text:
# Aguaí
Aguaí is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat São Paulo. De gemeente telt 32.101 inwoners (schatting 2009).

## Aangrenzende gemeenten
De gemeente grenst aan Casa Branca, Espírito Santo do Pinhal, Leme, Mogi-Guaçu, Pirassununga, Santa Cruz das Palmeiras, São João da Boa Vista en Vargem Grande do Sul.

title: Aguaí

wikitext:
{{Infobox plaats in Brazilië
| land                  = Brazilië
| soort                 = Gemeente
| naam                  = Aguaí
| area                  = [[Regio Zuidoost (Brazilië)|Zuidoost]]
| subarea               = [[São Paulo (staat)|São Paulo]]
| situeringnaam6        = [[Mesoregio]]
| situering6            = [[Campinas (mesoregio)|Campinas]]
| situeringnaam7        = [[Microregio]]
| situering7            = [[Pirassununga (microregio)|Pirassununga]]
| inwoners              = 32.101
| census                = 2009
| dichtheid             = 67,1
| coa                   = Aguai_brasao.png
| flag                  = Bandeira-aguaí.png
| vlagartikel           =
| km2                   = 473,365
| hoogte                = 660
| algemeen0             = 3500303
| algemeennaam0         = Gemeentenummer
| tijdzone              = [[UTC−3]]
| overig0               = 0,786
| overignaam0           = [[Index van de menselijke ontwikkeling|HDI]]
| lat_deg               = 22
| lat_min               = 03
| lat_sec               = 32
| lat_dir               = S
| lon_deg               = 46
| lon_min               = 58
| lon_sec               = 44
| lon_dir               = W
| gesticht              = 4 augustus 1889
| burgemeester          = Gutemberg Adrian de Oliveira
| www                   = aguai.sp.gov.br
| detailkaart           = SaoPaulo Municip Aguai.svg
| detailkaartbijschrift = Locatie van Aguaí in de staat São Paulo
| image                 =
| caption               =
}}
'''Aguaí''' is een [[gemeente (bestuur)|gemeente]] in de [[Brazilië|Braziliaanse]] deelstaat [[São Paulo (staat)|São Paulo]]. De gemeente telt 32.101 inwoners (schatting 2009).

== Aangrenzende gemeenten ==
De gemeente grenst aan [[Casa Branca (São Paulo)|Casa Branca]], [[Espírito Santo do Pinhal]], [[Leme (São Paulo)|Leme]], [[Mogi-Guaçu]], [[Pirassununga (gemeente)|Pirassununga]], [[Santa Cruz das Palmeiras]], [[São João da Boa Vista (São Paulo)|São João da Boa Vista]] en [[Vargem Grande do Sul]].

{{Appendix|2=
* [[Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística]], [http://www.ibge.gov.br/home/estatistica/populacao/estimativa2009/POP2009_DOU.pdf Inwonertallen 2009]
}}

{{DEFAULTSORT:Aguai}}
[[Categorie:Gemeente in São Paulo]]

title: Situering

Regio: Zuidoost

Staat: São Paulo

Mesoregio: Campinas

Microregio: Pirassununga

Coördinaten: 22° 4′ ZB, 46° 59′ WL

title: Algemeen

title: Politiek

Burgemeester: Gutemberg Adrian de Oliveira

Gesticht: 4 augustus 1889

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart:
Kaart van Aguaí
Locatie van Aguaí in de staat São Paulo

Portaal: Brazilië


text:
# Orogene ineenstorting
Orogene ineenstorting (Engels: orogenic collapse) is het tektonische proces van de ineenstorting van een gebergte door extensietektoniek, als gevolg van het overgewicht van de bergmassa en het verdikken van de korst. Deze ineenstorting is een late fase in de orogene cyclus. De ineenstorting van een gebergte begint vaak nog terwijl het gebergte actief groeit, en gaat verder nadat de gebergtevorming ten einde komt. Als gevolg van de ineenstorting ontstaan afschuivingen, vaak parallel aan de as van het gebergte. Als de extensie aanhoudt ontstaan intramontane bekkens. Meerdere intramontane bekkens op een rij geven een Basin and range-topografie van bergketens die door langgerekte vlaktes gescheiden worden.

wikiname: nlwiki

title: Orogene ineenstorting

in_language: nl

wikitext:
'''Orogene ineenstorting''' ([[Engels]]: ''orogenic collapse'') is het [[tektoniek|tektonische]] proces van de ineenstorting van een [[gebergte (aardrijkskunde)|gebergte]] door [[extensietektoniek]], als gevolg van het overgewicht van de bergmassa en het [[korstverdikking|verdikken van de korst]]. Deze ineenstorting is een late fase in de [[orogene cyclus]]. De ineenstorting van een gebergte begint vaak nog terwijl het gebergte actief groeit, en gaat verder nadat de gebergtevorming ten einde komt. Als gevolg van de ineenstorting ontstaan [[afschuiving (breuk)|afschuivingen]], vaak parallel aan de as van het gebergte. Als de extensie aanhoudt ontstaan [[intramontaan bekken|intramontane bekken]]s. Meerdere intramontane bekkens op een rij geven een [[Basin and range-topografie]] van [[bergketen]]s die door langgerekte [[vlakte]]s gescheiden worden.

{{appendix||2=
==Bronnen & verwijzingen==
* {{en}}{{Aut|Neuendorf, K.K.E.; Mehl, J.P.Jr. & Jackson, J.A.}} (''eds.'') '''2005''': ''Glossary of Geology'' (5th ed.), [[American Geological Institute]], [[Alexandria (Virginia)]], ISBN 978-0922152766.
}}

[[Categorie:Tektoniek]]


text:
# Billens-Hennens
Billens-Hennens is een gemeente en plaats in het Zwitserse kanton Fribourg, en maakt deel uit van het district Glâne.
Billens-Hennens telt 757 inwoners.

title: Billens-Hennens

wikitext:
{{Infobox gemeente Zwitserland
| naam = Billens-Hennens
| gemeentetype = Gemeinde
| kaart = [[Bestand:Karte Gemeinde Billens-Hennens 2007.png|240px|Kaart van de gemeente]]
| wapenafbeelding = CHE Billens-Hennens COA.svg
| kanton2 = Freiburg
| district = [[Glâne (district)|Glâne]]
| code = 2063
| postcode = 1681
| latitudeGraden = 46
| latitudeMinuten = 41
| latitudeSeconden =
| longitudeGraden = 6
| longitudeMinuten = 54
| longitudeSeconden =
| hoogteligging = 738
| oppervlakte = 4,89
| inwonersaantal = x
| jaar = x
| website = http://www.billens-hennens.ch
}}
'''Billens-Hennens''' is een gemeente en plaats in het [[Zwitserland|Zwitserse]] kanton [[Fribourg (kanton)|Fribourg]], en maakt deel uit van het district [[Glâne (district)|Glâne]].
Billens-Hennens telt {{Statistiek gemeente Zwitserland inwoners|2063|Freiburg|x}} inwoners.

== Externe link ==
* {{Link Bundesamt für Statistik gemeente Zwitserland|2063}}

{{Commonscat|Billens-Hennens}}
{{Navigatie district Glâne}}
{{Beginnetje|landen & volken|land=Zwitserland|2=2007|3=02|4=20}}
{{Coor title dms|46|41|0|N|6|54|0|E|type:city_scale:25000_region:CH}}
{{Bibliografische informatie}}

[[Categorie:Gemeente in Fribourg]]

title: Situering

Kanton: Fribourg

District: Glâne

Soort gemeente: Gemeente

Coördinaten: 46° 41′ NB, 6° 54′ OL

title: Algemeen

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart:
Kaart van de gemeente
· Locatie in Fribourg

Portaal: Zwitserland


text:
# The McGuire Sisters
The McGuire Sisters was een Amerikaans trio, bestaande uit de zussen Christine, Dorothy en Phyllis McGuire uit Middletown (Ohio).

## Bezetting
- Ruby Christine McGuire (30 juli 1926 - 28 december 2018, 92 jaar)
- Dorothy 'Dottie' McGuire (13 februari 1928 - 7 september 2012, 84 jaar)
- Phyllis Jean McGuire (14 februari 1931 - 29 december 2020, 89 jaar)

## Biografie

### De beginjaren
De McGuire-zussen werden geboren als dochters van Asa en Lillie (Fultz) McGuire in Middletown en groeiden op in Miamisburg in de buurt van Dayton. Hun moeder Lillie was predikante van de Miamisburg First Church of God, waar ze als kinderen in de kerk zongen op bruiloften, begrafenissen en opwekkingen. Toen ze in 1935 begonnen te zingen, was de jongste zus Phyllis vier jaar oud. Uiteindelijk zongen ze bij gelegenheden buiten de kerk en in 1949 zongen ze op militaire bases en veteranenziekenhuizen, waarbij ze een meer divers repertoire uitvoerden dan ze in de kerk hadden.

### Carrière in de showbusiness
The McGuire Sisters tekenden in 1952 bij Coral Records. In hetzelfde jaar verschenen ze in Talent Scouts van Arthur Godfrey, die hen inhuurde voor zijn andere shows, waar ze zeven jaar bleven. In het novembernummer van Cosmopolitan uit 1953 werden ze Godfrey's Merry McGuires genoemd. De zussen werden vaak vergeleken met The Andrews Sisters. Terwijl ze aan de Godfrey-show werkten, raakten de McGuires bevriend met zanger Lu Ann Simms en woonden ze haar huwelijk bij met muziekuitgever Loring Buzzell in juli 1956. Buzzells muziekuitgeverij Hecht-Lancaster & Buzzell Music (mede-eigendom van Harold Hecht en Burt Lancaster) leverde twee nummers voor The McGuire Sisters: May You Always, dat de best verkochte 45" en bladmuziek van 1959 werd, en Theme from The Unforgiven (The Need for Love), dat in 1960 opnieuw een grote hit werd.
De McGuire Sisters waren de 'Mystery Guests' op 29 mei 1955 in de uitzending van What's My Line? Fred Allen raadde wie ze waren. In 1958 verscheen hun moeder als gastuitdager in de tv-spelshow To Tell the Truth.
The McGuire Sisters en The Andrews Sisters hebben elkaar tijdens hun carrière verschillende keren ontmoet. Phyllis heeft Patty, Maxene en LaVerne Andrews vermeld tijdens een televisie-interview met Maxene in de jaren 1990, georganiseerd door Sally Jessy Raphael, en zei dat haar zussen en zij The Andrews Sisters in het begin van de jaren 1950 in New York hadden ontmoet en belangrijk advies hadden gekregen. De McGuires bewogen als ze zongen en voerden vaak dansroutines uit in uitbundige productienummers in talloze televisiespecials. The Andrews Sisters presteerden op dezelfde manier in films in de jaren 1940 en waren de eerste vrouwelijke vocale groep die bewoog als ze zongen, in plaats van alleen maar bij een microfoon te staan. De zussen hadden die stijl nagebootst, evenals die van The Mills Brothers en The Dinning Sisters sinds ze jong waren, wanneer ze korte shows voor familie en vrienden zouden geven in de woonkamer van hun ouders. Phyllis McGuire vertelde dat zij en haar zussen geen populaire liedjes kenden toen ze beroemd werden, alleen de hymnes die hun moeder hen had geleerd. Het trio imiteerde andere zanggroepen lang voor hun succes.
Ze traden op voor vijf presidenten van de Verenigde Staten: Richard Nixon, Gerald Ford, Jimmy Carter, Ronald Reagan en George H.W. Bush en voor koningin Elizabeth II. In Londen speelden ze een optreden voor de Royal Variety Performance van 1961.
In de jaren 1960 hadden de zussen een druk televisieprogramma en verschenen ze regelmatig in populaire variétéprogramma's van Ed Sullivan, Dean Martin, Danny Kaye, Milton Berle, Andy Williams, Perry Como en Red Skelton. Het trio was identiek gekleed en gekapt en voerde met militaire precisie gesynchroniseerde lichaamsbewegingen en handgebaren uit. Van hun opnamen Sincerely, Picnic en Sugartime werden allemaal meer dan een miljoen exemplaren verkocht.

### Einde aan de publieke optredens van de groep
Ze stopten met openbare optredens in 1968 en gaven dat jaar hun laatste optreden in The Ed Sullivan Show. Phyllis McGuire bleef een tijdje solo optreden. De ondergang van de groep wordt vaak toegeschreven aan Phyllis' langdurige persoonlijke relatie met gangster Sam Giancana (hoewel ze jarenlang beweerde dat hun vriendschap strikt platonisch was), wat naar verluidt leidde tot de zwarte lijst van de groep.
Phyllis woonde tientallen jaren in een beroemd tentoongesteld herenhuis in Las Vegas, met een eigen schoonheidssalon, een zwanengracht en een replica van de Eiffeltoren die daadwerkelijk door het dak van het huis rees. Toen Barbara Walters tijdens een ABC-TV 20/20-interview in de jaren 1980 vanuit het landhuis vroeg of een deel van het geld om het weelderige huis te bouwen van Giancana kwam, ontkende Phyllis de toespeling en beweerde dat ze zwaar in olie had geïnvesteerd toen de zussen op bezoek waren op het hoogtepunt van hun populariteit.
De zussen herenigden zich in 1986 en traden voor het eerst sinds hun pensionering op in het Royal York Hotel in Toronto. Talloze nachtcluboptredens volgden in Las Vegas, Atlantic City en de Rainbow & Stars in New York, waar de groep en Phyllis' imitaties van Peggy Lee, Judy Garland, Pearl Bailey, Ethel Merman en zelfs Louis Armstrong werden getoond.
Ze zongen hun grootste hits als onderdeel van hun act en speelden ook speciale nummers zoals het uitzinnige I Love a Violin, het a capella Danny Boy en een gedeelte waarin Phyllis zich achter de coulissen terugtrok, terwijl Christine en Dorothy een concertarrangement speelden van The Way We Were op twee piano's. Andere hoogtepunten in de act waren een komisch deuntje met Trinidad-smaak, een zachte weergave van Memory van Broadway's Cats en een Money Medley, die ze in 1994 ook live uitvoerden bij de Jerry Lewis MDA Telethon. Sindsdien hadden de zussen af en toe openbare optredens samen, ook in 2004, toen ze werden herenigd om op te treden in een PBS special Magic Moments: Best of '50s Pop. De beheersing van hun stembanden en de harmonieuze mix van de zusters, misschien wel de meest indrukwekkende van alle trio's ervoor of erna, was niet significant verminderd.
Nadat hun carrière was beëindigd, openden ze een restaurant in Bradenton, Florida en noemden het McGuire's Pub.

