa
| species =
}}
'''''Charadra dispulsa''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Uilen (vlinders)|uilen (Noctuidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1875 door Morrison.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|09}}

[[Categorie:Charadra|dispulsa]]

title: Charadra dispulsa

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Noctuidae (Uilen)

Onderfamilie: Pantheinae

Geslacht: Charadra

title: Soort


text:
# Phacellocera
Phacellocera is een kevergeslacht uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1840 door Castelnau.

## Soorten
Phacellocera is monotypisch en omvat slechts de volgende soort:
- Phacellocera plumicornis (Klug, 1825)

title: Phacellocera

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Phacellocera''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Boktorren|Cerambycidae]] (Boktorren)
| onderfamilie = [[Lamiinae]]
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Phacellocera''
| auteur = [[Francois Louis Nompar de Caumat de Laporte Castelnau|Castelnau]]
| datum = 1840
| commons =
| species =
}}
'''''Phacellocera''''' is een [[kevers|kever]][[geslacht (biologie)|geslacht]] uit de familie van de [[Boktorren|boktorren (Cerambycidae)]]. De wetenschappelijke naam van het geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1840 door Castelnau.<ref>{{Brontabel|9999-Cerambycidae}} (bezocht 30 januari 2014)</ref>

==Soorten==
''Phacellocera'' is [[monotypisch]] en omvat slechts de volgende soort:
* ''[[Phacellocera plumicornis]]'' <small>(Klug, 1825)</small>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2014|02|20}}

[[Categorie:Boktorren]]

title: Phacellocera

Onderfamilie: Lamiinae

title: Geslacht


text:
# Indiospastus epenthetica
Indiospastus epenthetica is een vlinder uit de familie van de dominomotten (Autostichidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1931 door Meyrick.

title: Indiospastus epenthetica

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Indiospastus epenthetica''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| familie = [[Dominomotten|Autostichidae]] (Dominomotten)
| onderfamilie = [[Symmocinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Indiospastus]]''
| w-naam = ''Indiospastus epenthetica''
| auteur = Meyrick
| datum = 1931
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}

'''''Indiospastus epenthetica''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[dominomotten]] (Autostichidae).<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1931 door Meyrick.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|10}}

[[Categorie:Symmocinae]]

title: Indiospastus epenthetica

Familie: Autostichidae (Dominomotten)

Onderfamilie: Symmocinae

Geslacht: Indiospastus

title: Soort


text:
# Aignes-et-Puypéroux
Aignes-et-Puypéroux is een voormalige gemeente in het Franse departement Charente in de regio Nouvelle-Aquitaine en telt 269 inwoners (1999).

## Geschiedenis
Aignes-et-Puypéroux maakte deel uit van het kanton Montmoreau-Saint-Cybard totdat dit op 22 maart 2015 werd opgeheven en de gemeenten werden opgenomen in het op die dag gevormde kanton Tude-et-Lavalette. De gemeente fuseerde op 1 januari 2017 met Montmoreau-Saint-Cybard, Saint-Amant-de-Montmoreau, Saint-Eutrope en Saint-Laurent-de-Belzagot tot de commune nouvelle Montmoreau.

## Geografie
De oppervlakte van Aignes-et-Puypéroux bedraagt 13,2 km², de bevolkingsdichtheid is 20,4 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Aignes-et-Puypéroux met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal.
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.

title: Aignes-et-Puypéroux

wikitext:
{{Infobox plaats in Frankrijk
| plaatsnaam = Aignes-et-Puypéroux
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Nouvelle-Aquitaine]]
| departement = [[Charente (departement)|Charente]] (16)
| depnr = 16
| arrondissement = [[Arrondissement Angoulême|Angoulême]]
| kanton = [[Kanton Tude-et-Lavalette|Tude-et-Lavalette]]
| gemeente = [[Montmoreau]]
| jaar = 1999
| inwoners = 269
| dichtheid = 20,4
| oppervlakte = 13,2
| water =
| latitudeGraden = 45
| latitudeMinuten = 27
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 0
| longitudeMinuten = 9
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 16004
| postcode = 16190
| netnummer =
| hoogteligging = 84 - 201
| website =
| image = Aignespuyp eg1.JPG
| caption = Église Saint-Martial
}}
'''Aignes-et-Puypéroux''' is een voormalige gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Charente (departement)|Charente]] in de regio [[Nouvelle-Aquitaine]] en telt 269 inwoners (1999).

==Geschiedenis==
Aignes-et-Puypéroux maakte deel uit van het [[kanton Montmoreau-Saint-Cybard]] totdat dit op 22 maart 2015 werd opgeheven en de gemeenten werden opgenomen in het op die dag gevormde [[kanton Tude-et-Lavalette]]. De gemeente fuseerde op 1 januari 2017 met [[Montmoreau-Saint-Cybard]], [[Saint-Amant-de-Montmoreau]], [[Saint-Eutrope]] en [[Saint-Laurent-de-Belzagot]] tot de [[commune nouvelle]] [[Montmoreau]].

