text:
# Stygobromus gracilipes
Stygobromus gracilipes is een vlokreeftensoort uit de familie van de Crangonyctidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1969 door Holsinger.

title: Stygobromus gracilipes

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Stygobromus gracilipes''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] ([[Geleedpotigen]])
| klasse = [[Malacostraca]]
| orde = [[Amphipoda]]
| familie = [[Crangonyctidae]]
| geslacht = ''[[Stygobromus]]''
| w-naam = ''Stygobromus gracilipes''
| auteur = Holsinger
| datum = 1969
| haakjes = ja
| commons =
| species =
| worms = 431579
}}
'''''Stygobromus gracilipes''''' is een [[vlokreeften]]soort uit de familie van de [[Crangonyctidae]].<ref>Lowry, J. (2012). <i>Stygobromus gracilipes</i> (Holsinger, 1969). Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=431579</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1969 door Holsinger.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|20}}

[[Categorie:Crangonyctidae]]

title: Stygobromus gracilipes

Klasse: Malacostraca

Orde: Amphipoda

Familie: Crangonyctidae

Geslacht: Stygobromus

title: Soort


text:
# Laodamia inermis
Laodamia inermis is een vlinder uit de familie snuitmotten (Pyralidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1994 door Balinsky.
De soort komt voor in tropisch Afrika.

wikiname: nlwiki

title: Laodamia inermis

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Laodamia inermis''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Snuitmotten|Pyralidae]] (Snuitmotten)
| geslacht = ''[[Laodamia]]''
| w-naam = ''Laodamia inermis''
| auteur = Balinsky
| datum = 1994
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Laodamia inermis''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[snuitmotten]] (Pyralidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1994 door Balinsky.

De soort komt voor in [[Afrotropisch gebied|tropisch Afrika]].

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|2012-DePrins-DePrins}} [bezocht 06-04-2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|06}}

[[Categorie:Laodamia|inermis]]
[[Categorie:Dier uit het Afrotropisch gebied]]

title: Laodamia inermis

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Pyralidae (Snuitmotten)

Geslacht: Laodamia

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Haliclona (Gellius) laurentina
Haliclona (Gellius) laurentina is een sponssoort in de taxonomische indeling van de gewone sponzen (Demospongiae). Het lichaam van de spons bestaat uit kiezelnaalden en sponginevezels, en is in staat om veel water op te nemen.
De spons behoort tot het geslacht Haliclona en behoort tot de familie Chalinidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1900 door Lambe.

title: Haliclona (Gellius) laurentina

wikitext:
{{Taxobox
| type            = dier
| naam            = ''Haliclona (Gellius) laurentina''
| titelweergave   =''Haliclona (Gellius) laurentina''
| afbeelding      =
| afbeeldingtekst =
| rijk            = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| onderrijk       = [[Parazoa]] (Sponsachtigen)
| stam            = [[Porifera]] (Sponsdieren)
| klasse          = [[Demospongiae]] (Gewone sponzen)
| orde            = [[Haplosclerida]]
| familie         = [[Chalinidae]]
| geslacht        = ''[[Haliclona]]''
| w-naam          = ''Haliclona (Gellius) laurentina''
| taxon           = [[Soort]]
| auteur          = Lambe
| datum           = 1900
| haakjes         = ja
| worms           = 132816
}}
'''''Haliclona (Gellius) laurentina''''' is een [[Sponsdieren|spons]][[soort]] in de taxonomische indeling van de [[gewone sponzen]] (Demospongiae). Het lichaam van de spons bestaat uit [[kiezelnaald]]en en sponginevezels, en is in staat om veel water op te nemen.

De spons behoort tot het geslacht ''[[Haliclona]]'' en behoort tot de familie [[Chalinidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1900 door Lambe.

{{Appendix|2=
*van Soest, R. (2011). ''Haliclona (Gellius) laurentina'' (Lambe, 1900). In: Van Soest, R.W.M, Boury-Esnault, N., Hooper, J.N.A., Rützler, K, de Voogd, N.J., Alvarez de Glasby, B., Hajdu, E., Pisera, A.B., Manconi, R., Schoenberg, C., Janussen, D., Tabachnick, K.R., Klautau, M., Picton, B., Kelly, M., Vacelet, J. (2011) World Porifera database. Gebaseerd op informatie uit het [[World Register of Marine Species]], te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=132816.}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|07}}
{{DEFAULTSORT:Haliclona (Gellius) laurentina}}
[[Categorie:Haliclona]]

title: Haliclona (Gellius) laurentina

Onderrijk: Parazoa (Sponsachtigen)

Stam: Porifera (Sponsdieren)

Klasse: Demospongiae (Gewone sponzen)

Orde: Haplosclerida

Familie: Chalinidae

Geslacht: Haliclona

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Rudy Kuhn
Rudy Kuhn (Suriname, 7 januari 1951) is een Nederlands therapeut van Surinaamse afkomst, die in de jaren tachtig actief was als acteur. Hij speelde van 1980 tot 1985 de rol van Rudy in het kinderprogramma Sesamstraat. Hij kwam tegelijk met Joyce Clements in het programma, waarin de twee activiteiten met kinderen ontplooiden; dit duurde slechts één seizoen. Clements vertrok na één seizoen weer, maar Rudy Kuhn bleef nog enkele seizoenen bij het programma. Hij was de bestuurder van de Citroën H Van, de bestelwagen van Sesamstraat en hij las de verhalen voor van Dikkie Dik, van illustrator Jet Boeke en schrijver Arthur van Norden.

## Trivia
- Kuhn werd  gepersifleerd door de cabaretgroep De Vliegende Panters, waarin Dikkie Dik allerlei dingen deed die het daglicht niet konden verdragen.

title: Rudy Kuhn

wikitext:
{{Infobox acteur
| naam           = Rudy Kuhn
| afbeelding     =
| onderschrift   =
| volledige naam =
| geboortenaam   =
| geboren        =
| overleden      =
| land           = {{NL}}
| bijnaam        =
| pseudoniem     =
| jaren-actief   = [[1980]] - [[1985]] {{Bron?||2011|10|17}}
| beroep         = Acteur
| website        =
| imdb           = 1130159
}}

'''Rudy Kuhn''' ([[Suriname]], [[7 januari]] [[1951]]) is een Nederlands [[therapie|therapeut]] van Surinaamse afkomst, die in de jaren tachtig actief was als acteur. Hij speelde van [[1980]] tot [[1985]] de rol van Rudy in het kinderprogramma [[Sesamstraat]]. Hij kwam tegelijk met [[Joyce Clements]] in het programma, waarin de twee activiteiten met kinderen ontplooiden; dit duurde slechts één seizoen. Clements vertrok na één seizoen weer, maar Rudy Kuhn bleef nog enkele seizoenen bij het programma. Hij was de bestuurder van de [[Citroën H Van]], de bestelwagen van Sesamstraat en hij las de verhalen voor van [[Dikkie Dik]], van illustrator [[Jet Boeke]] en schrijver [[Arthur van Norden]].

==Trivia==
* Kuhn werd  gepersifleerd door de cabaretgroep [[De Vliegende Panters]], waarin Dikkie Dik allerlei dingen deed die het daglicht niet konden verdragen.

==Externe links==
[http://muppet.wikia.com/wiki/Rudy_K%C3%BChn Rudy Kuhn op Muppet Wiki]
{{Navigatie Sesamstraat}}

{{DEFAULTSORT:Kuhn, Rudy}}
[[Categorie:Nederlands acteur]]

title: Algemene informatie

Land: Nederland

title: Werk

Beroep: Acteur


text:
# De twaalf maanden
De twaalf maanden is een cyclus van zes panelen over de seizoenen geschilderd door Pieter Bruegel de Oude in 1565. Vijf van deze cultuurlandschappen op groot formaat zijn bewaard: Sombere dag, De terugkeer van de kudde en Jagers in de sneeuw in het Kunsthistorisch Museum te Wenen, De hooitijd in Paleis Lobkowicz te Praag en De korenoogst in het Metropolitan Museum of Art te New York. Het werk over de lente (april-mei) is verloren gegaan. De reeks, een hoogtepunt in Bruegels oeuvre, getuigt van zijn compositorische kracht en van zijn talent voor het observeren van mens en natuur.
- De hooitijd
(juni-juli)
- De korenoogst
(augustus-september)
- De terugkeer van de kudde
(oktober-november)
- Jagers in de sneeuw
(december-januari)
- Sombere dag
(februari-maart)

## Opdracht en bezitsgeschiedenis
De vier gedateerde schilderijen uit de reeks dragen alle het jaartal 1565, een bijzonder productieve periode in Bruegels carrière. Aangenomen wordt dat ook de overige twee schilderijen uit de reeks in dat jaar tot stand kwamen. De opdrachtgever Nicolaas Jonghelinck, een kapitaalkrachtige Antwerpenaar, liet de cyclus naar alle waarschijnlijkheid maken voor de eetzaal van zijn speelhof net buiten de stadsmuren. We kennen de reekstitel uit een document waarin hij zijn Bruegelcollectie nog hetzelfde jaar in pand gaf aan de stad Antwerpen in verband met een schuld van zijn zakenpartner Daniël de Bruyne waarvoor hij zich borg had gesteld. Het is niet zeker of de schilderijen nog zijn teruggekeerd naar Jonghelincks buitenhuis, want ze zijn niet meer vermeld tijdens de afwikkeling van zijn nalatenschap in 1570. Andere verpande schilderijen zijn echter in 1571 verkocht door Jonghelincks erfgenamen, wat aangeeft dat ze niet aan de stad waren toegevallen en toelaat te vermoeden dat Jonghelinck ook van de Maanden nog heeft kunnen genieten in zijn laatste levensjaren. Het is goed denkbaar dat Jacob Jonghelinck ze van de hand heeft gedaan om de schulden van zijn broers nalatenschap aan te zuiveren. De reeks moet in 1594 terug op de markt zijn geweest en groot prestige hebben genoten, want in dat jaar werd ze voor 1.400 gulden aangekocht door het Antwerpse stadsbestuur bij kunsthandelaar Hane van Wijk als geschenk voor de nieuwe landvoogd Ernst van Oostenrijk ter gelegenheid van diens Blijde Inkomst. Zijn secretaris noteerde op 5 juli de gift van 6 Taffeln von den 12 monats Zeiten. Dat het wel degelijk om Bruegels serie ging, bleek toen de aartshertog het volgende jaar overleed en zijn inventaris vermeldde: Sechs Taffell, von 12 Monathen des Jahrs von Bruegel. Door vererving gingen de zes schilderijen over naar de verzameling van keizer Rudolf II te Praag, om vervolgens door zijn nazaten te worden meegenomen naar Wenen. In de inventaris van aartshertog Leopold Willem van Oostenrijk uit 1659 bleek één deel al te ontbreken (Fünff grosse Stückh einer grossen, warin die Zeiten des Jahrs). In de negentiende eeuw raakten nog twee schilderijen gescheiden van de keizerlijke verzameling.

## Reconstructie
De reeks heeft voor nogal wat discussie gezorgd of ze nu vier, zes of twaalf delen telde. Dat laatste standpunt, met de implicatie dat er zeven stuks onvindbaar waren, is tot 1989 verdedigd door de specialist Gibson. Charles de Tolnay had daarentegen in 1934 uit een vergelijking met kalenderminiaturen (Hennessy, Da Costa, Grimani) geconcludeerd dat er zes panelen waren geweest die telkens twee opeenvolgende maanden voorstelden. De juistheid van deze benadering is bevestigd door een tekening van Pieter Stevens II naar de Sombere Dag, waarop linksboven februaris en rechtsboven mert is genoteerd.
Eveneens is lang gedebateerd over de vraag welk schilderij de reeks opende. Nu eens zag men in Jagers in de sneeuw het openingsmotief, dan weer het slotakkoord. Het verdwenen stuk van de lente zou een logischer ouverture zijn, want de juliaanse Paasstijl die in Bruegels tijd nog werd gehanteerd, liet het jaar beginnen in april. Tegenwoordig benadrukt men vooral het cyclische karakter van de reeks, wat de hele discussie sterk relativeert. Men neemt aan dat de schilderijen de kamer rond waren opgehangen en niet op een rij als een fries. De horizonlijnen zijn immers niet exact gealigneerd en ook de composities zijn eerder autonoom dan naadloos verbonden.

## Compositie en stijl
Elk schilderij is een levensechte weergave van menselijke activiteiten in een panoramisch landschap. De vijf panelen hebben stuk voor stuk een eigen, met het jaargetijde overeenstemmend coloriet en atmosfeer: de zware gang van de jagers die haast zonder buit terugkeren in de krakende vrieskou, de lome velden onder de brandende zon, de modder waardoor de koeien trekken. Telkens zijn het licht, de wind en de temperatuur bijna voelbaar. De toon van het jaargetijde wordt mee gezet door het gemoed en gedrag van de personages. Mensen, dieren en gebouwen zijn harmonisch geïntegreerd in weidse landschappen, die door de schilder zijn gecomponeerd uit zijn herinneringen aan de Alpen en uit zijn Brabantse leefwereld. Het zijn dus geen bestaande plekken. Het compositorische meesterschap van Bruegel toont ook zich in de manier waarop hij eindeloze details en variatie aanbrengt zonder de eenheid te verstoren. De voorgrond, zoals vaak bij hem hoger gelegen en steil aflopend, is soms losser geschilderd. Op het middenplan leidt niet zelden een breed meanderende rivier de blik naar de horizon, waar zich scherpe rotsen aftekenen.