## Nalatenschap
Ze werden in 1994 opgenomen in de National Broadcasting Hall of Fame en in 2001 werden ze opgenomen in de Vocal Group Hall of Fame. Ze zijn ook opgenomen in de Coca-Cola Hall of Fame en de Headliners' Hall of Fame. Ze werden in 2009 opgenomen in de Hit Parade Hall of Fame. De McGuire Sisters behoorden tot de honderden artiesten wier tapes werden vernietigd in de Universal-brand van 2008.

## Privéleven
Christine was zes keer getrouwd. Uit haar eerste huwelijk met Harold Ashcraft (1942 tot 16 augustus 1950) had ze twee kinderen, Herold en Asa. Christine trouwde later met John Henry Teeter (30 december 1952 tot 18 december 1962), Robert Hugh Spain (12 december 1967 tot 1970), Guy Marks (van 1975 tot onbekend), George Rosenfeld (van ?? tot zijn dood op 23 augustus 1996) en David Mudd (2002 tot aan zijn dood op 19 augustus 2011). Alle laatstgenoemde huwelijken bleven kinderloos.
Christine's 24 jaar oude kleinzoon, aalmoezenier Evan Asa Ashcraft kwam in 2003 om het leven in Irak, toen het konvooi waarin hij reisde onder vuur kwam te liggen.
Op 30 juli 1951 trouwde Dorothy met sergeant John Henry Brown, van wie ze scheidde op 9 januari 1956. Tijdens hun kinderloze huwelijk had Dorothy een romantische band met zanger Julius La Rosa. Op 6 december 1958 trouwde ze met Lowell James Williamson, met wie ze twee zonen had, Rex en David.
In november 1952 trouwde Phyllis met Cornelius (Neal) Anthony Burke Van Ells. Ze scheidden in 1956. Ze had geen kinderen.

## Discografie

### Singles A/B-kanten
- 1953: Picking Sweethearts / One, Two, Three, Four
- 1953: Miss You / Tootle-Ooh Siana
- 1953: Hey, Mister Cotton Picker / Where Good Times Are
- 1953: Are You Looking for a Sweetheart / You'll Never Know Till Monday
- 1954: Cling to Me / Pine Tree, Pine Over Me
- 1954: Goodnight Sweetheart Goodnight / Heavenly Feeling
- 1954: Uno, Duo, Tre / Lonesome Polecat
- 1954: Muskrat Ramble / Not as a Stranger
- 1954: Muskrat Ramble / Lonesome Polecat
- 1954: Christmas Alphabet / Give Me Your Heart for Christmas
- 1954: Sincerely / No More
- 1954: Open Up Your Heart / Melody of Love
- 1954: Hearts of Stone / The Naughty Lady of Shady Lane
- 1955: Doesn't Anybody Love Me? / It May Sound Silly
- 1955: Rhythm and Blues / Something’s Gotta Give
- 1955: Kiss Me and Kill Me With Love / If It's a Dream
- 1955: Heart / Young and Foolish
- 1955: Give Me Love / Sweet Song of India
- 1955: If You Believe / He
- 1955: The Littlest Angel / I'd Like to Trim t Tree With You
- 1955: Be Good to Me / My Baby's Got Such Lovin' Ways
- 1956: Missing / Tell Me Now
- 1956: Delilah Jones / Picnic
- 1956: Every Day of My Life / Endless
- 1956: Goodnight My Love, Pleasant Dreams / Mommy
- 1957: Kid Stuff / Without Him
- 1957: He's Got Time / Blue Skies
- 1957: Drownin' in Memories / Please Don't Do That to Me
- 1957: Rock Bottom / Beginning to Miss You
- 1957: Around the World In 80 Days / Interlude
- 1957: Forgive Me / Kiss Them for Me
- 1957: Santa Claus Is Comin' to Town / Honorable Congratulations
- 1957: Sugartime / Banana Split
- 1958: Ding Dong / Since You Went Away to School
- 1958: Volare / Do You Love Me Like You Kiss Me
- 1958: Sweetie Pie / I'll Think of You
- 1958: May You Always / Achoo Cha Cha
- 1959: Summer Dreams / Peace
- 1959: Red River Valley / Compromise
- 1959: Some of These Days / Have a Nice Weekend
- 1959: Livin' Dangerously / Lover's Lullaby
- 1960: The Unforgiven / I Give Thanks
- 1960: Nine O'Clock / The Last Dance
- 1960: To Be Loved / I Don't Know Why
- 1961: Just for Old Time's Sake / Really Neat
- 1961: Tears on My Pillow / Will There Be Room in the Space Ship
- 1961: Just Because / I Do, I Do, I Do
- 1961: I Can Dream, Can't I / I'm Just Taking My Time
- 1962: Sugartime Twist / More Hearts Are Broken That Way
- 1962: I Really Don't Want To Know / Mama's Gone, Goodbye
- 1964: Now and Forever / Never
- 1966: Truer Than You Were / Grazia

### Albums
- 1954: Greetings from the McGuire Sisters
- 1956: Do You Remember When?
- 1956: Chris, Philly, Dottie
- 1957: While the Lights Are Low
- 1957: Teenage Party
- 1957: Musical Magic
- 1958: Sugartime
- 1959: May You Always
- 1959: In Harmony with Him
- 1960: His and Hers
- 1961: Just for Old Time's Sake
- 1961: Subways Are for Sleeping
- 1962: Songs Everybody Knows
- 1963: Showcase
- 1965: Right Now!

title: The McGuire Sisters

wikitext:
{{Infobox band
| band_naam     = The McGuire Sisters
| afbeelding    = Phil Silvers The McGuire Sisters 1958.jpg
| onderschrift  = [[Phil Silvers]] en The McGuire Sisters in 1958
| aka           =
| jaren_actief  =
| oorsprong     = {{US}}
| huidige_leden =
| oud_leden     =
| muziek genre  = pop
| record label  =
| manager       =
| andere acts   =
| website       =
| allmusic      =
| myspace       =
| imdb          =
| lastfm        =
| bezetting     =
| functie1      =
| lid1          =
| functie2      =
| lid2          =
| functie3      =
| lid3          =
| oudfunctie1   =
| oudlid1       =
}}
'''The McGuire Sisters'''<ref>{{Citeer web|url=https://musicianguide.com/biographies/1608002499/The-McGuire-Sisters.html|titel=The McGuire Sisters Biography|bezochtdatum=01-04-2022|werk=musicianguide.com}}</ref><ref>{{Citeer web|url=https://www.oldies.com/artist-biography/The-McGuire-Sisters.html|titel=The McGuire Sisters Biography|bezochtdatum=2022-04-01|werk=OLDIES.com|taal=en}}</ref> was een [[Verenigde Staten|Amerikaans]] trio, bestaande uit de zussen Christine, Dorothy en Phyllis McGuire uit [[Middletown (Ohio)|Middletown]] ([[Ohio (staat)|Ohio]]).

== Bezetting ==

* Ruby Christine McGuire (30 juli 1926 - 28 december 2018, 92 jaar)
* Dorothy 'Dottie' McGuire (13 februari 1928 - 7 september 2012, 84 jaar)
* Phyllis Jean McGuire (14 februari 1931 - 29 december 2020, 89 jaar)

== Biografie ==

=== De beginjaren ===
De McGuire-zussen werden geboren als dochters van Asa en Lillie (Fultz) McGuire in [[Middletown (Ohio)|Middletown]] en groeiden op in [[Miamisburg]] in de buurt van [[Dayton (Ohio)|Dayton]]. Hun moeder Lillie was predikante van de Miamisburg First Church of God, waar ze als kinderen in de kerk zongen op bruiloften, begrafenissen en opwekkingen. Toen ze in 1935 begonnen te zingen, was de jongste zus Phyllis vier jaar oud. Uiteindelijk zongen ze bij gelegenheden buiten de kerk en in 1949 zongen ze op militaire bases en veteranenziekenhuizen, waarbij ze een meer divers repertoire uitvoerden dan ze in de kerk hadden.

=== Carrière in de showbusiness ===
The McGuire Sisters tekenden in 1952 bij Coral Records. In hetzelfde jaar verschenen ze in ''Talent Scouts'' van [[Arthur Godfrey]], die hen inhuurde voor zijn andere shows, waar ze zeven jaar bleven. In het novembernummer van [[Cosmopolitan (tijdschrift)|Cosmopolitan]] uit 1953 werden ze Godfrey's Merry McGuires genoemd. De zussen werden vaak vergeleken met [[The Andrews Sisters]]. Terwijl ze aan de Godfrey-show werkten, raakten de McGuires bevriend met zanger Lu Ann Simms<ref>{{Citeer web|url=https://www.last.fm/music/Lu+Ann+Simms/+wiki|titel=Lu Ann Simms age, hometown, biography|bezochtdatum=01-04-2022|werk=Last.fm|taal=en}}</ref> en woonden ze haar huwelijk bij met muziekuitgever Loring Buzzell in juli 1956. Buzzells muziekuitgeverij Hecht-Lancaster & Buzzell Music (mede-eigendom van Harold Hecht<ref>{{Citeer web|url=http://www.imdb.com/name/nm0372959/bio|titel=Harold Hecht|bezochtdatum=01-04-2022|werk=IMDb}}</ref> en [[Burt Lancaster]]) leverde twee nummers voor The McGuire Sisters: ''May You Always'', dat de best verkochte 45" en bladmuziek van 1959 werd, en ''Theme from The Unforgiven (The Need for Love)'', dat in 1960 opnieuw een grote hit werd.

De McGuire Sisters waren de 'Mystery Guests' op 29 mei 1955 in de uitzending van ''What's My Line?'' Fred Allen raadde wie ze waren. In 1958 verscheen hun moeder als gastuitdager in de tv-spelshow ''To Tell the Truth''.

The McGuire Sisters en The Andrews Sisters hebben elkaar tijdens hun carrière verschillende keren ontmoet. Phyllis heeft Patty, Maxene en LaVerne Andrews vermeld tijdens een televisie-interview met Maxene in de jaren 1990, georganiseerd door Sally Jessy Raphael, en zei dat haar zussen en zij The Andrews Sisters in het begin van de jaren 1950 in [[New York (stad)|New York]] hadden ontmoet en belangrijk advies hadden gekregen. De McGuires bewogen als ze zongen en voerden vaak dansroutines uit in uitbundige productienummers in talloze televisiespecials. The Andrews Sisters presteerden op dezelfde manier in films in de jaren 1940 en waren de eerste vrouwelijke vocale groep die bewoog als ze zongen, in plaats van alleen maar bij een microfoon te staan. De zussen hadden die stijl nagebootst, evenals die van [[The Mills Brothers]] en The Dinning Sisters<ref>{{Citeer web|url=https://www.allmusic.com/artist/the-dinning-sisters-mn0000150686/biography|titel=The Dinning Sisters Biography, Songs, & Albums|bezochtdatum=01-04-2022|werk=AllMusic|taal=en}}</ref> sinds ze jong waren, wanneer ze korte shows voor familie en vrienden zouden geven in de woonkamer van hun ouders. Phyllis McGuire vertelde dat zij en haar zussen geen populaire liedjes kenden toen ze beroemd werden, alleen de hymnes die hun moeder hen had geleerd. Het trio imiteerde andere zanggroepen lang voor hun succes.

Ze traden op voor vijf presidenten van de Verenigde Staten: [[Richard Nixon]], [[Gerald Ford]], [[Jimmy Carter]], [[Ronald Reagan]] en [[George H.W. Bush]] en voor [[Elizabeth II van het Verenigd Koninkrijk|koningin Elizabeth II]]. In Londen speelden ze een optreden voor de Royal Variety Performance van 1961.

In de jaren 1960 hadden de zussen een druk televisieprogramma en verschenen ze regelmatig in populaire variétéprogramma's van [[Ed Sullivan]], [[Dean Martin]], [[Danny Kaye]], [[Milton Berle]], [[Andy Williams]], [[Perry Como]] en [[Red Skelton]]. Het trio was identiek gekleed en gekapt en voerde met militaire precisie gesynchroniseerde lichaamsbewegingen en handgebaren uit. Van hun opnamen ''Sincerely'', ''Picnic'' en ''Sugartime'' werden allemaal meer dan een miljoen exemplaren verkocht.

=== Einde aan de publieke optredens van de groep ===
Ze stopten met openbare optredens in 1968 en gaven dat jaar hun laatste optreden in ''[[The Ed Sullivan Show]]''. Phyllis McGuire bleef een tijdje solo optreden. De ondergang van de groep wordt vaak toegeschreven aan Phyllis' langdurige persoonlijke relatie met gangster Sam Giancana (hoewel ze jarenlang beweerde dat hun vriendschap strikt platonisch was), wat naar verluidt leidde tot de zwarte lijst van de groep.

Phyllis woonde tientallen jaren in een beroemd tentoongesteld herenhuis in [[Las Vegas (Nevada)|Las Vegas]], met een eigen schoonheidssalon, een zwanengracht en een replica van de [[Eiffeltoren]] die daadwerkelijk door het dak van het huis rees. Toen Barbara Walters tijdens een ABC-TV 20/20-interview in de jaren 1980 vanuit het landhuis vroeg of een deel van het geld om het weelderige huis te bouwen van Giancana kwam, ontkende Phyllis de toespeling en beweerde dat ze zwaar in olie had geïnvesteerd toen de zussen op bezoek waren op het hoogtepunt van hun populariteit.

De zussen herenigden zich in 1986 en traden voor het eerst sinds hun pensionering op in het Royal York Hotel in [[Toronto]]. Talloze nachtcluboptredens volgden in Las Vegas, [[Atlantic City (New Jersey)|Atlantic City]] en de Rainbow & Stars in New York, waar de groep en Phyllis' imitaties van [[Peggy Lee]], [[Judy Garland]], [[Pearl Bailey]], [[Ethel Merman]] en zelfs [[Louis Armstrong]] werden getoond.