== Geografie ==
De oppervlakte van Aignes-et-Puypéroux bedraagt 13,2 km², de bevolkingsdichtheid is 20,4 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=16004}}

== Demografie ==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal.<ref>{{Link INSEE|id=16004}}, cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes"</ref>
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=16004}}

{{Appendix}}
{{Commonscat}}
{{Coor title dms|45|27|0|N|0|9|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Commune déléguée in Charente]]
[[Categorie:Montmoreau]]

title: Situering

Regio: Nouvelle-Aquitaine

Departement: Charente (16)

Arrondissement: Angoulême

Kanton: Tude-et-Lavalette

Gemeente: Montmoreau

Coördinaten: 45° 27′ NB, 0° 9′ OL

title: Algemeen

title: Overig

title: Foto's

Foto's: Église Saint-Martial

Portaal: Frankrijk


text:
# Hydropsyche urgorrii
Hydropsyche urgorrii is een schietmot uit de familie Hydropsychidae. De soort komt voor in het Palearctisch gebied.

title: Hydropsyche urgorrii

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Hydropsyche urgorrii''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Trichoptera]] (Schietmotten)
| familie = [[Hydropsychidae]]
| geslacht = ''[[Hydropsyche]]''
| w-naam = ''Hydropsyche urgorrii''
| auteur = MA Gonzalez & H Malicky
| datum = 1980
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Hydropsyche urgorrii''''' is een [[Schietmotten|schietmot]] uit de familie [[Hydropsychidae]]. De soort komt voor in het [[Palearctisch gebied]].

{{Beginnetje|biologie|2=2011|3=06|4=21}}

[[Categorie:Schietmot uit het Palearctisch gebied]]
[[Categorie:Hydropsyche|urgorrii]]

title: Hydropsyche urgorrii

Orde: Trichoptera (Schietmotten)

Familie: Hydropsychidae

Geslacht: Hydropsyche

title: Soort


text:
# Megaselia labellata
Megaselia labellata is een vliegensoort uit de familie van de bochelvliegen (Phoridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1962 door Borgmeier.

title: Megaselia labellata

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Megaselia labellata''
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Bochelvliegen|Phoridae]] (Bochelvliegen)
| geslacht = ''[[Megaselia]]''
| auteur = Borgmeier
| datum = 1962
| bron =
| haakjes =
}}
'''''Megaselia labellata''''' is een [[vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Bochelvliegen|bochelvliegen (Phoridae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1962 door Borgmeier.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2019|12|22}}

[[Categorie:Megaselia|labellata]]

title: Megaselia labellata

Familie: Phoridae (Bochelvliegen)

Geslacht: Megaselia

title: Soort


text:
# Zuidwestfaals voetbalkampioenschap 1928/29
In 1928/29 werd het zevende Zuidwestfaals voetbalkampioenschap gespeeld, dat georganiseerd werd door de West-Duitse voetbalbond.
SuS Hüsten 09 werd kampioen en VfB Weidenau vicekampioen. Beide clubs plaatsten zich voor de West-Duitse eindronde. De vicekampioenen bekampten elkaar in knock-outfase en Weidenau verloor meteen van Schwarz-Weiß Essen. De acht kampioenen werden verdeeld over twee groepen van vier. Hüsten werd laatste in zijn groep.

## 1. Bezirksklasse
| Plaats | Club                         | Wed. | W  | G | V  | Saldo | Ptn.  |
| ------ | ---------------------------- | ---- | -- | - | -- | ----- | ----- |
| 1.     | SuS Hüsten 09                | 14   | 11 | 1 | 2  | 65:21 | 23:5  |
| 2.     | VfB 07 Weidenau              | 14   | 11 | 1 | 2  | 51:28 | 23:5  |
| 3.     | TuRV 1872 Hagen              | 14   | 9  | 2 | 3  | 41:20 | 20:8  |
| 4.     | TuS Germania 1896 Mudersbach | 14   | 6  | 2 | 6  | 41:50 | 14:14 |
| 5.     | TuS Jahn 1874 Werdohl        | 14   | 6  | 1 | 7  | 37:30 | 13:15 |
| 6.     | Hagener SC 1905              | 14   | 3  | 3 | 8  | 17:35 | 9:19  |
| 7.     | SC Lichtenplatz              | 14   | 1  | 3 | 10 | 23:55 | 5:23  |
| 8.     | SpVgg Hagen 1911             | 14   | 2  | 1 | 11 | 11:47 | 5:23  |

|  | Play-off titel en geplaatst voor West-Duitse eindronde |

Play-off titel
|  |               |       |                 |  |
|  | SuS Hüsten 09 | 5 - 1 | VfB 07 Weidenau |  |
|  |               |       |                 |  |

wikitext:
In '''1928/29''' werd het zevende [[Zuidwestfaals voetbalkampioenschap]] gespeeld, dat georganiseerd werd door de [[West-Duitse voetbalbond]].