## Duiding
De cyclus ensceneert de relatie tussen de mens en de natuur. Waar Bruegel in zijn eerdere werk vaak 's mensen nietigheid in Gods schepping accentueert, zien we hier eerder beheersing van het landschap door arbeid, of toch minstens een moedige poging daartoe. Dood en verderf zijn nooit veraf, zoals de zinkende schepen op Sombere dag en de galgenberg op De terugkeer van de kudde getuigen. Maar ook humor, rust en vertier krijgen hun plaats. Het ensemble is wellicht best te duiden als een uiting van religieus geïnspireerd humanisme. In het bijzonder meent men stoïcisme te herkennen. De schilder rivaliseert in uitdrukkingskracht met de dichtkunst (paragone) en met de natuur zelf. In zijn album amicorum zou Ortelius als verklaring voor de vroege dood van zijn vriend Bruegel opperen dat de natuur hem had weggenomen uit vrees dat de kwaliteit van zijn artistieke imitatie haar zou blootstellen aan misprijzen. Aemulatio en varietas waren andere idealen uit de oudheid die Bruegel met succes nastreefde. Voorts wordt de reeks in verband gebracht met de opkomende kosmografie en geografie. De vriendschap van Bruegel met de cartograaf Ortelius toont aan dat hij deel was van dit geleerde gezelschap. De negatieve kijk van dit milieu op boeren, die soms in ander werk van Bruegel wordt vermoed, lijkt in De twaalf maanden afwezig.

## Invloeden
In de schilderkunst bestaat geen directe voorganger op het formaat van De twaalf maanden. Duidelijk is dat kalenderminiaturen uit de getijdenboeken van invloed zijn geweest. Bruegel was vertrouwd met deze traditie dankzij zijn schoonmoeder Mayken Verhulst en zijn Romeinse vriend Giulio Clovio. Ongetwijfeld kende hij het werk van miniaturisten als de gebroeders Van Limburg, Gerard Horenbout en Simon Bening, wiens Breviarium-Grimani bladzijden bevat die zodanig iconografisch verwant zijn, dat men niet uitsluit dat Bruegel het onder ogen kreeg in Venetië. Mogelijk valt ook een lijn te trekken naar de kartons voor wandtapijten, overvloedig aanwezig in het Brussel waar Bruegel schilderde. Reeksen als de Jachten van Maximiliaan en de Verovering van Tunis integreerden grootse landschappen. Bruegel verwerkte deze invloeden en ging ermee aan de slag om landschapskunst op een volstrekt nieuw formaat te bedrijven. De impact van zijn werk op de schilderkunst was wellicht niet in verhouding tot de prestatie: de gebruikelijke kopieën ontbreken volledig, allicht omdat het werk weinig toegankelijk was. Toch heeft het anderen geïnspireerd en wordt het ook gezien als een voorloper van autonome genreschilderkunst.

## Het verdwenen paneel
Van het stuk dat de lente voorstelt (april-mei) ontbreekt elk spoor sedert het in 1659 niet meer in de keizerlijke collectie voorkwam. Het moet pas kort voordien zijn verdwenen, want David Teniers de Jonge schreef in zijn Theatrum pictorum, gepubliceerd in 1660, dat hij de zes delen had zien hangen tussen en onder de vensters van de Stallburg. Als het schilderij enigszins aansloot bij de tekening die Bruegel in 1565 maakte voor Hiëronymus Cock, dan beeldde het vrij verrassend een geometrische tuin af met perken, priëlen en een pergola. Bleef hij dichter bij de andere delen, dan zal het eerder een plattelandstafereel zijn geweest, waarin alvast volgens één auteur bijenteelt, schaapscheren en boeren-liefdesparen niet konden ontbreken. Een lenteschilderij uit 1560 dat in 1815 opdook en aan Bruegel werd toegeschreven, toonde dan weer spelende kinderen. Deze mogelijke voorloper van het paneel is sindsdien zelf verdwenen. De Brit Michael Frayn bouwde de intrige van zijn roman Headlong (1999) rond het terugvinden van het zesde deel van de Maanden.

## Voetnoten
1. ↑  Iain Buchanan, "The Collection of Niclaes Jongelinck: II. The 'Months' by Pieter Bruegel the Elder", in: Burlington Magazine, 1990, p. 549
2. ↑  Alice Hoppe-Harnoncourt, "Antwerp – Brussels – Prague – Vienna. On the Tracks of the Vienna Bruegels", in: Elke Oberthaler e.a. (eds.), Bruegel. The Master, tent.cat., 2018, p. 331
3. ↑  Karl von Tolnai, "Studien zu den Gemälden Pieter Bruegels d. Ä.", in: Jahrbuch der Kunsthistorischen Sammlungen in Wien, 1934, p. 105-135
4. ↑  Hans J. van Miegroet, "'The Twelve Months' Reconsidered. How a Drawing by Pieter Stevens Clarifies a Bruegel Enigma", in: Simiolus, 1986, nr. 1, p. 29-35
5. ↑  Sabine Pénot en Elke Oberthaler, "The Seasons", in: Elke Oberthaler e.a. (eds.), Bruegel. The Master, tent.cat., 2018, p. 214
6. ↑  Ernst van der Vossen, "De 'Maandenreeks' van Pieter Bruegel den Ouden", in: Oud Holland, 1951, p. 103-116
7. ↑  Leen Huet, Pieter Bruegel. De biografie, 2016, p. 264

Landschap met de parabel van de zaaier (1557) · Wie een varken is, moet in het kot (1557) · Twaalf spreekwoorden (1558) · De spreekwoorden (1559) ·  De strijd tussen Vasten en Vastenavond (1559) · De kinderspelen (1560) · De zelfmoord van Saul (1562) · Twee aapjes (1562) · De val der opstandige engelen (1562) · De triomf van de dood (ca. 1562) · Dulle Griet (1563) · De vlucht naar Egypte (1563) · Gezicht op de baai van Napels (ca. 1563) · De bouw van de toren van Babel (1563) · De aanbidding door de wijzen in de sneeuw (1563) · De kruisdraging (1564) · De aanbidding door de wijzen (1564) · De ontslaping van Maria (ca. 1564) · Christus en de overspelige vrouw (1565) · De hooitijd (juni/juli) (1565) · De oogst (augustus/september) (1565) · De terugkeer van de kudde (oktober/november) (1565)  · Jagers in de sneeuw (december/januari) (1565) · De sombere dag (februari/maart) (1565) · Winterlandschap met schaatsers en vogelknip (1565) · De kindermoord te Bethlehem (ca. 1566) · De boerenbruiloftsdans (1566) · De volkstelling te Bethlehem (1566) · De prediking van Johannes de Doper (1566) · De Sint-Maartenswijn (1566-67) · Het Land van Kokanje (Luilekkerland) (1567) · De bekering van Paulus (1567) · Het bruiloftsmaal (ca. 1567) · De dorpskermis (ca. 1567) · De toren van Babel (ca. 1568?) · Drie soldaten (1568) · De nestrover (1568) · De misantroop (1568) · De parabel van de blinden (1568) · Hoofd van een boerin (ca. 1568) · De kreupele bedelaars (1568) · De ekster op de galg (1568)
Landschap met de verschijning van Christus aan het meer van Tiberias (1553) · De aanbidding door de wijzen (ca. 1556) · De val van Icarus (ca. 1565)
De grote vissen eten de kleine · Zeeslag in de Straat van Messina

title: De twaalf maanden

wikitext:
'''''De twaalf maanden''''' is een cyclus van zes panelen over de [[seizoen]]en geschilderd door [[Pieter Bruegel de Oude]] in [[1565]]. Vijf van deze [[landschapsschilderkunst|cultuurlandschappen]] op groot formaat zijn bewaard: ''[[Sombere dag]]'', ''[[De terugkeer van de kudde]]'' en ''[[Jagers in de sneeuw]]'' in het [[Kunsthistorisch Museum]] te [[Wenen]], ''[[De hooitijd]]'' in [[Paleis Lobkowicz in de Praagse burcht|Paleis Lobkowicz]] te [[Praag]] en ''[[De korenoogst]]'' in het [[Metropolitan Museum of Art]] te [[New York (stad)|New York]]. Het werk over de lente (april-mei) is verloren gegaan. De reeks, een hoogtepunt in Bruegels oeuvre, getuigt van zijn compositorische kracht en van zijn talent voor het observeren van mens en natuur.

<gallery mode="packed" widths="160">
Bestand:The haymaking, by Pieter Bruegel (I).jpg|''[[De hooitijd]]''
(juni-juli)
Bestand:Pieter Bruegel the Elder- The Harvesters - Google Art Project.jpg|''[[De korenoogst]]''
(augustus-september)
Bestand:Pieter Bruegel (I) - The Return of the Herd (1565).jpg|''[[De terugkeer van de kudde]]''
(oktober-november)
Bestand:Pieter Bruegel the Elder - Hunters in the Snow (Winter) - Google Art Project.jpg|''[[Jagers in de sneeuw]]''
(december-januari)
Bestand:The Gloomy Day (Bruegel).jpg|''[[Sombere dag]]''
(februari-maart)
</gallery>

== Opdracht en bezitsgeschiedenis ==
[[Bestand:The haymaking, by Pieter Bruegel (I) (cropped).jpg|thumb|In deze groep uit ''[[De hooitijd]]'' kijkt het rechtse meisje donker voor zich uit terwijl het middenste glimlachend oogcontact maakt met de toeschouwer.]]
[[Bestand:Pieter Bruegel the Elder- The Harvesters - Google Art Project (cropped).jpg|thumb|Een typisch bruegeliaans beeldrijm op ''[[De korenoogst]]'': de gebukte vrouw en de opgebonden schoven.]]
[[Bestand:The return of the herd, 1565 - detail1.jpg|thumb|De blik van een los geschilderde koe op ''[[De terugkeer van de kudde]]'' trekt de kijker het schilderij in. De dun opgebrachte verf laat bewust de grondlaag doorschemeren om de witte vacht te creëren.]]
[[Bestand:Pieter Bruegel the Elder - Hunters in the Snow (Winter) - Google Art Project (chimney fire).jpg|thumb|Miniaturistisch detail uit ''[[Jagers in de sneeuw]]'': mannen met ladders gaan een schoorsteenbrand te lijf.]]
[[Bestand:Pieter Bruegel the Elder - Gloomy Day (February) - WGA3438 (cropped).jpg|thumb|Tussen de donkerbruine tinten van ''[[Sombere dag]]'' zien we carnavalsvierders met wafels en een papieren kroon.]]

De vier gedateerde schilderijen uit de reeks dragen alle het jaartal 1565, een bijzonder productieve periode in Bruegels carrière. Aangenomen wordt dat ook de overige twee schilderijen uit de reeks in dat jaar tot stand kwamen. De opdrachtgever [[Nicolaas Jonghelinck]], een kapitaalkrachtige Antwerpenaar, liet de cyclus naar alle waarschijnlijkheid maken voor de eetzaal van zijn speelhof net buiten de stadsmuren.<ref>Iain Buchanan, "The Collection of Niclaes Jongelinck: II. The 'Months' by Pieter Bruegel the Elder", in: ''Burlington Magazine'', 1990, p. 549</ref> We kennen de reekstitel uit een document waarin hij zijn Bruegelcollectie nog hetzelfde jaar in [[Pand (rechtsvorm)|pand]] gaf aan de stad Antwerpen in verband met een schuld van zijn zakenpartner Daniël de Bruyne waarvoor hij zich [[Borgtocht (civiel)|borg]] had gesteld. Het is niet zeker of de schilderijen nog zijn teruggekeerd naar Jonghelincks buitenhuis, want ze zijn niet meer vermeld tijdens de afwikkeling van zijn nalatenschap in 1570. Andere verpande schilderijen zijn echter in 1571 verkocht door Jonghelincks erfgenamen, wat aangeeft dat ze niet aan de stad waren toegevallen en toelaat te vermoeden dat Jonghelinck ook van de ''Maanden'' nog heeft kunnen genieten in zijn laatste levensjaren.<ref>Alice Hoppe-Harnoncourt, "Antwerp – Brussels – Prague – Vienna. On the Tracks of the Vienna Bruegels", in: Elke Oberthaler e.a. (eds.), ''Bruegel. The Master'', tent.cat., 2018, p. 331</ref> Het is goed denkbaar dat [[Jacob Jonghelinck]] ze van de hand heeft gedaan om de schulden van zijn broers nalatenschap aan te zuiveren. De reeks moet in 1594 terug op de markt zijn geweest en groot prestige hebben genoten, want in dat jaar werd ze voor 1.400 gulden aangekocht door het Antwerpse stadsbestuur bij kunsthandelaar Hane van Wijk als geschenk voor de nieuwe landvoogd [[Ernst van Oostenrijk (1553-1595)|Ernst van Oostenrijk]] ter gelegenheid van diens [[Blijde Inkomst]]. Zijn secretaris noteerde op 5 juli de gift van ''6 Taffeln von den 12 monats Zeiten''. Dat het wel degelijk om Bruegels serie ging, bleek toen de aartshertog het volgende jaar overleed en zijn inventaris vermeldde: ''Sechs Taffell, von 12 Monathen des Jahrs von Bruegel''. Door vererving gingen de zes schilderijen over naar de verzameling van [[keizer Rudolf II]] te [[Praag]], om vervolgens door zijn nazaten te worden meegenomen naar [[Wenen]]. In de inventaris van aartshertog [[Leopold Willem van Oostenrijk]] uit 1659 bleek één deel al te ontbreken ''(Fünff grosse Stückh einer grossen, warin die Zeiten des Jahrs)''. In de negentiende eeuw raakten nog twee schilderijen gescheiden van de keizerlijke verzameling.