Ze zongen hun grootste hits als onderdeel van hun act en speelden ook speciale nummers zoals het uitzinnige ''I Love a Violin'', het a capella ''Danny Boy'' en een gedeelte waarin Phyllis zich achter de coulissen terugtrok, terwijl Christine en Dorothy een concertarrangement speelden van ''The Way We Were'' op twee piano's. Andere hoogtepunten in de act waren een komisch deuntje met [[Trinidad (eiland)|Trinidad]]-smaak, een zachte weergave van ''Memory'' van Broadway's Cats en een ''Money Medley'', die ze in 1994 ook live uitvoerden bij de [[Jerry Lewis]] MDA Telethon. Sindsdien hadden de zussen af en toe openbare optredens samen, ook in 2004, toen ze werden herenigd om op te treden in een PBS special ''Magic Moments: Best of '50s Pop''. De beheersing van hun stembanden en de harmonieuze mix van de zusters, misschien wel de meest indrukwekkende van alle trio's ervoor of erna, was niet significant verminderd.

Nadat hun carrière was beëindigd, openden ze een restaurant in [[Bradenton]], [[Florida (staat)|Florida]] en noemden het McGuire's Pub.

== Nalatenschap ==
Ze werden in 1994 opgenomen in de National Broadcasting Hall of Fame en in 2001 werden ze opgenomen in de [[Vocal Group Hall of Fame]]. Ze zijn ook opgenomen in de Coca-Cola Hall of Fame en de Headliners' Hall of Fame. Ze werden in 2009 opgenomen in de Hit Parade Hall of Fame. De McGuire Sisters behoorden tot de honderden artiesten wier tapes werden vernietigd in de [[Brand in Universal Studios Hollywood|Universal-brand van 2008]].

== Privéleven ==
Christine was zes keer getrouwd. Uit haar eerste huwelijk met Harold Ashcraft (1942 tot 16 augustus 1950) had ze twee kinderen, Herold en Asa. Christine trouwde later met John Henry Teeter (30 december 1952 tot 18 december 1962), Robert Hugh Spain (12 december 1967 tot 1970), Guy Marks (van 1975 tot onbekend), George Rosenfeld (van ?? tot zijn dood op 23 augustus 1996) en David Mudd (2002 tot aan zijn dood op 19 augustus 2011). Alle laatstgenoemde huwelijken bleven kinderloos.

Christine's 24 jaar oude kleinzoon, aalmoezenier Evan Asa Ashcraft kwam in 2003 om het leven in Irak, toen het konvooi waarin hij reisde onder vuur kwam te liggen.

Op 30 juli 1951 trouwde Dorothy met sergeant John Henry Brown, van wie ze scheidde op 9 januari 1956. Tijdens hun kinderloze huwelijk had Dorothy een romantische band met zanger Julius La Rosa. Op 6 december 1958 trouwde ze met Lowell James Williamson, met wie ze twee zonen had, Rex en David.

In november 1952 trouwde Phyllis met Cornelius (Neal) Anthony Burke Van Ells. Ze scheidden in 1956. Ze had geen kinderen.

== Discografie ==
{{BeginKolommen|compact=ja}}
=== Singles A/B-kanten ===
* 1953: ''Picking Sweethearts / One, Two, Three, Four''
* 1953: ''Miss You / Tootle-Ooh Siana''
* 1953: ''Hey, Mister Cotton Picker / Where Good Times Are''
* 1953: ''Are You Looking for a Sweetheart / You'll Never Know Till Monday''
* 1954: ''Cling to Me / Pine Tree, Pine Over Me''
* 1954: ''Goodnight Sweetheart Goodnight / Heavenly Feeling''
* 1954: ''Uno, Duo, Tre / Lonesome Polecat''
* 1954: ''Muskrat Ramble / Not as a Stranger''
* 1954: ''Muskrat Ramble / Lonesome Polecat''
* 1954: ''Christmas Alphabet / Give Me Your Heart for Christmas''
* 1954: ''Sincerely / No More''
* 1954: ''Open Up Your Heart / Melody of Love''
* 1954: ''Hearts of Stone / The Naughty Lady of Shady Lane''
* 1955: ''Doesn't Anybody Love Me? / It May Sound Silly''
* 1955: ''Rhythm and Blues / Something’s Gotta Give''
* 1955: ''Kiss Me and Kill Me With Love / If It's a Dream''
* 1955: ''Heart / Young and Foolish''
* 1955: ''Give Me Love / Sweet Song of India''
* 1955: ''If You Believe / He''
* 1955: ''The Littlest Angel / I'd Like to Trim t Tree With You''
* 1955: ''Be Good to Me / My Baby's Got Such Lovin' Ways''
* 1956: ''Missing / Tell Me Now''
* 1956: ''Delilah Jones / Picnic''
* 1956: ''Every Day of My Life / Endless''
* 1956: ''Goodnight My Love, Pleasant Dreams / Mommy''
* 1957: ''Kid Stuff / Without Him
* 1957: ''He's Got Time / Blue Skies''
* 1957: ''Drownin' in Memories / Please Don't Do That to Me''
* 1957: ''Rock Bottom / Beginning to Miss You''
* 1957: ''Around the World In 80 Days / Interlude''
* 1957: ''Forgive Me / Kiss Them for Me''
* 1957: ''Santa Claus Is Comin' to Town / Honorable Congratulations''
* 1957: ''Sugartime / Banana Split''
* 1958: ''Ding Dong / Since You Went Away to School''
* 1958: ''Volare / Do You Love Me Like You Kiss Me''
* 1958: ''Sweetie Pie / I'll Think of You''
* 1958: ''May You Always / Achoo Cha Cha''
* 1959: ''Summer Dreams / Peace''
* 1959: ''Red River Valley / Compromise''
* 1959: ''Some of These Days / Have a Nice Weekend''
* 1959: ''Livin' Dangerously / Lover's Lullaby''
* 1960: ''The Unforgiven / I Give Thanks''
* 1960: ''Nine O'Clock / The Last Dance''
* 1960: ''To Be Loved / I Don't Know Why''
* 1961: ''Just for Old Time's Sake / Really Neat''
* 1961: ''Tears on My Pillow / Will There Be Room in the Space Ship''
* 1961: ''Just Because / I Do, I Do, I Do''
* 1961: ''I Can Dream, Can't I / I'm Just Taking My Time''
* 1962: ''Sugartime Twist / More Hearts Are Broken That Way''
* 1962: ''I Really Don't Want To Know / Mama's Gone, Goodbye''
* 1964: ''Now and Forever / Never''
* 1966: ''Truer Than You Were / Grazia''
{{NieuweKolom}}
=== Albums ===
* 1954: ''Greetings from the McGuire Sisters''
* 1956: ''Do You Remember When?''
* 1956: ''Chris, Philly, Dottie''
* 1957: ''While the Lights Are Low''
* 1957: ''Teenage Party''
* 1957: ''Musical Magic''
* 1958: ''Sugartime''
* 1959: ''May You Always''
* 1959: ''In Harmony with Him''
* 1960: ''His and Hers''
* 1961: ''Just for Old Time's Sake''
* 1961: ''Subways Are for Sleeping''
* 1962: ''Songs Everybody Knows''
* 1963: ''Showcase''
* 1965: ''Right Now!''
{{EindeKolommen}}

{{Appendix|2=
{{References}}
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=de|titel=The McGuire Sisters|oldid=162206016|datum=20171229}}
}}

{{DEFAULTSORT:McGuire Sisters, The}}
[[Categorie:Amerikaanse band]]

title: Achtergrondinformatie

Oorsprong: Verenigde Staten

Genre(s): pop


text:
# Považany
Považany (Hongaars: Vágmosóc) is een Slowaakse gemeente in de regio Trenčín, en maakt deel uit van het district Nové Mesto nad Váhom.
Považany telt 1.322 inwoners.

title: Považany

wikitext:
{{Infobox plaats in Slowakije
| naam = Považany
| coa =
| flag =
| area = [[Trenčín (regio)|Trenčín]]
| subarea = [[Okres Nové Mesto nad Váhom|Nové Mesto nad Váhom]]
| NUTS = 3506443
| oppervlakte = 8,75
| postcode = 916 26
| netnummer = 0 32
| hoogte = 176
| kenteken = NM
| www = obec-povazany.sk
| image=Vágmosóc templom 2.JPG
| lat_deg = 48
| lat_min = 42
| lat_sec = 45
| lat_dir = N
| lon_deg = 17
| lon_min = 50
| lon_sec = 30
| lon_dir = E
}}
'''Považany''' ([[Hongaars]]: ''Vágmosóc'') is een [[Slowaakse gemeente]] in de regio [[Trenčín (regio)|Trenčín]], en maakt deel uit van het district [[Okres Nové Mesto nad Váhom|Nové Mesto nad Váhom]].
Považany telt {{Inwonertallen Slowaakse gemeentes|POP=3506443}} inwoners.

{{Commonscat}}
{{Beginnetje|landen & volken|land=Slowakije|2011|06|25}}

[[Categorie:Gemeente in Nové Mesto nad Váhom]]

title: Situering

Regio: Trenčín

District: Nové Mesto nad Váhom

title: Algemeen

title: Overig

Kenteken: NM

title: Foto's

Portaal: Slowakije


text:
# Nothomiza viridis
Nothomiza viridis is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1893 door Warren.

title: Nothomiza viridis

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Nothomiza viridis''
| afbeelding =
| familie = [[Spanners|Geometridae]] (Spanners)
| onderfamilie = [[Ennominae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Nothomiza]]''
| w-naam = ''Nothomiza viridis''
| auteur = Warren
| datum = 1893
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Nothomiza viridis''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Spanners|spanners (Geometridae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1893 door Warren.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|30}}

[[Categorie:Nothomiza|viridis]]

title: Nothomiza viridis

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Geometridae (Spanners)

Onderfamilie: Ennominae

Geslacht: Nothomiza

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Herbulotiana atypicella
Herbulotiana atypicella is een vlinder uit de familie van de sikkelmotten (Oecophoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1956 door Viette.

title: Herbulotiana atypicella

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Herbulotiana atypicella''
| afbeelding =
| familie = [[Sikkelmotten|Oecophoridae]] (Sikkelmotten)
| onderfamilie = [[Stenomatinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Herbulotiana]]''
| w-naam = ''Herbulotiana atypicella''
| auteur = Viette
| datum = 1956
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Herbulotiana atypicella''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Sikkelmotten|sikkelmotten (Oecophoridae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1956 door Viette.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|08}}

[[Categorie:Sikkelmotten]]

title: Herbulotiana atypicella

Familie: Oecophoridae (Sikkelmotten)

Onderfamilie: Stenomatinae

Geslacht: Herbulotiana

title: Soort


text:
# Jan van Mersbergen
Jan van Mersbergen (Gorinchem, 10 april 1971) is een Nederlandse schrijver van romans en ander literair werk.

## Levensloop
Van Mersbergen groeide op aan de Brabantse kant van de rivier de Merwede, ging naar de middelbare school in Gorinchem en verhuisde op zijn negentiende naar Amsterdam. Hij studeerde HBO Cultuur en Beleid en Cultuursociologie aan de Universiteit van Amsterdam. Hij werkte onder andere als stratenmaker, als opperman in de bouw, als proefdierverzorger, als postbode, maar voornamelijk in het theater; als producent, productieleider, decorbouwer, fondsenwerver en administrateur. Sinds 2000 houdt hij zich serieus bezig met schrijven.

## Romans
In 2001 debuteerde Van Mersbergen met de roman De grasbijter, die genomineerd werd voor de jaarlijkse Debutantenprijs. De macht over het stuur, zijn tweede roman die in 2003 verscheen, gaat over een groep vrienden op het platteland die zich bezighouden met het sleutelen aan en het rijden in opgevoerde auto's. De identiteit van deze jongens is verweven met hun auto's. De derde roman van Van Mersbergen - De hemelrat - gaat over een proefdierverzorger, een meisje dat dagelijks haar zieke vriend in het ziekenhuis bezoekt en een kleine zwarte rat. De roman werd lovend ontvangen. Van Mersbergen werd geselecteerd voor het literaire jaarboek Het Magazijn 3 en hij werd genomineerd voor de Dif aanmoedigingsprijs 2005.
In februari 2007 verscheen Morgen zijn we in Pamplona, een roman over een bokser op de vlucht die verzeild raakt bij de jaarlijkse stierenrennen in Pamplona, Spaans Baskenland. Het boek leverde Van Mersbergen een nominatie op voor de BNG Nieuwe Literatuurprijs 2007 en voor de Halewijnprijs, de literaire prijs van de stad Roermond. Morgen zijn we in Pamplona is vertaald in het Duits (Kunstmann, september 2009), het Frans (Gallimard, maart 2010) het Engels (Peirene, juni 2011) en het Turks (Dedalus Kitap, januari 2015).
Zijn vijfde roman, Zo begint het, verscheen in april 2009. Een zwarte herdershond is in dit boek de verbindende factor tussen drie moeders. Met deze roman werd Van Mersbergen genomineerd voor de BNG Nieuwe Literatuurprijs 2009. Zo begint het is ook in het Duits vertaald (Kunstmann, september 2010).
In april 2010 werd zijn website door HP/De Tijd uitgeroepen tot beste literaire weblog van Nederland. Van Mersbergen ontving de BNG Nieuwe Literatuurprijs 2011 voor de roman Naar de overkant van de nacht. De roman werd daarnaast genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2012 en haalde de longlist van de AKO Literatuurprijs en de Gouden Boekenuil. Ook verschenen vertalingen in het Spaans, Catalaans, Frans en Turks.
In februari 2014 kwam De laatste ontsnapping uit, Van Mersbergens zevende roman, waarmee hij de F. Bordewijk-prijs won voor het beste Nederlandstalige prozaboek van dat jaar. Dit verhaal over een vluchteling uit voormalig Joegoslavië en zijn zoon, werd vertaald in het Servisch en in het Sloveens. In 2015 publiceerde hij de novelle Oase, die hij digitaal gratis liet verspreiden via internet. In 2016 verschenen een verboeking (vrij naar het scenario van de speelfilm Een echte Vermeer) en zijn achtste roman: De ruiter. Voor dit boek koos hij een ongebruikelijk vertelperspectief: het hele verhaal wordt door de ogen van een paard verteld - een experiment dat wisselende reacties opriep. Zijn roman De onverwachte rijkdom van Altena werd bekroond met de NRC Lezersprijs 2019.
Zijn tiende roman, Een goede moeder, over onmachtig moederschap en een falend zorgsysteem, kwam uit in 2021. In 2023 verscheen de roman We moeten praten. Zijn twaalfde roman, Eiland zonder schaduw, verscheen in 2025.

