text:
# Electrographa thiolychna
Electrographa thiolychna is een vlinder uit de familie van de parelmotten (Glyphipterigidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Meyrick.

wikiname: nlwiki

title: Electrographa thiolychna

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Electrographa thiolychna''
| afbeelding =
| familie = [[Parelmotten|Glyphipterigidae]] (Parelmotten)
| onderfamilie = [[Glyphipteriginae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Electrographa]]''
| w-naam = ''Electrographa thiolychna''
| auteur = Meyrick
| datum = 1912
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Electrographa thiolychna''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Parelmotten|parelmotten (Glyphipterigidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Meyrick.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|06}}

[[Categorie:Parelmotten]]

title: Electrographa thiolychna

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Glyphipterigidae (Parelmotten)

Onderfamilie: Glyphipteriginae

Geslacht: Electrographa

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Staub (Spyra)
Staub is het zestiende muziekalbum van de Duitse Wolfram Spyra, onder zijn artiestennaam Spyra. Het album bevat elektronische muziek in de stijl van de Berlijnse School voor elektronische muziek, dat wil zeggen met regelmatig terugkerende sequencers. Spyra keerde na een wereldreis terug naar de analoge en verre van perfecte synthesizer Roland Juno-6 uit 1982. Dit had direct invloed op de klank, het album klinkt als een studioalbum opgenomen in begin jaren tachtig van de 20e eeuw. De muziek klinkt als die van stijlgenoot Redshift, die ook veelvuldig gebruik maakt van analoge synthesizers. Het werd ook vergeleken met het vroege werk van Tangerine Dream. Hij werkte drie jaar aan Staub (Nederlands: Stof), dat grotendeels ’s nachts is opgenomen.

## Musici
- Wolfgang Spyra – synthesizers, elektronica

## Muziek
| Nr. | Titel     | Duur  |
| --- | --------- | ----- |
| 1.  | Dusk      | 6:54  |
| 2.  | Staub     | 9:22  |
| 3.  | Glacier   | 7:50  |
| 4.  | Etude     | 6:09  |
| 5.  | Ecce homo | 12:17 |
| 6.  | Flur      | 7:21  |

title: Staub (Spyra)

wikitext:
{{Infobox muziekalbum
| titel = Staub
| soort = [[Studioalbum]]
| cover-op-enwp =
| artiest = [[Wolfram Spyra|Spyra]]
| opname = 2013-2014
| datum =
| jaar = [[:Categorie:Muziekalbum uit 2014|2014]]
| genre = [[elektronische muziek]]
| duur = 49:53
| label = Butterfly Collectors
| producer = Wolfram Spyra
| vorige album = [[:Categorie:Muziekalbum uit 2010|2010]] <br /> [[No beats for one hour]]
| volgende album =
}}
[[Bestand:Analog_Synth_Lab_Junior_6.jpg|thumb|Juno-6]]

'''''Staub'''''<ref>[http://www.discogs.com/Spyra-Staub/release/6173972 Discogs: Spyra: Staub]</ref> is het zestiende [[album (muziek)|muziekalbum]] van de [[Duitsland|Duitse]] [[Wolfram Spyra]], onder zijn artiestennaam Spyra. Het album bevat [[elektronische muziek]] in de stijl van de [[Berlijnse School voor elektronische muziek]], dat wil zeggen met regelmatig terugkerende [[sequencer (apparaat)|sequencers]]. Spyra keerde na een wereldreis terug naar de analoge en verre van perfecte [[synthesizer]] [[Roland Juno-6]]<ref>Het apparaat stond bekend als storingsgevoelig</ref> uit [[1982]]. Dit had direct invloed op de klank, het album klinkt als een studioalbum opgenomen in begin jaren [[1980-1989|tachtig]] van de [[20e eeuw]]. De muziek klinkt als die van stijlgenoot [[Redshift (band)|Redshift]], die ook veelvuldig gebruik maakt van analoge synthesizers. Het werd ook vergeleken met het vroege werk van [[Tangerine Dream]].<ref>[http://textura.org/reviews/spyra_staub.htm Recensie]</ref> Hij werkte drie jaar aan ''Staub'' (Nederlands: Stof), dat grotendeels ’s nachts is opgenomen.

==Musici==
*Wolfgang Spyra – synthesizers, elektronica

== Muziek ==
{{tracklist
| headline = Cd
| title1= Dusk
| length1= 6:54
| title2= Staub
| length2= 9:22
| title3= Glacier
| length3= 7:50
| title4= Etude
| length4= 6:09
| title5= Ecce homo
| length5= 12:17
| title6= Flur
| length6= 7:21
}}
{{Appendix|2=
{{References}}
*hardcopy van het album
}}

[[Categorie:Muziekalbum uit 2014]]
[[Categorie:Muziekalbum van Spyra]]

title: Staub

Genre: elektronische muziek

Label(s): Butterfly Collectors

Producent(en): Wolfram Spyra

title: Chronologie

2010 · No beats for one hour: 2014 · Staub

Chronologie: (en) MusicBrainz-pagina ·

Portaal: Muziek


text:
# Paracilicaea clavus
Paracilicaea clavus is een pissebed uit de familie Sphaeromatidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1955 door Barnard.

title: Paracilicaea clavus

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Paracilicaea clavus''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| familie = [[Sphaeromatidae]]
| klasse = [[Malacostraca]] (Hogere kreeftachtigen)
| orde = [[Pissebedden|Isopoda]] (Pissebedden)
| geslacht = ''[[Paracilicaea]]''
| w-naam = ''Paracilicaea clavus''
| auteur = Barnard
| datum = 1955
| haakjes =
| worms = 220712
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] (Geleedpotigen)
}}
'''''Paracilicaea clavus''''' is een [[pissebedden|pissebed]] uit de familie [[Sphaeromatidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1955 door Barnard.<ref>Schotte, M. (2010). ''Paracilicaea clavus'' Barnard, 1955. In: Schotte, M., Boyko, C.B, Bruce, N.L., Poore, G.C.B., Taiti, S., Wilson, G.D.F. (Eds) (2010). World Marine, Freshwater and Terrestrial Isopod Crustaceans database. Gebaseerd op informatie uit het [[World Register of Marine Species]], te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=220712</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|15}}

[[Categorie:Paracilicaea|clavus]]

title: Paracilicaea clavus

Klasse: Malacostraca (Hogere kreeftachtigen)

Orde: Isopoda (Pissebedden)

Familie: Sphaeromatidae

Geslacht: Paracilicaea

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Krishnarayapuram
Krishnarayapuram is een panchayatdorp in het district Karur van de Indiase staat Tamil Nadu.

## Demografie
Volgens de Indiase volkstelling van 2001 wonen er 10.526 mensen in Krishnarayapuram, waarvan 50% mannelijk en 50% vrouwelijk is. De plaats heeft een alfabetiseringsgraad van 61%.

title: Krishnarayapuram

wikitext:
{{Infobox plaats in India
| naam = Krishnarayapuram
| wapen =
| kaart =
| deelstaat = [[Tamil Nadu]]
| district = [[Karur (district)|Karur]]
| jaar = 2001
| inwoners = 10.526
| km2 =
| hoogte =
| lat_deg =
| lat_min =
| lon_deg =
| lon_min =
| netnummer =
| image=
| caption=
| alfabetisme = 61%
| mannen = 5.222
| vrouwen = 5.304
| kinderen = 1.293
}}
'''Krishnarayapuram''' is een [[panchayatdorp]] in het district [[Karur (district)|Karur]] van de [[India]]se [[Lijst van staten en territoria van India|staat]] [[Tamil Nadu]].

== Demografie ==
Volgens de Indiase [[volkstelling]] van 2001<ref>{{cite web|url=http://www.censusindia.net/results/town.php?stad=A&state5=999|archiveurl=https://web.archive.org/web/20040616075334/http://www.censusindia.net/results/town.php?stad=A&state5=999|archivedate=16 juni 2004|title=Volkstelling van India 2001: Data from the 2001 Census, including cities, villages and towns  (Provisional)|accessdate=20 februari 2013|work=|publisher=Census Commission of India|deadurl=yes}}</ref> wonen er 10.526 mensen in Krishnarayapuram, waarvan 50% mannelijk en 50% vrouwelijk is. De plaats heeft een [[alfabetiseringsgraad]] van 61%.
{{Appendix}}

[[Categorie:Plaats in Karur]]

title: Situering

Staat: Tamil Nadu

District: Karur

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: India


text:
# The Long Walk Home (1990)
The Long Walk Home is een Amerikaanse film van Richard Pearce die werd uitgebracht in 1990.

## Verhaal
De film speelt zich af in Montgomery, Alabama tijdens de Montgomery-busboycot en vertelt het verhaal van Odessa Cotter, een Afro-Amerikaanse meid, die werkt bij de rijke blanke vrouw Miriam Thompson. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van Miriams dochter Mary Catherine, waarvoor Odessa kindermeid is. Odessa en haar familie worden geconfronteerd met alle typische sociale problemen van zwarte Amerikanen: armoede, racisme, geweld en discriminatie op basis van hun huidskleur.
Wanneer door de busboycot Odessa niet met de bus naar haar werk kan, wordt zij verplicht de weg te voet af te leggen. Haar werkgeefster Miriam Thompson stelt haar voor om haar twee dagen per week te vervoeren, zodat zij op tijd kan komen en de gevolgen van de "lange weg naar huis" kan vermijden. Maar de boycot houdt aan. De spanningen groeien en Odessa naar haar werk vervoeren wordt een probleem voor de blanke vooraanstaande leden van de gemeenschap en voor Miriams echtgenoot.
Miriam wordt geconfronteerd met de keuze tussen doen wat zij denkt dat goed is of toegeven aan de druk van haar man en haar vrienden. Na een gevecht met haar man, besluit Miriam haar hart te volgen en wordt zij actief in een groep carpoolers voor andere arbeiders zoals Odessa. In de emotionele slotscène van de film, sluiten Miriam en Mary Catherine zich aan bij Odessa en andere actievoerders.

## Cast
| Acteur            | Personage       |
| ----------------- | --------------- |
| Sissy Spacek      | Miriam Thompson |
| Whoopi Goldberg   | Odessa Cotter   |
| Dwight Schultz    | Norman Thompson |
| Ving Rhames       | Herbert Cotter  |
| Dylan Baker       | Tunker Thompson |
| Erika Alexander   | Selma Cotter    |
| Lexi Randall      | Mary Catherine  |
| Richard Habersham | Theodore Cotter |
| Jason Weaver      | Franklin Cotter |
| Crystal Robbins   | Sara Thompson   |
| Cherene Snow      | Claudia         |
| Chelcie Ross      | Martin          |
| Dan Butler        | Charlie         |
| Philip Sterling   | Winston         |
| Schuyler Fisk     | Judy            |

title: The Long Walk Home (1990)

wikitext:
{{Infobox film
| titel                  = ''The Long Walk Home''
| afbeelding             =
| tagline                = "Their forbidden friendship changed a nation"
| regie                  = [[Richard Pearce]]
| producer               = [[Taylor Hackford]], [[Stuart Benjamin]]
| schrijver              = [[John Cork]]
| spelers                = [[Whoopi Goldberg]], [[Sissy Spacek]], [[Dwight Schultz]], [[Ving Rhames]], [[Schuyler Fisk]]
| muziek                 = [[George Fenton]]
| montage                =
| cinematografie         = [[Roger Deakins]]
| distributeur           = [[Miramax]]
| première               = [[21 december]] [[1990]]
| genre                  = Drama / historisch
| lengte                 = 97 minuten
| taal                   = [[Engels]]
| land                   = {{US}}
| budget                 =
| nominaties             =
| prijzen                =
| voorloper              =
| vervolg                =
| imdb                   = 0100046
| moviemeter             = 5296
}}
'''''The Long Walk Home''''' is een Amerikaanse film van [[Richard Pearce]] die werd uitgebracht in [[film in 1990|1990]].

==Verhaal==
{{Leeswaarschuwing}}
De film speelt zich af in [[Montgomery (Alabama)|Montgomery]], [[Alabama]] tijdens de [[Montgomery-busboycot]] en vertelt het verhaal van Odessa Cotter, een Afro-Amerikaanse meid, die werkt bij de rijke blanke vrouw Miriam Thompson. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van Miriams dochter Mary Catherine, waarvoor Odessa kindermeid is. Odessa en haar familie worden geconfronteerd met alle typische sociale problemen van zwarte Amerikanen: armoede, racisme, geweld en discriminatie op basis van hun huidskleur.