SuS Hüsten 09 werd kampioen en VfB Weidenau vicekampioen. Beide clubs plaatsten zich voor de [[West-Duits voetbalkampioenschap 1928/29|West-Duitse eindronde]]. De vicekampioenen bekampten elkaar in knock-outfase en Weidenau verloor meteen van [[Schwarz-Weiß Essen]]. De acht kampioenen werden verdeeld over twee groepen van vier. Hüsten werd laatste in zijn groep.

== 1. Bezirksklasse ==
{| class="wikitable" style="text-align:center"
|- bgcolor="#EEEEDD"
!width=50 |Plaats
!width=225 |Club
!width=50 | Wed.
!width=30 | W
!width=30 | G
!width=30 | V
!width=50 | Saldo
!width=50 | Ptn.
|-bgcolor="#ccffcc"
| 1. || align="left" | [[SuS Hüsten 09]] || 14||11||1  ||2|| 65:21 || 23:5
|-bgcolor="#ccffcc"
| 2. || align="left" | [[VfB 07 Weidenau]] || 14|| 11|| 1 ||2|| 51:28|| 23:5
|-
| 3. || align="left" | [[TuRV 1872 Hagen]] || 14|| 9|| 2||3|| 41:20 || 20:8
|-
| 4. || align="left" | [[TuS Germania 1896 Mudersbach]] || 14|| 6|| 2 ||6 ||  41:50|| 14:14
|-
| 5. || align="left" | [[TuS Jahn 1874 Werdohl]] || 14 ||6 ||1 ||7 ||  37:30 || 13:15
|-
| 6. || align="left" | [[SSV Hagen|Hagener SC 1905]] || 14||3|| 3 ||8 || 17:35 || 9:19
|-
| 7. || align="left" | [[SC Lichtenplatz]] ||14|| 1||3 ||10 || 23:55|| 5:23
|-
| 8. || align="left" | [[SpVgg Hagen 1911]] ||14|| 2||1 ||11 || 11:47|| 5:23
|-
|}
{| style="border: 1px solid #ffffff; background-color: #ffffff" cellspacing="1" cellpadding="1"
| bgcolor="#ccffcc"     width="20" | || Play-off titel en geplaatst voor West-Duitse eindronde
|-
|}
; Play-off titel
{{footballbox
| date =
| time =
| team1 = '''[[SuS Hüsten 09]]'''
| score = 5 - 1
| team2 = [[VfB 07 Weidenau]]
| goals1 =
| goals2 =
| stadium =
| attendance =
| referee =}}

==Externe links==
* [http://fussball-historie.de/Westdeutschland/Suedwestfalen1929.html fussball-historie]
* [http://www.claudionicoletti.eu/soccer-statistics/campionati-nazionali-in-europa/all-final-tables/f-r-germany-league-final-tables/frg-1920-21/frg-1928-29/ Euroleagues]

{{Navigatie Zuidwestfaalse voetbalseizoenen}}
{{Navigatie voetbalcompetities Duitsland 1928/29}}
[[Categorie:Zuidwestfaals voetbalkampioenschap]]
[[Categorie:Duits competitievoetbal 1928/29]]


text:
# Belgische militaire begraafplaats van Keiem
De Belgische militaire begraafplaats van Keiem is een militaire begraafplaats met gesneuvelde Belgische soldaten uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in Keiem. De begraafplaats ligt aan de noordkant van het dorpscentrum langs de N369. Er liggen 628 gesneuvelden, meer dan de helft niet geïdentificeerd. De begraafplaats heeft een ruitvormig grondplan van ongeveer 75 meter op 75 meter en heeft vier grote perken rond het centrum. De toegang bevindt zich in de zuidwestelijke hoek.
In de oorlog lag Keiem aan het IJzerfront. De Duitsers veroverden bij een aanval op 18 oktober 1914 een aantal Belgische voorposten, waaronder Keiem. Bij een tegenaanval heroverden de Belgen Keiem, maar bij een nieuwe Duitse aanval op 19 oktober werd Keiem weer door de Duitsers veroverd. De Belgen trokken terug naar de IJzer, waarbij de Tervatebrug werd opgeblazen. Meer dan honderd gesneuvelden zijn van het 8ste en 13de Linieregiment. De begraafplaats werd na de oorlog aangelegd. Het Belgisch Ministerie van Landsverdediging verkreeg het terrein in februari 1924 en richtte er een verzamelbegraafplaats in, waar Belgische gesneuvelden uit de omgeving werden bijgezet. Op 12 juli 1925 werd de begraafplaats ingewijd. Er ligt ook een gesneuvelde uit de Tweede Wereldoorlog.
De begraafplaats staat sinds 28 juli 2008 op de lijst van beschermd erfgoed.
- Onbekende soldaat
- Begraafplaats