## Overig werk
Naast de genoemde romans en novelle, schrijft Van Mersbergen ook thrillers, onder heteroniem Frederik Baas. Zijn eerste, Dagboek uit de rivier, werd bekroond met de Hebban Debuutprijs voor Beste Thriller en is vertaald in het Arabisch (Dar Oktob, Cairo). Onder zijn eigen naam verscheen in 2021 als e-book een masterclass met als titel en thema: Schrijf je eigen thriller.
Een kinderboek met de titel Wat is water? werd in 2021 uitgebracht als Gouden Boekje.
In februari 2022 verscheen een autofictie-werk, Mijn pa is nooit alleen. Hierin beschrijft Van Mersbergen wat hij ziet als het kluizenaarschap van zijn vader en onderzoekt hij zijn eigen verhouding tot zijn gezin van herkomst. Later in 2022, op 11 november, werd zijn boek Carnaval, een levensverhaal gepresenteerd, met als ondertitel De persoonlijke biografie van ons volksfeest. Na het fictiewerk Naar de overkant van de nacht is dit een meer documentaire benadering van het thema carnaval.
Van 2010 tot 2020 was hij redactielid van literair tijdschrift De Revisor. Artikelen en verhalen verschenen verder in onder andere Vrij Nederland, De Gids en Tirade.

### Frederik Baas
Jan van Mersbergen schreef enkele thrillers onder het pseudoniem Frederik Baas:
- 2017: Dagboek uit de rivier, thriller, Uitgeverij Ambo|Anthos, ISBN 9789026337543
- 2018: Herberekening, thriller, Uitgeverij Ambo|Anthos, ISBN 9789026340178
- 2020: De druppel, thriller, Uitgeverij Ambo|Anthos, ISBN 9789026348693

title: Jan van Mersbergen

wikitext:
{{Infobox auteur
| naam           = Jan van Mersbergen
| afbeelding     =
| onderschrift   =
| citaat         =
| volledige naam =
| pseudoniem     =
| beter-bekend-als =
| bijnaam        =
| genoemd        =
| geboren        = [[10 april]] [[1971]]
| geboorteplaats = [[Gorinchem]]
| overleden      =
| overlijdensplaats =
| land           = [[Nederland]]
| beroep         = [[Schrijver]]
| jaren-actief   =
| genre          = [[Roman (literatuur) | Romans]]
| stroming       =
| invloeden      =
| bekende-werken = ''Morgen zijn we in Pamplona'' (2007)
| uitgeverij     =
| onderscheiding =
| dbnl           = mers002
| handtekening   =
| website        =
| lijst          =
| ander portaal  =
| portaal2       =
| portaal3       =
}}
'''Jan van Mersbergen''' ([[Gorinchem]], [[10 april]] [[1971]]) is een [[Nederland]]se schrijver van [[Roman (literatuur)|romans]] en ander literair werk.

== Levensloop ==
Van Mersbergen groeide op aan de [[Noord-Brabant|Brabantse]] kant van de rivier de [[Merwede]], ging naar de middelbare school in Gorinchem en verhuisde op zijn negentiende naar Amsterdam. Hij studeerde [[Hoger beroepsonderwijs|HBO]] Cultuur en Beleid en Cultuursociologie aan de [[Universiteit van Amsterdam]]. Hij werkte onder andere als stratenmaker, als [[opperman (bouw)|opperman]] in de [[Bouw (bedrijfstak)|bouw]], als [[proefdier]]verzorger, als postbode, maar voornamelijk in het theater; als producent, productieleider, decorbouwer, fondsenwerver en administrateur. Sinds 2000 houdt hij zich serieus bezig met schrijven.

== Romans ==
In 2001 debuteerde Van Mersbergen met de roman ''De grasbijter'', die genomineerd werd voor de jaarlijkse [[Academica Literatuurprijs|Debutantenprijs]]. ''De macht over het stuur'', zijn tweede roman die in 2003 verscheen, gaat over een groep vrienden op het platteland die zich bezighouden met het sleutelen aan en het rijden in opgevoerde auto's. De identiteit van deze jongens is verweven met hun auto's. De derde roman van Van Mersbergen - ''De hemelrat'' - gaat over een proefdierverzorger, een meisje dat dagelijks haar zieke vriend in het ziekenhuis bezoekt en een kleine zwarte rat. De roman werd lovend ontvangen. Van Mersbergen werd geselecteerd voor het literaire jaarboek ''Het Magazijn 3'' en hij werd genomineerd voor de Dif aanmoedigingsprijs 2005.

In februari 2007 verscheen ''Morgen zijn we in Pamplona'', een roman over een bokser op de vlucht die verzeild raakt bij de jaarlijkse stierenrennen in Pamplona, Spaans Baskenland. Het boek leverde Van Mersbergen een nominatie op voor de [[BNG Nieuwe Literatuurprijs|BNG Nieuwe Literatuurprijs 2007]] en voor de [[Halewijnprijs, literatuurprijs van de stad Roermond|Halewijnprijs]], de literaire prijs van de stad Roermond. ''Morgen zijn we in Pamplona'' is vertaald in het Duits (Kunstmann, september 2009), het Frans ([[Gallimard (uitgeverij)|Gallimard]], maart 2010) het Engels (Peirene, juni 2011) en het Turks (Dedalus Kitap, januari 2015).

Zijn vijfde roman, ''Zo begint het'', verscheen in april 2009. Een zwarte herdershond is in dit boek de verbindende factor tussen drie moeders. Met deze roman werd Van Mersbergen genomineerd voor de BNG Nieuwe Literatuurprijs 2009. ''Zo begint het'' is ook in het Duits vertaald (Kunstmann, september 2010).

In april 2010 werd zijn website door ''[[HP/De Tijd]]'' uitgeroepen tot beste literaire weblog van Nederland. Van Mersbergen ontving de [[BNG Nieuwe Literatuurprijs]] 2011 voor de roman ''Naar de overkant van de nacht''. De roman werd daarnaast genomineerd voor de [[Libris Literatuurprijs]] 2012 en haalde de longlist van de [[AKO Literatuurprijs]] en de [[Gouden Boekenuil]]. Ook verschenen vertalingen in het Spaans, Catalaans, Frans en Turks.

In februari 2014 kwam ''De laatste ontsnapping'' uit, Van Mersbergens zevende roman, waarmee hij de [[F. Bordewijk-prijs]] won voor het beste Nederlandstalige prozaboek van dat jaar. Dit verhaal over een vluchteling uit voormalig Joegoslavië en zijn zoon, werd vertaald in het Servisch en in het Sloveens. In 2015 publiceerde hij de novelle ''Oase'', die hij digitaal gratis liet verspreiden via internet<ref>{{Citeer web|url=https://omroepvenlo.nl/nieuws/artikel/16196451/geschenk-jan-van-mersbergen-gratis-download|titel=Omroep Venlo - Geschenk Jan van Mersbergen gratis download|bezochtdatum=2022-04-08|werk=omroepvenlo.nl|taal=nl|archiefurl=https://web.archive.org/web/20230814200000/https://omroepvenlo.nl/nieuws/artikel/16196451/geschenk-jan-van-mersbergen-gratis-download|archiefdatum=2023-08-14}}</ref>. In 2016 verschenen een verboeking (vrij naar het scenario van de speelfilm ''Een echte Vermeer'') en zijn achtste roman: ''De ruiter''. Voor dit boek koos hij een ongebruikelijk vertelperspectief: het hele verhaal wordt door de ogen van een paard verteld - een experiment dat wisselende reacties opriep<ref>{{Citeer web|url=https://www.literairnederland.nl/recensie-jan-van-mersbergen-de-ruiter/|titel=De ruiter - Jan van Mersbergen - Het meisje, de gangster en het paard|bezochtdatum=2022-04-08|auteur=Recensie door Geurt Franzen|datum=2017-02-01|werk=Literair Nederland|taal=nl|archiefurl=https://web.archive.org/web/20220528015352/https://www.literairnederland.nl/recensie-jan-van-mersbergen-de-ruiter/|archiefdatum=2022-05-28}}</ref><ref>{{Citeer web|url=https://www.tzum.info/2016/12/recensie-jan-mersbergen-ruiter-2/|titel=Recensie: Jan van Mersbergen – De ruiter|bezochtdatum=2022-04-08|werk=www.tzum.info|taal=nl|archiefurl=https://web.archive.org/web/20220408165603/https://www.tzum.info/2016/12/recensie-jan-mersbergen-ruiter-2/|archiefdatum=2022-04-08}}</ref><ref>{{Citeer web|url=https://www.tzum.info/2016/12/recensie-jan-mersbergen-ruiter/|titel=Recensie: Jan van Mersbergen – De ruiter|bezochtdatum=2022-04-08|werk=www.tzum.info|taal=nl|archiefurl=https://web.archive.org/web/20220408165610/https://www.tzum.info/2016/12/recensie-jan-mersbergen-ruiter/|archiefdatum=2022-04-08}}</ref>. Zijn roman ''De onverwachte rijkdom van Altena'' werd bekroond met de NRC Lezersprijs 2019.

Zijn tiende roman, ''Een goede moeder'', over onmachtig moederschap en een falend zorgsysteem, kwam uit in 2021. In 2023 verscheen de roman ''We moeten praten''. Zijn twaalfde roman, ''Eiland zonder schaduw,'' verscheen in 2025.

== Overig werk ==
Naast de genoemde romans en novelle, schrijft Van Mersbergen ook [[Thriller (genre)|thrillers]], onder [[heteroniem]] ''Frederik Baas''. Zijn eerste, ''Dagboek uit de rivier,'' werd bekroond met de [[Hebban Debuutprijs|Hebban Debuutprijs voor Beste Thriller]] en is vertaald in het Arabisch (Dar Oktob, [[Caïro (stad)|Cairo]])<ref>{{Citeer web|url=https://www.letterenfonds.nl/en/book/1108/diary-from-the-river|titel=Book - Diary From the River - Letterenfonds|bezochtdatum=2022-04-08|werk=www.letterenfonds.nl|archiefdatum=2022-01-26|archiefurl=https://web.archive.org/web/20220126114523/http://www.letterenfonds.nl/en/book/1108/diary-from-the-river|dodeurl=ja}}</ref>. Onder zijn eigen naam verscheen in 2021 als e-book een masterclass met als titel en thema: ''Schrijf je eigen thriller.''

Een kinderboek met de titel ''Wat is water?'' werd in 2021 uitgebracht als [[Gouden Boekjes|Gouden Boekje]].

In februari 2022 verscheen een autofictie-werk, ''Mijn pa is nooit alleen.'' Hierin beschrijft Van Mersbergen wat hij ziet als het kluizenaarschap van zijn vader en onderzoekt hij zijn eigen verhouding tot zijn gezin van herkomst<ref>{{Citeer web |url=https://www.lebowskipublishers.nl/boek/2276/jan-van-mersbergen-mijn-pa-is-nooit-alleen.html |titel=Mijn pa is nooit alleen |bezochtdatum=2022-11-24 |werk=Lebowski Publishers |taal=nl-NL}}</ref>. Later in 2022, op 11 november, werd zijn boek ''Carnaval, een levensverhaal'' gepresenteerd, met als ondertitel ''De persoonlijke biografie van ons volksfeest''<ref>{{Citeer web |url=https://www.1limburg.nl/entertainment/1877020/amsterdammer-schrijft-vuistdik-vastelaovesboek |titel=Amsterdammer schrijft vuistdik vastelaovesboek |achternaam=Doesborg |voornaam=Tom |datum=2022-11-07 |bezochtdatum=2022-11-24 |werk=www.1limburg.nl |taal=nl|archiefurl=https://web.archive.org/web/20221124131142/https://www.1limburg.nl/entertainment/1877020/amsterdammer-schrijft-vuistdik-vastelaovesboek|archiefdatum=2022-11-24}}</ref>''.'' Na het fictiewerk ''Naar de overkant van de nacht'' is dit een meer documentaire benadering van het thema carnaval.

Van 2010 tot 2020 was hij redactielid van literair tijdschrift ''[[De Revisor (halfjaarboek)|De Revisor]]''. Artikelen en verhalen verschenen verder in onder andere ''[[Vrij Nederland]]'', ''[[De Gids (tijdschrift)|De Gids]]'' en ''[[Tirade (tijdschrift)|Tirade]]''.

== Bibliografie ==
* 2001: ''De grasbijter'', roman, Uitgeverij Meulenhoff, ISBN 902907065X
* 2003: ''De macht over het stuur'', roman, Uitgeverij Cossee, ISBN 9059360222
* 2005: ''De hemelrat'', roman, Uitgeverij Cossee, ISBN 9059360664
* 2007: ''Morgen zijn we in Pamplona'', roman, Uitgeverij Cossee, ISBN 905936130X
* 2009: ''Zo begint het'', roman, Uitgeverij Cossee, ISBN 978905936245 1
* 2011: ''Naar de overkant van de nacht'', roman, Uitgeverij Cossee, ISBN 978905936328 1
* 2014: ''De laatste ontsnapping'', roman, Uitgeverij Cossee, ISBN 978905936469 1
* 2015: ''Oase'', novelle, Uitgeverij Cossee, ISBN 9789059366367
* 2016: ''Een echte Vermeer'', verboeking, Uitgeverij Aerial, ISBN 9789402601275
* 2016: ''De ruiter'', roman, Uitgeverij Cossee, ISBN 9789059366657
* 2018: ''Man/vader'', bundel, Uitgeverij Thomas Rap, ISBN 9789400401235
* 2019: ''De onverwachte rijkdom van Altena'', roman, Uitgeverij Cossee, ISBN 9789059368408
* 2021: ''Wat is water?'', kinderboek (Gouden Boekje), Uitgeverij Rubinstein, ISBN 9789047628569
* 2021: ''Een goede moeder'', roman, Uitgeverij Cossee, ISBN 9789059369702
* 2021: ''Schrijf je eigen thriller'', masterclass (e-book), Kobo original, ISBN 9781774535905
* 2022: ''Mijn pa is nooit alleen'', autofictie, Uitgeverij Lebowski, ISBN 9789048859375
* 2022: ''Carnaval, een levensverhaal'', non-fictie, Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar, ISBN 9789038808222
* 2023: ''We moeten praten'', roman, Uitgeverij Cossee, ISBN 9789464521047
* 2024: ''Berichten uit het washok'', literaire en praktische schrijftips, Uitgeverij Cossee, ISBN 9789464521283
* 2025: ''Eiland zonder schaduw'', roman, Uitgeverij Prometheus, ISBN 9789044658774
=== Frederik Baas ===
Jan van Mersbergen schreef enkele thrillers onder het [[pseudoniem]] ''Frederik Baas'':
* 2017: ''Dagboek uit de rivier'', thriller, Uitgeverij Ambo|Anthos, ISBN 9789026337543
* 2018: ''Herberekening'', thriller, Uitgeverij Ambo|Anthos, ISBN 9789026340178
* 2020: ''De druppel'', thriller, Uitgeverij Ambo|Anthos, ISBN 9789026348693

== Externe links ==
* [https://www.janvanmersbergen.nl/ Persoonlijke website]
* [https://www.dbnl.org/auteurs/auteur.php?id=mers002 Jan van Mersbergen] op [[Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren]].