Wanneer door de busboycot Odessa niet met de bus naar haar werk kan, wordt zij verplicht de weg te voet af te leggen. Haar werkgeefster Miriam Thompson stelt haar voor om haar twee dagen per week te vervoeren, zodat zij op tijd kan komen en de gevolgen van de "lange weg naar huis" kan vermijden. Maar de boycot houdt aan. De spanningen groeien en Odessa naar haar werk vervoeren wordt een probleem voor de blanke vooraanstaande leden van de gemeenschap en voor Miriams echtgenoot.

Miriam wordt geconfronteerd met de keuze tussen doen wat zij denkt dat goed is of toegeven aan de druk van haar man en haar vrienden. Na een gevecht met haar man, besluit Miriam haar hart te volgen en wordt zij actief in een groep carpoolers voor andere arbeiders zoals Odessa. In de emotionele slotscène van de film, sluiten Miriam en Mary Catherine zich aan bij Odessa en andere actievoerders.

==Cast==
{{tabel cast}}
|-
| [[Sissy Spacek]] || Miriam Thompson
|-
| [[Whoopi Goldberg]] || Odessa Cotter
|-
| [[Dwight Schultz]] || Norman Thompson
|-
| [[Ving Rhames]] || Herbert Cotter
|-
| [[Dylan Baker]] || Tunker Thompson
|-
| [[Erika Alexander]] || Selma Cotter
|-
| [[Lexi Randall]] || Mary Catherine
|-
| [[Richard Habersham]] || Theodore Cotter
|-
| [[Jason Weaver]] || Franklin Cotter
|-
| [[Crystal Robbins]] || Sara Thompson
|-
| [[Cherene Snow]] || Claudia
|-
| [[Chelcie Ross]] || Martin
|-
| [[Dan Butler]] || Charlie
|-
| [[Philip Sterling]] || Winston
|-
| [[Schuyler Fisk]] || Judy
|}

==Referenties==
{{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=The Long Walk Home|oldid=285765993|datum=20090414}}

{{DEFAULTSORT:Long Walk Home, The}}

[[Categorie:Film uit 1990]]
[[Categorie:Amerikaanse film]]
[[Categorie:Dramafilm]]
[[Categorie:Historische film]]

title: The Long Walk Home

Regie: Richard Pearce

Producent: Taylor Hackford, Stuart Benjamin

Scenario: John Cork

Hoofdrollen: Whoopi Goldberg, Sissy Spacek, Dwight Schultz, Ving Rhames, Schuyler Fisk

Muziek: George Fenton

Cinematografie]: Roger Deakins

Distributie: Miramax

Première: 21 december 1990

Genre: Drama / historisch

Speelduur: 97 minuten

Taal: Engels

Land: Verenigde Staten


text:
# Sicameira intermedia
Sicameira intermedia is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Ameiridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1973 door Marinov.

title: Sicameira intermedia

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Sicameira intermedia''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] (Geleedpotigen)
| klasse = [[Hexanauplia]]
| onderklasse = [[Eenoogkreeftjes|Copepoda]] (Eenoogkreeftjes)
| orde = [[Harpacticoida]]
| familie = [[Ameiridae]]
| geslacht = ''[[Sicameira]]''
| w-naam = ''Sicameira intermedia''
| auteur = Marinov
| datum = 1973
| haakjes =
| worms = 115620

}}
'''''Sicameira intermedia''''' is een [[eenoogkreeftjes]]soort uit de familie van de [[Ameiridae]].<ref>Huys, R. (2012). <i>Sicameira intermedia</i> Marinov, 1973. In: Walter, T.C., Boxshall, G. (2012). World Copepoda database. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=115620</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1973 door Marinov.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|18}}

[[Categorie:Ameiridae]]

title: Sicameira intermedia

Klasse: Hexanauplia

Onderklasse: Copepoda (Eenoogkreeftjes)

Orde: Harpacticoida

Familie: Ameiridae

Geslacht: Sicameira

title: Soort


text:
# Chelbachebeilanden
De Chelbachebeilanden (ook wel de Rock Islands genoemd) is een eilandengroep in het land Palau. Deze groep bestaat uit een kleine 300, merendeels onbewoonde eilanden. Het zijn oorspronkelijk koraalriffen die door tektonische opheffing omhoog zijn gekomen. Het hoogste punt bevindt zich op 207 meter. De eilanden zijn de belangrijkste toeristische attractie van Palau en staan sinds 2012 op de Werelderfgoedlijst. De riffen tussen de eilanden zijn geliefd bij duikers. Deze rotsachtige eilanden hebben vaak een smallere basis die gevormd is door erosie.
Een bijzondere duiklocatie is het Jellyfish Lake op het eiland Eil Malk waar miljoenen kleine goudkleurige schijfkwallen doorheen zwemmen. Deze kwallen kunnen niet steken waardoor badgasten ongeschonden tussen hen door kunnen zwemmen. Het meer is via tunnels verbonden met de oceaan.
- Virtual International Authority File: 309652620

title: Chelbachebeilanden

wikitext:
{{Infobox eiland
| naam        = Chelbachebeilanden
| locatie     = [[Grote Oceaan]]
| kaart       =
| groep       = [[Palaueilanden]]
| land        = [[Palau (land)|Palau]]
| hoofdplaats =
| km2         = 47
| omtrek      =
| lengte      =
| breedte     =
| hoogste punt= 207 m
| inwoners    = onbewoond
| census      =
| aantal      = 300
| gebruik     =
| mapname     = Palau
| lat_deg     = 7
| lat_min     = 10
| lat_sec     =
| lat_dir     = N
| lon_deg     = 134
| lon_min     = 18
| lon_sec     =
| lon_dir     = E
| detailkaart =
| detailkaartbijschrift =
| image       = Seventy Islands.jpg
| caption     = Een aantal van de Chelbachebeilanden
}}

De '''Chelbachebeilanden''' (ook wel de '''Rock Islands''' genoemd) is een [[eiland]]engroep in het land [[Palau (land)|Palau]]. Deze groep bestaat uit een kleine 300, merendeels [[onbewoond eiland|onbewoonde eilanden]]. Het zijn oorspronkelijk [[koraalrif]]fen die door [[tektonische opheffing]] omhoog zijn gekomen. Het hoogste punt bevindt zich op 207 meter. De eilanden zijn de belangrijkste [[toeristische attractie]] van Palau en staan sinds [[2012]] op de [[Werelderfgoedlijst]]. De riffen tussen de eilanden zijn geliefd bij [[Duiksport|duikers]]. Deze rotsachtige eilanden hebben vaak een smallere basis die gevormd is door [[erosie]].

Een bijzondere duiklocatie is het ''Jellyfish Lake'' op het eiland [[Eil Malk]] waar miljoenen kleine goudkleurige [[schijfkwallen]] doorheen zwemmen. Deze kwallen kunnen niet steken waardoor badgasten ongeschonden tussen hen door kunnen zwemmen. Het meer is via tunnels verbonden met de oceaan.

{{Commonscatklein|Rock Islands}}
{{Bibliografische informatie}}

[[Categorie:Onbewoond Palaus eiland]]
[[Categorie:Werelderfgoed]]
[[Categorie:Important Bird Area in Palau]]

title: Locatie

Land: Palau

Eilandengroep: Palaueilanden

Locatie: Grote Oceaan

title: Algemeen

Oppervlakte: 47 km²

Inwoners: onbewoond

title: Overig

title: Foto's

Foto's: Een aantal van de Chelbachebeilanden

Portaal: Oceanië


text:
# D.Z. & P.C. "De IJsel"
D.Z. & P. C. "De IJsel" is de zwem- en poloclub uit Deventer. De in 1920 opgerichte club heeft haar naam te danken aan de toenmalige zwemlocatie, de IJssel. Om financiële redenen is de naam van de zwemvereniging echter met één 's' gespeld. De IJsel heeft een ledental van rond de 350. Communicatie met leden vindt plaats via het maandelijkse clubblad de Waterprater en de website.
De IJsel kent vijf afdelingen, ieder met zijn eigen commissie.

## Afdelingen
- Wedstrijdzwemmen
- Waterpolo
- Synchroonzwemmen
- REZ (recreatief zwemmen)
- Aangepast zwemmen

## Accommodaties
Er zijn in Deventer twee overdekte zwembaden waar de IJsel haar trainingen uitoefent: zwembad de Scheg en het Borgelerbad. Waterpolowedstrijden worden enkel in de Scheg gehouden. Daarentegen worden zwemwedstrijden enkel in het Borgelerbad gehouden. Trainingen zijn voor alle afdelingen en in de Scheg en in het Borgelerbad.

## Geschiedenis
Op 21 maart 1920 wordt de Deventer zwem- en poloclub "de IJsel" opgericht. Slechts een week later telde de club reeds 60 leden. In 1921 volgde de koninklijke goedkeuring door de KNZB van de statuten en het huishoudelijk reglement.
In de beginjaren wordt er gezwommen in het gemeentelijk bad, gebouwd op een ponton in de IJssel. Op deze plek is nu de opstapplaats voor de veerpont over de IJssel.
In 1924 verhuisde de club naar het NV IJselzwembad. Dit lag aan het oostelijke deel van de Oude Holterweg (de huidige Deltalaan).
In 1941 verhuisde de vereniging naar het toen nog onverwarmde en onoverdekte Borgelerbad. De vereniging leidde in deze tijd een zeer kalm bestaan. Door de oorlog waren vele Deventernaren naar elders vertrokken en aanvulling door de jeugd was er niet. In 1942 echter mocht de IJsel de kringkampioenschappen organiseren. Door een tekort aan Juryleden werd deze echter afgelast.
Begin jaren 50 werd er door het bestuur van alles gedaan om meer leden te werven. Er werd een speciale jeugdzwemdag georganiseerd en in het winterseizoen werd er getraind in het Sportfondsenbad te  Apeldoorn. Wat uiteindelijk leidde naar een stijging tot 160 leden.
Van 1954 tot 1965 werd er door de zwemselectie in het Rielerbad getraind. In het Rielerbad werden regelmatig langebaanwedstrijden gehouden. Door de beschutte ligging werden er snelle tijden gezwommen. Jarenlang is er op nationaal niveau gestreden om de Zwemkroniekbeker en vele records zijn in Deventer gesneuveld.
Op 20 november 1965 is het eerste overdekte zwembad in Deventer een feit. Eindelijk kan er ook in de wintermaanden worden getraind in een verwarmd bassin. Een explosieve groei van het aantal leden was een duidelijk gevolg van het nieuwe onderkomen. Het ledental ging van 120 in 1965 naar 550 in 1968.
Omdat er ook in de rest van Nederland steeds meer overdekte zwembaden komen, besluit de KNZB de waterpolocompetitie te verplaatsen. Voortaan zullen de wedstrijden gespeeld worden tussen oktober en april. Naast waterpolo en wedstrijdzwemmen wordt er in 1966 gestart met het kunstzwemmen bij de IJsel. Nu heet deze sport (en zo ook de afdeling) synchroonzwemmen.
Vanaf 1992 verhuist de IJsel naar Sport- en Recreatiecentrum 'de Scheg' in het stadsdeel Colmschate.
In 1993 is ook de afdeling "Aangepast zwemmen" bij 'de IJsel' gestart.
In 2003 is een gedeelte van het Borgelerbad overdekt gemaakt. En een groot deel van de trainingsuren worden behalve in de Scheg, nu in het Borgelerbad doorgebracht.

## Bekende zwemmers
- Ron Dekker
- Petra Hillenius

title: D.Z. & P.C. "De IJsel"

wikitext:
'''D.Z. & P. C. "De IJsel"''' is de zwem- en poloclub uit [[Deventer]]. De in 1920 opgerichte club heeft haar naam te danken aan de toenmalige zwemlocatie, de [[IJssel]]. Om financiële redenen is de naam van de zwemvereniging echter met één 's' gespeld. De IJsel heeft een ledental van rond de 350. Communicatie met leden vindt plaats via het maandelijkse clubblad de Waterprater en de website.

De IJsel kent vijf afdelingen, ieder met zijn eigen commissie.

== Afdelingen ==
* [[Zwemsport|Wedstrijdzwemmen]]
* [[Waterpolo]]
* [[Synchroonzwemmen]]
* REZ (recreatief zwemmen)
* Aangepast zwemmen

== Accommodaties ==
Er zijn in [[Deventer]] twee overdekte zwembaden waar de IJsel haar trainingen uitoefent: zwembad de Scheg en het Borgelerbad. Waterpolowedstrijden worden enkel in de Scheg gehouden. Daarentegen worden zwemwedstrijden enkel in het Borgelerbad gehouden. Trainingen zijn voor alle afdelingen en in de Scheg en in het Borgelerbad.

