text:
# Avondmaal in Emmaüs (Caravaggio, Londen)
Avondmaal in Emmaüs (Italiaans: Cena in Emmaus) is een schilderij van de Italiaanse kunstschilder Caravaggio, in opdracht van diens mecenas Ciriaco Mattei geschilderd in 1601, olieverf en tempera op linnen, 141 × 196,2 centimeter groot. Het toont Jezus Christus die het avondmaal zegent, een tafereel uit het paasverhaal van de Emmaüsgangers. Het schilderij behoort tot de collectie van de National Gallery te Londen.

## Emmaüsgangers
Het evangelie volgens Lucas beschrijft dat na de kruisiging en graflegging van Jezus twee van zijn discipelen van Jeruzalem naar het naburige plaatsje Emmaüs gingen. Onderweg sloot zich een vreemdeling bij hen aan die met hen over de Heilige Schrift sprak en hen berispte over hun aarzelende geloof. Pas in de avond, bij het avondmaal in een herberg te Emmaüs, kregen ze door wie de vreemdeling eigenlijk was, toen hij dezelfde gebaren maakte die Christus had gemaakt tijdens het laatste avondmaal, voordat hij werd aangehouden en gekruisigd: "En het geschiedde, als Hij met hen aanzat, nam Hij het brood, en zegende het, en als Hij het gebroken had, gaf Hij het hun. En hun ogen werden geopend, en zij kenden Hem; en Hij kwam weg uit hun gezicht" (Lukas 24:30-31).

## Afbeelding
Caravaggio legt het tafereel in Emmaüs vast precies op het moment van het ontwakend besef bij de discipelen. Het is het ogenblik waarop Christus het brood zegent, zoals dat later zou uitgroeien tot een centrale handeling in de katholieke liturgie. De verbijstering van beide discipelen spreekt vooral uit hun gebaren. De ene spreidt verrast zijn armen, de andere schiet uit zijn stoel overeind. Het licht is hen letterlijk opgegaan. Alleen de herbergier, die niet op de hoogte is van de voorgeschiedenis, staat er redelijk onbewogen, hooguit wat nieuwsgierig bij, terwijl het lichtschijnsel dat op Jezus valt (clair-obscur) ook hem bestraalt. Enkele ogenblikken later zal de verschijning van de herrezen Christus voor hun ogen verdwijnen.
Caravaggio versterkt de bijzonderheid van het moment door de hem kenmerkende accentuering van de lichtinval, die vanuit een onzichtbare lichtbron komt. Daarbij probeert hij ook duidelijk in andere opzichten te imponeren. Hij overdrijft het perspectief en de verkorting van de uitgestrekte armen van de discipel rechts en laat de stoel van de discipel links (Kleopas) oversnijden door de beeldrand. Het nauwkeurige realisme waarmee hij het stilleven schildert en de illusionistische wijze waarop het mandje uitsteekt in de werkelijke wereld van de toeschouwer krijgen de schijn van iets bovennatuurlijks. Het hoofd van Christus wordt door de schaduw van de herbergier omringd als door een aureool. Daarbij valt op dat Caravaggio Christus schildert zonder baard, waar dat in die tijd volstrekt ongebruikelijk was in de Westerse beeldende kunst. De idealisering van zijn gelaat steekt nadrukkelijk af tegen de levensechte zorgvuldig getekende uitbeelding van de rimpels bij de discipelen en de levensechte uitbeelding van herbergier, die de link legt naar het gewone leven. De kracht van het werk zit daarmee in de suggestie van het bovennatuurlijke binnen een voor die tijd uitermate levensechte, dicht bij de dagelijkse realiteit staande schildering.

## Tweede versie
In 1606 schilder Caravagio nog een tweede versie van het avondmaal te Emmaüs, in opdracht van de familie Colonna te Palestrina, waar hij naartoe was gevlucht nadat hij te Rome gezocht werd voor moord. Dit werk, 141 × 175 cm groot, bevindt zich thans in de Accademia di belle arti di Brera te Milaan. De kleurstelling is meer gedempt en er ligt minder nadruk op het dramatisch effect.
Caravaggio's versie uit 1606 werd in 1936 door de Nederlandse schilder en meestervervalser Han van Meegeren als uitgangspunt gebruikt voor een werk met hetzelfde thema in de stijl van Johannes Vermeer. Van Meegeren presenteerde het vervolgens via zijn vriend Gerard Boon als een echte Vermeer. Nadat de Nederlandse kunstkenner Abraham Bredius het werk ook als zodanig erkende werd het voor meer dan 500.000 gulden verkocht aan de Vereniging Rembrandt en gedoneerd aan het museum Museum Boijmans Van Beuningen, waar het nog steeds is te zien.

wikitext:
{{Infobox schilderij
| afbeelding=Caravaggio-emmaus.750pix.jpg
| afbeeldingbreedte=320
| titel=Cena in Emmaus<br />(Avondmaal in Emmaüs)
| kunstenaar=[[Caravaggio (schilder)|Caravaggio]]
| jaar=[[1601]]
| type=[[Olieverf]] en [[tempera]] op linnen
| hoogte=141
| breedte=196,2
| diameter =
| plaats=[[Londen]]
| museum=[[National Gallery (Londen)|National Gallery]]
}}
'''''Avondmaal in Emmaüs''''' ([[Italiaans (taal)|Italiaans]]: ''Cena in Emmaus'') is een schilderij van de Italiaanse kunstschilder [[Caravaggio (schilder)|Caravaggio]], in opdracht van diens [[mecenas]] Ciriaco Mattei geschilderd in [[1601]], [[olieverf]] en [[tempera]] op linnen, 141 × 196,2 centimeter groot. Het toont [[Jezus (traditioneel-christelijk)|Jezus Christus]] die het avondmaal zegent, een tafereel uit het paasverhaal van de [[Emmaüsgangers]]. Het schilderij behoort tot de collectie van de [[National Gallery (Londen)|National Gallery]] te [[Londen]].

== Emmaüsgangers ==
Het [[evangelie volgens Lucas]] beschrijft dat na de kruisiging en graflegging van Jezus twee van zijn discipelen van [[Jeruzalem]] naar het naburige plaatsje [[Emmaüs]] gingen. Onderweg sloot zich een vreemdeling bij hen aan die met hen over de [[Bijbel (christendom)|Heilige Schrift]] sprak en hen berispte over hun aarzelende geloof. Pas in de avond, bij het avondmaal in een herberg te Emmaüs, kregen ze door wie de vreemdeling eigenlijk was, toen hij dezelfde gebaren maakte die Christus had gemaakt tijdens het [[Het Laatste Avondmaal (Jezus)|laatste avondmaal]], voordat hij werd aangehouden en gekruisigd: "En het geschiedde, als Hij met hen aanzat, nam Hij het brood, en zegende het, en als Hij het gebroken had, gaf Hij het hun. En hun ogen werden geopend, en zij kenden Hem; en Hij kwam weg uit hun gezicht" (Lukas 24:30-31).

== Afbeelding ==
[[Bestand:Michelangelo Merisi da Caravaggio - Supper at Emmaus (detail) - WGA04144.jpg|thumb|250px|left|Stilleven op de tafel.]]
Caravaggio legt het tafereel in Emmaüs vast precies op het moment van het ontwakend besef bij de discipelen. Het is het ogenblik waarop Christus het brood zegent, zoals dat later zou uitgroeien tot een centrale handeling in de [[Rooms-Katholieke Kerk|katholieke]] [[liturgie]]. De verbijstering van beide discipelen spreekt vooral uit hun gebaren. De ene spreidt verrast zijn armen, de andere schiet uit zijn stoel overeind. Het licht is hen letterlijk opgegaan. Alleen de herbergier, die niet op de hoogte is van de voorgeschiedenis, staat er redelijk onbewogen, hooguit wat nieuwsgierig bij, terwijl het lichtschijnsel dat op Jezus valt (clair-obscur) ook hem bestraalt. Enkele ogenblikken later zal de verschijning van de herrezen Christus voor hun ogen verdwijnen.

Caravaggio versterkt de bijzonderheid van het moment door de hem kenmerkende accentuering van de lichtinval, die vanuit een onzichtbare lichtbron komt. Daarbij probeert hij ook duidelijk in andere opzichten te imponeren. Hij overdrijft het perspectief en de verkorting van de uitgestrekte armen van de discipel rechts en laat de stoel van de discipel links ([[Kleopas]]) oversnijden door de beeldrand. Het nauwkeurige [[Realisme (kunststroming)|realisme]] waarmee hij het stilleven schildert en de illusionistische wijze waarop het mandje uitsteekt in de werkelijke wereld van de toeschouwer krijgen de schijn van iets bovennatuurlijks. Het hoofd van Christus wordt door de schaduw van de herbergier omringd als door een [[aureool]]. Daarbij valt op dat Caravaggio Christus schildert zonder baard, waar dat in die tijd volstrekt ongebruikelijk was in de Westerse beeldende kunst. De idealisering van zijn gelaat steekt nadrukkelijk af tegen de levensechte zorgvuldig getekende uitbeelding van de rimpels bij de discipelen en de levensechte uitbeelding van herbergier, die de link legt naar het gewone leven. De kracht van het werk zit daarmee in de suggestie van het bovennatuurlijke binnen een voor die tijd uitermate levensechte, dicht bij de dagelijkse realiteit staande schildering.
[[Bestand:CaravaggioEmmaus.jpg|thumb|250px|[[Avondmaal in Emmaüs (Caravaggio, Milaan)|Versie uit 1606]], Brera-academie, Milaan]]

== Tweede versie ==
In 1606 schilder Caravagio nog een [[Avondmaal in Emmaüs (Caravaggio, Milaan)|tweede versie]] van het avondmaal te Emmaüs, in opdracht van de familie Colonna te [[Palestrina (Italië)|Palestrina]], waar hij naartoe was gevlucht nadat hij te [[Rome (stad)|Rome]] gezocht werd voor moord. Dit werk, 141 × 175 cm groot, bevindt zich thans in de [[Accademia di belle arti di Brera]] te [[Milaan (stad)|Milaan]]. De kleurstelling is meer gedempt en er ligt minder nadruk op het dramatisch effect.

Caravaggio's versie uit 1606 werd in 1936 door de Nederlandse schilder en meestervervalser [[Han van Meegeren]] als uitgangspunt gebruikt voor een werk met hetzelfde thema in de stijl van [[Johannes Vermeer]]. Van Meegeren presenteerde het vervolgens via zijn vriend Gerard Boon als een echte Vermeer. Nadat de Nederlandse kunstkenner [[Abraham Bredius]] het werk ook als zodanig erkende werd het voor meer dan 500.000 gulden verkocht aan de [[Vereniging Rembrandt]] en gedoneerd aan het museum [[Museum Boijmans Van Beuningen]], waar het nog steeds is te zien.

== Literatuur en bron ==
* Duncan Bull et al.: ''Rembrandt - Caravaggio''. Uitgeverij Waanders, Zwolle/Rijksmuseum Amsterdam, 2006. {{ISBN|90-400-9129-3}}

== Externe links ==
* {{en}}[http://www.nationalgallery.org.uk/paintings/michelangelo-merisi-da-caravaggio-the-supper-at-emmaus Het schilderij op de website van de National Gallery]
* {{en}}[https://web.archive.org/web/20140520005635/http://www.khanacademy.org/humanities/art-history/art-history-1600-1700-the-baroque/italy/v/caravaggio--the-supper-at-emmaus--1601 Het schilderij op KhanAcademy]
* {{en}}[https://www.artbible.info/art/large/28.html Het schilderij op Art and the Bible]
{{Commonscat|Supper at Emmaus by Caravaggio (London)|Avondmaal in Emmaüs, Londen}}
{{Navigatie oeuvre Caravaggio}}

{{DEFAULTSORT:Avondmaal in Emmaus}}
[[Categorie:Werk van Caravaggio]]
[[Categorie:Schilderij in de National Gallery (Londen)]]
[[Categorie:Christelijke kunst]]

title: Cena in Emmaus · (Avondmaal in Emmaüs)

Kunstenaar: Caravaggio

Techniek: Olieverf en tempera op linnen

Museum: National Gallery

Locatie: Londen


text:
# Genko-oorlog
De Genko-oorlog (Japans: 元弘の乱, Genkō no Ran) was een burgeroorlog in Japan in de periode 1331-1333 die het einde inluidde van het Kamakura-shogunaat.

## Achtergrond

### De Hojo-clan
De Hojo-clan was een familie van regenten van het Kamakura-shogunaat. In feite waren zij het die de eigenlijke macht in handen hadden en niet de Kamakura-shoguns die meer een symbolische functie hadden.
Voor de oprichting van het Kamakura bakufu was de macht hoofdzakelijk in handen van de regerende keizers en hun regenten, die werden aangesteld uit het hof, en de aristocratische clans die erom wedijverden. In die tijd werden militaire zaken nog behandeld onder toezicht van de burgerlijke regering. Maar na de nederlaag van de Taira-clan op het einde van de Genpei-oorlog in 1185 trekt Minamoto no Yoritomo de macht naar zich toe en wordt daardoor de feitelijke heerser van het land. Dit legde de basis voor een militaire regering. In 1192 werd hij shōgun en onder hem werd het militaire regeringssysteem gevormd dat het bakufu genoemd werd.
Na de dood van Yoritomo weet Hojo Tokimasa, leider van de Hojo-clan en vader van de weduwe van Minamoto no Yoritomo, zich tot regent van Yoritomo’s zoon te laten benoemen. Hij zorgde ervoor dat deze regentfunctie altijd binnen de Hojo-familie zal blijven. De Minamoto behielden dan wel de titel van shogun, maar de feitelijke macht lag bij de Hojo. In 1221 probeerde keizer Go-Toba de macht van het shogunaat in te perken. Dit wordt het Jokyu-incident genoemd. Deze poging mislukte echter en had zelfs tot gevolg dat de Hojo-familie hun macht nog konden verstevigen in die mate dat ze konden kiezen wie de volgende shogun werd.

