text:
# Venera 5
Venera 5 (Russisch: Венера-5) was een Russische onbemande missie naar Venus aan het einde van de zestiger jaren. Het doel van deze vlucht was onderzoek naar deze planeet te verrichten. Deze sonde bestond uit een moederschip en een lander. Deze missie werd samen met zusterschip Venera 6 uitgevoerd om atmosferische gegevens te kunnen vergelijken.

## Wederzijdse uitwisseling van gegevens

### Onduidelijke gegevens over atmosfeer
Ook na de geslaagde missies van voorganger Venera 4 en Mariner 5 konden astronomen nog steeds niet goed de precieze luchtdruk op onze buurplaneet bepalen. In maart 1968 kwamen zowel Russische als Amerikaanse deskundigen bijeen in Tucson om hun meetresultaten aan hun collegae voor te leggen. Het was een voorzichtige eerste poging tot samenwerking. De twee supermachten probeerden weliswaar ieder voor zich aan te tonen dat hun ruimtevaarttechnologie superieur was aan die van de tegenpartij, maar het kon weinig kwaad om voor toekomstige missies voort te borduren op voorgaande vluchten en verzamelde gegevens uit te wisselen: dat leverde beiden in dit geval slechts voordeel op. Deze conferentie kreeg navolging in Tokio (mei) en Kiev (oktober).
Men argumenteerde, dat beide sondes tijdens hun onderzoek de oppervlakte van Venus niet bereikten. Tegelijkertijd deden radarmetingen vanaf de Aarde nader onderzoek naar de exacte diameter van Venus. De Russen gaven weliswaar toe dat hun sonde het oppervlak niet bereikte, maar kwamen met de suggestie dat hun vaartuig wel degelijk op een, zij het zeer hooggelegen plateau, kon zijn geland.
Een in die tijd toonaangevende deskundige, Carl Sagan, weersprak de Russische claim. Hij beargumenteerde dat zo'n bergachtig gebied niet strookte met de gedane radarwaarnemingen. Bovendien hielden de radiosignalen van Venera 4 op, voordat de luchtdruk de ontwerpspecificaties overschreed. Volgens Sagan raakten de batterijen van de capsule gewoon uitgeput tijdens de afdaling. De Russische delegatie gaf hem ten slotte gelijk.
Men legde de gegevens van Venera 4 naast de radarwaarnemingen. Door extrapolatie kon nu een redelijke schatting van de juiste temperatuur en luchtdruk op Venus worden gedaan. Die kwam uit op een temperatuur van 427°C en een luchtdruk van 75 bar. De Sovjetgeleerden maakten een eigen inschatting van de luchtdruk van 75 à 100 bar. De Russische verkenner was gebouwd op maximaal 25 bar omdat veel geleerden slechts een luchtdruk aan de oppervlakte van 18 bar verwachtten; de conclusie was dat de capsule nooit in functionerende toestand de oppervlakte kon hebben bereikt.

### Gevolgen voor nieuwe Russische Venusvluchten
Het was de Russen nu duidelijk, dat hun ontwerp nooit in werkende toestand het Venusoppervlak zou bereiken. De nummers 5, 6 en 7 rustten ze daarom niet met specifieke instrumenten voor oppervlaktewaarneming uit. De Sovjetgeleerden maakten een eigen inschatting van de luchtdruk van 75 à 100 bar. De Venera's 5 en 6 waren slechts berekend op 25 bar; Venera 7 was een extra zware uitvoering bestand tegen 180 bar, maar voerde daarom nauwelijks nuttige lading mee.

### Aanpassingen
Doordat Venera 4 te traag afdaalde door de onverwacht dichte atmosfeer, maakten 5 en 6 gebruik van kleinere remparachutes van 12 m². Hierdoor verliep de afdaling sneller, om te voorkomen dat de batterij aan boord uitgeput raakte voordat de Venusiaanse atmosfeer de capsule vernietigde.
Bovendien bleek het lanceervenster niet optimaal. De Venera 5 zou Venus met hogere snelheid naderen dan gebruikelijk. Hierdoor namen de op de capsule inwerkende krachten tijdens de afremmingsfase toe. De versterkte landingscapsule kon 450 g aan.
Daarnaast beschikte het moederschip over een verbeterde temperatuurregeling. Dit in eerste instantie onbetrouwbare systeem bleek de achilleshiel van de eerste drie vluchten. De radiatorpijpen (zichtbaar op het "hoedje" bovenop Venera 2 en 3) gingen op de schop met als resultaat een eenvoudiger systeem.

## Technische specificaties

### Afmetingen en gewicht
Het moederschip was 3,5 m hoog bij een spanwijdte van 4 m met uitgeklapte zonnepanelen en beschikte over een 2,3 m grote schotelantenne. De bolvormige lander had een diameter van 1 m en woog 405 kg. Het totaalgewicht van deze sonde tikte aan op 1130 kg.
De lander was met zowel een hulpparachute als remparachute uitgerust, om te verhinderen dat de remparachute niet naar behoren functioneerde. Daarnaast bevonden zich onder andere een ontvochtiger, versnellingsmeter, ventilator, isolatie en een schokdemper aan boord.
Ook de afdeling Propaganda liet zich niet onbetuigd: het ruimteschip voerde een medaillon met het wapen van de Sovjet-Unie en een beeltenis van Lenin mee.

### Wetenschappelijke instrumenten moederschip
Het moederschip beschikte over:
- Magnetometer.
- Ultraviolet fotometer.
- Kosmische stralings meter
- Detectoren om geladen deeltjes in de interplanetaire ruimte te meten.

### Wetenschappelijke instrumenten lander
De lander was uitgerust met:
- Radiohoogtemeter.
- Thermometers.
- Barometers (6). Omdat Venera 4 al een ruwe indicatie overseinde van de Venusiaanse dampkring, konden de Russen hun apparatuur verfijnen. Drie dubbel uitgevoerde barometers namen metingen in specifieke gebieden. Een ervan mat tussen 1 en 39 bar, de tweede tussen 0,66 en 26 bar en de derde tussen 0,13 en 6,6 bar.
- Reflectie densitometer.
- Detectoren voor chemische samenstelling van de dampkring. Omdat de twee sondes vrijwel tegelijk bij Venus aankwamen, had ieder een andere meetinstelling. De Venera 5 nam zijn metingen bij een luchtdruk van 0,6 en 5 bar terwijl Venera 6 hetzelfde deed bij een druk van 2 en 10 bar.
- Foto-elektrische sensors, om het Ashen licht te bestuderen. Het viel astronomen op, dat de duistere zijde van Venus af en toe oplicht. Hiervoor is nog steeds geen afdoende verklaring gevonden.

## Verloop van de vlucht

### Lancering en vlucht naar Venus
De Venera 5 werd gelanceerd op 5 januari 1969 met een A-2-e Molniya draagraket vanaf Bajkonoer. Tijdens de reis zocht de vluchtleiding 73 maal contact met het vaartuig. Op 14 maart volgde een baancorrectie, waarna de verkenner op 16 mei 1969 bij Venus arriveerde en de landingscapsule afstootte.

### Afdaling
De dichte atmosfeer reduceerde de snelheid tot 756 km/u. Vervolgens startten de metingen en zond de lander gedurende 53 minuten gegevens over temperatuur, luchtdruk en chemische samenstelling van de dampkring naar de Aarde. Helaas registreerden de foto-elektrische sensors slechts duisternis, op een zeer krachtig signaal na. Vier minuten voor het radiocontact verloren ging mat de sonde een lichtsterkte 50 maal krachtiger dan de andere lichtmetingen. Hiervoor zijn meerdere verklaringen; naast het eerste wetenschappelijk bewijs voor bliksem kan ook een breuk in de capsule verantwoordelijk zijn voor deze excessieve meting.

### Einde van de missie
Na 53 minuten, op een hoogte tussen 26 en 24 km en een luchtdruk van 26,1 bar, gaf de capsule de geest. De binnentemperatuur liep tijdens de afdaling op van 13°C tot 28°C. Niet de hoge temperatuur op Venus, maar de hoge luchtdruk was dus de oorzaak. Extrapolatie van diens gegevens wezen op een (foutieve) oppervlaktetemperatuur van 530°C bij een druk van 140 bar. De hoogte waarop het contact verloren ging en de gemeten samenstelling van de atmosfeer kwamen overeen met de resultaten van Venera 4. De hoop van de Sovjets, dat door de kleinere parachutes het vaartuig sneller af zou dalen en pas een stuk dichter bij de oppervlakte stuk zou gaan, bleek ijdel.

### Samenstelling van de atmosfeer
Meting hiervan geschiedde door twee verschillende instrumenten. Het toestel zocht naar koolstofdioxide, stikstof, het edelgas argon, zuurstof en waterdamp.
| Sensor | Gas                                 | Meting     |  |
| ------ | ----------------------------------- | ---------- |  |
| G-10   | CO2                                 | 97 ± 4%    |  |
| G-10   | N2 + Ar                             | < 3,5%     |  |
| G-10   | H2O: via soortelijke weerstand P2O5 | < 4 mg/l   |  |
| G-10   | H2O: via CaCl2 manometer            | ~ 11 mg/l  |  |
| G-8    | CO2: via KOH manometer              | > 60%      |  |
| G-8    | N2 + Ar                             | < 4%       |  |
| G-8    | O2                                  | 0,1%       |  |
| G-8    | H2O: via soortelijke weerstand P2O5 | > 0,7 mg/l |  |

1 · 2 · 3 · 4 · 5 · 6 · 7 · 8 · 9 · 10 · 11 · 12 · 13 · 14 · 15 · 16 · Vega 1 · Vega 2

title: Venera 5

wikitext:
{{Infobox onbemande ruimtevaart
| naam = ''Venera 5''
| afbeelding =
| onderschrift = De ''Venera 5'' met lander (zwarte bol)
| organisatie = Sovjet-Unie
| hoofdaannemer =
| missienaam = ''Venera 5''
| lanceringsdatum = 5 januari 1969
| lanceerbasis = Bajkonoer
| draagraket = A-2-e Molniya
| massa = Totaal 1130 kg, lander 405 kg
| doel = Venus
| fly by =
| baan om hemellichaam =
| aantal banen =
| landing hemellichaam = 16 mei 1969, op 18°[[Lengtegraad|O]] 3°[[Breedtegraad|Z]]
| verblijf hemellichaam = functioneerde 53 minuten in atmosfeer
| landing aarde =
| duur missie totaal = 5 januari - 16 mei 1969
}}

'''Venera 5''' (Russisch: Венера-5) was een [[Sovjet-Unie|Russische]] onbemande missie naar [[Venus (planeet)|Venus]] aan het einde van de zestiger jaren. Het doel van deze vlucht was onderzoek naar deze planeet te verrichten. Deze [[Ruimtesonde|sonde]] bestond uit een [[moederschip]] en een [[Lander (ruimtevaart)|lander]]. Deze missie werd samen met zusterschip ''[[Venera 6]]'' uitgevoerd om [[Atmosfeer (astronomie)|atmosferische]] gegevens te kunnen vergelijken.

== Wederzijdse uitwisseling van gegevens ==
[[Bestand:The Soviet Union 1969 CPA 3821 stamp (Space Probe, Space Capsule and Orbits).jpg|thumb|Russische postzegel ter ere van de ''Venera'' 5 en ''6'']]

=== Onduidelijke gegevens over atmosfeer ===
Ook na de geslaagde missies van voorganger ''[[Venera 4]]'' en ''[[Mariner 5]]'' konden [[Astronoom|astronomen]] nog steeds niet goed de precieze [[luchtdruk]] op onze buurplaneet bepalen. In maart 1968 kwamen zowel Russische als Amerikaanse deskundigen bijeen in [[Tucson]] om hun meetresultaten aan hun collegae voor te leggen. Het was een voorzichtige eerste poging tot samenwerking. De twee supermachten probeerden weliswaar ieder voor zich aan te tonen dat hun ruimtevaarttechnologie superieur was aan die van de tegenpartij, maar het kon weinig kwaad om voor toekomstige missies voort te borduren op voorgaande vluchten en verzamelde gegevens uit te wisselen: dat leverde beiden in dit geval slechts voordeel op. Deze conferentie kreeg navolging in [[Tokio]] (mei) en [[Kiev]] (oktober).

Men argumenteerde, dat beide sondes tijdens hun onderzoek de oppervlakte van Venus niet bereikten. Tegelijkertijd deden radarmetingen vanaf de [[Aarde (planeet)|Aarde]] nader onderzoek naar de exacte [[diameter]] van Venus. De Russen gaven weliswaar toe dat hun sonde het oppervlak niet bereikte, maar kwamen met de suggestie dat hun vaartuig wel degelijk op een, zij het zeer hooggelegen [[Plateau (geografie)|plateau]], kon zijn geland.

Een in die tijd toonaangevende deskundige, [[Carl Sagan]], weersprak de Russische claim. Hij beargumenteerde dat zo'n bergachtig gebied niet strookte met de gedane radarwaarnemingen. Bovendien hielden de radiosignalen van ''Venera 4'' op, voordat de luchtdruk de ontwerpspecificaties overschreed. Volgens Sagan raakten de batterijen van de capsule gewoon uitgeput tijdens de afdaling. De Russische delegatie gaf hem ten slotte gelijk.

Men legde de gegevens van ''Venera 4'' naast de radarwaarnemingen. Door [[extrapolatie]] kon nu een redelijke schatting van de juiste temperatuur en luchtdruk op Venus worden gedaan. Die kwam uit op een temperatuur van 427°[[Celsius|C]] en een luchtdruk van 75 [[Bar (druk)|bar]]. De Sovjetgeleerden maakten een eigen inschatting van de luchtdruk van 75 à 100 bar. De Russische verkenner was gebouwd op maximaal 25 bar omdat veel geleerden slechts een luchtdruk aan de oppervlakte van 18 bar verwachtten; de conclusie was dat de capsule nooit in functionerende toestand de oppervlakte kon hebben bereikt.

