text:
# Jakko Jakszyk
Jakko M. Jakszyk  (Londen, 8 juni 1958) is een Brits musicus / gitarist.
Hij werd geboren als Michael Lee Curran in het Whittington Hospital, in Highgate Hill, Londen. Zijn moeder was de toenmalig bekende Ierse zangeres Peggy Curran, zijn vader is niet bekend. Zijn moeder stond hem ter adoptie af, en op de leeftijd van 1½ jaar werd Jakko geadopteerd door de Poolse immigrant Norbert Jakszyk en diens Franse vrouw Camille. De vroege jeugd van Jakko was niet zonder problemen, op zijn album The Road to Ballina gaat hij hier uitgebreid op in.
Als voetballer probeerde hij op 15-jarige leeftijd aan de bak te komen bij Watford Boys, wat hem niet lukte. Hij gooide zich daarom op zijn andere hobby’s, toneel en muziek. Vanuit het schooltoneel werd hij gestimuleerd om auditie te doen voor het National Youth Theatre. Na twee audities en een test was hij lid, wat hij een jaar lang vol zou houden, tot de muziek harder begon te trekken.
Al op 16-jarige leeftijd had hij zijn eigen band, Soon After. Ze startten met z'n zessen en schreven zich in voor de Melody Maker National Rock/Folk competition. Maar tegen de tijd dat de eerste ronde gespeeld moest worden, waren vier leden vertrokken en waren alleen de twee leadgitaristen, Jakko en Keith Deal, over. De paniek sloeg toe, om mee te mogen doen moesten ze minimaal met z’n drieën zijn. Met de eerste de beste muzikant die hun pad kruiste, trompettist Ted Emmett, sloegen ze aan het repeteren. Na 10 dagen moesten ze het met hun vreemde samenstelling op gaan nemen tegen de andere, ingespeelde bands. De opvallende, korte Jazz/Rock set die ze voorbereid hadden werd uitgelachen door de mede-muzikanten, maar won de voorronde wel. Zo ging het met een volgende ronde en een halve finale, in de finale in 1975 haalden ze de derde plaats.
Met zijn vreemde band trok Jakszyk door het land in het voorprogramma van onder meer Camel en Judas Priest. Binnen het jaar vertrok Jakko en ging spelen bij Synthesis, een groep die muziek speelde in de richting van Jakszyks voorkeur; progressieve rock en Canterbury-scene. De volgende groep waar Jakszyk deel van uit ging maken was 64 Spoons. Aangetrokken door de vreemde naam ging hij kijken en werd binnen de kortste keren de gitarist en zanger van de groep. Jakszyk was een fan van Hatfield and the North en Henry Cow, wat er toe leidde dat hij tapes van 64 Spoons naar Dave Stewart stuurde. Deze kwam samen met Bill Bruford een paar keer naar een optreden. Dit leidde tot een muzikale vriendschap. 64 Spoons viel in 1980 uit elkaar, nog voor hun eerste album uitkwam. 64 Spoons had in die jaren voortdurend rondgereisd, opgetreden in Engeland en kon nauwelijks het hoofd boven water houden. De progressieve rock die de groep maakte was uit de mode, die punk en new wave voorschreef.
Na het uiteenvallen van 64 Spoons nam hij met Dave Stewart What becomes of the brokenhearted op. De single, ingezongen door Colin Blunstone werd een succes. Daarnaast vormden ze samen de band Rapid Eye Movement, een band die een jaar lang optrad, maar waar geen muziek van uitgebracht is. In Rapid Eye Movement speelden ook Pip Pyle en Rick Biddulph. Gebaseerd op het succes van de single werden ze voor veel optredens uitgenodigd, maar de muziek van Rapid Eye Movement was heel anders, met als gevolg dat het publiek veelal niet kreeg wat ze ervan verwacht. De negatieve reacties maken dat Rapid Eye Movement geen lang leven beschoren was. Dave Stewart concentreerde zich meer op het studio-werk en nam daarnaast een aantal duo-albums op met de zangeres Barbara Gaskin. Jakszyk speelde een rol op vrijwel alle albums; omgekeerd deed Stewart veelal mee aan de projecten van Jakszyk.
In de jaren tachtig werkte Jakszyk aan een solo-album, maar een eerste poging strandde doordat de platenmaatschappij failliet ging. Ook volgende pogingen om een album uit te brengen liepen spaak. In de tussentijd werkte Jakszyk wel samen met allerlei musici op hun albums, iets dat hij als studiomuzikant de rest van zijn carrière zou blijven doen.

In 1987 werkt Jakszyk mee met Peter Blegvad en John Greaves in het The Lodge project. In eerste instantie alleen bedoeld als opnames voor een album werd het project opgerekt met een aantal liveoptredens, maar duurde niet lang. Jakszyks volgende stap was een samenwerking met Gavin Harrison. Eerst maakten ze samen een album met Zappa-nummers, later vormden ze samen de band Dizrythmia met bassist Danny Thompson en percussionist Pandit Dinesh. De band bracht in 1988 een album uit. In diezelfde tijd toerde Jakszyk ook als begeleider van de Italiaanse zangeres Alice.

Het eerste album dat echt de naam van Jakszyk droeg was We Never Had It So Good, een samenwerkingsproject met Tom Robinson, waarop overigens ook Dave Stewart en de leden van Dizrhythmia meespeelden.
Een echte doorbraak kwam voor Jakszyk bij zijn volgende stap. Hij werd door Level 42 gevraagd als sologitarist. Hij volgde Allan Holdsworth op die de groep tijdelijk was bijgesprongen als vervanger van de overleden Alan Murphy. Jakszyk zou drie jaar bij Level 42 blijven, tot de band in 1994 uit elkaar viel.
In 1994 bracht Jakszyk zijn eerste solo-album uit, Kingdom Of Dust, een korte cd (20 minuten) met maar vier nummers. Hij werkte voor dit album samen met drie ex-leden van Japan: Richard Barbieri, Mick Karn en Steve Jansen. In 1995 werd deze cd gevolgd door een eerste echte cd, Mustard Gas And Roses. In 1996 kwam ook Are My Ears on Wrong?  uit, een album dat Jakszyk al in 1986-87 rond had, maar dat toen niet uitgebracht werd. Het volgende project, The Road to Ballina, ging over zijn eigen vroege geschiedenis, het is een album dat tegen de klassieke muziek aan zit. Hiervoor werkte hij samen met zijn ex-Level 42 collega’s Mark King, Gary Barnacle en Gavin Harrison.
Jakszyk werkt veel als producer en assisteert ook op zijn gitaar veel groepen bij hun opnames. Hij werkt voor onbekendere musici als het Amerikaanse What If, voor Shari, de dochter van Harry Belafonte, voor Mica Paris en vele anderen. Ook werkt hij samen met oude bekenden als Richard Barbieri (een album van Indigo Falls) en John Greaves (het Greaves-Cunningham album).
Ook speelt hij mee op het album van Pip Pyle, 7 Year Itch, dat in 1998 uitkwam. Hij hielp met het produceren van het album, maar speelt er ook gitaar op en zingt een aantal van de nummers.
In 1998 trouwde Jakszyk op Mauritius met Amanda, de dochter van de drummer Michael Giles, van de eerste line-up van King Crimson. Ze hadden elkaar al in 1983 ontmoet, toen Amanda werkt bij de platenmaatschappij waar Jakszyk onder contract was. Ze zouden elkaar af en toe blijven zien, maar in 1997, op het feest voor het uitkomen van King Crimsons Epitaph ontmoetten ze elkaar weer voor het eerst na vier jaar en sloeg de vonk definitief over.

In 2000 werkte Jakszyk mee aan Peter Blegvads soloalbum Choices Under Pressure, hij speelde er meerdere instrumenten op en nam een deel van de zang voor zijn rekening. Daarnaast heeft hij het album geproduceerd. Met Dizrhythmia werkte Jakszyk aan een nieuw album, dat tot op heden echter nog niet verschenen is. Een van zij andere activiteiten in die tijd was het begeleiden van Akiko Kobayashi, op haar door Steve Jansen geproduceerde album Beloved.
In 2002 werd Jakszyk uitgenodigd om mee te spelen in The 21st Century Schizoid Band, een band die naast hem bestond uit leden van de eerste line-up van King Crimson. De muziek die gespeeld werd waren met name nummers van de eerste drie albums van King Crimson. De optredens zijn in de smaak gevallen en er zijn al een aantal live-cd’s van de band verschenen.
In 2006 is een dubbel-cd van Jakszyk verschenen: The Bruised Romantic Glee Club. Op de eerste cd (Now) staan een aantal nieuwe nummers van Jakszyk. Deze cd is een muzikale voortzetting van The Road to Ballina; ook deze cd bevat weer veel teksten die sterk persoonlijk, zelfs autobiografisch zijn.

De tweede cd bevat een bijzondere verzameling van covers van oudere nummers, waaronder van een oud nummer van King Crimson, dat door Peter Sinfield van een nieuwe tekst is voorzien. In 2014 werd Jakszyk zanger en tweede gitarist van het heropgerichte King Crimson.

## Bands
Een selectie van de bands waarin Jakszyk in de loop van de tijd opgetreden heeft.
- Soon After (1974 - 1976)
- Synthesis (1977 - 1978)
- 64 Spoons (1978 - 1980)
- Rapid Eye Movement (1980 - 1981)
- What If
- The Lodge (1987 - 1989)
- Dizrhythmia (1988 - 1990)
- Level 42 (1991 - 1994)
- The Mark King Group (1999 - 2001)
- 21st Century Schizoid Band (2002 – nu )

## Discografie
Solo-albums
| jaar | uitvoering       | naam                           |
| ---- | ---------------- | ------------------------------ |
| 1982 | Jakko M. Jakszyk | Silesia                        |
| 1994 | Jakko M. Jakszyk | Kingdom of Dust                |
| 1995 | Jakko M. Jakszyk | Mustard Gas and Roses          |
| 1996 | Jakko M. Jakszyk | Are My Ears on Wrong?          |
| 1997 | Jakko M. Jakszyk | The Road to Ballina            |
| 2006 | Jakko M. Jakszyk | The Bruised Romantic Glee Club |

Een selectie van de overige albums waaraan hij bijgedragen heeft
| jaar | uitvoering                      | naam                                                     |
| ---- | ------------------------------- | -------------------------------------------------------- |
| 1987 | The Kings Of Oblivion           | Big Fish Popcorn                                         |
| 1988 | Dizrhythmia                     | Dizrhythmia                                              |
| 1988 | The Lodge                       | Smell of a Friend                                        |
| 1988 | Peter Blegvad                   | Downtime                                                 |
| 1989 | Shari Belafonte                 | Shari                                                    |
| 1990 | Tom Robinson & Jakko Jakszyk    | We never had it so good                                  |
| 1992 | 64 Spoons                       | Landing on a Rat Column                                  |
| 1992 | Alice                           | Mezzogiorno Sulle Alpi                                   |
| 1995 | Mick Karn                       | The Tooth Mother                                         |
| 1997 | Gavin Harrison                  | Sanity & Gravity                                         |
| 1998 | Tom Robinson & Jakko Jakszyk    | Blood Brother                                            |
| 1998 | Indigo Falls (Richard Barbieri) | Indigo Falls                                             |
| 1998 | Pip Pyle                        | 7 Year Itch                                              |
| 1999 | Mark King                       | Live at the Jazz Cafe                                    |
| 2002 | 21st Century Schizoid Band      | 21st Century Schizoid Band (Official Bootleg Volume One) |
| 2004 | 21st Century Schizoid Band      | Live In Italy                                            |
| 2005 | 21st Century Schizoid Band      | Live In Japan                                            |
| 2006 | 21st Century Schizoid Band      | Pictures Of A City: Live In New York                     |
| 2007 | The Tangent                     | Going Off on One                                         |
| 2008 | The Tangent                     | Not as Good as the Book                                  |
| 2011 | Jakszyk, Fripp and Collins      | A scarcity of miracles                                   |

title: Jakko Jakszyk

wikitext:
[[Bestand:JMJI2014.jpg|thumb|Jakko Jakszyk (2014)]]
'''Jakko M. Jakszyk ''' ([[Londen]], [[8 juni]] [[1958]]) is een [[verenigd Koninkrijk|Brits]] musicus / gitarist.

Hij werd geboren als ''Michael Lee Curran'' in het Whittington Hospital, in Highgate Hill, Londen. Zijn moeder was de toenmalig bekende Ierse zangeres [[Peggy Curran]], zijn vader is niet bekend. Zijn moeder stond hem ter adoptie af, en op de leeftijd van 1½ jaar werd Jakko geadopteerd door de Poolse immigrant Norbert Jakszyk en diens Franse vrouw Camille. De vroege jeugd van Jakko was niet zonder problemen, op zijn album ''The Road to Ballina'' gaat hij hier uitgebreid op in.

Als voetballer probeerde hij op 15-jarige leeftijd aan de bak te komen bij [[Watford Boys]], wat hem niet lukte. Hij gooide zich daarom op zijn andere hobby’s, toneel en muziek. Vanuit het schooltoneel werd hij gestimuleerd om auditie te doen voor het National Youth Theatre. Na twee audities en een test was hij lid, wat hij een jaar lang vol zou houden, tot de muziek harder begon te trekken.