### Keizer Go-Daigo
In 1318 besteeg Go-Daigo (後醍醐天皇 Go-Daigo Tennō, 1288-1339) op 29-jarige leeftijd de troon als 96ste keizer van Japan. Keizer Go-Daigo was sterk gekant tegen het bakufu en reeds snel na zijn troonsbestijging begon hij te ijveren voor het omverwerpen van het bakufu-regime en het herstellen van de keizerlijke macht. In 1324 kwamen voor het eerst zijn plannen om het Kamakura-shogunaat omver te werpen aan het licht. De Hojo lieten de samenzweerders ombrengen, maar de keizer werd vrijgesteld van sancties. In 1331 kwam er echter opnieuw een complot aan het licht, ditmaal verraden door een vennoot van de keizer, Yoshida Sadafusa. In 1333 kon keizer Go-Daigo echter ontsnappen met de hulp van Nawa Nagatoshi en zijn familie. Samen richtten ze een leger op aan de berg Funagami in de provincie Hoki. Het bakufu stuurde Ashikaga Takauji om het leger van keizer Go-Daigo op te zoeken en te elimineren, maar deze sloot zich uiteindelijk aan bij de keizer nadat hij gezien had hoe groot het verzet was. Onmiddellijk daarna rukten de keizersgezinde troepen van Nitta Yoshisada op naar Kamakura om de Hojo-clan uit te roeien, waarmee er een definitief einde komt aan het Kamakura-shogunaat. In 1339 sterft keizer Go-Daigo in Yoshino.

### Kusunoki Masashige
Kusunoki Masashige (楠木 正成, 1294-1336) was een samoerai die samen met keizer Go-Daigo vocht om de macht van het Kamakura-shogunaat te doorbreken. Hij werd beschouwd als een briljant strateeg. Zijn sluwe verdediging van 2 belangrijke kastelen voor de keizersgezinden zorgde ervoor dat keizer Go-Daigo tijdelijk terug de macht kon nemen. Maar een van zijn generaals, Ashikaga Takauji, verraadde echter keizer Go-Daigo en leidde een leger tegen Kusunoki. Kusunoki stelde aan de keizer voor om toevlucht te zoeken naar de heilige Hiei berg en Takauji de stad Kioto in te laten nemen, zodat ze daarna van de berg zouden kunnen stormen en met de hulp van de monniken van de Hiei-berg Takauji in de stad konden vastzetten en de genadeslag toedienen. Go-Daigo wou echter de hoofdstad niet verlaten en beval Kusunoki om Takauji en zijn superieure troepen tegemoet te gaan. Kusunoki gehoorzaamde het bevel van de keizer. Hij  leidde zijn troepen met volle bewustzijn de dood in. Dit zal later gezien worden als de ultieme daad van samoerai-loyaliteit. Het gevecht dat plaatsvond in Minatogawa draaide uit op een nederlaag. Het leger van Kusunoki werd volledig omsingeld en samen met 600 overlevende soldaten pleegde hij zelfmoord. Volgens de legende zouden zijn laatste woorden "Ik wou dat ik 7 levens voor mijn land kon geven" (七生報國, Shichisei Hōkoku) geweest zijn.
Later in de Edo-periode zullen geleerden en samoerai de legende rond Kusunoki's figuur creëren, gebaseerd op neo-confucianistische theorieën. Ze maakten van hem een patriottistische held en noemden hem nanko of dai-nanko. Ze portretteerden hem als de belichaming van loyaliteit, dapperheid en toewijding aan de keizer.

## Verloop

### De slag om Kasagi
Een van de eerste veldslagen die in 1331 zou plaatsvinden tijdens de Genko-oorlog was de slag om Kasagi, waar het tot gevechten kwam tussen de aanhangers van keizer Go-Daigo en het leger van het Kamakura-shogunaat. Keizer Go-Daigo, die al lange tijd gekant was tegen het shogunaat en de Hojo regenten, had de 3 heilige keizerlijke schatten van Japan (een zwaard, een spiegel en een juweel) verborgen in de Kasagi-dera, een verstevigde boeddhistische tempel op de Kasagiyama in de buurt van Kioto. Dit als reactie op het verraad van  zijn vennoot Yoshida Sadafusa, die het complot tegen het shogunaat aan het licht bracht. In deze tempel had keizer Go-Daigo in het geheim een leger opgericht. De tempel werd op een nacht aangevallen door Hojo-troepen onder leiding van Suyama Yoshitaka en Komiyama Jiro, die de tempel omsingelden en in brand staken. De keizer moest  vluchten en dus werd de slag bezegeld met een overwinning voor de Hojo-troepen. Keizer Go-Daigo werd door de Hojo verbannen naar het eiland Oki en vervangen door een nieuwe keizer, keizer Kogon.

### De slag om Akasaka
Een tweede belangrijke veldslag die in 1331 zou plaatsvinden tijdens de Genko-oorlog was de slag om Akasaka. Het kasteel Shimo Akasaka (下赤坂城, Shimo Akasaka-jō) was een bergvestiging die in datzelfde jaar nog was gebouwd en werd beheerd door Kusunoki Masashige, generaal van de legers van keizer Go-Daigo. Dat jaar hadden de Hojo-troepen meerdere pogingen ondernomen om het kasteel in te nemen. Kusunoki Masashige bleef in staat het kasteel te verdedigen tot de Hojo-troepen erin slaagden de watertoevoer naar het kasteel te blokkeren en het vervolgens te veroveren.

### De slag om Chihaya
Een derde belangrijke veldslag die in 1333 zou plaatsvinden tijdens de Genko-oorlog was de slag om Chihaya. Het kasteel Chihaya (千早城, Chihaya-jō) was in 1332 op de Kongo berg in de Kawachi provincie gebouwd. De verdediging van dit kasteel werd georganiseerd door Kusunoki Masashige die kon ontsnappen bij de belegering van het kasteel Shimo Akasaka. Kusunoki had ervoor gezorgd dat het kasteel tegen vele soorten aanvallen bestendig was. De Hojo van hun kant maakten gebruik van verplaatsbare bruggen en vuur. Kusunoki gebruikte ook verscheidene strategieën zoals schijntroepen en verrassingsaanvallen. Dit zorgde ervoor dat Kusunoki het kasteel met succes heeft kunnen verdedigen, wat zijn nederlaag bij de slag van Akasaka twee jaar eerder goedmaakte en een eerste overwinning voor de keizerlijke troepen tot gevolg had.

### De slag om Kamakura
De beslissende veldslag van de Genko-oorlog vond eveneens plaats in het jaar 1333. De troepen die trouw waren aan de keizer werden geleid door Nitta Yoshisada en vielen de hoofdstad uit verschillende richtingen aan. De heuvels rond Kamakura bevatten zeven passen die elk verschillende bewaakte controlepunten hadden. Nitta Yoshisada viel de stad aan vanuit het noorden, het oosten en het westen, waardoor hij zijn troepen in drie splitste. Maar na uren vechten hadden ze nog altijd maar weinig vooruitgang geboekt in de strijd. Vooral langs de westelijke passen rond de Gokuraku-ji, die omgeven was door rijen van houten beschuttingen. Nitta Yoshida besefte dat zijn troepen Gokuraku-ji konden rondgaan, als ze de kaap zouden doorgaan waar de Inamuragasaki-rivier in het water uitmondt. Volgens kronieken zou Nitta Yoshida zijn zwaard in de zee gegooid hebben als offer voor de zonnegodin Amaterasu en de zee zou als bij mirakel weggeëbd zijn en een pad voor hen hebben vrijgemaakt. Hierdoor zijn de keizerlijke troepen toch de stad binnengeraakt en hebben ze de Hojo-troepen kunnen verslaan. De Hojo zelf moesten zich uiteindelijk terugtrekken naar een grot achter de Tosho-ji, waar ze zelfmoord pleegden. Met de Hojo uit de weg geruimd kwam er een einde aan het Kamakura-shogunaat en kon keizer Go-Daigo de troon terug bestijgen.

## Gevolgen
Na het verslaan van de Hojo kon Go-Daigo terugkeren naar Kioto en zou hij de troon terug overnemen van keizer Kogon. Zo kon de Kenmu-restauratie beginnen, die schijnbaar een vernieuwing van het oude systeem was, maar eigenlijk wou keizer Go-Daigo een imperialistische dictatuur instellen zoals in China. Hij wou de Chinezen op alle gebied imiteren en de machtigste heerser van het Oosten worden. Ongeduldige hervormingen, problemen over landrechten en beloningen, en het uitsluiten van de samoerai van de politieke besluitvorming zorgde voor heel wat opschudding en zijn politieke orde begon in elkaar te storten. Ashikaga Takauji steunde de keizer niet langer en Go-Daigo gaf Nitta Yoshisada de opdracht om Takauji op te sporen en om te brengen. In de slag van Takenoshita (1335) versloeg Ashikaga echter Nitta Yoshisada. Kusunoki Masashige versloeg dan weer op zijn beurt het leger van Ashikaga, die genoodzaakt werd om naar Kyushu te vluchten. Tegen het volgende jaar had Ashikaga Takauji echter een heel nieuw leger in Kyushu opgericht en was aan het oprukken naar Kioto. Kusunoki Masashige stelde aan de keizer een verzoening met Ashikaga voor, maar Go-Daigo weigerde resoluut. De keizer beval Kusunoki om Ashikaga en zijn leger te vernietigen, maar Kusunoki en zijn leger werden in de slag bij Minatogawa verslagen. De keizer moest vluchten uit Kioto en nadat Ashikaga Takauji een nieuwe keizer had ingesteld, stelde hij zichzelf aan als nieuwe shogun. Dit luidde het begin in van de Muromachi-periode. Go-Daigo vluchtte naar Yoshino en stichtte daar de zuidelijke dynastie, wat het begin was van de periode van de noordelijke en zuidelijke dynastie waarbij de noordelijke dynastie in Kioto en de zuidelijke dynastie in Yoshino het tegen elkaar opnamen.

wikiname: nlwiki

title: Genko-oorlog

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox militair conflict
| conflict=De Genko-oorlog
| afbeelding=Kusunoki Masashige statue.jpg
| onderschrift=Standbeeld van Kusunoki Masashige
| date=1331-1333
| place=[[Kamakura]], [[Japan]]
| result=Keizerlijke overwinning
| combatant1=Troepen van keizer [[Go-Daigo]]
| combatant2=Troepen van het [[Kamakura-shogunaat]]
| commander1=[[Ashikaga Takauji]]
{{ill|Nitta Yoshisada|ja|新田義貞|vertical-align=sup}}
[[Kusunoki Masashige]]
| commander2=[[Hojo Mototoki]]
[[Hojo Takatoki]]
[[Hojo Sadaaki]]
[[Hojo Moritoki]]
}}
De '''Genko-oorlog''' ([[Japans]]: 元弘の乱, ''Genkō no Ran'') was een [[burgeroorlog]] in [[Japan]] in de periode 1331-1333 die het einde inluidde van het [[Kamakura-shogunaat]].

==Achtergrond==
===De Hojo-clan===
De [[Hojo]]-clan was een familie van regenten van het [[Kamakura-shogunaat]]. In feite waren zij het die de eigenlijke macht in handen hadden en niet de Kamakura-shoguns die meer een symbolische functie hadden.
Voor de oprichting van het Kamakura bakufu was de macht hoofdzakelijk in handen van de regerende keizers en hun regenten, die werden aangesteld uit het hof, en de aristocratische clans die erom wedijverden. In die tijd werden militaire zaken nog behandeld onder toezicht van de burgerlijke regering. Maar na de nederlaag van de [[Taira (clan)|Taira]]-clan op het einde van de [[Genpei-oorlog]] in 1185 trekt [[Minamoto no Yoritomo]] de macht naar zich toe en wordt daardoor de feitelijke heerser van het land. Dit legde de basis voor een militaire regering. In 1192 werd hij shōgun en onder hem werd het militaire regeringssysteem gevormd dat het bakufu genoemd werd.

Na de dood van Yoritomo weet [[Hojo Tokimasa]], leider van de Hojo-clan en vader van de weduwe van Minamoto no Yoritomo, zich tot regent van Yoritomo’s zoon te laten benoemen. Hij zorgde ervoor dat deze regentfunctie altijd binnen de Hojo-familie zal blijven. De Minamoto behielden dan wel de titel van shogun, maar de feitelijke macht lag bij de Hojo. In 1221 probeerde keizer [[Go-Toba]] de macht van het shogunaat in te perken. Dit wordt het [[Jokyu-oorlog|Jokyu-incident]] genoemd. Deze poging mislukte echter en had zelfs tot gevolg dat de Hojo-familie hun macht nog konden verstevigen in die mate dat ze konden kiezen wie de volgende shogun werd.