=== Gevolgen voor nieuwe Russische Venusvluchten ===
Het was de Russen nu duidelijk, dat hun ontwerp nooit in werkende toestand het Venusoppervlak zou bereiken. De nummers ''5'', ''6'' en ''[[Venera 7|7]]'' rustten ze daarom niet met specifieke instrumenten voor oppervlaktewaarneming uit. De Sovjetgeleerden maakten een eigen inschatting van de luchtdruk van 75 à 100 bar. De ''Venera'''s 5 en 6 waren slechts berekend op 25 bar; ''Venera 7'' was een extra zware uitvoering bestand tegen 180 bar, maar voerde daarom nauwelijks [[nuttige lading]] mee.

=== Aanpassingen ===
Doordat ''Venera 4'' te traag afdaalde door de onverwacht dichte atmosfeer, maakten ''5'' en ''6'' gebruik van kleinere remparachutes van 12 m². Hierdoor verliep de afdaling sneller, om te voorkomen dat de batterij aan boord uitgeput raakte voordat de Venusiaanse atmosfeer de capsule vernietigde.

Bovendien bleek het lanceervenster niet optimaal. De ''Venera 5'' zou Venus met hogere snelheid naderen dan gebruikelijk. Hierdoor namen de op de capsule inwerkende krachten tijdens de afremmingsfase toe. De versterkte landingscapsule kon 450 [[Valversnelling|g]] aan.

Daarnaast beschikte het moederschip over een verbeterde temperatuurregeling. Dit in eerste instantie onbetrouwbare systeem bleek de achilleshiel van de eerste drie vluchten. De radiatorpijpen (zichtbaar op het "hoedje" bovenop ''Venera 2'' en ''3'') gingen op de schop met als resultaat een eenvoudiger systeem.

== Technische specificaties ==
[[Bestand:The Soviet Union 1969 CPA 3820 stamp (USSR Emblems Dropped on Venus, Radiotelescope and Orbits).jpg|thumb|Postzegel met wapenschild van de U.S.S.R. en beeltenis van Lenin]]

=== Afmetingen en gewicht ===
Het moederschip was 3,5 m hoog bij een [[Spanwijdte (vlucht)|spanwijdte]] van 4 m met uitgeklapte [[Zonnepaneel|zonnepanelen]] en beschikte over een 2,3 m grote [[schotelantenne]]. De bolvormige lander had een diameter van 1 m en woog 405 kg. Het totaalgewicht van deze sonde tikte aan op 1130 kg.

De lander was met zowel een hulpparachute als remparachute uitgerust, om te verhinderen dat de remparachute niet naar behoren functioneerde. Daarnaast bevonden zich onder andere een ontvochtiger, versnellingsmeter, ventilator, isolatie en een schokdemper aan boord.

Ook de afdeling [[propaganda (communicatie)|Propaganda]] liet zich niet onbetuigd: het ruimteschip voerde een medaillon met het [[wapen van de Sovjet-Unie]] en een beeltenis van [[Vladimir Lenin|Lenin]] mee.

=== Wetenschappelijke instrumenten moederschip ===
Het moederschip beschikte over:
* [[Magnetometer]].
* [[Ultraviolet]] [[Lichtmeter|fotometer]].
* [[Kosmische straling]]s meter
* Detectoren om [[Elementair deeltje|geladen deeltje]]s in de [[Ruimte (astronomie)#Interplanetaire ruimte|interplanetaire ruimte]] te meten.

=== Wetenschappelijke instrumenten lander ===
De lander was uitgerust met:
* [[Radiohoogtemeter]].
* [[Thermometer]]s.
* [[Barometer]]s (6). Omdat ''Venera 4'' al een ruwe indicatie overseinde van de Venusiaanse dampkring, konden de Russen hun apparatuur verfijnen. Drie dubbel uitgevoerde barometers namen metingen in specifieke gebieden. Een ervan mat tussen 1 en 39 bar, de tweede tussen 0,66 en 26 bar en de derde tussen 0,13 en 6,6 bar.
* Reflectie densitometer.
* Detectoren voor chemische samenstelling van de dampkring. Omdat de twee sondes vrijwel tegelijk bij Venus aankwamen, had ieder een andere meetinstelling. De ''Venera 5'' nam zijn metingen bij een luchtdruk van 0,6 en 5 bar terwijl ''Venera 6'' hetzelfde deed bij een druk van 2 en 10 bar.
* Foto-elektrische sensors, om het [[Ashen licht]] te bestuderen. Het viel astronomen op, dat de duistere zijde van Venus af en toe oplicht. Hiervoor is nog steeds geen afdoende verklaring gevonden.

== Verloop van de vlucht ==
=== Lancering en vlucht naar Venus ===
De ''Venera 5'' werd gelanceerd op [[5 januari]] [[1969]] met een A-2-e Molniya [[draagraket]] vanaf [[Kosmodroom Bajkonoer|Bajkonoer]]. Tijdens de reis zocht de vluchtleiding 73 maal contact met het vaartuig. Op 14 maart volgde een baancorrectie, waarna de verkenner op [[16 mei]] [[1969]] bij Venus arriveerde en de landingscapsule afstootte.

=== Afdaling ===
De dichte atmosfeer reduceerde de snelheid tot 756 km/u. Vervolgens startten de metingen en zond de lander gedurende 53 minuten gegevens over temperatuur, luchtdruk en chemische samenstelling van de dampkring naar de Aarde. Helaas registreerden de foto-elektrische sensors slechts duisternis, op een zeer krachtig signaal na. Vier minuten voor het radiocontact verloren ging mat de sonde een lichtsterkte 50 maal krachtiger dan de andere lichtmetingen. Hiervoor zijn meerdere verklaringen; naast het eerste wetenschappelijk bewijs voor bliksem kan ook een breuk in de capsule verantwoordelijk zijn voor deze excessieve meting.

=== Einde van de missie ===
Na 53 minuten, op een hoogte tussen 26 en 24 km en een luchtdruk van 26,1 bar, gaf de capsule de geest. De binnentemperatuur liep tijdens de afdaling op van 13°C tot 28°C. Niet de hoge temperatuur op Venus, maar de hoge luchtdruk was dus de oorzaak. Extrapolatie van diens gegevens wezen op een (foutieve) oppervlaktetemperatuur van 530°C bij een druk van 140 bar. De hoogte waarop het contact verloren ging en de gemeten samenstelling van de atmosfeer kwamen overeen met de resultaten van ''Venera 4''. De hoop van de Sovjets, dat door de kleinere parachutes het vaartuig sneller af zou dalen en pas een stuk dichter bij de oppervlakte stuk zou gaan, bleek ijdel.

=== Samenstelling van de atmosfeer ===
Meting hiervan geschiedde door twee verschillende instrumenten. Het toestel zocht naar koolstofdioxide, stikstof, het [[edelgas]] argon, zuurstof en waterdamp.

{| align="left" rules="all" cellspacing="0" cellpadding="" style="border: 1px solid #999; border-right: 2px solid #999; border-bottom:2px solid #999; background: #f3fff3"
|-align=center style="background: #ddffdd"
! Sensor !! Gas !! Meting !!
|-style="background:#C6B2B2"
|-
| G-10 || [[Koolstofdioxide|CO2]] || 97 ± 4%
|-
| G-10 || [[Distikstof|N2]] + [[Argon|Ar]] || < 3,5%
|-
| G-10 || [[Water|H2O]]: via [[soortelijke weerstand]] [[Difosforpentoxide|P2O5]] || < 4 mg/l
|-
| G-10 || H2O: via [[Calciumchloride|CaCl2 manometer]] || ~ 11 mg/l
|-
| G-8 || CO2: via [[Kaliumhydroxide|KOH]] manometer || > 60%
|-
| G-8 || N2 + Ar || < 4%
|-
| G-8 || [[Dizuurstof|O2]] || 0,1%
|-
| G-8 || H2O: via soortelijke weerstand P2O5 || > 0,7 mg/l
|}

{{Appendix|1=bron|2=
* ''Geïllustreerde encyclopedie van de ruimtevaart'', {{ISBN|90 210 0597 2}}, 1982, blz. 140 & 150
* ''Van Spoetnik tot Spaceshuttle'', {{ISBN|90 6010 429-3}}, 1980, 4e druk, blz. 120 & 122
* ''Een kwart eeuw ruimtevaart'', {{ISBN|90 6533 008 9}}, 1982, blz. 204 & 205
* {{en}}[http://nssdc.gsfc.nasa.gov/nmc/spacecraftDisplay.do?id=1969-001A ''Venera 5''] op NSSDC NASA, geraadpleegd 22 maart 2013
* {{en}}[https://web.archive.org/web/20100730142430/http://sse.jpl.nasa.gov/missions/profile.cfm?Sort=Nation&Nation=USSR&MCode=Venera_05 Korte, bondige beschrijving ''Venera 5''-missie] op NASA Solar System Exploration, geraadpleegd 22 maart 2013
* {{en}}[https://web.archive.org/web/20120122024239/http://sse.jpl.nasa.gov/missions/profile.cfm?Sort=Nation Eenvoudige technische beschrijving ''Venera 5''] op NASA Solar System Exploration, geraadpleegd 22 maart 2013
* {{en}}[http://www.mentallandscape.com/V_Lavochkin1.htm Technische beschrijving ''Venera 5''] op MentalLandscape.com, geraadpleegd 22 maart 2013
}}
{{Commonscat|Venera 5}}
{{Navigatie Veneraprogramma}}

{{DEFAULTSORT:Venera 05}}
[[Categorie:Ruimtesonde]]
[[Categorie:Ruimtevaart naar Venus]]
[[Categorie:Ruimtevaart in 1969]]

title: Venera 5

Organisatie: Sovjet-Unie

Missienaam: Venera 5

Lanceringsdatum: 5 januari 1969

Lanceerbasis: Bajkonoer

Draagraket: A-2-e Molniya

Massa: Totaal 1130 kg, lander 405 kg

Doel: Venus

Verblijf hemellichaam: functioneerde 53 minuten in atmosfeer

Duur missie totaal: 5 januari - 16 mei 1969

Portaal: Ruimtevaart · Astronomie


text:
# Michaël Mercator (1491-1544)
Michaël, Michael of Michiel Mercator, (Venlo, 1491 – aldaar, 1544) was een instrumentenmaker (waaronder orgels) en tevens graveur van penningen, goud- en zilversmid. Mercator heette vermoedelijk eigenlijk Cremer of Cremers.
In 1527 tot 1541 was hij in dienst bij de Engelse koning Hendrik VIII als instrumentmaker en  diplomaat. Voor bewezen diensten werd hij in 1539 door Hendrik VIII tot ridder verheven. Hij was mogelijk onderhandelaar voor het huwelijk van Hendrik VIII en Anna van Kleef in 1540.
In Venlo is de Mercatorstraat naar hem vernoemd.
Adema · Gebroeders Van der Aa · Jacobus Armbrost · Bakker & Timmenga · Johann Bätz · Jonathan Bätz · Joseph Binvignat · Sander Booij · Martin Butter · Van Dam · Matthijs van Deventer · Geert Pieters Dik · Johannes Duyschot · Roelof Barentszn Duyschot · Bernhardt Edskes · Marten Eertman · Gerardus Elberink · Elbertse · Antoon van Elen · Flentrop · Dirk Flentrop · Heinrich Hermann Freytag · Rudolf Garrels · Justus Geerkens · Pieter Geerkens · Gradussen · Albertus van Gruisen · Willem van Gruisen · Nicolaas van Hagen · Willem Hardorff · Hendrik Hermanus Hess · Jan van den Heuvel · Jan Adolf Hillebrand · Albertus Antoni Hinsz · Bernard Petrus van Hirtum · Nicolaas van Hirtum · Cornelis Hoornbeek · Klop Orgels & Klavecimbels · Hermanus Knipscheer · Johan Frederik Kruse · Ernst Leeflang · Lohman · Jan van Loo · Michaël Maarschalkerweerd · Pieter Maarschalkerweerd · Abraham Meere · Roelf Meijer · Michaël Mercator · Carl Friedrich August Naber · Familie Niehoff · Cornelis van Oeckelen · Petrus van Oeckelen · Detlef Onderhorst · Pels & Van Leeuwen · Pereboom & Leijser · Elbert Pluer · Radersma · Joachim Reichner  · Reil · Cornelis Rogier · Mense Ruiter · Conradus Ruprecht II · Hans Wolff Schonat · Franciscus Cornelius Smits · Frans Casper Snitger · Johannes Stephanus Strümphler · Johannes Wilhelmus Timpe · Valckx & Van Kouteren · Kam & Van der Meulen · Henk Veeningen · Matthijs Verhofstadt · Vermeulen · Verschueren · Johannes Vollebregt · Jacobus Vollebregt · Van Vulpen · Christian Gottlieb Friedrich Witte · Johan Frederik Witte · Lodewijk Ypma · Jacobus Zeemans
Zuid-Nederlands orgelbouwer (voor 1830)

wikiname: nlwiki

title: Michaël Mercator (1491-1544)

in_language: nl

wikitext:
[[Bestand:Michael Mercator (1491-1544) 2.jpg|thumb|Penning met het zelfportret van Mercator, gemaakt in 1539]]
[[Bestand:TMNK 00100.jpg|miniatuur|Zilveren penning uit 1539 met het portret van Michael Mercator.]]
'''Michaël''', '''Michael''' of '''Michiel Mercator,'''<ref name=DBNL>Vaderlandsch museum voor Nederduitsche letterkunde, oudheid en geschiedenis. Deel 1: [https://www.dbnl.org/tekst/_vad004vade01_01/_vad004vade01_01_0018.php Numismatiek]. [https://web.archive.org/web/20240803115054/https://www.dbnl.org/tekst/_vad004vade01_01/_vad004vade01_01_0018.php Gearchiveerd] op 3 augustus 2024.</ref> ([[Venlo (stad)|Venlo]], [[1491]] – aldaar, [[1544]]) was een [[Muziekinstrumentenmaker|instrumentenmaker]] (waaronder [[orgel]]s) en tevens [[graveur]] van penningen, goud- en zilversmid. Mercator heette vermoedelijk eigenlijk Cremer of Cremers.<ref>[http://books.google.nl/books?ei=KKgsTazlBcybOqzj4OAK&ct=result&id=XlQXAQAAIAAJ&dq=Mercator+Michael+organ&q=Mercator#search_anchor Utrechtse orgelhistorische verkenningen]</ref><ref>[http://books.google.nl/books?id=uexrDtt7JKEC&pg=PA31&dq=Mercator+Michael+organ&hl=nl&ei=KKgsTazlBcybOqzj4OAK&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=5&ved=0CDcQ6AEwBA#v=onepage&q=Mercator&f=false The History of the English Organ]</ref><ref>[http://books.google.nl/books?id=B2gNAAAAIAAJ&q=Mercator+Michael+organ&dq=Mercator+Michael+organ&hl=nl&ei=KKgsTazlBcybOqzj4OAK&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=3&ved=0CC8Q6AEwAg University musical encyclopedia]</ref>

In 1527 tot 1541 was hij in dienst bij de Engelse koning [[Hendrik VIII van Engeland|Hendrik VIII]] als instrumentmaker en  diplomaat. Voor bewezen diensten werd hij in 1539 door Hendrik VIII tot ridder verheven.<ref>[https://www.dbnl.org/tekst/molh003nieu02_01/molh003nieu02_01_1606.php "Mercator, Michael] in P.J. Blok, P.C. Molhuysen, ''Nieuw Nederlandsch biografisch woordenboek''. Deel 2(1912). [https://web.archive.org/web/20240803115054/https://www.dbnl.org/tekst/molh003nieu02_01/molh003nieu02_01_1606.php Gearchiveerd] op 3 augustus 2024.</ref><ref>[http://books.google.com/books?id=tPJVxZu8btoC&pg=PA150&dq=%22michael+mercator%22+Henry&hl=nl&ei=VrssTcjFFczqOcDvodgK&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=3&sqi=2&ved=0CDEQ6AEwAg#v=onepage&q=%22michael%20mercator%22%20Henry&f=false Sir Francis Drake and the famous voyage]</ref> Hij was mogelijk onderhandelaar voor het huwelijk van Hendrik VIII en [[Anna van Kleef (1515-1557)|Anna van Kleef]] in 1540.<ref>[https://www.teylersmuseum.nl/ Teylers Museum]</ref>

In Venlo is de [[Mercatorstraat (Venlo)|Mercatorstraat]] naar hem vernoemd.