== Reconstructie ==
De reeks heeft voor nogal wat discussie gezorgd of ze nu vier, zes of twaalf delen telde. Dat laatste standpunt, met de implicatie dat er zeven stuks onvindbaar waren, is tot 1989 verdedigd door de specialist Gibson. [[Charles de Tolnay]] had daarentegen in 1934 uit een vergelijking met kalenderminiaturen ([[Hennessy-getijdenboek|Hennessy]], [[Da Costa getijden|Da Costa]], [[Breviarium-Grimani|Grimani]]) geconcludeerd dat er zes panelen waren geweest die telkens twee opeenvolgende maanden voorstelden.<ref>Karl von Tolnai, "Studien zu den Gemälden Pieter Bruegels d. Ä.", in: ''Jahrbuch der Kunsthistorischen Sammlungen in Wien'', 1934, p. 105-135</ref> De juistheid van deze benadering is bevestigd door een tekening van [[Pieter Stevens II]] naar de ''Sombere Dag'', waarop linksboven ''februaris'' en rechtsboven ''mert'' is genoteerd.<ref>Hans J. van Miegroet, "'The Twelve Months' Reconsidered. How a Drawing by Pieter Stevens Clarifies a Bruegel Enigma", in: ''Simiolus'', 1986, nr. 1, p. 29-35</ref>

Eveneens is lang gedebateerd over de vraag welk schilderij de reeks opende. Nu eens zag men in ''[[Jagers in de sneeuw]]'' het openingsmotief, dan weer het slotakkoord. Het verdwenen stuk van de lente zou een logischer ouverture zijn, want de juliaanse [[Paasstijl]] die in Bruegels tijd nog werd gehanteerd, liet het jaar beginnen in april. Tegenwoordig benadrukt men vooral het cyclische karakter van de reeks, wat de hele discussie sterk relativeert. Men neemt aan dat de schilderijen de kamer rond waren opgehangen en niet op een rij als een [[Fries (kunst)|fries]]. De horizonlijnen zijn immers niet exact gealigneerd en ook de composities zijn eerder autonoom dan naadloos verbonden.<ref>Sabine Pénot en Elke Oberthaler, "The Seasons", in: Elke Oberthaler e.a. (eds.), ''Bruegel. The Master'', tent.cat., 2018, p. 214</ref>

== Compositie en stijl ==
Elk schilderij is een levensechte weergave van menselijke activiteiten in een panoramisch landschap. De vijf panelen hebben stuk voor stuk een eigen, met het jaargetijde overeenstemmend coloriet en atmosfeer: de zware gang van de jagers die haast zonder buit terugkeren in de krakende vrieskou, de lome velden onder de brandende zon, de modder waardoor de koeien trekken. Telkens zijn het licht, de wind en de temperatuur bijna voelbaar. De toon van het jaargetijde wordt mee gezet door het gemoed en gedrag van de personages. Mensen, dieren en gebouwen zijn harmonisch geïntegreerd in weidse landschappen, die door de schilder zijn gecomponeerd uit zijn herinneringen aan de Alpen en uit zijn Brabantse leefwereld. Het zijn dus geen bestaande plekken. Het compositorische meesterschap van Bruegel toont ook zich in de manier waarop hij eindeloze details en variatie aanbrengt zonder de eenheid te verstoren. De voorgrond, zoals vaak bij hem hoger gelegen en steil aflopend, is soms losser geschilderd. Op het middenplan leidt niet zelden een breed meanderende rivier de blik naar de horizon, waar zich scherpe rotsen aftekenen.

== Duiding ==
De cyclus ensceneert de relatie tussen de mens en de natuur. Waar Bruegel in zijn eerdere werk vaak 's mensen nietigheid in Gods schepping accentueert, zien we hier eerder beheersing van het landschap door arbeid, of toch minstens een moedige poging daartoe. Dood en verderf zijn nooit veraf, zoals de zinkende schepen op ''Sombere dag'' en de galgenberg op ''De terugkeer van de kudde'' getuigen. Maar ook humor, rust en vertier krijgen hun plaats. Het ensemble is wellicht best te duiden als een uiting van religieus geïnspireerd [[humanisme]]. In het bijzonder meent men [[stoïcisme]] te herkennen. De schilder rivaliseert in uitdrukkingskracht met de dichtkunst ([[paragone]]) en met de natuur zelf. In zijn [[album amicorum]] zou [[Ortelius]] als verklaring voor de vroege dood van zijn vriend Bruegel opperen dat de natuur hem had weggenomen uit vrees dat de kwaliteit van zijn artistieke imitatie haar zou blootstellen aan misprijzen. [[Aemulatio]] en [[varietas (ideaal)|varietas]] waren andere idealen uit de oudheid die Bruegel met succes nastreefde. Voorts wordt de reeks in verband gebracht met de opkomende [[kosmografie]] en [[geografie]]. De vriendschap van Bruegel met de cartograaf Ortelius toont aan dat hij deel was van dit geleerde gezelschap. De negatieve kijk van dit milieu op boeren, die soms in ander werk van Bruegel wordt vermoed, lijkt in ''De twaalf maanden'' afwezig.

== Invloeden ==
In de schilderkunst bestaat geen directe voorganger op het formaat van ''De twaalf maanden''. Duidelijk is dat kalenderminiaturen uit de [[getijdenboek]]en van invloed zijn geweest. Bruegel was vertrouwd met deze traditie dankzij zijn schoonmoeder [[Mayken Verhulst]] en zijn Romeinse vriend [[Giulio Clovio]]. Ongetwijfeld kende hij het werk van miniaturisten als de [[gebroeders Van Limburg]], [[Gerard Horenbout]] en [[Simon Bening]], wiens [[Breviarium-Grimani]] bladzijden bevat die zodanig [[Iconografie|iconografisch]] verwant zijn, dat men niet uitsluit dat Bruegel het onder ogen kreeg in [[Venetië (stad)|Venetië]]. Mogelijk valt ook een lijn te trekken naar de [[karton (kunst)|kartons]] voor [[Brusselse wandtapijten|wandtapijten]], overvloedig aanwezig in het Brussel waar Bruegel schilderde. Reeksen als de ''[[Jachten van Maximiliaan]]'' en de ''[[Verovering van Tunis]]'' integreerden grootse landschappen. Bruegel verwerkte deze invloeden en ging ermee aan de slag om landschapskunst op een volstrekt nieuw formaat te bedrijven. De impact van zijn werk op de schilderkunst was wellicht niet in verhouding tot de prestatie: de gebruikelijke kopieën ontbreken volledig, allicht omdat het werk weinig toegankelijk was. Toch heeft het anderen geïnspireerd en wordt het ook gezien als een voorloper van autonome [[genreschilderkunst]].

== Het verdwenen paneel ==
[[Bestand:Pieter Bruegel the Elder - Spring, 1565 - Google Art Project.jpg|thumb|''De lente'', 1565 (tekening van Bruegel in de [[Albertina (Wenen)|Albertina]])]]

Van het stuk dat de lente voorstelt (april-mei) ontbreekt elk spoor sedert het in 1659 niet meer in de keizerlijke collectie voorkwam. Het moet pas kort voordien zijn verdwenen, want [[David Teniers de Jonge]] schreef in zijn ''Theatrum pictorum'', gepubliceerd in 1660, dat hij de zes delen had zien hangen tussen en onder de vensters van de [[Stallburg]]. Als het schilderij enigszins aansloot bij de tekening die Bruegel in 1565 maakte voor [[Hiëronymus Cock]], dan beeldde het vrij verrassend een geometrische tuin af met perken, priëlen en een pergola. Bleef hij dichter bij de andere delen, dan zal het eerder een plattelandstafereel zijn geweest, waarin alvast volgens één auteur bijenteelt, schaapscheren en boeren-liefdesparen niet konden ontbreken.<ref>Ernst van der Vossen, "De 'Maandenreeks' van Pieter Bruegel den Ouden", in: ''Oud Holland'', 1951, p. 103-116</ref> Een lenteschilderij uit 1560 dat in 1815 opdook en aan Bruegel werd toegeschreven, toonde dan weer spelende kinderen.<ref>[[Leen Huet]], ''Pieter Bruegel. De biografie'', 2016, p. 264</ref> Deze mogelijke voorloper van het paneel is sindsdien zelf verdwenen. De Brit [[Michael Frayn]] bouwde de intrige van zijn roman ''Headlong'' (1999) rond het terugvinden van het zesde deel van de ''Maanden''.

== Literatuur ==
*Walter S. Gibson, ''Bruegel'', 1977, p. 146-159
*Klaus Demus, Friderike Klauner en Karl Schütz (eds.), ''Flämische Malerei von Jan van Eyck bis Pieter Bruegel d. Ä.'', tent.cat., 1981, p. 86-104
* [[Roger Marijnissen]], ''Bruegel. Het volledige oeuvre'', 1988, p. 252-278
*Walter S. Gibson, ''Mirror of the Earth. The World Landscape in Sixteenth-Century Flemish Painting'', 1989, p. 69-74
*Iain Buchanan, "The Collection of Niclaes Jongelinck: II. The 'Months' by Pieter Bruegel the Elder", in: ''Burlington Magazine'', 1990, p. 541-550
* [[Philippe Roberts-Jones]], ''Pieter Bruegel de oudere'', 1997, p. 152-175
*Claudia Goldstein, "Artefacts of Domestic Life. Bruegel's Paintings in the Flemish Home", in: ''Nederlands Kunsthistorisch Jaarboek'', 2000, p. 173-193
*Remdert L. Falkenburg, "Pieter Bruegel's 'Series of the Seasons': On the Perception of the Divine Order", in: J. Vander Auwera e.a., ''Liber amicorum Raphaël De Smedt'', vol. II, 2001, p. 253-276
*Inge Herold, ''Pieter Bruegel. Die Jahreszeiten'', 2002, {{ISBN|9783791326580}}
*Manfred Sellink, ''Bruegel. Het volledige werk'', 2011, p. 201-211
*Bertram Kaschek, ''Weltzeit und Endzeit. Die 'Monatsbilder' Pieter Bruegels d. Ä.'', 2012, {{ISBN|9783770551477}}
*Sabine Pénot en Elke Oberthaler, "The Seasons", in: Elke Oberthaler e.a. (eds.), ''Bruegel. The Master'', tent.cat., 2018, p. 214-241

== Voetnoten ==
{{References}}

{{Navigatie oeuvre Pieter Bruegel de Oude}}
{{Commonscat|Labours of the months by Pieter Bruegel the Elder}}

{{DEFAULTSORT:Twaalf}}
[[Categorie:Werk van Pieter Bruegel de Oude]]
[[Categorie:1560-1569]]


text:
# Montireau
Montireau is een gemeente in het Franse departement Eure-et-Loir (regio Centre-Val de Loire) en telt 106 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Nogent-le-Rotrou.

## Geografie
De oppervlakte van Montireau bedraagt 9,9 km², de bevolkingsdichtheid is 10,7 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Montireau met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: Montireau

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Montireau
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Centre-Val de Loire]]
| departement = [[Eure-et-Loir]] (28)
| depnr = 28
| arrondissement = [[Arrondissement Nogent-le-Rotrou|Nogent-le-Rotrou]]
| kanton = [[Kanton Nogent-le-Rotrou|Nogent-le-Rotrou]]
| jaar = 1999
| inwoners = 106
| dichtheid = 10,7
| oppervlakte = 9,9
| water =
| latitudeGraden = 48
| latitudeMinuten = 24
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 1
| longitudeMinuten = 2
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 28264
| postcode = 28240
| netnummer =
| hoogteligging = 217 - 282
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
| image =Église Saint-Barthélemy de Montireau 2.JPG
| caption =Kerk Saint-Barthélemy
}}
'''Montireau''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Eure-et-Loir]] (regio [[Centre-Val de Loire]]) en telt 106 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Nogent-le-Rotrou|Nogent-le-Rotrou]].