=== Keizer Go-Daigo ===

In 1318 besteeg [[Go-Daigo]] (後醍醐天皇 Go-Daigo Tennō, 1288-1339) op 29-jarige leeftijd de troon als 96ste keizer van Japan. Keizer Go-Daigo was sterk gekant tegen het bakufu en reeds snel na zijn troonsbestijging begon hij te ijveren voor het omverwerpen van het bakufu-regime en het herstellen van de keizerlijke macht. In 1324 kwamen voor het eerst zijn plannen om het Kamakura-shogunaat omver te werpen aan het licht. De Hojo lieten de samenzweerders ombrengen, maar de keizer werd vrijgesteld van sancties. In 1331 kwam er echter opnieuw een complot aan het licht, ditmaal verraden door een vennoot van de keizer, [[Yoshida Sadafusa]]. In 1333 kon keizer Go-Daigo echter ontsnappen met de hulp van [[Nawa Nagatoshi]] en zijn familie. Samen richtten ze een leger op aan de berg Funagami in de provincie Hoki. Het bakufu stuurde Ashikaga Takauji om het leger van keizer Go-Daigo op te zoeken en te elimineren, maar deze sloot zich uiteindelijk aan bij de keizer nadat hij gezien had hoe groot het verzet was. Onmiddellijk daarna rukten de keizersgezinde troepen van Nitta Yoshisada op naar Kamakura om de Hojo-clan uit te roeien, waarmee er een definitief einde komt aan het Kamakura-shogunaat. In 1339 sterft keizer Go-Daigo in [[Yoshino (provincie)|Yoshino]].

===Kusunoki Masashige===
[[Kusunoki Masashige]] (楠木 正成, 1294-1336) was een samoerai die samen met keizer Go-Daigo vocht om de macht van het Kamakura-shogunaat te doorbreken. Hij werd beschouwd als een briljant strateeg. Zijn sluwe verdediging van 2 belangrijke kastelen voor de keizersgezinden zorgde ervoor dat keizer Go-Daigo tijdelijk terug de macht kon nemen. Maar een van zijn generaals, Ashikaga Takauji, verraadde echter keizer Go-Daigo en leidde een leger tegen Kusunoki. Kusunoki stelde aan de keizer voor om toevlucht te zoeken naar de heilige Hiei berg en Takauji de stad Kioto in te laten nemen, zodat ze daarna van de berg zouden kunnen stormen en met de hulp van de monniken van de Hiei-berg Takauji in de stad konden vastzetten en de genadeslag toedienen. Go-Daigo wou echter de hoofdstad niet verlaten en beval Kusunoki om Takauji en zijn superieure troepen tegemoet te gaan. Kusunoki gehoorzaamde het bevel van de keizer. Hij  leidde zijn troepen met volle bewustzijn de dood in. Dit zal later gezien worden als de ultieme daad van samoerai-loyaliteit. Het gevecht dat plaatsvond in Minatogawa draaide uit op een nederlaag. Het leger van Kusunoki werd volledig omsingeld en samen met 600 overlevende soldaten pleegde hij zelfmoord. Volgens de legende zouden zijn laatste woorden "Ik wou dat ik 7 levens voor mijn land kon geven" (七生報國, Shichisei Hōkoku) geweest zijn.
Later in de [[Edo-periode]] zullen geleerden en samoerai de legende rond Kusunoki's figuur creëren, gebaseerd op neo-confucianistische theorieën. Ze maakten van hem een patriottistische held en noemden hem nanko of dai-nanko. Ze portretteerden hem als de belichaming van loyaliteit, dapperheid en toewijding aan de keizer.

==Verloop==
===De slag om Kasagi===
Een van de eerste veldslagen die in 1331 zou plaatsvinden tijdens de Genko-oorlog was de slag om Kasagi, waar het tot gevechten kwam tussen de aanhangers van keizer Go-Daigo en het leger van het Kamakura-shogunaat. Keizer Go-Daigo, die al lange tijd gekant was tegen het shogunaat en de Hojo regenten, had de 3 heilige keizerlijke schatten van Japan (een zwaard, een spiegel en een juweel) verborgen in de Kasagi-dera, een verstevigde boeddhistische tempel op de Kasagiyama in de buurt van Kioto. Dit als reactie op het verraad van  zijn vennoot Yoshida Sadafusa, die het complot tegen het shogunaat aan het licht bracht. In deze tempel had keizer Go-Daigo in het geheim een leger opgericht. De tempel werd op een nacht aangevallen door Hojo-troepen onder leiding van [[Suyama Yoshitaka]] en [[Komiyama Jiro]], die de tempel omsingelden en in brand staken. De keizer moest  vluchten en dus werd de slag bezegeld met een overwinning voor de Hojo-troepen. Keizer Go-Daigo werd door de Hojo verbannen naar het eiland Oki en vervangen door een nieuwe keizer, keizer [[Kōgon|Kogon]].

===De slag om Akasaka===
Een tweede belangrijke veldslag die in 1331 zou plaatsvinden tijdens de Genko-oorlog was de slag om Akasaka. Het kasteel Shimo Akasaka (下赤坂城, Shimo Akasaka-jō) was een bergvestiging die in datzelfde jaar nog was gebouwd en werd beheerd door Kusunoki Masashige, generaal van de legers van keizer Go-Daigo. Dat jaar hadden de Hojo-troepen meerdere pogingen ondernomen om het kasteel in te nemen. Kusunoki Masashige bleef in staat het kasteel te verdedigen tot de Hojo-troepen erin slaagden de watertoevoer naar het kasteel te blokkeren en het vervolgens te veroveren.

===De slag om Chihaya===
Een derde belangrijke veldslag die in 1333 zou plaatsvinden tijdens de Genko-oorlog was de slag om Chihaya. Het kasteel Chihaya (千早城, Chihaya-jō) was in 1332 op de Kongo berg in de Kawachi provincie gebouwd. De verdediging van dit kasteel werd georganiseerd door Kusunoki Masashige die kon ontsnappen bij de belegering van het kasteel Shimo Akasaka. Kusunoki had ervoor gezorgd dat het kasteel tegen vele soorten aanvallen bestendig was. De Hojo van hun kant maakten gebruik van verplaatsbare bruggen en vuur. Kusunoki gebruikte ook verscheidene strategieën zoals schijntroepen en verrassingsaanvallen. Dit zorgde ervoor dat Kusunoki het kasteel met succes heeft kunnen verdedigen, wat zijn nederlaag bij de slag van Akasaka twee jaar eerder goedmaakte en een eerste overwinning voor de keizerlijke troepen tot gevolg had.

===De slag om Kamakura===
De beslissende veldslag van de Genko-oorlog vond eveneens plaats in het jaar 1333. De troepen die trouw waren aan de keizer werden geleid door Nitta Yoshisada en vielen de hoofdstad uit verschillende richtingen aan. De heuvels rond Kamakura bevatten zeven passen die elk verschillende bewaakte controlepunten hadden. Nitta Yoshisada viel de stad aan vanuit het noorden, het oosten en het westen, waardoor hij zijn troepen in drie splitste. Maar na uren vechten hadden ze nog altijd maar weinig vooruitgang geboekt in de strijd. Vooral langs de westelijke passen rond de Gokuraku-ji, die omgeven was door rijen van houten beschuttingen. Nitta Yoshida besefte dat zijn troepen Gokuraku-ji konden rondgaan, als ze de kaap zouden doorgaan waar de Inamuragasaki-rivier in het water uitmondt. Volgens kronieken zou Nitta Yoshida zijn zwaard in de zee gegooid hebben als offer voor de zonnegodin [[Amaterasu]] en de zee zou als bij mirakel weggeëbd zijn en een pad voor hen hebben vrijgemaakt. Hierdoor zijn de keizerlijke troepen toch de stad binnengeraakt en hebben ze de Hojo-troepen kunnen verslaan. De Hojo zelf moesten zich uiteindelijk terugtrekken naar een grot achter de Tosho-ji, waar ze zelfmoord pleegden. Met de Hojo uit de weg geruimd kwam er een einde aan het Kamakura-shogunaat en kon keizer Go-Daigo de troon terug bestijgen.

==Gevolgen==
Na het verslaan van de Hojo kon Go-Daigo terugkeren naar Kioto en zou hij de troon terug overnemen van keizer Kogon. Zo kon de [[Kenmu-restauratie]] beginnen, die schijnbaar een vernieuwing van het oude systeem was, maar eigenlijk wou keizer Go-Daigo een imperialistische dictatuur instellen zoals in China. Hij wou de Chinezen op alle gebied imiteren en de machtigste heerser van het Oosten worden. Ongeduldige hervormingen, problemen over landrechten en beloningen, en het uitsluiten van de samoerai van de politieke besluitvorming zorgde voor heel wat opschudding en zijn politieke orde begon in elkaar te storten. Ashikaga Takauji steunde de keizer niet langer en Go-Daigo gaf Nitta Yoshisada de opdracht om Takauji op te sporen en om te brengen. In de slag van Takenoshita (1335) versloeg Ashikaga echter Nitta Yoshisada. Kusunoki Masashige versloeg dan weer op zijn beurt het leger van Ashikaga, die genoodzaakt werd om naar Kyushu te vluchten. Tegen het volgende jaar had Ashikaga Takauji echter een heel nieuw leger in Kyushu opgericht en was aan het oprukken naar Kioto. Kusunoki Masashige stelde aan de keizer een verzoening met Ashikaga voor, maar Go-Daigo weigerde resoluut. De keizer beval Kusunoki om Ashikaga en zijn leger te vernietigen, maar Kusunoki en zijn leger werden in de slag bij Minatogawa verslagen. De keizer moest vluchten uit Kioto en nadat Ashikaga Takauji een nieuwe keizer had ingesteld, stelde hij zichzelf aan als nieuwe shogun. Dit luidde het begin in van de Muromachi-periode. Go-Daigo vluchtte naar Yoshino en stichtte daar de zuidelijke dynastie, wat het begin was van de periode van de noordelijke en zuidelijke dynastie waarbij de noordelijke dynastie in Kioto en de zuidelijke dynastie in Yoshino het tegen elkaar opnamen.

{{Appendix|1=alles|2=
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is (gedeeltelijk) overgenomen van de pagina [http://mediawiki.arts.kuleuven.be/geschiedenisjapan/index.php/De_Genkō-oorlog De Genkō-oorlog] op [http://mediawiki.arts.kuleuven.be/geschiedenisjapan de wiki van Japanse geschiedenis] van de [http://japanologie.arts.kuleuven.be/nl opleiding Japanse studies] aan de [[Katholieke Universiteit Leuven|KU Leuven]], die onder de licentie [https://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/ Creative Commons Naamsvermelding – GelijkDelen 2.0] valt. Zie de [http://mediawiki.arts.kuleuven.be/geschiedenisjapan/index.php?title=De_Genkō-oorlog&action=history bewerkingsgeschiedenis] aldaar voor een lijst met auteurs.
* Morton, W. Scott en Olenik, J. Kenneth. ''Japan: Its history & culture.'' McGraw Hill Professional, 2004.
* ''The Cambridge History of Japan'', deel 3: Medieval Japan. Cambridge University Press, 1990.
* Vande Walle, Willy. ''Geschiedenis van Japan voor 1868''. Uitgeverij Acco, 2007.
}}

[[Categorie:Oorlog van Japan]]
[[Categorie:Burgeroorlog in Azië]]
[[Categorie:Geschiedenis van Kanto]]
[[Categorie:Kamakura]]
[[Categorie:1330-1339]]

title: De Genko-oorlog

Locatie: Kamakura, Japan

Resultaat: Keizerlijke overwinning

title: Strijdende partijen

Troepen van keizer Go-Daigo: Troepen van het Kamakura-shogunaat

title: Leiders en commandanten

Ashikaga Takauji · Nitta Yoshisada · Kusunoki Masashige: Hojo Mototoki · Hojo Takatoki · Hojo Sadaaki · Hojo Moritoki


text:
# Pagurus hirsutiusculus
Pagurus hirsutiusculus is een heremietkreeft die voorkomt in de Grote Oceaan van de Pribilofeilanden tot Californië op diepten tot 110 m. Zijn carapaxlengte is zo'n 19 mm.

title: Pagurus hirsutiusculus

wikitext:
{{Taxobox
| naam= ''Pagurus hirsutiusculus''
| titelweergave=cursief
| afbeelding=P._hirsutiusculus_1.JPG
| afbeeldingtekst=
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] (Geleedpotigen)
| klasse = [[Malacostraca]] (Hogere kreeftachtigen)
| orde = [[Tienpotigen|Decapoda]] (Tienpotigen)
| onderorde = [[Pleocyemata]]
| superfamilie = [[Heremietkreeften|Paguroidea]] (Heremietkreeften)
| familie = [[Heremietkreeften (familie)|Paguridae]] (Heremietkreeften)
| geslacht = ''[[Pagurus]]''
| auteur = [[James Dwight Dana|Dana]]
| datum= 1851
| worms = 366699
}}
'''''Pagurus hirsutiusculus''''' is een [[heremietkreeft]] die voorkomt in de [[Grote Oceaan]] van de [[Pribilofeilanden]] tot [[Californië]] op diepten tot 110 m. Zijn [[carapax]]lengte is zo'n 19 mm.