wikitext:
[[Bestand:Keiem - Belgian Military Cemetery 1.jpg|thumb|Belgische militaire begraafplaats van Keiem]]
De '''Belgische militaire begraafplaats van Keiem''' is een [[militaire begraafplaats]] met gesneuvelde [[België|Belgische]] soldaten uit de [[Eerste Wereldoorlog]], gelegen in [[Keiem]]. De begraafplaats ligt aan de noordkant van het dorpscentrum langs de [[N369 (België)|N369]]. Er liggen 628 gesneuvelden, meer dan de helft niet geïdentificeerd. De begraafplaats heeft een ruitvormig grondplan van ongeveer 75 meter op 75 meter en heeft vier grote perken rond het centrum. De toegang bevindt zich in de zuidwestelijke hoek.

In de oorlog lag Keiem aan het [[IJzerfront]]. De Duitsers veroverden bij een aanval op 18 oktober [[1914]] een aantal Belgische voorposten, waaronder Keiem. Bij een tegenaanval heroverden de Belgen Keiem, maar bij een nieuwe Duitse aanval op 19 oktober werd Keiem weer door de Duitsers veroverd. De Belgen trokken terug naar de IJzer, waarbij de [[Tervatebrug]] werd opgeblazen. Meer dan honderd gesneuvelden zijn van het 8ste en 13de Linieregiment. De begraafplaats werd na de oorlog aangelegd. Het Belgisch Ministerie van Landsverdediging verkreeg het terrein in februari 1924 en richtte er een verzamelbegraafplaats in, waar Belgische gesneuvelden uit de omgeving werden bijgezet. Op 12 juli 1925 werd de begraafplaats ingewijd. Er ligt ook een gesneuvelde uit de [[Tweede Wereldoorlog]].

De begraafplaats staat sinds 28 juli 2008 op de lijst van beschermd erfgoed.<ref>[https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/78289 Belgische militaire begraafplaats Keiem] Fiche Beschermd Erfgoed. [https://web.archive.org/web/20220630062937/https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/78289 Gearchiveerd] op 30 juni 2022.</ref>
<gallery>
Bestand:Keiem - Belgian Military Cemetery 4.jpg|Onbekende soldaat
Bestand:Keiem - Belgian Military Cemetery 2.jpg|Begraafplaats
</gallery>

== Externe links ==
* [http://www.wo1.be/nl/db-items/belgische-militaire-begraafplaats-keiem Belgische militaire begraafplaats Keiem] op de website van wo1.be
* [https://web.archive.org/web/20140503222910/http://www.abl1914.be/bwg/keiem.htm Keiem, Belgische Militaire Begraafplaats] op ABL 1914
{{Appendix}}
{{Commonscat|Belgian Military Cemetery Keiem}}
{{Coor title dms|51|05|11|N|2|53|07|E|type:landmark_scale:3125_region:BE}}

[[Categorie:Belgische militaire begraafplaats|Keiem]]
[[Categorie:Begraafplaats van de Eerste Wereldoorlog|Keiem]]
[[Categorie:Onroerend erfgoed in Diksmuide]]
[[Categorie:Beschermd monument in Vlaanderen]]
[[Categorie:Eerste Wereldoorlog in België]]


text:
# Camponotus variegatus
Camponotus variegatus is een mierensoort uit de onderfamilie van de schubmieren (Formicinae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1858 door Smith, F..

title: Camponotus variegatus

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Camponotus variegatus''
| afbeelding = Camponotus variegatus casent0103245 profile 1.jpg
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Mieren|Formicidae]] (Mieren)
| onderfamilie = [[Schubmieren|Formicinae]] (Schubmieren)
| tribus = [[Camponotini]]
| geslacht = ''[[Camponotus]]''
| w-naam = ''Camponotus variegatus''
| auteur = Smith, F.
| datum = 1858
| haakjes = ja
| commons = Category:Camponotus variegatus
| species =
}}

'''''Camponotus variegatus''''' is een [[Mieren|mierensoort]] uit de onderfamilie van de [[Schubmieren|schubmieren (Formicinae)]].<ref>[https://www.antwiki.org/wiki/Camponotus_variegatus Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)]. [https://web.archive.org/web/20230516230439/https://www.antwiki.org/wiki/Camponotus_variegatus Gearchiveerd] op 16 mei 2023.</ref><ref>[http://www.antweb.org/description.do?genus=Camponotus&name=variegatus&rank=species Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)]</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1858 door Smith, F..