Al op 16-jarige leeftijd had hij zijn eigen band, Soon After. Ze startten met z'n zessen en schreven zich in voor de Melody Maker National Rock/Folk competition. Maar tegen de tijd dat de eerste ronde gespeeld moest worden, waren vier leden vertrokken en waren alleen de twee leadgitaristen, Jakko en [[Keith Deal]], over. De paniek sloeg toe, om mee te mogen doen moesten ze minimaal met z’n drieën zijn. Met de eerste de beste muzikant die hun pad kruiste, trompettist Ted Emmett, sloegen ze aan het repeteren. Na 10 dagen moesten ze het met hun vreemde samenstelling op gaan nemen tegen de andere, ingespeelde bands. De opvallende, korte Jazz/Rock set die ze voorbereid hadden werd uitgelachen door de mede-muzikanten, maar won de voorronde wel. Zo ging het met een volgende ronde en een halve finale, in de finale in 1975 haalden ze de derde plaats.

Met zijn vreemde band trok Jakszyk door het land in het voorprogramma van onder meer [[Camel (band)|Camel]] en [[Judas Priest]]. Binnen het jaar vertrok Jakko en ging spelen bij Synthesis, een groep die muziek speelde in de richting van Jakszyks voorkeur; [[progressieve rock]] en [[Canterbury-scene]]. De volgende groep waar Jakszyk deel van uit ging maken was [[64 Spoons]]. Aangetrokken door de vreemde naam ging hij kijken en werd binnen de kortste keren de gitarist en zanger van de groep. Jakszyk was een fan van [[Hatfield and the North (band)|Hatfield and the North]] en [[Henry Cow]], wat er toe leidde dat hij tapes van 64 Spoons naar [[Dave Stewart]] stuurde. Deze kwam samen met [[Bill Bruford]] een paar keer naar een optreden. Dit leidde tot een muzikale vriendschap. 64 Spoons viel in 1980 uit elkaar, nog voor hun eerste album uitkwam.<ref>Dit zou pas in 1992 uitgebracht worden, onder de titel ''Landing on a Rat Column''.</ref> 64 Spoons had in die jaren voortdurend rondgereisd, opgetreden in Engeland en kon nauwelijks het hoofd boven water houden. De progressieve rock die de groep maakte was uit de mode, die [[punk (muziek)|punk]] en [[new wave (muziekstijl)|new wave]] voorschreef.

Na het uiteenvallen van 64 Spoons nam hij met Dave Stewart ''[[What becomes of the brokenhearted]]'' op. De single, ingezongen door [[Colin Blunstone]] werd een succes. Daarnaast vormden ze samen de band [[Rapid Eye Movement (band)|Rapid Eye Movement]], een band die een jaar lang optrad, maar waar geen muziek van uitgebracht is. In Rapid Eye Movement speelden ook [[Pip Pyle]] en [[Rick Biddulph]]. Gebaseerd op het succes van de single werden ze voor veel optredens uitgenodigd, maar de muziek van Rapid Eye Movement was heel anders, met als gevolg dat het publiek veelal niet kreeg wat ze ervan verwacht. De negatieve reacties maken dat Rapid Eye Movement geen lang leven beschoren was. Dave Stewart concentreerde zich meer op het studio-werk en nam daarnaast een aantal duo-albums op met de zangeres [[Barbara Gaskin]]. Jakszyk speelde een rol op vrijwel alle albums; omgekeerd deed Stewart veelal mee aan de projecten van Jakszyk.

In de [[1980-1989|jaren tachtig]] werkte Jakszyk aan een solo-album, maar een eerste poging strandde doordat de platenmaatschappij failliet ging. Ook volgende pogingen om een album uit te brengen liepen spaak. In de tussentijd werkte Jakszyk wel samen met allerlei musici op hun albums, iets dat hij als studiomuzikant de rest van zijn carrière zou blijven doen.

In 1987 werkt Jakszyk mee met [[Peter Blegvad]] en [[John Greaves]] in het ''The Lodge'' project. In eerste instantie alleen bedoeld als opnames voor een album werd het project opgerekt met een aantal liveoptredens, maar duurde niet lang. Jakszyks volgende stap was een samenwerking met [[Gavin Harrison]]. Eerst maakten ze samen een album met [[Frank Zappa|Zappa]]-nummers, later vormden ze samen de band Dizrythmia met bassist [[Danny Thompson]] en percussionist [[Pandit Dinesh]]. De band bracht in 1988 een album uit. In diezelfde tijd toerde Jakszyk ook als begeleider van de Italiaanse zangeres [[Alice (zangeres)|Alice]].

Het eerste album dat echt de naam van Jakszyk droeg was ''We Never Had It So Good'', een samenwerkingsproject met [[Tom Robinson]], waarop overigens ook Dave Stewart en de leden van Dizrhythmia meespeelden.

Een echte doorbraak kwam voor Jakszyk bij zijn volgende stap. Hij werd door [[Level 42]] gevraagd als sologitarist. Hij volgde [[Allan Holdsworth]] op die de groep tijdelijk was bijgesprongen als vervanger van de overleden [[Alan Murphy]]. Jakszyk zou drie jaar bij Level 42 blijven, tot de band in 1994 uit elkaar viel.

In 1994 bracht Jakszyk zijn eerste solo-album uit, ''Kingdom Of Dust'', een korte cd (20 minuten) met maar vier nummers. Hij werkte voor dit album samen met drie ex-leden van [[Japan (band)|Japan]]: [[Richard Barbieri]], [[Mick Karn]] en [[Steve Jansen]]. In 1995 werd deze cd gevolgd door een eerste echte cd, ''Mustard Gas And Roses''. In 1996 kwam ook ''Are My Ears on Wrong? '' uit, een album dat Jakszyk al in 1986-87 rond had, maar dat toen niet uitgebracht werd. Het volgende project, ''The Road to Ballina'', ging over zijn eigen vroege geschiedenis, het is een album dat tegen de klassieke muziek aan zit. Hiervoor werkte hij samen met zijn ex-Level 42 collega’s [[Mark King (bassist)|Mark King]], [[Gary Barnacle]] en [[Gavin Harrison]].

Jakszyk werkt veel als producer en assisteert ook op zijn gitaar veel groepen bij hun opnames. Hij werkt voor onbekendere musici als het Amerikaanse [[What If (band)|What If]], voor [[Shari (muzikant)|Shari]], de dochter van [[Harry Belafonte]], voor [[Mica Paris]] en vele anderen. Ook werkt hij samen met oude bekenden als Richard Barbieri (een album van [[Indigo Falls]]) en John Greaves (het ''[[Greaves-Cunningham]]'' album).
Ook speelt hij mee op het album van [[Pip Pyle]], ''7 Year Itch'', dat in 1998 uitkwam. Hij hielp met het produceren van het album, maar speelt er ook gitaar op en zingt een aantal van de nummers.

In 1998 trouwde Jakszyk op [[Mauritius (land)|Mauritius]] met Amanda, de dochter van de drummer [[Michael Giles]], van de eerste line-up van [[King Crimson]]. Ze hadden elkaar al in 1983 ontmoet, toen Amanda werkt bij de platenmaatschappij waar Jakszyk onder contract was. Ze zouden elkaar af en toe blijven zien, maar in 1997, op het feest voor het uitkomen van King Crimsons ''Epitaph'' ontmoetten ze elkaar weer voor het eerst na vier jaar en sloeg de vonk definitief over.

In 2000 werkte Jakszyk mee aan Peter Blegvads soloalbum ''Choices Under Pressure'', hij speelde er meerdere instrumenten op en nam een deel van de zang voor zijn rekening. Daarnaast heeft hij het album geproduceerd. Met Dizrhythmia werkte Jakszyk aan een nieuw album, dat tot op heden echter nog niet verschenen is. Een van zij andere activiteiten in die tijd was het begeleiden van [[Akiko Kobayashi]], op haar door Steve Jansen geproduceerde album ''Beloved''.

In 2002 werd Jakszyk uitgenodigd om mee te spelen in [[The 21st Century Schizoid Band]], een band die naast hem bestond uit leden van de eerste line-up van [[King Crimson]]. De muziek die gespeeld werd waren met name nummers van de eerste drie albums van King Crimson. De optredens zijn in de smaak gevallen en er zijn al een aantal live-cd’s van de band verschenen.

In 2006 is een dubbel-cd van Jakszyk verschenen: ''The Bruised Romantic Glee Club''. Op de eerste cd (Now) staan een aantal nieuwe nummers van Jakszyk. Deze cd is een muzikale voortzetting van ''The Road to Ballina''; ook deze cd bevat weer veel teksten die sterk persoonlijk, zelfs autobiografisch zijn.

De tweede cd bevat een bijzondere verzameling van covers van oudere nummers, waaronder van een oud nummer van King Crimson, dat door [[Peter Sinfield]] van een nieuwe tekst is voorzien. In 2014 werd Jakszyk zanger en tweede gitarist van het heropgerichte King Crimson.

== Bands ==
Een selectie van de bands waarin Jakszyk in de loop van de tijd opgetreden heeft.
* Soon After (1974 - 1976)
* Synthesis (1977 - 1978)
* 64 Spoons (1978 - 1980)
* Rapid Eye Movement (1980 - 1981)
* What If
* The Lodge (1987 - 1989)
* Dizrhythmia (1988 - 1990)
* Level 42 (1991 - 1994)
* The Mark King Group (1999 - 2001)
* 21st Century Schizoid Band (2002 – nu )

== Discografie ==
Solo-albums
{| class="wikitable"
!jaar
!uitvoering
!naam
|-
|width=70px|1982
|width=220px|Jakko M. Jakszyk
|[[Silesia]]
|-
|1994||Jakko M. Jakszyk||[[Kingdom of Dust]]
|-
|1995|| Jakko M. Jakszyk||[[Mustard Gas and Roses]]
|-
|1996|| Jakko M. Jakszyk||[[Are My Ears on Wrong?]]
|-
|1997|| Jakko M. Jakszyk||[[The Road to Ballina]]
|-
|2006|| Jakko M. Jakszyk||[[The Bruised Romantic Glee Club]]
|}

Een selectie van de overige albums waaraan hij bijgedragen heeft
{| class="wikitable"
!jaar
!uitvoering
!naam
|-
|1987||The Kings Of Oblivion||Big Fish Popcorn
|-
|1988 ||Dizrhythmia||[[Dizrhythmia (album)|Dizrhythmia]]
|-
|1988 ||The Lodge ||[[Smell of a Friend]]
|-
|1988||Peter Blegvad||[[Downtime]]
|-
|1989||Shari Belafonte||Shari
|-
|1990 ||Tom Robinson & Jakko Jakszyk||[[We never had it so good]]
|-
|1992||64 Spoons||[[Landing on a Rat Column]]
|-
|1992||Alice||Mezzogiorno Sulle Alpi
|-
|1995||Mick Karn||The Tooth Mother
|-
|1997 ||Gavin Harrison|| Sanity & Gravity
|-
|1998 ||Tom Robinson & Jakko Jakszyk||[[Blood Brother]]
|-
|1998 ||Indigo Falls (Richard Barbieri) || Indigo Falls
|-
|1998 ||Pip Pyle||7 Year Itch
|-
|1999||Mark King|| Live at the Jazz Cafe
|-
|2002||21st Century Schizoid Band||[[21st Century Schizoid Band (Official Bootleg Volume One)]]
|-
|2004||21st Century Schizoid Band ||[[Live In Italy (21st Century Schizoid Band)|Live In Italy]]
|-
|2005||21st Century Schizoid Band ||[[Live In Japan (21st Century Schizoid Band)|Live In Japan]]
|-
|2006||21st Century Schizoid Band||[[Pictures Of A City: Live In New York]]
|-
|2007||[[The Tangent]]||[[Going Off on One]]
|-
|2008||The Tangent||[[Not as Good as the Book]]
|-
|2011||[[Jakszyk, Fripp and Collins]]|| [[A scarcity of miracles]]
|}

== Externe link ==
* [https://web.archive.org/web/20060222002618/http://www.jakko.com/ officiële site]

== Referenties ==
{{References}}

{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Jakszyk, Jakko}}
[[Categorie:Brits gitarist]]


text:
# Mannevillette
Mannevillette is een gemeente in het Franse departement Seine-Maritime (regio Normandië) en telt 690 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Le Havre.

## Geografie
De oppervlakte van Mannevillette bedraagt 4,2 km², de bevolkingsdichtheid is 164,3 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Mannevillette met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

wikiname: nlwiki

title: Mannevillette

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Mannevillette
| wapen = [[Bestand:Blason Mannevillette.svg|85px|Wapen]]
| kaart =
| regio = [[Normandië]]
| departement = [[Seine-Maritime]] (76)
| depnr = 76
| arrondissement = [[Arrondissement Le Havre|Le Havre]]
| kanton = [[Kanton Octeville-sur-Mer|Octeville-sur-Mer]]
| jaar = 1999
| inwoners = 690
| dichtheid = 164,3
| oppervlakte = 4,2
| water =
| latitudeGraden = 49
| latitudeMinuten = 36
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 0
| longitudeMinuten = 11
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 76409
| postcode = 76290
| netnummer =
| hoogteligging = 62 - 106
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
}}
'''Mannevillette''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Seine-Maritime]] (regio [[Normandië]]) en telt 690 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Le Havre|Le Havre]].