== Geografie ==
De oppervlakte van Montireau bedraagt 9,9 km², de bevolkingsdichtheid is 10,7 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=28264}}

== Demografie ==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).<br />
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=28264}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

== Externe links ==
* {{Link INSEE|id=28264}}
{{Commonscat}}

{{Coor title dms|48|24|0|N|1|2|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Gemeente in Eure-et-Loir]]

title: Situering

Regio: Centre-Val de Loire

Departement: Eure-et-Loir (28)

Arrondissement: Nogent-le-Rotrou

Kanton: Nogent-le-Rotrou

Coördinaten: 48° 24′ NB, 1° 2′ OL

title: Algemeen

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Eure-et-Loir

title: Foto's

Foto's: Kerk Saint-Barthélemy

Portaal: Frankrijk


text:
# Station Biała Złotoryjska
Station Biała Złotoryjska is een spoorwegstation in de Poolse plaats Biała.

title: Station Biała Złotoryjska

wikitext:
{{Infobox spoorwegstation Polen
| naam             = Biała Złotoryjska
| afbeelding       = Stacja Biała-Złotoryjska.jpg
| onderschrift     =
| plaats           = [[Biała (powiat Legnicki)|Biała]]
| stationscode     =
| opening          = 1906
| sluiting         =
| heropening       =
| perronsporen     = 1
| perrons          = 1
| lijnen           = Lijn 316 [[Złotoryja]] – [[Rokitki (województwo dolnośląskie)|Rokitki]]
| exploitant       =
| aantalreizigers  =
| volgend station  =
| vorig station    =
| positiekaartnaam = Polen
| lat_deg          = 51
| lat_min          = 17
| lat_sec          = 49.74
| lon_deg          = 15
| lon_min          = 55
| lon_sec          = 41.47
}}
'''Station Biała Złotoryjska''' is een [[spoorwegstation]] in de [[Polen|Poolse]] plaats [[Biała (powiat Legnicki)|Biała]].

{{Beginnetje|openbaar vervoer|2=2011|3=07|4=02}}

[[Categorie:Spoorwegstation in Neder-Silezië|Biała Złotoryjska]]

title: Biała Złotoryjska

Plaats: Biała

Lijn(en): Lijn 316 Złotoryja – Rokitki

title: Locatie

Locatie: Station Biała Złotoryjska (Polen) · Station Biała Złotoryjska

Portaal: Openbaar vervoer · Polen


text:
# Gymnoscelis schulzi
Gymnoscelis schulzi is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1914 door Rebel.

title: Gymnoscelis schulzi

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Gymnoscelis schulzi''
| afbeelding =
| familie = [[Spanners|Geometridae]] (Spanners)
| onderfamilie = [[Larentiinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Gymnoscelis]]''
| w-naam = ''Gymnoscelis schulzi''
| auteur = Rebel
| datum = 1914
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Gymnoscelis schulzi''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Spanners|spanners (Geometridae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1914 door Rebel.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|30}}

[[Categorie:Gymnoscelis|schulzi]]

title: Gymnoscelis schulzi

Familie: Geometridae (Spanners)

Onderfamilie: Larentiinae

Geslacht: Gymnoscelis

title: Soort


text:
# Pelochyta aliena
Pelochyta aliena is een beervlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1890 door Maassen.

title: Pelochyta aliena

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Pelochyta aliena''
| afbeelding =
| familie = [[Spinneruilen|Erebidae]] (Spinneruilen)
| onderfamilie = [[Beervlinders|Arctiinae]] (Beervlinders)
| tribus = [[Arctiini]]
| geslacht = ''[[Pelochyta]]''
| w-naam = ''Pelochyta aliena''
| auteur = Maassen
| datum = 1890
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Pelochyta aliena''''' is een [[Beervlinders|beervlinder]] uit de familie van de [[Spinneruilen|spinneruilen (Erebidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1890 door Maassen.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|07}}

[[Categorie:Pelochyta]]

title: Pelochyta aliena

Familie: Erebidae (Spinneruilen)

Onderfamilie: Arctiinae (Beervlinders)

Geslachtengroep: Arctiini

Geslacht: Pelochyta

title: Soort


text:
# Porcellana caparti
Porcellana caparti is een tienpotigensoort uit de familie van de Porcellanidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1956 door Chace.

title: Porcellana caparti

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Porcellana caparti''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] ([[Geleedpotigen]])
| klasse = [[Malacostraca]]
| orde = [[Decapoda]]
| familie = [[Porcellanidae]]
| geslacht = ''[[Porcellana]]''
| w-naam = ''Porcellana caparti''
| auteur = Chace
| datum = 1956
| haakjes =
| commons =
| species =
| worms = 425853
}}
'''''Porcellana caparti''''' is een [[tienpotigen]]soort uit de familie van de [[Porcellanidae]].<ref>Osawa, M. (2012). <i>Porcellana caparti</i> Chace, 1956. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=425853</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1956 door Chace.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|22}}

[[Categorie:Porcellanidae]]

title: Porcellana caparti

Orde: Decapoda

Familie: Porcellanidae

Geslacht: Porcellana

title: Soort


text:
# Pompoenslingeren
Pompoenslingeren (Eng: Pumpkin Chunkin') of pompoenschieten is een sport in het zuiden van de Verenigde Staten waarbij apparaten pompoenen afschieten. Deze trok een aantal jaren veel publiek en winnaars konden optreden in de latenighttalkshows van David Letterman en Jay Leno.

## Definitie
Pompoenslingeren is een competitieve activiteit waarbij een team een toestel bouwt om pompoenen zo ver mogelijk te werpen. In 2007, toen het record al een aantal jaar op 1.351,48 meter stond, bereikten de pompoenen al snelheden van rond de 400 mijl per uur, ongeveer 640 kilometer per uur. De pompoenen moesten daarbij heel blijven tot ze de grond raakten.
De meestgebruikte mechanismen zijn katapulten, werparmen, ballista's of luchtkanonnen. Van 1986 tot 2013 vonden er jaarlijks wedstrijden pompoenslingeren plaats in de Amerikaanse staat Delaware, die door de organisatie wereldkampioenschappen genoemd werden.
Transport van de werptoestellen kan op formaliteiten stuiten, omdat ze als wapens beschouwd kunnen worden.

## Varianten
Nauwkeurigheid of afstand kan de bedoeling zijn.
Bij een slingerbaan met een vijver is nauwkeurigheid nodig. Hierbij moet elk team een verankerde, drijvend gehouden ton raken met een ondermaatse pompoen. De speler is gewoonlijk een jongen onder de tien jaar, de slingeraar meestal zijn vader. Als de kalebas de ton raakt luidt er een klok, bij een misser klinkt er een plons.
Bij het afstandschieten vestigde het luchtkanon Big 10 in 2010 in Moab (Utah) een record van 1690,24 meter.

## Europees pompoenslingeren
In Bikschote, een plaats in West-Vlaanderen, werd de enige jaarlijkse wedstrijd van het Europese vasteland gehouden. De reeks was in 2004 begonnen als een ludieke strijd tussen twee dorpen. De organisatie duidde de reeks aan als Europees kampioenschappen. Hierbij werden pompoenen worden zo ver mogelijk weggeslingerd, maar in 2009 kon er tussendoor ook gemikt worden op een rijdende auto. Sinds 2011 wordt er jaarlijks een Belgisch kampioenschap georganiseerd in Kasterlee, provincie Antwerpen.

### Winnaars
- 2011: Het Team Bisschop uit Bikschote met hun ACME-katapult met 866,2 meter (Europees record).
- 2010: Het Team Bisschop uit Bikschote met 726 meter (Europees record). Team Onager, de vorige recordhouder, had vanwege formaliteiten drie weken nodig gehad om de oceaan over te steken. Dit team kwam tot 647 meter.[2]
- 2009: Het team Ypes uit Ieper met 585 meter (wereldrecord volgens de organisatie; dit is echter onjuist).[4][1]
- 2008: Het team Ypes uit Ieper met hun katapult Excalibur met 544 meter (wereldrecord volgens de organisatie; dit is echter onjuist).[1]
- 2007: Het Team Bisschop uit Bikschote met hun katapult Spiraaltje met 460 meter (Europees record).
- 2006: KLJ-Langemark met hun katapult KaLutJe met 277,10 meter.
- 2005: Het team Ypes uit Ieper met hun katapult Excalibur met 302,23 meter
- 2004: Het team Bisschop uit Bikschote met hun katapult F-16.

title: Pompoenslingeren

wikitext:
[[Bestand:pomslinger.jpg|300px|thumb|De slingerbaan van Vollmer Farm]]

'''Pompoenslingeren''' (Eng: Pumpkin Chunkin') of ''pompoenschieten'' is een sport in het zuiden van de [[Verenigde Staten]] waarbij apparaten [[Pompoen|pompoenen]] afschieten. Deze trok een aantal jaren veel publiek en winnaars konden optreden in de [[Latenighttalkshow|latenighttalkshows]] van [[David Letterman]] en [[Jay Leno]].<ref name=":0" />

== Definitie ==
Pompoenslingeren is een competitieve activiteit waarbij een team een toestel bouwt om pompoenen zo ver mogelijk te werpen. In 2007, toen het record al een aantal jaar op 1.351,48 meter stond, bereikten de pompoenen al snelheden van rond de 400 [[Engelse mijl (lengtemaat)|mijl]] per uur, ongeveer 640 [[kilometer per uur]].<ref name=":0" /> De pompoenen moesten daarbij heel blijven tot ze de grond raakten.

De meestgebruikte mechanismen zijn [[katapult]]en, [[Werparm|werparmen]], [[ballista|ballista's]] of [[Luchtkanon|luchtkanonnen]]. Van 1986 tot 2013 vonden er jaarlijks wedstrijden pompoenslingeren plaats in de Amerikaanse staat [[Delaware (hoofdbetekenis)|Delaware]], die door de organisatie wereldkampioenschappen genoemd werden.

Transport van de werptoestellen kan op formaliteiten stuiten, omdat ze als wapens beschouwd kunnen worden.<ref name=":1">{{Citeer web |url=https://www.bndestem.nl/overig/belg-schiet-pompoen-naar-record~ad04904b/ |title=Belg schiet pompoen naar record |last= |auteur=Redactie |date=2010-09-07 |access-date=2024-02-15 |work=[[BN DeStem]] |taal=nl |archiefurl=https://archive.today/20240215211607/https://www.bndestem.nl/overig/belg-schiet-pompoen-naar-record~ad04904b/ |archiefdatum=2024-02-15 |dodeurl=no}}</ref>

== Varianten ==
Nauwkeurigheid of afstand kan de bedoeling zijn.

Bij een slingerbaan met een vijver is nauwkeurigheid nodig. Hierbij moet elk team een verankerde, drijvend gehouden ton raken met een ondermaatse [[pompoen]]. De speler is gewoonlijk een jongen onder de tien jaar, de slingeraar meestal zijn vader. Als de kalebas de ton raakt luidt er een klok, bij een misser klinkt er een plons.

Bij het afstandschieten vestigde het luchtkanon ''Big 10'' in 2010 in [[Moab (Utah)]] een record van 1690,24 meter.<ref>{{Citeer web |url=https://www.guinnessworldrecords.com/world-records/farthest-distance-to-fire-a-pumpkin/ |title=Farthest distance to fire a pumpkin |date=2010-09-09 |access-date=2024-02-15 |work=[[Guinness World Records]] |taal=en |archiefurl=https://web.archive.org/web/20231029041423/https://www.guinnessworldrecords.com/world-records/farthest-distance-to-fire-a-pumpkin/ |archiefdatum=2023-10-29}}</ref>

== Europees pompoenslingeren ==
In [[Bikschote]], een plaats in [[West-Vlaanderen]], werd de enige jaarlijkse wedstrijd van het Europese vasteland gehouden. De reeks was in 2004 begonnen als een ludieke strijd tussen twee dorpen. De organisatie duidde de reeks aan als Europees kampioenschappen. Hierbij werden pompoenen worden zo ver mogelijk weggeslingerd, maar in 2009 kon er tussendoor ook gemikt worden op een rijdende auto.<ref name=":2">{{Citeer web |url=https://vilt.be/nl/nieuws/wereldrecord-pompoenschieten-verbeterd-met-zeven-meter |title=Vilt {{!}} Vlaams infocentrum land- en tuinbouw |access-date=2024-02-15 |archiefdatum=2024-02-15 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20240215183955/https://vilt.be/nl/nieuws/wereldrecord-pompoenschieten-verbeterd-met-zeven-meter |dodeurl=no}}</ref> Sinds 2011 wordt er jaarlijks een Belgisch kampioenschap georganiseerd in [[Kasterlee]], provincie [[Antwerpen (provincie)|Antwerpen]].<ref>{{Citeer web |url=https://www.visitkasterlee.be/product/7/131024-belgisch-kampioenschap-pompoenschieten |titel=13/10/24: Belgisch Kampioenschap Pompoenschieten |bezochtdatum=2024-02-15 |werk=Toerisme Kasterlee |taal=nl |archiefdatum=2024-02-15 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20240215193903/https://www.visitkasterlee.be/product/7/131024-belgisch-kampioenschap-pompoenschieten |dodeurl=no}}</ref>

=== Winnaars ===
* 2011: Het Team Bisschop uit Bikschote met hun ACME-katapult met 866,2 meter (Europees record).
* 2010: Het Team Bisschop uit Bikschote met 726 meter (Europees record). Team Onager, de vorige recordhouder, had vanwege formaliteiten drie weken nodig gehad om de oceaan over te steken. Dit team kwam tot 647 meter.<ref name=":1" />
* 2009: Het team Ypes uit Ieper met 585 meter (wereldrecord volgens de organisatie; dit is echter onjuist).<ref name=":2" /><ref name=":0">{{Citeer web |url=http://www.msnbc.msn.com/id/21197135/#.UOZkcX3LdRw |title=How far will a pumpkin fly? - Travel - Seasonal Travel |date=2013-01-04 |access-date=2024-02-15 |work= |uitgever=[[NBC News]] |taal=en |archiefurl=https://archive.today/20130104051134/http://www.msnbc.msn.com/id/21197135/%23.UOZkcX3LdRw |archiefdatum=2013-01-04 |via=[[Archive.today]]}}</ref>
* 2008: Het team Ypes uit Ieper met hun katapult ''Excalibur'' met 544 meter (wereldrecord volgens de organisatie; dit is echter onjuist).<ref name=":0" />
* 2007: Het Team Bisschop uit Bikschote met hun katapult ''Spiraaltje'' met 460 meter (Europees record).
* 2006: [[Katholieke Landelijke Jeugd|KLJ]]-[[Langemark]] met hun katapult ''KaLutJe'' met 277,10 meter.
* 2005: Het team Ypes uit Ieper met hun katapult ''[[Excalibur]]'' met 302,23 meter
* 2004: Het team Bisschop uit Bikschote met hun katapult ''[[F-16]]''.