{{Appendix}}
{{Bibliografische informatie}}
{{DEFAULTSORT:Mersbergen, Jan van}}
[[Categorie:Nederlands schrijver]]

title: Algemene informatie

Geboorteplaats: Gorinchem

Geboorteland: Nederland

Beroep: Schrijver

title: Werk

Genre: Romans

Bekende werken: Morgen zijn we in Pamplona (2007)


text:
# Christiaan August van Sleeswijk-Holstein-Gottorp
Christiaan August van Sleeswijk-Holstein-Gottorp (Slot Gottorf, 11 januari 1673 — aldaar, 24 april 1726) was van 1705 tot aan zijn dood prins-bisschop van Lübeck. Hij behoorde tot het Huis Sleeswijk-Holstein-Gottorp.

## Levensloop
Christiaan August was de tweede zoon van hertog Christiaan Albrecht van Sleeswijk-Holstein-Gottorp en diens echtgenote Frederika Amalia, dochter van koning Frederik III van Denemarken.
Als tweede zoon van zijn gezin was het de bedoeling dat Christiaan August als gevolg van de door de Vrede van Westfalen bestaande secundogenituur van het Huis Sleeswijk-Holstein-Gottorp prins-bisschop van Lübeck zou worden met als residentie het Slot van Eutin. Toen in 1705 zijn voorganger August Frederik stierf, kwam het al direct tot een militair conflict om de erfopvolging omdat er door de Vrede van Traventhal van 1700 een dubbele verkiezing was mogelijk gemaakt. Het conflict leidde op Kerstmis 1705 uiteindelijk tot een belegering en bezetting van het Slot van Eutin door de Denen. Hierbij raakte de Deense generaal Hartwig von Passow echter dodelijk gewond. De coadjutor van de Deense partij, prins Karel van Denemarken, gaf uiteindelijk zijn aanspraken op Lübeck op nadat Staten en koningin Anna van Groot-Brittannië hadden bemiddeld en nadat hij een rente had gekregen. Hierdoor kon Christiaan August volwaardig aantreden als prins-bisschop van Lübeck en in januari 1707 installeerde hij zijn enkele weken oude zoon Karel August als coadjutor.
Na de dood van zijn broer Frederik IV in 1702, werd Christiaan August regent van het hertogdom Sleeswijk-Holstein-Gottorp voor zijn tweejarige neef Karel Frederik. Karel Frederik verbleef samen met zijn moeder en persoonlijke voogd Hedwig Sophia aan het hof van haar broer, koning Karel XII van Zweden. Nadat Hedwig Sophia in 1708 stierf, werd Christiaan August de enige regent van Sleeswijk-Holstein-Gottorp. Op zijn ministers had hij geen enkele invloed en onder de ambtenaren heerste nepotisme en corruptie. Toen Denemarken in 1709 terug intrad in de Grote Noordse Oorlog tegen Zweden, verklaarde Christiaan August het hertogdom neutraal, hoewel hij in 1712 Zweedse troepen liet overwinteren in het slot van Tönning. In 1713 liet koning Frederik IV van Denemarken de aandelen van het hertogdom in Sleeswijk en de stad Eutin bezetten. Christiaan August vluchtte daarop naar Hamburg, waar hij tevergeefs buitenlandse ondersteuning zocht. Het was pas bij de meerderjarigheid van Karel Frederik in 1716 dat Christiaan August het prinsbisdom Lübeck terugkreeg, maar hij moest de districten Oldenburg en Cismar aan zijn neef verpanden.
In 1717 liet hij zijn residentie in Eutin door bouwmeester Rudolph Matthias Dallin ombouwen in barokstijl. Nadat de hertogen van Sleeswijk-Holstein-Gottorp het slot GottorF hadden verloren, liet Christiaan August door Dallin eveneens het Slot van Kiel bouwen als nieuwe residentie voor de hertogen van Sleeswijk-Holstein-Gottorp.
In april 1726 stierf hij op 53-jarige leeftijd.

## Huwelijk en nakomelingen
Op 3 september 1704 huwde Christiaan August met Albertina Frederica (1682-1755), dochter van markgraaf Frederik VII van Baden-Durlach. Ze kregen elf kinderen:
- Hedwig Sophia (1705-1764), abdis van het Sticht Herford
- Karel August (1706-1727), prins-bisschop van Lübeck
- Frederica Amalia (1708-1731)
- Anna (1709-1758), huwde in 1742 met prins Willem van Saksen-Gotha-Altenburg
- Adolf Frederik (1710-1771), prins-bisschop van Lübeck en koning van Zweden
- Frederik August (1711-1785), prins-bisschop van Lübeck en hertog van Oldenburg
- Johanna Elisabeth (1712-1760), huwde in 1727 met vorst Christiaan August van Anhalt-Zerbst (de ouders van de latere Catharina II van Rusland)
- Frederica Sophia (1713-1713)
- Willem Christiaan (1716-1719)
- Frederik Koenraad (1718-1718)
- George Lodewijk (1719-1763), Pruisisch luitenant-generaal en Russisch veldmaarschalk

wikitext:
[[File:Fürstbischof Christian August.jpg|thumb|Portret van Christiaan August van Sleeswijk-Holstein-Gottorp, prins-bisschop van Lübeck.]]
'''Christiaan August van Sleeswijk-Holstein-Gottorp''' ([[Slot Gottorf]], [[11 januari]] [[1673]] — aldaar, [[24 april]] [[1726]]) was van 1705 tot aan zijn dood prins-bisschop van [[Prinsbisdom Lübeck|Lübeck]]. Hij behoorde tot het [[Huis Sleeswijk-Holstein-Gottorp]].

==Levensloop==
Christiaan August was de tweede zoon van hertog [[Christiaan Albrecht van Sleeswijk-Holstein-Gottorp]] en diens echtgenote [[Frederika Amalia van Denemarken|Frederika Amalia]], dochter van koning [[Frederik III van Denemarken]].

Als tweede zoon van zijn gezin was het de bedoeling dat Christiaan August als gevolg van de door de [[Vrede van Westfalen]] bestaande secundogenituur van het Huis Sleeswijk-Holstein-Gottorp prins-bisschop van Lübeck zou worden met als residentie het Slot van [[Eutin]]. Toen in 1705 zijn voorganger [[August Frederik van Sleeswijk-Holstein-Gottorp|August Frederik]] stierf, kwam het al direct tot een militair conflict om de erfopvolging omdat er door de [[Vrede van Traventhal]] van 1700 een dubbele verkiezing was mogelijk gemaakt. Het conflict leidde op Kerstmis 1705 uiteindelijk tot een belegering en bezetting van het Slot van Eutin door de Denen. Hierbij raakte de Deense generaal Hartwig von Passow echter dodelijk gewond. De [[coadjutor]] van de Deense partij, prins Karel van Denemarken, gaf uiteindelijk zijn aanspraken op Lübeck op nadat [[Staten]] en koningin [[Anna van Groot-Brittannië]] hadden bemiddeld en nadat hij een rente had gekregen. Hierdoor kon Christiaan August volwaardig aantreden als prins-bisschop van Lübeck en in januari 1707 installeerde hij zijn enkele weken oude zoon [[Karel van Sleeswijk-Holstein-Gottorp|Karel August]] als coadjutor.

Na de dood van zijn broer [[Frederik IV van Sleeswijk-Holstein-Gottorp|Frederik IV]] in 1702, werd Christiaan August regent van het [[hertogdom Gottorp|hertogdom Sleeswijk-Holstein-Gottorp]] voor zijn tweejarige neef [[Karel Frederik van Sleeswijk-Holstein-Gottorp|Karel Frederik]]. Karel Frederik verbleef samen met zijn moeder en persoonlijke voogd Hedwig Sophia aan het hof van haar broer, koning [[Karel XII van Zweden]]. Nadat Hedwig Sophia in 1708 stierf, werd Christiaan August de enige regent van Sleeswijk-Holstein-Gottorp. Op zijn ministers had hij geen enkele invloed en onder de ambtenaren heerste nepotisme en corruptie. Toen Denemarken in 1709 terug intrad in de [[Grote Noordse Oorlog]] tegen Zweden, verklaarde Christiaan August het hertogdom neutraal, hoewel hij in 1712 Zweedse troepen liet overwinteren in het slot van [[Tönning]]. In 1713 liet koning [[Frederik IV van Denemarken]] de aandelen van het hertogdom in [[Hertogdom Sleeswijk|Sleeswijk]] en de stad Eutin bezetten. Christiaan August vluchtte daarop naar [[Hamburg]], waar hij tevergeefs buitenlandse ondersteuning zocht. Het was pas bij de meerderjarigheid van Karel Frederik in 1716 dat Christiaan August het prinsbisdom Lübeck terugkreeg, maar hij moest de districten [[Oldenburg in Holstein|Oldenburg]] en [[Cismar]] aan zijn neef verpanden.

In 1717 liet hij zijn residentie in Eutin door bouwmeester [[Rudolph Matthias Dallin]] ombouwen in [[Barok (stijlperiode)|barokstijl]]. Nadat de hertogen van Sleeswijk-Holstein-Gottorp het slot GottorF hadden verloren, liet Christiaan August door Dallin eveneens het Slot van [[Kiel (Duitsland)|Kiel]] bouwen als nieuwe residentie voor de hertogen van Sleeswijk-Holstein-Gottorp.

In april 1726 stierf hij op 53-jarige leeftijd.

==Huwelijk en nakomelingen==
Op 3 september 1704 huwde Christiaan August met Albertina Frederica (1682-1755), dochter van markgraaf [[Frederik VII van Baden-Durlach]]. Ze kregen elf kinderen:
* Hedwig Sophia (1705-1764), [[abt (abdij)|abdis]] van het [[Sticht Herford]]
* [[Karel van Sleeswijk-Holstein-Gottorp|Karel August]] (1706-1727), prins-bisschop van Lübeck
* Frederica Amalia (1708-1731)
* Anna (1709-1758), huwde in 1742 met prins [[Willem van Saksen-Gotha-Altenburg]]
* [[Adolf Frederik van Zweden|Adolf Frederik]] (1710-1771), prins-bisschop van Lübeck en koning van Zweden
* [[Frederik August van Oldenburg (1711-1785)|Frederik August]] (1711-1785), prins-bisschop van Lübeck en hertog van Oldenburg
* [[Johanna Elisabeth van Sleeswijk-Holstein-Gottorp|Johanna Elisabeth]] (1712-1760), huwde in 1727 met vorst [[Christiaan August van Anhalt-Zerbst]] (de ouders van de latere [[Catharina II van Rusland]])
* Frederica Sophia (1713-1713)
* Willem Christiaan (1716-1719)
* Frederik Koenraad (1718-1718)
* [[Georg Ludwig von Schleswig-Holstein-Gottorf|George Lodewijk]] (1719-1763), Pruisisch luitenant-generaal en Russisch veldmaarschalk

{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[Prinsbisdom Lübeck#Regenten|Prins-bisschop van Lübeck]]<br/>[[1705]]-[[1726]]
| vorige = [[August Frederik van Sleeswijk-Holstein-Gottorp]]
| volgende = [[Karel van Sleeswijk-Holstein-Gottorp|Karel August van Sleeswijk-Holstein-Gottorp]]
}}
{{EindOpvolging}}

{{Appendix|2=
*{{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=de|titel=Christian August von Schleswig-Holstein-Gottorf|oldid=150447255|datum=20180123}}
}}

[[Categorie:Huis Sleeswijk-Holstein-Gottorp]]
[[Categorie:Prins-bisschop van Lübeck]]
[[Categorie:17e-eeuws bisschop|Sleeswijk, C]]


text:
# Amiram Shochat (schip, 1913)
De Amiram Shochet was een in 1913 gebouwde jol. In 1947 deed het dienst in de Aliyah Bet, de illegale immigratie van Joden naar het Mandaatgebied Palestina.

## Geschiedenis
Op 6 augustus 1946 vertrok het schip vanuit Bacoli in Italië met 183 immigranten aan boord. De kapitein en de bemanning waren door de Mossad Le'Aliyah Bet in Frankrijk geronseld. Daarnaast waren er drie Hagana-leden aan boord; twee Palyamniks (matrozen) en een Gideoni (marconist).
Het schip wist ongemerkt voorbij de Britse patrouilleschepen te komen en arriveerde op 16 augustus aan de kust bij Caesarea. Deze plaats lag vlak bij Sdot Yam, het hoofdkwartier van de Palyam. De opvarenden werden door zowel de Palyamniks aan boord als uit Sdot Yam in hoog tempo ontscheept en in nabijgelegen nederzettingen verborgen.

title: Amiram Shochat (schip, 1913)

wikitext:
{{Infobox schip
| Schip naam                    = Amiram Shochat
| Schip flag                    = [[Bestand:Flag of France.svg|50px|border]]
| afbeelding                    = אוניית המעפילים עמירם שוחט.jpg
| Schip tewaterlating           = 1913
| Schip vlag                    = {{FR}}
| Schip eigenaar                = [[Mossad Le'Aliyah Bet]]
| Schip vroegere namen          = ''Ile de la Rose'', ''Ideros''
| Schip type                    = [[Jol (boot)|jol]]
| Schip tonnenmaat BRT          = 110
}}
De '''''Amiram Shochet''''' was een in 1913 gebouwde [[Jol (boot)|jol]]. In 1947 deed het dienst in de [[Aliyah Bet]], de illegale immigratie van [[Joden]] naar het [[Mandaatgebied Palestina]].

== Geschiedenis ==
Op 6 augustus 1946 vertrok het schip vanuit [[Bacoli]] in [[Italië]] met 183 immigranten aan boord. De kapitein en de bemanning waren door de [[Mossad Le'Aliyah Bet]] in [[Frankrijk (hoofdbetekenis)|Frankrijk]] geronseld. Daarnaast waren er drie [[Hagana (organisatie)|Hagana]]-leden aan boord; twee [[Palyam]]niks (matrozen) en een [[Gideoni]] ([[marconist]]).