== Geografie ==
De oppervlakte van Mannevillette bedraagt 4,2 km², de bevolkingsdichtheid is 164,3 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=76409}}

== Demografie ==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[INSEE-tellingen]]).
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=76409}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

== Externe links ==
* {{Link INSEE|id=76409}}

{{Commonscat}}
{{Coor title dms|49|36|0|N|0|11|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Gemeente in Seine-Maritime]]

title: Situering

Regio: Normandië

Departement: Seine-Maritime (76)

Arrondissement: Le Havre

Kanton: Octeville-sur-Mer

Coördinaten: 49° 36′ NB, 0° 11′ OL

title: Algemeen

Burgemeester: Daniel Fidelin

title: Overig

Website: Officiële website

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Seine-Maritime

Portaal: Frankrijk


text:
# Desseria marshalllairdi
Desseria marshalllairdi is een soort in de taxonomische indeling van de Myzozoa, een stam van microscopische parasitaire dieren. Het organisme komt uit het geslacht Desseria en behoort tot de familie Haemogregarinidae. Desseria marshalllairdi werd in 1995 ontdekt door Siddall.

title: Desseria marshalllairdi

wikitext:
{{Taxobox
| naam = ''Desseria marshalllairdi''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| rijk = [[Protozoa]] (Oerdiertjes)
| stam = [[Myzozoa]]
| klasse = [[Coccidea]]
| onderklasse =
| orde = [[Eucoccidiorida]]
| familie = [[Haemogregarinidae]]
| geslacht = ''[[Desseria]]''
| w-naam = ''Desseria marshalllairdi''
| auteur = [[Siddall]]
| datum = 1995
}}
'''''Desseria marshalllairdi''''' is een [[soort]] in de taxonomische indeling van de [[Myzozoa]], een [[stam (biologie)|stam]] van microscopische [[Parasiet|parasitaire dieren]]. Het organisme komt uit het geslacht ''[[Desseria]]'' en behoort tot de familie [[Haemogregarinidae]]. ''Desseria marshalllairdi'' werd in 1995 ontdekt door [[Siddall]].<ref>{{Citeer web |url=http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=563393|titel=Desseria marshalllairdi|auteur=[[World Register of Marine Species]]|uitgever=''Marinespecies.org''|datum= |bezochtdatum=24 september 2011}}</ref>
{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2011|09|28}}

{{DEFAULTSORT:Desseria marshalllairdi}}
[[Categorie:Myzozoa]]

title: Desseria marshalllairdi

Rijk: Protozoa (Oerdiertjes)

Stam: Myzozoa

Klasse: Coccidea

Orde: Eucoccidiorida

Familie: Haemogregarinidae

Geslacht: Desseria

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Domalain
Domalain is een gemeente in het Franse departement Ille-et-Vilaine (regio Bretagne). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Fougères-Vitré. Domalain telde op 1 januari 2022 2.050 inwoners.

## Geografie
De oppervlakte van Domalain bedroeg op 1 januari 2022 33,54 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 61,1 inwoners per km².

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: Domalain

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Domalain
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Bretagne (regio)|Bretagne]]
| departement = [[Ille-et-Vilaine]] (35)
| depnr = 35
| arrondissement = [[Arrondissement Fougères-Vitré|Fougères-Vitré]]
| kanton = [[Kanton La Guerche-de-Bretagne|La Guerche-de-Bretagne]]
| jaar = 2005
| inwoners = 1742
| dichtheid = 51,7
| oppervlakte = 33,7
| water =
| latitudeGraden = 48
| latitudeMinuten = 0
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 1
| longitudeMinuten = 15
| longitudeSeconden = 0
| E of W = W
| ol of wl = W.L.
| code = 35097
| postcode = 35680
| netnummer =
| hoogteligging = 45 - 108
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
| image = Domalain_(35)_Église_01.jpg
| caption = Église Saint-Melaine
}}

'''Domalain''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Ille-et-Vilaine]] (regio [[Bretagne (regio)|Bretagne]]). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Fougères-Vitré|Fougères-Vitré]]. Domalain telde op {{Inwonertal|soort=datum}} {{Inwonertal}} inwoners.

== Geografie ==
<!-- De oppervlakte van Domalain bedraagt 33,7 km², de bevolkingsdichtheid is 51,7 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=35097}} -->
De oppervlakte van Domalain bedroeg op {{Inwonertal|soort=datum}} {{inwonertal|soort=oppervlakte}}; de bevolkingsdichtheid was toen {{inwonertal|soort=dichtheid}} inwoners per km².

[[Bestand:35097-Domalain-Sols.png|thumb|left|360px|Kaart van de gemeente met belangrijkste infrastructuur, bodemgebruik en omliggende gemeenten]]
{{Clearleft}}

== Demografie ==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).<br />
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=35097}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

{{Appendix}}
{{Commonscat}}
{{Coor title dms|48|0|0|N|1|15|0|W|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Gemeente in Ille-et-Vilaine]]

title: Situering

Regio: Bretagne

Departement: Ille-et-Vilaine (35)

Arrondissement: Fougères-Vitré

Kanton: La Guerche-de-Bretagne

Coördinaten: 48° 0′ NB, 1° 15′ WL

title: Algemeen

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Ille-et-Vilaine

title: Foto's

Foto's: Église Saint-Melaine


text:
# Zacharie Astruc
Zacharie Astruc (Angers, 20 februari 1833 - Parijs, 24 mei 1907) was een Frans kunstcriticus, dichter, schilder en beeldhouwer.

## Biografie
Zacharie Astruc was een bekend criticus in Parijs tussen 1859 en 1872. Hij was een fervent supporter van de avant-garde kunstenaars en nam het onder meer op voor Gustave Courbet,  Édouard Manet, Claude Monet, James McNeill Whistler, Emile Auguste Carolus-Duran, Henri Fantin-Latour en Alphonse Legros. In 1859 stichtte hij in Parijs het tijdschrift Le Quart d'heure, gazette des gens demi-sérieux (Het kwartier, krant van de halfernstige mensen). Hij begon als journalist bij L'Echo de Paris en schreef in kranten en tijdschriften zoals Le Salon (1863), L'Etendard (1866–68), Echo des Beaux-Arts (mei–juli 1870), Le Pays, Nain jaune en Dix Décembre. Le Salon (1863) was een eigen uitgave tijdens het Salon van 1863. In Marseille begon hij in 1872 met L'Espagne Nouvelle. Naast zijn interesse in de avant-garde kunst is hij een groot liefhebber en kenner van de Japanse kunst. Hij schreef ook poëzie en componeerde. Astruc was lid van de Batignolles-groep, een groep van jonge avant-garde schilders rond Édouard Manet die tussen 1869 en 1875 bijeen kwamen in het Quartier des Batignolles. Het was Zacharie die Monet bij Manet introduceerde. Hij was ook een stamgast in het Café de la Nouvelle Athènes aan de Place Pigalle, van 1871 tot het einde van de 19e eeuw de plaats waar de impressionisten elkaar ontmoetten. Hij figureert op het beroemde doek van Henri Fantin-Latour Un atelier aux Batignolles waarop de leden van de Groupe des Batignolles vereeuwigd werden. Astruc is gezeten naast zijn vriend Manet, die zijn portret schildert.
Astruc nam zelf deel aan de eerste tentoonstelling van de impressionisten in 1874, waar zijn doek Les Présents Chinois getoond werd, en hij werd toegelaten op het Salon van 1869. Op de Salons van 1882, 1883, 1885, 1886 en op de Exposition Universelle van 1889 krijgt hij eervolle vermeldingen en op de Exposition Universelle van 1900 een bronzen medaille. Hij was medeoprichter van de Société des artistes français die de Salon des artistes français zou inrichten vanaf 1881 als opvolgster van de Salon, ingericht door de Académie royale de peinture et de sculpture.
Voor het schilderen ontwikkelde hij een nieuwe techniek, waarbij hij de verf met watten op het doek aanbracht in plaats van met een penseel.
In 1890 werd Astruc vereerd met de Légion d'honneur.
Zijn grafmonument op het Cimetière du Montparnasse te Parijs werd gemaakt door Raymond Sudre.

## Werken

### Geschriften
- Les 14 stations du Salon: 1859; suivies d'Un récit douloureux, Paris, Poulet-Malassis et De Brosse, 1859
- Le salon intime, exposition au boulevard des Italiens, Paris, Poulet-Malassis et de Broise, 1860
- Le Généralife, Paris, G. Charpentier, 1883
- Romancero de l'Escorial, poèmes d'Espagne,  Paris, G. Charpentier et Cie, 1883
- Les Alhambras, Paris, H. Leclerc, 1908

### Beeldhouwwerken
Van de marmeren en bronzen werken zijn er meestal ook een of meerdere gipsen exemplaren bewaard gebleven. Ook van de gipsen werken komen frequent meerdere exemplaren voor.
- Homme lisant, (Lezende man) 1869, pleister medaille
- Le moine, (De monnik) 1869, bas-reliëf, pleister
- L’Enfant au jouet, (Kind met een speeltje) 1870, bas-reliëf, pleister
- Portrait de Barbey d'Aurévilly, (Portret van Barbey d'Aurévilly)1870, pleisteren medaille
- Dom Bazile, 1872, bas-reliëf, pleister
- Saint François d'Assise, (Sint Franciscus van Assisi, kopie naar Alonso Cano in de kathedraal van Toledo), 1874, brons
- Portret van M. F. Ponce, 1874, bas-reliëf, pleister
- Barbey d'Aurévilly, Saint-Sauveur-le-Vicomte, Musée Barbet d'Aurévilly, 1876, bronzen buste
- Isabelle Astruc, Musée des Beaux-arts d'Angers, 1877, bronzen buste
- Carmen, 1878, pleister buste
- L'Aurore, (De dageraad), 1879, bas-reliëf, brons
- Portret van de zanger Barroilhet, 1880, bas-reliëf, pleister
- Édouard Manet, Musée des Beaux arts d'Angers, 1881, bronzen buste
- Le marchand de masques, (De maskerverkoper), Parijs, Jardin du Luxembourg, 1883, bronzen beeld
- Madame Zacharie Astruc en espagnole, (Mevrouw Zacharie Astruc als Spaanse), Musée des Beaux-arts d'Angers, marmeren buste
- Hamlet, 1887, marmeren beeld
- Le roi Midas, (Koning Midas), Nice, 1888, bronzen beeld
- Blanca van Castilië, 1891, marmeren beeld
- Le moine en extase, (De monnik in extase), 1893, marmeren beeld
- Mijn dochter Isabelle, 1897, bronzen buste
- L'Homme blessé, (De gewonde man),  Musée des Beaux-arts de Bordeaux, 1901, marmeren beeld
- Mars et Vénus, (Mars en Venus), Musée des Beaux-arts d'Aix-les-Bains, 1905, pleister beeld
- Le repos de Prométhée, (De rust van Prometheus), 1906, marmeren beeld
- Perce-neige, (Het sneeuwklokje, voorstelling van een naakte vrouw), 1907, marmeren beeld

### Schilderwerk
- Chrysanthèmes dans un vase en cristal, (Chrysanten in een kristallen vaas), aquarel, tentoongesteld op het Salon de la Société des artistes français, 1904
- Fleurs dans un vase vénitien, (Bloemen in een Venetiaanse vaas), aquarel, Préfecture d'Epinal
- Grand bouquet de pivoines roses et blanches dans un vase en verre de Bohême, (Groot boeket van roze en witte pioenrozen in een vaas uit Boheems glas), aquarel, tentoongesteld op het Salon van 1901, Grand-Palais, Champs-Elysées, Parijs.
- Interieur Parisien, (Parijs' interieur), 1874, Evreux, Musée d'Art Histoire et Archéologie
- Roses négligemment jetées sur un vase, (Rozen, willekeurig op een vaas gegooid), Musée du Louvre, Parijs
- Rezia, (dochter van Oberon, de elfenkoning, in de opera van Carl Maria von Weber), aquarel, Palais du gouverneur général in Dakar, Senegal, tentoongesteld op het Salon de la Société des artistes français, 1905
- Vase vénitien avec iris, (Venetiaanse vaas met irissen), tentoongesteld op het Salon de la Société des artistes français, 1899
- Les Prèsents Chinois, (De Chinese geschenken), Londen, privécollectie

## Galerij
- Le Marchand de masques (1883), Parijs, Jardin du Luxembourg
- Borstbeeld Manet, Parijs, Cimetière de Passy, Parijs
- Parijs' interieur (1874), Musée d'Évreux
- Rozen, willekeurig op een vaas gegooid, Louvre, Parijs

title: Zacharie Astruc

wikitext:
[[Bestand:Portrait of Zacharie Astruc (1866) - Edouard Manet (Kunsthalle Bremen).jpg|miniatuur|[[Édouard Manet]], ''Portret van Zacharie Astruc,'' (1866), [[Kunsthalle Bremen]]]]
'''Zacharie Astruc''' ([[Angers]], 20 februari 1833 - [[Parijs]], 24 mei 1907) was een [[Frankrijk|Frans]] kunstcriticus, dichter, schilder en beeldhouwer.