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|13}}

[[Categorie:Camponotus]]

title: Camponotus variegatus

Familie: Formicidae (Mieren)

Onderfamilie: Formicinae (Schubmieren)

Geslachtengroep: Camponotini

Geslacht: Camponotus

title: Soort


text:
# Porcellio magnificus
Porcellio magnificus is een pissebed uit de familie Porcellionidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1892 door Adrien Dollfus.

title: Porcellio magnificus

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Porcellio magnificus''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| familie = [[Porcellionidae]]
| klasse = [[Malacostraca]]
| orde = [[Pissebedden|Isopoda]] (Pissebedden)
| geslacht = ''[[Porcellio]]''
| w-naam = ''Porcellio magnificus''
| auteur = [[Adrien Dollfus|Dollfus]]
| datum = 1892
| haakjes =
| species =
| commons =
| worms = 262365
}}
'''''Porcellio magnificus''''' is een [[pissebedden|pissebed]] uit de familie [[Porcellionidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1892 door [[Adrien Dollfus]].<ref>Schotte, M. (2010). ''Porcellio magnificus'' Dollfus, 1892B. In: Schotte, M., Boyko, C.B, Bruce, N.L., Poore, G.C.B., Taiti, S., Wilson, G.D.F. (Eds) (2010). World Marine, Freshwater and Terrestrial Isopod Crustaceans database. Gebaseerd op informatie uit het [[World Register of Marine Species]], te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=262365</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|15}}
[[Categorie:Porcellionidae]]

title: Porcellio magnificus

Klasse: Malacostraca

Orde: Isopoda (Pissebedden)

Familie: Porcellionidae

Geslacht: Porcellio

title: Soort


text:
# Coping (balk)
Een coping is de ijzeren of kunststof, meestal ronde, balk bovenaan een halfpipe of miniramp. Deze zit hier zodat skateboarders, inline skaters, en BMX'ers hier makkelijk stalls (oftewel 50-50) en grinds op kunnen maken. Vooral bij skateboarders en stunt/inline skaters is de coping erg belangrijk.

title: Coping (balk)

wikitext:
[[Afbeelding:Techcop1.jpg|thumb|300px|right|Coping en hoeklijn]]
Een '''coping''' is de ijzeren of kunststof, meestal ronde, balk bovenaan een halfpipe of miniramp. Deze zit hier zodat [[skateboarden|skateboarders]], [[Aggressive skating|inline skaters]], en [[BMX|BMX'ers]] hier makkelijk stalls (oftewel 50-50) en grinds op kunnen maken. Vooral bij skateboarders en stunt/inline skaters is de coping erg belangrijk.

[[Categorie:Skateterminologie]]
[[Categorie:Skateboardterminologie]]


text:
# Megaphorus guildiana
Megaphorus guildiana is een vliegensoort uit de familie van de roofvliegen (Asilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1885 door Williston.

title: Megaphorus guildiana

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Megaphorus guildiana''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Roofvliegen|Asilidae]] (Roofvliegen)
| geslacht = ''[[Megaphorus]]''
| w-naam = ''Megaphorus guildiana''
| auteur = Williston
| datum = 1885
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Megaphorus guildiana''''' is een [[Vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Roofvliegen|roofvliegen (Asilidae)]].<ref>Martin and Wilcox, in Stone et al., 1965, Catalog of the Diptera of America north of Mexico, p. 397.</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1885 door Williston.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|06|18}}

[[Categorie:Megaphorus|guildiana]]

title: Megaphorus guildiana

Familie: Asilidae (Roofvliegen)

Geslacht: Megaphorus

title: Soort


text:
# Dirk van Egmond
Dirk van Egmond (27 april 1953 - 1 januari 2008) was  een Nederlandse omroepmaker.

## Loopbaan
De omroeploopbaan van Van Egmond begon in 1976 bij Veronica Nieuwsradio. Toentertijd maakte Veronica nog deel uit van de publieke omroep.
Later verrichtte hij journalistieke werkzaamheden voor verschillende omroepen als de TROS, RTL Veronique (het huidige RTL 4) en de AVRO.
Van 1995 tot 2001 werkte hij als presentator en eindredacteur bij het regionale Omroep Flevoland.
Sinds 2001 was hij verbonden aan de KRO. De laatste jaren was hij eindredacteur bij het nieuwsprogramma Dingen Die Gebeuren van de KRO op Radio 1.
Dirk van Egmond overleed in de vroege ochtend van 1 januari 2008 aan een bacteriële infectie die hij kort voor kerst had opgelopen.
Hij is 54 jaar geworden. De redactie van het KRO-programma Goedemorgen Nederland op Radio 1 heeft een masterclass Radioverslaggeving voor eindejaarsstudenten journalistiek en beginnende radiomakers naar hem vernoemd.

title: Dirk van Egmond

wikitext:
'''Dirk van Egmond''' ([[27 april]] [[1953]] - [[1 januari]] [[2008]]) was  een Nederlandse omroepmaker.