== Geschiedenis ==
Op 21 maart 1920 wordt de Deventer zwem- en poloclub "de IJsel" opgericht. Slechts een week later telde de club reeds 60 leden. In 1921 volgde de koninklijke goedkeuring door de [[KNZB]] van de statuten en het huishoudelijk reglement.

In de beginjaren wordt er gezwommen in het gemeentelijk bad, gebouwd op een ponton in de IJssel. Op deze plek is nu de opstapplaats voor de veerpont over de [[IJssel]].

In 1924 verhuisde de club naar het NV IJselzwembad. Dit lag aan het oostelijke deel van de Oude Holterweg (de huidige Deltalaan).

In 1941 verhuisde de vereniging naar het toen nog onverwarmde en onoverdekte Borgelerbad. De vereniging leidde in deze tijd een zeer kalm bestaan. Door de oorlog waren vele Deventernaren naar elders vertrokken en aanvulling door de jeugd was er niet. In 1942 echter mocht de IJsel de kringkampioenschappen organiseren. Door een tekort aan Juryleden werd deze echter afgelast.

Begin jaren 50 werd er door het bestuur van alles gedaan om meer leden te werven. Er werd een speciale jeugdzwemdag georganiseerd en in het winterseizoen werd er getraind in het Sportfondsenbad te  [[Apeldoorn (stad)|Apeldoorn]]. Wat uiteindelijk leidde naar een stijging tot 160 leden.

Van 1954 tot 1965 werd er door de zwemselectie in het Rielerbad getraind. In het Rielerbad werden regelmatig langebaanwedstrijden gehouden. Door de beschutte ligging werden er snelle tijden gezwommen. Jarenlang is er op nationaal niveau gestreden om de [[Zwemkroniekbeker]] en vele records zijn in Deventer gesneuveld.

Op 20 november 1965 is het eerste overdekte zwembad in Deventer een feit. Eindelijk kan er ook in de wintermaanden worden getraind in een verwarmd bassin. Een explosieve groei van het aantal leden was een duidelijk gevolg van het nieuwe onderkomen. Het ledental ging van 120 in 1965 naar 550 in 1968.

Omdat er ook in de rest van Nederland steeds meer overdekte zwembaden komen, besluit de KNZB de waterpolocompetitie te verplaatsen. Voortaan zullen de wedstrijden gespeeld worden tussen oktober en april. Naast waterpolo en wedstrijdzwemmen wordt er in 1966 gestart met het kunstzwemmen bij de IJsel. Nu heet deze sport (en zo ook de afdeling) [[synchroonzwemmen]].

Vanaf 1992 verhuist de IJsel naar Sport- en Recreatiecentrum 'de Scheg' in het stadsdeel [[Colmschate]].

In 1993 is ook de afdeling "Aangepast zwemmen" bij 'de IJsel' gestart.

In 2003 is een gedeelte van het Borgelerbad overdekt gemaakt. En een groot deel van de trainingsuren worden behalve in de Scheg, nu in het Borgelerbad doorgebracht.

==Bekende zwemmers==
* [[Ron Dekker]]
* [[Petra Hillenius]]

== Externe link ==
* [http://www.zwemclubdeventer.nl Website de IJsel]

[[Categorie:Nederlandse waterpolovereniging|Ijsel]]
[[Categorie:Nederlandse zwemvereniging|Ijsel]]
[[Categorie:Sportvereniging in Deventer]]


text:
# Dichomeris phaeothina
Dichomeris phaeothina is een vlinder uit de familie van de tastermotten (Gelechiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1940 door Ghesquière.

title: Dichomeris phaeothina

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Dichomeris phaeothina''
| afbeelding =
| familie = [[Tastermotten|Gelechiidae]] (Tastermotten)
| onderfamilie =
| tribus =
| geslacht = ''[[Dichomeris]]''
| w-naam = ''Dichomeris phaeothina''
| auteur = Ghesquière
| datum = 1940
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Dichomeris phaeothina''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Tastermotten|tastermotten (Gelechiidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1940 door Ghesquière.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|03}}

[[Categorie:Dichomeris|phaeothina]]

title: Dichomeris phaeothina

Familie: Gelechiidae (Tastermotten)

Geslacht: Dichomeris

title: Soort


text:
# Cryptophasa phaethontia
Cryptophasa phaethontia is een vlinder uit de familie van de sikkelmotten (Oecophoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1890 door Meyrick.

title: Cryptophasa phaethontia

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Cryptophasa phaethontia''
| afbeelding =
| familie = [[Sikkelmotten|Oecophoridae]] (Sikkelmotten)
| onderfamilie = [[Xyloryctinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Cryptophasa]]''
| w-naam = ''Cryptophasa phaethontia''
| auteur = Meyrick
| datum = 1890
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Cryptophasa phaethontia''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Sikkelmotten|sikkelmotten (Oecophoridae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1890 door Meyrick.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|08}}

[[Categorie:Cryptophasa|phaethontia]]

title: Cryptophasa phaethontia

Familie: Oecophoridae (Sikkelmotten)

Onderfamilie: Xyloryctinae

Geslacht: Cryptophasa

title: Soort


text:
# Alençon (stad)
Alençon is een stad in het uiterste zuiden van het Franse departement Orne (regio Normandie). De gemeente telde 25.667 inwoners op 1 januari 2022. De agglomeratie telt zo'n 55.000 inwoners. De plaats is de prefectuur van het departement en ook van het arrondissement Alençon.
Het is de grootste stad van het departement en de op twee na grootste van de regio Basse-Normandie, na Caen en Cherbourg. De inwoners worden Alençonnais genoemd. De bijnaam van de stad is la Belle Endormie of "De schone slaapster". Alençon is vooral bekend door haar naaldkant, die hier vanaf de 16e eeuw door duizenden kantwerksters wereldberoemd werd gemaakt. Het is ook de geboorteplaats van de heilige Theresia van Lisieux.
Dit is een van de weinige Normandische steden die grotendeels intact is gebleven tijdens de Tweede Wereldoorlog, en een van de eerste die door de Tweede Pantserdivisie van generaal Leclerc werd bevrijd. Er werd een klein museum aan gewijd in la Maison d'Ozé, waar ook de Dienst voor Toerisme huist.

## Naamgeving en toponymie
Taalwetenschappers zijn in het geval van Alençon niet tot een eensluidende conclusie gekomen wat betreft de oorsprong van de naam. Een van de mogelijke verklaringen is een verwijzing naar de Gallische stam de Aulerici die van Alençon een soort pleisterplaats hadden gemaakt. Recent onderzoek toont echter aan dat deze Gallische stam meer in het noorden van Normandië richting de Eure verbleef. De plaats zou ook kunnen verwijzen naar een van oorsprong Indo-Germaanse stam de Alani of de Alanen die tijdens de volksverhuizingen in de 5e eeuw naar Normandië kwam. Alençon zou dan het fort van de Alanen kunnen betekenen. In de periode van de Merovingers (460-751) zou het kunnen verwijzen naar een man met de Gallische naam Alantius. Sommige heemkundigen beweren dat al (dicht bij), en (eiland) en ç-c-on (samenvloeien) dus «een eiland dicht bij de samenvloeiing van twee rivieren» betekent. Andere wetenschappers menen er dan ook weer een Keltische aanwezigheid in te herkennen waarbij in het sterk beboste Normandië van de eerste eeuwen na Christus al (van-bij), onn (es) en ci (woud) verwijzen naar «het woud/bos van essen». Nog een andere hypothese is dat Alençon geënt is op de Gallo-Romeinse naam Aluncus; al(voor) en uncus(gehaakt kant) en dus « gehaakt kant» waarvoor de stad bekendstaat, zou willen zeggen. Dit is erg onwaarschijnlijk. In de naam Alençon staat het prefix al bijna zeker voor een hydroniem. Dit is de meest recente veronderstelling, dan zou de naam verwijzen naar «toegang tot een waterrijk gebied». De naam bevat tegelijk de elementen “al-“ en “–anti/-onti”, die respectievelijk “voeding” en “plaats” betekenden, samen “voedselrijke plaats” wat in het geval van het Normandische Alençon ook meer dan mogelijk is.

## Geschiedenis

### Oudheid
Uit de namen van bepaalde gehuchten alleen al, blijkt dat er sprake is van zeer vroege bewoning, lang voor de romanisatie, zij het niet zozeer op de locatie van Alençon zelf, maar daaromheen. Wellicht was Alençon het dichtbevolkte centrum van de diverse opeenvolgende plattelandsculturen. Zelfs van de Gallo-Romeinse periode is in de stad zelf geen spoor te vinden. Alençon ontwikkelde zich aanvankelijk bij een oversteekplaats in de meander van de rivier Sarthe, ter hoogte van de huidige wijk Montsort, maar breidde vanaf de 10e eeuw uit over de voormalige moerasgronden. De regio werd gekerstend vanaf het midden van de 4e eeuw, in de eerste plaats door de Gallo-Romeinse grootgrondbezitters.

### Middeleeuwen
Het duurt relatief lang voor de Vikingen hier aankwamen en uiteindelijk, na de verovering van Sées in 924, een vestiging bouwen aan de noordelijke zijde van de Sarthe, tegenover Montsort-Alençon. In de 11e en 12e eeuw bleef Alençon van oorlogen gespaard en raakte niet betrokken in het conflict tussen de Bretons en de Normandiërs van Rouen en Caen. Ook tijdens de Honderdjarige Oorlog (1337-1453) bleef Alençon gevrijwaard van felle strijd of verwoestingen. Het duurde daarna enige tijd voor de nodige overeenkomsten met het bisdom Le Mans konden worden getroffen. De familie De Bellême beheerde hierbij een soort bufferstaat tussen Normandië, het hertogdom Bretagne, Perche en Anjou, waardoor Alençon een geprivilegieerde positie kreeg.

### Renaissance
Vanaf 1414 was het een hertogdom dat voorbehouden was aan de zoon of de broer van de Franse koning. Hier regeerde Margaretha van Angoulême (1492-1549) vanaf 1509, na haar huwelijk met de hertog van Alençon. Zij was de zuster van Frans I en grootmoeder van de latere Hendrik IV. Zij werd algauw Margaretha van Alençon genoemd en maakte ook literair naam. Aan haar hof verbleven veel schrijvers en kunstenaars. Bovendien was zij de Reformatie niet ongenegen. Veel predikers, aanhangers van Luther en Calvijn, ontvluchtten de hoofdstad Parijs die de protestanten allesbehalve goedgezind was. Deze laatsten zochten hun toevlucht in deze intellectuele vrijhaven. Alençon werd zo dus het asiel voor de vervolgde geleerden, schrijvers, uitgevers en vertalers. In 1530 noemde iemand de stad “klein Duitsland”. Marguerite was ondertussen hertrouwd met Hendrik II van Navarra. Na haar werd het hertogdom opgeslorpt door de Franse kroon en de opeenvolgende koningen gebruikten het opnieuw als geschenk voor weduwes, douairières en 'verstoten' (stief)broers of (half)zusters. In 1533 bezetten de aanhangers van de Reformatie de stad. Ze plunderden de kerken en verboden de rooms-katholieke cultus. Na de dood van Frans II schonk diens zoon Karel IX het hertogdom aan zijn moeder, Catharina de' Medici, die met plezier in Alençon verbleef tot 1566 maar het daarna terugschonk aan de Franse kroon. In het midden van de 16e eeuw werd in Alençon een van de eerste drukpersen van Frankrijk geïnstalleerd door Simon Du Bois. Door het gunstig intellectueel klimaat en de verdraagzaamheid werd de stad al gauw de thuisplaats van een paar drukkerijen. Vooral de drukkersfamilie Malasis zorgde voor een lange continuïteit in Alençon.

### Godsdienstoorlogen
Van 1562 tot 1589 woedden er in heel Frankrijk godsdienstoorlogen. Het was een felle strijd tussen enerzijds de katholieken en anderzijds de hugenoten die pas eindigde met het Edict van Nantes (1589) waarbij de hugenoten enige mate van godsdienstvrijheid kregen. Onder Karel IX (1550-1574) werden de kerken geplunderd door de protestanten, en er volgde een kleine burgeroorlog die echter eindigde met een gelijke verdeling van de macht. De protestanten van Alençon ontsnapten zelfs aan de slachting van protestanten over heel Frankrijk na de Bartholomeusnacht in 1572 waarbij ongeveer 20.000 hugenoten werden afgeslacht.