== Biografie ==
[[Bestand:Masques05.JPG|miniatuur|''De maskerverkoper'' (1883), Parijs, [[Jardin du Luxembourg]]'']]
Zacharie Astruc was een bekend criticus in Parijs tussen 1859 en 1872. Hij was een fervent supporter van de avant-garde kunstenaars en nam het onder meer op voor [[Gustave Courbet]],  [[Édouard Manet]], [[Claude Monet]], [[James McNeill Whistler]], [[Emile Auguste Carolus-Duran]], [[Henri Fantin-Latour]] en [[Alphonse Legros]]. In 1859 stichtte hij in Parijs het tijdschrift ''Le Quart d'heure, gazette des gens demi-sérieux'' (Het kwartier, krant van de halfernstige mensen). Hij begon als journalist bij ''L'Echo de Paris'' en schreef in kranten en tijdschriften zoals ''Le Salon'' (1863), ''L'Etendard'' (1866–68), ''Echo des Beaux-Arts'' (mei–juli 1870), ''Le Pays'', ''Nain jaune'' en ''Dix Décembre''.<ref>[http://etchings.arts.gla.ac.uk/catalogue/biog/?nid=AstrZ  Zacharie Astruc, 1833-1907].</ref>  ''Le Salon'' (1863) was een eigen uitgave tijdens het Salon van 1863. In Marseille begon hij in 1872 met ''L'Espagne Nouvelle''. Naast zijn interesse in de avant-garde kunst is hij een groot liefhebber en kenner van de Japanse kunst. Hij schreef ook poëzie en componeerde. Astruc was lid van de Batignolles-groep, een groep van jonge avant-garde schilders rond Édouard Manet die tussen 1869 en 1875 bijeen kwamen in het Quartier des Batignolles. Het was Zacharie die Monet bij Manet introduceerde. Hij was ook een stamgast in het [[Café de la Nouvelle Athènes]] aan de [[Place Pigalle]], van 1871 tot het einde van de 19e eeuw de plaats waar de impressionisten elkaar ontmoetten. Hij figureert op het beroemde doek van Henri Fantin-Latour ''[[Un atelier aux Batignolles]]'' waarop de leden van de Groupe des Batignolles vereeuwigd werden. Astruc is gezeten naast zijn vriend Manet, die zijn portret schildert.<ref>Lexicon van het Impressionisme, in: De Impressionisten, ed. Ingo F. Walther, Taschen, 2012, p. 644.</ref>

Astruc nam zelf deel aan de [[eerste tentoonstelling van de impressionisten]] in 1874, waar zijn doek ''Les Présents Chinois'' getoond werd, en hij werd toegelaten op het [[Parijse salon|Salon]] van 1869. Op de Salons van 1882, 1883, 1885, 1886 en op de [[Wereldtentoonstelling van 1889|Exposition Universelle]] van 1889 krijgt hij eervolle vermeldingen en op de [[Exposition Universelle (1900)|Exposition Universelle van 1900]] een bronzen medaille. Hij was medeoprichter van de ''Société des artistes français'' die de ''Salon des artistes français'' zou inrichten vanaf 1881 als opvolgster van de Salon, ingericht door de [[Académie royale de peinture et de sculpture]].

Voor het schilderen ontwikkelde hij een nieuwe techniek, waarbij hij de verf met watten op het doek aanbracht in plaats van met een penseel.

In 1890 werd Astruc vereerd met de [[Legioen van Eer|Légion d'honneur]].

Zijn grafmonument op het [[Cimetière du Montparnasse]] te Parijs werd gemaakt door Raymond Sudre.

== Werken ==
=== Geschriften ===
* ''Les 14 stations du Salon: 1859; suivies d'Un récit douloureux'', Paris, Poulet-Malassis et De Brosse, 1859
* ''Le salon intime, exposition au boulevard des Italiens'', Paris, Poulet-Malassis et de Broise, 1860
* ''Le Généralife'', Paris, G. Charpentier, 1883
* ''Romancero de l'Escorial, poèmes d'Espagne'',  Paris, G. Charpentier et Cie, 1883
* ''Les Alhambras'', Paris, H. Leclerc, 1908

=== Beeldhouwwerken ===
Van de marmeren en bronzen werken zijn er meestal ook een of meerdere gipsen exemplaren bewaard gebleven. Ook van de gipsen werken komen frequent meerdere exemplaren voor.<ref>[http://www.culture.gouv.fr/public/mistral/arcade_fr?ACTION=CHERCHER&FIELD_98=AUTR&VALUE_98=Astruc%20&DOM=Tous&REL_SPECIFIC=3 Archives Nationales]</ref>
* ''Homme lisant'', (Lezende man) 1869, pleister medaille
* ''Le moine'', (De monnik) 1869, bas-reliëf, pleister
* ''L’Enfant au jouet'', (Kind met een speeltje) 1870, bas-reliëf, pleister
* ''Portrait de Barbey d'Aurévilly'', (Portret van Barbey d'Aurévilly)1870, pleisteren medaille
* ''Dom Bazile'', 1872, bas-reliëf, pleister
* ''Saint François d'Assise'', (Sint [[Franciscus van Assisi]], kopie naar [[Alonso Cano]] in de [[kathedraal van Toledo]]), 1874, brons
* Portret van M. F. Ponce, 1874, bas-reliëf, pleister
* [[Jules-Amédée Barbey d'Aurevilly|Barbey d'Aurévilly]], [[Saint-Sauveur-le-Vicomte]], Musée Barbet d'Aurévilly, 1876, bronzen buste
* Isabelle Astruc, Musée des Beaux-arts d'Angers, 1877, bronzen buste
* ''Carmen'', 1878, pleister buste
* ''L'Aurore'', (De dageraad), 1879, bas-reliëf, brons
* Portret van de zanger Barroilhet, 1880, bas-reliëf, pleister
* Édouard Manet, Musée des Beaux arts d'Angers, 1881, bronzen buste
* ''Le marchand de masques'', (De maskerverkoper), Parijs, [[Jardin du Luxembourg]], 1883, bronzen beeld
* ''Madame Zacharie Astruc en espagnole'', (Mevrouw Zacharie Astruc als Spaanse), Musée des Beaux-arts d'Angers, marmeren buste
* ''Hamlet'', 1887, marmeren beeld
* ''Le roi Midas'', (Koning Midas), Nice, 1888, bronzen beeld
* [[Blanca van Castilië]], 1891, marmeren beeld
* ''Le moine en extase'', (De monnik in extase), 1893, marmeren beeld
* Mijn dochter Isabelle, 1897, bronzen buste
* ''L'Homme blessé'', (De gewonde man),  Musée des Beaux-arts de Bordeaux, 1901, marmeren beeld
* ''Mars et Vénus'', ([[Mars (mythologie)|Mars]] en [[Venus (mythologie)|Venus]]), Musée des Beaux-arts d'Aix-les-Bains, 1905, pleister beeld
* ''Le repos de Prométhée'', (De rust van [[Prometheus (mythologie)|Prometheus]]), 1906, marmeren beeld
* ''Perce-neige'', (Het sneeuwklokje, voorstelling van een naakte vrouw), 1907, marmeren beeld

=== Schilderwerk ===
* ''Chrysanthèmes dans un vase en cristal'', (Chrysanten in een kristallen vaas), aquarel, tentoongesteld op het Salon de la Société des artistes français, 1904
* ''Fleurs dans un vase vénitien'', (Bloemen in een Venetiaanse vaas), aquarel, Préfecture d'Epinal
* ''Grand bouquet de pivoines roses et blanches dans un vase en verre de Bohême'', (Groot boeket van roze en witte pioenrozen in een vaas uit Boheems glas), aquarel, tentoongesteld op het Salon van 1901, Grand-Palais, Champs-Elysées, Parijs.
* ''Interieur Parisien'', (Parijs' interieur), 1874, Evreux, Musée d'Art Histoire et Archéologie
* ''Roses négligemment jetées sur un vase'', (Rozen, willekeurig op een vaas gegooid), [[Musée du Louvre]], Parijs
* ''Rezia'', (dochter van [[Oberon (opera)|Oberon]], de elfenkoning, in de opera van [[Carl Maria von Weber]]), aquarel, Palais du gouverneur général in Dakar, Senegal, tentoongesteld op het Salon de la Société des artistes français, 1905
* ''Vase vénitien avec iris'', (Venetiaanse vaas met irissen), tentoongesteld op het Salon de la Société des artistes français, 1899
* ''Les Prèsents Chinois'', (De Chinese geschenken), Londen, privécollectie

== Galerij ==
<gallery mode="packed" heights="200">
Masques05.JPG|''Le Marchand de masques'' (1883), Parijs, [[Jardin du Luxembourg]]
Buste Manet Passy (2).JPG|''Borstbeeld Manet'', Parijs, [[Cimetière de Passy]], Parijs
Zacharie Astruc Intérieur Parisien.jpg|''Parijs' interieur'' (1874), Musée d'Évreux
Roses négligemment jetées sur un vase.jpg|''Rozen, willekeurig op een vaas gegooid'', [[Louvre]], Parijs
</gallery>

== Externe link ==
* [http://etchings.arts.gla.ac.uk/catalogue/biog/?nid=AstrZ James McNeill Whistler: The Etchings], Zacharie Astruc, 1833-1907

{{Appendix}}
{{Authority control}}

{{DEFAULTSORT:Astruc, Zacharie}}
[[Categorie:Frans schrijver]]
[[Categorie:Frans journalist]]
[[Categorie:Frans kunstcriticus]]
[[Categorie:Frans kunstschilder]]
[[Categorie:Frans beeldhouwer]]
[[Categorie:Kunstschilder van het impressionisme]]


text:
# De Drie Duikers
De Drie Duikers is een brug over de Leie in het westen van Kortrijk.
De spoorlijnen Kortrijk-Brugge en Kortrijk-Poperinge gaan over twee naast elkaar liggende stalen vlakke trogbruggen over de rivier. De naam verwijst naar de vooroorlogse stenen brug op dezelfde plaats die drie bogen (lokaal ook duikers genoemd) had.
Bij de recentere verbreding van de Leie werd het tracé zo gekozen dat De Drie Duikers kon worden behouden. De vrije hoogte kan bij de verdere capaciteitsuitbreiding wel een probleem worden.
Broelbrug · Budabrug · Brug over Sluis 11 · Collegebrug · Dambrug · De Drie Duikers · Gentbrug · Gerechtshofbrug · Groeningebrug · Kalkovenbrug · Kasteelbrug · Leiebrug · Luipaardbrug · Noordbrug · Overzetwegbrug · Reepbrug · Ronde van Vlaanderenbrug · Spoorwegbrug Kanaal · Viaduct R8 (Harelbeke) · Viaduct R8 (Marke) · Viaduct R8 (Stasegem)

title: De Drie Duikers

wikitext:
{{Infobox brug
| naam           = De Drie Duikers
| afbeelding     =
| onderschrift   =
| plaats         = [[Kortrijk]]
| overspant      = [[Leie (rivier)|Leie]]
| lengte         =
| breedte        =
| type           =
| bouwstartjaar  =
| bouwjaar       =
| weg            =
| spoorlijn      =
| intensiteit    =
| bijzonderheden = spoorwegbrug
| mapname        = België
| lat_deg        = 50
| lat_min        = 49
| lat_sec        = 39
| lon_deg        = 3
| lon_min        = 15
| lon_sec        = 2
}}
'''De Drie Duikers''' is een brug over de [[Leie (rivier)|Leie]] in het westen van [[Kortrijk]].

De spoorlijnen [[spoorlijn 66|Kortrijk-Brugge]] en [[spoorlijn 69|Kortrijk-Poperinge]] gaan over twee naast elkaar liggende stalen vlakke [[liggerbrug|trogbruggen]] over de rivier. De naam verwijst naar de vooroorlogse stenen brug op dezelfde plaats die drie bogen (lokaal ook duikers genoemd) had.

Bij de recentere verbreding van de Leie werd het tracé zo gekozen dat De Drie Duikers kon worden behouden. De vrije hoogte kan bij de verdere capaciteitsuitbreiding wel een probleem worden.

{{Navigatie bruggen Kortrijk}}
{{Coor title dms|50|49|53|N|3|16|9|E|type:landmark_scale:3125_region:BE}}

{{DEFAULTSORT:Drie D}}
[[Categorie:Brug in Kortrijk]]

title: Algemene gegevens

Locatie: Kortrijk

Coördinaten: 50° 50′ NB, 3° 15′ OL

Overspant: Leie

title: Architectuur

Bijzonderheden: spoorwegbrug

Architectuur: De Drie Duikers (België) · De Drie Duikers

Portaal: Verkeer & Vervoer


text:
# Tambakan (Gandusari)
Tambakan is een bestuurslaag in het regentschap Blitar van de provincie Oost-Java, Indonesië. Tambakan telt 3075 inwoners (volkstelling 2010).

title: Tambakan (Gandusari)

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Tambakan
| inwoners       = 3075
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[Oost-Java]] (Jawa Timur)
| regentschap    = [[Blitar (regentschap)|Blitar]]
| onderdistrict  = [[Gandusari (onderdistrict van Blitar)|Gandusari]]
| eiland         = [[Java (eiland)|Java]]
| tijdzone       = +7
| code desa      = 3505150004
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Tambakan''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Blitar (regentschap)|Blitar]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[Oost-Java]], [[Indonesië]]. Tambakan telt 3075 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=21}}

[[Categorie:Plaats in Oost-Java]]

title: Situering

Eiland: Java

Provincie: Oost-Java (Jawa Timur)

Regentschap of · stadsgemeente: Blitar

Onderdistrict: Gandusari

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# Leptataspis similis
Leptataspis similis is een halfvleugelig insect uit de familie schuimcicaden (Cercopidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Schmidt.

title: Leptataspis similis

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Leptataspis similis''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Halfvleugeligen|Hemiptera]] (Halfvleugeligen)
| onderorde = [[Cicaden|Auchenorrhyncha]] (Cicaden)
| familie = [[Schuimcicaden|Cercopidae]] (Schuimcicaden)
| geslacht = ''[[Leptataspis]]''
| w-naam = ''Leptataspis similis''
| auteur = Schmidt
| datum = 1911
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Leptataspis similis''''' is een [[halfvleugeligen|halfvleugelig insect]] uit de familie [[schuimcicaden]] (Cercopidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Schmidt.