[[Categorie:Paguridae]]

title: Pagurus hirsutiusculus

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Malacostraca (Hogere kreeftachtigen)

Orde: Decapoda (Tienpotigen)

Onderorde: Pleocyemata

Superfamilie: Paguroidea (Heremietkreeften)

Familie: Paguridae (Heremietkreeften)

Geslacht: Pagurus

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Eclipta erythrodera
Eclipta erythrodera is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1873 door Bates.

title: Eclipta erythrodera

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Eclipta erythrodera''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Boktorren|Cerambycidae]] (Boktorren)
| onderfamilie = [[Cerambycinae]]
| geslacht = ''[[Eclipta (kevers)|Eclipta]]''
| w-naam = ''Eclipta erythrodera''
| auteur = [[Henry Walter Bates|Bates]]
| datum = 1873
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Eclipta erythrodera''''' is een [[kevers]]oort uit de familie van de [[Boktorren|boktorren (Cerambycidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1873 door Bates.<ref>{{Brontabel|9999-Cerambycidae}} (bezocht 30 januari 2014)</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2014|02|17}}

[[Categorie:Eclipta|erythrodera]]

title: Eclipta erythrodera

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Cerambycidae (Boktorren)

Onderfamilie: Cerambycinae

Geslacht: Eclipta

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Lithostygnus costatus
Lithostygnus costatus is een keversoort uit de familie schimmelkevers (Latridiidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1886, tegelijk met de naam van het geslacht, gepubliceerd door Thomas Broun. Op pagina 950, waar de beschrijving staat, is de naam gespeld als 'costalus' maar in de inhoudsopgave als 'costatus'. In de 'errata' wordt duidelijk dat 'costatus' de bedoelde en dus correcte schrijfwijze is.

title: Lithostygnus costatus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Lithostygnus costatus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Schimmelkevers|Latridiidae]] (Schimmelkevers)
| geslacht = ''[[Lithostygnus]]''
| w-naam = ''Lithostygnus costatus''
| auteur = [[Thomas Broun|Broun]]
| datum = 1886
| haakjes =
| origineel =
}}

'''''Lithostygnus costatus''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[schimmelkevers]] (Latridiidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1886, tegelijk met de naam van het geslacht, gepubliceerd door [[Thomas Broun]].<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref><ref>{{aut|Broun, T.}} (1886). [https://www.biodiversitylibrary.org/page/23776294 ''Manual of the New Zealand Coleoptera'' '''IV''': 950]. [https://web.archive.org/web/20210505154518/https://www.biodiversitylibrary.org/page/23776294 Gearchiveerd] op 5 mei 2021.</ref> Op pagina 950, waar de beschrijving staat, is de naam gespeld als 'costalus' maar in de inhoudsopgave als 'costatus'.<ref>{{aut|Broun, T.}} (1886): [https://www.biodiversitylibrary.org/page/23776067 xvi, nr. 1713]. [https://web.archive.org/web/20210618054725/https://www.biodiversitylibrary.org/page/23776067 Gearchiveerd] op 18 juni 2021.</ref> In de 'errata' wordt duidelijk dat 'costatus' de bedoelde en dus correcte schrijfwijze is.<ref>{{aut|Broun, T.}} (1886): [https://www.biodiversitylibrary.org/page/23776107 iv]. [https://web.archive.org/web/20210505154518/https://www.biodiversitylibrary.org/page/23776107 Gearchiveerd] op 5 mei 2021.</ref>

{{Appendix}}

{{beginnetje|biologie|2011|12|09}}

[[Categorie:Schimmelkevers]]

title: Lithostygnus costatus

Familie: Latridiidae (Schimmelkevers)

Geslacht: Lithostygnus

title: Soort


text:
# Caryocaraceae
Caryocaraceae is een familie van tweezaadlobbige planten. Een familie onder deze naam wordt universeel erkend door systemen voor plantentaxonomie, en ook door het APG-systeem (1998) en het APG II-systeem (2003).
Het gaat om een kleine familie van hooguit enkele tientallen soorten bomen en struiken, in de neotropen.
Het Cronquist-systeem (1981) plaatste deze familie in de orde Theales.
De familie kent twee geslachten: Anthodiscus G.Mey. en Caryocar F.Allam. ex L.

title: Caryocaraceae

wikitext:
{{Taxobox
| type= plant
| titelweergave= cursief
| naam= ''Caryocaraceae''
| afbeelding= Pequi01.JPG
| afbeeldingtekst=
| rijk= ''[[Planten|Plantae]]'' (Planten)
| stam= ''[[Embryophyta]]'' (Landplanten)
| klasse= ''[[Spermatopsida]]'' (Zaadplanten)
| clade1= [[Bedektzadigen]]
| clade2= [['nieuwe' Tweezaadlobbigen]]
| clade4= [[Rosiden]]
| orde= ''[[Malpighiales]]''
| taxon= [[familie (biologie)|familie]]
| w-naam= ''Caryocaraceae''
| auteur= [[Joachim Otto Voigt|Voigt]]
| datum= 1845
}}

'''''Caryocaraceae''''' is een familie van [['nieuwe' Tweezaadlobbigen|tweezaadlobbige]] planten. Een familie onder deze naam wordt universeel erkend door systemen voor plantentaxonomie, en ook door het [[APG-systeem]] (1998) en het [[APG II-systeem]] (2003).

Het gaat om een kleine familie van hooguit enkele tientallen soorten bomen en struiken, in de neotropen.

Het [[Cronquist-systeem]] (1981) plaatste deze familie in de orde ''[[Theales]]''.

De [[Familie (biologie)|familie]] kent twee [[Geslacht (biologie)|geslachten]]: ''[[Anthodiscus]]'' G.Mey. en ''[[Caryocar]]'' F.Allam. ex [[Carl Linnaeus|L.]]

== Externe links ==
* {{Link APWeb|Malpighiales|Caryocaraceae}}
* {{Link DELTA angio|caryocar|Caryocaraceae}}
* {{Link NCBI|72383|Caryocaraceae}}

{{Commonscat|Caryocaraceae}}

[[Categorie:Malpighiales]]

title: Caryocaraceae

Rijk: Plantae (Planten)

Stam: Embryophyta (Landplanten)

Klasse: Spermatopsida (Zaadplanten)

Clade:
Bedektzadigen
'nieuwe' Tweezaadlobbigen
Rosiden

Orde: Malpighiales

title: familie


text:
# Deromecus valdiviensis
Deromecus valdiviensis is een keversoort uit de familie kniptorren (Elateridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2007 door Arias.

title: Deromecus valdiviensis

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Deromecus valdiviensis''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Kniptorren|Elateridae]] (Kniptorren)
| geslacht = ''[[Deromecus]]''
| w-naam = ''Deromecus valdiviensis''
| auteur = Arias
| datum = 2007
| haakjes = ja
| species =
| commons =
}}
'''''Deromecus valdiviensis''''' is een [[kevers]]oort uit de familie [[kniptorren]] (Elateridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2007 door Arias.<ref>[http://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/Elateridae.txt Elateridae] in [http://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/Coleoptera1.htm Synopsis of the described Coleoptera of the World 6 juni 2010]. [https://web.archive.org/web/20141203145937/https://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/Elateridae.txt Gearchiveerd] op 3 december 2014.</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|30}}

[[Categorie:Deromecus|valdiviensis]]

title: Deromecus valdiviensis

Familie: Elateridae (Kniptorren)

Geslacht: Deromecus

title: Soort


text:
# Limnophila (Limnophila) filiformis
Limnophila (Limnophila) filiformis is een tweevleugelige uit de familie steltmuggen (Limoniidae). De soort komt voor in het Neotropisch gebied.

title: Limnophila (Limnophila) filiformis

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = ''Limnophila (Limnophila) filiformis''
| naam = ''Limnophila (Limnophila) filiformis''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Tweevleugeligen|Diptera]] (Tweevleugeligen)
| familie = [[Steltmuggen|Limoniidae]] (Steltmuggen)
| geslacht = ''[[Limnophila]]''
| w-naam = ''Limnophila (Limnophila) filiformis''
| auteur = Alexander
| datum = 1929
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Limnophila (Limnophila) filiformis''''' is een [[Tweevleugeligen|tweevleugelige]] uit de familie [[steltmuggen]] (Limoniidae). De soort komt voor in het [[Neotropisch gebied]].

{{Beginnetje|biologie|2=2011|3=07|4=02}}
[[Categorie:Limnophila]]
[[Categorie:Steltmug uit het Neotropisch gebied]]

title: Limnophila (Limnophila) filiformis

Orde: Diptera (Tweevleugeligen)

Familie: Limoniidae (Steltmuggen)

Geslacht: Limnophila

title: Soort


text:
# Israël op het Eurovisiesongfestival 1975
Israël deed mee aan het Eurovisiesongfestival 1975 in Stockholm, Zweden. De Israëlische kandidaat werd voor de derde keer achter elkaar intern gekozen. IBA was verantwoordelijk voor de Israëlische bijdrage voor de editie van 1975.

## Selectieprocedure
Voor het derde jaar op rij werd er gekozen om de kandidaat en het lied intern aan te duiden. IBA, de Israëlische nationale omroep, koos ervoor om Shlomo Artzi te kiezen met het lied At Va'Ani.

## In Stockholm
In Stockholm trad Israël op als 12de net na België en voor Turkije. Op het einde van de puntentelling bleek dat het als 11de was geëindigd met 40 punten.

### Gekregen punten

#### Finale
| 12 punten   | 10 punten   | 8 punten  | 7 punten               | 6 punten                                                                     |
| ----------- | ----------- | --------- | ---------------------- | ---------------------------------------------------------------------------- |
|             | - Nederland |           |                        | - Turkije - Zweden                                                           |
| 5 punten    | 4 punten    | 3 punten  | 2 punten               | 1 punt                                                                       |
| - Noorwegen |             | - Finland | - Italië - Zwitserland | - België - Duitsland - Frankrijk - Ierland - Luxemburg - Verenigd Koninkrijk |

### Punten gegeven door Israël

#### Finale
Punten gegeven in de finale:
| 12 punten | Nederland           |
| 10 punten | Verenigd Koninkrijk |
| 8 punten  | Finland             |
| 7 punten  | Frankrijk           |
| 6 punten  | Luxemburg           |
| 5 punten  | Italië              |
| 4 punten  | Spanje              |
| 3 punten  | Zweden              |
| 2 punten  | Monaco              |
| 1 punt    | Malta               |

1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996-1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024 · 2025

wikitext:
{{Infobox Eurovisiepreselectie
| naam = Eurovisiesongfestival
| jaar = 1975
| land = {{IL}}
| selectie = Interne selectie
| winlied = "At Va'Ani"
| winact = [[Shlomo Artzi]]
| finale = 11de (40 punten)
}}

'''[[Israël]]''' deed mee aan het '''[[Eurovisiesongfestival 1975]]''' in [[Stockholm]], [[Zweden]]. De Israëlische kandidaat werd voor de derde keer achter elkaar intern gekozen. [[Israel Broadcasting Authority|IBA]] was verantwoordelijk voor de Israëlische bijdrage voor de editie van 1975.

== Selectieprocedure ==
Voor het derde jaar op rij werd er gekozen om de kandidaat en het lied intern aan te duiden. [[Israel Broadcasting Authority|IBA]], de Israëlische nationale omroep, koos ervoor om [[Shlomo Artzi]] te kiezen met het lied ''At Va'Ani''.

== In Stockholm ==
In Stockholm trad Israël op als 12de net na [[België]] en voor [[Turkije]]. Op het einde van de puntentelling bleek dat het als 11de was geëindigd met 40 punten.

=== Gekregen punten ===
==== Finale ====
{| class="wikitable" style="min-width:20%;"
|-
!width=20%|12 punten
!width=20%|10 punten
!width=20%|8 punten
!width=20%|7 punten
!width=20%|6 punten
|-
| valign="top" |
| valign="top" |
* {{NL-esf}}
| valign="top" |
| valign="top" |
| valign="top" |
* {{TR-esf}}
* {{SE-esf}}
|-
!width=20%|5 punten
!width=20%|4 punten
!width=20%|3 punten
!width=20%|2 punten
!width=20%|1 punt
|-
| valign="top" |
* {{NO-esf}}
| valign="top" |
| valign="top" |
* {{FI-esf}}
| valign="top" |
* {{IT-esf}}
* {{CH-esf}}
| valign="top" |
* {{BE-esf}}
* {{DE-esf}}
* {{FR-esf}}
* {{IE-esf}}
* {{LU-esf}}
* {{GB-esf}}
|-
|}

=== Punten gegeven door Israël ===
==== Finale ====
Punten gegeven in de finale:

{| class="wikitable" style="min-width:20%;"
|-
|bgcolor="gold"|'''12 punten'''||{{NL-esf}}
|-
|bgcolor="silver"|'''10 punten'''||{{GB-esf}}
|-
|bgcolor="#CC9966"|'''8 punten'''||{{FI-esf}}
|-
|'''7 punten'''||{{FR-esf}}
|-
|'''6 punten'''||{{LU-esf}}
|-
|'''5 punten'''||{{IT-esf}}
|-
|'''4 punten'''||{{ES-esf}}
|-
|'''3 punten'''||{{SE-esf}}
|-
|'''2 punten'''||{{MC-esf}}
|-
|'''1 punt'''||{{MT-esf}}
|-
|}

{{Navigatie Israël op het Eurovisiesongfestival}}

[[Categorie:Israël op het Eurovisiesongfestival|1975]]
[[Categorie:Land op het Eurovisiesongfestival 1975]]

title: Eurovisiesongfestival 1975

Land: Israël

title: Nationale selectie

Selectieproces: Interne selectie

Artiest: Shlomo Artzi

Lied: "At Va'Ani"

title: Uitslag

Finale: 11de (40 punten)


text:
# Oskarström
Okarström is een plaats in de gemeente Halmstad in het landschap Halland en de provincie Hallands län in Zweden. De plaats heeft 4027 inwoners (2005) en een oppervlakte van 349 hectare. De plaats ligt aan de rivier de Nissan, circa 15 kilometer ten noordoosten van de stad Halmstad.
De plaats komt aan zijn naam door de uit Göteborg afkomstige Oscar Björkman, die in 1844 grond kocht op de locatie van de huidige plaats en daar een houtzaagmolen oprichtte.