### Nieuwe Tijd
Onder Kardinaal de Richelieu werd het hertogdom opgeheven, en werd Alençon, samen met Rouen en Caen, tot “généralité” van Normandië omgevormd.
Rond 1660 vond Marthe La Perrière de Franse naaldkant uit, of naaldkant van Alençon. Ze richtte in 1665 het bedrijf op dat van minister Jean-Baptiste Colbert het predicaat hofleverancier kreeg. De koninklijke manufactuur stelde in haar hoogdagen in de 18e eeuw tot wel 8.000 kantwerksters tewerk. Ondertussen fabriceerde Alençon ook diverse soorten laken onder de naam “fleuret” of “blancard”, wat een kleine industriële revolutie teweegbracht, en grote welvaart.
Bij de herroeping van het Edict van Nantes (Edict van Fontainebleau, 18 oktober 1685) verkozen de protestanten van Alençon de vlucht. Ze lieten een lege stad achter. Elisabeth de Guise kon niet veel meer doen dan de stoffelijke resten van protestanten uit het kerkhof opgraven en op straat gooien. Het ooit zo bloeiende kantwerk, de lakenindustrie en de drukkers hadden zich verspreid over Engeland, Nederland en de Kanaaleilanden, en de economie van Alençon stortte tijdelijk in. In de 18e eeuw herstelde de nijverheid en breidde de stad zich uit en werd de nieuwe wijk rond het stadhuis gebouwd.
Tijdens de Franse Revolutie bleef de stad relatief ongehavend, wat niet kan worden gezegd van de onmiddellijke omgeving ervan, die te lijden had onder de opstand van de Chouans. Zo werd ook de nochtans succesvolle cultuur van Chinese kool, ingevoerd onder (en door) Elisabeth van Orléans, en specialiteit geworden van het hertogdom Alençon, verworpen als “te adellijk”.
In de 19e eeuw werden weliswaar enkele fabrieken geopend, maar doordat Alençon de spoorlijn Parijs-Brest aan zijn neus voorbij zag gaan ten voordele van Le Mans, kwam er geen echt grote industriële ontwikkeling. Alençon werd een centrum van boekdrukkers.
In de 20e eeuw opende Moulinex hier echter een van zijn fabrieken. Onder andere de beroemde groentemolen wordt hier vanaf 1937 gemaakt. De hele stad deelde mee in het nieuwe dynamisme en verloor haar reputatie van “Oud-Frans”.

## Geografie
De oppervlakte van Alençon bedroeg op 1 januari 2022 10,68 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 2.403,3 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Alençon met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Verkeer en vervoer
De stad miste een aantal gelegenheden ter ontsluiting. Zo werd in 1848 besloten om de spoorlijn Parijs-Brest niet via Alençon, maar langs Le Mans en Laval te laten lopen, die altijd al de grote rivalen van Alençon waren geweest. Alençon kreeg een inferieure plaats aan de lijn Caen-Le Mans en verloor nogal wat bedrijvigheid aan de rivalen, die hun bevolking zagen verdubbelen en zelfs verviervoudigen dankzij de bijkomende werkgelegenheid.
In de jaren 1950-1970 profiteerde Alençon daarentegen van zijn positie aan de N12 (Versailles-Brest), toen het wegtransport snel aan belang won. Het dynamisme van Alençon wordt het best geïllustreerd door de vestiging van Moulinex.
Maar bij de aanleg van de snelweg A11 (Parijs-Bretagne) werd Alençon opnieuw gepasseerd, ten faveure van Le Mans dat bovendien vanaf eind 1980 bediend wordt door de TGV Atlantique vanuit Parijs. Alençon moest wachten op de snelweg A28 Rouen-Le Mans in 2005.
Tegenwoordig wordt de stad bediend door de A28 Calais-Bayonne (noord-zuid), naast de oude N138 (Rouen-Le Mans), en door de N12 (oost-west).
Alençon ligt aan de spoorlijn Caen-Le Mans-Tours, en kan vanuit Paris-Montparnasse gemakkelijk bereikt worden met de TGV Atlantique via Le Mans, of met de lijn Parijs-Granville.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Toerisme en bezienswaardigheden

### Erfgoed

#### Civiel
- Château des Ducs.

In de 11e en 12e eeuw was er al een donjon met omwallingen en grachten. De versterking weerstond in die periode verschillende belegeringen. Het kasteel van de hertogen werd gebouwd onder hertog Peter II van Alençon, tussen 1367 en 1391. Tijdens de Honderdjarige Oorlog (1337-1453) werd het tussen 1417 en 1449 ingenomen door Engelse troepen. Onder Hendrik IV (1553-1610) werd het kasteel in 1592 gedeeltelijk ontmanteld. Het overgrote deel van de machtige versterking werd met de grond gelijkgemaakt om Alençon te straffen voor zijn steun aan de hugenoten. In 1782, vlak voor de Franse Revolutie, werd ook de donjon gesloopt. Tussen 1768 en 1824 werd het gebruikt als tehuis voor daklozen. Na 1824 diende het ook een periode als een huis van bewaring. Er is nog slechts 10% van het oorspronkelijke geheel overgebleven, waaronder een weermuur, de toegangstoren en een gewelf. Het kasteel werd tijdens de nazibezetting gebruikt als gevangenis, waar velen gefolterd werden door de Gestapo. In 1962 werd het als monument historique geklasseerd, maar het bleef een gevangenis tot de gevangenen in 2010, samen met die van Le Mans, naar Coulaines werden overgeplaatst. Het kasteel, eigendom van het ministerie van Justitie, werd daarna aan de stad verkocht voor de symbolische prijs van 1 euro. Men hoopt er een bezoekersoord van te maken, waar men een deel van het leven van de hertogen van Alençon zal proberen te tonen.
- Hôtel de Ville (Place Foch)

Het huidige stadhuis is al het vijfde gebouw sinds de 14e eeuw waar de stadsadministratie gehuisvest is. In 1783 vond de eerstesteenlegging plaats. De architect was Jean Delarue. Het staat voor een deel op de grondvesten van het vroegere kasteel en werd in een opmerkelijke boogvorm gebouwd. In 1797 werd het voltooid met de laatste steenlegging van de campanile. Het geheel is opgetrokken in de klassieke bouwstijl van die tijd, de Lodewijk XVI-stijl. De stadsdiensten bezetten oorspronkelijk alleen het middelste deel. De twee zijvleugels werden pas in in 1849 en 1853 door Alençon gekocht. In 1997 volgde een gehele restauratie die beëindigd werd in 1999.
- Maison d'Ozé (l'hôtel du Mesnil)

Dit huis dateert uit de 14e eeuw, maar werd door schepen Jean de Mesnil dermate aangepast in 1450 dat het als woonhuis kon worden gebruikt door Charles de Valois, hertog van Alençon, en zijn echtgenote Marguerite van Navarra. Het gebouw houdt het midden tussen een landhuis en een versterkt kasteeltje. In 1576 zouden de toenmalige inwoners er de toekomstige Hendrik IV (van Navarra) hebben ontvangen hebben. Hij zou er ree voorgeschoteld krijgen. De gastvrouw herkende hem echter niet en de koning genoot van zijn incognito positie. In 1854 werd het gebouw door de stad gekocht. In 1871 was er een lagere school in gehuisvest. Het huis werd in 1899 bijna afgebroken, maar na heel wat tegenstand van de inwoners werd het gelukkig geklasseerd in 1903 en volledig gerestaureerd. Tot 1973 was het een museum en huisde de muziekschool er. Nu is het de locatie van de dienst voor toerisme.
- Graanhal (Halle aux Blés)

Dit ronde gebouw dateert uit de 19e eeuw (1806-1819) en heeft een koepel van ijzer en glas. De plannen werden opgemaakt door Jacques Mercier. De bouw begon in 1806 en in 1812 werd het in gebruik genomen door de graanhandelaren voor commerciële doeleinden. Er waren 32 stallen en ruimtes. In de 19e eeuw werd het gebouw getroffen door een zware storm en een brand. Tijdens de Eerste Wereldoorlog deed het gebouw dienst als een lazaret. In 1992 begon men met de restauratie van de hallen. Het gebouw wordt tegenwoordig gebruikt voor tentoonstellingen.
- Bibliotheek van de Jezuïeten

Oorspronkelijk was het gebouw de Sint-Jozefskerk annex kapel die in 1696 voltooid werd. De Orde van de Jezuïeten had er zijn onderkomen. Tijdens de Franse Revolutie moesten de jezuïeten vluchten en werd het gebouw in beslag genomen door het nieuwe bewind. In de 18e eeuw werd er een uitkijktoren bij gebouwd voor de lessen astronomie. In de eikenhouten gebeeldhouwde kasten (18e eeuw) uit de voormalige abdij van Val Dieu bevinden zich onder andere zeldzame uitgaven uit de 16e eeuw en middeleeuwse manuscripten. Er is een mooie trappenhal met mooie zuilen van marmer. Vanaf 1805 diende de voormalige kerk als onderwijsinstelling en bibliotheek. Tussen 2000 en 2005 werd het gebouw grondig gerestaureerd. Nu is het een van de grootste en belangrijkste bibliotheken van Basse-Normandie met meer dan 100.000 boekwerken en manuscripten.
- Stadhuis van Alençon
- Halle aux Blés
- Château des Ducs
- Bibliotheek van Alençon

#### Religieus
- Saint-Léonardkerk

De Saint-Léonardkerk is vernoemd naar de heremiet Leonardus die in de 5e eeuw in de bossen vlak bij Vandoeuvre verbleef. De eerste kerk werd tussen 1160 en 1182 gebouwd, ze verdween tijdens de 13e eeuw. De eigenlijke kerk werd door René van Alençon en Marguerite de Lorraine tussen 1490 en 1505 opgetrokken in flamboyante gotiek, met een 12e-eeuwse klokkentoren die in de 17e eeuw herbouwd werd na de instorting van de steunberen, en eind 19e eeuw gerestaureerd werd. Ze staat ook op de lijst van de Franse historische monumenten.
- Basiliek Notre-Dame d'Alençon

Met de eigenlijke bouw werd begonnen in 1356 onder Karel III van Alençon, de toenmalige graaf van Alençon. Toen Alençon van 1417 tot 1449 door de Engelsen was bezet tijdens de Honderdjarige Oorlog lag het werk stil. De bouw werd hervat in 1470 en duurde tot 1518. De kerk werd opgetrokken in gotische flamboyante stijl. Het hoofdportaal met verschillende gebeeldhouwde figuren dateert uit 1510, en in 1536 werden de glas-in-loodramen en de preekstoel afgewerkt. De basiliek heeft een renaissanceorgel uit 1537 dat in 1862 werd beschermd als historisch monument. In 1744 werd groot deel van de kerk, waaronder de klokkentoren en het koor, in de as gelegd na een blikseminslag. Tijdens de Franse Revolutie vernielden revolutionairen bijna het gehele interieur, waaronder het mausoleum van hertog René van Alençon. In 1808 werd de kerk opnieuw getroffen door de bliksem en de daaropvolgende brand. Tijdens de Eerste Wereldoorlog raakte de kerk beschadigd door granaatinslagen. In 2010 werd een grondige restauratie van zo'n dertig jaar beëindigd. De kerk werd in 2009 tot basiliek verheven. Alençon is nooit de zetel van het bisdom geweest; die ligt in Sées. De basiliek staat ook op de lijst van Franse historische monumenten.
- Kapel Notre Dame de Lorette

Deze kapel werd in 1699 gebouwd op instigatie van de toenmalige pastoor Sévin van Ancinnes ter ere van de maagd Maria. Het is een van de enige intact overgebleven kapellen in Frankrijk gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Lorette. Lorette is vernoemd naar Loreto, een stadje in Italië waar volgens de katholieke overlevering het geboortehuis van Maria in Nazareth steen voor steen werd overgebracht en in zijn oorspronkelijke staat werd heropgebouwd.

#### Immaterieel
Het wereldberoemde alençonkant (Point d'Alençon) werd in de 17e eeuw ontwikkeld en was tot in de 19e eeuw geliefd als 'Koningin van het kant'. In november 2010 werd het door UNESCO op de lijst van Immaterieel Cultureel Erfgoed geplaatst. De geschiedenis van het kant is te bezichtigen in het Musée des Beaux Arts et de la Dentelle (Museum voor Schone Kunsten en Kantwerk).