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|9999-Cercopoidea}} [bezocht 9 juni 2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|06|10}}

[[Categorie:Leptataspis|similis]]

title: Leptataspis similis

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Hemiptera (Halfvleugeligen)

Onderorde: Auchenorrhyncha (Cicaden)

Familie: Cercopidae (Schuimcicaden)

Geslacht: Leptataspis

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Brandie Wilkerson
Brandie Wilkerson (Lausanne, 1 juli 1992) is een Canadees beachvolleyballer. Met Melissa Humana-Paredes won ze een zilveren medaille bij zowel de Olympische als Pan-Amerikaanse Spelen. Met Sophie Bukovec werd ze vice-wereldkampioen. Ze nam deel aan twee edities van de Olympische Spelen.

## Carrière

### 2013 tot en met 2016
Wilkerson heeft in haar jeugd zaalvolleybal gespeeld en maakte in 2013 de overstap naar het beachvolleybal. Ze speelde twee jaar samen met Claudia Séguin en was vooral actief in de continentale tour. In 2014 namen ze daarnaast deel aan twee toernooien in de FIVB World Tour. Van 2015 tot en met 2016 vormde ze een duo met Julie Gordon. Het eerste jaar deden ze mee aan negen toernooien in de World Tour met een zeventiende plaats in Xiamen als beste resultaat. Verder nam het tweetal deel aan drie toernooien in de continentale tour. In 2016 waren Wilkerson en Gordon voornamelijk actief buiten de World Tour; ze speelden drie wedstrijden op mondiaal niveau en eindigden in Long Beach op de negende plaats. Aan het eind van het jaar deed Wilkerson met Heather Bansley mee aan de World Tour Finals in Toronto.

### 2017 tot en met 2021
Wilkerson en Bansley vormden vanaf 2017 vervolgens een team in de World Tour; ze namen dat jaar deel aan zes reguliere toernooien en behaalden enkel toptienplaatsen met een vijfde plaats in Den Haag als beste resultaat. Bij de WK in Wenen eindigde het duo eveneens als vijfde nadat het de kwartfinale verloren had van het Amerikaanse tweetal April Ross en Lauren Fendrick. Ze sloten het seizoen af met een negende plaats bij de World Tour Finals in Hamburg. Daarnaast maakte Wilkerson haar debuut in de AVP Tour. Ze nam deel aan vier toernooien en behaalde met Nicole Branagh een tweede plaats in Manhattan Beach. Het seizoen daarop speelden Wilkerson en Bansley acht wedstrijden in de World Tour en behaalden ze een zege in Warschau en twee derde plaatsen in Itapema en Gstaad. Bij de World Tour Finals in Hamburg eindigden ze ditmaal als vijfde. Met Branagh eindigde ze als tweede bij het AVP-toernooi van New York.
Het duo begon het seizoen daarop met twee overwinningen in Las Vegas en in Chetumal. In 2019 namen ze in aanloop naar de WK verder deel aan vier toernooien met als beste resultaat een derde plaats in Itapema. Bij de WK in Hamburg bereikten Wilkerson en Bansley de zestiende finale waar ze werden uitgeschakeld door het Australische tweetal Taliqua Clancy en Mariafe Artacho del Solar. Na afloop speelden ze drie reguliere wedstrijden in de World Tour met onder meer een derde plaats in Tokio en eindigden ze bij de Finals in Rome verder als zeventiende. In de Amerikaanse competitie kwam Wilkerson met verschillende partner in actie op vier toernooien; met Sara Hughes won ze brons in Chicago. In het najaar van 2019 behaalden Wilkerson en Bansley een dertiende plaats bij het olympisch kwalificatietoernooi in Haiyang en een negende plaats in Chetumal. In 2020 nam Wilkerson met Hughes deel aan drie AVP-toernooien in Long Beach, waar ze een tweede en derde plaats behaalden. In 2021 deden Wilkerson en Bansley in aanloop naar de Spelen deel aan zeven FIVB-toernooien met drie vijfde plaatsen (Cancun, Sotsji en Gstaad). Bij het olympisch beachvolleybaltoernooi in Tokio bereikten ze de kwartfinale waar ze werden uitgeschakeld door het Letse duo Tina Graudina en Anastasija Kravčenoka. Na afloop van de Spelen gingen Wilkerson en Bansley als team uit elkaar. In de AVP Tour speelde Wilkerson dat jaar drie wedstrijden met Hughes.

### 2022 tot heden
In 2022 vormde Wilkerson in de Beach Pro Tour (de opvolger van de World Tour) een team met Sophie Bukovec. Ze namen deel aan zes toernooien en kwamen daarbij tot drie vijfde plaatsen (Itapema, Gstaad en Hamburg). In Rome werd het duo vice-wereldkampioen achter de Brazilianen Ana Patrícia Ramos en Duda Lisboa. In de AVP Tour speelde Wilkerson vier wedstrijden met Zana Muno met twee derde plaatsen in Atlanta en Manhattan Beach als resultaat. Met Melissa Humana-Paredes won ze zilver bij het AVP-toernooi van Chicago. Het seizoen daarop vormden Wilkerson en Humana-Paredes een vast team. Ze waren zowel in het mondiale als Amerikaanse circuit actief. In de Beach Pro Tour namen ze deel aan acht reguliere toernooien. Ze bereikten daarbij telkens de kwartfinale met overwinningen in Jūrmala en Montreal en een derde plaats Ostrava. Bij de WK in Tlaxcala werd het duo in de kwartfinale uitgeschakeld door Artacho en Clancy en bij de seizoensfinale in Doha eindigde het tweetal eveneens op een gedeelde vijfde plaats. In de AVP Tour namen ze deel aan vijf toernooien met een overwinning in Miami en tweede plaatsen in New Orleans, Atlanta en Chicago als resultaat. Bij de Pan-Amerikaanse Spelen in Santiago wonnen Wilkerson en Humana-Paredes en Wilkerson het zilver achter Ana Patrícia en Duda.
In 2024 begon het duo in maart met een tweede plaats in Doha. In april en mei volgden een vijfde plaats in Tepic en een negende plaats in Brasilia. In de Amerikaanse competitie wonnen ze het toernooi van Huntington Beach. In juni behaalden ze een tweede plaats in Ostrava en een maand later werden ze vijfde in Gstaad. Het tweetal plaatste zich via de olympische ranglijst als vierde voor de Spelen. In Parijs wonnen Wilkerson en Humana-Paredes olympisch zilver na de finale in drie sets van Ana Patrícia en Duda verloren te hebben. Begin september wonnen ze het AVP-toernooi van Chicago en in december sloten ze het seizoen af met een zevende plaats in Doha.

## Palmares
Kampioenschappen
- 2017: 5e WK
- 2021: 5e OS
- 2022:  WK
- 2023:  Pan-Amerikaanse Spelen
- 2023: 5e WK
- 2024:  OS

FIVB World Tour
- 2018:  4* Itapema
- 2018:  4* Ostrava
- 2018:  4* Warschau
- 2018:  5* Gstaad
- 2018:  4* Las Vegas
- 2018:  3* Chetumal
- 2019:  4* Itapema
- 2019:  4* Tokio

Beach Pro Tour
- 2023:  Elite16 Ostrava
- 2023:  Jūrmala Challenge
- 2023:  Elite16 Montreal
- 2024:  Elite16 Doha
- 2024:  Elite16 Ostrava

title: Brandie Wilkerson

wikitext:
{{Infobox sporter
| kopnaam           = Brandie Wilkerson
| afbeelding        = 20170731 Beach Volleyball WM Vienna 5197.jpg
| onderschrift      = Wilkerson bij de WK in Wenen (2017)
| naam              = Brandie Wilkerson
| bijnaam           =
| geboortedatum     = 1 juli 1992
| geboorteplaats    = Lausanne
| overlijdensdatum  =
| overlijdensplaats =
| nationaliteit     = {{CA}}
| lengte            = 179 cm
| gewicht           =
| discipline        = [[beachvolleybal]]
| onderdeel         =
| trainer           =
| club              =
| graduatie         =
| 1etitel           =
| OS                = 2020, 2024
| PS                =
| extra             =
| debuut            =
| carrière-einde    =
| prestaties        =
}}
'''Brandie Wilkerson''' ([[Lausanne (stad)|Lausanne]], [[1 juli]] [[1992]]) is een [[Canada|Canadees]] [[beachvolleybal]]ler. Met [[Melissa Humana-Paredes]] won ze een zilveren medaille bij zowel de [[Lijst van olympische medaillewinnaars beachvolleybal|Olympische]] als [[Beachvolleybal op de Pan-Amerikaanse Spelen|Pan-Amerikaanse Spelen]]. Met [[Sophie Bukovec]] werd ze [[wereldkampioenschappen beachvolleybal|vice-wereldkampioen]]. Ze nam deel aan twee edities van de [[Olympische Spelen]].

== Carrière ==
=== 2013 tot en met 2016 ===
Wilkerson heeft in haar jeugd [[volleybal|zaalvolleybal]] gespeeld en maakte in 2013 de overstap naar het beachvolleybal.<ref>{{en}} AVP, ''[https://avp.com/player/brandie-wilkerson/ Brandie Wilkerson]''. (Geraadpleegd op 4 januari 2019)</ref> Ze speelde twee jaar samen met Claudia Séguin en was vooral actief in de continentale tour. In 2014 namen ze daarnaast deel aan twee toernooien in de [[FIVB World Tour]]. Van 2015 tot en met 2016 vormde ze een duo met [[Julie Gordon]]. Het eerste jaar deden ze mee aan negen toernooien in de World Tour met een zeventiende plaats in [[Xiamen]] als beste resultaat. Verder nam het tweetal deel aan drie toernooien in de continentale tour. In 2016 waren Wilkerson en Gordon voornamelijk actief buiten de World Tour; ze speelden drie wedstrijden op mondiaal niveau en eindigden in [[Long Beach (Californië)|Long Beach]] op de negende plaats. Aan het eind van het jaar deed Wilkerson met [[Heather Bansley]] mee aan de World Tour Finals in [[Toronto]].

=== 2017 tot en met 2021 ===
Wilkerson en Bansley vormden vanaf 2017 vervolgens een team in de World Tour; ze namen dat jaar deel aan zes reguliere toernooien en behaalden enkel toptienplaatsen met een vijfde plaats in [[Den Haag]] als beste resultaat. Bij de [[wereldkampioenschappen beachvolleybal 2017 (vrouwen)|WK]] in [[Wenen]] eindigde het duo eveneens als vijfde nadat het de kwartfinale verloren had van het Amerikaanse tweetal [[April Ross]] en [[Lauren Fendrick]]. Ze sloten het seizoen af met een negende plaats bij de World Tour Finals in [[Hamburg]]. Daarnaast maakte Wilkerson haar debuut in de [[AVP Tour]]. Ze nam deel aan vier toernooien en behaalde met [[Nicole Branagh]] een tweede plaats in [[Manhattan Beach (Californië)|Manhattan Beach]]. Het seizoen daarop speelden Wilkerson en Bansley acht wedstrijden in de World Tour en behaalden ze een zege in [[Warschau]] en twee derde plaatsen in [[Itapema]] en [[Gstaad]]. Bij de World Tour Finals in Hamburg eindigden ze ditmaal als vijfde. Met Branagh eindigde ze als tweede bij het AVP-toernooi van [[New York (stad)|New York]].

Het duo begon het seizoen daarop met twee overwinningen in [[Las Vegas (Nevada)|Las Vegas]] en in [[Chetumal]]. In 2019 namen ze in aanloop naar de WK verder deel aan vier toernooien met als beste resultaat een derde plaats in Itapema. Bij de [[wereldkampioenschappen beachvolleybal 2019 (vrouwen)|WK]] in Hamburg bereikten Wilkerson en Bansley de zestiende finale waar ze werden uitgeschakeld door het Australische tweetal [[Taliqua Clancy]] en [[Mariafe Artacho del Solar]]. Na afloop speelden ze drie reguliere wedstrijden in de World Tour met onder meer een derde plaats in [[Tokio]] en eindigden ze bij de Finals in Rome verder als zeventiende. In de Amerikaanse competitie kwam Wilkerson met verschillende partner in actie op vier toernooien; met [[Sara Hughes]] won ze brons in [[Chicago]]. In het najaar van 2019 behaalden Wilkerson en Bansley een dertiende plaats bij het olympisch kwalificatietoernooi in [[Haiyang]] en een negende plaats in Chetumal. In 2020 nam Wilkerson met Hughes deel aan drie AVP-toernooien in Long Beach, waar ze een tweede en derde plaats behaalden. In 2021 deden Wilkerson en Bansley in aanloop naar de Spelen deel aan zeven FIVB-toernooien met drie vijfde plaatsen ([[Cancun]], [[Sotsji]] en Gstaad). Bij het [[Beachvolleybal op de Olympische Zomerspelen 2020 (vrouwen)|olympisch beachvolleybaltoernooi]] in Tokio bereikten ze de kwartfinale waar ze werden uitgeschakeld door het Letse duo [[Tina Graudina]] en [[Anastasija Kravčenoka]]. Na afloop van de Spelen gingen Wilkerson en Bansley als team uit elkaar. In de AVP Tour speelde Wilkerson dat jaar drie wedstrijden met Hughes.