Het schip wist ongemerkt voorbij de Britse patrouilleschepen te komen en arriveerde op 16 augustus aan de kust bij [[Caesarea (Maritima)|Caesarea]]. Deze plaats lag vlak bij [[Sdot Yam]], het hoofdkwartier van de [[Palyam]]. De opvarenden werden door zowel de Palyamniks aan boord als uit Sdot Yam in hoog tempo ontscheept en in nabijgelegen nederzettingen verborgen.

[[Bestand:אוניית המעפילים עמירם שוחט - מסלול.jpg|thumb|links|Reis van de ''Amiram Shochet'']]

{{Appendix|2=
{{references}}
* {{en}} PaulSilverstone.com: [http://paulsilverstone.com/ship/amiram-shochet/ Amiram Shochat]
* {{en}} Palyam.org: [http://www.palyam.org/English/Hahapala/hf/hf_Amiram_Shochat The Voyage of the “Amiram Shochat”]
}}
{{Commonscat|Amiram shochate (ship)}}

[[Categorie:Aliyah Betschip]]
[[Categorie:Schip op naam]]

title: Geschiedenis

title: Eigenaren

Vlag: Frankrijk

Eigenaar: Mossad Le'Aliyah Bet

Vroegere namen: Ile de la Rose, Ideros

title: Algemene kenmerken

Type: jol

Portaal: Maritiem


text:
# Michel Piens
M.B. (Michel) Piens (Antwerpen, december 1945) is een voormalig Belgisch shorttrackschaatser, langebaanschaatser en trainer/coach. In de shorttrack was hij zevenvoudig Belgisch kampioen, trainer van de Belgische nationale ploeg en gedurende het seizoen 1979/1980 nationaal trainer bij de Koninklijke Nederlandsche Schaatsenrijders Bond. Op de lange baan was hij gedurende zijn schaatscarrière de enige Belgische "vedette", maar internationaal kon hij geen potten breken.

## Biografie

### Schaatscarrière
Piens heeft de schaatssport van zijn ouders, die hun baantjes op het kunstijs van het Antwerps sportpaleis trokken. Terwijl zij meer belangstelling voor het kunstrijden hadden, richtte hij zich op de wedstrijdsport. In 1960 sloot hij zich aan bij de plaatselijke Olympia Antwerp Club.

#### Langebaanschaatsen
In maart 1961 nam hij deel aan zijn eerste wedstrijd over 500 meter die hij won.
In 1962 introduceerde hij gewichttraining in het Belgisch-Nederlands hardrijden alsook de specifieke conditietraining voor het hardrijden in België. Hij had de steun van Dr. Frans Van den Bossche (hoofd topsport Bloso), waardoor hij regelmatig gegevens ontving van Amerikaanse universiteiten in verband met trainingswetenschappen. Dr. Walter Luyten uit Antwerpen heeft hem geïntroduceerd in de toenmalige Vlaamse vereniging Specialisten Sportgeneeskunde, welke nadien samengegaan is met de Vlaamse Vereniging voor Sportgeneeskunde en Sportwetenschappen.
Op landelijk niveau was hij succesvol. In 1968 was hij inmiddels vijf jaar achtereen Belgisch kampioen op de langeafstand. Zijn schaatsprestaties, evenals die van Ria Rombauts, bleken een gunstig invloed te hebben op de belangstelling voor de langebaansport in België. Zo gingen er plannen op voor de bouw van een kunstijsbaan in Tielt, onder de rook van Turnhout.
Piens werd gekwalificeerd voor de Olympische Winterspelen in Grenoble, maar hij was zich terdege bewust van het niveauverschil met de internationale top en bedankte. Desalniettemin ware de mogelijkheden voor de Belgische schaatsers in die tijd aanzienlijk gegroeid. Zo maakte Piens deel uit van een select groepje hardrijders die financieel gesteund werd door de Belgische ministerie van sport: Zijn onkosten werden geheel vergoed en zijn reguliere salaris (in het dagelijkse leven was hij politieagent) werd gewoon doorbetaald.
De fysieke faciliteiten in het land waren destijds echter ondermaats. België had slechts kleine ijsbanen die alleen geschikt waren voor kunstrijden of ijshockey, en Piens zag zich genoodzaakt om voor zijn voorbereiding op het seizoen van het langebaanschaatsen uit te wijken naar de 400 meter lange kunstijsbanen in Nederland. Hij trainde aanvankelijk in Eindhoven en soms in Heerenveen. In 1973 had hij een trainingskamp op het kunstijs van het Deventer IJsselstadion, waar hij onder de hoede was van de Deventer IJsclub en kunstijsbaandirecteur Piet Bergström.

#### Snelschaatsen ofwel shorttrack
Met het Belgisch team aflossing won hij in 1976 tweemaal brons tijdens de World Short Track Competition in het Amerikaanse Champaign.

### Trainer/coach
Piens stichtte drie Belgische snelschaatsclubs: Turnhout Tornado's (Turnhout), Die Swaene Snelschaatsclub (Heist op de Berg) en Ice Racing Team Antarctica (Wilrijk, sinds 2021 met  Antwerpse Kunstschaatsclub Ruggeveld gefuseerd tot Ice Diamonds Antwerp).
Hij was gedurende een aantal jaren trainer van de Belgische nationale shorttrackploeg. In 1979/1980 was hij trainer/bondscoach van de Nederlandse nationale shorttrackploeg (KNSB).

### Bestuursfuncties
Na zijn actieve sportcarrière werd hij adjunct secretaris-generaal van de Koninklijke Belgische Snelschaatsfederatie en penningmeester van het Koninklijk Belgisch IJssportenverbond.

## Records

### Langebaan
| Jaar | Evenement | Baan | Afstand | Tijd      |
| ---- | --------- | ---- | ------- | --------- |
|      |           |      | 500 m   | 41.3 s    |
|      |           |      | 1.000 m | 1:26.21 m |
|      |           |      | 1.500 m | 2:10.80 m |
|      |           |      | 3.000 m | 4:41.60 m |
|      |           |      | 5.000 m | 8:08.60 m |

### Shorttrack
| Jaar | Evenement | Baan | Afstand | Tijd      |
| ---- | --------- | ---- | ------- | --------- |
|      |           |      | 500 m   | 48.50 s   |
|      |           |      | 1.500 m | 2:29.80 m |
|      |           |      | 3.000 m | 5:20.70 m |
|      |           |      | 5.000 m | 9:37.30 m |

### Baanrecords
Piens brak het baanrecord van Berlijn, op naam van Erhard Keller, over 1.000 m in 1:33.3 min , op een baan van 200 m. Hij brak voorts het baanrecord van Bazel, op naam van Hansruedi Widmer, over 500 m in 42.5 s, op een baan van 250 m.

## Erkenning
- Piens ontving tweemaal de Belgische Bronzen Medaille voor Sportverdienste.[bron?]

title: Michel Piens

wikitext:
{{Infobox schaatser
| naam               = Michel Piens
| afbeelding         =
| onderschrift       =
| naam kort          =
| bijnaam            =
| geboortedatum      = [[december]] [[1945]]<ref>{{Citeer web |url=http://speedskatingstats.com/index.php?file=skater&code=1945120201 |titel=Michel Piens |bezochtdatum=2025-08-19 |werk=SpeedSkatingStats.com |taal=en}}</ref>
| geboortestad       = [[Antwerpen (stad)|Antwerpen]]
| overlijdensdatum   =
| overlijdensstad    =
| nationaliteit      = {{BE-VLAG}} [[België|Belgische]]
| discipline         = [[Bestand:Short track speed skating pictogram.svg|25px]] [[Shorttrack (schaatsen)|Shorttrack]]<br />[[Bestand:Speed skating pictogram.svg|25px]] [[Langebaanschaatsen]]
| specialisatie      =
| lengte             =
| gewicht            =
| ploeg              =
| coach              =
| actief             =
| jaren              = 1961-1976
| vorige ploegen     =
}}

'''M.B. (Michel) Piens''' ([[Antwerpen (stad)|Antwerpen]], [[december]] [[1945]]) is een voormalig [[België (hoofdbetekenis)|Belgisch]] [[shorttrack (schaatsen)|shorttrack]]schaatser, [[langebaanschaatser]] en [[trainer]]/[[Coach (begeleider)|coach]]. In de shorttrack was hij zevenvoudig Belgisch kampioen, trainer van de Belgische nationale ploeg en gedurende het seizoen 1979/1980 nationaal trainer bij de [[Koninklijke Nederlandsche Schaatsenrijders Bond]]. Op de lange baan was hij gedurende zijn schaatscarrière de enige Belgische "vedette",<ref>{{Citeer nieuws |titel=IJsstadion "Thialf" komt bijzonder in trek als schaatstrainingscentrum |url=https://www.delpher.nl/nl/kranten/view?query=%22Michel+Piens%22+vedette&coll=ddd&sortfield=datedesc&identifier=ddd:010619155:mpeg21:a0267&resultsidentifier=ddd:010619155:mpeg21:a0267&rowid=1 |werk=Leeuwarder courant |datum=11 oktober 1972}}</ref> maar internationaal kon hij geen potten breken.<ref name=":0">{{Citeer nieuws |achternaam=Ambtman |voornaam=Gerrit den |titel=Belg Michel Piens: 'Van alles een beetje' |url=https://www.delpher.nl/nl/kranten/view?query=%22Michel+Piens%22&coll=ddd&sortfield=datedesc&page=3&identifier=ABCDDD:010818096:mpeg21:a0195&resultsidentifier=ABCDDD:010818096:mpeg21:a0195&rowid=10 |werk=Trouw |datum=22 januari 1971}}</ref><ref name=":1">{{Citeer nieuws |achternaam=Noble |voornaam=John le |titel=Michel Piens (25): Man zonder zorgen |url=https://www.delpher.nl/nl/kranten/view?query=%22Michel+Piens%22&coll=ddd&sortfield=datedesc&page=3&identifier=KBPERS01:002865019:mpeg21:a00369&resultsidentifier=KBPERS01:002865019:mpeg21:a00369&rowid=4 |werk=Algemeen Dagblad |datum=23 januari 1971}}</ref>

== Biografie ==

=== Schaatscarrière ===
Piens heeft de schaatssport van zijn ouders, die hun baantjes op het kunstijs van het [[Sportpaleis (Antwerpen)|Antwerps sportpaleis]] trokken. Terwijl zij meer belangstelling voor het [[Kunstschaatsen|kunstrijden]] hadden, richtte hij zich op de wedstrijdsport.<ref name=":2">{{Citeer nieuws |titel=Belg Piens aangewezen op Nederlandse schaatsbanen |url=https://leiden.courant.nu/issue/LLC/1973-01-20/edition/0/page/11?query=%22Michel%20Piens%22&sort=relevance |werk=Leidse Courant |datum=20 januari 1973}}</ref> In 1960 sloot hij zich aan bij de plaatselijke [[Olympia Antwerp Club]].

==== Langebaanschaatsen ====
In maart 1961 nam hij deel aan zijn eerste wedstrijd over 500 meter die hij won.{{Bron?|2=2025|3=08|4=19}}

In 1962 introduceerde hij [[krachttraining|gewichttraining]] in het Belgisch-Nederlands hardrijden alsook de specifieke conditietraining voor het hardrijden in België.{{Bron?||2025|08|18}} Hij had de steun van Dr. Frans Van den Bossche (hoofd topsport [[Bloso]]), waardoor hij regelmatig gegevens ontving van Amerikaanse universiteiten in verband met trainingswetenschappen. Dr. Walter Luyten uit Antwerpen heeft hem geïntroduceerd in de toenmalige Vlaamse vereniging Specialisten Sportgeneeskunde, welke nadien samengegaan is met de Vlaamse Vereniging voor Sportgeneeskunde en Sportwetenschappen.{{Bron?|2=2025|3=08|4=19}}

Op landelijk niveau was hij succesvol. In 1968 was hij inmiddels vijf jaar achtereen Belgisch kampioen op de langeafstand. Zijn schaatsprestaties, evenals die van [[Ria Rombauts]], bleken een gunstig invloed te hebben op de belangstelling voor de langebaansport in België. Zo gingen er plannen op voor de bouw van een kunstijsbaan in [[Tielt]], onder de rook van [[Turnhout]].<ref>{{Citeer nieuws |titel=Keller 41 rond in bed |url=https://leiden.courant.nu/issue/LLC/1972-01-24/edition/0/page/11?query=%22Michel%20Piens%22&period=1960-2000&sort=issuedate%20ascending |werk=Leidse Courant |datum=24 januari 1972}}</ref>

Piens werd gekwalificeerd voor de [[Olympische Winterspelen 1968|Olympische Winterspelen in Grenoble]], maar hij was zich terdege bewust van het niveauverschil met de internationale top en bedankte. Desalniettemin ware de mogelijkheden voor de Belgische schaatsers in die tijd aanzienlijk gegroeid. Zo maakte Piens deel uit van een select groepje hardrijders die financieel gesteund werd door de Belgische ministerie van sport:<ref name=":0" /> Zijn onkosten werden geheel vergoed en zijn reguliere salaris (in het dagelijkse leven was hij politieagent) werd gewoon doorbetaald.<ref name=":1" />

De fysieke faciliteiten in het land waren destijds echter ondermaats. België had slechts kleine ijsbanen die alleen geschikt waren voor kunstrijden of ijshockey, en Piens zag zich genoodzaakt om voor zijn voorbereiding op het seizoen van het langebaanschaatsen uit te wijken naar de 400 meter lange kunstijsbanen in Nederland. Hij trainde aanvankelijk in [[Eindhoven]] en soms in [[Heerenveen (plaats)|Heerenveen]]. In 1973 had hij een trainingskamp op het kunstijs van het [[Deventer]] [[IJsselstadion]], waar hij onder de hoede was van de Deventer IJsclub en kunstijsbaandirecteur [[Piet Bergström]].<ref name=":2" />

==== Snelschaatsen ofwel shorttrack ====
Met het Belgisch team aflossing won hij in 1976 tweemaal brons tijdens de World Short Track Competition in het Amerikaanse [[Champaign (Illinois)|Champaign]].