### Musea

#### Privémusea
- Geboortehuis van Theresia van Lisieux (rue Blaise 50)

Dit geboortehuis van de heilige Theresia van Lisieux (1873-1897) werd in 2009 heropend, na een verbouwing om het beter toegankelijk te maken. Er wordt ook een film afgespeeld over deze populaire 20e-eeuwse heilige. Hier bezoekt men het huis van de familie Martin, die vier kinderen verloren en de andere vijf allemaal non zagen worden. De vader was eerst horlogemaker, maar zette zich algauw in ter verkoop van het bijzonder geliefde kantwerk van de moeder, die echter in 1877 al stierf aan borstkanker. De familie verhuisde toen naar Lisieux, dat na Lourdes het populairste bedevaartsoord van Frankrijk zou worden.
- Museum voor Schone Kunsten en Kantwerk

In 1852 werd het museum officieel geopend op de eerste verdieping van het stadhuis. Toen de behuizing voor de steeds uitdijende collectie te klein werd, verhuisde het museum in 1907 naar het Maison d'Ozé. Op 20 juni 1981 werd het museum heropend in de voormalige verblijven van het oude jezuïetencollege (1620). Er zijn tekeningen, schilderijen en gravures te zien die dateren van de 15e tot begin 20e eeuw (Franse, Italiaanse en noordelijke scholen). Daarnaast valt er een collectie kantwerk met de befaamde Point d'Alençon-techniek te bewonderen, met unieke stukken variërend in grootte van zakdoekjes tot trouwjurken, geheel gemaakt uit kant. In een zaal met Cambodjaanse kunst worden naast juwelen en beelden ook wapens uit de Khmer-cultuur getoond. Er worden ook regelmatige tentoonstellingen over de beroemdste couturiers en hun ontwerpen gehouden.

## Cultuur en ontspanning

### Winkelen
Het Quartier Saint-Léonard is een van de oudste wijken van Alençon, op het Carrefour des Étaux, met de Place Magdeleine en de kruising van de Grande Rue, de Rue aux Sieurs (verkeersvrije winkel-wandelstraat) en de Rue de la Poterne. Hier bevindt zich het café “Sept Colonnes” in een van de oudste huizen van de stad. Het Quartier de Montsort (“droge berg”) werd in 1957 “vrije gemeente”, en zodoende zuster van het Parijse kwartier Montmartre. Vanaf 1668 werden hier gratis soep, vlees en brood uitgedeeld aan de armen en daklozen en wie zich het hospitaal niet kon veroorloven. Aan de ingang van de wijk bevond zich een benedictijnenklooster, later omgebouwd voor een stoffen- en kantwerkfabriek, en vanaf het einde van de 19e eeuw tot 1968 in een meisjescollege. Tegenwoordig is een sociale-woningbouwcomplex.

## Sport
In Alençon startte drie keer een etappe van de Tour de France en vier keer lag er de eindstreep van een etappe. De winnaars in Alençon zijn Frank Hoste, Miguel Indurain, Laurent Jalabert en Erik Zabel.

## Geboren
- Jacques Julien Houtou de Labillardière (1755-1834), botanicus
- Jacques-René Hébert (1759-1794), revolutionair en journalist
- Marie-Anne Adélaïde Lenormand (1772-1843), helderziende van Joséphine de Beauharnais
- Marie Chassevant (1836-1914), muziekpedagoge
- Theresia van Lisieux (1873-1897), heilige en kerkleraar van de Rooms-katholieke kerk
- Daniel Balavoine (1952-1986), zanger
- Anne Consigny (1963), actrice
- Laurence Leboucher (1972), wielrenster
- Anthony Geslin (1980), wielrenner
- Arnold Mvuemba (1985), voetballer
- Marc Fournier (1994), wielrenner
- Rémy Vita (2001), voetballer
- Aurélien Cotentin (1982), artiest

title: Alençon (stad)

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| soort = Stad
| plaatsnaam = Alençon
| wapen = [[Bestand:Blason Alençon.svg|90px|Wapen van Alençon]]
| kaart =
| regio = [[Normandie (regio)|Normandie]]
| departement = [[Orne (departement)|Orne]] (61)
| depnr = 61
| arrondissement = [[Arrondissement Alençon|Alençon]]
| kanton = hoofd van 2 kantons: [[Kanton Alençon-1|Alençon-1]] en [[Kanton Alençon-2|Alençon-2]]
| jaar = 2011
| inwoners = 28.935
| dichtheid = 2704,2
| oppervlakte = 10,7
| water =
| latitudeGraden = 48
| latitudeMinuten = 26
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 0
| longitudeMinuten = 5
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 61001
| postcode = 61000
| netnummer =
| hoogteligging = 127 - 152
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester = Joaquim Pueyo
| website =
| image = Alençon - la place Foch avec vue sur la Mairie et le tribunal.jpg
| caption = De Place Foch
}}

'''Alençon''' is een stad in het uiterste zuiden van het [[Frankrijk (hoofdbetekenis)|Franse]] departement [[Orne (departement)|Orne]] (regio [[Normandie (regio)|Normandie]]). {{Inwonertal|soort=zin|locatie=gemeente}} De agglomeratie telt zo'n 55.000 inwoners.<ref>{{Citeer web |url=https://www.insee.fr/fr/statistiques/2011101?geo=EPCI-246100663 |titel=Dossier complet − Intercommunalité-Métropole de CU d'Alençon (246100663) {{!}} Insee |bezochtdatum=2024-02-17 |werk=www.insee.fr}}</ref> De plaats is de prefectuur van het departement en ook van het [[arrondissement Alençon]].

Het is de grootste stad van het departement en de op twee na grootste van de regio [[Basse-Normandie]], na [[Caen]] en [[Cherbourg-en-Cotentin|Cherbourg]]. De inwoners worden ''Alençonnais'' genoemd. De bijnaam van de stad is ''la Belle Endormie'' of "De schone slaapster". Alençon is vooral bekend door haar naaldkant, die hier vanaf de [[16e eeuw]] door duizenden kantwerksters wereldberoemd werd gemaakt. Het is ook de geboorteplaats van de heilige [[Theresia van Lisieux]].
Dit is een van de weinige Normandische steden die grotendeels intact is gebleven tijdens de [[Tweede Wereldoorlog]], en een van de eerste die door de Tweede Pantserdivisie van [[Philippe Leclerc de Hauteclocque|generaal Leclerc]] werd bevrijd. Er werd een klein museum aan gewijd in la Maison d'Ozé, waar ook de Dienst voor Toerisme huist.

== Naamgeving en toponymie ==
Taalwetenschappers zijn in het geval van Alençon niet tot een eensluidende conclusie gekomen wat betreft de oorsprong van de naam. Een van de mogelijke verklaringen is een verwijzing naar de Gallische stam de [[Aulerici]] die van Alençon een soort pleisterplaats hadden gemaakt. Recent{{Bron?|wanneer?|2014|11|01}} onderzoek toont echter aan dat deze Gallische stam meer in het noorden van Normandië richting de [[Eure (rivier)|Eure]] verbleef.{{Bron?||2014|11|01}} De plaats zou ook kunnen verwijzen naar een van oorsprong Indo-Germaanse stam de [[Alani]] of de [[Alanen]] die tijdens de volksverhuizingen in de 5e eeuw naar Normandië kwam. Alençon zou dan het fort van de Alanen kunnen betekenen. In de periode van de [[Merovingers]] (460-751) zou het kunnen verwijzen naar een man met de Gallische naam Alantius. Sommige heemkundigen{{Bron?|welke?|2014|11|01}} beweren dat ''al'' (dicht bij), ''en'' (eiland) en ''ç-c-on'' (samenvloeien) dus «een eiland dicht bij de samenvloeiing van twee rivieren» betekent. Andere wetenschappers{{Bron?|welke?|2014|11|01}} menen er dan ook weer een Keltische aanwezigheid in te herkennen waarbij in het sterk beboste Normandië van de eerste eeuwen na Christus ''al'' (van-bij), ''onn'' (es) en ''ci'' (woud) verwijzen naar «het woud/bos van essen». Nog een andere hypothese is dat Alençon geënt is op de Gallo-Romeinse naam ''Aluncus''; ''al''(voor) en ''uncus''(gehaakt kant) en dus « gehaakt kant» waarvoor de stad bekendstaat, zou willen zeggen. Dit is erg onwaarschijnlijk. In de naam Alençon staat het prefix ''al'' bijna zeker voor een [[hydroniem]]. Dit is de meest recente veronderstelling, dan zou de naam verwijzen naar «toegang tot een waterrijk gebied». De naam bevat tegelijk de elementen “al-“ en “–anti/-onti”, die respectievelijk “voeding” en “plaats” betekenden, samen “voedselrijke plaats” wat in het geval van het Normandische Alençon ook meer dan mogelijk is.

== Geschiedenis ==
=== Oudheid ===
Uit de namen van bepaalde gehuchten alleen al, blijkt dat er sprake is van zeer vroege bewoning, lang voor de romanisatie, zij het niet zozeer op de locatie van Alençon zelf, maar daaromheen. Wellicht was Alençon het dichtbevolkte centrum van de diverse opeenvolgende plattelandsculturen.{{Bron?||2014|11|01}} Zelfs van de Gallo-Romeinse periode is in de stad zelf geen spoor te vinden. Alençon ontwikkelde zich aanvankelijk bij een oversteekplaats in de meander van de rivier [[Sarthe (rivier)|Sarthe]], ter hoogte van de huidige wijk Montsort, maar breidde vanaf de [[10e eeuw]] uit over de voormalige moerasgronden. De regio werd gekerstend vanaf het midden van de [[4e eeuw]], in de eerste plaats door de Gallo-Romeinse grootgrondbezitters.{{Bron?||2014|11|01}}

=== Middeleeuwen ===
Het duurt relatief lang voor de [[Vikingen]] hier aankwamen en uiteindelijk, na de verovering van [[Sées]] in [[924]], een vestiging bouwen aan de noordelijke zijde van de Sarthe, tegenover Montsort-Alençon. In de 11e en 12e eeuw bleef Alençon van oorlogen gespaard en raakte niet betrokken in het conflict tussen de Bretons en de Normandiërs van [[Rouen]] en [[Caen]]. Ook tijdens de [[Honderdjarige Oorlog]] (1337-1453) bleef Alençon gevrijwaard van felle strijd of verwoestingen. Het duurde daarna enige tijd voor de nodige overeenkomsten met het bisdom Le Mans konden worden getroffen. De familie [[De Bellême]] beheerde hierbij een soort bufferstaat tussen Normandië, het [[hertogdom Bretagne]], [[Perche]] en [[hertogdom Anjou|Anjou]], waardoor Alençon een geprivilegieerde positie kreeg.{{Bron?||2014|11|01}}

=== Renaissance ===
Vanaf 1414 was het een hertogdom dat voorbehouden was aan de zoon of de broer van de Franse koning. Hier regeerde [[Margaretha van Angoulême]] (1492-1549) vanaf 1509, na haar huwelijk met de hertog van Alençon. Zij was de zuster van [[Frans I van Frankrijk|Frans I]] en grootmoeder van de latere [[Hendrik IV van Frankrijk|Hendrik IV]]. Zij werd algauw Margaretha van Alençon genoemd en maakte ook literair naam. Aan haar hof verbleven veel schrijvers en kunstenaars. Bovendien was zij de [[Reformatie]] niet ongenegen. Veel predikers, aanhangers van [[Maarten Luther|Luther]] en [[Johannes Calvijn|Calvijn]], ontvluchtten de hoofdstad Parijs die de protestanten allesbehalve goedgezind was. Deze laatsten zochten hun toevlucht in deze intellectuele vrijhaven. Alençon werd zo dus het asiel voor de vervolgde geleerden, schrijvers, uitgevers en vertalers. In 1530 noemde iemand{{Bron?|wie?|2014|11|01}} de stad “klein Duitsland”.{{Bron?||2014|11|01}} Marguerite was ondertussen hertrouwd met [[Hendrik II van Navarra]]. Na haar werd het hertogdom opgeslorpt door de Franse kroon en de opeenvolgende koningen gebruikten het opnieuw als geschenk voor weduwes, douairières en 'verstoten' (stief)broers of (half)zusters. In 1533 bezetten de aanhangers van de Reformatie de stad. Ze plunderden de kerken en verboden de rooms-katholieke cultus. Na de dood van [[Frans II van Frankrijk|Frans II]] schonk diens zoon [[Karel IX van Frankrijk|Karel IX]] het hertogdom aan zijn moeder, [[Catharina de' Medici]], die met plezier in Alençon verbleef tot 1566 maar het daarna terugschonk aan de Franse kroon. In het midden van de [[16e eeuw]] werd in Alençon een van de eerste [[drukpers]]en van Frankrijk geïnstalleerd door Simon Du Bois.{{Bron?||2014|11|01}} Door het gunstig intellectueel klimaat en de verdraagzaamheid werd de stad al gauw de thuisplaats van een paar drukkerijen. Vooral de drukkersfamilie Malasis zorgde voor een lange continuïteit in Alençon.