==Zie ook==
* [[Spud gun]]

== Externe link ==
* [https://web.archive.org/web/20100909030619/http://www.pompoenschieten.be/ EK Pompoenschieten]

{{Appendix|bron}}

[[Categorie:Recreatie]]


text:
# Anthony Suter
Anthony Suter (Indiana, 1979) is een Amerikaans componist.

## Levensloop
Suter studeerde aan de University of Southern California - Thornton School of Music in Los Angeles en behaalde zijn Bachelor of Music in 2002 in compositie. Aansluitend studeerde hij aan de Universiteit van Michigan in Ann Arbor en behaalde zijn Master of Music in 2004. Zijn leraren waren onder andere William Bolcom, Susan Botti, Donald Crockett, Stephen Hartke, Bright Sheng, Frank Ticheli en Dan Welcher.
Zijn composities voor kamermuziek, orkestmuziek, werken voor harmonieorkest zijn in vele steden van de Verenigde Staten en in het buitenland (Italië, Oekraïne en Tsjechië) uitgevoerd worden.
Hij was ook als librettist bezig en in samenwerking met zijn componisten-collega James D. Norman schreef hij het libretto van de kameropera Wake, die in 2007 in de Opera Vista in Houston, Texas, in première ging. Hij schreef ook het libretto van zijn zelf gecomponeerd opera The most fortunate Son.
Tegenwoordig is hij werkzaam voor zijn promotie aan de Staatsuniversiteit van Texas in Austin en werkt tegelijkertijd als composer-in-residence voor een nieuwe concertserie in Austin.
Hij huwde de fluitiste Karmen Suter.

## Composities

### Werken voor orkest
- 2002 Slipping slowly in the sky
- 2002 Mad and Jubilant Dances of a Green Baboon, voor jeugdorkest
- 2004 The sands rise, seeping

### Werken voor harmonieorkest
- 2002 Dance (fragments)
- 2003 Dancing at Stonehenge
- 2007 As we shine, singing, over waterless Seas

### Toneelwerken

#### Opera's
| Voltooid in | titel                  | aktes  | première                                                | libretto         |
| ----------- | ---------------------- | ------ | ------------------------------------------------------- | ---------------- |
| 2001        | Box                    | 1 akte | november 2001, Los Angeles, Newman Hall                 | James D. Norman  |
| 2003-2007   | The most fortunate Son | 1 akte | 27 mei 2007, Norfolk (Virginia), Virginia Arts Festival | van de componist |

### Vocale muziek
- 2004 Pearl, voor twee sopranen en twee sopraansaxofoons - tekst: Veronica Pasfield

### Kamermuziek
- 2000 Chasm, voor trompet, slagwerk, piano, altviool en cello
- 2003 Strijkkwartet I
- 2005 A Hymn for forgotten Moons, voor cello en piano
- 2005 Sonata I, voor viool
- 2006 Tracings of Sand and Smoke, voor fagot, hoorn en cello
- 2007 While in Gardens of Sleet and Stone, voor blazerskwintet

### Werken voor piano
- 2005 Main Square of a very small place, voor piano

title: Anthony Suter

wikitext:
'''Anthony Suter''' ([[Indiana]], [[1979]]) is een [[Verenigde Staten|Amerikaans]] [[componist]].

== Levensloop ==
Suter studeerde aan de ''[[University of Southern California]] - Thornton School of Music'' in [[Los Angeles]] en behaalde zijn ''Bachelor of Music'' in 2002 in [[compositie (muziek)|compositie]]. Aansluitend studeerde hij aan de [[Universiteit van Michigan]] in [[Ann Arbor]] en behaalde zijn ''Master of Music'' in 2004. Zijn leraren waren onder andere [[William Bolcom]], [[Susan Botti]], [[Donald Crockett]], [[Stephen Hartke]], [[Bright Sheng]], [[Frank Ticheli]] en [[Dan Welcher]].

Zijn composities voor kamermuziek, orkestmuziek, werken voor harmonieorkest zijn in vele steden van de [[Verenigde Staten]] en in het buitenland ([[Italië]], [[Oekraïne]] en [[Tsjechië]]) uitgevoerd worden.

Hij was ook als librettist bezig en in samenwerking met zijn componisten-collega [[James D. Norman]] schreef hij het libretto van de kameropera ''Wake'', die in 2007 in de ''Opera Vista'' in [[Houston]], [[Texas (staat)|Texas]], in première ging. Hij schreef ook het libretto van zijn zelf gecomponeerd opera ''The most fortunate Son''.

Tegenwoordig is hij werkzaam voor zijn promotie aan de [[Staatsuniversiteit van Texas]] in [[Austin (Texas)|Austin]] en werkt tegelijkertijd als ''composer-in-residence'' voor een nieuwe concertserie in Austin.

Hij huwde de fluitiste Karmen Suter.

== Composities ==
=== Werken voor orkest ===
* [[2002]] ''Slipping slowly in the sky''
* [[2002]] ''Mad and Jubilant Dances of a Green Baboon'', voor jeugdorkest
* [[2004]] ''The sands rise, seeping''

=== Werken voor harmonieorkest ===
* [[2002]] ''Dance (fragments)''
* [[2003]] ''Dancing at Stonehenge''
* [[2007]] ''As we shine, singing, over waterless Seas''

=== Toneelwerken ===
==== Opera's ====
{| class="wikitable"
! Voltooid in || titel || aktes || première || libretto
|-
| [[2001]] || ''Box'' || 1 akte || [[november 2001]], [[Los Angeles]], Newman Hall || [[James D. Norman]]
|-
| [[2003]]-[[2007]] || ''The most fortunate Son'' || 1 akte || [[27 mei]] [[2007]], [[Norfolk (Virginia)]], Virginia Arts Festival || van de componist
|}

=== Vocale muziek ===
* [[2004]] ''Pearl'', voor twee sopranen en twee sopraansaxofoons - tekst: [[Veronica Pasfield]]

=== Kamermuziek ===
* [[2000]] ''Chasm'', voor trompet, slagwerk, piano, altviool en cello
* [[2003]] ''Strijkkwartet I''
* [[2005]] ''A Hymn for forgotten Moons'', voor cello en piano
* [[2005]] ''Sonata I'', voor viool
* [[2006]] ''Tracings of Sand and Smoke'', voor fagot, hoorn en cello
* [[2007]] ''While in Gardens of Sleet and Stone'', voor blazerskwintet

=== Werken voor piano ===
* [[2005]] ''Main Square of a very small place'', voor piano

== Externe link ==
* {{en}} [https://web.archive.org/web/20160109090450/http://anthonysuter.com/ Internetpagina]

{{Bibliografische informatie}}
{{DEFAULTSORT:Suter, Anthony}}
[[Categorie:Amerikaans componist]]
[[Categorie:21e-eeuws componist]]


text:
# Attack of the 50 Foot Woman
Attack of the 50 Foot Woman is een Amerikaanse sciencefiction-B-film uit 1958, geproduceerd door Bernard Woolner voor Allied Artists Pictures. De film werd geregisseerd door Nathan H. Juran. Het scenario is geschreven door Mark Hanna. Hoofdrollen worden vertolkt door Allison Hayes, William Hudson en Yvette Vickers. De film geldt vandaag de dag als een cultfilm.

## Verhaal
De film draait om Nancy Archer, een rijke maar ongelukkige vrouw. Haar echtgenoot, Harry, bedriegt haar met een minnares genaamd Honey Parker, en zelf heeft ze een drankprobleem. Wanneer ze op een nacht met haar auto de woestijn inrijdt in de hoop zich even terug te kunnen trekken van haar problemen, ziet ze een ruimteschip landen. Uit het schip komt een enorm ruimtewezen. Wanneer Nancy haar verhaal de volgende dag vertelt, gelooft niemand haar.
Met moeite overtuigt Nancy Harry om met haar de woestijn in te gaan en het ruimtewezen te zoeken. Uiteindelijk vinden ze hem. Harry vlucht en laat Nancy achter. Het wezen achtervolgt Nancy, maar blijkt enkel interesse te hebben in de diamanten ketting die ze draagt. Hij pakt het ding van haar af, en laat Nancy vervolgens bewusteloos achter op het dak van het huis bij haar zwembad.
Terwijl de dokter Nancy onderzoekt, verkennen de sheriff en Nancy's butler het ruimteschip. Die blijkt de diamant nodig te hebben als brandstof. Nu hij die heeft, kan hij de aarde weer verlaten. Ondertussen wil Harry Nancy een dodelijke injectie geven zodat hij haar geld kan erven en met Honey een nieuw leven kan opbouwen. Alleen ontdekt hij tot zijn verbijstering dat het contact met het ruimtewezen een onverwachte bijwerking heeft gehad op Nancy; ze is uitgegroeid tot een 50 voet hoge reuzin.
Harry vlucht weg uit het huis naar een bar. Wanneer Nancy wakker wordt en haar nieuwe afmetingen ontdekt, zint ze op wraak. Ze begeeft zich ook naar de bar, doodt Honey door een balk op haar te gooien, en neemt Harry mee. Wanneer ze richting een paar hoogspanningsmasten loopt, schiet de sheriff een transformator op deze paal kapot. De explosie doodt zowel Nancy als Harry.

## Rolverdeling
| Acteur         | Personage             |
| -------------- | --------------------- |
| Allison Hayes  | Nancy Fowler          |
| William Hudson | Harry Archer          |
| Yvette Vickers | Honey Parker          |
| Roy Gordon     | Dr. Isaac Cushing     |
| George Douglas | Sheriff Dubbitt       |
| Ken Terrell    | Jess Stout            |
| Otto Waldis    | Dr. Heinrich von Loeb |
| Eileen Stevens | Verpleegster          |
| Michael Ross   | Tony                  |
| Frank Chase    | Charlie               |

## Achtergrond

### Opvolgers
Vanwege het lage productiebudget, $88000, bracht Attack of the 50 Foot Woman in de Verenigde Staten genoeg geld op om een vervolg te legitimeren. Volgens producent Jacques Marquette was er inderdaad een vervolg gepland, wat gefilmd zou worden met een hoger budget en in kleur. Het project kwam echter nooit van de grond.
Midden jaren 80 had Jim Wynorski plannen voor een nieuwe versie van de film, met Sybil Danning in de hoofdrol. Wynorski maakte reeds een fotosessie met Danning gekleed als de 50 foot woman, maar uiteindelijk liep ook dit project op niets uit omdat Wynorksi zijn aandacht richtte op zijn nieuwe verfilming van Not of This Earth.
In 1993 werd wel een nieuwe versie van de film gemaakt getiteld Attack of the 50 Ft. Woman. Hierin speelt Daryl Hannah de hoofdrol.
In 1995 verscheen de film Attack of the 60 Foot Centerfold, een parodie op zowel de originele Attack of the 50 Foot Woman als de versie uit 1993.

title: Attack of the 50 Foot Woman

wikitext:
{{Infobox film
| titel                      = Attack of the 50 Foot Woman
| afbeelding                 = Attackofthe50ftwoman.jpg
| onderschrift               = Poster
| tagline                    =
| alternatieve titel         =
| regie                      = [[Nathan H. Juran]]
| producer                   = [[Jacques R. Marquette]]
[[Bernard Woolner]]
| schrijver                  = [[Mark Hanna]]
| voice-over                 =
| spelers                    = [[Allison Hayes]]
[[William Hudson (acteur)|William Hudson]]
[[Yvette Vickers]]
| muziek                     = [[Ronald Stein]]
| montage                    = [[Edward Mann]]
| cinematografie             = [[Jacques R. Marquette]]
| distributeur               = Allied Artists Pictures
| première                   = [[19 mei]] [[1958]]
| genre                      = Sciencefiction
| lengte                     = 65 minuten
| taal                       = [[Engels]]
| land                       = {{US}}
| budget                     = $ 88.000
| locatie                    =
| bezoekers                  =
| opbrengst                  = $ 480.000
| nominaties                 =
| prijzen                    =
| voorloper                  =
| vervolg                    =
| remake                     =
| imdb                       = 0051380
| moviemeter                 = 5738
| ratio                      =
| ander portaal              =
| extra portaal              =
| extra portaal2             =
}}
'''''Attack of the 50 Foot Woman''''' is een Amerikaanse [[sciencefiction]]-[[B-film]] uit 1958, geproduceerd door [[Bernard Woolner]] voor [[Allied Artists Pictures]]. De film werd geregisseerd door [[Nathan H. Juran]]. Het scenario is geschreven door [[Mark Hanna (scenarioschrijver)|Mark Hanna]]. Hoofdrollen worden vertolkt door [[Allison Hayes]], [[William Hudson (acteur)|William Hudson]] en [[Yvette Vickers]]. De film geldt vandaag de dag als een [[cultfilm]].