== Loopbaan ==
De omroeploopbaan van Van Egmond begon in 1976 bij Veronica Nieuwsradio. Toentertijd maakte Veronica nog deel uit van de publieke omroep.
Later verrichtte hij journalistieke werkzaamheden voor verschillende omroepen als de TROS, RTL Veronique (het huidige RTL 4) en de AVRO.

Van 1995 tot 2001 werkte hij als presentator en eindredacteur bij het regionale [[Omroep Flevoland]].
Sinds 2001 was hij verbonden aan de [[KRO]]. De laatste jaren was hij eindredacteur bij het nieuwsprogramma ''Dingen Die Gebeuren'' van de KRO op [[Radio 1 (Nederland)|Radio 1]].

Dirk van Egmond overleed in de vroege ochtend van 1 januari 2008 aan een bacteriële infectie die hij kort voor kerst had opgelopen.
Hij is 54 jaar geworden. De redactie van het KRO-programma [[Goedemorgen Nederland (KRO)|Goedemorgen Nederland]] op Radio 1 heeft een masterclass Radioverslaggeving voor eindejaarsstudenten journalistiek en beginnende radiomakers naar hem vernoemd.

{{DEFAULTSORT:Egmond, Dirk van}}
[[Categorie:Nederlands journalist]]


text:
# Ereteken voor Koningschutter van de Bijzonder Vrijwillige Landstorm
Het Eereteeken voor Koningschutter van de Bijzonder Vrijwillige Landstorm werd in 1930 ingesteld. Deze particuliere onderscheiding werd uitgereikt aan de manschappen van de Landstorm, die aan de eisen voor koningsschutter der Bijzonder Vrijwillige Landstorm voldeden. Dat moest bij schietwedstrijden blijken. Deze medaille is een vaardigheidsmedaille zoals die ook in Koninklijke Landmacht, Koninklijke Marine en Nederlands Indisch Leger werden uitgereikt. Anders dan de vaardigheidsonderscheidingen van het leger en het Nederlands Olympisch Comité mocht dit ereteken niet op militaire uniformen, uitgezonderd die van de paramilitaire Landstorm worden gedragen.
Het ereteken bestaat uit een zilveren lauwerkrans net daarboven een zilveren beugelkroon. Over de lauwerkrans liggen twee gekruiste zilveren geweren zonder bajonet. In het midden van deze ovale krans, over de geweren heen in verguld zilver, staan de letters "BVL". Het geheel is bevestigd op oranjekleurig laken en werd op de linkerborst gespeld.
Het ereteken was 57 bij 45 millimeter groot en werd door de in zilver en onderscheidingen gespecialiseerde Utrechtse Fabriek van Zilverwerken in Zeist gefabriceerd.
Men mocht het ereteken niet op uniformen dragen en er was dan ook geen baton voorzien. Desondanks zijn er van het ereteken ook miniaturen van 16 bij 10 millimeter gedragen. Deze werden vermoedelijk op de revers van een jas gedragen.
De scherpschutters van de Bijzonder Vrijwillige Landstorm ontvingen hetzelfde diploma, maar zij droegen geen ereteken.

wikitext:
Het '''Eereteeken voor Koningschutter van de Bijzonder Vrijwillige Landstorm''' werd in 1930 ingesteld. Deze [[particuliere onderscheiding]] werd uitgereikt aan de manschappen van de [[Landstorm]], die aan de eisen voor koningsschutter der Bijzonder Vrijwillige Landstorm voldeden. Dat moest bij schietwedstrijden blijken. Deze medaille is een vaardigheidsmedaille zoals die ook in [[Koninklijke Landmacht]], [[Koninklijke Marine]] en [[KNIL|Nederlands Indisch Leger]] werden uitgereikt. Anders dan de [[vaardigheidsonderscheidingen]] van het leger en het [[NOC*NSF|Nederlands Olympisch Comité]] mocht dit ereteken niet op militaire [[uniform]]en, uitgezonderd die van de [[paramilitair]]e Landstorm worden gedragen.

Het ereteken bestaat uit een zilveren lauwerkrans net daarboven een zilveren beugelkroon. Over de lauwerkrans liggen twee gekruiste zilveren geweren zonder [[bajonet]]. In het midden van deze ovale krans, over de geweren heen in verguld zilver, staan de letters "BVL". Het geheel is bevestigd op oranjekleurig laken en werd op de linkerborst gespeld.

Het ereteken was 57 bij 45 millimeter groot en werd door de in zilver en onderscheidingen gespecialiseerde [[Utrechtse Fabriek van Zilverwerken]] in Zeist gefabriceerd.

Men mocht het ereteken niet op uniformen dragen en er was dan ook geen [[Baton (onderscheiding)|baton]] voorzien. Desondanks zijn er van het ereteken ook miniaturen van 16 bij 10 millimeter gedragen. Deze werden vermoedelijk op de revers van een jas gedragen.