## Verkeer en vervoer
Bij de plaats loopt de Riksväg 26.
De plaats heeft een station aan de spoorlijn Halmstad - Nässjö.

title: Oskarström

wikitext:
{{Infobox plaats in Zweden
| land = Zweden
| naam = Oskarström
| area = [[Halland]]
| subarea = [[Hallands län]]
| overigniveau = [[Halmstad (gemeente)|Halmstad]]
| inwoners = 4027<ref>{{Bronvermelding inwonertal tätort Zweden/2005}}</ref>
| census = 2005
| km2 = 3,49
| hoogte =
| image = Oskarströms kyrka, 2007.jpg
| caption =
| mapname = Halland
| lat_deg =56
| lat_min =48
| lat_sec =
| lat_dir = N
| lon_deg =12
| lon_min =58
| lon_sec =
| lon_dir = E
}}
'''Okarström''' is een plaats in de gemeente [[Halmstad (gemeente)|Halmstad]] in het [[Zweedse landschappen|landschap]] [[Halland]] en de provincie [[Hallands län]] in [[Zweden]]. De plaats heeft 4027 inwoners (2005) en een oppervlakte van 349 [[hectare]]. De plaats ligt aan de rivier de [[Nissan (rivier)|Nissan]], circa 15 kilometer ten noordoosten van de stad [[Halmstad (stad)|Halmstad]].

De plaats komt aan zijn naam door de uit [[Göteborg (stad)|Göteborg]] afkomstige [[Oscar Björkman]], die in 1844 grond kocht op de locatie van de huidige plaats en daar een houtzaagmolen oprichtte.

== Verkeer en vervoer ==
Bij de plaats loopt de [[Riksväg 26]].

De plaats heeft een station aan de [[spoorlijn Halmstad - Nässjö]].

{{Appendix}}

{{DEFAULTSORT:Oskarstrom}}
[[Categorie:Plaats in Hallands län]]
[[Categorie:Halmstad]]

title: Situering

Landschap: Halland

Län: Hallands län

Gemeente: Halmstad

title: Algemeen


text:
# Lympne Castle
Lympne Castle is een middeleeuws kasteel gelegen in het dorp Lympne, in het Engelse graafschap Kent, ten noorden van de Romney Marsh en ruim 2½ kilometer van de Engelse zuidoostkust.
De vierkante oosttoren, met een 14e-eeuwse traptoren, is waarschijnlijk 13e-eeuws en behoort dan tot de oudst bewaard gebleven delen van het kasteel. De 14e-eeuwse rechthoekige westtoren, die vroeger verder naar het zuiden doorliep, heeft een halfronde traptoren aan de westkant. Ook uit de 15e eeuw zijn er delen bewaard gebleven. Het kasteel is in het begin van de 20e eeuw gerestaureerd en uitgebreid door de geridderde Schotse architect Robert Lorimer.
Als beschermd erfgoed is het een Listed Building sinds 29 december 1966 en heeft het de status Grade I, waarmee het een gebouw van buitengewoon belang is. In het district Folkestone & Hythe werden in de jaren 1960 slechts honderd monumenten erkend, waarvan 99 in 1966.
Het kasteel moet niet verward worden met Studfall Castle, een Romeins kustfort waarvan de resten zo'n 600 meter zuidelijker liggen; dit fort wordt soms aangeduid als Lympne fort. Mogelijk is er tufsteen uit dit fort gebruikt voor het kasteel. Grotendeels is het kasteel echter gebouwd uit Kentish ragstone, een type kalksteen dat ter plaatse overvloedig aanwezig is. Deze steensoort vertoont veel variatie, maar is vaak lastig te bewerken en wordt dan in ruw uitgehakte vorm gebruikt. Mede door het hoge glauconietgehalte heeft deze steen een typerende grijze tot blauwgrijze tint.

## Hedendaags gebruik
Tegenwoordig wordt het kasteel voornamelijk gebruikt voor zakelijke evenementen en bruiloften. Het is over het algemeen niet toegankelijk voor het publiek.
In september 1978 nam Paul McCartney met zijn Wings hier sessies op voor hun album Back to the Egg uit 1979.

title: Lympne Castle

wikitext:
{{Infobox kasteel
| naam              =
| afbeelding        = Lympne Castle, Kent, UK.jpg
| onderschrift      = Lympne Castle, 2005
| plaats            =
| land              =
| monumentstatus    =
| monumentnummer    =
| monumentnummer_be_vlg =
| kasteeltype       =
| stijl             =
| bouwmateriaal     =
| eigenaar          =
| huidigefunctie    =
| bouwjaar          =
| bouwer            =
| koper             =
| sloopjaar         =
| herbouwjaar       =
| gebeurtenissen    =
| bijzonder         =
| website           =
| afbeelding2       =
| onderschrift2     =
| lijst             =
| portaal           =
| mapname           = Engeland
| lat_deg           = 51
| lat_min           = 4
| lat_sec           = 19.1
| lat_dir           = N
| lon_deg           = 1
| lon_min           = 1
| lon_sec           = 26.2
| lon_dir           = E
}}
[[Bestand:Lympne Castle - geograph.org.uk - 686330.jpg|miniatuur|Zicht op de westtoren en het landschap]]
'''Lympne Castle''' is een middeleeuws kasteel gelegen in het dorp [[Lympne]], in het Engelse graafschap [[Kent (graafschap)|Kent]], ten noorden van de [[Romney Marsh]] en ruim 2½ kilometer van de Engelse zuidoostkust.

De vierkante oosttoren, met een 14e-eeuwse [[traptoren]], is waarschijnlijk 13e-eeuws en behoort dan tot de oudst bewaard gebleven delen van het kasteel. De 14e-eeuwse rechthoekige westtoren, die vroeger verder naar het zuiden doorliep, heeft een halfronde traptoren aan de westkant.<ref>{{Citeer web|url=https://historicengland.org.uk/listing/the-list/list-entry/1101773|titel=LYMPNE CASTLE, Lympne - 1101773 {{!}} Historic England|bezochtdatum=2021-03-23|werk=historicengland.org.uk|taal=en |archiefurl=https://web.archive.org/web/20210605010800/https://historicengland.org.uk/listing/the-list/list-entry/1101773 |archiefdatum=2021-06-05}}</ref> Ook uit de 15e eeuw zijn er delen bewaard gebleven. Het kasteel is in het begin van de 20e eeuw gerestaureerd en uitgebreid door de geridderde Schotse architect [[Robert Lorimer]].

Als beschermd erfgoed is het een [[Statutory List of Buildings of Special Architectural or Historic Interest|Listed Building]] sinds 29 december 1966 en heeft het de status ''Grade I'', waarmee het een gebouw van buitengewoon belang is. In het [[district Folkestone & Hythe]] werden in de jaren 1960 slechts honderd monumenten erkend, waarvan 99 in 1966.<ref name=":0">{{Citeer web|url=https://www.folkestone-hythe.gov.uk/media/2676/EB-11-22-12-Built-Heritage/pdf/EB_11.22_12_Built_Heritage.pdf?m=637308595455370000#page=20|titel=Folkestone & Hythe District Heritage Strategy : Appendix 1: Theme 12 Built Heritage|bezochtdatum=2021-03-23|paginas=p. 20, 21|taal=en|archiefdatum=2022-02-14|archiefurl=https://web.archive.org/web/20220214114431/https://www.folkestone-hythe.gov.uk/media/2676/EB-11-22-12-Built-Heritage/pdf/EB_11.22_12_Built_Heritage.pdf?m=637308595455370000#page=20|dodeurl=ja}}</ref>

Het kasteel moet niet verward worden met [[Studfall Castle]], een Romeins kustfort waarvan de resten zo'n 600 meter zuidelijker liggen; dit fort wordt soms aangeduid als ''Lympne fort''. Mogelijk is er [[tufsteen]] uit dit fort gebruikt voor het kasteel.<ref name=":0" /> Grotendeels is het kasteel echter gebouwd uit [[Kentish ragstone]], een type [[kalksteen]] dat ter plaatse overvloedig aanwezig is. Deze steensoort vertoont veel variatie, maar is vaak lastig te bewerken en wordt dan in ruw uitgehakte vorm gebruikt.<ref>{{Citeer web|url=https://www.folkestone-hythe.gov.uk/media/2676/EB-11-22-12-Built-Heritage/pdf/EB_11.22_12_Built_Heritage.pdf?m=637308595455370000#page=7|titel=Folkestone & Hythe District Heritage Strategy : Appendix 1: Theme 12 Built Heritage|paginas=p. 7|bezochtdatum=2021-03-23|taal=en|archiefdatum=2022-02-14|archiefurl=https://web.archive.org/web/20220214114431/https://www.folkestone-hythe.gov.uk/media/2676/EB-11-22-12-Built-Heritage/pdf/EB_11.22_12_Built_Heritage.pdf?m=637308595455370000#page=7|dodeurl=ja}}</ref> Mede door het hoge [[Glauconiet|glauconietgehalte]] heeft deze steen een typerende grijze tot blauwgrijze tint.

== Hedendaags gebruik ==
Tegenwoordig wordt het kasteel voornamelijk gebruikt voor zakelijke evenementen en bruiloften. Het is over het algemeen niet toegankelijk voor het publiek.

In september 1978 nam [[Paul McCartney]] met zijn [[Wings (band)|Wings]] hier sessies op voor hun album [[Back to the Egg]] uit 1979.

== Externe links ==
* {{Citeer web|url=https://www.lympnecastle.com/|titel=Website van Lympne Castle|werk=www.lympnecastle.com|taal=en}}
* {{Citeer web|url=https://historicengland.org.uk/listing/the-list/list-entry/1101773|titel=LYMPNE CASTLE, Lympne - 1101773 {{!}} Historic England|werk=historicengland.org.uk|taal=en}}

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Lympne Castle|oldid=957052642}}
----
{{References}}
}}
{{Coor title dms|51|4|19.1|N|1|1|26.2|E|type:landmark}}

[[Categorie:Kasteel in Engeland]]
[[Categorie:Bouwwerk in South East England]]
[[Categorie:Kent]]

title: Lympne Castle

Coördinaten: 51° 4′ NB, 1° 1′ OL

Website: Officiële website

title: Kaart

Kaart: Lympne Castle (Engeland) · Lympne Castle


text:
# Chicago III
Chicago III is het derde studiomuziekalbum van de Amerikaanse band Chicago. Het album lijkt op zijn voorganger; ook dit album geeft een mix van rockmuziek met bigbandjazzinvloeden.
Het is het eerste album waarbij er sprake is van een officiële (Romeinse) nummering; het eerste en tweede album staan bekend onder verschillende namen. Nummer drie is als zodanig over de gehele wereld uitgebracht. Het is tevens het eerste dubbelalbum van Chicago, dat direct op één compact disc is geperst.
Stan Kenton is zo enthousiast over de band, dat hij een album opneemt Stan Kenton plays Chicago, daarop ook vreemd genoeg composities van Blood, Sweat and Tears, de concurrent van Chicago. Stan Kenton was niet de enige; ook Duke Ellington was gefascineerd door de muziek.

## Musici
De samenstelling van de band is niet gewijzigd ten opzichte van de albums Chicago I en Chicago II:
- Robert Lamm – toetsen, zang;
- Terry Kath – gitaar, zang
- Peter Cetera – basgitaar, zang
- Walter Parazaider – saxofoon en dwarsfluit; zang
- Lee Loughnane – trompet en zang
- James Pankow – trombone;
- Daniel Seraphine – slagwerk;
- James William Guercio – geen instrument, maar heeft een heel grote invloed op de klank.

## Composities
1. Sing a mean tune kid (Lamm)(LP1)
2. Loneliness is just a word (Lamm)
3. What else can I say (Cetera)
4. I don’t want your money (Kath, Lamm)
5. Flight 602 (Lamm)(LP omdraaien)
6. Motorboat to Mars (Seraphine)
7. Free (Lamm)(*)
8. Free country (Lamm, Parazaider, Kath)
9. At the sunrise (Lamm)
10. Happy 'cause I’m going home (Lamm)
11. Mother (Lamm)(LP2)
12. Lowdown (Cetera, Seraphine)(*)
13. A hard risin’ morning without breakfast (Kath)
14. Off to work (Kath)
15. Fallin’ out (Kath)
16. Dreamin’ home (Kath)
17. Morning blues again (Kath)
18. When all the laughter dies in sorrow (Kendrew Lascelles)(LP omdraaien)
19. Canon (Pankow)
20. Once upon a time (Pankow)
21. Progress? (Pankow/James William Guercio)
22. The approaching storm (Pankow)
23. Man versus man: the end (Pankow)

(*) zijn uitgegeven als singles.

Tracks 5-10 vormen samen Travel Suite; tracks 13-17 vormen An hour in the shower en track 18-23 vormen Elegy. Kendrew Lascelles is een (scenario-)schrijver, waarvan nauwelijks iets bekend is.

title: Chicago III

wikitext:
{{Infobox muziekalbum
| titel = Chicago III
| hoes =
| soort = Album
| artiest = [[Chicago (band)|Chicago]]
| hoesafbeelding =
| opname =
| datum = [[11 januari]]
| jaar = [[1971]]
| genre = [[rock]], [[jazz]]
| duur = 71:29
| label = [[Columbia Records]]
| producer = [[James William Guercio]]
| vorige album = 1970
 [[Chicago II]]
| volgende album = 1971
 [[Chicago IV]]
}}

'''Chicago III''' is het derde [[studioalbum|studiomuziekalbum]] van de [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] [[band (muziek)|band]] [[Chicago (band)|Chicago]]. Het album lijkt op zijn voorganger; ook dit album geeft een mix van rockmuziek met [[bigband]][[jazz]]invloeden.

Het is het eerste album waarbij er sprake is van een officiële (Romeinse) nummering; het eerste en tweede album staan bekend onder verschillende namen. Nummer drie is als zodanig over de gehele wereld uitgebracht. Het is tevens het eerste dubbelalbum van Chicago, dat direct op één [[compact disc]] is geperst.