== Verhaal ==
{{Leeswaarschuwing}}
De film draait om Nancy Archer, een rijke maar ongelukkige vrouw. Haar echtgenoot, Harry, bedriegt haar met een minnares genaamd Honey Parker, en zelf heeft ze een drankprobleem. Wanneer ze op een nacht met haar auto de woestijn inrijdt in de hoop zich even terug te kunnen trekken van haar problemen, ziet ze een [[ruimteschip]] landen. Uit het schip komt een enorm [[buitenaards leven|ruimtewezen]]. Wanneer Nancy haar verhaal de volgende dag vertelt, gelooft niemand haar.

Met moeite overtuigt Nancy Harry om met haar de woestijn in te gaan en het ruimtewezen te zoeken. Uiteindelijk vinden ze hem. Harry vlucht en laat Nancy achter. Het wezen achtervolgt Nancy, maar blijkt enkel interesse te hebben in de diamanten ketting die ze draagt. Hij pakt het ding van haar af, en laat Nancy vervolgens bewusteloos achter op het dak van het huis bij haar zwembad.

Terwijl de dokter Nancy onderzoekt, verkennen de sheriff en Nancy's butler het ruimteschip. Die blijkt de diamant nodig te hebben als brandstof. Nu hij die heeft, kan hij de aarde weer verlaten. Ondertussen wil Harry Nancy een dodelijke injectie geven zodat hij haar geld kan erven en met Honey een nieuw leven kan opbouwen. Alleen ontdekt hij tot zijn verbijstering dat het contact met het ruimtewezen een onverwachte bijwerking heeft gehad op Nancy; ze is uitgegroeid tot een 50 [[voet (lengtemaat)|voet]] hoge reuzin.

Harry vlucht weg uit het huis naar een bar. Wanneer Nancy wakker wordt en haar nieuwe afmetingen ontdekt, zint ze op wraak. Ze begeeft zich ook naar de bar, doodt Honey door een balk op haar te gooien, en neemt Harry mee. Wanneer ze richting een paar [[hoogspanningsmast]]en loopt, schiet de sheriff een transformator op deze paal kapot. De explosie doodt zowel Nancy als Harry.

==Rolverdeling==
{{Tabel cast}}
|-
|{{SortNaam|Allison|Hayes}}||Nancy Fowler
|-
|{{SortNaam|William|Hudson|William Hudson (acteur)}}||Harry Archer
|-
|{{SortNaam|Yvette|Vickers}}||Honey Parker
|-
|{{SortNaam|Roy|Gordon}}||Dr. Isaac Cushing
|-
|{{SortNaam|George|Douglas}}||Sheriff Dubbitt
|-
|{{SortNaam|Ken|Terrell}}||Jess Stout
|-
|{{SortNaam|Otto|Waldis}}||Dr. Heinrich von Loeb
|-
|{{SortNaam|Eileen|Stevens}}||Verpleegster
|-
|{{SortNaam|Michael|Ross|Michael Ross (acteur)}}||Tony
|-
|{{SortNaam|Frank|Chase}}||Charlie
|}

== Achtergrond ==
=== Opvolgers ===
Vanwege het lage productiebudget, $88000, bracht ''Attack of the 50 Foot Woman'' in de [[Verenigde Staten]] genoeg geld op om een vervolg te legitimeren. Volgens producent Jacques Marquette was er inderdaad een vervolg gepland, wat gefilmd zou worden met een hoger budget en in kleur. Het project kwam echter nooit van de grond.<ref>Bill Warren, ''Keep Watching The Skies! American Science Fiction Movies of the 1950s, Vol. 2, 1958-1962'' (New York: McFarland & Co, 1986), 16.</ref>

Midden jaren 80 had [[Jim Wynorski]] plannen voor een nieuwe versie van de film, met [[Sybil Danning]] in de hoofdrol.<ref>See ''Femme Fatales'' 1:2.</ref> Wynorski maakte reeds een fotosessie met Danning gekleed als de 50 foot woman,<ref>One image appears as the cover of ''Femme Fatales'' 1:2.</ref> maar uiteindelijk liep ook dit project op niets uit omdat Wynorksi zijn aandacht richtte op zijn nieuwe verfilming van ''[[Not of This Earth (1988)|Not of This Earth]]''.<ref>''Femme Fatales'', 1:2.</ref>

In 1993 werd wel een nieuwe versie van de film gemaakt getiteld ''[[Attack of the 50 Ft. Woman]]''. Hierin speelt [[Daryl Hannah]] de hoofdrol.

In 1995 verscheen de film ''[[Attack of the 60 Foot Centerfold]]'', een [[parodie]] op zowel de originele ''Attack of the 50 Foot Woman'' als de versie uit 1993.

=== Referenties in populaire cultuur ===
In een groot aantal latere films en series, waaronder [[Monsters vs. Aliens]], [[De Vergelders]], [[Totally Spies]], [[Phineas and Ferb]], [[Mon Colle Knights]], [[Ed, Edd n Eddy]], [[ICarly (televisieserie uit 2007)|iCarly]], [[Teenage Mutant Ninja Turtles (animatieserie 1987)|Teenage Mutant Ninja Turtles]], [[Dexter's Laboratory]], en [[Saturday the 14th Strikes Back]], wordt er naar deze film gerefereerd.

Clips uit de film zelf zijn verwerkt in het introfilmpje van WPIX Channel 11 New York's "Chiller Theatre", de videoclip van [[Neil Finn]]s single ''She Will Have Her Way'' en de videoclip van het lied ''Call Me'' van [[Go West (band)|Go West]].

=== Dvd ===
''Attack of the 50 Foot Woman'' werd op 26 juni 2007 uitgebracht op [[dvd]] door [[Warner Bros.]]. De dvd bevat onder andere audiocommentaar van Yvette Vickers en ETom Weaver.

== Externe link ==
* {{Link IMDb titel|id=0051380|label=Attack of the 50 Foot Woman}}

{{Appendix}}

[[Categorie:Amerikaanse film]]
[[Categorie:Cultfilm]]
[[Categorie:Monsterfilm]]
[[Categorie:Zwart-witfilm]]
[[Categorie:Fantasyfilm]]
[[Categorie:Sciencefictionfilm]]
[[Categorie:Film uit 1958]]
[[Categorie:Film van Nathan H. Juran]]

title: Attack of the 50 Foot Woman

Regie: Nathan H. Juran

Producent: Jacques R. Marquette · Bernard Woolner

Scenario: Mark Hanna

Hoofdrollen: Allison Hayes · William Hudson · Yvette Vickers

Muziek: Ronald Stein

Montage: Edward Mann

Cinematografie: Jacques R. Marquette

Distributie: Allied Artists Pictures

Genre: Sciencefiction

Speelduur: 65 minuten

Taal: Engels

Land: Verenigde Staten


text:
# Jeumpet Ajun
Jeumpet Ajun is een bestuurslaag in het regentschap Aceh Besar van de provincie Atjeh, Indonesië. Jeumpet Ajun telt 2137 inwoners (volkstelling 2010).

title: Jeumpet Ajun

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Jeumpet Ajun
| inwoners       = 2137
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[Atjeh]]
| regentschap    = [[Aceh Besar]]
| onderdistrict  = [[Darul Imarah]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 1108110025
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Jeumpet Ajun''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Aceh Besar]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[Atjeh]], [[Indonesië]]. Jeumpet Ajun telt 2137 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=12}}

[[Categorie:Plaats in Atjeh]]

title: Situering

Provincie: Atjeh

Regentschap of · stadsgemeente: Aceh Besar

Onderdistrict: Darul Imarah

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# Microbotryum
Microbotryum is een geslacht van schimmels uit de familie Microbotryaceae. De typesoort is Microbotryum violaceum.