De scherpschutters van de Bijzonder Vrijwillige Landstorm ontvingen hetzelfde diploma, maar zij droegen geen ereteken.

== Zie ook ==
* De [[Lijst van Nederlandse onderscheidingen]]
* De [[Vaardigheidsonderscheidingen|Lijst van vaardigheidsonderscheidingen]]

== Literatuur ==
* H.G. Meijer, C.P. Mulder en B.W. Wagenaar, "Orders and Decorations of the Netherlands", 1984
* H.G. Meijer en B.W. Wagenaar, "Onderscheidingen, Eretekens en Sportprijzen voor Vaardigheid", 2000

==Externe link==
* Afbeelding op [https://www.onderscheidingen.nl/nl/medailles/sport/bvl_ks.html deze site]

{{Navigatie sterren, kruisen en eretekens Nederland}}

[[Categorie:Onderscheiding in Nederland]]
[[Categorie:Vaardigheidsonderscheiding]]


text:
# Sphagoeme paraensis
Sphagoeme paraensis is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1977 door Martins.

title: Sphagoeme paraensis

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Sphagoeme paraensis''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Boktorren|Cerambycidae]] (Boktorren)
| onderfamilie = [[Cerambycinae]]
| geslacht = ''[[Sphagoeme]]''
| w-naam = ''Sphagoeme paraensis''
| auteur = [[Ubirajara Ribeiro Martins|Martins]]
| datum = 1977
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Sphagoeme paraensis''''' is een [[kevers]]oort uit de familie van de [[Boktorren|boktorren (Cerambycidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1977 door Martins.<ref>{{Brontabel|9999-Cerambycidae}} (bezocht 30 januari 2014)</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2014|02|17}}

[[Categorie:Boktorren]]

title: Sphagoeme paraensis

Onderfamilie: Cerambycinae

Geslacht: Sphagoeme

title: Soort


text:
# Spaelotis havilae
Spaelotis havilae is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1880 door Grote.

title: Spaelotis havilae

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Spaelotis havilae''
| afbeelding =
| familie = [[Uilen (vlinders)|Noctuidae]] (Uilen)
| onderfamilie = [[Noctuinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Spaelotis]]''
| w-naam = ''Spaelotis havilae''
| auteur = Grote
| datum = 1880
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Spaelotis havilae''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Uilen (vlinders)|uilen (Noctuidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1880 door Grote.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Spaelotis|havilae]]

title: Spaelotis havilae

Onderfamilie: Noctuinae

Geslacht: Spaelotis

title: Soort


text:
# Lorimer Street / Metropolitan Avenue (metrostation)
Lorimer Street is een station van de Metro van New York aan de Canarsie Line en de Crosstown Line in Brooklyn. De lijnen  en  maken gebruik van dit station.

wikitext:
{{Infobox station
| naam= Lorimer Street
| kleur=black
| tekstkleur=white
| afb_links= {{Pictogram metrolijn New York|G}}{{Pictogram metrolijn New York|L}}
| afb_rechts=
| afbeelding=NYCS BMT Canarsie Lorimer WallTiles.jpg
| onderschrift=
| plaats= [[New York (stad)|New York]]
| stationscode=
| opening=21 september 1924
| sluiting=
| heropening=
| perronsporen=2
| lijnen={{Pictogram metrolijn New York|G}}{{Pictogram metrolijn New York|L}}
| exploitant= New York City Subway (MTA)
| aantalreizigers=
| kaart=
| positiekaartnaam=metrostation New York
| lat_deg=40
| lat_min=42
| lat_sec=46
| lat_dir=N
| lon_deg=73
| lon_min=57
| lon_sec=5
| lon_dir=W
}}
'''Lorimer Street''' is een station van de [[Metro van New York]] aan de [[Canarsie Line]] en de [[Crosstown Line]] in [[Brooklyn (New York)|Brooklyn]]. De lijnen {{Pictogram metrolijn New York|G}} en {{Pictogram metrolijn New York|L}} maken gebruik van dit station.

{{Opvolging volgend en vorig station
| Vorige richting= [[Long Island City-Court Square (Crosstown Line)|Long Island City-Court Square]]
| Vorig station= [[Nassau Avenue (Crosstown Line)|Nassau Avenue]]
| Kleur=style="background-color:lightgreen"
| Naam=Lorimer Street
| Lijn={{Pictogram metrolijn New York|G}}
| Volgend station= [[Broadway (Crosstown Line)|Broadway]]
| Volgende richting= [[Church Avenue (Culver Line)|Church Avenue]]
}}
{{Opvolging volgend en vorig station
| Vorige richting= [[14th Street-Eighth Avenue (metrostation)|14th Street-Eighth Avenue]]
| Vorig station= [[Bedford Avenue (Canarsie Line)|Bedford Avenue]]
| Kleur=style="background-color:gray"
| Naam=Lorimer Street
| Lijn={{Pictogram metrolijn New York|L}}
| Volgend station= [[Graham Avenue (Canarsie Line)|Graham Avenue]]
| Volgende richting= [[Canarsie-Rockaway Parkway (BMT Canarsie Line)|Canarsie-Rockaway Parkway]]
}}