=== 2022 tot heden ===
In 2022 vormde Wilkerson in de [[Volleyball World Beach Pro Tour 2022|Beach Pro Tour]] (de opvolger van de World Tour) een team met [[Sophie Bukovec]]. Ze namen deel aan zes toernooien en kwamen daarbij tot drie vijfde plaatsen (Itapema, Gstaad en Hamburg). In Rome werd het duo [[wereldkampioenschappen beachvolleybal 2022 (vrouwen)|vice-wereldkampioen]] achter de Brazilianen [[Ana Patrícia Ramos]] en [[Duda Lisboa]]. In de AVP Tour speelde Wilkerson vier wedstrijden met [[Zana Muno]] met twee derde plaatsen in [[Atlanta]] en Manhattan Beach als resultaat. Met [[Melissa Humana-Paredes]] won ze zilver bij het AVP-toernooi van Chicago. Het [[Volleyball World Beach Pro Tour 2023|seizoen daarop]] vormden Wilkerson en Humana-Paredes een vast team. Ze waren zowel in het mondiale als Amerikaanse circuit actief. In de Beach Pro Tour namen ze deel aan acht reguliere toernooien. Ze bereikten daarbij telkens de kwartfinale met overwinningen in Jūrmala en Montreal en een derde plaats Ostrava. Bij de [[wereldkampioenschappen beachvolleybal 2023 (vrouwen)|WK]] in Tlaxcala werd het duo in de kwartfinale uitgeschakeld door Artacho en Clancy en bij de seizoensfinale in Doha eindigde het tweetal eveneens op een gedeelde vijfde plaats. In de AVP Tour namen ze deel aan vijf toernooien met een overwinning in [[Miami]] en tweede plaatsen in [[New Orleans (stad)|New Orleans]], Atlanta en Chicago als resultaat. Bij de [[Beachvolleybal op de Pan-Amerikaanse Spelen 2023|Pan-Amerikaanse Spelen]] in Santiago wonnen Wilkerson en Humana-Paredes en Wilkerson het zilver achter Ana Patrícia en Duda.

In [[Volleyball World Beach Pro Tour 2024|2024]] begon het duo in maart met een tweede plaats in Doha. In april en mei volgden een vijfde plaats in Tepic en een negende plaats in Brasilia. In de Amerikaanse competitie wonnen ze het toernooi van Huntington Beach. In juni behaalden ze een tweede plaats in Ostrava en een maand later werden ze vijfde in Gstaad. Het tweetal plaatste zich via de olympische ranglijst als vierde voor de Spelen. In Parijs wonnen Wilkerson en Humana-Paredes [[Beachvolleybal op de Olympische Zomerspelen 2024 (vrouwen)|olympisch zilver]] na de finale in drie sets van Ana Patrícia en Duda verloren te hebben. Begin september wonnen ze het AVP-toernooi van Chicago en in december sloten ze het seizoen af met een zevende plaats in Doha.

== Palmares ==
{{Kolommen
|Kolom1=
;Kampioenschappen
* 2017: 5e WK
* 2021: 5e OS
* 2022: {{zilver}} WK
* 2023: {{zilver}} Pan-Amerikaanse Spelen
* 2023: 5e WK
* 2024: {{zilver}} OS
|Kolom2=
;FIVB World Tour
* 2018: {{brons}} 4* Itapema
* 2018: {{zilver}} 4* Ostrava
* 2018: {{goud}} 4* Warschau
* 2018: {{brons}} 5* Gstaad
* 2018: {{goud}} 4* Las Vegas
* 2018: {{goud}} 3* Chetumal
* 2019: {{brons}} 4* Itapema
* 2019: {{brons}} 4* Tokio
|Kolom3=
;Beach Pro Tour
* 2023: {{brons}} Elite16 Ostrava
* 2023: {{goud}} Jūrmala Challenge
* 2023: {{goud}} Elite16 Montreal
* 2024: {{zilver}} Elite16 Doha
* 2024: {{zilver}} Elite16 Ostrava
}}

== Externe links ==
* {{Link FIVB}}
* {{Link Beach Volleyball Database}}

{{Appendix}}

{{DEFAULTSORT:Wilkerson, Brandie}}
[[Categorie:Canadees beachvolleyballer]]
[[Categorie:Canadees olympisch deelnemer]]

title: Persoonlijke informatie

Naam: Brandie Wilkerson

Geboorteplaats: Lausanne

Nationaliteit: Canada

title: Sportieve informatie

Discipline: beachvolleybal

Portaal: Sport


text:
# Ovipalpus
Ovipalpus is een geslacht van kevers uit de familie
kniptorren (Elateridae).
Het geslacht is voor het eerst wetenschappelijk beschreven in 1851 door Solier.

## Soorten
Het geslacht omvat de volgende soorten:
- Ovipalpus piceus Fleutiaux, 1910
- Ovipalpus pubescens Solier, 1851
- Ovipalpus schajovskoii Golbach, 1953

title: Ovipalpus

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Ovipalpus''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Kniptorren|Elateridae]] (Kniptorren)
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Ovipalpus''
| auteur = Solier
| datum = 1851
| commons =
| species =
}}
'''''Ovipalpus''''' is een [[geslacht (biologie)|geslacht]] van [[kevers]] uit de familie
[[kniptorren]] (Elateridae).<ref>[http://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/Elateridae.txt Elateridae] in [http://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/Coleoptera1.htm Synopsis of the described Coleoptera of the World 6 juni 2010]. [https://web.archive.org/web/20141203145937/https://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/Elateridae.txt Gearchiveerd] op 3 december 2014.</ref>
Het geslacht is voor het eerst wetenschappelijk beschreven in 1851 door Solier.

== Soorten ==
Het geslacht omvat de volgende soorten:
* ''[[Ovipalpus piceus]]'' Fleutiaux, 1910
* ''[[Ovipalpus pubescens]]'' Solier, 1851
* ''[[Ovipalpus schajovskoii]]'' Golbach, 1953
{{Appendix}}

[[Categorie:Kniptorren]]

title: Ovipalpus

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Elateridae (Kniptorren)

title: Geslacht


text:
# Van Borssele
Van Borsele (vaak ook met -n aan het eind geschreven en soms met dubbele -s) was een machtige adellijke familie uit Zeeland, voornamelijk in de vijftiende eeuw.

## De heren van Borsele
De oudste vermelding is die van Nicolaus de Bersalia, genoemd in 1243 en overleden in 1263. Hij wordt als stamvader genoemd. De familie had zijn stamslot, slot Troye, op het (toenmalige) eiland West-Borselen.
Vanaf Wolfert I van Borselen (1250-1299) werd een Borselen heer van Veere, terwijl afstammelingen heer werden van Sint-Maartensdijk, van Brigdamme, van Scoudee, van Cortgene, enz.
Hendrik II van Borselen (1404-1474), zoon van Wolfert III van Borselen, werd een invloedrijk raadgever van hertog Filips de Goede en ridder in de Orde van het Gulden Vlies.
Wolfert VI van Borselen (1430-1487), eveneens ridder in de Orde van het Gulden Vlies, trouwde met Mary Stuart (1432-1465), dochter van koning Jacobus I van Schotland en met Charlotte de Bourbon (1443-1478). Met hem stierf de hoofdtak uit. Zijn zus was Margaretha van Borsele (d. 1510) die trouwde met Lodewijk van Gruuthuse.
De familie was van groot belang in geheel Zeeland. Er zijn waarschijnlijk weinig gebieden op Walcheren, Noord- en Zuid-Beveland, die niet ooit aan een lid van dit geslacht behoord hebben. Het oud-archief van Veere bevat 330 meter archief van de Heren van Borsele van Veere. Het provinciaal archief in Middelburg bevat vooral archief bijeengebracht door de nieuwe familie Van der Hooge van Borssele.
Tegen het einde van de vijftiende eeuw waren de verschillende wettige familietakken uitgestorven en een paar eeuwen later waren ook de bastaardtakken uitgestorven.
De titel 'heer van Veere' kwam in 1581 in openbare veiling, vanwege de schulden van de markies van Veere. Het was Willem van Oranje die het markizaat verwierf en de hedendaagse monarchen van Nederland dragen nog steeds de titel markies of markiezin van Veere.

## Afstamming van Borsele
- Nicolaas van Borselen († voor 1263)
  - Peter, ridder, heer van Borselen en van Goes
    - Floris van Borselen (gesneuveld in 1322), raadsheer van Floris V, vervolgens van Robrecht van Vlaanderen
      - Jan van Borselen, ridder, in dienst van graaf Gewijde van Dampierre.

  - Hendrik Wisse van Borselen, ridder († voor 1271)
    - Wolfert I van Borselen, heer van Veere (1255-1299)
      - Wolfert II van Borselen, ridder, heer van Veere en Zandenburg
        - Wolfert III van Borselen, ridder, heer van Veere en Zandenburg (1313-1351), x Hadewich Bot van der Eem
          - Wolfert IV van Borselen (-1379), x Catharina van de Woestijne
          - Hendrik I van Borselen (1336-1401), ridder, x Maria van Vianen
            - Wolfert V van Borselen (1384-1409) x Hadewich van Borsele van Brigdamme
              - Hendrik II van Borselen (1404-1474), ridder in de Orde van het Gulden Vlies, x Johanna van Halewijn
                - Wolfert VI van Borselen (1430-1487), x Mary Stuart, xx Charlotte de Bourbon
                  - Anna van Borselen (1471- 1518), x Philips van Bourgondië, heer van Beveren (1460-1498), xx Louis de Montfort

                - Margaretha van Borselen (ca. 1425-1510), x Lodewijk van Gruuthuse

      - Klaas I van Borselen (-1357) heer van Brigdamme, x Johanna van Zevenbergen
        - Albrecht van Borselen (-1390), heer van Brigdamme, x Beatrix van Domburg
          - Claas II van Borselen (-1412), rentmeester van Zeeland Bewestenschelde, x Maria van Arnemuiden
            - Jacob van Borselen (-1426), x Anna de Hennin
              - Adriaan van Borselen (1417-1468), ridder in de Orde van het Gulden Vlies, x Maria van Cats, xx Anna van Bourgondië, bastaarddochter van Filips de Goede, die in 1470 hertrouwde met Adolf van Kleef

            - Filips van Borselen (±1390-1431), heer van Kortgene, rentmeester van Zeeland Bewestenschelde, x Mechtilde van Raephorst

          - Gillis van Borselen (-1390) x Anna van Domburg)
            - Floris van Borselen (-1447), heer van Souburg, x Lisebet Hondt

        - Floris van Borselen (-1368), heer van Sint-Maartensdijk
        - Frank I van Borselen (-1386), volgt zijn broer Floris op als heer van Sint-Maartensdijk, x Alienora van Zuijlen
          - Floris van Borselen (-1422), x Oede van Bergen
            - Frank II van Borselen (1396-1470), x gravin Jacoba van Beieren

## Familiewapen
Het wapen van Van Borsele (zwart met een zilveren balk) komt ook voor in een aantal gemeentewapens waar de familie Van Borsele, of een van haar afsplitsingen, bezittingen had. Dit zijn meestal wapens in Zeeland (Borsele, Baarsdorp (niet helemaal zeker), Brigdamme, Ellewoutsdijk, Tholen, Veere), maar ook Westbroek in Utrecht.

### Afbeeldingen
- Florens van Bersele Wapenboek Beyeren
- Claes van Borsell Wapenboek Beyeren
- Claes van Bersell Wapenboek Beyeren

title: Van Borssele

wikitext:
{{Infobox adellijk huis
| naam              = Van Borsele
| rangkroon         =
| wapenschild       =
| wapenbeschrijving =
| wapenspreuk       =
| hoofdtak          =
| titels            =
| stamvader         = [[Nicolaes van Borsele|Nicolaus de Bersalia]]
| laatste heerser   =
| hoofd             = [[Wolfert I van Borselen]]
| verheffing        =
| uitgestorven      =
| afzetting         =
| etniciteit        =
| zijtak            =
| koning            =
| leden             = [[Wolfert III van Borselen]], [[Hendrik II van Borselen]]
}}
'''Van Borsele''' (vaak ook met -n aan het eind geschreven en soms met dubbele -s) was een machtige adellijke familie uit [[Graafschap Zeeland|Zeeland]], voornamelijk in de vijftiende eeuw.

==De heren van Borsele==
De oudste vermelding is die van [[Nicolaes van Borsele|Nicolaus de Bersalia]], genoemd in 1243 en overleden in 1263. Hij wordt als stamvader genoemd. De familie had zijn stamslot, ''slot Troye'', op het (toenmalige) eiland West-Borselen.

Vanaf [[Wolfert I van Borselen]] (1250-1299) werd een Borselen heer van [[Veere (stad)|Veere]], terwijl afstammelingen heer werden van Sint-Maartensdijk, van Brigdamme, van Scoudee, van Cortgene, enz.

[[Hendrik II van Borselen]] (1404-1474), zoon van [[Wolfert III van Borselen]], werd een invloedrijk raadgever van hertog [[Filips de Goede]] en ridder in de [[Orde van het Gulden Vlies]].

[[Wolfert VI van Borselen]] (1430-1487), eveneens ridder in de Orde van het Gulden Vlies, trouwde met Mary Stuart (1432-1465), dochter van koning [[Jacobus I van Schotland]] en met Charlotte de Bourbon (1443-1478). Met hem stierf de hoofdtak uit. Zijn zus was Margaretha van Borsele (d. 1510) die trouwde met [[Lodewijk van Gruuthuse]].