## Soorten
Volgens Index Fungorum telt het geslacht 109 soorten (peildatum september 2022):
| Soortnaam                                                    | Auteur(s)                                        | Publicatiejaar |
| ------------------------------------------------------------ | ------------------------------------------------ | -------------- |
| Microbotryum adenopetalae                                    | M. Lutz, Kemler & Chleb.                         | 2008           |
| Microbotryum afromontanum                                    | Vánky                                            | 2006           |
| Microbotryum ahmadianum                                      | (Syd.) Vánky                                     | 1998           |
| Microbotryum alpinum                                         | R. Ziegler, M. Lutz & Piątek                     | 2018           |
| Microbotryum alsines                                         | (G.P. Clinton & Zundel) Piątek                   | 2005           |
| Microbotryum anomalum                                        | (J. Kunze ex G. Winter) Vánky                    | 1998           |
| Microbotryum arcticum                                        | T. Denchev, Denchev, Kemler & Begerow            | 2019           |
| Microbotryum arenariae-bryophyllae                           | (Vánky ) Vánky                                   | 1998           |
| Microbotryum aviculare                                       | (Liro) Vánky                                     | 1998           |
| Microbotryum bardanense                                      | Chleb. & Suková                                  | 2005           |
| Microbotryum betonicae                                       | (Beck) R. Bauer & Oberw.                         | 1997           |
| Microbotryum bistortarum                                     | (DC.) Vánky                                      | 1998           |
| Microbotryum bosniacum                                       | (Beck) Vánky                                     | 1998           |
| Microbotryum calandriniae                                    | (G.P. Clinton) Vánky                             | 1998           |
| Microbotryum calandriniicola                                 | (Speg.) Vánky                                    | 1998           |
| Microbotryum calyptratae                                     | Vánky                                            | 1998           |
| Microbotryum cardui                                          | (A.A. Fisch. Waldh.) Vánky                       | 1998           |
| Microbotryum carthusianorum                                  | Denchev, T. Giraud & M.E. Hood                   | 2009           |
| Microbotryum cephalariae                                     | (Vánky ) Vánky                                   | 1998           |
| Microbotryum chloranthae-verrucosum                          | M. Lutz, Göker, Piątek, Kemler, Begerow & Oberw. | 2005           |
| Microbotryum cichorii                                        | (Syd.) Vánky                                     | 1998           |
| Microbotryum cilinode                                        | (Savile) Vánky                                   | 1998           |
| Microbotryum claytoniae                                      | (Shear) Vánky                                    | 1998           |
| Microbotryum cordae                                          | (Liro) G. Deml & Prillinger                      | 1991           |
| Microbotryum coronariae                                      | (Liro) Denchev & T. Denchev                      | 2011           |
| Microbotryum coronatum                                       | (Liro) Vánky                                     | 1998           |
| Microbotryum dehiscens                                       | (L. Ling) Vánky                                  | 1998           |
| Microbotryum dianthorum                                      | (Liro) H. Scholz & I. Scholz                     | 1988           |
| Microbotryum ducellieri                                      | (Maire) Kemler, T. Denchev, Denchev & M. Lutz    | 2020           |
| Microbotryum dumosum                                         | (Vánky & Oberw.) Vánky                           | 1998           |
| Microbotryum duriaeanum                                      | (Tul. & C. Tul.) Vánky                           | 1998           |
| Microbotryum emodense                                        | (Berk.) M. Piepenbr.                             | 2004           |
| Microbotryum filamenticola                                   | (L. Ling) Vánky                                  | 1998           |
| Microbotryum flosculorum                                     | (DC.) Vánky                                      | 1998           |
| Microbotryum gaussenii                                       | (Durrieu) H. Scholz & I. Scholz                  | 1988           |
| Microbotryum gayophyti                                       | (Harkn.) Vánky                                   | 1998           |
| Microbotryum goeppertianum                                   | (J. Schröt.) Vánky                               | 1998           |
| Microbotryum heliospermatis                                  | Piątek & M. Lutz                                 | 2012           |
| Microbotryum himalense                                       | (Kakish. & Y. Ono) Vánky                         | 1998           |
| Microbotryum holostei                                        | (de Bary) Vánky                                  | 1998           |
| Microbotryum intermedium                                     | (J. Schröt.) Vánky                               | 1998           |
| Microbotryum jehudanum                                       | (Zundel) Vánky                                   | 1998           |
| Microbotryum koenigiae                                       | (Rostr.) Vánky                                   | 1998           |
| Microbotryum kuehneanum                                      | (R. Wolff) Vánky                                 | 1998           |
| Microbotryum lagerheimii                                     | Denchev                                          | 2007           |
| Microbotryum lewisiae                                        | Vánky                                            | 1998           |
| Microbotryum liroi                                           | R. Ziegler, M. Lutz & Piątek                     | 2018           |
| Microbotryum longisetum                                      | (Vánky & Oberw.) Vánky                           | 1998           |
| Microbotryum lychnidis-dioicae (Koekoeksbloemmeeldraadbrand) | (DC.) G. Deml & Oberw.                           | 1982           |
| Microbotryum majus                                           | (J. Schröt.) G. Deml & Oberw.                    | 1982           |
| Microbotryum marginale                                       | (DC.) Vánky                                      | 1998           |
| Microbotryum minuartiae                                      | M. Lutz, Piątek, Kemler & Chleb.                 | 2008           |
| Microbotryum moehringiae                                     | (Togashi & Y. Maki) Vánky                        | 1998           |
| Microbotryum moelleri                                        | (Bref.) Vánky                                    | 2009           |
| Microbotryum moenchiae-manticae                              | (Lindtner) Vánky                                 | 1998           |
| Microbotryum montagnei                                       | Lév.                                             | 1847           |
| Microbotryum morinae                                         | (Padwick & A. Khan) Vánky                        | 1998           |
| Microbotryum nannfeldtii                                     | (Liro) Vánky                                     | 1998           |
| Microbotryum nelsonianum                                     | (Savile) Vánky                                   | 1998           |
| Microbotryum nepalense                                       | (Liro) Vánky                                     | 1998           |
| Microbotryum nivale                                          | (Liro) Vánky                                     | 1998           |
| Microbotryum ocrearum                                        | (Berk.) Vánky                                    | 1998           |
| Microbotryum onopordi                                        | (Vánky ) Vánky                                   | 1998           |
| Microbotryum parlatorei                                      | (A.A. Fisch. Waldh.) Vánky                       | 1998           |
| Microbotryum paucireticulatum                                | Vánky                                            | 2004           |
| Microbotryum perfoliatae                                     | Vánky                                            | 1998           |
| Microbotryum picaceum                                        | (Lagerh. & Liro) Vánky                           | 1998           |
| Microbotryum pinguiculae                                     | (Rostr.) Vánky                                   | 1998           |
| Microbotryum piperi                                          | (G.P. Clinton) Vánky                             | 1998           |
| Microbotryum polycnemoides                                   | T. Denchev, Denchev, Kemler & Begerow            | 2021           |
| Microbotryum polygoni-alati                                  | (Thirum. & Pavgi) Vánky                          | 1998           |
| Microbotryum primulae                                        | (Wettst.) Vánky                                  | 2005           |
| Microbotryum prostratum                                      | (Vánky & Oberw.) Vánky                           | 1998           |
| Microbotryum pustulatum                                      | (DC.) R. Bauer & Oberw.                          | 1997           |
| Microbotryum radians                                         | (Vánky & Oberw.) Vánky                           | 1998           |
| Microbotryum receptaculorum                                  | Lév.                                             | 1847           |
| Microbotryum reticulatum                                     | (Liro) R. Bauer & Oberw.                         | 1997           |
| Microbotryum rhei                                            | (Zundel) Vánky                                   | 1998           |
| Microbotryum salviae                                         | (Ferraris) Kemler & M. Lutz                      | 2007           |
| Microbotryum saponariae (Zeepkruidmeeldraadbrand)            | M. Lutz, Göker, Piątek, Kemler, Begerow & Oberw. | 2005           |
| Microbotryum savilei                                         | Denchev                                          | 2007           |
| Microbotryum scabiosae                                       | (Sowerby) G. Deml & Prillinger                   | 1991           |
| Microbotryum scabiosae                                       | Vánky                                            | 1998           |
| Microbotryum scolymi                                         | (Roum. & Trab. ex Juel) Vánky                    | 1998           |
| Microbotryum scorzonerae                                     | (Alb. & Schwein.) G. Deml & Prillinger           | 1991           |
| Microbotryum shastense                                       | (Zundel) Vánky                                   | 1998           |
| Microbotryum shykoffianum                                    | T. Giraud, Denchev & M.E. Hood                   | 2009           |
| Microbotryum silenes-acaulis                                 | M. Lutz, Piątek, Kemler & Chleb.                 | 2008           |
| Microbotryum silenes-dioicae                                 | T. Giraud, Denchev & M.E. Hood                   | 2009           |
| Microbotryum silenes-inflatae                                | (DC. ex Liro) G. Deml & Oberw.                   | 1982           |
| Microbotryum silenes-saxifragae                              | M. Lutz, Piątek & Kemler                         | 2013           |
| Microbotryum silybum                                         | Vánky & Berner                                   | 2003           |
| Microbotryum stellariae (Muurbrand)                          | (Sowerby) G. Deml & Oberw.                       | 1982           |
| Microbotryum stewartii                                       | (Zundel) Vánky                                   | 1998           |
| Microbotryum stygium                                         | (Liro) Vánky                                     | 1998           |
| Microbotryum succisae                                        | (Magnus) R. Bauer & Oberw.                       | 1997           |
| Microbotryum superbum                                        | (Liro) Denchev, T. Giraud & M.E. Hood            | 2009           |
| Microbotryum tenuisporum                                     | (Cif.) Vánky                                     | 1998           |
| Microbotryum tovarae                                         | (Savile) Vánky                                   | 1998           |
| Microbotryum tragopogonis-pratensis                          | (Pers.) R. Bauer & Oberw.                        | 1997           |
| Microbotryum tuberculiforme                                  | (Syd. & P. Syd.) Vánky                           | 1998           |
| Microbotryum tumeforme                                       | (L. Ling) Vánky                                  | 1998           |
| Microbotryum vinosum                                         | (Tul. & C. Tul.) G. Deml & Prillinger            | 1991           |
| Microbotryum vinosum                                         | (Tul. & C. Tul.) Denchev                         | 1994           |
| Microbotryum violaceoirregulare                              | (Brandenb. & Schwinn) G. Deml & Oberw.           | 1982           |
| Microbotryum violaceoverrucosum                              | (Brandenb. & Schwinn) Vánky                      | 1988           |
| Microbotryum violaceum (Meeldraadbrand)                      | (Pers.) G. Deml & Oberw.                         | 1982           |
| Microbotryum vivipari                                        | S.H. He & L. Guo                                 | 2008           |
| Microbotryum warmingii                                       | (Rostr.) Vánky                                   | 1998           |

title: Microbotryum

wikitext:
{{Taxobox schimmel
| naam = ''Microbotryum''
| afbeelding= Ustilago violacea en Silene alba.002.JPG
| afbeeldingtekst= ''Microbotryum violaceum''
| stam = [[Basidiomycota]]
| onderstam = [[Pucciniomycotina]]
| klasse = [[Microbotryomycetes]]
| onderklasse= [[Incertae sedis]]
| orde = [[Microbotryales]]
| familie = [[Microbotryaceae]]
| taxon= [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam= ''Microbotryum''
| auteur= Lév.
| datum= 1847
}}
'''''Microbotryum''''' is een [[geslacht (biologie)|geslacht]] van [[schimmels]] uit de [[familie (biologie)|familie]] [[Microbotryaceae]]. De [[typesoort]] is ''[[Microbotryum violaceum]]''.

== Soorten ==
Volgens [[Index Fungorum]] telt het geslacht 109 soorten (peildatum september 2022):
{| class="wikitable sortable"
! Soortnaam !! Auteur(s) !! Publicatiejaar
|-
| ''[[Microbotryum adenopetalae]]'' || M. Lutz, Kemler & Chleb. || 2008
|-
| ''[[Microbotryum afromontanum]]'' || Vánky || 2006
|-
| ''[[Microbotryum ahmadianum]]'' || (Syd.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum alpinum]]'' || R. Ziegler, M. Lutz & Piątek || 2018
|-
| ''[[Microbotryum alsines]]'' || (G.P. Clinton & Zundel) Piątek || 2005
|-
| ''[[Microbotryum anomalum]]'' || (J. Kunze ex G. Winter) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum arcticum]]'' || T. Denchev, Denchev, Kemler & Begerow || 2019
|-
| ''[[Microbotryum arenariae-bryophyllae]]'' || (Vánky ) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum aviculare]]'' || (Liro) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum bardanense]]'' || Chleb. & Suková  || 2005
|-
| ''[[Microbotryum betonicae]]'' || (Beck) R. Bauer & Oberw. || 1997
|-
| ''[[Microbotryum bistortarum]]'' || (DC.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum bosniacum]]'' || (Beck) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum calandriniae]]'' || (G.P. Clinton) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum calandriniicola]]'' || (Speg.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum calyptratae]]'' || Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum cardui]]'' || (A.A. Fisch. Waldh.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum carthusianorum]]'' || Denchev, T. Giraud & M.E. Hood || 2009
|-
| ''[[Microbotryum cephalariae]]'' || (Vánky ) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum chloranthae-verrucosum]]'' || M. Lutz, Göker, Piątek, Kemler, Begerow & Oberw. || 2005
|-
| ''[[Microbotryum cichorii]]'' || (Syd.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum cilinode]]'' || (Savile) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum claytoniae]]'' || (Shear) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum cordae]]'' || (Liro) G. Deml & Prillinger || 1991
|-
| ''[[Microbotryum coronariae]]'' || (Liro) Denchev & T. Denchev || 2011
|-
| ''[[Microbotryum coronatum]]'' || (Liro) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum dehiscens]]'' || (L. Ling) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum dianthorum]]'' || (Liro) H. Scholz & I. Scholz || 1988
|-
| ''[[Microbotryum ducellieri]]'' || (Maire) Kemler, T. Denchev, Denchev & M. Lutz || 2020
|-
| ''[[Microbotryum dumosum]]'' || (Vánky & Oberw.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum duriaeanum]]'' || (Tul. & C. Tul.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum emodense]]'' || (Berk.) M. Piepenbr. || 2004
|-
| ''[[Microbotryum filamenticola]]'' || (L. Ling) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum flosculorum]]'' || (DC.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum gaussenii]]'' || (Durrieu) H. Scholz & I. Scholz || 1988
|-
| ''[[Microbotryum gayophyti]]'' || (Harkn.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum goeppertianum]]'' || (J. Schröt.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum heliospermatis]]'' || Piątek & M. Lutz || 2012
|-
| ''[[Microbotryum himalense]]'' || (Kakish. & Y. Ono) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum holostei]]'' || (de Bary) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum intermedium]]'' || (J. Schröt.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum jehudanum]]'' || (Zundel) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum koenigiae]]'' || (Rostr.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum kuehneanum]]'' || (R. Wolff) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum lagerheimii]]'' || Denchev || 2007
|-
| ''[[Microbotryum lewisiae]]'' || Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum liroi]]'' || R. Ziegler, M. Lutz & Piątek || 2018
|-
| ''[[Microbotryum longisetum]]'' || (Vánky & Oberw.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum lychnidis-dioicae]]'' ([[Koekoeksbloemmeeldraadbrand]]) || (DC.) G. Deml & Oberw. || 1982
|-
| ''[[Microbotryum majus]]'' || (J. Schröt.) G. Deml & Oberw. || 1982
|-
| ''[[Microbotryum marginale]]'' || (DC.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum minuartiae]]'' || M. Lutz, Piątek, Kemler & Chleb. || 2008
|-
| ''[[Microbotryum moehringiae]]'' || (Togashi & Y. Maki) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum moelleri]]'' || (Bref.) Vánky || 2009
|-
| ''[[Microbotryum moenchiae-manticae]]'' || (Lindtner) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum montagnei]]'' || Lév. || 1847
|-
| ''[[Microbotryum morinae]]'' || (Padwick & A. Khan) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum nannfeldtii]]'' || (Liro) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum nelsonianum]]'' || (Savile) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum nepalense]]'' || (Liro) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum nivale]]'' || (Liro) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum ocrearum]]'' || (Berk.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum onopordi]]'' || (Vánky ) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum parlatorei]]'' || (A.A. Fisch. Waldh.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum paucireticulatum]]'' || Vánky || 2004
|-
| ''[[Microbotryum perfoliatae]]'' || Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum picaceum]]'' || (Lagerh. & Liro) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum pinguiculae]]'' || (Rostr.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum piperi]]'' || (G.P. Clinton) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum polycnemoides]]'' || T. Denchev, Denchev, Kemler & Begerow || 2021
|-
| ''[[Microbotryum polygoni-alati]]'' || (Thirum. & Pavgi) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum primulae]]'' || (Wettst.) Vánky || 2005
|-
| ''[[Microbotryum prostratum]]'' || (Vánky & Oberw.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum pustulatum]]'' || (DC.) R. Bauer & Oberw. || 1997
|-
| ''[[Microbotryum radians]]'' || (Vánky & Oberw.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum receptaculorum]]'' || Lév. || 1847
|-
| ''[[Microbotryum reticulatum]]'' || (Liro) R. Bauer & Oberw. || 1997
|-
| ''[[Microbotryum rhei]]'' || (Zundel) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum salviae]]'' || (Ferraris) Kemler & M. Lutz || 2007
|-
| ''[[Microbotryum saponariae]]'' ([[Zeepkruidmeeldraadbrand]]) || M. Lutz, Göker, Piątek, Kemler, Begerow & Oberw. || 2005
|-
| ''[[Microbotryum savilei]]'' || Denchev || 2007
|-
| ''[[Microbotryum scabiosae]]'' || (Sowerby) G. Deml & Prillinger || 1991
|-
| ''[[Microbotryum scabiosae]]'' || Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum scolymi]]'' || (Roum. & Trab. ex Juel) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum scorzonerae]]'' || (Alb. & Schwein.) G. Deml & Prillinger || 1991
|-
| ''[[Microbotryum shastense]]'' || (Zundel) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum shykoffianum]]'' || T. Giraud, Denchev & M.E. Hood || 2009
|-
| ''[[Microbotryum silenes-acaulis]]'' || M. Lutz, Piątek, Kemler & Chleb. || 2008
|-
| ''[[Microbotryum silenes-dioicae]]'' || T. Giraud, Denchev & M.E. Hood || 2009
|-
| ''[[Microbotryum silenes-inflatae]]'' || (DC. ex Liro) G. Deml & Oberw. || 1982
|-
| ''[[Microbotryum silenes-saxifragae]]'' || M. Lutz, Piątek & Kemler || 2013
|-
| ''[[Microbotryum silybum]]'' || Vánky & Berner || 2003
|-
| ''[[Microbotryum stellariae]]'' ([[Muurbrand]]) || (Sowerby) G. Deml & Oberw. || 1982
|-
| ''[[Microbotryum stewartii]]'' || (Zundel) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum stygium]]'' || (Liro) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum succisae]]'' || (Magnus) R. Bauer & Oberw. || 1997
|-
| ''[[Microbotryum superbum]]'' || (Liro) Denchev, T. Giraud & M.E. Hood || 2009
|-
| ''[[Microbotryum tenuisporum]]'' || (Cif.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum tovarae]]'' || (Savile) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum tragopogonis-pratensis]]'' || (Pers.) R. Bauer & Oberw. || 1997
|-
| ''[[Microbotryum tuberculiforme]]'' || (Syd. & P. Syd.) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum tumeforme]]'' || (L. Ling) Vánky || 1998
|-
| ''[[Microbotryum vinosum]]'' || (Tul. & C. Tul.) G. Deml & Prillinger || 1991
|-
| ''[[Microbotryum vinosum]]'' || (Tul. & C. Tul.) Denchev || 1994
|-
| ''[[Microbotryum violaceoirregulare]]'' || (Brandenb. & Schwinn) G. Deml & Oberw. || 1982
|-
| ''[[Microbotryum violaceoverrucosum]]'' || (Brandenb. & Schwinn) Vánky || 1988
|-
| ''[[Microbotryum violaceum]]'' ([[Meeldraadbrand]]) || (Pers.) G. Deml & Oberw. || 1982
|-
| ''[[Microbotryum vivipari]]'' || S.H. He & L. Guo || 2008
|-
| ''[[Microbotryum warmingii]]'' || (Rostr.) Vánky || 1998
|}