{{Appendix}}
{{Navigatie orgelbouwers Nederland}}
{{Commonscat|Michael Mercator (engraver)}}

{{DEFAULTSORT:Mercator, Michael}}
[[Categorie:Zuid-Nederlands graveur (voor 1830)]]
[[Categorie:Zuid-Nederlands orgelbouwer (voor 1830)]]
[[Categorie:Kunst in Venlo]]
[[Categorie:Persoon in de Nederlanden in de 16e eeuw]]


text:
# Airaphilus chotanicus
Airaphilus chotanicus is een keversoort uit de familie spitshalskevers (Silvanidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1898 gepubliceerd door Andrej Petrovitsj Semjonov-Tjan-Sjanski.

title: Airaphilus chotanicus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Airaphilus chotanicus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Spitshalskevers|Silvanidae]] (Spitshalskevers)
| geslacht = ''[[Airaphilus]]''
| w-naam = ''Airaphilus chotanicus''
| auteur = [[Andrej Petrovitsj Semjonov-Tjan-Sjanski|Semenov]]
| datum = 1898
| haakjes =
| origineel =
}}

'''''Airaphilus chotanicus''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[spitshalskevers]] (Silvanidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1898 gepubliceerd door [[Andrej Petrovitsj Semjonov-Tjan-Sjanski]].<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref>

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|10}}

[[Categorie:Airaphilus|chotanicus]]

title: Airaphilus chotanicus

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Silvanidae (Spitshalskevers)

Geslacht: Airaphilus

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Stenoma phaula
Stenoma phaula is een vlinder uit de familie van de sikkelmotten (Oecophoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Walsingham.

title: Stenoma phaula

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Stenoma phaula''
| afbeelding =
| familie = [[Sikkelmotten|Oecophoridae]] (Sikkelmotten)
| onderfamilie = [[Stenomatinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Stenoma]]''
| w-naam = ''Stenoma phaula''
| auteur = Walsingham
| datum = 1912
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Stenoma phaula''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Sikkelmotten|sikkelmotten (Oecophoridae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Walsingham.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|08}}

[[Categorie:Stenoma|phaula]]

title: Stenoma phaula

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Oecophoridae (Sikkelmotten)

Onderfamilie: Stenomatinae

Geslacht: Stenoma

title: Soort


text:
# Leucoma submarginata
Leucoma submarginata is een vlinder uit de familie spinneruilen (Erebidae), onderfamilie donsvlinders (Lymantriinae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1855 door Walker.
De soort komt voor in tropisch Afrika.

title: Leucoma submarginata

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Leucoma submarginata''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Spinneruilen|Erebidae]] (Spinneruilen)
| onderfamilie = [[Donsvlinders|Lymantriinae]] (Donsvlinders)
| geslacht = ''[[Leucoma]]''
| w-naam = ''Leucoma submarginata''
| auteur = Walker
| datum = 1855
| haakjes = ja
| species =
| commons =
}}
'''''Leucoma submarginata''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[spinneruilen]] (Erebidae), onderfamilie [[donsvlinders]] (Lymantriinae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1855 door Walker.

De soort komt voor in [[Afrotropisch gebied|tropisch Afrika]].

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|2012-DePrins-DePrins}} [bezocht 15-3-2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|03|15}}

[[Categorie:Leucoma|submarginata]]
[[Categorie:Dier uit het Afrotropisch gebied]]

title: Leucoma submarginata

Familie: Erebidae (Spinneruilen)

Onderfamilie: Lymantriinae (Donsvlinders)

Geslacht: Leucoma

title: Soort


text:
# Wadi Al Hayaa
Wadi Al Hayaa is een gemeente (Shabiyah) in Libië.
Wadi Al Hayaa telde in 2006 72.587 inwoners op een oppervlakte van 31.890 km².
Benghazi ·
Al Butnan ·
Derna ·
Ghat ·
Al Jabal al Akhdar ·
Al Jabal al Gharbi ·
Al Jfara ·
Al Jufrah ·
Al Kufrah ·
Al Marj ·
Misratah ·
Al Murgub ·
Murzuq ·
Nalut ·
An Nuqat al Khams ·
Sabha ·
Sirte ·
Tripoli ·
Wadi Al Hayaa ·
Wadi Al Shatii ·
Al Wahat ·
Az Zawiyah

title: Wadi Al Hayaa

wikitext:
{{Infobox plaats in Libië
| land = Libië
| soort = Gemeente
| naam = Wadi Al Hayaa
| altnaam = وادي الحياة
| inwoners = 72.587
| census = 2006
| oppervlakte = 31.890
| dichtheid = 2,3
| map = Wadi_al_Hayaa_in_Libya.svg
| website =
}}
'''Wadi Al Hayaa''' is een [[Gemeentes van Libië|gemeente]] (''Shabiyah'') in [[Libië]].
Wadi Al Hayaa telde in 2006 72.587 inwoners op een oppervlakte van 31.890 km².

{{Beginnetje|landen & volken|land=Libië|2=2009|3=01|4=18}}{{Navigatie gemeenten Libië}}
[[Categorie:Gemeente in Libië]]

title: Wadi Al Hayaa · وادي الحياة

title: Algemeen

Portaal: Afrika


text:
# President van de rechtbank
De president van de rechtbank is een rechter die de dagelijkse leiding over een rechtbank als geheel heeft. In België spreekt men niet van een president, maar wordt de titulatuur voorzitter van de rechtbank gebruikt.

## In alledaagse praktijk
Alhoewel de president feitelijk de 'baas' is, kan hij geen andere rechters ontslaan en heeft hij geen invloed op beslissingen van andere rechters.
De president houdt zich hoofdzakelijk bezig met het uniformeren van de rechtspraak binnen zijn rechtbank. Tevens worden nieuwe rechters door de president 'geïnstalleerd' tijdens een buitengewone, openbare zitting. Bij de meeste rechtbanken is het gebruik dat de president eveneens de griffiers beëdigt.
Ook worden door de president rechters aangewezen tot rechter-commissaris, die worden aangewezen voor een doel:
- in een surséance van betaling of een faillissement wordt een rechter-commissaris benoemd, die toezicht houdt op de voortgang van de afwikkeling van de boedel en op de handelingen van de curator;
- in een strafzaak had de rechter-commissaris tot taak het leiden van het strafrechtelijk vooronderzoek, dat wil zeggen het onderzoek dat aan de openbare terechtzitting voorafgaat;
- in een civiele zaak wordt soms een rechter-commissaris benoemd voor het houden van een (voorlopig) getuigenverhoor in de zaak buiten de openbare terechtzitting om.

## In wettelijke zin
In België (en tot voor kort in Nederland) mag alleen de president van de rechtbank korte gedingen behandelen. Een kort geding is een rechtszaak waarin twee partijen op een zeer korte termijn een beslissing nodig hebben over het geschil wat zij gezamenlijk hebben. Denk hierbij bijvoorbeeld aan een kort geding dat wordt aangespannen tussen een werkgever en de werknemersbond, die een staking voorbereidt.

## Vicepresident
De vicepresident is de persoon die de president vervangt bij diens afwezigheid. Een rechtbank kan meerdere vicepresidenten hebben.

title: President van de rechtbank

wikitext:
De '''president van de rechtbank''' is een [[rechter]] die de dagelijkse leiding over een [[rechtbank]] als geheel heeft. In België spreekt men niet van een president, maar wordt de titulatuur [[Voorzitter (rechtbank)|''voorzitter van de rechtbank'']] gebruikt.

==In alledaagse praktijk==
Alhoewel de president feitelijk de 'baas' is, kan hij geen andere [[rechter]]s ontslaan en heeft hij geen invloed op beslissingen van andere rechters.

De president houdt zich hoofdzakelijk bezig met het uniformeren van de rechtspraak binnen zijn rechtbank. Tevens worden nieuwe rechters door de president 'geïnstalleerd' tijdens een buitengewone, openbare zitting. Bij de meeste rechtbanken is het gebruik dat de president eveneens de [[griffier (rechtbank)|griffiers]] beëdigt.

Ook worden door de president rechters aangewezen tot [[rechter-commissaris]], die worden aangewezen voor een doel:
* in een [[surséance van betaling]] of een [[faillissement]] wordt een rechter-commissaris benoemd, die toezicht houdt op de voortgang van de afwikkeling van de [[Inboedel|boedel]] en op de handelingen van de [[curator (juridisch)|curator]];
* in een [[strafzaak]] had de rechter-commissaris tot taak het leiden van het [[Gerechtelijk vooronderzoek|strafrechtelijk vooronderzoek]], dat wil zeggen het onderzoek dat aan de [[openbare terechtzitting]] voorafgaat;
* in een [[civiele zaak]] wordt soms een rechter-commissaris benoemd voor het houden van een (voorlopig) [[getuigenverhoor]] in de zaak buiten de openbare terechtzitting om.

==In wettelijke zin==
In België (en tot voor kort in Nederland) mag alleen de president van de rechtbank korte gedingen behandelen. Een [[kort geding]] is een rechtszaak waarin twee partijen op een zeer korte termijn een beslissing nodig hebben over het geschil wat zij gezamenlijk hebben. Denk hierbij bijvoorbeeld aan een kort geding dat wordt aangespannen tussen een werkgever en de werknemersbond, die een staking voorbereidt.

==Vicepresident==
De vicepresident is de persoon die de president vervangt bij diens afwezigheid. Een rechtbank kan meerdere vicepresidenten hebben.

==Externe links==
* [http://www.rechtspraak.nl Zie Rechtspraak.nl voor informatie over (het bestuur van) de rechtbanken in Nederland]

[[Categorie:Rechterlijke macht in Nederland]]
[[Categorie:Rechterlijke macht in België]]
[[Categorie:Ambtelijke titulatuur]]


text:
# Aartseparchie Tiruvalla
De aartseparchie Tiruvalla (Latijn: Tiruvallensis) is een Syro-Malankara-katholieke aartseparchie met als zetel Thiruvalla (ookwel geschreven als Tiruvalla), in India. De aartsbisschop van Tiruvalla is metropoliet van de kerkprovincie Tiruvalla, waartoe ook de volgende suffragane eparchieën behoren:
- Battery
- Muvattupuzha
- Puthur

## Geschiedenis
De aartseparchie werd opgericht op 11 juni 1932, als de eparchie Tiruvalla, en was suffragaan aan de aartseparchie Trivandrum. Op 15 mei 2006 werd het verheven tot metropolitane aartseparchie.

## Parochies
De aartseparchie had in 2020 een oppervlakte van 9.259 km2 en telde 5.153.400 inwoners waarvan 0,8% rooms-katholiek was.

## Ordinarii

### Bisschoppen
- Jacob Abraham Theophilos Kalapurakal (11 juni 1932 - 25 juli 1950)
- Severios Giuseppe Valakuzhyil (25 juli 1950 - 18 januari 1955)
- Athanasios Cheriyan Polachirakal (27 januari 1955 - 29 september 1977; hulpbisschop sinds 31 december 1953)
- Isaac Youhanon Koottaplakil (28 oktober 1978 - 28 april 1987)
- Geevarghese Timotheos Chundevalel (30 april 1988 - 29 maart 2003)

### Aartsbisschoppen
- Baselios Cleemis Thottunkal (bisschop: 11 september 2003, aartsbisschop: 15 mei 2006 - 10 februari 2007; grootaartsbisschop in 2007, kardinaal in 2012)
- Thomas Koorilos Chakkalapadickal (26 maart 2007 - heden; hulpbisschop: 9 mei 1997 - 15 januari 2003)
  - Philippos Stephanos Thottathil (hulpbisschop: 25 januari 2010 - 5 augustus 2017)

## Galerij van afbeeldingen
- Aartsbisschop Baselios Cleemis Thottunkal (2003-2007)
- Bisschop Geevarghese Timotheos Chundevalel (1988 - 2003)

Tiruvalla (aartseparchie) · Battery · Muvattupuzha · Puthur

title: Aartseparchie Tiruvalla

wikitext:
{{Infobox bisdom
| naaminlandstaal =
| afbeelding = St. John's Cathedral, Tiruvalla.jpg
| onderschrift = St. John-kathedraal in Thiruvalla in 2009
| bisschop = [[Thomas Koorilos Chakkalapadickal]] (aartsbisschop)
| titel =
| hulpbisschop =
| kathedraal = [[Kathedraal van Thiruvalla]]
| kapittel =
| vicaris-generaal =
| aartsbisdom =
| dekenaten =
| parochie = 134
| oppervlakte = 9.259 km²
| bevolking = 5.153.400 (31-12-2020)
| katholieken = 39.800 (31-12-2020)
| patroon =
| kaartbisdom =
| website =
}}
De '''aartseparchie Tiruvalla''' ([[Latijn]]: ''Tiruvallensis'') is een [[Syro-Malankara-Katholieke Kerk|Syro-Malankara-katholiek]]e [[eparchie|aartseparchie]] met als zetel [[Thiruvalla]] (ookwel geschreven als Tiruvalla), in [[India]]. De [[aartsbisschop]] van Tiruvalla is [[metropoliet]] van de kerkprovincie Tiruvalla, waartoe ook de volgende [[Suffragaan bisdom|suffragane eparchieën]] behoren:
* [[Eparchie Battery|Battery]]
* [[Eparchie Muvattupuzha|Muvattupuzha]]
* [[Eparchie Puthur|Puthur]]

== Geschiedenis ==
De aartseparchie werd opgericht op 11 juni 1932, als de eparchie ''Tiruvalla'', en was suffragaan aan de aartseparchie [[Grootaartseparchie Trivandrum|Trivandrum]]. Op 15 mei 2006 werd het verheven tot metropolitane aartseparchie.