De familie was van groot belang in geheel [[Zeeland (provincie)|Zeeland]]. Er zijn waarschijnlijk weinig gebieden op [[Walcheren]], [[Noord-Beveland|Noord-]] en [[Zuid-Beveland]], die niet ooit aan een lid van dit geslacht behoord hebben. Het oud-archief van Veere bevat 330 meter archief van de Heren van Borsele van Veere. Het provinciaal archief in Middelburg bevat vooral archief bijeengebracht door de nieuwe familie Van der Hooge van Borssele.

Tegen het einde van de vijftiende eeuw waren de verschillende wettige familietakken uitgestorven en een paar eeuwen later waren ook de bastaardtakken uitgestorven.

De titel 'heer van Veere' kwam in 1581 in openbare veiling, vanwege de schulden van de markies van Veere. Het was [[Willem van Oranje]] die het markizaat verwierf en de hedendaagse monarchen van Nederland dragen nog steeds de titel markies of markiezin van Veere.

==Afstamming van Borsele==
* [[Nicolaes van Borsele|Nicolaas van Borselen]] († voor 1263)
**Peter, ridder, heer van Borselen en van Goes
***Floris van Borselen (gesneuveld in 1322), raadsheer van Floris V, vervolgens van Robrecht van Vlaanderen
****Jan van Borselen, ridder, in dienst van graaf Gewijde van Dampierre.
**Hendrik Wisse van Borselen, ridder († voor 1271)
*** [[Wolfert I van Borselen]], heer van Veere (1255-1299)
**** [[Wolfert II van Borselen]], ridder, heer van Veere en [[Zandenburg]]
*****[[Wolfert III van Borselen]], ridder, heer van Veere en Zandenburg (1313-1351), x Hadewich Bot van der Eem
****** Wolfert IV van Borselen (-1379), x Catharina van de Woestijne
****** [[Hendrik I van Borselen]] (1336-1401), ridder, x Maria van Vianen
******* [[Wolfert V van Borselen]] (1384-1409) x Hadewich van Borsele van Brigdamme
******** [[Hendrik II van Borselen]] (1404-1474), ridder in de Orde van het Gulden Vlies, x Johanna van Halewijn
********* [[Wolfert VI van Borselen]] (1430-1487), x Mary Stuart, xx Charlotte de Bourbon
********** Anna van Borselen (1471- 1518), x Philips van Bourgondië, heer van Beveren (1460-1498), xx Louis de Montfort
********* Margaretha van Borselen (ca. 1425-1510), x [[Lodewijk van Gruuthuse]]
**** [[Klaas I van Borselen]] (-1357) heer van Brigdamme, x Johanna van Zevenbergen
***** Albrecht van Borselen (-1390), heer van [[Brigdamme]], x Beatrix van Domburg
****** Claas II van Borselen (-1412), [[Rentmeester (beroep)|rentmeester]] van [[Zeeland Bewestenschelde]], x Maria van Arnemuiden
******* [[Jacob van Borselen]] (-1426), x Anna de Hennin
******** [[Adriaan van Borselen]] (1417-1468), ridder in de Orde van het Gulden Vlies, x Maria van Cats, xx Anna van Bourgondië, bastaarddochter van [[Filips de Goede]], die in 1470 hertrouwde met [[Adolf van Kleef]]
******* Filips van Borselen (±1390-1431), heer van [[Kortgene]], [[Rentmeester (beroep)|rentmeester]] van [[Zeeland Bewestenschelde]], x Mechtilde van Raephorst
****** Gillis van Borselen (-1390) x Anna van Domburg)
******* Floris van Borselen (-1447), heer van Souburg, x Lisebet Hondt
***** [[Floris van Borselen (kastelein)|Floris van Borselen]] (-1368), heer van [[Sint-Maartensdijk]]
***** Frank I van Borselen (-1386), volgt zijn broer Floris op als heer van Sint-Maartensdijk, x Alienora van Zuijlen
****** Floris van Borselen (-1422), x Oede van Bergen
******* [[Frank van Borssele|Frank II van Borselen]] (1396-1470), x gravin [[Jacoba van Beieren]]

==Familiewapen==
[[Bestand:Borssele wapen.svg|thumb|120px|Wapen van Van Borssele, zie ook [[wapen van Borssele]].]]
Het wapen van Van Borsele (zwart met een zilveren balk) komt ook voor in een aantal gemeentewapens waar de familie Van Borsele, of een van haar afsplitsingen, bezittingen had. Dit zijn meestal wapens in Zeeland ([[Borsele (gemeente)|Borsele]], [[Baarsdorp]] (niet helemaal zeker), [[Brigdamme]], [[Ellewoutsdijk]], [[Tholen (gemeente)|Tholen]], [[Veere (stad)|Veere]]), maar ook [[Westbroek (Utrecht)|Westbroek]] in Utrecht.

===Afbeeldingen===
<gallery>
Her Florens van Bersele.svg|Florens van Bersele [[Wapenboek Beyeren]]
Her Claes van Borsell.svg|Claes van Borsell Wapenboek Beyeren
Her Claes van Bersell.svg|Claes van Bersell Wapenboek Beyeren
</gallery>

==Literatuur==
* F. VAN DYCKE, ''Recueil héraldique de familles nobles et patriciennes de la ville et du franconat de Bruges'', Brugge, 1851.
* D. G. VAN EPEN, ''Nederlandsch Adelsboek'', Den Haag, 1903.
* E. WITTERT VAN HOOGLAND, ''De Nederlandsche Adel'', Den Haag, 1913, blz. 301-304.
* Henri OBREEN, ''De heeren van Borsele'', in: De Nederlandsche Leeuw, 1927.
* dr. A.W.E. DEK, ''Genealogie der heren van Borselen'', Europese bibliotheek, Zaltbommel, 1979.

==Zie ook==
* [[Van der Hooghe van Borssele]]
{{Navigatie baronnen Nederland}}

[[Categorie:Huis Borssele| ]]

title: Van Borsele

Stamvader: Nicolaus de Bersalia

Familiehoofd: Wolfert I van Borselen

Notabele leden: Wolfert III van Borselen, Hendrik II van Borselen


text:
# Similipepsis taiwanensis
Similipepsis taiwanensis is een vlinder uit de familie wespvlinders (Sesiidae), onderfamilie Tinthiinae.
Similipepsis taiwanensis is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Arita & Gorbunov in 2001. De soort komt voor in het Oriëntaals gebied.

title: Similipepsis taiwanensis

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Similipepsis taiwanensis''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Wespvlinders|Sesiidae]] (Wespvlinders)
| onderfamilie = [[Tinthiinae]]
| tribus = [[Similipepsini]]
| geslacht = ''[[Similipepsis]]''
| ondergeslacht =
| w-naam = ''Similipepsis taiwanensis''
| auteur = Arita & Gorbunov
| datum = 2001
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Similipepsis taiwanensis''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[wespvlinders]] (Sesiidae), onderfamilie [[Tinthiinae]].

''Similipepsis taiwanensis'' is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Arita & Gorbunov in 2001. De soort komt voor in het [[Oriëntaals gebied]].<ref>[http://www.sesiidae.net/Checklst.htm {{Aut|Franz Pühringer & Axel Kallies}}: Checklist of the Sesiidae of the world (Lepidoptera: Ditrysia) -- Last modified: 23-Dec-2011]. <small>Bezocht op 8 februari 2012.</small></ref>

{{Appendix}}

[[Categorie:Wespvlinders]]
[[Categorie:Dier uit het Oriëntaals gebied]]

title: Similipepsis taiwanensis

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Sesiidae (Wespvlinders)

Onderfamilie: Tinthiinae

Geslachtengroep: Similipepsini

Geslacht: Similipepsis

title: Soort


text:
# Salvadori's bergastrild
De Salvadori's bergastrild (Cryptospiza salvadorii) is een zangvogel uit de familie Estrildidae (prachtvinken).

## Verspreiding en leefgebied
Deze soort telt 3 ondersoorten:
- C. s. salvadorii: Ethiopië en noordelijk Kenia.
- C. s. ruwenzori: oostelijk Congo-Kinshasa, zuidwestelijk Oeganda, westelijk Rwanda en westelijk Burundi.
- C. s. kilimensis: zuidelijk Soedan, oostelijk Oeganda, Kenia en noordelijk Tanzania.

title: Salvadori's bergastrild

wikitext:
{{Taxobox vogel
| status            = LC
| statusbron        = 2018
| rl-id             = 22719364
| afbeelding        = Abyssinian Crimsonwing (Cryptospiza salvadorii) (male).jpg
| orde              = [[Zangvogels|Passeriformes]] (Zangvogels)
| familie           = [[Prachtvinken|Estrildidae]] (Prachtvinken)
| geslacht          = ''[[Cryptospiza]]'' (Bergastrilden)
| w-naam            = ''Cryptospiza salvadorii''
| auteur            = [[Anton Reichenow|Reichenow]]
| datum             = 1892
| haakjes           =
| commons           =
| species           = Cryptospiza salvadorii
}}
De '''Salvadori's bergastrild''' (''Cryptospiza salvadorii'') is een [[Zangvogels|zangvogel]] uit de [[Familie (biologie)|familie]] [[Prachtvinken|Estrildidae]] (prachtvinken).

==Verspreiding en leefgebied==
Deze soort telt 3 ondersoorten:
* ''C. s. salvadorii'': [[Ethiopië]] en noordelijk [[Kenia]].
* ''C. s. ruwenzori'': oostelijk [[Congo-Kinshasa]], zuidwestelijk [[Oeganda]], westelijk [[Rwanda]] en westelijk [[Burundi]].
* ''C. s. kilimensis'': zuidelijk [[Soedan]], oostelijk Oeganda, Kenia en noordelijk [[Tanzania]].

==Externe link==
*[http://avibase.bsc-eoc.org/species.jsp?lang=NL&avibaseid=98B15EE714BAD2D9 Avibase]

{{Appendix}}

[[Categorie:Prachtvinken]]
[[Categorie:Dier uit het Afrotropisch gebied]]
[[Categorie:IUCN-status niet bedreigd]]

title: Salvadori's bergastrild · IUCN-status: Niet bedreigd (2018)

Stam: Chordata (Chordadieren)

Klasse: Aves (Vogels)

Orde: Passeriformes (Zangvogels)

Familie: Estrildidae (Prachtvinken)

Geslacht: Cryptospiza (Bergastrilden)

title: Soort

Portaal: Biologie · Vogels


text:
# Donda striatovirens
Donda striatovirens is een vlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1883 door Moore.

title: Donda striatovirens

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Donda striatovirens''
| afbeelding =
| familie = [[Spinneruilen|Erebidae]] (Spinneruilen)
| onderfamilie = [[Calpinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Donda]]''
| w-naam = ''Donda striatovirens''
| auteur = Moore
| datum = 1883
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Donda striatovirens''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Spinneruilen|spinneruilen (Erebidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1883 door Moore.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|11}}

[[Categorie:Spinneruilen]]

title: Donda striatovirens

Familie: Erebidae (Spinneruilen)

Onderfamilie: Calpinae

Geslacht: Donda

title: Soort


text:
# Wendt & Kühn
Wendt & Kühn KG is een fabrikant van handgemaakte geverfde houten figuren en muziekdozen welke in de loop der jaren verzamelobjecten zijn geworden. De firma is gevestigd in het Duitse Saksen. Hun bekendste figuren zijn engelfiguren met groene vleugels en bloemenkinderen.
Het bedrijf werd opgericht in 1915 door Margarete Wendt en Margarete Kühn en is tot nu in handen van de Wendt-familie. Het hoofdkwartier is in de plaats Grünhainichen in Saksen. De firma heeft zo'n 155 werknemers waarvan ongeveer 80 figuurschilders, en 4 die gespecialiseerd zijn in het schilderen van gezichten van de figuurtjes.

title: Wendt & Kühn

wikitext:
'''Wendt & Kühn KG''' is een fabrikant van handgemaakte geverfde houten figuren en [[muziekdoos|muziekdozen]] welke in de loop der jaren verzamelobjecten zijn geworden. De firma is gevestigd in het Duitse [[Saksen (deelstaat)|Saksen]]. Hun bekendste figuren zijn engelfiguren met groene vleugels en bloemenkinderen.

Het bedrijf werd opgericht in 1915 door Margarete Wendt en Margarete Kühn en is tot nu in handen van de Wendt-familie. Het hoofdkwartier is in de plaats [[Grünhainichen]] in Saksen. De firma heeft zo'n 155 werknemers waarvan ongeveer 80 figuurschilders, en 4 die gespecialiseerd zijn in het schilderen van gezichten van de figuurtjes.