[[Stan Kenton]] is zo enthousiast over de band, dat hij een album opneemt ''Stan Kenton plays Chicago'', daarop ook vreemd genoeg composities van [[Blood, Sweat and Tears]], de concurrent van Chicago. Stan Kenton was niet de enige; ook [[Duke Ellington]] was gefascineerd door de muziek.

==Musici==
De samenstelling van de band is niet gewijzigd ten opzichte van de albums [[Chicago Transit Authority (album)|Chicago I]] en [[Chicago II]]:
* [[Robert Lamm]] – toetsen, zang;
* [[Terry Kath]] – gitaar, zang
* [[Peter Cetera]] – basgitaar, zang
* [[Walter Parazaider]] – saxofoon en dwarsfluit; zang
* [[Lee Loughnane]] – trompet en zang
* [[James Pankow]] – trombone;
* [[Daniel Seraphine]] – slagwerk;
* [[James William Guercio]] – geen instrument, maar heeft een heel grote invloed op de klank.

==Composities==
# Sing a mean tune kid (Lamm)('''LP1''')
# Loneliness is just a word (Lamm)
# What else can I say (Cetera)
# I don’t want your money (Kath, Lamm)
# Flight 602 (Lamm)(LP omdraaien)
# Motorboat to [[Mars (planeet)|Mars]] (Seraphine)
# Free (Lamm)(*)
# Free country (Lamm, Parazaider, Kath)
# At the sunrise (Lamm)
# Happy 'cause I’m going home (Lamm)
# Mother (Lamm)('''LP2''')
# Lowdown (Cetera, Seraphine)(*)
# A hard risin’ morning without breakfast (Kath)
# Off to work (Kath)
# Fallin’ out (Kath)
# Dreamin’ home (Kath)
# Morning blues again (Kath)
# When all the laughter dies in sorrow (Kendrew Lascelles)(LP omdraaien)
# Canon (Pankow)
# Once upon a time (Pankow)
# Progress? (Pankow/James William Guercio)
# The approaching storm (Pankow)
# Man versus man: the end (Pankow)

(*) zijn uitgegeven als singles.

Tracks 5-10 vormen samen ''Travel Suite''; tracks 13-17 vormen ''An hour in the shower'' en track 18-23 vormen Elegy. Kendrew Lascelles is een (scenario-)schrijver, waarvan nauwelijks iets bekend is.

[[Categorie:Muziekalbum uit 1971]]
[[Categorie:Muziekalbum van Chicago]]
[[Categorie:Muziekalbum uitgegeven door Columbia Records]]

title: Chicago III

Uitgebracht: 11 januari 1971

Genre: rock, jazz

Label(s): Columbia Records

Producent(en): James William Guercio

title: Chronologie

1970 · Chicago II: 1971 · Chicago III · 1971 · Chicago IV

Chronologie: (en) Allmusic-pagina · (en) Discogs-pagina · (en) MusicBrainz-pagina ·

Portaal: Muziek


text:
# Banisia idalialis
Banisia idalialis is een vlinder uit de familie van de venstervlekjes (Thyrididae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1859 door Walker.

title: Banisia idalialis

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Banisia idalialis''
| afbeelding =
| familie = [[Venstervlekjes|Thyrididae]] (Venstervlekjes)
| onderfamilie = [[Striglininae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Banisia]]''
| w-naam = ''Banisia idalialis''
| auteur = Walker
| datum = 1859
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Banisia idalialis''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Venstervlekjes|venstervlekjes (Thyrididae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1859 door Walker.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|10}}

[[Categorie:Banisia|idalialis]]

title: Banisia idalialis

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Thyrididae (Venstervlekjes)

Onderfamilie: Striglininae

Geslacht: Banisia

title: Soort


text:
# Sterling Campbell (musicus)
Sterling Campbell (New York, 3 mei 1964) is een Amerikaans drummer en songwriter. Hij is voornamelijk bekend van zijn samenwerkingen met vele bekende artiesten, waaronder The B-52's, Duran Duran, Soul Asylum, Cyndi Lauper, Nena, Grayson Hugh, Spandau Ballet, Gustavo Cerati en David Bowie.

## Carrière
Campbell groeide op in New York en luisterde naar funk en muziek van het label Motown. Op twaalfjarige leeftijd begon hij te drummen. Toen hij veertien was, kwam Dennis Davis, de toenmalige drummer van David Bowie, in het appartementencomplex van Campbell wonen. Davis nodigde Campbell uit om een concert van Bowie bij te wonen en leerde hem daarna een betere drummer te worden. Hij ging naar een muziekschool en werd later sessiemuzikant.
In 1986 ging Campbell voor het eerst op tournee als drummer van Cyndi Lauper tijdens haar True Colors World Tour. In de daaropvolgende tien jaar speelde hij met artiesten uit diverse genres. In 1988 ging hij op tournee met Duran Duran en tussen 1989 en 1991 was hij de vaste drummer van de band. In 1991 werd hij sessiedrummer bij Soul Asylum en speelde hij mee op hun internationale hitsingle "Runaway Train". Tussen 1995 en 1998 was hij de vaste drummer van de band.
Vanaf 1991 woonde Campbell opnamesessies van David Bowie bij, en in 1992 werd hij de drummer van zijn liveband. Hij ging twaalf jaar lang op tournee met Bowie, tot aan diens laatste optreden in de A Reality Tour. Sindsdien heeft hij met artiesten als David Byrne, Chic, Tina Turner, Grayson Hugh en Gustavo Cerati samengewerkt. Tussen 1992 en 2002 en sinds 2007 is hij de vaste drummer van The B-52's.

title: Sterling Campbell (musicus)

wikitext:
{{Infobox artiest
| naam           = Sterling Campbell
| afbeelding     = Sterling Campbell (cropped).jpg
| onderschrift   = Sterling Campbell tijdens een tournee met [[The B-52's]] in 2009.
| bijnaam        =
| volledige naam =
| geboren        = [[3 mei]] [[1964]]
| geboorteplaats = [[New York (stad)|New York]]
| overleden      =
| overlijdensplaats =
| land           = {{US}}
| jaren-actief   = 1986-heden
| genre          = [[rock]], [[alternatieve rock]], [[funk]]
| beroep         = [[drummer]], [[songwriter]]
| label          =
| website        =
| imdb           =
}}
'''Sterling Campbell''' ([[New York (stad)|New York]], [[3 mei]] [[1964]]) is een [[Verenigde Staten|Amerikaans]] [[drummer]] en [[songwriter]]. Hij is voornamelijk bekend van zijn samenwerkingen met vele bekende artiesten, waaronder [[The B-52's]], [[Duran Duran]], [[Soul Asylum]], [[Cyndi Lauper]], [[Nena (zangeres)|Nena]], [[Grayson Hugh]], [[Spandau Ballet]], [[Gustavo Cerati]] en [[David Bowie]].

==Carrière==
Campbell groeide op in New York en luisterde naar [[funk]] en muziek van het label [[Motown]]. Op twaalfjarige leeftijd begon hij te [[drumstel|drummen]]. Toen hij veertien was, kwam [[Dennis Davis]], de toenmalige drummer van [[David Bowie]], in het appartementencomplex van Campbell wonen. Davis nodigde Campbell uit om een concert van Bowie bij te wonen en leerde hem daarna een betere drummer te worden. Hij ging naar een muziekschool en werd later sessiemuzikant.

In 1986 ging Campbell voor het eerst op tournee als drummer van [[Cyndi Lauper]] tijdens haar True Colors World Tour. In de daaropvolgende tien jaar speelde hij met artiesten uit diverse genres. In 1988 ging hij op tournee met [[Duran Duran]] en tussen 1989 en 1991 was hij de vaste drummer van de band. In 1991 werd hij sessiedrummer bij [[Soul Asylum]] en speelde hij mee op hun internationale hitsingle "[[Runaway Train (Soul Asylum)|Runaway Train]]". Tussen 1995 en 1998 was hij de vaste drummer van de band.

Vanaf 1991 woonde Campbell opnamesessies van David Bowie bij, en in 1992 werd hij de drummer van zijn liveband. Hij ging twaalf jaar lang op tournee met Bowie, tot aan diens laatste optreden in de [[A Reality Tour]]. Sindsdien heeft hij met artiesten als [[David Byrne (muzikant)|David Byrne]], [[Chic]], [[Tina Turner]], [[Grayson Hugh]] en [[Gustavo Cerati]] samengewerkt. Tussen 1992 en 2002 en sinds 2007 is hij de vaste drummer van [[The B-52's]].

==Externe links==
* [https://www.allmusic.com/artist/sterling-campbell-mn0000024817 Sterling Campbell op AllMusic]
* [https://www.discogs.com/artist/354634-Sterling-Campbell Sterling Campbell op Discogs]

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Sterling Campbell|oldid=1079222739|datum=20230124}}
}}

{{DEFAULTSORT:Campbell, Sterling}}
[[Categorie:Amerikaans drummer]]

title: Algemene informatie

Geboorteplaats: New York

Land: Verenigde Staten

title: Werk

Genre(s): rock, alternatieve rock, funk

Beroep: drummer, songwriter


text:
# Dikrandknikmos
Dikrandknikmos (Bryum donianum) is een soort uit het geslacht knikmos (Bryum).

## Determinatie
Dikrandknikmos behoort tot de B. capillare-groep. Ze is eenvoudig te herkennen aan de verdikte bladrand en de hiermee samenvloeiende nerf die hooguit als korte stekelpunt uittreedt. Broedknollen zijn niet bekend.

## Ecologie
Dikrandknikmos groeit zowel terrestrisch als epilitisch op zwak zure tot zwak basische substraten.

## Verspreiding
Dikranknikmos is een Euraziatische soort. In Nederland komt het onbestendig voor. In 1971 is dikrandknikmos gevonden in een afgesnoerde strandvlakte op Ameland en in 1993 op een bakstenen muurtje in de Hortus botanicus in Leiden. Opwarming als gevolg van klimaatverandering geeft deze soort zeker meer kansen in Nederland en nieuwe vondsten zijn vooral in het urbane gebied te verwachten.

title: Dikrandknikmos

wikitext:
{{Taxobox
| type = plant
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| rijk = [[Planten|Plantae]] (planten)
| stam = [[Bryophyta]] (mossen)
| klasse = [[Bryidae]]
| orde = [[Bryales]]
| familie = ''[[Bryaceae]]'' (knikmosfamilie)
| geslacht = ''[[Bryum]]'' (knikmos)
| w-naam = ''Bryum donianum''
| auteur = [[Kaye Greville|Grev.]]
| datum = 1827
}}

'''Dikrandknikmos''' (''Bryum donianum'') is een [[soort]] uit het geslacht [[knikmos]] (''Bryum'').

== Determinatie ==
Dikrandknikmos behoort tot de ''B. capillare''-groep. Ze is eenvoudig te herkennen aan de verdikte bladrand en de hiermee samenvloeiende [[Bladnerf|nerf]] die hooguit als korte stekelpunt uittreedt. [[Broedknol]]len zijn niet bekend.

== Ecologie ==
Dikrandknikmos groeit zowel [[Terrestrische plant|terrestrisch]] als epilitisch op zwak zure tot zwak basische substraten.

== Verspreiding ==
Dikranknikmos is een Euraziatische soort. In Nederland komt het onbestendig voor. In 1971 is dikrandknikmos gevonden in een afgesnoerde strandvlakte op [[Ameland]] en in 1993 op een [[Baksteen|bakstenen]] muurtje in de [[Hortus botanicus Leiden|Hortus botanicus]] in Leiden. Opwarming als gevolg van klimaatverandering geeft deze soort zeker meer kansen in Nederland en nieuwe vondsten zijn vooral in het urbane gebied te verwachten.

{{Appendix|2=
* [https://www.verspreidingsatlas.nl/3215# BLWG Verspreidingsatlas Mossen]
}}

[[Categorie:Bryaceae]]
[[Categorie:Mossoort]]

title: Dikrandknikmos

Rijk: Plantae (planten)

Stam: Bryophyta (mossen)

Klasse: Bryidae

Orde: Bryales

Familie: Bryaceae (knikmosfamilie)

Geslacht: Bryum (knikmos)

title: Soort


text:
# Lijst van burgemeesters van Made en Drimmelen
Dit is een lijst van burgemeesters van de voormalige Nederlandse gemeente Made en Drimmelen tot die gemeente op 1 januari 1997 opging in de gemeente Made (later hernoemd tot de 'gemeente Drimmelen').
| Ambtsperiode | Naam burgemeester                                                    | Partij of stroming | Bijzonderheden                                                           |
| ------------ | -------------------------------------------------------------------- | ------------------ | ------------------------------------------------------------------------ |
| 1811 - 1822  | Jacobus Wijnen                                                       |                    | maire/schout                                                             |
| 1822 - 1841  | Henricus (H.A.J.) Dubois                                             |                    |                                                                          |
| 1841 - 1880  | Johannes C. van Campenhout                                           |                    |                                                                          |
| 1880 - 1885  | A.J. Rees                                                            |                    |                                                                          |
| 1885 - 1918  | jhr. Aimery Raymond Philippe Victor de Girard de Mielet van Coehoorn |                    |                                                                          |
| 1919 - 1943  | A.J.A. van Gils                                                      |                    | Vader van Embère, André en Joop van Gils die ook burgemeester werden.    |
| 1943 - 1944  | L. Wilmot                                                            | NSB                |                                                                          |
| 1945 - 1946  | Christ (C.G.J.) Hermus                                               |                    | waarnemend burgemeester                                                  |
| 1946 - 1965  | drs. Adrie (A.J.Th.W.F.M.) Crul                                      |                    |                                                                          |
| 1965 - 1975  | Cees (C.W.) Smits                                                    | KVP                |                                                                          |
| 1976 - 1982  | Harry (H.W.G.) Opheij                                                | KVP / CDA          |                                                                          |
| 1983 - 1989  | Jaap (J.L.D.) van der Linde                                          | PvdA               | was burgemeester van Kortgene, werd burgemeester van Hoogezand-Sappemeer |
| 1990 - 1997  | Jan Elzinga                                                          | PvdA               |                                                                          |

wikitext:
Dit is een '''lijst van [[burgemeester]]s van de voormalige Nederlandse gemeente [[Made en Drimmelen]]''' tot die gemeente op 1 januari 1997 opging in de gemeente Made (later hernoemd tot de 'gemeente Drimmelen').