{{Appendix|2=
* {{en}} [https://indexfungorum.org/Names/NamesRecord.asp?RecordID=3757 Index Fungorum]
}}
{{cursief}}

[[Categorie:Microbotryales]]
[[Categorie:Schimmelgeslacht]]

title: Microbotryum

Rijk: Fungi (Schimmels)

Stam: Basidiomycota

Onderstam: Pucciniomycotina

Klasse: Microbotryomycetes

Onderklasse: Incertae sedis

Orde: Microbotryales

Familie: Microbotryaceae

title: Geslacht

Portaal: Biologie · Schimmels


text:
# Maltschacher See
De Maltschacher See is een klein Oostenrijks meer ongeveer vijf kilometer ten zuidoosten van Feldkirchen in Karinthië.
In het westen van het meer is er een laaglandmoeras. De uitstroom van het meer voedt de Strußnigteich, een kweekvijver waar karpers worden gekweekt, vier kilometer ten zuidoosten van de Maltschacher See.

## Flora en fauna
Het meer kende oorspronkelijk een dichte gordel van riet en waterplanten. De in 1975 uitgezette graskarper vernietigde zowel waterplanten als rietgordels. Sinds 1991 wordt de graskarper echter niet meer waargenomen.
In het meer leven 15 vissoorten. De belangrijkste soorten zijn baars, brasem en alver. Ook karper, zeelt en snoekbaars komen voor.

## Toerisme
Aan de Maltschacher See liggen een camping, een bungalowpark en restaurants. In de directe omgeving zijn een tweede camping en diverse pensions.

title: Maltschacher See

wikitext:
{{Infobox meer
| naam                  = Maltschacher See
| locatieafbeelding     =
| onderschriftlocatieafbeelding =
| instroom              =
| uitstroom             = Maltschacher Bach
| stroomgebied          = [[Donau]]
| stroomgebiedslanden   = Oostenrijk
| soortmeer             =
| oppervlakte           = 12,9<ref name="Kärntner Institut für Seenforschung"/>
| maxlengte             =
| maxbreedte            =
| gemdiepte             = 6,7<ref name="Kärntner Institut für Seenforschung"/>
| maxdiepte             =
| hoogte                = 594<ref name="Kärntner Institut für Seenforschung"/>
| volume                = 537.688<ref name="Kärntner Institut für Seenforschung"/>
| kustlengte            =
| plaatsen              = [[Feldkirchen in Kärnten]]
| eilanden              =
| mapname               = Oostenrijk
| lat_deg               = 46
| lat_min               = 42
| lat_sec               = 12
| lat_dir               = N
| lon_deg               = 14
| lon_min               = 08
| lon_sec               = 33
| lon_dir               = E
| detailkaart           =
| detailkaartbijschrift =
| afbeelding1           = Maltschacher See 1.jpg
| onderschrift1         = Maltschacher See uit het noorden
| afbeelding2           =
| onderschrift2         =
}}

De '''Maltschacher See''' is een klein [[Oostenrijk]]s [[meer (watervlakte)|meer]] ongeveer vijf kilometer ten zuidoosten van [[Feldkirchen in Kärnten|Feldkirchen]] in [[Karinthië (deelstaat)|Karinthië]].
In het westen van het meer is er een laagland[[moeras]]. De uitstroom van het meer voedt de Strußnigteich, een kweekvijver waar karpers worden gekweekt, vier kilometer ten zuidoosten van de Maltschacher See<ref name = "Kärntner Institut für Seenforschung">{{de}}[https://web.archive.org/web/20100826023655/http://www.kis.ktn.gv.at/166901_DE- Kärntner Institut für Seenforschung]</ref>.

==Flora en fauna==
Het meer kende oorspronkelijk een dichte gordel van [[riet]] en [[waterplant]]en. De in 1975 uitgezette [[graskarper]] vernietigde zowel waterplanten als rietgordels. Sinds 1991 wordt de graskarper echter niet meer waargenomen.
In het meer leven 15 vissoorten. De belangrijkste soorten zijn [[baars]], [[brasem]] en [[alver]]. Ook [[karper]], [[zeelt]] en [[snoekbaars]] komen voor<ref name="Kärntner Institut für Seenforschung" />.

==Toerisme==
Aan de Maltschacher See liggen een [[camping]], een [[bungalowpark]] en restaurants. In de directe omgeving zijn een tweede camping en diverse [[pension]]s.

==Externe links==
* [https://web.archive.org/web/20100826023655/http://www.kis.ktn.gv.at/166901_DE- Maltschacher See (Kärntner Institut für Seenforschung)]

<gallery>
Bestand:Maltschacher See 2.jpg|Maltschacher See uit het oosten
Bestand:Maltschacher See 3.jpg|Maltschacher See, Gasthof
</gallery>

{{Commonscat|Maltschacher See}}
{{Appendix}}
{{Coor title dms|46|42|12|N|14|8|33|E|scale:400000_region:AT_type:waterbody}}

[[Categorie:Meer in Oostenrijk]]
[[Categorie:Geografie van Karinthië]]
[[Categorie:Stroomgebied van de Donau]]

title: Situering

Stroomgebiedslanden: Oostenrijk

Stroomgebied: Donau

Coördinaten: 46° 42′ NB, 14° 9′ OL

title: Basisgegevens

Volume: 537.688 miljoen m³

title: Overig

Belangrijkste uitlopen: Maltschacher Bach

Plaatsen: Feldkirchen in Kärnten

title: Foto's

Foto's: Maltschacher See uit het noorden

Portaal: Geografie


text:
# Andreas Metaxas
Andreas Metaxas (Grieks: Ανδρέας Μεταξάς) (Kefalonia, 1790 - Athene, 8 september 1860) was een Grieks politicus en eerste minister.

## Levensloop
In 1827 vergezelde Metaxas Ioannis Kapodistrias tijdens de Griekse Onafhankelijkheidsoorlog naar Griekenland en werd hij benoemd tot minister van Defensie. Metaxas was een echte aanhanger van Kapodistrias en nadat Kapodistrias in 1831 vermoord was, werd hij lid van de voorlopige regering tot de komst van koning Otto in 1833.
Na de komst van Otto werd Metaxas ambassadeur in Madrid en later in Lissabon. Intussen was hij ook de leider van de Russische Partij.
In 1840 werd hij teruggeroepen naar Griekenland en tot minister van Defensie benoemd. Na de Griekse revolutie van 3 september 1843 werd hij op 15 september 1843 benoemd tot eerste minister en behield dit mandaat tot 28 februari 1844. Na zijn premierschap was Metaxas van 1850 tot 1854 ambassadeur in Istanbul.
- Gemeinsame Normdatei: 11694403X
- Virtual International Authority File: 8152647
- WorldCat: E39PBJh8HgWDdKmQRCcqdQkYyd

title: Andreas Metaxas

wikitext:
[[File:Andreas Metaxas.jpg|thumb|right|Andreas Metaxas.]]
'''Andreas Metaxas''' ([[Grieks (taal)|Grieks]]: Ανδρέας Μεταξάς) ([[Kefalonia]], [[1790]] - [[Athene (stad)|Athene]], [[8 september]] [[1860]]) was een [[Griekenland|Grieks]] politicus en eerste minister.

==Levensloop==
In 1827 vergezelde Metaxas [[Ioannis Kapodistrias]] tijdens de [[Griekse Onafhankelijkheidsoorlog]] naar Griekenland en werd hij benoemd tot minister van Defensie. Metaxas was een echte aanhanger van Kapodistrias en nadat Kapodistrias in 1831 vermoord was, werd hij lid van de voorlopige regering tot de komst van [[Otto I van Griekenland|koning Otto]] in 1833.

Na de komst van Otto werd Metaxas ambassadeur in [[Madrid (stad)|Madrid]] en later in [[Lissabon]]. Intussen was hij ook de leider van de ''Russische Partij''.

In 1840 werd hij teruggeroepen naar Griekenland en tot minister van Defensie benoemd. Na de Griekse revolutie van [[3 september]] [[1843]] werd hij op [[15 september]] [[1843]] benoemd tot eerste minister en behield dit mandaat tot [[28 februari]] [[1844]]. Na zijn premierschap was Metaxas van 1850 tot 1854 ambassadeur in [[Istanboel|Istanbul]].

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Andreas Metaxas|oldid=616541386|datum=20140728}}
}}
{{Bibliografische informatie}}

{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[Lijst van premiers van Griekenland|Premier van Griekenland]]<br>1843-1844
| vorige = [[Otto I van Griekenland|Koning Otto]]
| volgende = [[Konstantinos Kanaris]]
}}
{{EindOpvolging}}

{{DEFAULTSORT:Metaxas, Andreas}}
[[Categorie:Premier van Griekenland]]
[[Categorie:Grieks minister van Defensie]]


text:
# Microporella hastigera
Microporella hastigera is een mosdiertjessoort uit de familie van de Microporellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1884 door Busk.

title: Microporella hastigera

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Microporella hastigera''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Mosdiertjes|Bryozoa]] ([[Mosdiertjes]])
| klasse = [[Gymnolaemata]]
| orde = [[Cheilostomatida]]
| familie = [[Microporellidae]]
| geslacht = ''[[Microporella]]''
| w-naam = ''Microporella hastigera''
| auteur = Busk
| datum = 1884
| haakjes = ja
| commons =
| species =
| worms = 470074
}}
'''''Microporella hastigera''''' is een [[mosdiertjes]][[soort]] uit de familie van de [[Microporellidae]].<ref>Bock, P. (2012). <i>Microporella hastigera</i> (Busk, 1884). In: Bock, Phil; Gordon, D. (2012) World list of Bryozoa. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=470074</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1884 door Busk.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|03}}

[[Categorie:Microporellidae]]

title: Microporella hastigera

Stam: Bryozoa (Mosdiertjes)

Klasse: Gymnolaemata

Orde: Cheilostomatida

Familie: Microporellidae

Geslacht: Microporella

title: Soort