== Parochies ==
De aartseparchie had in 2020 een oppervlakte van 9.259 km2 en telde 5.153.400 inwoners waarvan 0,8% rooms-katholiek was.

== Ordinarii ==
=== Bisschoppen ===
* [[Jacob Abraham Theophilos Kalapurakal]] (11 juni 1932 - 25 juli 1950)
* [[Severios Giuseppe Valakuzhyil]] (25 juli 1950 - 18 januari 1955)
* [[Athanasios Cheriyan Polachirakal]] (27 januari 1955 - 29 september 1977; hulpbisschop sinds 31 december 1953)
* [[Isaac Youhanon Koottaplakil]] (28 oktober 1978 - 28 april 1987)
* [[Geevarghese Timotheos Chundevalel]] (30 april 1988 - 29 maart 2003)

=== Aartsbisschoppen ===
* [[Baselios Cleemis|Baselios Cleemis Thottunkal]] (bisschop: 11 september 2003, aartsbisschop: 15 mei 2006 - 10 februari 2007; grootaartsbisschop in 2007, kardinaal in 2012)
* [[Thomas Koorilos Chakkalapadickal]] (26 maart 2007 - heden; hulpbisschop: 9 mei 1997 - 15 januari 2003)
** [[Philippos Stephanos Thottathil]] (hulpbisschop: 25 januari 2010 - 5 augustus 2017)

== Galerij van afbeeldingen ==
<gallery>
Cardinal Baselios Cleemis Cardinal Thottunkal.jpg|Aartsbisschop Baselios Cleemis Thottunkal (2003-2007)
Geevarghese Mar Timotheos 1996.jpg|Bisschop Geevarghese Timotheos Chundevalel (1988 - 2003)
</gallery>

{{Appendix|2=
*{{Citeer web|url=https://www.catholic-hierarchy.org/diocese/dtiml.html|titel=Archeparchy of Tiruvalla (Syro-Malabar)|auteur=|uitgever=catholic hierarchy|datum=2024|bezochtdatum=13 april 2024}}
*{{Citeer web|url=https://gcatholic.org/dioceses/diocese/tiru1.htm|titel=Syro-Malabar Metropolitan Archdiocese of Tiruvalla|auteur=|uitgever=GCatholic|datum=2024|bezochtdatum=13 april 2024}}
{{References}}
}}

{{Navigatie kerkprovincie Tiruvalla}}
{{Navigatie Katholieke Kerk India}}

[[Categorie:Katholiek aartsbisdom|Tiruvalla]]
[[Categorie:Bisdom in India|Tiruvalla]]
[[Categorie:Syro-Malankara-Katholieke Kerk]]

title: Basisgegevens

Kathedraal: Kathedraal van Thiruvalla

title: Hiërarchie

Bisschop: Thomas Koorilos Chakkalapadickal (aartsbisschop)

title: Statistieken

Portaal: Christendom


text:
# Bolesławiec (district)
Bolesławiec (powiat bolesławiecki) is een Pools district (powiat) in de woiwodschap Neder-Silezië. Het district heeft een oppervlakte van 1303,26 km² en telt 90.346 inwoners (2014).
De stad Bolesławiec staat vooral bekend om haar aardewerk, dat in vele winkels en bij de fabrieken te koop is. Daarnaast heeft ze een klein, maar mooi historisch centrum.

## Gemeenten
- Bolesławiec (Bunzlau) - stadgemeente
- Nowogrodziec (Naumburg am Queis) - stad- en landgemeente
- Bolesławiec - landgemeente
- Gromadka (Gremsdorf) - landgemeente
- Osiecznica (Wehrau) - landgemeente
- Warta Bolesławiecka (Alt Warthau) - landgemeente

Stadsdistricten:
Wrocław · Jelenia Góra · Legnica · Wałbrzych

Districten:
Bolesławiec · Dzierżoniów · Głogów · Góra · Jawor · Kamienna Góra · Karkonosze · Kłodzko · Legnica · Lubań · Lubin · Lwówek Śląski · Milicz · Oleśnica · Oława · Polkowice · Środa Śląska · Strzelin · Świdnica · Trzebnica · Wałbrzych · Wołów · Wrocław · Ząbkowice Śląskie · Zgorzelec · Złotoryja

Grootste steden:
Bielawa · Bolesławiec · Dzierżoniów · Głogów · Jelenia Góra · Legnica · Lubin · Oleśnica · Świdnica · Wałbrzych · Wrocław · Zgorzelec

title: Bolesławiec (district)

wikitext:
{{Infobox powiat Polen
| naam= Bolesławiec
| coatofarms= [[Bestand:POL powiat bolesławiecki COA.svg|80px]]
| vlagafbeelding= POL powiat bolesławiecki flag.svg
| provincie= [[Neder-Silezië (woiwodschap)|Neder-Silezië]]
| aantalgmina= 6
| oppervlak= 1303,26
| populatiedatum= 31-12-2014
| bevolking= 90.346
| dichtheid= 69,3
| web= [http://powiatboleslawiecki.pl powiatboleslawiecki.pl]
| map= [[Bestand:POL powiat bolesławiecki map.svg|260px]]
}}
'''Bolesławiec''' (''powiat bolesławiecki'') is een [[Lijst van Poolse districten|Pools district]] ([[powiat]]) in de [[woiwodschap]] [[Neder-Silezië (woiwodschap)|Neder-Silezië]]. Het district heeft een oppervlakte van 1303,26 km² en telt 90.346 inwoners (2014).

De stad [[Bolesławiec (stad)|Bolesławiec]] staat vooral bekend om haar aardewerk, dat in vele winkels en bij de fabrieken te koop is. Daarnaast heeft ze een klein, maar mooi historisch centrum.

== Gemeenten ==
*[[Bolesławiec (stad)|Bolesławiec]] (''Bunzlau'') - stadgemeente
*[[Nowogrodziec]] (''Naumburg am Queis'') - stad- en landgemeente
*[[Bolesławiec (gemeente in powiat Bolesławiecki)|Bolesławiec]] - landgemeente
*[[Gromadka (gemeente)|Gromadka]] (''Gremsdorf'') - landgemeente
*[[Osiecznica (gemeente)|Osiecznica]] (''Wehrau'') - landgemeente
*[[Warta Bolesławiecka (gemeente)|Warta Bolesławiecka]] (''Alt Warthau'') - landgemeente

{{Commonscatklein|Powiat bolesławiecki}}
{{Navigatie woiwodschap Neder-Silezië}}

[[Categorie:District in Neder-Silezië]]

title: Situering

Land: Polen

Woiwodschap: Neder-Silezië

title: Gegevens

Bron: Pools Bureau voor Statistiek


text:
# Suite nr. 3 voor viool, altviool en strijkorkest
De Suite nr. 3 voor viool, altviool en strijkorkest is een compositie van Kurt Atterberg.

## Ontstaan en opzet
Atterberg componeerde in 1917 toneelmuziek voor Maurice Maeterlincks Zuster Beatrijs met als instrumentatie viool, altviool en orgel. Van de muziek is echter maar weinig meer bekend. Dat staat lijnrecht tegenover de suite, die Atterberg uit zijn totale muziek haalde: het werd een van zijn populairste stukken in Zweden. In de rest van de wereld is het werkje nauwelijks bekend.
De suite bestaat uit drie delen:
- Prelude, adagio
- Pantomime, moderato
- Vision, allegro moderato

## Discografie
- Uitgave Swedish Society: Stig Westerberg leidde leden van het Symfonieorkest van de Zweedse Radio met solisten Mircea Saulesco (viool) en Gideon Roehr (altviool)
- Uitgave BIS Records: Jan-Olof Wedin leidde het Stockholm Sinfonietta
- Uitgave Naxos:
  - Petter Sundqvist leidde het Kamerorkest van Zweden
  - Bjarte Engesett leidde het Dalasinfoniettan

wikitext:
{{Infobox compositie
| titel= Suite nr. 3 voor viool, altviool en strijkorkest<br/>Svit nr. 3 för violin, viola och stråkar
| afbeelding=
| tekst=
| componist= [[Kurt Atterberg]]
| soortcompositie= [[suite (muziek)|suite]]
| geschrevenvoor= strijkorkest
| toonsoort=
| opusnummer= 19.1
| andereaanduiding=
| gecomponeerdin= 1917-1918
| première= 1918
| opgedragenaan=
| duur= 13 minuten
| vorige= opus 18: Suite nr. 1: Storm
| volgende= opus 19.2: Chinese suite
| oeuvre=
| afbeelding2=
| onderschrift2=
}}

De '''Suite nr. 3 voor viool, altviool en strijkorkest''' is een [[compositie (muziek)|compositie]] van [[Kurt Atterberg]].

== Ontstaan en opzet ==
Atterberg componeerde in 1917 toneelmuziek voor [[Maurice Maeterlinck]]s ''[[Zuster Beatrijs]]'' met als instrumentatie [[viool]], [[altviool]] en [[orgel]]. Van de muziek is echter maar weinig meer bekend. Dat staat lijnrecht tegenover de [[suite (muziek)|suite]], die Atterberg uit zijn totale muziek haalde: het werd een van zijn populairste stukken in Zweden. In de rest van de wereld is het werkje nauwelijks bekend.

De suite bestaat uit drie delen:
* [[Prelude (klassieke muziek)|Prelude]], [[adagio (muziektempo)|adagio]]
* Pantomime, [[moderato]]
* Vision, [[allegro moderato]]

== Discografie ==
*Uitgave [[Swedish Society]]: Stig Westerberg leidde leden van het [[Symfonieorkest van de Zweedse Radio]] met solisten Mircea Saulesco (viool) en Gideon Roehr (altviool)
*Uitgave [[BIS Records]]: Jan-Olof Wedin leidde het [[Stockholm Sinfonietta]]
*Uitgave [[Naxos (platenlabel)|Naxos]]:
**Petter Sundqvist leidde het Kamerorkest van Zweden
**Bjarte Engesett leidde het Dalasinfoniettan

{{Appendix|2=
*Uitgave Swedish Society
*naxos.com
}}

[[Categorie:Suite]]
[[Categorie:Compositie van Kurt Atterberg]]
[[Categorie:Compositie voltooid in 1918]]

title: Suite nr. 3 voor viool, altviool en strijkorkest · Svit nr. 3 för violin, viola och stråkar

Componist: Kurt Atterberg

Soort compositie: suite

Gecomponeerd voor: strijkorkest

Duur: 13 minuten

Vorige werk: opus 18: Suite nr. 1: Storm

Volgende werk: opus 19.2: Chinese suite

Portaal: Klassieke muziek


text:
# Anthemus africaspidis
Anthemus africaspidis is een vliesvleugelig insect uit de familie Encyrtidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1950 door Ghesquière.

title: Anthemus africaspidis

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Anthemus africaspidis''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Encyrtidae]]
| geslacht = ''[[Anthemus]]''
| w-naam = ''Anthemus africaspidis''
| auteur = Ghesquière
| datum = 1950
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Anthemus africaspidis''''' is een [[Vliesvleugeligen|vliesvleugelig insect]] uit de familie [[Encyrtidae]]. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1950 door Ghesquière.

{{Appendix|2=
* [http://www.nhm.ac.uk/research-curation/research/projects/chalcidoids/database/validName.dsml?index=ValidName&searchPageURL=indexValidName.dsml&Familyqtype=equals&Family=&Genusqtype=equals&Genus=Anthemus&Speciesqtype=equals&Species=africaspidis {{Ts.|Noyes, J.S.}} (2012). Universal Chalcidoidea Database. World Wide Web electronic publication. http://www.nhm.ac.uk/chalcidoids. Version as of June 2012]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Anthemus|africaspidis]]

title: Anthemus africaspidis

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Encyrtidae

Geslacht: Anthemus

title: Soort


text:
# NGC 5579
NGC 5579 is een spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Ossenhoeder. Het hemelobject werd op 1 mei 1785 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.

## Synoniemen
- UGC 9180
- MCG 6-32-2
- ZWG 191.80
- ZWG 192.3
- Arp 69
- VV 142
- PGC 51236

title: NGC 5579

wikitext:
{{Infobox DeepSpaceObject
| naam = NGC 5579
| afbeelding = SDSS NGC 5579.png
| onderschrift =
| sterrenbeeld = [[Ossenhoeder (sterrenbeeld)|Ossenhoeder]]
| type = [[Spiraalvormig sterrenstelsel]] (Sc)
| messiernaam =
| ngcnaam = NGC 5579
| RK = 14u20m26,4s
| DEC = +35° 11' 21"
| magnitude = 13,7 [[Magnitude|mag]]
| afstand =
| afmeting = 1,9' × 1,4'
| diameter =
| massa =
| aantalsterren =
| leeftijd =
| condensatieklasse =
| dichtheidsklasse =
| overig =
| roodverschuiving = 0,01199
| radiëlesnelheid = 3573
}}
'''[[New General Catalogue|NGC]] 5579''' is een [[spiraalvormig sterrenstelsel]] in het [[sterrenbeeld]] [[Ossenhoeder (sterrenbeeld)|Ossenhoeder]]. Het hemelobject werd op [[1 mei]] [[1785]] ontdekt door de Duits-Britse astronoom [[William Herschel]].