== Externe link ==
* [http://www.wendt-kuehn.de Officiële website]

[[Categorie:Verzamelen]]


text:
# Anisopogon pulchrum
Anisopogon pulchrum is een vliegensoort uit de familie van de roofvliegen (Asilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1937 door Efflatoun.

title: Anisopogon pulchrum

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Anisopogon pulchrum''
| afbeelding =
| orde = [[Tweevleugeligen|Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Roofvliegen|Asilidae]] (Roofvliegen)
| geslacht = ''[[Anisopogon (vliegen)|Anisopogon]]''
| auteur = Efflatoun
| datum = 1937
| haakjes =
}}
'''''Anisopogon pulchrum''''' is een [[Vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Roofvliegen|roofvliegen (Asilidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Asilidae}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1937 door Efflatoun.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|28}}

[[Categorie:Roofvliegen]]

title: Anisopogon pulchrum

Orde: Diptera (Tweevleugeligen)

Onderorde: Brachycera (Vliegen)

Familie: Asilidae (Roofvliegen)

Geslacht: Anisopogon

title: Soort


text:
# Micropentila ogojae
Micropentila ogojae is een vlinder uit de familie van de Lycaenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1965 door Stempffer & Bennett.

title: Micropentila ogojae

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Micropentila ogojae''
| afbeelding =
| familie = [[Lycaenidae]]
| onderfamilie =
| tribus =
| geslacht = ''[[Micropentila]]''
| w-naam = ''Micropentila ogojae''
| auteur = Stempffer & Bennett
| datum = 1965
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Micropentila ogojae''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Lycaenidae]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1965 door Stempffer & Bennett.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|01}}

[[Categorie:Micropentila|ogojae]]

title: Micropentila ogojae

Familie: Lycaenidae

Geslacht: Micropentila

title: Soort


text:
# Karel Sluijterman
Theodorus Karel Lodewijk Sluijterman, ook geschreven Sluyterman (Engelen, 22 januari 1863 - Den Haag, 8 juni 1931) was een Nederlands architect, meubelontwerper, interieurontwerper, tekenaar, keramist, boekbandontwerper en hoogleraar.

## Levensloop
Sluijterman volgde van 1880 tot 1884 een opleiding aan de Polytechnische School te Delft (de latere Technische Universiteit Delft) bij de ontwerper Adolf le Comte en aan de Academie voor Beeldende en Technische Vakken te Rotterdam.
Van 1888 tot 1891 werkt Karel Sluijterman twee jaar in Parijs bij de Nederlands-Franse architect-decorateur Eduard Johan Niermans (1859-1928), waar Sluijterman kennis maakte met de Franse florale art nouveau. Deze nieuwe stijl zou zijn werk sterk beïnvloeden, al zijn niet al zijn ontwerpen onder de art nouveau te rangschikken. Hij werkte ook in de in de negentiende eeuw zo populaire neostijlen.
Terug in Nederland werd Sluyterman eerst esthetisch adviseur en ontwerper bij 't Binnenhuis, de vernieuwende, door architect H.P. Berlage opgerichte firma voor interieurontwerp.
In 1895 werd Sluyterman hoogleraar aan de polytechnische school in Delft. Hij doceerde daar decoratieve kunst en ornamentleer. In 1901 werd Sluyterman leraar ornamenttekenen aan de School voor Kunstnijverheid in Haarlem. Als docent aan de kunstnijverheidsschool en als docent en hoogleraar decoratieve kunst en ornamentleer aan de Polytechnische School zette Sluyterman zich actief in voor de verbreiding van de toegepaste kunst.
In 1900 maakt hij met de architect Johan Mutters het Nederlandse paviljoen in art-nouveau-stijl voor de Wereldtentoonstelling van 1900 in Parijs.
De Amsterdamse juwelier en edelsmid Willem Hoeker was tevens de oprichter van de Amsterdamse interieurfirma Het Binnenhuis. In 1891 trok hij Sluijterman aan als esthetisch adviseur en ontwerper.

## Werk
Sluyterman  was actief als architect, meubelontwerper, interieurontwerper, tekenaar, keramist en boekbandontwerper. Hij ontwierp onder andere de boekbanden van Fidessa en Reis-impressies van Louis Couperus. Ook ontwierp hij plafondschilderingen de Delftsche Studenten Sociëteit "Phoenix" (zie afbeeldingen).
- Fidessa van Louis Couperus
- Reis-impressies van Louis Couperus
- Delftsche Studenten Societeit "Phoenix"

title: Karel Sluijterman

wikitext:
{{Infobox hoogleraar
| naam                    = Karel Sluijterman
| afbeelding              = Karel Sluyterman.jpg
| onderschrift            = Karel Sluyterman, 1902.
| volledige naam          = Theodorus Karel Lodewijk Sluijterman
| geboortedatum           = [[22 januari]] [[1863]]
| geboorteplaats          = [[Engelen (plaats)|Engelen]]
| overlijdensdatum        = [[8 juni]] [[1931]]
| overlijdensplaats       = [[Den Haag]]
| doodsoorzaak            =
| nationaliteit           = {{NL}}
| wetenschapsgebied       = Architectuur
| universiteit            = [[Technische Universiteit Delft]]
| promotor                =
| soort hoogleraar        =
| beroep                  =
| bekende werken          =
| handtekening            =
| religie                 =
| hobby                   =
| website                 =
}}
'''Theodorus Karel Lodewijk Sluijterman''', ook geschreven '''Sluyterman''' ([[Engelen (plaats)|Engelen]], [[22 januari]] [[1863]] - [[Den Haag]], [[8 juni]] [[1931]]) was een Nederlands [[architect]], [[meubelontwerper]], interieurontwerper, [[tekenaar]], [[keramist]], [[boekbandontwerper]] en [[hoogleraar]].

== Levensloop ==
Sluijterman volgde van 1880 tot 1884 een opleiding aan de [[Polytechnische School te Delft]] (de latere [[Technische Universiteit Delft]]) bij de ontwerper [[Adolf le Comte]] en aan de [[Academie voor Beeldende en Technische Vakken]] te [[Rotterdam]].

Van 1888 tot 1891 werkt Karel Sluijterman twee jaar in [[Parijs]] bij de Nederlands-Franse architect-decorateur [[Eduard Niermans|Eduard Johan Niermans]] (1859-1928), waar Sluijterman kennis maakte met de [[Frans]]e florale [[Jugendstil|art nouveau]]. Deze nieuwe stijl zou zijn werk sterk beïnvloeden, al zijn niet al zijn ontwerpen onder de art nouveau te rangschikken. Hij werkte ook in de in de negentiende eeuw zo populaire [[neostijlen]].

Terug in Nederland werd Sluyterman eerst esthetisch adviseur en ontwerper bij [['t Binnenhuis]], de vernieuwende, door architect [[Hendrik Petrus Berlage|H.P. Berlage]] opgerichte firma voor interieurontwerp.

In 1895 werd Sluyterman hoogleraar aan de polytechnische school in Delft. Hij doceerde daar decoratieve kunst en ornamentleer. In 1901 werd Sluyterman leraar ornamenttekenen aan de School voor Kunstnijverheid in Haarlem. Als docent aan de kunstnijverheidsschool en als docent en hoogleraar decoratieve kunst en ornamentleer aan de Polytechnische School zette Sluyterman zich actief in voor de verbreiding van de [[toegepaste kunst]].

In 1900 maakt hij met de architect [[Johan Mutters]] het Nederlandse paviljoen in art-nouveau-stijl voor de [[Exposition Universelle (1900)|Wereldtentoonstelling van 1900 in Parijs]].

De Amsterdamse juwelier en edelsmid [[Willem Hoeker]] was tevens de oprichter van de Amsterdamse interieurfirma Het Binnenhuis. In 1891 trok hij Sluijterman aan als esthetisch adviseur en ontwerper.

== Werk ==
Sluyterman  was actief als [[architect]], [[meubelontwerper]], interieurontwerper, [[tekenaar]], [[keramist]] en [[boekbandontwerper]]. Hij ontwierp onder andere de boekbanden van ''Fidessa'' en ''[[Reis-impressies]]'' van [[Louis Couperus]]. Ook ontwierp hij plafondschilderingen de [[Delftsch Studenten Corps|Delftsche Studenten Sociëteit "Phoenix"]] (zie afbeeldingen).

<gallery widths="200" heights="200">
File:Fidessa.jpg|''Fidessa'' van [[Louis Couperus]]
File:Omslag van Reis-impressies van Couperus K. Sluyterman.jpg|''[[Reis-impressies]]'' van [[Louis Couperus]]
File:Delftsch Studenten Corps - De Zaak - RM 12156.jpg|Delftsche Studenten Societeit "Phoenix"
</gallery>

== Zie ook ==
*[[Lijst van Nederlandse keramisten]]

== Externe link ==
* [http://proxy.handle.net/10648/add66dce-d0b4-102d-bcf8-003048976d84 Prof. T.K.L. Sluyterman, hoogleraar Technische Hogeschool Delft], portret door Abraham Favier (1896-1975)
* [https://www.kb.nl/themas/nederlandse-literatuur-en-taal/uit-blanke-steden-onder-blauwe-lucht/de-boekband-van-k-sluyterman De boekband van K. Sluyterman], Koninklijke Bibliotheek

{{Commonscat|Karel Sluyterman}}

{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi|
| lijst = [[Lijst van rectores magnifici van de Technische Universiteit Delft|Rector magnificus van de Technische Universiteit Delft]] <br> 1928-1929
| vorige = [[Nicolaas Christiaan Kist (ingenieur)|Nicolaas Christiaan Kist]]
| volgende = [[Frans Westendorp]]
}}
{{EindOpvolging}}

{{Authority control}}

{{DEFAULTSORT:Sluijterman, Karel}}
[[Categorie:Nederlands tekenaar]]
[[Categorie:Nederlands keramist]]
[[Categorie:Nederlands architect]]
[[Categorie:Nederlands boekbandontwerper]]
[[Categorie:Rector magnificus van de Technische Universiteit Delft]]
[[Categorie:Hoogleraar aan de Technische Universiteit Delft]]

title: Persoonlijke gegevens

Volledige naam: Theodorus Karel Lodewijk Sluijterman

Geboortedatum: 22 januari 1863

Geboorteplaats: Engelen

Overlijdensplaats: Den Haag

Nationaliteit: Nederland

title: Academische achtergrond

Alma mater: Technische Universiteit Delft (1880 – 1884)

title: Wetenschappelijk werk

Vakgebied: Architectuur

Universiteit: Technische Universiteit Delft


text:
# Guy Kawasaki
Guy Kawasaki (Honolulu, 30 augustus 1954) is een Amerikaanse durfkapitalist in Silicon Valley. Hij is een van de oorspronkelijke werknemers van Apple Computer en was verantwoordelijk voor de marketing van de Apple Macintosh in 1984.
Van 24 maart 2015 tot december 2016 maakte Kawasaki deel uit van de raad van bestuur van de Wikimedia Foundation.

## Biografie
Kawasaki is de auteur van veel boeken inclusief:
- The Art of the Start (2004) ISBN 1591840562
- Rules for Revolutionaries (2000) ISBN 088730995X
- How to Drive Your Competition Crazy (1995) ISBN 078686124X
- Hindsights (1995) ISBN 0446671150
- The Computer Curmudgeon (1993) ISBN 1568300131
- Selling the Dream (1992) ISBN 0887306004
- Database 101 (1991) ISBN 0938151525
- The Macintosh Way (1990) ISBN 0060973382

title: Guy Kawasaki

wikitext:
[[Bestand:Guy Kawasaki, 2006.jpg|miniatuur|Guy Kawasaki in 2006]]
'''Guy Kawasaki''' ([[Honolulu]], [[30 augustus]] [[1954]]) is een Amerikaanse [[durfkapitaal|durfkapitalist]] in [[Silicon Valley]]. Hij is een van de oorspronkelijke werknemers van [[Apple Inc.|Apple Computer]] en was verantwoordelijk voor de marketing van de [[Apple Macintosh]] in 1984.

Van 24 maart 2015 tot december 2016 maakte Kawasaki deel uit van de [[raad van bestuur]] van de [[Wikimedia Foundation]].<ref>{{cite web | url=https://blog.wikimedia.org/2015/03/24/guy-kawasaki-joins-wikimedia-board/ | title=Wikimedia Foundation welcomes Guy Kawasaki as board member | publisher=[[Wikimedia Foundation]] | date=March 24, 2015 | accessdate=March 24, 2015 | last=de Vreede | first=Jan-Bart|archiefurl=https://web.archive.org/web/20191219202505/https://blog.wikimedia.org/2015/03/24/guy-kawasaki-joins-wikimedia-board/|archiefdatum=2019-12-19}}</ref>

== Biografie ==
Kawasaki is de auteur van veel boeken inclusief:
*''[[The Art of the Start]]'' (2004) {{ISBN|1591840562}}
*''Rules for Revolutionaries'' (2000) {{ISBN|088730995X}}
*''How to Drive Your Competition Crazy'' (1995) {{ISBN|078686124X}}
*''Hindsights'' (1995) {{ISBN|0446671150}}
*''The Computer Curmudgeon'' (1993) {{ISBN|1568300131}}
*''Selling the Dream'' (1992) {{ISBN|0887306004}}
*''Database 101'' (1991) {{ISBN|0938151525}}
*''The Macintosh Way'' (1990) {{ISBN|0060973382}}

== Referenties ==
{{References}}

{{DEFAULTSORT:Kawasaki, Guy}}
[[Categorie:Amerikaans persoon]]
[[Categorie:Apple-medewerker]]


text:
# Cerodontha hennigi
Cerodontha hennigi is een vliegensoort uit de familie van de mineervliegen (Agromyzidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Nowakowski.

title: Cerodontha hennigi

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Cerodontha hennigi''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Mineervliegen|Agromyzidae]] (Mineervliegen)
| geslacht = ''[[Cerodontha]]''
| w-naam = ''Cerodontha hennigi''
| auteur = Nowakowski
| datum = 1967
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Cerodontha hennigi''''' is een [[vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Mineervliegen|mineervliegen (Agromyzidae)]].<ref>{{Link Fauna Europaea|id=128409|naam=''Cerodontha hennigi''}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Nowakowski.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|06|25}}

[[Categorie:Cerodontha|hennigi]]

title: Cerodontha hennigi

Familie: Agromyzidae (Mineervliegen)

Geslacht: Cerodontha

title: Soort