=== Trainer/coach ===
Piens stichtte drie Belgische snelschaatsclubs: Turnhout Tornado's (Turnhout), Die Swaene Snelschaatsclub (Heist op de Berg) en Ice Racing Team Antarctica (Wilrijk, sinds 2021 met  Antwerpse Kunstschaatsclub Ruggeveld gefuseerd tot Ice Diamonds Antwerp).{{Bron?|2=2025|3=08|4=19}}

Hij was gedurende een aantal jaren trainer van de Belgische nationale shorttrackploeg.<ref>{{Citeer nieuws |titel=Shorttrack-interland op Menken-ijsbaan |url=https://leiden.courant.nu/issue/LLC/1980-02-09/edition/0/page/10?query=%22Michel%20Piens%22&sort=issuedate%20ascending |werk=Leidse Courant |datum=9 februari 1980}}</ref> In 1979/1980 was hij trainer/bondscoach van de Nederlandse nationale shorttrackploeg ([[Koninklijke Nederlandsche Schaatsenrijders Bond|KNSB]]).<ref>{{Citeer web |url=https://www.schaatshistorie.nl/schaatsdisciplines/shorttrack/ |titel=Shorttrack schaatsen |bezochtdatum=2025-08-19 |werk=Schaatshistorie.nl}}</ref>

=== Bestuursfuncties ===
Na zijn actieve sportcarrière werd hij adjunct secretaris-generaal van de [[Koninklijke Belgische Snelschaatsfederatie]] en penningmeester van het Koninklijk Belgisch IJssportenverbond.

== Records<!-- In deze vorm een nietszeggende ongestructureerde samenraapsel van statistieken. Datums van wanneer deze records gedaan zijn ontbreken; alsook bronnen die de relevantie van 'persoonlijke' records aantonen. -->==
=== Langebaan ===
{| class="wikitable"
|+
!Jaar
!Evenement
!Baan
!Afstand
!Tijd
|-
|
|
|
|500 m
|41.3 s
|-
|
|
|
|1.000 m
|1:26.21 m
|-
|
|
|
|1.500 m
|2:10.80 m
|-
|
|
|
|3.000 m
|4:41.60 m
|-
|
|
|
|5.000 m
|8:08.60 m
|}

=== Shorttrack ===
{| class="wikitable"
|+
!Jaar
!Evenement
!Baan
!Afstand
!Tijd
|-
|
|
|
|500 m
|48.50 s
|-
|
|
|
|1.500 m
|2:29.80 m
|-
|
|
|
|3.000 m
|5:20.70 m
|-
|
|
|
|5.000 m
|9:37.30 m
|}

=== Baanrecords ===
Piens brak het baanrecord van Berlijn, op naam van [[Erhard Keller]], over 1.000 m in 1:33.3 min , op een baan van 200 m.{{Wanneer?|2=2025|3=8|4=19}} Hij brak voorts het baanrecord van Bazel, op naam van [[Hansruedi Widmer]], over 500 m in 42.5 s, op een baan van 250 m.{{Wanneer?|2=2025|3=8|4=19}}

== Erkenning ==

* Piens ontving tweemaal de Belgische [[Bronzen Medaille voor Sportverdienste]].{{Bron?||2025|08|18}}
{{Appendix}}{{DEFAULTSORT:Piens, Michel}}
[[Categorie:Belgisch langebaanschaatser]]
[[Categorie:Belgisch shorttracker]]

title: Persoonlijke informatie

Geboortedatum: december 1945

Geboorteplaats: Antwerpen

Nationaliteit: Belgische

title: Sportieve informatie

Discipline(s): Shorttrack · Langebaanschaatsen

Portaal: Schaatsen


text:
# Trichoferus spartii
Trichoferus spartii is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1948 door Müller.

title: Trichoferus spartii

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Trichoferus spartii''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Boktorren|Cerambycidae]] (Boktorren)
| onderfamilie = [[Cerambycinae]]
| geslacht = ''[[Trichoferus]]''
| w-naam = ''Trichoferus spartii''
| auteur = Müller
| datum = 1948
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Trichoferus spartii''''' is een [[kevers]]oort uit de familie van de [[Boktorren|boktorren (Cerambycidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1948 door Müller.<ref>{{Brontabel|9999-Cerambycidae}} (bezocht 30 januari 2014)</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2014|02|17}}

[[Categorie:Trichoferus|spartii]]

title: Trichoferus spartii

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Cerambycidae (Boktorren)

Onderfamilie: Cerambycinae

Geslacht: Trichoferus

title: Soort


text:
# Echeneibothrium sphaerocephalum
Echeneibothrium sphaerocephalum is een lintworm (Platyhelminthes; Cestoda). De worm is tweeslachtig. De soort leeft als parasiet in andere dieren.
Het geslacht Echeneibothrium, waarin de lintworm wordt geplaatst, wordt tot de familie Rhinobothriidae gerekend. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1824 door Deslongchamps.

title: Echeneibothrium sphaerocephalum

wikitext:
{{Taxobox
| type            = dier
| naam            = ''Echeneibothrium sphaerocephalum''
| titelweergave   = cursief
| afbeelding      =
| afbeeldingtekst =
| rijk            = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| onderrijk       = [[Eumetazoa]] (Orgaandieren)
| stam            = [[Platwormen|Platyhelminthes]] (Platwormen)
| klasse          = [[Lintwormen|Cestoda]] (Lintwormen)
| orde            = [[Rhinebothriidea]]
| familie         = [[Echeneibothriidae]]
| geslacht        = ''[[Echeneibothrium]]''
| auteur          = Deslongchamps
| datum           = 1824
| haakjes         = ja
| worms           = 516585
}}

'''''Echeneibothrium sphaerocephalum''''' is een [[lintwormen|lintworm]] ([[platwormen|Platyhelminthes]]; Cestoda). De worm is [[Tweeslachtigheid|tweeslachtig]]. De soort leeft als [[parasiet]] in andere dieren.

Het geslacht ''[[Echeneibothrium]]'', waarin de lintworm wordt geplaatst, wordt tot de familie [[Rhinobothriidae]] gerekend. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1824 door Deslongchamps.

{{Appendix|2=
*Bray, R. (2010). [http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=516585 ''Echeneibothrium sphaerocephalum'' (Deslongchamps, 1824)] geraadpleegd via het [[World Register of Marine Species]].
}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|05}}

{{DEFAULTSORT:Echeneibothrium sphaerocephalum}}
[[Categorie:Echeneibothrium|sphaerocephalum]]

title: Echeneibothrium sphaerocephalum

Onderrijk: Eumetazoa (Orgaandieren)

Stam: Platyhelminthes (Platwormen)

Klasse: Cestoda (Lintwormen)

Orde: Rhinebothriidea

Familie: Echeneibothriidae

Geslacht: Echeneibothrium

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Eusyllis homocirrata
Eusyllis homocirrata is een borstelworm uit de familie Syllidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Eusyllis homocirrata werd in 1958 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Hartmann-Schröder.

title: Eusyllis homocirrata

wikitext:
{{Taxobox
| naam = ''Eusyllis homocirrata''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Ringwormen|Annelida]] (Ringwormen)
| klasse = [[Borstelwormen|Polychaeta]] (Borstelwormen)
| orde = [[Phyllodocida]]
| familie = [[Syllidae]]
| geslacht = ''[[Eusyllis]]''
| auteur = Hartmann-Schröder
| datum = 1958
| bron =
| haakjes =
| worms = 327928
}}
'''''Eusyllis homocirrata''''' is een [[Borstelwormen|borstelworm]] uit de familie [[Syllidae]]. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels ([[palp (borstelworm)|palpen]], [[antenne (borstelworm)|antennen]] en [[cirrus (borstelworm)|cirri]]).

''Eusyllis homocirrata'' werd in 1958 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Hartmann-Schröder.

{{Appendix|2=
*WoRMS (2010). Eusyllis homocirrata. In: Fauchald, K. (Ed) (2010). World Polychaeta database. Gebaseerd op informatie uit het [[World Register of Marine Species]], te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=327928.}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|15}}

{{DEFAULTSORT:Eusyllis homocirrata}}
[[Categorie:Syllidae]]

title: Eusyllis homocirrata

Stam: Annelida (Ringwormen)

Klasse: Polychaeta (Borstelwormen)

Orde: Phyllodocida

Familie: Syllidae

Geslacht: Eusyllis

title: Soort


text:
# East Baton Rouge Parish
East Baton Rouge Parish is een parish in de Amerikaanse staat Louisiana.
De parish heeft een landoppervlakte van 1.180 km² en telt 412.852 inwoners (volkstelling 2000). De hoofdplaats is Baton Rouge.
- Baton Rouge Governmental Building

title: East Baton Rouge Parish

wikitext:
{{Infobox county Verenigde Staten
| soort=Parish
| naam=East Baton Rouge Parish
| staat=[[Louisiana (staat)|Louisiana]]
| bevolking=412852
| opgericht=[[1810]] |datum=2000
| oppervlak=1180
| water=39
| kaart=Map of Louisiana highlighting East Baton Rouge Parish.svg
| tijdzone=
| zetel=[[Baton Rouge]]
| code=22033
| bevolkingspiramide=

}}
'''East Baton Rouge Parish''' is een [[County's van de Verenigde Staten|parish]] in de [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] staat [[Louisiana (staat)|Louisiana]].

De parish heeft een landoppervlakte van 1.180 km² en telt 412.852 inwoners (volkstelling 2000). De hoofdplaats is [[Baton Rouge]].

<gallery>
Baton_Rouge_Governmental_Building.JPG|Baton Rouge Governmental Building
</gallery>

== Bevolkingsontwikkeling ==
{{Tabel census Verenigde Staten|31153|34580|44513|68208|88415|158236|230058|285167|366191|380105|412852|440171}}

{{Coor title dms|30|32|24|N|91|5|24|W|type:adm2nd_region:US}}

[[Categorie:Parish in Louisiana]]

title: Situering

Staat: Louisiana

title: Algemeen

- water: 39 km²

title: Overig

Zetel: Baton Rouge

title: Foto's

Foto's: Statistieken volkstelling East Baton Rouge Parish

Portaal: Verenigde Staten


text:
# Cultellus albidus
Cultellus albidus is een tweekleppigensoort uit de familie van de Pharidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1874 door Sowerby.

title: Cultellus albidus

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Cultellus albidus''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Weekdieren|Mollusca]] ([[Weekdieren]])
| klasse = [[Tweekleppigen|Bivalvia]] ([[Tweekleppigen]])
| orde =
| familie = [[Pharidae]]
| geslacht = ''[[Cultellus]]''
| w-naam = ''Cultellus albidus''
| auteur = Sowerby
| datum = 1874
| haakjes =
| commons =
| species =
| worms = 413673
}}
'''''Cultellus albidus''''' is een [[tweekleppigen|tweekleppigensoort]] uit de familie van de [[Pharidae]].<ref>von Cosel, R. (2012). <i>Cultellus albidus</i> Sowerby, 1874. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=413673</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1874 door Sowerby.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|10}}

[[Categorie:Pharidae]]

title: Cultellus albidus

Stam: Mollusca (Weekdieren)

Klasse: Bivalvia (Tweekleppigen)

Familie: Pharidae

Geslacht: Cultellus

title: Soort


text:
# Posti Group
Posti (officiële naam: Posti Group Corporation), voorheen Itella (van 2007-2015) is een Fins postbedrijf. De Finse staat is de enige aandeelhouder van het bedrijf. Het hoofdkantoor van Posti staat in Helsinki.

title: Posti Group

wikitext:
{{Infobox bedrijf
| naam                     = Posti
| logo                     = Posti Group.svg
| afbeelding               =
| onderschrift             =
| beurs                    =
| beurscode1               =
| grootaandeelhouders      =
| oprichting               = 1638
| oprichter                =
| locatie                  = [[Helsinki]]
| slogan                   =
| sleutelfiguren           =
| werknemers               = 22,219 (2015)
| actieve leden            =
| producten                = Postbezorging
| sector                   =
| industrie                = Postdiensten, koeriersdiensten
| omzet                    =
| winst                    = € 1.650 miljoen (2015)
| website                  = [https://www.posti.com/en www.posti.com]
}}
'''Posti''' (officiële naam: ''Posti Group Corporation''), voorheen Itella (van 2007-2015) is een [[Fins]] [[postbedrijf]]. De Finse staat is de enige aandeelhouder van het bedrijf. Het hoofdkantoor van Posti staat in [[Helsinki]].

{{Commonscat|Posti Group}}

[[Categorie:Fins bedrijf]]
[[Categorie:Postbedrijf]]

title: Posti

Land: Finland

Hoofdkantoor: Helsinki

Producten: Postbezorging

Industrie: Postdiensten, koeriersdiensten

Portaal: Economie


text:
# San Giacomo in Augusta
De San Giacomo in Augusta is een kerk in Rome, gelegen in de rione Campo Marzio, aan de via del Corso. De kerk is gewijd aan de heilige apostel Jacobus en dankt het achtervoegsel achter haar naam aan het nabijgelegen mausoleum van Augustus.

## Geschiedenis
De huidige kerk is een uitbouwsel van een kapel die sinds het jaar 1347 aan de apostel Jacobus was gewijd en die was bedoeld als kapel van een hospitaal voor ongeneselijk zieken. Het was in dit ziekenhuis dat de heilige Camillus de Lellis werkzaam was toen hij op de gedachte kwam een orde te stichten die zich voornamelijk zou richten op de ziekenzorg; een orde die nu bekendstaat als die van de Camillianen. In 1579 werd op last van kardinaal Antonio Maria Salviati het hospitaal grondig gerenoveerd waarbij de bijbehorende Jacobuskapel tot een volwaardige kerk werd uitgebreid. De herbouw van kerk en ziekenhuis geschiedde naar een ontwerp van de architect Francesco da Volterra Capriani die, zoals zijn naam al aangeeft, uit Volterra kwam. De herbouw van kerk en ziekenhuis kwam in 1602 gereed. De kerk functioneerde lange tijd enkel als plaats voor gebed en eucharistische vieringen voor de zieken in het nabije hospitaal. De bediening was in handen van de Camillianen. De kerk werd in 1824 door paus Leo XII aangewezen als parochiekerk voor de groeiende omliggende wijk. Ten tijde van de Romeinse Republiek van 1849 deed het gebouw korte tijd dienst als markthal. Onder paus Pius IX werd de kerk grondig gerestaureerd en in oude luister hersteld.