== Synoniemen ==
* [[Uppsala General Catalogue of Galaxies|UGC]] 9180
* [[Morphological Catalogue of Galaxies|MCG]] 6-32-2
* [[Catalogue of Galaxies and of Clusters of Galaxies|ZWG]] 191.80
* [[Catalogue of Galaxies and of Clusters of Galaxies|ZWG]] 192.3
* [[Atlas of Peculiar Galaxies|Arp]] 69
* [[Atlas and Catalogue of interacting galaxies|VV]] 142
* [[Principal Galaxies Catalogue|PGC]] 51236

== Zie ook ==
* [[Lijst van NGC-objecten]]

== Externe links ==
* {{en}} [http://nedwww.ipac.caltech.edu/cgi-bin/nph-objsearch?objname=NGC+5579 NASA/IPAC Extragalactic Database]
* {{en}} [http://simbad.u-strasbg.fr/simbad/sim-basic?Ident=NGC+5579 SIMBAD Astronomical Database]
* {{en}} [http://spider.seds.org/ngc/revngcic.cgi?NGC5579 SEDS]

{{Navigatie NGC-objecten 5401-5600}}

{{DEFAULTSORT:NGC 5579}}
[[Categorie:NGC-object in Ossenhoeder]]
[[Categorie:Sterrenstelsel in Ossenhoeder]]

title: Sterrenbeeld Ossenhoeder

Type: Spiraalvormig sterrenstelsel (Sc)

Portaal: Astronomie


text:
# Wereldkampioenschap voetbal 2022 (halve finale) Argentinië - Kroatië
De wedstrijd tussen Argentinië en Kroatië in de halve finales van het wereldkampioenschap voetbal 2022 werd op 13 december 2022 gespeeld in het Lusailstadion te Lusail. Het duel was de eerste wedstrijd van de halve finales van het toernooi.
Argentinië won de wedstrijd met 3–0 door doelpunten van Lionel Messi en Julián Álvarez (2x) en plaatste zich zo voor de finale van het WK in Qatar.

## Voorafgaand aan de wedstrijd
- Argentinië is de nummer 3 van de wereld, Kroatië de nummer 15.
- Argentinië plaatste zich voor de laatste vier door Nederland uit te schakelen, Kroatië won van Brazilië. Beiden deden dat na strafschoppen.
- Argentinië plaatste zich vijf keer eerder voor de WK-finale en won tweemaal (1978, 1986).
- Kroatië behaalde één keer eerder de WK-finale (2018), die het verloor van Frankrijk.
- Bij het vorige WK in 2018 kwamen de twee landen elkaar tegen in de groepsfase, Kroatië won met 0–3.

## Wedstrijddetails
| Datum                | 13 december 2022      | 13 december 2022      |
| Wedstrijdnummer      | 61                    | 61                    |
| Stadion              | Lusailstadion, Lusail | Lusailstadion, Lusail |
| Toeschouwers         | 88.996                | 88.996                |
| Scheidsrechter       | Daniele Orsato        | Daniele Orsato        |
| Man van de wedstrijd | Lionel Messi          | Lionel Messi          |

| Argentinië                                                                                | 3 – 0        | Kroatië                                                                                |
| Lionel Messi 34' (pen.) Julián Álvarez 39', 69' (Lionel Messi )                                                                                | goals        |                                                                                |
| Lionel Scaloni                                                                                | bondscoach   | Zlatko Dalić                                                                                |
| Emiliano Martínez Nahuel Molina 86' Cristian Romero Nicolás Otamendi Nicolás Tagliafico Rodrigo De Paul 74' Enzo Fernández Leandro Paredes 62' Alexis Mac Allister 86' Lionel Messi Julián Álvarez 74'  | opstellingen | Dominik Livaković Josip Juranović Dejan Lovren Joško Gvardiol 46' Borna Sosa 81' Luka Modrić 50' Marcelo Brozović Mateo Kovačić 46' Mario Pašalić 72' Andrej Kramarić Ivan Perišić                           |
| Lisandro Martínez 62' Paulo Dybala 74' Exequiel Palacios 74' Ángel Correa 86' Juan Foyth 86' Franco Armani Gerónimo Rulli Germán Pezzella Ángel Di María Thiago Almada Guido Rodríguez Lautaro Martínez | wissels      | 46' Mislav Oršić 46' Nikola Vlašić 50' Bruno Petković 72' Marko Livaja 81' Lovro Majer Ivo Grbić Ivica Ivušić Josip Stanišić Borna Barišić Martin Erlić Ante Budimir Josip Šutalo Luka Sučić Kristijan Jakić |
| Cristian Romero 68' Nicolás Otamendi 71'                                                                                | gele kaarten | 32' Dominik Livaković 32' Mateo Kovačić                                                                                |
|                                                                                |              |                                                                                |

wikitext:
{| class="infobox football" style="width: 16em; text-align: center;"
|-
! style="font-size: 16px; background: #BFD7FF; text-align: center;" colspan="2" | [[Wereldkampioenschap voetbal 2022|WK voetbal 2022]]
|-
| style="font-size: 16px;" |
{{AR-VLAG|50}} ||
{{HR-VLAG|50}}
|-
| style="font-size: 16px;" | '''[[Argentijns voetbalelftal (mannen)|Argentinië]] '''|| style="font-size: 16px;" | '''[[Kroatisch voetbalelftal (mannen)|Kroatië]]'''
|-
| style="font-size: 30px;" | '''3''' || style="font-size: 30px;" | '''0'''
|}
De wedstrijd tussen '''[[Argentijns voetbalelftal (mannen)|Argentinië]]''' en '''[[Kroatisch voetbalelftal (mannen)|Kroatië]]''' in de '''[[Wereldkampioenschap voetbal 2022#Halve finales|halve finales]]''' van het '''[[wereldkampioenschap voetbal 2022]]''' werd op 13 december 2022 gespeeld in het [[Lusailstadion]] te [[Lusail]]. Het duel was de eerste wedstrijd van de halve finales van het toernooi.

Argentinië won de wedstrijd met 3–0 door doelpunten van [[Lionel Messi]] en [[Julián Álvarez]] (2x) en plaatste zich zo voor de finale van het WK in Qatar.

== Voorafgaand aan de wedstrijd ==
* Argentinië is de nummer 3 van de wereld, Kroatië de nummer 15.
* Argentinië plaatste zich voor de laatste vier door Nederland uit te schakelen, Kroatië won van Brazilië. Beiden deden dat na strafschoppen.
* Argentinië plaatste zich vijf keer eerder voor de WK-finale en won tweemaal (1978, 1986).
* Kroatië behaalde één keer eerder de WK-finale (2018), die het verloor van Frankrijk.
* Bij het vorige WK in 2018 kwamen de twee landen elkaar tegen in de groepsfase, Kroatië won met 0–3.

== Wedstrijddetails ==
{| class="wikitable"
| Datum || colspan="2" | [[13 december]] [[2022]]
|-
| Wedstrijdnummer || colspan="2" | 61
|-
| Stadion || colspan="2" | [[Lusailstadion]], [[Lusail]]
|-
| Toeschouwers || colspan="2" | 88.996
|-
| Scheidsrechter || colspan="2" |{{IT-VLAG}} [[Daniele Orsato]]
|-
| Man van de wedstrijd || colspan="2" | {{AR-VLAG}} [[Lionel Messi]]
|}

{| cellspacing="1" style="width: 100%; max-width: 68em; font-size: 90%;"
!width=25%|
!width=10%|
!width=25%|
|-
|- style=font-size:90% valign="top" style="background:#B0D3FB;"
|align=right|'''{{ARGf-r}}'''
|align=center|'''3 – 0'''
|align=left|'''{{CROf}}'''
|- style=font-size:90% valign="top" style=background:#F0F0FF
|align=right|[[Lionel Messi]] {{goal|34|pen.}}
[[Julián Álvarez]] {{goal|39}}, {{goal|69}} ([[Lionel Messi]] {{Assist}})
|align=center|goals
|align=left|
|- style=font-size:90% valign="top" style=background:#F0E8FE
|align=right| [[Lionel Scaloni]] {{AR-VLAG}}
|align=center|bondscoach
|align=left| {{HR-VLAG}} [[Zlatko Dalić]]
|- style=font-size:90% valign="top" style=background:#F0F8FF
|align=right|[[Emiliano Martínez]]
 [[Nahuel Molina]] {{Wissel_uit|86}}
 [[Cristian Romero]]
 [[Nicolás Otamendi]]
 [[Nicolás Tagliafico]]
 [[Rodrigo De Paul]] {{Wissel_uit|74}}
 [[Enzo Fernández (2001)|Enzo Fernández]]
 [[Leandro Paredes]] {{Wissel_uit|62}}
 [[Alexis Mac Allister]] {{Wissel_uit|86}}
 [[Lionel Messi]] {{aanvoerder}}
 [[Julián Álvarez]] {{Wissel_uit|74}}
|align=center|opstellingen
|align=left|[[Dominik Livaković]]
 [[Josip Juranović]]
 [[Dejan Lovren]]
 [[Joško Gvardiol]]
 {{Wissel_uit|46}} [[Borna Sosa]]
 {{Wissel_uit|81}} {{aanvoerder}} [[Luka Modrić]]
 {{Wissel_in|50}} [[Marcelo Brozović]]
 [[Mateo Kovačić]]
 {{Wissel_uit|46}} [[Mario Pašalić]]
 {{Wissel_uit|72}} [[Andrej Kramarić]]
 [[Ivan Perišić]]
|- style=font-size:90% valign="top" style=background:#ccffcc
|align=right| [[Lisandro Martínez]] {{Wissel_in|62}}
 [[Paulo Dybala]] {{Wissel_in|74}}
 [[Exequiel Palacios]] {{Wissel_in|74}}
 [[Ángel Correa]] {{Wissel_in|86}}
 [[Juan Foyth]] {{Wissel_in|86}}
 [[Franco Armani]]
 [[Gerónimo Rulli]]
 [[Germán Pezzella]]
 [[Ángel Di María]]
 [[Thiago Almada]]
 [[Guido Rodríguez]]
 [[Lautaro Martínez]]
|align=center|wissels
|align=left| {{Wissel_in|46}} [[Mislav Oršić]]
 {{Wissel_in|46}} [[Nikola Vlašić]]
 {{Wissel_in|50}} [[Bruno Petković]]
 {{Wissel_in|72}} [[Marko Livaja]]
 {{Wissel_in|81}} [[Lovro Majer]]
 [[Ivo Grbić]]
 [[Ivica Ivušić]]
 [[Josip Stanišić]]
 [[Borna Barišić]]
 [[Martin Erlić]]
 [[Ante Budimir]]
 [[Josip Šutalo]]
 [[Luka Sučić]]
 [[Kristijan Jakić]]
|- style=font-size:90% valign="top" style=background:#F7F6A8
|align=right| Cristian Romero {{gele kaart|68}}
 Nicolás Otamendi {{gele kaart|71}}
|align=center|gele kaarten
|align=left| {{gele kaart|32}} Dominik Livaković
 {{gele kaart|32}} Mateo Kovačić
|-
| colspan="3" |
|}

== Zie ook ==
{{Tabel wedstrijden wereldkampioenschap voetbal 2022}}
{{Navigatie voetbalelftal Argentinië}}
{{Navigatie voetbalelftal Kroatië}}

[[Categorie:Wedstrijd op het wereldkampioenschap voetbal 2022|8]]
[[Categorie:Voetbalinterland Argentinië|Kroatië]]
[[Categorie:Voetbalinterland Kroatië|Argentinië]]

title: WK voetbal 2022

Vlag van Argentinië: Vlag van Kroatië

Argentinië: Kroatië


text:
# Ankita Raina
Ankita Raina (Ahmedabad, 11 januari 1993) is een tennisspeelster uit India.
Zij begon op vijfjarige leeftijd met het spelen van tennis.
Raina nam in 2014 en 2018 deel aan de Aziatische Spelen, waarbij ze in 2018 een bronzen medaille won.
Raina stond in 2018 voor het eerst in een WTA-finale, op het toernooi van Taipei, samen met landgenote Karman Thandi – hier veroverde zij haar eerste titel, door het Russische koppel Olga Dorosjina en Natela Dzalamidze te verslaan.
In 2021 had zij haar grandslamdebuut, op het dubbelspel van het Australian Open.
Voor India nam Raina tussen 2013 en 2021 deel aan de Fed Cup – zij behaalde daar een winst/verlies-balans van 23–19.