=== Godsdienstoorlogen ===
Van 1562 tot 1589 woedden er in heel Frankrijk [[godsdienstoorlog]]en. Het was een felle strijd tussen enerzijds de katholieken en anderzijds de [[hugenoten]] die pas eindigde met het [[Edict van Nantes]] (1589) waarbij de hugenoten enige mate van godsdienstvrijheid kregen. Onder Karel IX (1550-1574) werden de kerken geplunderd door de protestanten, en er volgde een kleine burgeroorlog die echter eindigde met een gelijke verdeling van de macht. De protestanten van Alençon ontsnapten zelfs aan de slachting van protestanten over heel Frankrijk na de [[Bartholomeusnacht]] in 1572 waarbij ongeveer 20.000 hugenoten werden afgeslacht.

=== Nieuwe Tijd ===
Onder [[Kardinaal de Richelieu]] werd het hertogdom opgeheven, en werd Alençon, samen met Rouen en Caen, tot “généralité” van Normandië omgevormd.

Rond 1660 vond [[Marthe La Perrière]] de Franse naaldkant uit, of [[Alençonkant|naaldkant van Alençon]]. Ze richtte in 1665 het bedrijf op dat van minister [[Jean-Baptiste Colbert]] het predicaat [[hofleverancier]] kreeg. De koninklijke manufactuur stelde in haar hoogdagen in de 18e eeuw tot wel 8.000 kantwerksters tewerk.<ref>{{Citeer web |url=https://www.alencon.fr/mes-sortiesmon-temps-libre/tourisme-et-patrimoine/patrimoine/ |titel=La Dentelle au Point d'Alençon |bezochtdatum=2023-02-21 |uitgever=alencon.fr |taal=fr |archiefdatum=2023-02-21 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20230221093421/https://www.alencon.fr/mes-sortiesmon-temps-libre/tourisme-et-patrimoine/patrimoine/ |dodeurl=ja }}</ref> Ondertussen fabriceerde Alençon ook diverse soorten laken onder de naam “fleuret” of “blancard”, wat een kleine industriële revolutie teweegbracht, en grote welvaart.

Bij de herroeping van het Edict van Nantes ([[Edict van Fontainebleau]], 18 oktober 1685) verkozen de protestanten van Alençon de vlucht. Ze lieten een lege stad achter. Elisabeth de Guise kon niet veel meer doen dan de stoffelijke resten van protestanten uit het kerkhof opgraven en op straat gooien.{{Bron?||2014|11|01}} Het ooit zo bloeiende kantwerk, de lakenindustrie en de drukkers hadden zich verspreid over Engeland, Nederland en de [[Kanaaleilanden]], en de economie van Alençon stortte tijdelijk in. In de 18e eeuw herstelde de nijverheid en breidde de stad zich uit en werd de nieuwe wijk rond het stadhuis gebouwd.

Tijdens de [[Franse Revolutie]] bleef de stad relatief ongehavend, wat niet kan worden gezegd van de onmiddellijke omgeving ervan, die te lijden had onder de opstand van de Chouans. Zo werd ook de nochtans succesvolle cultuur van Chinese kool, ingevoerd onder (en door) [[Elisabeth van Orléans]], en specialiteit geworden van het [[hertogdom Alençon]], verworpen als “te adellijk”.{{Bron?||2014|11|01}}

In de [[19e eeuw]] werden weliswaar enkele fabrieken geopend, maar doordat Alençon de spoorlijn Parijs-Brest aan zijn neus voorbij zag gaan ten voordele van [[Le Mans (stad)|Le Mans]], kwam er geen echt grote industriële ontwikkeling. Alençon werd een centrum van boekdrukkers.<ref>{{Citeer web |url=https://www.alencon.fr/mes-sortiesmon-temps-libre/tourisme-et-patrimoine/histoire-de-la-ville/ |titel=Histoire de la ville |bezochtdatum=2023-02-21 |uitgever=alencon.fr |taal=fr |archiefdatum=2023-02-21 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20230221093420/https://www.alencon.fr/mes-sortiesmon-temps-libre/tourisme-et-patrimoine/histoire-de-la-ville/ |dodeurl=ja }}</ref>

In de [[20e eeuw]] opende [[Moulinex]] hier echter een van zijn fabrieken. Onder andere de beroemde groentemolen wordt hier vanaf 1937 gemaakt. De hele stad deelde mee in het nieuwe dynamisme en verloor haar reputatie van “Oud-Frans”.

== Geografie ==
De oppervlakte van Alençon bedroeg op {{Inwonertal|soort=datum}} {{inwonertal|soort=oppervlakte}}; de [[bevolkingsdichtheid]] was toen {{inwonertal|soort=dichtheid}} inwoners per km².

De onderstaande kaart toont de ligging van Alençon met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

[[Bestand:61001-Alençon-Sols.png|miniatuur|none|350px]]

== Verkeer en vervoer ==
[[Bestand:Gare Alençon TER X 76500.JPG|miniatuur|Het treinstation]]
De stad miste een aantal gelegenheden ter ontsluiting. Zo werd in 1848 besloten om de spoorlijn Parijs-Brest niet via Alençon, maar langs Le Mans en [[Laval (Mayenne)|Laval]] te laten lopen, die altijd al de grote rivalen van Alençon waren geweest. Alençon kreeg een inferieure plaats aan de lijn Caen-Le Mans en verloor nogal wat bedrijvigheid aan de rivalen, die hun bevolking zagen verdubbelen en zelfs verviervoudigen dankzij de bijkomende werkgelegenheid.

In de jaren 1950-1970 profiteerde Alençon daarentegen van zijn positie aan de [[N12 (Frankrijk)|N12]] (Versailles-Brest), toen het wegtransport snel aan belang won. Het dynamisme van Alençon wordt het best geïllustreerd door de vestiging van Moulinex.

Maar bij de aanleg van de snelweg [[A11 (Frankrijk)|A11]] (Parijs-Bretagne) werd Alençon opnieuw gepasseerd, ten faveure van Le Mans dat bovendien vanaf eind 1980 bediend wordt door de [[TGV Atlantique]] vanuit Parijs. Alençon moest wachten op de snelweg [[A28 (Frankrijk)|A28]] Rouen-Le Mans in 2005.

Tegenwoordig wordt de stad bediend door de A28 Calais-Bayonne (noord-zuid), naast de oude N138 (Rouen-Le Mans), en door de N12 (oost-west).

Alençon ligt aan de spoorlijn Caen-Le Mans-Tours, en kan vanuit [[Station Paris Montparnasse|Paris-Montparnasse]] gemakkelijk bereikt worden met de TGV Atlantique via Le Mans, of met de lijn Parijs-Granville.

== Demografie ==

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).

{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=61001}}

== Toerisme en bezienswaardigheden ==
=== Erfgoed ===
==== Civiel ====
[[Bestand:Château des ducs Alençon tour d'entrée vue de coté.jpg|miniatuur|Château des Ducs]]
*''' Château des Ducs.'''
In de 11e en 12e eeuw was er al een [[donjon]] met omwallingen en grachten. De versterking weerstond in die periode verschillende belegeringen. Het kasteel van de hertogen werd gebouwd onder hertog [[Peter II van Alençon]], tussen 1367 en 1391. Tijdens de [[Honderdjarige Oorlog]] (1337-1453) werd het tussen 1417 en 1449 ingenomen door Engelse troepen. Onder [[Hendrik IV van Frankrijk|Hendrik IV]] (1553-1610) werd het kasteel in 1592 gedeeltelijk ontmanteld. Het overgrote deel van de machtige versterking werd met de grond gelijkgemaakt om Alençon te straffen voor zijn steun aan de hugenoten. In 1782, vlak voor de Franse Revolutie, werd ook de donjon gesloopt. Tussen 1768 en 1824 werd het gebruikt als tehuis voor daklozen. Na 1824 diende het ook een periode als een huis van bewaring. Er is nog slechts 10% van het oorspronkelijke geheel overgebleven, waaronder een [[weermuur]], de toegangstoren en een gewelf. Het kasteel werd tijdens de nazibezetting gebruikt als gevangenis, waar velen gefolterd werden door de Gestapo. In 1962 werd het als [[monument historique]] geklasseerd, maar het bleef een gevangenis tot de gevangenen in 2010, samen met die van Le Mans, naar [[Coulaines]] werden overgeplaatst. Het kasteel, eigendom van het ministerie van Justitie, werd daarna aan de stad verkocht voor de symbolische prijs van 1 euro. Men hoopt er een bezoekersoord van te maken, waar men een deel van het leven van de hertogen van Alençon zal proberen te tonen.

* '''Hôtel de Ville (Place Foch)'''
Het huidige stadhuis is al het vijfde gebouw sinds de 14e eeuw waar de stadsadministratie gehuisvest is. In 1783 vond de eerstesteenlegging plaats. De architect was Jean Delarue. Het staat voor een deel op de grondvesten van het vroegere kasteel en werd in een opmerkelijke boogvorm gebouwd. In 1797 werd het voltooid met de laatste steenlegging van de campanile. Het geheel is opgetrokken in de klassieke bouwstijl van die tijd, de [[Lodewijk XVI-stijl]]. De stadsdiensten bezetten oorspronkelijk alleen het middelste deel. De twee zijvleugels werden pas in in 1849 en 1853 door Alençon gekocht. In 1997 volgde een gehele restauratie die beëindigd werd in 1999.

* '''Maison d'Ozé (l'hôtel du Mesnil)'''
Dit huis dateert uit de 14e eeuw, maar werd door schepen Jean de Mesnil dermate aangepast in 1450 dat het als woonhuis kon worden gebruikt door [[Charles de Valois]], hertog van Alençon, en zijn echtgenote [[Marguerite van Navarra]]. Het gebouw houdt het midden tussen een landhuis en een versterkt kasteeltje. In 1576 zouden de toenmalige inwoners er de toekomstige Hendrik IV (van Navarra) hebben ontvangen hebben. Hij zou er ree voorgeschoteld krijgen. De gastvrouw herkende hem echter niet en de koning genoot van zijn incognito positie.{{Bron?||2014|11|01}} In 1854 werd het gebouw door de stad gekocht. In 1871 was er een lagere school in gehuisvest. Het huis werd in 1899 bijna afgebroken, maar na heel wat tegenstand van de inwoners werd het gelukkig geklasseerd in 1903 en volledig gerestaureerd. Tot 1973 was het een museum en huisde de muziekschool er. Nu is het de locatie van de dienst voor toerisme.

* '''Graanhal (Halle aux Blés)'''
Dit ronde gebouw dateert uit de 19e eeuw (1806-1819) en heeft een koepel van ijzer en glas. De plannen werden opgemaakt door Jacques Mercier. De bouw begon in 1806 en in 1812 werd het in gebruik genomen door de graanhandelaren voor commerciële doeleinden. Er waren 32 stallen en ruimtes. In de 19e eeuw werd het gebouw getroffen door een zware storm en een brand. Tijdens de Eerste Wereldoorlog deed het gebouw dienst als een [[lazaret]]. In 1992 begon men met de restauratie van de hallen. Het gebouw wordt tegenwoordig gebruikt voor tentoonstellingen.

* '''Bibliotheek van de Jezuïeten'''
Oorspronkelijk was het gebouw de Sint-Jozefskerk annex kapel die in 1696 voltooid werd. De Orde van de [[Jezuïeten]] had er zijn onderkomen. Tijdens de Franse Revolutie moesten de jezuïeten vluchten en werd het gebouw in beslag genomen door het nieuwe bewind. In de 18e eeuw werd er een uitkijktoren bij gebouwd voor de lessen astronomie. In de [[eikenhouten]] gebeeldhouwde kasten (18e eeuw) uit de voormalige abdij van Val Dieu bevinden zich onder andere zeldzame uitgaven uit de 16e eeuw en middeleeuwse manuscripten. Er is een mooie trappenhal met mooie zuilen van marmer. Vanaf 1805 diende de voormalige kerk als onderwijsinstelling en bibliotheek. Tussen 2000 en 2005 werd het gebouw grondig gerestaureerd. Nu is het een van de grootste en belangrijkste bibliotheken van [[Basse-Normandie]] met meer dan 100.000 boekwerken en manuscripten.