{| class="wikitable vatop"
!Ambtsperiode!!Naam burgemeester!!Partij of stroming!!Bijzonderheden
|-
| [[1811]] - [[1822]] || Jacobus Wijnen || || maire/schout
|-
| [[1822]] - [[1841]] || Henricus (H.A.J.) Dubois || ||
|-
| [[1841]] - [[1880]] || Johannes C. van Campenhout || ||
|-
| [[1880]] - [[1885]] || A.J. Rees || ||
|-
| [[1885]] - [[1918]] || jhr. Aimery Raymond Philippe Victor de Girard de Mielet van Coehoorn || ||
|-
| [[1919]] - [[1943]] || A.J.A. van Gils || || Vader van [[Embère van Gils|Embère]], [[André van Gils|André]] en [[Joop van Gils|Joop]] van Gils die ook burgemeester werden.
|-
| [[1943]] - [[1944]] || L. Wilmot || [[Nationaal-Socialistische Beweging|NSB]] ||
|-
| [[1945]] - [[1946]] || Christ (C.G.J.) Hermus || || waarnemend burgemeester
|-
| [[1946]] - [[1965]] || drs. [[Adrie Crul|Adrie (A.J.Th.W.F.M.) Crul]] || ||
|-
| [[1965]] - [[1975]] || [[Cees Smits|Cees (C.W.) Smits]] || [[Katholieke Volkspartij (Nederland)|KVP]] ||
|-
| [[1976]] - [[1982]] || [[Harry Opheij|Harry (H.W.G.) Opheij]] || KVP / [[Christen-Democratisch Appèl|CDA]] ||
|-
| [[1983]] - [[1989]] || [[Jaap van der Linde|Jaap (J.L.D.) van der Linde]] || [[Partij van de Arbeid (Nederland)|PvdA]] || was burgemeester van [[Lijst van burgemeesters van Kortgene|Kortgene]], werd burgemeester van [[Lijst van burgemeesters van Hoogezand-Sappemeer|Hoogezand-Sappemeer]]
|-
| [[1990]] - [[1997]] || [[Jan Elzinga]] || PvdA ||
|}

== Zie ook ==
* [[Lijst van burgemeesters van Drimmelen]]

[[Categorie:Lijsten van burgemeesters van een voormalige Nederlandse gemeente|Made en Drimmelen]]
[[Categorie:Burgemeester van Made en Drimmelen| ]]


text:
# Patufet
Patufet is de hoofdpersoon uit een Catalaans sprookje.

## Uiterlijk en verhaal
Hij wordt meestal weergegeven als een heel klein kind, zo groot als een duim, met een grote rode barretina, zodat zijn ouders hem gemakkelijk kunnen terugvinden. Volgens het sprookje is Patufet eigenaardig en gemeen, totdat hij op een dag besluit om aan de wereld te laten zien dat hij ook nuttig kan zijn en dat men vertrouwen in hem kan hebben (in sommige versies is Patufet vanaf het begin van het verhaal aardig en moedig).
Het eerste wat hij gaat doen is naar de winkel om saffraan te kopen. Om niet te worden vertrapt door de mensen (hij is zo klein dat ze hem niet zien) zingt Patufet:
Patim patam patum,
Homes i dones del cap dret,
Patim patam patum,
No trepitgeu en Patufet
(Patim patam patum, / Mannen en vrouwen die richting mij komen, / Patim patam patum, / Stap niet op Patufet)
De mensen zien alleen een geldmuntje dat loopt en zingt, maar desondanks slaagt hij in zijn missie. Vervolgens besluit hij om naar een boerderij te gaan en zijn maaltijd aan zijn vader te geven. Helaas heeft Patufet geen geluk en wordt hij opgegeten door een os.
Na een poosje gaan zijn ouders hem zoeken en roepen "Patufet, on ets?" (Patufet, waar ben je?). Patufet antwoordt vanuit de os:
Sóc a la panxa del bou,
que no hi neva ni plou.
Quan el bou farà un pet,
Sortirà en Patufet!
(Ik ben in de buik van de os, / waar het niet sneeuwt noch regent. / Wanneer de os een wind laat, / zal Patufet tevoorschijn komen!)
Na een poosje horen ze Patufets zachte stem en zijn moeder geeft de os gras, zodat hij een wind laat.
Dit verhaal kan worden beschouwd als symbool voor het ouder worden en de stap naar volwassenheid.
Tegenwoordig wordt het woord patufet vaak in het Catalaans gebruikt voor een heel klein kind. Overigens is het Spaanse woord voor Smurfen, Pitufos, afgeleid van Patufet.

## Tijdschrift
En Patufet was een Catalaans tijdschrift voor kinderen, dat werd gepubliceerd van 1904 tot 1938 en van 1968 tot 1973.

title: Patufet

wikitext:
[[Bestand:En Patufet Granollers.JPG|thumb|Beeld van Patufets op het [[Josep Maria Folch i Torres|Folch i Torres]]plein in [[Granollers]], [[Catalonië]]. Gemaakt door [[Efraïm Rodríguez]].]]
[[Bestand:En Patufet.jpg|thumb|Omslag van het eerste nummer van ''En Patufet'' (1904)]]
'''Patufet''' is de hoofdpersoon uit een [[Catalonië|Catalaans]] sprookje.

== Uiterlijk en verhaal ==
Hij wordt meestal weergegeven als een heel klein kind, zo groot als een duim, met een grote rode [[barretina]], zodat zijn ouders hem gemakkelijk kunnen terugvinden. Volgens het sprookje is Patufet eigenaardig en gemeen, totdat hij op een dag besluit om aan de wereld te laten zien dat hij ook nuttig kan zijn en dat men vertrouwen in hem kan hebben (in sommige versies is Patufet vanaf het begin van het verhaal aardig en moedig).

Het eerste wat hij gaat doen is naar de winkel om [[saffraan]] te kopen. Om niet te worden vertrapt door de mensen (hij is zo klein dat ze hem niet zien) zingt Patufet:

:''Patim patam patum,''
:''Homes i dones del cap dret,''
:''Patim patam patum,''
:''No trepitgeu en Patufet''

(Patim patam patum, / Mannen en vrouwen die richting mij komen, / Patim patam patum, / Stap niet op Patufet)

De mensen zien alleen een geldmuntje dat loopt en zingt, maar desondanks slaagt hij in zijn missie. Vervolgens besluit hij om naar een boerderij te gaan en zijn maaltijd aan zijn vader te geven. Helaas heeft Patufet geen geluk en wordt hij opgegeten door een os.

Na een poosje gaan zijn ouders hem zoeken en roepen ''"Patufet, on ets?"'' (Patufet, waar ben je?). Patufet antwoordt vanuit de os:

:''Sóc a la panxa del bou,''
:''que no hi neva ni plou.''
:''Quan el bou farà un pet,''
:''Sortirà en Patufet!''

(Ik ben in de buik van de os, / waar het niet sneeuwt noch regent. / Wanneer de os een wind laat, / zal Patufet tevoorschijn komen!)

Na een poosje horen ze Patufets zachte stem en zijn moeder geeft de os gras, zodat hij een wind laat.

Dit verhaal kan worden beschouwd als symbool voor het ouder worden en de stap naar volwassenheid.

Tegenwoordig wordt het woord ''patufet'' vaak in het Catalaans gebruikt voor een heel klein kind. Overigens is het [[Spanje|Spaanse]] woord voor [[De Smurfen|Smurfen]], ''Pitufos'', afgeleid van ''Patufet''.

== Tijdschrift ==
''En Patufet'' was een Catalaans tijdschrift voor kinderen, dat werd gepubliceerd van 1904 tot 1938 en van 1968 tot 1973.

{{Appendix|1=Bron|2=
{{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Patufet}}
}}

[[Categorie:Catalaanse cultuur]]


text:
# Fons Van Dyck
Fons Van Dyck (Mechelen, 1959) is een Belgisch marketing- en communicatiespecialist.

## Levensloop
Fons Van Dyck studeerde politieke en sociale wetenschappen aan de Katholieke Universiteit Leuven. Na zijn studies was hij programmamaker bij Roodvonk tussen 1982 en 1986. Vervolgens werkte hij bij Industrial Marketing Systems tot 1991 om daarna woordvoerder en communicatiedirecteur van de SP te zijn tot 1995. Vanaf 1996 was hij directeur communicatie bij Telenet om in 2001 over te stappen naar Think-BBDO.
Daarnaast is hij sinds 2007 gastprofessor marketing & communicatie aan de VUB en sinds 2016 doctor in de media- en communicatiestudies (VUB).

## Publicaties
- Het merk mens (2008)
- De Kracht van wit (2009)
- Reclame: dood of levend (2013)
- De onsterfelijke onderneming (2018)
- De toekomst is terug (2023)

## Erkentelijkheden
- 1995 - Effie-award met de campagne van Louis Tobback
- 2008 - Bekroning meest vernieuwende marketingboek voor Het merk mens
- 2009 - Master Marketeer

- Bibsys: 14041512
- Gemeinsame Normdatei: 1071919318
- International Standard Name Identifier: 0000 0003 9069 7085
- Library of Congress Control Number: n2013067897
- Nationale Bibliotheek van Tsjechië: utb2015890787
- Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 142809470
- Système universitaire de documentation: 170724239
- Virtual International Authority File: 305111920

title: Fons Van Dyck

wikitext:
'''Fons Van Dyck''' ([[Mechelen (stad)|Mechelen]], [[1959]]) is een [[België (hoofdbetekenis)|Belgisch]] [[marketing]]- en [[communicatiewetenschap|communicatiespecialist]].

== Levensloop ==
Fons Van Dyck studeerde politieke en sociale wetenschappen aan de [[Katholieke Universiteit Leuven]]. Na zijn studies was hij programmamaker bij ''[[Roodvonk (televisieprogramma)|Roodvonk]]'' tussen 1982 en 1986. Vervolgens werkte hij bij Industrial Marketing Systems tot 1991 om daarna woordvoerder en communicatiedirecteur van de [[Socialistische Partij (België)|SP]] te zijn tot 1995. Vanaf 1996 was hij directeur communicatie bij [[Telenet]] om in 2001 over te stappen naar [[BBDO|Think-BBDO]].<ref>Knack - 24 januari 2018, pagina 13</ref><ref>Think.bbdo.be - [https://web.archive.org/web/20180902012138/http://think.bbdo.be/fons-van-dyck-managing-director/ Fons Van Dyck]</ref>

Daarnaast is hij sinds 2007 gastprofessor marketing & communicatie aan de [[Vrije Universiteit Brussel|VUB]] en sinds 2016 doctor in de media- en communicatiestudies (VUB).<ref>{{Citeer web |url=http://www.vub.ac.be/vub-prof/profiel/fons-van-dyck |titel=Van Dyck op de website van de VUB |bezochtdatum=2 september 2018 |archiefdatum=2 september 2018 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20180902153515/http://www.vub.ac.be/vub-prof/profiel/fons-van-dyck |dodeurl=ja }}</ref>

== Publicaties ==
* ''Het merk mens'' (2008)
* ''De Kracht van wit'' (2009)
* ''Reclame: dood of levend'' (2013)
* ''De onsterfelijke onderneming'' (2018)
* ''De toekomst is terug'' (2023)

== Erkentelijkheden ==
* 1995 - [[Effie (vakprijs)|Effie]]-award met de campagne van [[Louis Tobback]]
* 2008 - Bekroning meest vernieuwende marketingboek voor ''Het merk mens''
* 2009 - Master Marketeer

{{appendix}}
{{Authority control}}
{{DEFAULTSORT:VanDyck, Fons}}
[[Categorie:Belgisch politicoloog]]
[[Categorie:Marketingwetenschapper]]
[[Categorie:Nederlands programmamaker]]


text:
# Argyrolopha trisignata
Argyrolopha trisignata is een vlinder uit de familie spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1900 door Mabille.
De soort komt voor in tropisch Afrika.

title: Argyrolopha trisignata

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Argyrolopha trisignata''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Spinneruilen|Erebidae]] (Spinneruilen)
| geslacht = ''[[Argyrolopha]]''
| w-naam = ''Argyrolopha trisignata''
| auteur = Mabille
| datum = 1900
| haakjes = ja
| species =
| commons =
}}
'''''Argyrolopha trisignata''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[spinneruilen]] (Erebidae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1900 door Mabille.

De soort komt voor in [[Afrotropisch gebied|tropisch Afrika]].