## Het gebouw
Het betreft een kerkgebouw met twee klokkentorens naast de apsis. De kerk zelf bestaat uit een schip met drie kapellen aan weerszijden. Het gewelf van de kerk toont fresco's van Silverio Capparoni die de heerlijkheid van Sint Jacobus voorstellen. Het hoogaltaar is vervaardigd door Carlo Maderno uit marmer verkregen uit het nabijgelegen mausoleum van Augustus.

## Titelkerk
De kerk werd in 2014 door paus Franciscus verheven tot titelkerk. Eerste houder van de titel werd de Haïtiaanse kardinaal Chibly Langlois.
Sant'Agnese fuori le mura ·
Sant'Agnese in Agone ·
Sant'Agostino ·
Sant'Alberto Magno ·
Basilica di Santa Anastasia ·
Sant'Andrea al Quirinale ·
Sant'Andrea delle Fratte ·
Sant'Andrea della Valle ·
Sant'Andrea in Via Flaminia ·
Sant'Angela Merici ·
Santi Angeli Custodi a Città Giardino ·
Sant'Anselmo all'Aventino ·
Sant'Antonio da Padova all'Esquilino ·
Sant'Antonio da Padova in Via Tuscolana ·
Sant’Antonio di Padova a Circonvallazione Appia ·
Sant'Antonio in Campo Marzio ·
Sant'Apollinare alle Terme Neroniane-Alessandrine ·
Sant'Atanasio ·
Sant'Atanasio a Via Tiburtina ·
Santi Aquila e Priscilla ·
Santa Balbina ·
San Bernardo alle Terme ·
Santi Bonifacio e Alessio ·
San Callisto ·
San Camillo de Lellis ·
San Carlo ai Catinari ·
San Carlo al Corso ·
Basiliek van Santa Cecilia in Trastevere ·
San Cesareo in Palatio ·
Santa Chiara a Vigna Clara ·
San Clemente ·
San Corbiniano ·
Santi Cosma e Damiano in Via Sacra ·
San Crisogono ·
Santa Croce in Gerusalemme ·
Santa Croce in Via Flaminia ·
Sacro Cuore di Cristo Re ·
Sacro Cuore di Gesù ·
Sacro Cuore di Gesù agonizzante a Vitinia ·
Dio Padre Misericordioso ·
Santi XII Apostoli ·
San Domenico di Guzman ·
Santi Domenico e Sisto ·
Sant'Elena fuori Porta Prenestina ·
Sant'Eligio dei Ferrari ·
Sant'Emerenziana a Tor Fiorenza ·
Sant'Eugenio ·
Sant'Eusebio ·
Santi Fabiano e Venanzio a Villa Fiorelli ·
San Felice da Cantalice a Centocelle ·
Santa Francesca Romana ·
San Francesco a Ripa ·
San Francesco di Paola ai Monti ·
Friezenkerk ·
San Frumenzio ai Prati Fiscali ·
Il Gesù ·
Gesù Divino Lavoratore ·
San Giacomo in Augusta ·
San Gioacchino ai Prati di Castello ·
Santi Gioacchino e Anna al Tuscolano ·
San Giovanni a Porta Latina ·
San Giovanni Bosco in via Tuscolana ·
San Giovanni Crisostomo a Monte Sacro Alto ·
San Giovanni dei Fiorentini ·
Santi Giovanni e Paolo ·
Santi Giovanni Evangelista e Petronio ·
San Giovanni Maria Vianney ·
San Girolamo dei Croati ·
San Giuliano Martire ·
San Giustino ·
Gran Madre di Dio ·
San Gregorio Magno al Celio ·
San Gregorio Magno alla Magliana Nuova ·
San Gregorio VII ·
Sant'Ignazio ·
Sint-Jan van Lateranen ·
Sint-Juliaan-der-Vlamingen ·
San Leonardo da Porto Maurizio ·
San Leone I ·
San Liborio ·
San Lorenzo in Damaso ·
San Lorenzo in Lucina ·
San Lorenzo in Panisperna ·
San Luca a Via Prenestina ·
San Luigi dei Francesi ·
Santuario della Madonna del Divino Amore ·
Madonna dell'Archetto -
Santi Marcellino e Pietro ·
San Marcello al Corso ·
San Marco ·
Santa Maria ai Monti ·
Santa Maria Ausiliatrice in Via Tuscolana ·
Santa Maria Consolatrice al Tiburtino ·
Santa Maria degli Angeli e dei Martiri ·
Santa Maria dei Miracoli en Santa Maria in Montesanto ·
Santa Maria dell'Anima ·
Santa Maria della Pace ·
Santa Maria della Salute a Primavalle ·
Santa Maria della Scala ·
Santa Maria della Vittoria ·
Santa Maria delle Grazie a Via Trionfale ·
Santa Maria del Popolo ·
Santa Maria del Suffragio ·
Santa Maria di Monserrato ·
Santa Maria Domenica Mazzarello ·
Santa Maria Goretti ·
Santa Maria Immacolata a Grottarossa ·
Santa Maria in Aquiro ·
Santa Maria in Aracoeli ·
Santa Maria in Campitelli ·
Santa Maria in Cappella ·
Santa Maria in Domnica ·
Santa Maria in Transpontina ·
Santa Maria in Trastevere ·
Santa Maria in Trivio ·
Santa Maria in Vallicella ·
Santa Maria in Via ·
Santa Maria in Via Lata ·
Santa Maria Liberatrice a Monte Testaccio ·
Santa Maria Madre della Providenza a Monte Verde ·
Santa Maria Madre del Redentore a Tor Bella Monaca ·
Basiliek van Santa Maria Maggiore ·
Santa Maria Regina degli Apostoli alla Montagnola ·
Santa Maria Regina Mundi a Torre Spaccata ·
Santa Maria sopra Minerva ·
Santa Beata Maria Vergine Addolorata a piazza Buenos Aires ·
San Martino ai Monti ·
Natività di Nostro Signore Gesù Cristo a Via Gallia ·
Santi Nereo e Achilleo ·
San Nicola in Carcere ·
Santissimo Nome di Maria al Foro Traiano ·
Nostra Signora del Sacro Cuore ·
Ognissanti in Via Appia Nuova ·
Sant'Onofrio ·
Sint-Pancratiusbasiliek ·
Pantheon (Rome) ·
San Patrizio ·
Sint-Anna in Lateranen ·
Sint-Paulus buiten de Muren ·
Sint-Pietersbasiliek ·
Santi Pietro e Paolo a Via Ostiense ·
San Pietro in Montorio ·
San Pietro in Vincoli ·
Santa Prassede ·
Preziosissimo Sangue di Nostro Signore Gesù Cristo ·
Santa Prisca ·
Santa Pudenziana ·
Santi Quattro Coronati ·
Santi Quirico e Giulitta ·
Santissimo Redentore e Sant'Alfonso in Via Merulana ·
Santa Sabina ·
San Salvatore in Lauro ·
Sint-Sebastiaan buiten de Muren ·
San Silvestro in Capite ·
Santi Simone e Giuda Taddeo a Torre Angela ·
Sixtijnse Kapel ·
Santa Sofia a Via Boccea ·
Santa Susanna ·
Tempietto van San Pietro in Montorio ·
Santa Teresa al Corso d’Italia ·
Trinità dei Monti ·
Sant’Ugo ·
Beata Vergine Maria del Monte Carmelo a Mostacciano ·
Basilica di San Vitale

title: San Giacomo in Augusta

wikitext:
{{Infobox kerk
| naam              = San Giacomo in Augusta
| afbeelding        = San Giacomo in Augusta - interno.jpg
| onderschrift      =
| mapname           =
| lat_deg           =
| lat_min           =
| lat_sec           =
| lat_dir           =
| lon_deg           =
| lon_min           =
| lon_sec           =
| lon_dir           =
| plaats            = [[Rome (stad)|Rome]]
| denominatie       = [[Rooms-Katholieke Kerk|Rooms-katholiek]]
| bouwjaar          = 14e eeuw
| uitbreiding       =
| renovatie         =
| sloopjaar         =
| opgedragen        = [[Jacobus (apostel)|Sint Jacobus]]
| begraafplaats     =
| monumentstatus    =
| monumentnummer    =
| periode           =
| architect         = Francesco da Volterra Capriani
| bouwmethode       =
| bouwmateriaal     =
| afmeting          =
| toren             =
| vrijstaande klokkentoren =
| klokkentoren      =
| portaal           =
| koor              =
| schip             =
| preekstoel        =
| doopvont          =
| altaar            =
| orgel             =
| zitplaatsen       =
| diverse           =
| titelkardinaal    = [[Chibly Langlois]]
| aartsbisdom       =
| bisdom            =
| afbeelding2       =
| onderschrift2     =
| afbeelding3       =
| onderschrift3     =
| lijst             =
}}
De '''San Giacomo in Augusta''' is een [[kerk (gebouw)|kerk]] in [[Rome (stad)|Rome]], gelegen in de [[rione (Rome)|rione]] [[Marsveld|Campo Marzio]], aan de ''[[via del Corso]]''. De kerk is gewijd aan de [[heilige (christendom)|heilige]] [[apostel]] [[Jacobus (apostel)|Jacobus]] en dankt het achtervoegsel achter haar naam aan het nabijgelegen [[mausoleum van Augustus]].

==Geschiedenis==
De huidige kerk is een uitbouwsel van een kapel die sinds het jaar [[1347]] aan de apostel Jacobus was gewijd en die was bedoeld als kapel van een hospitaal voor ongeneselijk zieken. Het was in dit ziekenhuis dat de heilige [[Camillus de Lellis]] werkzaam was toen hij op de gedachte kwam een orde te stichten die zich voornamelijk zou richten op de ziekenzorg; een orde die nu bekendstaat als die van de [[Camillianen]]. In [[1579]] werd op last van [[kardinaal (geestelijke)|kardinaal]] [[Antonio Maria Salviati]] het hospitaal grondig gerenoveerd waarbij de bijbehorende Jacobuskapel tot een volwaardige kerk werd uitgebreid. De herbouw van kerk en ziekenhuis geschiedde naar een ontwerp van de architect [[Francesco da Volterra Capriani]] die, zoals zijn naam al aangeeft, uit [[Volterra]] kwam. De herbouw van kerk en ziekenhuis kwam in [[1602]] gereed. De kerk functioneerde lange tijd enkel als plaats voor gebed en eucharistische vieringen voor de zieken in het nabije hospitaal. De bediening was in handen van de Camillianen. De kerk werd in [[1824]] door [[paus Leo XII]] aangewezen als [[parochie (kerk)|parochiekerk]] voor de groeiende omliggende wijk. Ten tijde van de [[Romeinse Republiek (1849)|Romeinse Republiek]] van [[1849]] deed het gebouw korte tijd dienst als markthal. Onder [[paus Pius IX]] werd de kerk grondig gerestaureerd en in oude luister hersteld.

==Het gebouw==
Het betreft een kerkgebouw met twee klokkentorens naast de [[Apsis (architectuur)|apsis]]. De kerk zelf bestaat uit een [[schip (bouwkunst)|schip]] met drie kapellen aan weerszijden. Het gewelf van de kerk toont fresco's van [[Silverio Capparoni]] die de heerlijkheid van Sint Jacobus voorstellen. Het [[hoogaltaar]] is vervaardigd door [[Carlo Maderno]] uit marmer verkregen uit het nabijgelegen mausoleum van Augustus.

==Titelkerk==
De kerk werd in [[2014]] door [[paus Franciscus]] verheven tot [[titelkerk]]. Eerste houder van de titel werd de [[Haïti|Haïtiaanse]] kardinaal [[Chibly Langlois]].

{{navigatie kerken Rome}}

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=it|titel=Chiesa di San Giacomo in Augusta}}
}}
{{Commonscat|San Giacomo in Augusta (Rome)}}
{{Coor title dms|41|54|27.8|N|12|28|38.3|E|type:landmark}}

[[Categorie:Titelkerk|Giacomo]]

title: San Giacomo in Augusta

Plaats: Rome

Denominatie: Rooms-katholiek

Gewijd aan: Sint Jacobus

Gebouwd in: 14e eeuw

title: Architectuur

Architect(en): Francesco da Volterra Capriani

title: Kerkprovincie

Titulair kardinaal: Chibly Langlois

Kerkprovincie: Officiële website ·

Portaal: Christendom


text:
# Phenacolepas compressa
Phenacolepas compressa is een slakkensoort uit de familie van de Phenacolepadidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1868 door Pease.

title: Phenacolepas compressa

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Phenacolepas compressa''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Weekdieren|Mollusca]] ([[Weekdieren]])
| klasse = [[Slakken|Gastropoda]] (Slakken)
| clade1 = [[Cycloneritimorpha]]
| familie = [[Phenacolepadidae]]
| geslacht = ''[[Phenacolepas]]''
| w-naam = ''Phenacolepas compressa''
| auteur = Pease
| datum = 1868
| haakjes = ja
| commons =
| species =
| worms = 532092
}}
'''''Phenacolepas compressa''''' is een [[slakken|slakkensoort]] uit de familie van de [[Phenacolepadidae]].<ref>Bouchet, P. (2012). Phenacolepas compressa. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=532092</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1868 door Pease.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|09}}

[[Categorie:Phenacolepadidae]]

title: Phenacolepas compressa

Klasse: Gastropoda (Slakken)

Clade: Cycloneritimorpha

Familie: Phenacolepadidae

Geslacht: Phenacolepas

title: Soort


text:
# Sawadapenthes rugosus
Sawadapenthes rugosus is een keversoort uit de familie kniptorren (Elateridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2004 door Schimmel.

title: Sawadapenthes rugosus

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Sawadapenthes rugosus''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Kniptorren|Elateridae]] (Kniptorren)
| geslacht = ''[[Sawadapenthes]]''
| w-naam = ''Sawadapenthes rugosus''
| auteur = [[Rainer Schimmel|Schimmel]]
| datum = 2004
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Sawadapenthes rugosus''''' is een [[kevers]]oort uit de familie [[kniptorren]] (Elateridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2004 door Schimmel.<ref>[http://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/Elateridae.txt Elateridae] in [http://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/Coleoptera1.htm Synopsis of the described Coleoptera of the World 6 juni 2010]. [https://web.archive.org/web/20141203145937/https://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/Elateridae.txt Gearchiveerd] op 3 december 2014.</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|30}}

[[Categorie:Kniptorren]]

title: Sawadapenthes rugosus

Familie: Elateridae (Kniptorren)

Geslacht: Sawadapenthes

title: Soort