<gallery>
Bestand:Hotel de ville Alencon.jpg|Stadhuis van Alençon
Bestand:Halle aux bles Alencon.jpg|''Halle aux Blés''
Bestand:Chateau des Ducs Alencon.jpg|''Château des Ducs''
Bestand:Bibliotheque alencon 670px.jpg|Bibliotheek van Alençon
</gallery>

==== Religieus ====
* '''Saint-Léonardkerk'''
De Saint-Léonardkerk is vernoemd naar de heremiet [[Leonardus]] die in de 5e eeuw in de bossen vlak bij Vandoeuvre verbleef.{{Bron?||2014|11|01}} De eerste kerk werd tussen 1160 en 1182 gebouwd, ze verdween tijdens de 13e eeuw. De eigenlijke kerk werd door [[René van Alençon]] en Marguerite de Lorraine tussen 1490 en 1505 opgetrokken in [[flamboyante gotiek]], met een 12e-eeuwse klokkentoren die in de 17e eeuw herbouwd werd na de instorting van de steunberen, en eind 19e eeuw gerestaureerd werd. Ze staat ook op de lijst van de Franse historische monumenten.

* '''Basiliek Notre-Dame d'Alençon'''
[[Bestand:Alençon (Orne) - Basilique Notre-Dame - 52874125266.jpg|miniatuur|Basiliek Notre-Dame d'Alençon]]
Met de eigenlijke bouw werd begonnen in 1356 onder [[Karel III van Alençon]], de toenmalige graaf van Alençon. Toen Alençon van 1417 tot 1449 door de Engelsen was bezet tijdens de [[Honderdjarige Oorlog]] lag het werk stil. De bouw werd hervat in 1470 en duurde tot 1518. De kerk werd opgetrokken in gotische flamboyante stijl. Het hoofdportaal met verschillende gebeeldhouwde figuren dateert uit 1510, en in 1536 werden de glas-in-loodramen en de preekstoel afgewerkt. De basiliek heeft een renaissanceorgel uit 1537 dat in 1862 werd beschermd als historisch monument.<ref>{{Citeer web |url=https://www.alencon.fr/mes-sortiesmon-temps-libre/tourisme-et-patrimoine/patrimoine/ |titel=L’orgue de la basilique Notre-Dame |bezochtdatum=2023-02-21 |uitgever=alencon.fr |taal=fr |archiefdatum=2023-02-21 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20230221093421/https://www.alencon.fr/mes-sortiesmon-temps-libre/tourisme-et-patrimoine/patrimoine/ |dodeurl=ja }}</ref> In 1744 werd groot deel van de kerk, waaronder de klokkentoren en het koor, in de as gelegd na een blikseminslag. Tijdens de [[Franse Revolutie]] vernielden revolutionairen bijna het gehele interieur, waaronder het mausoleum van hertog René van Alençon. In 1808 werd de kerk opnieuw getroffen door de bliksem en de daaropvolgende brand. Tijdens de Eerste Wereldoorlog raakte de kerk beschadigd door [[granaat (munitie)|granaat]]inslagen. In 2010 werd een grondige restauratie van zo'n dertig jaar beëindigd. De kerk werd in 2009 tot [[basiliek]] verheven. Alençon is nooit de zetel van het bisdom geweest; die ligt in [[Sées]]. De basiliek staat ook op de lijst van Franse historische monumenten.

* '''Kapel Notre Dame de Lorette'''
Deze kapel werd in 1699 gebouwd op instigatie van de toenmalige pastoor Sévin van Ancinnes ter ere van de maagd Maria. Het is een van de enige intact overgebleven kapellen in Frankrijk gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van [[Lorette]]. Lorette is vernoemd naar [[Loreto (Italië)|Loreto]], een stadje in Italië waar volgens de katholieke overlevering het geboortehuis van Maria in Nazareth steen voor steen werd overgebracht en in zijn oorspronkelijke staat werd heropgebouwd.

==== Immaterieel ====
Het wereldberoemde [[alençonkant]] (Point d'Alençon) werd in de 17e eeuw ontwikkeld en was tot in de 19e eeuw geliefd als 'Koningin van het kant'. In november 2010 werd het door [[UNESCO]] op de lijst van Immaterieel Cultureel Erfgoed geplaatst. De geschiedenis van het kant is te bezichtigen in het Musée des Beaux Arts et de la Dentelle (Museum voor Schone Kunsten en Kantwerk).

=== Musea ===
==== Privémusea ====
[[Bestand:Alençon, Maison natale de sainte Thérèse de l'enfant-Jésus et chapelle 1.jpg|miniatuur|Geboortehuis van Theresia van Lisieux]]
* '''Geboortehuis van Theresia van Lisieux (rue Blaise 50)'''
Dit geboortehuis van de heilige [[Theresia van Lisieux]] (1873-1897) werd in 2009 heropend, na een verbouwing om het beter toegankelijk te maken. Er wordt ook een film afgespeeld over deze populaire 20e-eeuwse heilige. Hier bezoekt men het huis van de familie Martin, die vier kinderen verloren en de andere vijf allemaal non zagen worden. De vader was eerst horlogemaker, maar zette zich algauw in ter verkoop van het bijzonder geliefde kantwerk van de moeder, die echter in 1877 al stierf aan borstkanker. De familie verhuisde toen naar [[Lisieux]], dat na Lourdes het populairste bedevaartsoord van Frankrijk zou worden.

* '''Museum voor Schone Kunsten en Kantwerk'''
In 1852 werd het museum officieel geopend op de eerste verdieping van het stadhuis. Toen de behuizing voor de steeds uitdijende collectie te klein werd, verhuisde het museum in 1907 naar het [[Maison d'Ozé]]. Op 20 juni 1981 werd het museum heropend in de voormalige verblijven van het oude jezuïetencollege (1620). Er zijn tekeningen, schilderijen en gravures te zien die dateren van de 15e tot begin 20e eeuw (Franse, Italiaanse en noordelijke scholen). Daarnaast valt er een collectie kantwerk met de befaamde [[Alençonkant|Point d'Alençon]]-techniek te bewonderen, met unieke stukken variërend in grootte van zakdoekjes tot trouwjurken, geheel gemaakt uit kant. In een zaal met Cambodjaanse kunst worden naast juwelen en beelden ook wapens uit de [[Khmer (volk)|Khmer]]-cultuur getoond. Er worden ook regelmatige tentoonstellingen over de beroemdste couturiers en hun ontwerpen gehouden.

== Cultuur en ontspanning ==
[[Bestand:Alençon_Grande_Rue_R01.jpg|thumb|Grande rue]]
=== Winkelen ===
Het Quartier Saint-Léonard is een van de oudste wijken van Alençon, op het Carrefour des Étaux, met de Place Magdeleine en de kruising van de Grande Rue, de Rue aux Sieurs (verkeersvrije winkel-wandelstraat) en de Rue de la Poterne. Hier bevindt zich het café “Sept Colonnes” in een van de oudste huizen van de stad. Het Quartier de Montsort (“droge berg”) werd in 1957 “vrije gemeente”, en zodoende zuster van het Parijse kwartier Montmartre. Vanaf 1668 werden hier gratis soep, vlees en brood uitgedeeld aan de armen en daklozen en wie zich het hospitaal niet kon veroorloven. Aan de ingang van de wijk bevond zich een benedictijnenklooster, later omgebouwd voor een stoffen- en kantwerkfabriek, en vanaf het einde van de 19e eeuw tot 1968 in een meisjescollege. Tegenwoordig is een [[sociale woningbouw|sociale-woningbouw]]complex.

== Sport ==
In Alençon startte drie keer een etappe van de [[Ronde van Frankrijk|Tour de France]] en vier keer lag er de eindstreep van een etappe. De winnaars in Alençon zijn [[Frank Hoste]], [[Miguel Indurain]], [[Laurent Jalabert]] en [[Erik Zabel]].

== Geboren ==

* [[Jacques Julien Houtou de Labillardière]] (1755-1834), botanicus
* [[Jacques-René Hébert]] (1759-1794), revolutionair en journalist
* [[Marie-Anne Adélaïde Lenormand]] (1772-1843), helderziende van [[Joséphine de Beauharnais]]
* [[Marie Chassevant]] (1836-1914), muziekpedagoge
* [[Theresia van Lisieux]] (1873-1897), heilige en kerkleraar van de Rooms-katholieke kerk
* [[Daniel Balavoine]] (1952-1986), zanger
* [[Anne Consigny]] (1963), actrice
* [[Laurence Leboucher]] (1972), wielrenster
* [[Anthony Geslin]] (1980), wielrenner
* [[Arnold Mvuemba]] (1985), voetballer
* [[Marc Fournier]] (1994), wielrenner
* [[Rémy Vita]] (2001), voetballer
* [[Orelsan|Aurélien Cotentin]] (1982), artiest

== Externe link ==
* {{Link INSEE|id=61001}}

{{Appendix}}
{{Commonscat}}
{{Coor title dms|48|26|0|N|0|5|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Alençon| ]]

title: Situering

Regio: Normandie

Departement: Orne (61)

Arrondissement: Alençon

Kanton: hoofd van 2 kantons: Alençon-1 en Alençon-2

Coördinaten: 48° 26′ NB, 0° 5′ OL

title: Algemeen

Burgemeester: Joaquim Pueyo

title: Overig

Website: Officiële website

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Orne

title: Foto's

Foto's: De Place Foch

Portaal: Frankrijk


text:
# River Oaks Country Club
River Oaks Country Club is een countryclub in de Verenigde Staten en werd opgericht in 1922. De club bevindt zich in Houston, Texas. De club heeft een 18-holes golfbaan, dat ontworpen werd door de golfbaanarchitect Donald Ross, en achttien tennisbanen.

## Tennis
In 1931 richtte de club een eigen tennistoernooi: de River Oaks International Tennis Tournament. De eerste editie werd gewonnen door Ellsworth Vines. Sinds de oprichting vindt het toernooi telkens plaats bij deze club. Vanaf 2008 ontvangt de club jaarlijks de ATP-toernooi van Houston (officiële naam: US Men's Clay Court Championships).
Toernooien
- River Oaks International Tennis Tournament: 1931-heden
- ATP-toernooi van Houston: 2008-heden

## Golf
In de jaren 1940 ontving de club twee keer een golftoernooi: het Western Open en het Houston Open. Met het Houston Open was ook de eerste editie van het toernooi en werd gewonnen door de Amerikaan Byron Nelson.
Toernooien
- Western Open: 1940
- Houston Open: 1946[9]

title: River Oaks Country Club

wikitext:
{{Infobox golfbaan
| Golfclub     = River Oaks Country Club
| afbeelding   = RiverOaksCountryClub.JPG
| onderschrift = Clubhuis van de club
| Plaats       = {{US-VLAG}} [[Houston]], [[Texas (staat)|Texas]]
| Oprichting   = [[1922]]
| Architect    = [[Donald Ross]]
| Status       = A
| Soort baan   = Park
| Holes        = 18
| Par          = 72
| Heren lengte = 6334 m
| Heren CR     = 73,3
| Heren SR     = 138
| Heren lengte2= 5928 m
| Heren CR 2   = 71,3
| Heren SR2    = 133
| Dames lengte = 5555 m
| Dames CR     = 69,4
| Dames SR     = 129
| website      = http://www.riveroakscc.net/
}}

'''River Oaks Country Club''' is een [[countryclub]] in de [[Verenigde Staten]] en werd opgericht in 1922. De club bevindt zich in [[Houston]], [[Texas (staat)|Texas]]. De club heeft een 18-holes [[golfbaan]], dat ontworpen werd door de [[golfbaanarchitect]] [[Donald Ross]], en achttien tennisbanen.<ref name="triposo">{{en}} {{Citeer web|url=https://www.triposo.com/poi/River_Oaks_Country_Club|titel=River Oaks Country Club|auteur=triposo.com}}</ref><ref name="worldgolf">{{en}} {{Citeer web|url=http://www.worldgolf.com/courses/usa/texas/houston/river-oaks-country-club-private.html|titel=River Oaks Country Club - Private|auteur=worldgolf.com}}</ref><ref>{{en}} {{Citeer web|url=http://www.1golf.eu/en/club/river-oaks-country-club/|titel=River Oaks Country Club|auteur=1golf.eu}}</ref><ref>{{en}} {{Citeer web|url=http://www.golftexas.com/golf-courses/south-east/houston/riveroaks.htm|titel=River Oaks Country Club|auteur=golftexas.com}}</ref><ref>{{en}} {{Citeer web|url=http://www.globaltennisnetwork.com/tennis-courts/courts/tennis-court-page/court/5474-river-oaks-country-club|titel=River Oaks Country Club - Tennis|auteur=globaltennisnetwork.com}}</ref><ref name="cctennis">{{en}} {{Citeer web|url=http://clay-court-tennis.com/river-oaks-country-club/|titel=River Oaks Country Club - Tennis|auteur=clay-court-tennis.com}}</ref>