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|2012-DePrins-DePrins}} [bezocht 18-3-2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|03|18}}

[[Categorie:Spinneruilen]]
[[Categorie:Dier uit het Afrotropisch gebied]]

title: Argyrolopha trisignata

Familie: Erebidae (Spinneruilen)

Geslacht: Argyrolopha

title: Soort


text:
# Opostega serpentina
Opostega serpentina is een vlinder uit de familie van de oogklepmotten (Opostegidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1921 door Swezey.

title: Opostega serpentina

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Opostega serpentina''
| afbeelding =
| familie = [[Oogklepmotten|Opostegidae]] (Oogklepmotten)
| onderfamilie = [[Oposteginae]]
| geslacht = ''[[Opostega]]''
| w-naam = ''Opostega serpentina''
| auteur = Swezey
| datum = 1921
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Opostega serpentina''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Oogklepmotten|oogklepmotten (Opostegidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1921 door Swezey.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|08}}

[[Categorie:Oogklepmotten]]

title: Opostega serpentina

Familie: Opostegidae (Oogklepmotten)

Onderfamilie: Oposteginae

Geslacht: Opostega

title: Soort


text:
# Dirk Meerkerk
Dirk Meerkerk (Gouda, ca. 1620 – aldaar, in of na 1660) was een Nederlandse schilder uit de 17e eeuw.
Hij werd geboren in Gouda, vermoedelijk in de voormalige Brouwerij van den Passer aan de Keizerstraat. Meerkerk heeft zijn vroege loopbaan in Gouda doorgebracht. Naast Gouda heeft hij ook tijd doorgebracht in Rome. Vervolgens verbleef hij geruime tijd in Nantes, waar hij werkte voor de bisschop van Nantes. Na zijn verblijf in Nantes keerde hij terug naar Gouda. Volgens Houbraken viel hij kort daarna, terugkomend van een begrafenis, in het water en verdronk. Zijn werkzame periode liep van 1640 tot 1660.
Er zijn geen werken van hem bekend.
- Biografisch Portaal: 75589132
- Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: meer159

title: Dirk Meerkerk

wikitext:
'''Dirk Meerkerk''' ([[Gouda]], ca. 1620 – aldaar, in of na 1660) was een Nederlandse schilder uit de 17e eeuw.

Hij werd geboren in Gouda, vermoedelijk in de voormalige ''Brouwerij van den Passer'' aan de [[Keizerstraat (Gouda)|Keizerstraat]]. Meerkerk heeft zijn vroege loopbaan in Gouda doorgebracht. Naast Gouda heeft hij ook tijd doorgebracht in [[Rome (stad)|Rome]]. Vervolgens verbleef hij geruime tijd in [[Nantes]], waar hij werkte voor de bisschop van Nantes. Na zijn verblijf in Nantes keerde hij terug naar Gouda. Volgens Houbraken viel hij kort daarna, terugkomend van een begrafenis, in het water en verdronk. Zijn werkzame periode liep van 1640 tot 1660.

Er zijn geen werken van hem bekend.

{{Appendix|2=
* {{Link RKD|id=490372}}. Geraadpleegd op 2 september 2024
*[https://www.dbnl.org/tekst/houb005groo01_01/houb005groo01_01_0223.php Dirk Meerkerk]. De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen – Arnold Houbraken. Geraadpleegd op 2 september 2024
----
{{References}}}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Meerkerk, Dirk}}
[[Categorie:Nederlands kunstschilder]]
[[Categorie:17e-eeuws schilder]]


text:
# Fredius convexa
Fredius convexa is een krabbensoort uit de familie van de Pseudothelphusidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1898 door Rathbun.

title: Fredius convexa

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Fredius convexa''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] ([[Geleedpotigen]])
| klasse = [[Malacostraca]]
| orde = [[Decapoda]]
| familie = [[Pseudothelphusidae]]
| geslacht = ''[[Fredius]]''
| w-naam = ''Fredius convexa''
| auteur = Rathbun
| datum = 1898
| haakjes = ja
| commons =
| species =
| worms = 443606
}}
'''''Fredius convexa''''' is een [[krabben]]soort uit de familie van de [[Pseudothelphusidae]].<ref>Davie, P. (2012). <i>Fredius convexa</i> (Rathbun, 1898). Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=443606</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1898 door Rathbun.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|21}}

[[Categorie:Pseudothelphusidae]]

title: Fredius convexa

Klasse: Malacostraca

Orde: Decapoda

Familie: Pseudothelphusidae

Geslacht: Fredius

title: Soort


text:
# Etienne De Ré
Etienne Eugène Jean De Ré (Sint-Joost-ten-Node, 20 september 1870 - 1942) was een Belgische atleet, die gespecialiseerd was in de sprint en het hordelopen. Hij behaalde op drie verschillende nummers in totaal tien Belgische titels.

## Biografie
De Ré nam in 1887 in Gent deel aan een internationaal kampioenschap georganiseerd door de Féderation belge des Sociétés des courses pédestres over 350 m. Door de afwezigheid van de buitenlanders werd dit gereduceerd tot een nationaal kampioenschap. Hij won als 17-jarige met tien lengtes voorsprong.
Tussen 1890 en 1894 won De Ré vier Belgische titels op de 100 m. Hij won de eerste vier kampioenschappen op de 400 m. In 1893 en 1894 werd hij ook Belgisch kampioen op de 110 m horden.
In 1893 liep De Ré een 100 m in 10,8 s, wat een evenaring van het wereldrecord betekende. Alleen werd die tijd nooit gehomologeerd.
De Ré was aangesloten bij Athletic and Running Club Brussel.

## Belgische kampioenschappen
| Onderdeel    | Jaar                   |
| ------------ | ---------------------- |
| 100 m        | 1890, 1891, 1893, 1894 |
| 400 m        | 1891, 1892, 1893, 1894 |
| 110 m horden | 1893, 1894             |

## Persoonlijk record
| Onderdeel    | Prestatie | Datum           | Plaats  |
| ------------ | --------- | --------------- | ------- |
| 100 m        | 11,0 s    | 6 augustus 1893 | Brussel |
| 110 m horden | 17,2 s    | 10 juli 1894    | Gent    |

## Palmares

### 100 m
- 1890:  BK AC - 11,0 s
- 1891:  BK AC - 11,0 s
- 1892:   BK AC
- 1893:  BK AC - 11,4 s
- 1894:  BK AC - 12,0 s

### 400 m
- 1891:   BK AC - 55,4 s
- 1892:  BK AC - 54,6 s
- 1893:   BK AC - 56,6 s
- 1894:   BK AC - 56,6 s

### 110 m horden
- 1893:   BK AC - 18,6 s
- 1894:   BK AC - 18,8 s

title: Etienne De Ré

wikitext:
{{Infobox atletiek
| afbeelding =
| onderschrift =
| naam = Etienne Eugène Jean De Ré
| bijnaam =
| geboortedatum = 20 september 1870
| geboorteplaats = Sint-Joost-ten-Node
| overlijdensdatum = 1942
| overlijdensplaats =
| nationaliteit = {{BE}}
| lengte =
| gewicht =
| discipline = sprint, hordelopen
| trainer =
| 1etitel = Belgisch kampioen {{nowrap|100 m}} 1890
| OS =
| extra = Belgisch recordhouder {{nowrap|100 m}} 1893-1919 , {{nowrap|110 m horden}} 1894-1904
}}
'''Etienne Eugène Jean De Ré''' ([[Sint-Joost-ten-Node]], [[20 september]] [[1870]]<ref>Register van de burgerlijke stand van Sint-Joost-ten-Node, geboorteakte 532, 23 september 1870</ref> - 1942) was een [[België|Belgische]] [[atleet]], die gespecialiseerd was in de [[Sprint (atletiek)|sprint]] en het [[hordelopen]]. Hij behaalde op drie verschillende nummers in totaal tien Belgische titels.

== Biografie ==
De Ré nam in 1887 in [[Gent]] deel aan een internationaal kampioenschap georganiseerd door de ''Féderation belge des Sociétés des courses pédestres'' over 350 m. Door de afwezigheid van de buitenlanders werd dit gereduceerd tot een nationaal kampioenschap. Hij won als 17-jarige met tien lengtes voorsprong.<ref>Courses pédestres, ''La Meuse'', 28 september 1887</ref><ref>Belgique, ''La revue des sports'', 8 oktober 1887</ref>

Tussen 1890 en 1894 won De Ré vier Belgische titels op de [[100 meter (atletiek)|100 m]]. Hij won de eerste vier kampioenschappen op de [[400 meter (atletiek)|400 m]]. In 1893 en 1894 werd hij ook Belgisch kampioen op de [[110 meter horden|110 m horden]].

In 1893 liep De Ré een 100 m in 10,8 s, wat een evenaring van het wereldrecord betekende. Alleen werd die tijd nooit gehomologeerd.<ref>Maarten VANGRAMBEREN & Wim DEGRAVE, [https://www.lannoo.be/sites/default/files/books/issuu/9789401463201.pdf Wereldrecord, 14 iconische sportprestaties scherpgesteld], Lannoo. [https://web.archive.org/web/20220813183911/https://www.lannoo.be/sites/default/files/books/issuu/9789401463201.pdf Gearchiveerd] op 13 augustus 2022.</ref>

De Ré was aangesloten bij [[Athletic and Running Club de Bruxelles|Athletic and Running Club Brussel]].

== Belgische kampioenschappen ==
{| class="wikitable"
!Onderdeel
!Jaar
|-
|100 m
|1890, 1891, 1893, 1894
|-
|400 m
|1891, 1892, 1893, 1894
|-
|110 m horden
|1893, 1894
|}

== Persoonlijk record ==
{| class="wikitable"
!Onderdeel
!Prestatie
!Datum
!Plaats
|-
|100 m
|11,0 s
|6 augustus 1893
|Brussel
|-
|110 m horden
|17,2 s
|10 juli 1894
|Gent
|}

== Palmares ==
=== 100 m ===
*1890: {{goud}} [[Belgische kampioenschappen atletiek 1890|BK AC]] - 11,0 s
*1891: {{goud}} [[Belgische kampioenschappen atletiek 1891|BK AC]] - 11,0 s
*1892: {{zilver}}  BK AC
*1893: {{goud}} [[Belgische kampioenschappen atletiek 1893|BK AC]] - 11,4 s
*1894: {{goud}} [[Belgische kampioenschappen atletiek 1894|BK AC]] - 12,0 s

=== 400 m ===
*1891: {{goud}}  BK AC - 55,4 s
*1892: {{goud}} [[Belgische kampioenschappen atletiek 1892|BK AC]] - 54,6 s
*1893: {{goud}}  BK AC - 56,6 s
*1894: {{goud}}  BK AC - 56,6 s

=== 110 m horden ===
*1893: {{goud}}  BK AC - 18,6 s
*1894: {{goud}}  BK AC - 18,8 s

{{Appendix|2=
* 100 jaar Belgische atletiek, uitgave KBAB, 1989
*Willy SCHOEVAERTS, [http://isoh.org/wp-content/uploads/2015/03/265.pdf Belgium and the Olympic Games in Athens 1896]
{{References}}
}}

{{DEFAULTSORT:DeRé, Etienne}}
[[Categorie:Belgisch atleet]]
[[Categorie:Belgisch hordeloper]]
[[Categorie:Belgisch sprinter (atletiek)]]

title: Etienne De Ré

Volledige naam: Etienne Eugène Jean De Ré

Geboortedatum: 20 september 1870

Geboorteplaats: Sint-Joost-ten-Node

Nationaliteit: België

title: Sportieve informatie

Discipline: sprint, hordelopen

Eerste titel: Belgisch kampioen 100 m 1890

Extra: Belgisch recordhouder 100 m 1893-1919 , 110 m horden 1894-1904

Portaal: Atletiek


text:
# Neon kovblyuki
Neon kovblyuki is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Neon. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2004 door Dmitri Viktorovich Logunov.

title: Neon kovblyuki

wikitext:
{{Taxobox spin
| naam              = ''Neon kovblyuki''
| titelweergave     = cursief
| afbeelding        =
| afbeeldingtekst   =
| familie           = [[Springspinnen|Salticidae]] (Springspinnen)
| geslacht          = ''[[Neon (geslacht)|Neon]]''
| auteur            = [[Dmitri Viktorovich Logunov]]
| datum             = 2004
| haakjes           =
}}
'''''Neon kovblyuki''''' is een [[spinnen (dieren)|spinnen]][[soort]] in de taxonomische indeling van de [[Springspinnen|springspinnen (Salticidae)]].<ref>{{Brontabel|2012-Platnick}}</ref>

Het dier behoort tot het geslacht ''[[Neon (geslacht)|Neon]]''. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2004 door [[Dmitri Viktorovich Logunov]].

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2011|10|21}}

{{DEFAULTSORT:Neon kovblyuki}}
[[Categorie:Neon (geslacht)|kovblyuki]]

title: Neon kovblyuki

Klasse: Arachnida (Spinachtigen)

Orde: Araneae (Spinnen)

Familie: Salticidae (Springspinnen)

Geslacht: Neon

title: Soort


text:
# Porricondyla quadridens
Porricondyla quadridens is een muggensoort uit de familie van de galmuggen (Cecidomyiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1981 door Spungis.

title: Porricondyla quadridens

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Porricondyla quadridens''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Nematocera]] (Muggen)
| familie = [[Galmuggen|Cecidomyiidae]] (Galmuggen)
| geslacht = ''[[Porricondyla]]''
| w-naam = ''Porricondyla quadridens''
| auteur = Spungis
| datum = 1981
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Porricondyla quadridens''''' is een [[muggen]]soort uit de familie van de [[Galmuggen|galmuggen (Cecidomyiidae)]].<ref>{{Link Fauna Europaea|id=304041|naam=''Porricondyla quadridens''}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1981 door Spungis.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|06|23}}

[[Categorie:Porricondyla|quadridens]]

title: Porricondyla quadridens

Onderorde: Nematocera (Muggen)

Familie: Cecidomyiidae (Galmuggen)

Geslacht: Porricondyla

title: Soort