## Posities op deWTA-ranglijst
Positie per einde seizoen:
| jaar | rang enkelspel | rang dubbelspel |
| ---- | -------------- | --------------- |
| 2009 | 985            | –               |
|      |                |                 |
| 2011 | 811            | 619             |
| 2012 | 604            | 467             |
| 2013 | 294            | 525             |
| 2014 | 314            | 316             |
| 2015 | 247            | 317             |
| 2016 | 284            | 227             |
| 2017 | 283            | 187             |
| 2018 | 192            | 275             |
| 2019 | 184            | 131             |
| 2020 | 180            | 136             |

## Palmares
| Legenda                 |
| ----------------------- |
| Grandslamtoernooi       |
| Olympische Spelen       |
| Year-End Championships  |
| Premier Mandatory       |
| Premier Five / WTA 1000 |
| Premier / WTA 500       |
| International / WTA 250 |
| Challenger / WTA 125    |

### WTA-finaleplaatsen enkelspel
geen

### WTA-finaleplaatsen vrouwendubbelspel
| nr.              | finale     | toernooi      | ondergrond | partner           | tegenstandsters                   | score                   |         |
| ---------------- | ---------- | ------------- | ---------- | ----------------- | --------------------------------- | ----------------------- | ------- |
| gewonnen finales |            |               |            |                   |                                   |                         |         |
| 1.               | 2018-11-18 | WTA Taipei    | tapijt (i) | Karman Thandi     | Olga Dorosjina Natela Dzalamidze  | 6-3, 5-7, [12-12], opg. | details |
| 2.               | 2021-02-19 | WTA Melbourne | hardcourt  | Kamilla Rachimova | Anna Blinkova Anastasija Potapova | 2-6, 6-4, [10-7]        | details |
| verloren finales |            |               |            |                   |                                   |                         |         |
| geen             |            |               |            |                   |                                   |                         |         |

## Resultaten grandslamtoernooien
| Legenda | Legenda                          |
| ------- | -------------------------------- |
| g.t.    | geen toernooi gehouden           |
| l.c.    | lagere categorie                 |
| –       | niet deelgenomen                 |
| G       | uitgeschakeld in de groepsfase   |
| 1R      | uitgeschakeld in de eerste ronde |
| 2R      | uitgeschakeld in de tweede ronde |
| 3R      | uitgeschakeld in de derde ronde  |
| 4R      | uitgeschakeld in de vierde ronde |
| KF      | uitgeschakeld in de kwartfinale  |
| HF      | uitgeschakeld in de halve finale |
| F       | de finale verloren               |
| W       | het toernooi gewonnen            |
| w-v     | winst/verlies-balans             |

### Enkelspel
geen deelname

### Vrouwendubbelspel
| toernooi        | 2021 |
| --------------- | ---- |
| Australian Open | 1R   |
| Roland Garros   |      |
| Wimbledon       |      |
| US Open         |      |

title: Ankita Raina

wikitext:
{{Infobox tennisspeler
| naam                 =
| afbeelding=2018 Roland Garros Qualifying Tournament - 53.jpg
| onderschrift=
| bijnaam=
| nationaliteit        = {{IN}}
| geboorteplaats= [[Ahmedabad (stad)|Ahmedabad]]
| verblijfplaats=
| lengte=
| gewicht=
| profdebuut=
| met pensioen=
| slaghand=Rechts, dubbele backhand
| coach=Hemant Bendrey
| Enkeloverwinningen   = 0 WTA, 11 ITF
| Enkelhoogstepositie  = 160e (2 maart 2020)
| AustralianOpen=
| Roland Garros=
| Wimbledon=
| USOpen=
| Dubbeloverwinningen  = 2 WTA, 18 ITF
| Dubbelhoogstepositie = 93e (17 mei 2021)
| AustralianOpen_dubbel= 1e ronde (2021)
| Roland Garros_dubbel =
| Wimbledon_dubbel     =
| USOpen_dubbel        =
| updated= 17 mei 2021
}}
'''Ankita Raina''' ([[Ahmedabad (stad)|Ahmedabad]], 11 januari 1993) is een [[tennis]]speelster uit India.

Zij begon op vijfjarige leeftijd met het spelen van tennis.<ref name="ITF">ITF-profiel</ref>

Raina nam in [[Aziatische Spelen 2014|2014]] en [[Aziatische Spelen 2018|2018]] deel aan de Aziatische Spelen, waarbij ze in 2018 een bronzen medaille won.<ref>{{Citeer web |werk=Indian Express |titel=Asian Games 2018: Ankita Raina wins Bronze medal in Indonesia |auteur=Sports Desk |datum=2018-08-23 |url=https://indianexpress.com/article/sports/asian-games/ankita-raina-bronze-medal-india-indonesia-5320703/ |taal=en|archiefurl=https://web.archive.org/web/20201219143841/https://indianexpress.com/article/sports/asian-games/ankita-raina-bronze-medal-india-indonesia-5320703/|archiefdatum=19 december 2020|dodeurl=nee}}</ref>

Raina stond in 2018 voor het eerst in een WTA-finale, op het [[WTA-toernooi van Taipei 2018|toernooi van Taipei]], samen met landgenote [[Karman Thandi]] – hier veroverde zij haar eerste titel, door het Russische koppel [[Olga Dorosjina]] en [[Natela Dzalamidze]] te verslaan.

In 2021 had zij haar grandslamdebuut, op het [[Australian Open 2021 (vrouwendubbel)|dubbelspel van het Australian Open]].

Voor India nam Raina tussen 2013 en 2021 deel aan de [[Fed Cup]] – zij behaalde daar een winst/verlies-balans van 23–19.<ref>Fed Cup-profiel</ref>

== Posities op de [[Women's Tennis Association|WTA]]-ranglijst ==
Positie per einde seizoen:
{| class="wikitable" style="text-align:right;"
!width="70"| jaar !!width="70"| rang
enkelspel !!width="70"| rang
dubbelspel
|-
|style="text-align:center;"| 2009 || 985 ||style="text-align:center;"| –
|- style="background-color:#e4eaf0;"
| colspan="3" |
|-
|style="text-align:center;"| 2011 || 811 || 619
|-
|style="text-align:center;"| 2012 || 604 || 467
|-
|style="text-align:center;"| 2013 || 294 || 525
|-
|style="text-align:center;"| 2014 || 314 || 316
|-
|style="text-align:center;"| 2015 || 247 || 317
|-
|style="text-align:center;"| 2016 || 284 || 227
|-
|style="text-align:center;"| 2017 || 283 || 187
|-
|style="text-align:center;"| 2018 || 192 || 275
|-
|style="text-align:center;"| 2019 || 184 || 131
|-
|style="text-align:center;"| 2020 || 180 || 136
|}

== Palmares ==
{{Tabel legenda tennistoernooi WTA|vanaf 2009}}

=== WTA-finaleplaatsen enkelspel ===
''geen''

=== WTA-finaleplaatsen vrouwendubbelspel ===
{| class="wikitable"
! nr. !! finale !! toernooi !! ondergrond !! partner !! tegenstandsters !! score !!
|- style="background-color:#efefef; text-align:center;"
|colspan="8"| '''gewonnen finales'''
|- bgcolor="#fff3dd"
| 1.
| 2018-11-18
| {{TW-VLAG}} [[WTA-toernooi van Taipei|WTA Taipei]]
| style="text-align:center;"| tapijt (i)
| {{IN-VLAG}} [[Karman Thandi]]
| {{RU-VLAG}} [[Olga Dorosjina]]
{{RU-VLAG}} [[Natela Dzalamidze]]
| 6-3, 5-7, [12-12], opg.
| [[WTA-toernooi van Taipei 2018|details]]
|-
| 2.
| 2021-02-19
| {{AU-VLAG}} [[WTA-toernooi van Melbourne|WTA Melbourne]]
| style="text-align:center;"| hardcourt
| {{RU-VLAG}} [[Kamilla Rachimova]]
| {{RU-VLAG}} [[Anna Blinkova]]
{{RU-VLAG}} [[Anastasija Potapova]]
| 2-6, 6-4, [10-7]
| [[WTA-toernooi van Melbourne 4 2021|details]]
|- style="background-color:#efefef; text-align:center;"
|colspan="8"| '''verloren finales'''
|-
|colspan="8"| ''geen''
|}

== Resultaten grandslamtoernooien ==
{{Tabel legenda resultaten grandslamtoernooien}}

=== Enkelspel ===
''geen deelname''

=== Vrouwendubbelspel ===
{| class="wikitable"
! toernooi !! [[WTA-seizoen 2021|2021]]
|-
| {{AU-VLAG}} [[Australian Open (tennis)|Australian Open]]
| {{Tabelcel tennis|1R|Australian Open 2021 (vrouwendubbel)}}
|-
| {{FR-VLAG}} [[Roland Garros (tennistoernooi)|Roland Garros]]
| {{Tabelcel tennis| |Roland Garros 2021 (vrouwendubbel)}}
|-
| {{GB-VLAG}} [[Wimbledon (tennistoernooi)|Wimbledon]]
| {{Tabelcel tennis| |Wimbledon 2021 (vrouwendubbel)}}
|-
| {{US-VLAG}} [[US Open (tennis)|US Open]]
| {{Tabelcel tennis| |US Open 2021 (tennis, vrouwendubbel)}}
|}

== Externe links ==
{{Standaardlinks tennisser}}

{{Appendix|1=bron}}

{{DEFAULTSORT:Raina, Ankita}}
[[Categorie:Indiaas tennisser]]

title: Persoonlijke informatie

Nationaliteit: India

Geboorteplaats: Ahmedabad

Geboortedatum: 11 januari 1993

Slaghand: Rechts, dubbele backhand

Totaal prijzengeld: 669.852 US dollar

Coach: Hemant Bendrey

Profiel: (en) WTA-site

title: Enkelspel

Titels: 0 WTA, 11 ITF

title: Dubbelspel

Titels: 2 WTA, 18 ITF

Dubbelspel: Grandslamresultaten


text:
# Lecithine-cholesterol-acyltransferase
Lecithine-cholesterol-acyltransferase (LCAT) is een enzym dat vrij cholesterol omzet in cholesterylester (een meer hydrofobe vorm van cholesterol). Dit cholesterylester wordt opgenomen in de kern van een lipoproteïnepartikel. Het enzym is gebonden aan high-density-lipoproteïne (HDL) en aan low-density-lipoproteïne (LDL) in het bloedplasma.

title: Lecithine-cholesterol-acyltransferase

wikitext:
{{Infobox enzym
| naam = Lecithine-cholesterol-acyltransferase
| EC = 2.3.1.43
}}
'''Lecithine-cholesterol-acyltransferase''' ('''LCAT''') is een [[enzym]] dat vrij [[cholesterol]] omzet in cholesterylester (een meer [[hydrofoob|hydrofobe]] vorm van cholesterol). Dit cholesterylester wordt opgenomen in de kern van een lipoproteïnepartikel. Het enzym is gebonden aan [[high-density-lipoproteïne]] (HDL) en aan [[low-density-lipoproteïne]] (LDL) in het [[bloedplasma]].

[[Categorie:Transferase]]

title: Identificatie

title: Databanken

IntEnz: IntEnz view

BRENDA: BRENDA entry

ExPASy: NiceZyme view

KEGG: KEGG entry

MetaCyc: Stofwisselingsroute

PDB-codes: RCSB PDB, PDBe, PDBj · PDBsum

Portaal: Biologie


text:
# Pristomyrmex pulcher
Pristomyrmex pulcher is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2003 door Wang, M..

title: Pristomyrmex pulcher

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Pristomyrmex pulcher''
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Mieren|Formicidae]] (Mieren)
| onderfamilie = [[Myrmicinae]]
| tribus = [[Myrmecinini]]
| geslacht = ''[[Pristomyrmex]]''
| w-naam = ''Pristomyrmex pulcher''
| auteur = Wang, M.
| datum = 2003
| haakjes  =
| commons =
| species = Pristomyrmex pulcher
}}

'''''Pristomyrmex pulcher''''' is een [[Mieren|mierensoort]] uit de onderfamilie van de [[Myrmicinae]].<ref>[http://www.antwiki.org/wiki/Pristomyrmex_pulcher Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)]</ref><ref>[http://www.antweb.org/description.do?genus=Pristomyrmex&name=pulcher&rank=species Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)]</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2003 door Wang, M..

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|13}}

[[Categorie:Pristomyrmex]]

title: Pristomyrmex pulcher

Familie: Formicidae (Mieren)

Onderfamilie: Myrmicinae

Geslachtengroep: Myrmecinini

Geslacht: Pristomyrmex

title: Soort


text:
# Antipater van Cyrene
Antipater van Cyrene (Oudgrieks: Ἀντίπατρος) was een oud-Grieks filosoof afkomstig uit de stad Cyrene. Volgens Diogenes Laërtius was Antipater een volgeling van Aristippos van Cyrene, de grondlegger van de School van Cyrene. Zelf was hij leermeester van Epitimedes van Cyrene.
Volgens Cicero was Antipater blind, maar vond hij vertroosting voor zijn handicap in de gedachte dat ook de duisternis positieve kanten kent. (Cicero, TusGul. v. 38)

## Antieke bronnen
- Cicero, Tusculanae disputationes
- Diogenes Laërtius, Leven en leer van beroemde filosofen, Leven van Aristippos.

## Referentie
- L. Schmitz, art. Antipater, of Cyrene, in W. Smith (ed.), A dictionary of Greek and Roman biography and mythology, I, Boston, 1867, p. 202.

title: Antipater van Cyrene

wikitext:
'''Antipater van Cyrene''' ([[Oudgrieks]]: Ἀντίπατρος) was een [[Griekenland|oud-Grieks]] [[filosoof]] afkomstig uit de stad [[Cyrene (stad)|Cyrene]]. Volgens [[Diogenes Laërtius]] was Antipater een volgeling van [[Aristippos van Cyrene]], de grondlegger van de [[School van Cyrene]]. Zelf was hij leermeester van [[Epitimedes van Cyrene]].
Volgens [[Marcus Tullius Cicero|Cicero]] was Antipater blind, maar vond hij vertroosting voor zijn handicap in de gedachte dat ook de duisternis positieve kanten kent. (Cicero, TusGul. v. 38)

== Antieke bronnen ==
* {{aut|Cicero}}, ''Tusculanae disputationes''
* {{aut|Diogenes Laërtius}}, ''[[Leven en leer van beroemde filosofen]]'', [https://web.archive.org/web/20080517220529/http://classicpersuasion.org/pw/diogenes/dlaristippus.htm Leven van Aristippos.]

== Referentie ==
* [http://web.archive.org/web/*/http://ancientlibrary.com/smith-bio/0211.html {{Aut|L. Schmitz}}, art. Antipater, of Cyrene, in {{Aut|W. Smith}} (ed.), ''A dictionary of Greek and Roman biography and mythology'', I, Boston, 1867, p. 202.]