[[Categorie:Metrostation in Brooklyn]]

title: Lorimer Street

Opening: 21 september 1924

Vervoerder(s): New York City Subway (MTA)

title: Ligging

Plaats: New York

Ligging: Lorimer Street / Metropolitan Avenue (metro van New York) · Lorimer Street / Metropolitan Avenue

Portaal: Openbaar vervoer


text:
# Gran Tuc de Colomèrs
De Gran Tuc de Colomèrs is een berg in de centrale Pyreneeën in het noordwesten van Catalonië. De berg ligt relatief centraal in het Nationaal park Aigüestortes i Estany de Sant Maurici. De vallei ten noorden van de Gran Tuc de Colomèrs behoort echter niet tot de centrale beschermingszone van het park, maar enkel tot de perifere beschermingszone. De bergtop ligt op de waterscheiding tussen het Val d'Aran in het noorden (stroombekken van de Garonne) en het stroomgebied van de Noguera de Tor (Vall de Boí, Ebro-bekken). Net als de nabije Montardo en Besiberri Nord ligt de Gran Tuc de Colomèrs op de hoofdwaterscheiding van de Pyreneeën en op de Europese waterscheiding tussen Atlantische Oceaan en Middellandse Zee.

title: Gran Tuc de Colomèrs

wikitext:
{{Infobox berg
| afbeelding= P1110561 - Gran Tuc de Colomèrs i Agulha deth Gran Tuc.JPG
| onderschrift =
| hoogte = 2933
| lat_dir=N
| lat_deg=42
| lat_min=35
| lat_sec=22
| lon_dir=E
| lon_deg=0
| lon_min=56
| lon_sec=16
| labelposition=left
| mapname=Catalonië
| ligging = [[Spanje]] ([[Catalonië]])
| gebergte = Centrale [[Pyreneeën]]
| prominentie = 454 m ↓ Collet de Contraix (2749 m) → [[Punta Alta de Comalesbienes]] (3014 m)
| dominantie = 4,9 km → [[Punta Alta de Comalesbienes]]
| eerstebeklimming =
| eenvoudigsteroute =
}}
De '''Gran Tuc de Colomèrs''' is een berg in de centrale [[Pyreneeën]] in het noordwesten van [[Catalonië]]. De berg ligt relatief centraal in het [[Nationaal park Aigüestortes i Estany de Sant Maurici]]. De vallei ten noorden van de Gran Tuc de Colomèrs behoort echter niet tot de centrale beschermingszone van het park, maar enkel tot de perifere beschermingszone. De bergtop ligt op de waterscheiding tussen het [[Val d'Aran]] in het noorden (stroombekken van de [[Garonne]]) en het stroomgebied van de ''Noguera de Tor'' (Vall de Boí, [[Ebro]]-bekken). Net als de nabije [[Montardo]] en [[Besiberri Nord]] ligt de Gran Tuc de Colomèrs op de hoofdwaterscheiding van de Pyreneeën en op de [[Europese waterscheiding]] tussen Atlantische Oceaan en Middellandse Zee.

{{Coor title dms|42|35|22|N|0|56|16|E|type:mountain_region:ES}}

[[Categorie:Berg in de Pyreneeën (Catalonië)]]

title: Gran Tuc de Colomèrs

Coördinaten: 42° 35′ NB, 0° 56′ OL

Ligging: Spanje (Catalonië)

Gebergte: Centrale Pyreneeën

Dominantie: 4,9 km → Punta Alta de Comalesbienes

Prominentie: 454 m ↓ Collet de Contraix (2749 m) → Punta Alta de Comalesbienes (3014 m)

Portaal: Aardwetenschappen


text:
# Niphoparmena longespinipennis
Niphoparmena longespinipennis is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1970 door Breuning.

title: Niphoparmena longespinipennis

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Niphoparmena longespinipennis''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Boktorren|Cerambycidae]] (Boktorren)
| onderfamilie = [[Lamiinae]]
| geslacht = ''[[Niphoparmena]]''
| w-naam = ''Niphoparmena longespinipennis''
| auteur = [[Stephan von Breuning|Breuning]]
| datum = 1970
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Niphoparmena longespinipennis''''' is een [[kevers]]oort uit de familie van de [[Boktorren|boktorren (Cerambycidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1970 door Breuning.<ref>{{Brontabel|9999-Cerambycidae}} (bezocht 30 januari 2014)</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2014|02|18}}

[[Categorie:Niphoparmena|longespinipennis]]

title: Niphoparmena longespinipennis

Geslacht: Niphoparmena

title: Soort