== Tennis ==
In 1931 richtte de club een eigen tennistoernooi: de [[River Oaks International Tennis Tournament]]. De eerste editie werd gewonnen door [[Ellsworth Vines]]. Sinds de oprichting vindt het toernooi telkens plaats bij deze club.<ref name="triposo" /><ref name="cctennis" /> Vanaf 2008 ontvangt de club jaarlijks de [[ATP-toernooi van Houston]] (officiële naam: US Men's Clay Court Championships).<ref name="triposo" /><ref>{{en}} {{Citeer web|url=http://www.chron.com/sports/article/Clay-Court-Championships-moving-to-River-Oaks-1824760.php|titel=Clay Court Championships moving to River Oaks}}</ref>

; Toernooien
* [[River Oaks International Tennis Tournament]]: 1931-heden
* [[ATP-toernooi van Houston]]: 2008-heden

== Golf ==
In de jaren [[1940-1949|1940]] ontving de club twee keer een [[golftoernooi]]: het [[Western Open]] en het [[Houston Open]].<ref name="triposo"/> Met het Houston Open was ook de eerste editie van het toernooi en werd gewonnen door de Amerikaan [[Byron Nelson]].<ref>{{en}} {{Citeer web|url=http://www.shellhoustonopen.com/records/biostats.cfm|titel=Byron Nelson - Performance Summaries|auteur=shellhoustonopen.com}}</ref>

; Toernooien
* [[Western Open]]: 1940
* [[Houston Open]]: 1946<ref>{{en}} {{Citeer web|url=http://www.shellhoustonopen.com/records/facts.cfm|titel=Shell Houston Open Factoids|auteur=shellhoustonopen.com}}</ref>

== Zie ook ==
* [[Lijst van golfbanen in de Verenigde Staten]]

== Externe link ==
* {{en}} [http://www.riveroakscc.net/ Officiële website]

{{Appendix|2=
{{References||2}}
}}
{{Coor title dms|29|45|20|N|95|25|41|W|type:landmark}}

[[Categorie:Amerikaanse countryclub]]
[[Categorie:Golfbaan in de Verenigde Staten]]
[[Categorie:Sportclub in Houston]]
[[Categorie:Sportaccommodatie in Houston]]

title: River Oaks Country Club

Plaats: Houston, Texas

Architect: Donald Ross

Status: A

title: Informatie

Soort baan: Park


text:
# Europese weg 83
De Europese weg 83 of E83 is een Europese weg die loopt van Jablanica in Bulgarije naar Sofia in Bulgarije.

## Algemeen
De Europese weg 83 is een Klasse A Noord-Zuid-verbindingsweg en verbindt het Bulgaarse Bjala met het Bulgaarse Sofia en komt hiermee op een afstand van ongeveer 250 kilometer. De route is door de UNECE als volgt vastgelegd: Bjala - Pleven - Jablanica - Botevgrad - Sofia.

title: Europese weg 83

wikitext:
{{Infobox weg Europa E-weg
| nummer=83
| kaart=
| legenda=
| lengte=250
| land=[[Bulgarije]]
| foto=
| bijschrift=E83/A2 nabij [[Botevgrad]]
}}
<!-- Routetabel hier invoegen -->
|}
|}
De '''Europese weg 83''' of '''E83''' is een [[Europese weg]] die loopt van [[Jablanica (Bulgarije)|Jablanica]] in [[Bulgarije]] naar [[Sofia (stad)|Sofia]] in Bulgarije.

==Algemeen==
De Europese weg 83 is een Klasse A Noord-Zuid-verbindingsweg en verbindt het Bulgaarse Bjala met het Bulgaarse Sofia en komt hiermee op een afstand van ongeveer 250 kilometer. De route is door de [[UNECE]] als volgt vastgelegd:<ref name="UNECE2002">{{Bronvermelding UNECE/2002}}</ref> Bjala - [[Pleven (stad)|Pleven]] - [[Jablanica (Bulgarije)|Jablanica]] - [[Botevgrad]] - Sofia.

{{Appendix|2=
{{References}}
}}
{{Navigatie Europese wegen}}

{{DEFAULTSORT:Europese weg 083}}
[[Categorie:Europese weg|083]]
[[Categorie:Weg in Bulgarije]]

title: Europese weg 83

Land: Bulgarije

title: Lijst van Europese wegen

Portaal: Verkeer & Vervoer · Europa


text:
# Megachile luteipes
Megachile luteipes is een vliesvleugelig insect uit de familie Megachilidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1908 door Friese.

title: Megachile luteipes

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Megachile luteipes''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Megachilidae]]
| onderfamilie = [[Megachilinae]]
| tribus = [[Megachilini]]
| geslacht = ''[[Megachile]]''
| w-naam = ''Megachile luteipes''
| auteur = Friese
| datum = 1908
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Megachile luteipes''''' is een [[vliesvleugeligen|vliesvleugelig]] [[insecten|insect]] uit de familie [[Megachilidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1908 door Friese.<ref>{{Brontabel|2008-ITIS}}</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|17}}

[[Categorie:Behangersbijen|luteipes]]

title: Megachile luteipes

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Megachilidae

Onderfamilie: Megachilinae

Geslachtengroep: Megachilini

Geslacht: Megachile

title: Soort


text:
# Save Mart Center
Save Mart Center is een indoor arena, op de campus van California State University - Fresno in de stad Fresno, in Californië. Het is de thuisarena voor de basketbalploeg Fresno State Bulldogs.
Van 2003 tot 2008 speelde de ijshockeyploeg Fresno Falcons in de arena.
In de arena vonden ook al verschillende concerten plaats. Andrea Bocelli speelde als eerst in de arena. Daarna volgden nog honderden concerten van o.a. Justin Bieber, Ariana Grande, Taylor Swift, Bruno Mars, Foo Fighters, Pearl Jam en Metallica.

title: Save Mart Center

wikitext:
{{Infobox stadion
| naam stadion      = Save Mart Center
| afbeelding        = 2009-0725-CA-SaveMartCenter.jpg
| onderschrift      = Save Mart Center
| bijnaam           =
| plaats            = [[Fresno]], [[Californië]]
| capaciteit        = [[IJshockey]]: 14.244 <br />[[Basketbal]]: 15.596
| bouwjaar          = 2001 - 2003
| geopend           = 27 november 2003
| kosten            = $103 miljoen
| architect         = Sink Combs Dethlefs
| eigenaar          = California State University Fresno
| beheerder         =
| bespelers         = [[Fresno State Bulldogs]] (2003-)
| laatste wedstrijd =
| gerenoveerd       =
| gesloten          =
| afgebroken        =
| vorigenamen       =
| naamtribunes      =
| veldafmetingen    =
| oppervlak         =
| afbeelding2       =
}}
'''Save Mart Center''' is een indoor arena, op de campus van [[California State University - Fresno]] in de stad [[Fresno]], in [[Californië]]. Het is de thuisarena voor de basketbalploeg [[Fresno State Bulldogs]].

Van 2003 tot 2008 speelde de ijshockeyploeg [[Fresno Falcons]] in de arena.

In de arena vonden ook al verschillende concerten plaats. [[Andrea Bocelli]] speelde als eerst in de arena. Daarna volgden nog honderden concerten van o.a. [[Justin Bieber]], [[Ariana Grande]], [[Taylor Swift]], [[Bruno Mars]], [[Foo Fighters]], [[Pearl Jam]] en [[Metallica]].

{{Coor title dms|36|48|35.0|N|119|44|18.7|W|scale:50000_type:landmark_region:US}}
[[Categorie:Fresno]]
[[Categorie:Sportaccommodatie in Californië]]
[[Categorie:Concertzaal in de Verenigde Staten]]
[[Categorie:Basketbalarena in de Verenigde Staten]]

title: Save Mart Center

Plaats: Fresno, Californië

Capaciteit: IJshockey: 14.244 · Basketbal: 15.596

Geopend: 27 november 2003

Kosten: $103 miljoen

Architect(en): Sink Combs Dethlefs

Eigenaar: California State University Fresno

Bespelers: Fresno State Bulldogs (2003-)

Portaal: Sport


text:
# Distoleon perjurus
Distoleon perjurus is een insect uit de familie van de mierenleeuwen (Myrmeleontidae), die tot de orde netvleugeligen (Neuroptera) behoort.
Distoleon perjurus is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Walker in 1853.

title: Distoleon perjurus

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Distoleon perjurus''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Netvleugeligen|Neuroptera]] (Netvleugeligen)
| familie = [[Mierenleeuwen|Myrmeleontidae]] (Mierenleeuwen)
| onderfamilie = [[Myrmeleontinae]]
| tribus = [[Nemoleontini]]
| subtribus = [[Neuroleontina]]
| geslacht = ''[[Distoleon]]''
| ondergeslacht =
| w-naam = ''Distoleon perjurus''
| auteur = Walker
| datum = 1853
| haakjes =  ja
| commons =
| species =
}}
'''''Distoleon perjurus''''' is een [[Insecten|insect]] uit de familie van de [[mierenleeuwen]] (Myrmeleontidae), die tot de orde [[netvleugeligen]] (Neuroptera) behoort.

''Distoleon perjurus'' is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Walker in 1853.<ref>[http://lacewing.tamu.edu/Species-Catalogue/scspeciesgenusresults.cfm?gencriteria=beginswith&genus=Distoleon&Criteria=AND&speccriteria=beginswith&species=perjurus {{aut|Oswald, J. D.}} (2007). Neuropterida Species of the World. Version 2.0.]</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|Biologie|2011|12|27}}

[[Categorie:Distoleon|perjurus]]

title: Distoleon perjurus

Orde: Neuroptera (Netvleugeligen)

Familie: Myrmeleontidae (Mierenleeuwen)

Onderfamilie: Myrmeleontinae

Geslachtengroep: Nemoleontini

Subtribus: Neuroleontina

Geslacht: Distoleon

title: Soort


text:
# Tanjung Heran (Pugung)
Tanjung Heran is een bestuurslaag in het regentschap Tanggamus van de provincie Lampung, Indonesië. Tanjung Heran telt 3571 inwoners (volkstelling 2010).

title: Tanjung Heran (Pugung)

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Tanjung Heran
| inwoners       = 3571
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[Lampung]]
| regentschap    = [[Tanggamus]]
| onderdistrict  = [[Pugung]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 1802050018
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Tanjung Heran''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Tanggamus]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[Lampung]], [[Indonesië]]. Tanjung Heran telt 3571 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=15}}

[[Categorie:Plaats in Lampung]]

title: Situering

Provincie: Lampung

Regentschap of · stadsgemeente: Tanggamus

Onderdistrict: Pugung

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# Camponotus minozzii
Camponotus minozzii is een mierensoort uit de onderfamilie van de schubmieren (Formicinae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1920 door Emery.

title: Camponotus minozzii

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Camponotus minozzii''
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Mieren|Formicidae]] (Mieren)
| onderfamilie = [[Schubmieren|Formicinae]] (Schubmieren)
| tribus = [[Camponotini]]
| geslacht = ''[[Camponotus]]''
| w-naam = ''Camponotus minozzii''
| auteur = Emery
| datum = 1920
| haakjes  =
| commons =
| species =
}}

'''''Camponotus minozzii''''' is een [[Mieren|mierensoort]] uit de onderfamilie van de [[Schubmieren|schubmieren (Formicinae)]].<ref>[https://www.antwiki.org/wiki/Camponotus_minozzii Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)]</ref><ref>[http://www.antweb.org/description.do?genus=Camponotus&name=minozzii&rank=species Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)]</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1920 door Emery.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|13}}

[[Categorie:Camponotus]]

title: Camponotus minozzii

Familie: Formicidae (Mieren)

Onderfamilie: Formicinae (Schubmieren)

Geslachtengroep: Camponotini

Geslacht: Camponotus

title: Soort