{{Navigatie antieke filosofie}}

[[Categorie:Oud-Grieks filosoof]]


text:
# Ichneumon rathbunae
Ichneumon rathbunae is een vliesvleugelig insect (orde Hymenoptera) uit de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 2016 door Rebecca Kittel gepubliceerd als nomen novum voor Ichneumon atratus Schrank, 1802. Die naam was in 1790 door Johann Friedrich Gmelin al vergeven aan een andere sluipwesp.
De naam gedenkt Mary Jane Rathbun (1860–1943), een Amerikaans marien biologe.

title: Ichneumon rathbunae

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Ichneumon rathbunae''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Gewone sluipwespen|Ichneumonidae]] (Gewone sluipwespen)
| geslacht = ''[[Ichneumon]]''
| w-naam = ''Ichneumon rathbunae''
| auteur = [[Rebecca Kittel|Kittel]]
| datum = 2016
| haakjes =
| synoniem =
* ''Ichneumon atratus'' Schrank, 1802
}}

'''''Ichneumon rathbunae''''' is een [[Vliesvleugeligen|vliesvleugelig insect]] (orde Hymenoptera) uit de familie van de [[gewone sluipwespen]] (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 2016 door Rebecca Kittel gepubliceerd als [[nomen novum]] voor ''Ichneumon atratus'' Schrank, 1802. Die naam was in 1790 door [[Johann Friedrich Gmelin]] al vergeven aan een andere sluipwesp.<ref>{{aut|Kittel, R.N.}} (2016). Eighty-nine replacement names for Braconidae and Ichneumonidae (Insecta: Hymenoptera: Ichneumonoidea). ''Japanese Journal of Systematic Entomology'' '''22''': 161–174</ref>

De naam gedenkt [[Mary Jane Rathbun]] (1860–1943), een Amerikaans marien biologe.

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2012|08|26}}

[[Categorie:Ichneumon|rathbunae]]

title: Ichneumon rathbunae

Familie: Ichneumonidae (Gewone sluipwespen)

Geslacht: Ichneumon

title: Synoniemen


text:
# Luis de Vega
Luis de Vega (*1495 - † Madrid,10-11-1562 ) was een 16e-eeuwse Spaanse architect en bouwer. Luis de Vega is vooral bekend is om de bouw van het koninklijk paleis in Valladolid. Hij verbouwde ook het Koninklijk Alcazar van Madrid en was betrokken bij een groot aantal andere mooie gebouwen in Castilië.
- Union List of Artist Names: 500058060
- Virtual International Authority File: 96068847

title: Luis de Vega

wikitext:
[[Bestand:Valladolid - Palacio Real.jpg|thumb|Het [[Koninklijk paleis van Valladolid]] is een van de werken van architect Luis de Vega]]

'''Luis de Vega''' (*1495 - † Madrid,10-11-1562 ) <ref>{{Citeer web |url=https://institutoestudiosmadrileños.es/portfolio_page/v-3-2-vega-luis-de/ |titel=Luis de Vega |achternaam=Barbeito Díez |voornaam=José Manual |datum=2019-12-15 |bezochtdatum=2024-10-27 |werk=INSTITUTO DE ESTUDIOS MADRILEÑOS |uitgever=INSTITUTO DE ESTUDIOS MADRILEÑOS |taal=es}}</ref>was een 16e-eeuwse [[Spanje|Spaanse]] [[architect]] en [[Aannemer|bouwer]]. Luis de Vega is vooral bekend is om de bouw van het [[Koninklijk paleis van Valladolid|koninklijk paleis]] in Valladolid. Hij verbouwde ook het [[Koninklijk Alcazar van Madrid]] en was betrokken bij een groot aantal andere mooie gebouwen in [[Castilië]].

{{Appendix}}
{{Beginnetje|civiele techniek en bouwkunde|2=2008|3=06|4=25}}

{{Bibliografische informatie}}
[[Categorie:Spaans architect|Luis de Vega]]


text:
# Line 6 Variax
De Variax is een serie modeling-gitaren van het merk Line 6. Met de Variax kun je meerdere bekende modellen van gitaren "nabootsen". Er is onder andere keuze tussen een Gibson Les Paul, Fender Stratocaster, Fender Telecaster en Martin mD11. Er is ook de mogelijkheid om de gitaar aan te sluiten op een computer en op die manier andere of zelf gemaakte modellen in de gitaar te laden. Veel van de versterkers en pedalen van line 6 zijn geoptimaliseerd voor de Variax.

## Uiterlijk
De eerdere elektrische Variax gitaren vielen op doordat er geen zichtbare pick-ups aanwezig waren. Tegenwoordig brengt Line 6 wel variax wel modellen uit die ook gewone magnetische pick-ups hebben.
De akoestische Variax-modellen (Acoustic 700, 300 Steel en 300 Nylon) zijn niet voorzien van een echte klankkast zodat ze unplugged minder goed gebruikt kunnen worden. Vergelijk de akoestische gitaren van Line6 daarom met een elektrische solidbody gitaar die eruitziet als een akoestische (o.a. door vorm en imitatie "klank"gat). Echter door "digital modelling" klinken deze Acoustics behoorlijk als een echte akoestische gitaar met als groot voordeel: zelden feedbackproblemen. Alle modellen zijn voorzien van volume-, toon- en modelkeuzeknoppen, bij de elektrische- en basuitvoeringen bevinden deze zich op de voorkant, bij de akoestische uitvoeringen op de zijkant van de klankkast. De toonknop is dan echter een knop waarmee je een virtuele microfoon op verschillende posities voor de gitaar kan plaatsen, zoals dat in de studio ook gebeurt. Andere mogelijkheden op de akoestische 700: ingebouwde regelbare compressie, virtuele capo, verschillende stemmingen (DADGAD, Open G.....) in 1 handomdraai etc. Op de akoestische 300 modellen: ingebouwde regelbare compressie en reverb.
Een deel van de variax gitaren kan met het programma Workbench en een speciale kabel met de pc geüpdatet en aangepast worden naar eigen smaak.

## Werking
Om een zo zuiver mogelijke klank te hebben worden de trillingen van de snaren afzonderlijk opgenomen met piëzo-elementen. Deze opnames worden doorgestuurd naar een chip in de gitaar, die de karakteristieken van de geluidsgolven aanpast aan de specifieke eigenschappen van een van de gitaren die worden nagebootst. Deze print wordt gevoed door 6 AA-batterijen of via een meegeleverd voedingspedaal. Vanuit respectievelijk de gitaar zelf of het voedingspedaaltje wordt het geluid naar een versterker gestuurd.
De keuze van gitaar die moet worden nagebootst kan gemaakt worden via een draaiknop (+ 5-standenschakelaar) op de gitaar zelf, of via voorgeprogrammeerde instellingen van een Line 6 pedaal (bv. de PODxt Live), die via een speciale kabel wordt aangesloten.

## Variaxmodellen
Momenteel bekende modellen van de variax gitaar:
- Variax 300
- Variax 500
- Variax 600
- Variax 700

- Variax Acoustic 300 Nylon
- Variax Acoustic 300 Steel
- Variax Acoustic 700

- Variax Bass 700
- Variax bass 705

## Modellen in de gitaar (Variax)
- 1960 Fender Telecaster Custom
- 1968 Fender telecaster
- 1968 Fender telecaster thinline
- 1959 Fender Stratocaster
- 1958 Gibson Les Paul Standard
- 1952 Gibson Les Paul goldtop
- 1961 Gibson Les Paul custom
- 1956 Gibson Les Paul Special
- 1976 Gibson firebird V
- 1959 Gretsch 6120
- 1956 Gretsch silver jet
- 1968 Rickenbacker 360
- 1966 Rickenbacker 360-12
- 1961 Gibson ES-335
- 1967 Epiphone casino
- 1957 Gibson ES-175
- 1953 Gibson super 400
- 1959 Martin D-28
- 1970 Martin D12-28
- 1967 Martin O-18
- 1966 Guild F212
- 1995 Gibson J-200
- 1935 Dobro Model 32
- Coral Sitar
- 1965 Danelectro 3021
- Gibson Mastertone Banjo
- National Tricone

## Modellen in de gitaar (Variax Acoustic 700)
- 1941 Martin 5-17
- 1946 Martin 000-28
- 1960 Martin D-21
- 1954 Gibson J45
- 1951 Gibson SJ-200
- 1933 Selmer Maccaferri
- 1951 D'Angelico New Yorker
- 1958 Manuel Velazquez
- 1973 Guild F412
- 1935 Stella Auditorium
- 1939 National Reso-Phonic Style "O"
- 1937 Dobro Model 27
- Gibson Mastertone
- Mandola
- Japanese Shamisen
- Indian Sitar

title: Line 6 Variax

wikitext:
De '''Variax''' is een serie modeling-[[gitaar|gitaren]] van het merk [[Line 6]]. Met de Variax kun je meerdere bekende modellen van gitaren "nabootsen". Er is onder andere keuze tussen een [[Gibson Guitar Corporation|Gibson]] Les Paul, [[Fender Stratocaster]], [[Fender Telecaster]] en [[Martin (gitaarbouwer)|Martin]] mD11. Er is ook de mogelijkheid om de gitaar aan te sluiten op een [[computer]] en op die manier andere of zelf gemaakte modellen in de gitaar te laden. Veel van de versterkers en pedalen van line 6 zijn geoptimaliseerd voor de Variax.

== Uiterlijk ==
De eerdere elektrische Variax gitaren vielen op doordat er geen zichtbare pick-ups aanwezig waren. Tegenwoordig brengt Line 6 wel variax wel modellen uit die ook gewone magnetische pick-ups hebben.
De akoestische Variax-modellen (Acoustic 700, 300 Steel en 300 Nylon) zijn niet voorzien van een echte klankkast zodat ze unplugged minder goed gebruikt kunnen worden. Vergelijk de akoestische gitaren van Line6 daarom met een elektrische solidbody gitaar die eruitziet als een akoestische (o.a. door vorm en imitatie "klank"gat). Echter door "digital modelling" klinken deze Acoustics behoorlijk als een echte akoestische gitaar met als groot voordeel: zelden feedbackproblemen. Alle modellen zijn voorzien van volume-, toon- en modelkeuzeknoppen, bij de elektrische- en basuitvoeringen bevinden deze zich op de voorkant, bij de akoestische uitvoeringen op de zijkant van de klankkast. De toonknop is dan echter een knop waarmee je een virtuele microfoon op verschillende posities voor de gitaar kan plaatsen, zoals dat in de studio ook gebeurt. Andere mogelijkheden op de akoestische 700: ingebouwde regelbare compressie, virtuele capo, verschillende stemmingen (DADGAD, Open G.....) in 1 handomdraai etc. Op de akoestische 300 modellen: ingebouwde regelbare compressie en reverb.
Een deel van de variax gitaren kan met het programma Workbench en een speciale kabel met de pc geüpdatet en aangepast worden naar eigen smaak.

== Werking ==
Om een zo zuiver mogelijke klank te hebben worden de trillingen van de snaren afzonderlijk opgenomen met piëzo-elementen. Deze opnames worden doorgestuurd naar een chip in de gitaar, die de karakteristieken van de geluidsgolven aanpast aan de specifieke eigenschappen van een van de gitaren die worden nagebootst. Deze print wordt gevoed door 6 AA-batterijen of via een meegeleverd voedingspedaal. Vanuit respectievelijk de gitaar zelf of het voedingspedaaltje wordt het geluid naar een versterker gestuurd.

De keuze van gitaar die moet worden nagebootst kan gemaakt worden via een draaiknop (+ 5-standenschakelaar) op de gitaar zelf, of via voorgeprogrammeerde instellingen van een Line 6 pedaal (bv. de [[Line 6 POD|PODxt Live]]), die via een speciale kabel wordt aangesloten.

== Variaxmodellen ==
Momenteel bekende modellen van de variax gitaar:

*Variax 300
*Variax 500
*Variax 600
*Variax 700

*Variax Acoustic 300 Nylon
*Variax Acoustic 300 Steel
*Variax Acoustic 700

*Variax Bass 700
*Variax bass 705

== Modellen in de gitaar (Variax)==
* 1960 [[Fender Telecaster]] Custom
* 1968 Fender telecaster
* 1968 Fender telecaster thinline
* 1959 [[Fender Stratocaster]]
* 1958 [[Gibson Les Paul]] Standard
* 1952 Gibson Les Paul goldtop
* 1961 Gibson Les Paul custom
* 1956 Gibson Les Paul Special
* 1976 [[Gibson firebird]] V
* 1959 [[Gretsch 6120]]
* 1956 [[Gretsch silver jet]]
* 1968 [[Rickenbacker 360]]
* 1966 Rickenbacker 360-12
* 1961 [[Gibson ES-335]]
* 1967 [[Epiphone casino]]
* 1957 [[Gibson ES-175]]
* 1953 [[Gibson super 400]]
* 1959 [[Martin D-28]]
* 1970 [[Martin D12-28]]
* 1967 [[Martin O-18]]
* 1966 [[Guild F212]]
* 1995 [[Gibson J-200]]
* 1935 [[Dobro Model 32]]
* [[Coral Sitar]]
* 1965 [[Danelectro 3021]]
* [[Gibson Mastertone Banjo]]
* [[National Tricone]]

== Modellen in de gitaar (Variax Acoustic 700) ==
* 1941 [[Martin 5-17]]
* 1946 [[Martin 000-28]]
* 1960 [[Martin D-21]]
* 1954 [[Gibson J45]]
* 1951 [[Gibson SJ-200]]
* 1933 [[Selmer Maccaferri]]
* 1951 [[D'Angelico New Yorker]]
* 1958 [[Manuel Velazquez]]
* 1973 [[Guild F412]]
* 1935 [[Stella Auditorium]]
* 1939 [[National Reso-Phonic Style "O"]]
* 1937 [[Dobro Model 27]]
* [[Gibson Mastertone]]
* [[Mandola]]
* [[Japan]]ese [[Shamisen]]
* [[India]]n [[Sitar]]

[[Categorie:Gitaar]]


text:
# Cade McNown
Cade Brem McNown (Portland, 12 januari 1977) is een Amerikaanse voormalige quarterback die vier seizoenen in de National Football League (NFL) speelde, vooral bij de Chicago Bears. Hij speelde American football bij de UCLA, waar hij als laatstejaars de Johnny Unitas Award won, en werd na zijn studie door de Bears geselecteerd in de eerste ronde van de NFL Draft in 1999. Zijn periode bij de Bears zou echter maar twee seizoenen duren door blessures en inconsistent spel. McNown bracht zijn laatste twee seizoenen door als back-up quarterback voor de Miami Dolphins en San Francisco 49ers.
In 2020 werd hij opgenomen in de College Football Hall of Fame.

## Jeugd
McNown ging naar de middelbare school op San Benito High School in Hollister, Californië, voordat hij als laatstejaars student overstapte naar West Linn High School in West Linn, Oregon. Hier speelde hij in het footballteam als quarterback en free safety.
Als laatstejaars leidde hij het team in 1994 naar de Oregon Class 4A semifinales en werd door kranten aangeprezen als een mogelijke quarterback voor nationale universiteitsteams. Naast American football Hij was ook actief in het atletiekteam van de middelbare school, waar hij een schoolrecord vestigde bij het polsstokhoogspringen. McNown koos na zijn middelbare school voor een studiebeurs bij UCLA, een keuze die beïnvloed werd doordat een andere talentvolle quarterback, Brock Huard, bij de universiteit van Washington tekende.

## Universiteitscarrière
McNown studeerde aan de University of California (UCLA) in Los Angeles en speelde van 1995 tot 1998 voor de Bruins. In zijn eerste jaar was hij de startende quarterback tijdens vier wedstrijden en leidde hij de nationale statistieken van het universiteitscompetitie. In 1995 behaalde UCLA de Aloha Bowl (de finale van de nationale universiteitsteams) waar ze verloren van de Kansas Jayhawks.
Als derdejaars kondigde McNown in 1997 het doel van zijn team aan om gemiddeld 30 punten per wedstrijd te scoren. Ze eindigden dat seizoen met een gemiddelde van 39,75 punten per wedstrijd. Alhoewel de eerste twee wedstrijden van het seizoen verloren gingen, won UCLA de resterende 10 wedstrijden, inclusief de Cotton Bowl Classic van 1998 tegen Texas A&M. Door deze prestatie stond UCLA onder leiding van McNown nummer 5 in het land. McNown werd uitgeroepen tot Most Outstanding Offensive Player voor de Cotton Bowl Classic van dat jaar, en was hij ook een finalist voor de Davey O'Brien Award. Met zijn spel brak hij dat seizoen vele UCLA records, waarvan de meeste eerder waren gezet door Tom Ramsey.
In zijn laatste seizoen in 1998 leidde McNown het team van UCLA naar een 10-2 record, inclusief een Rose Bowl optreden als enige Pac-10 kampioen. Met McNown aan het roer behaalde de explosieve aanval van de Bruins een schoolrecord van 20 ongeslagen wedstrijden (sinds het succesvolle seizoen van 1997). Ook in zijn laatste jaar vestigde McNown talrijke schoolrecords in passing en offense, en won een collectie van onderscheidingen waaronder Pac-10 co-Offensive Player of the Year, de Pop Warner Memorial Trophy voor beste laatstejaars speler aan de westkust en de Johnny Unitas Award als beste laatstejaars quarterback.
Nog steeds is McNown houder van vele records op het gebied van passing en total-offense in het universiteitsfootball. McNown is ook de enige quarterback van UCLA die elk seizoen van zijn schoolcarrière won tegen de rivaal USC.
McNown werd voor zijn prestaties op universiteitsniveau op 30 december 2017 opgenomen in de Rose Bowl Hall of Fame. Op 9 oktober 2009 werd McNown opgenomen in de UCLA Athletics Hall of Fame, en in 2020 werd hij opgenomen in de College Football Hall of Fame.

## Professionele footballcarrière

### Chicago Bears
McNown werd in de eerste ronde van de NFL Draft van 1999 als twaalfde geselecteerd door de Chicago Bears. In de maanden voorafgaand aan de NFL Draft hadden de Bears verklaard dat Erik Kramer de startende quarterback zou worden, maar ze schrapten hem voor het tekenen van McNown. Hoofdcoach Dick Jauron kondigde aan dat Shane Matthews de starter zou worden, maar dat McNown elke wedstrijd minstens één helft zou spelen om ervaring op te doen.
McNown begon zijn eerste wedstrijd voor de Bears op 10 oktober 1999 na een hamstringblessure van Matthews de week ervoor. Op 19 december 1999 vestigde hij tegen Detroit als rookie een clubrecord met 27 gecompleteerde passes, 301 yards en 4 touchdowns.
In het seizoen van 2000 werd McNown als basisspeler benoemd boven Matthews, maar zijn prestaties werden merkbaar slechter gedurende het seizoen. De Bears wonnen onder McNown maar 1 van hun 7 wedstrijden, waardoor het thuispubliek regelmatig scandeerde voor de terugkeer van Miller. Tijdens de zevende wedstrijd van het seizoen tegen de Philadelphia Eagles liep hij een schouderblessure op, en zou de rest van dat seizoen nog maar in één wedstrijd als basisspeler starten (en verliezen). Hoewel hij op de bank zat voor de laatste wedstrijd van het seizoen tegen de Detroit Lions, kwam hij in actie nadat Matthews opnieuw geblesseerd was en hielp hij de Bears naar een overwinning waardoor de Lions werden uitgeschakeld en een zekere play-off plek misliepen.

### Miami Dolphins
McNown werd tijdens het voorseizoen van 2001 geruild door de Bears naar de Miami Dolphins. In Chicago was hij niet langer basisspeler en streed hij tegen Danny Wuerffel slechts voor de positie als derde back-up quarterback. Ook bij de Dolphins werd McNown de derde back-up quarterback en kwam tijdens het seizoen niet in actie.

### San Francisco 49ers
Na een mislukt seizoen bij de Dolphins werd McNown geruild naar de San Francisco 49ers. Tegen die tijd was Terry Donahue, zijn voormalige hoofdcoach bij UCLA, de algemeen directeur. De belangstelling voor McNown was kortstondig, omdat de 49ers dat seizoen op zoek waren naar een back-up quarterback. Hoewel hij aanvankelijk streed tegen Tim Rattay, Giovanni Carmazzi en Brandon Doman voor de reserveplaats achter starter Jeff Garcia, blesseerde McNown zijn schouder opnieuw tijdens het voorseizoen. Toen bleek dat hij een seizoensgebonden operatie nodig had, werd hij door het team op de reservelijst geplaatst. McNown werd zonder één wedstrijd te spelen na dat seizoen door de 49ers ontslagen. Hij liep daarna nog stage bij de Calgary Stampeders, maar hij verdiende geen contract.

## Privé
McNown is getrouwd met Christina Brascia, dochter van acteur en danser John Brascia en actrice en model Sondra Scott. Ze hebben samen vier kinderen.
Na zijn carrière in de NFL ging McNown aan de slag als vermogensbeheerder, waar hij onder meer voor UBS en JPMorgan Chase werkte.
Op 22 oktober 2021 werd de Tunnel 8 in de Rose Bowl vernoemd naar Cade McNown.

title: Cade McNown

wikitext:
[[Bestand:Cade McNown.jpg|thumb|Cade McNown]]
'''Cade Brem McNown''' ([[Portland (Oregon)|Portland]], 12 januari 1977) is een Amerikaanse voormalige quarterback die vier seizoenen in de [[National Football League (Verenigde Staten)|National Football League]] (NFL) speelde, vooral bij de [[Chicago Bears]]. Hij speelde American football bij de [[Universiteit van Californië - Los Angeles|UCLA]], waar hij als laatstejaars de ''Johnny Unitas Award'' won, en werd na zijn studie door de Bears geselecteerd in de eerste ronde van de [[NFL Draft]] in 1999. Zijn periode bij de Bears zou echter maar twee seizoenen duren door blessures en inconsistent spel. McNown bracht zijn laatste twee seizoenen door als back-up quarterback voor de [[Miami Dolphins]] en [[San Francisco 49ers]].

In 2020 werd hij opgenomen in de College Football Hall of Fame.

== Jeugd ==
McNown ging naar de middelbare school op San Benito High School in [[Hollister (Californië)|Hollister, Californië]], voordat hij als laatstejaars student overstapte naar West Linn High School in [[West Linn|West Linn, Oregon]]. Hier speelde hij in het footballteam als quarterback en free safety.

Als laatstejaars leidde hij het team in 1994 naar de ''Oregon Class 4A semifinales'' en werd door kranten aangeprezen als een mogelijke quarterback voor nationale universiteitsteams. Naast American football Hij was ook actief in het atletiekteam van de middelbare school, waar hij een schoolrecord vestigde bij het polsstokhoogspringen. McNown koos na zijn middelbare school voor een studiebeurs bij UCLA, een keuze die beïnvloed werd doordat een andere talentvolle quarterback, Brock Huard, bij de [[universiteit van Washington]] tekende.

== Universiteitscarrière ==
McNown studeerde aan de University of California (UCLA) in Los Angeles en speelde van 1995 tot 1998 voor de Bruins. In zijn eerste jaar was hij de startende quarterback tijdens vier wedstrijden en leidde hij de nationale statistieken van het universiteitscompetitie. In 1995 behaalde UCLA de ''Aloha Bowl'' (de finale van de nationale universiteitsteams) waar ze verloren van de Kansas Jayhawks.

Als derdejaars kondigde McNown in 1997 het doel van zijn team aan om gemiddeld 30 punten per wedstrijd te scoren. Ze eindigden dat seizoen met een gemiddelde van 39,75 punten per wedstrijd. Alhoewel de eerste twee wedstrijden van het seizoen verloren gingen, won UCLA de resterende 10 wedstrijden, inclusief de ''Cotton Bowl Classic'' van 1998 tegen [[Texas A&M-universiteit|Texas A&M]]. Door deze prestatie stond UCLA onder leiding van McNown nummer 5 in het land. McNown werd uitgeroepen tot ''Most Outstanding Offensive Player'' voor de Cotton Bowl Classic van dat jaar, en was hij ook een finalist voor de ''Davey O'Brien Award''. Met zijn spel brak hij dat seizoen vele UCLA records, waarvan de meeste eerder waren gezet door Tom Ramsey.

In zijn laatste seizoen in 1998 leidde McNown het team van UCLA naar een 10-2 record, inclusief een ''Rose Bowl'' optreden als enige Pac-10 kampioen. Met McNown aan het roer behaalde de explosieve aanval van de Bruins een schoolrecord van 20 ongeslagen wedstrijden (sinds het succesvolle seizoen van 1997). Ook in zijn laatste jaar vestigde McNown talrijke schoolrecords in passing en offense, en won een collectie van onderscheidingen waaronder ''Pac-10 co-Offensive Player of the Year'', de ''Pop Warner Memorial Trophy'' voor beste laatstejaars speler aan de westkust en de ''Johnny Unitas Award'' als beste laatstejaars quarterback.

Nog steeds is McNown houder van vele records op het gebied van passing en total-offense in het universiteitsfootball. McNown is ook de enige quarterback van UCLA die elk seizoen van zijn schoolcarrière won tegen de rivaal USC.

McNown werd voor zijn prestaties op universiteitsniveau op 30 december 2017 opgenomen in de ''Rose Bowl Hall of Fame''. Op 9 oktober 2009 werd McNown opgenomen in de ''UCLA Athletics Hall of Fame'', en in 2020 werd hij opgenomen in de ''College Football Hall of Fame''.

== Professionele footballcarrière ==
=== Chicago Bears ===
McNown werd in de eerste ronde van de NFL Draft van 1999 als twaalfde geselecteerd door de Chicago Bears. In de maanden voorafgaand aan de NFL Draft hadden de Bears verklaard dat Erik Kramer de startende quarterback zou worden, maar ze schrapten hem voor het tekenen van McNown. Hoofdcoach Dick Jauron kondigde aan dat Shane Matthews de starter zou worden, maar dat McNown elke wedstrijd minstens één helft zou spelen om ervaring op te doen.

McNown begon zijn eerste wedstrijd voor de Bears op 10 oktober 1999 na een hamstringblessure van Matthews de week ervoor. Op 19 december 1999 vestigde hij tegen [[Detroit Lions|Detroit]] als rookie een clubrecord met 27 gecompleteerde passes, 301 yards en 4 touchdowns.

In het seizoen van 2000 werd McNown als basisspeler benoemd boven Matthews, maar zijn prestaties werden merkbaar slechter gedurende het seizoen. De Bears wonnen onder McNown maar 1 van hun 7 wedstrijden, waardoor het thuispubliek regelmatig scandeerde voor de terugkeer van Miller. Tijdens de zevende wedstrijd van het seizoen tegen de [[Philadelphia Eagles]] liep hij een schouderblessure op, en zou de rest van dat seizoen nog maar in één wedstrijd als basisspeler starten (en verliezen). Hoewel hij op de bank zat voor de laatste wedstrijd van het seizoen tegen de Detroit Lions, kwam hij in actie nadat Matthews opnieuw geblesseerd was en hielp hij de Bears naar een overwinning waardoor de Lions werden uitgeschakeld en een zekere play-off plek misliepen.

=== Miami Dolphins ===
McNown werd tijdens het voorseizoen van 2001 geruild door de Bears naar de Miami Dolphins. In Chicago was hij niet langer basisspeler en streed hij tegen Danny Wuerffel slechts voor de positie als derde back-up quarterback. Ook bij de Dolphins werd McNown de derde back-up quarterback en kwam tijdens het seizoen niet in actie.

=== San Francisco 49ers ===
Na een mislukt seizoen bij de Dolphins werd McNown geruild naar de San Francisco 49ers. Tegen die tijd was Terry Donahue, zijn voormalige hoofdcoach bij UCLA, de algemeen directeur. De belangstelling voor McNown was kortstondig, omdat de 49ers dat seizoen op zoek waren naar een back-up quarterback. Hoewel hij aanvankelijk streed tegen Tim Rattay, Giovanni Carmazzi en Brandon Doman voor de reserveplaats achter starter Jeff Garcia, blesseerde McNown zijn schouder opnieuw tijdens het voorseizoen. Toen bleek dat hij een seizoensgebonden operatie nodig had, werd hij door het team op de reservelijst geplaatst. McNown werd zonder één wedstrijd te spelen na dat seizoen door de 49ers ontslagen. Hij liep daarna nog stage bij de Calgary Stampeders, maar hij verdiende geen contract.

== Privé ==
McNown is getrouwd met Christina Brascia, dochter van acteur en danser John Brascia en actrice en model Sondra Scott. Ze hebben samen vier kinderen.

Na zijn carrière in de NFL ging McNown aan de slag als vermogensbeheerder, waar hij onder meer voor [[UBS]] en [[JPMorgan Chase]] werkte.

Op 22 oktober 2021 werd de Tunnel 8 in de ''Rose Bowl'' vernoemd naar Cade McNown.
{{DEFAULTSORT:McNown, Cade}}
[[Categorie:Amerikaans Americanfootballspeler]]