text:
# Cheney (Washington)
Cheney is een plaats (city) in de Amerikaanse staat Washington, en valt bestuurlijk gezien onder Spokane County.

## Demografie
Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 8832.
In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 10.360, een stijging van 1528 (17,3%).

## Geografie
Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van
10,7 km², waarvan 10,6 km² land en 0,1 km² water. Cheney ligt op ongeveer 704 m boven zeeniveau.

## Plaatsen in de nabije omgeving
De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 24 km rond Cheney.

title: Cheney (Washington)

wikitext:
{{Infobox plaats Verenigde Staten
| naam=Cheney
| staat=Washington
| county=[[Spokane County (Washington)|Spokane County]]
| bevolking=10360
| datum=2006
| oppervlak=10.6
| water=0.1
| lat_deg = 47
| lat_min = 29
| lat_sec = 19
| lon_deg = 117
| lon_min = 34
| lon_sec = 42
| hoogte=704
| code=11825
| type=city
| detailkaart=
}}
'''Cheney''' is een plaats ([[city (stad)|city]]) in de [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] staat [[Washington (staat)|Washington]], en valt bestuurlijk gezien onder [[Spokane County (Washington)|Spokane County]].

==Demografie==
Bij de [[volkstelling]] in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 8832.<ref>{{Bronvermelding inwonertal plaats Verenigde Staten/2000}}</ref>
In 2006 is het aantal inwoners door het [[United States Census Bureau]] geschat op 10.360,<ref>{{Bronvermelding inwonertal plaats Verenigde Staten/2006}}</ref> een stijging van 1528 (17,3%).

==Geografie==
Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een [[oppervlakte]] van
10,7 km², waarvan 10,6 km² land en 0,1 km² [[oppervlaktewater|water]]. Cheney ligt op ongeveer 704 m boven [[zeeniveau]].<ref>{{Bronvermelding hoogte plaats Verenigde Staten}}</ref>

==Plaatsen in de nabije omgeving==
De onderstaande figuur toont nabijgelegen [[woonplaats|plaatsen]] in een [[Straal (wiskunde)|straal]] van 24 km rond Cheney.
{{Afbeelding label begin|image=Blank map.svg|position= relative| float=left|width=400|caption=Plaatsen in de omgeving}}
{{Afbeelding label|x=0.5|y=0.5|scale=400|text=[[Bestand:Map pointer black.svg|20px|Cheney]]'''Cheney'''}}
{{Afbeelding label|x=0.489|y=0.177|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|14px|Plaats met 4500 inwoners (2000)]][[Airway Heights (Washington)|Airway Heights]] (17 km)}}
{{Afbeelding label|x=0.406|y=0.241|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|14px|Plaats met 4357 inwoners (2000)]][[Fairchild AFB (Washington)|Fairchild AFB]] (15 km)}}
{{Afbeelding label|x=0.352|y=0.328|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|14px|Plaats met 3758 inwoners (2000)]][[Medical Lake (Washington)|Medical Lake]] (12 km)}}
{{Afbeelding label|x=0.784|y=0.621|scale=400|text=[[Bestand:Small-city-symbol.svg|6px|Plaats met 240 inwoners (2000)]][[Spangle (Washington)|Spangle]] (16 km)}}
{{Afbeelding label|x=0.737|y=0.115|scale=400|text=[[Bestand:Dot-yellow.svg|20px|Plaats met 195629 inwoners (2000)]][[Spokane (Washington)|Spokane]] (24 km)}}
{{Afbeelding label eind}}{{Clearleft}}

== Externe link ==
* {{Link city-data.com|Cheney|Washington}}

{{Appendix}}
{{Coor title dms|47|29|19|N|117|34|42|W|region:US_type:city(8832)_scale:50000}}

[[Categorie:Plaats in Washington (staat)]]

title: Situering

County: Spokane County

Type plaats: City

Staat: Washington

title: Algemeen

title: Overig


text:
# Parellisina tenuissima
Parellisina tenuissima is een mosdiertjessoort uit de familie van de Calloporidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1928 door Canu & Bassler.

wikiname: nlwiki

title: Parellisina tenuissima

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Parellisina tenuissima''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Mosdiertjes|Bryozoa]] ([[Mosdiertjes]])
| klasse = [[Gymnolaemata]]
| orde = [[Cheilostomatida]]
| familie = [[Calloporidae]]
| geslacht = ''[[Parellisina]]''
| w-naam = ''Parellisina tenuissima''
| auteur = Canu & Bassler
| datum = 1928
| haakjes = ja
| commons =
| species =
| worms = 422261
}}
'''''Parellisina tenuissima''''' is een [[mosdiertjes]][[soort]] uit de familie van de [[Calloporidae]].<ref>Bock, P. (2012). <i>Parellisina tenuissima</i> (Canu & Bassler, 1928). In: Bock, Phil; Gordon, D. (2012) World list of Bryozoa. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=422261</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1928 door Canu & Bassler.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|03}}

[[Categorie:Calloporidae]]

title: Parellisina tenuissima

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Bryozoa (Mosdiertjes)

Klasse: Gymnolaemata

Orde: Cheilostomatida

Familie: Calloporidae

Geslacht: Parellisina

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Hypsoides perroti
Hypsoides perroti is een processievlinder uit de familie van de tandvlinders (Notodontidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd door Oberthür.

title: Hypsoides perroti

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Hypsoides perroti''
| afbeelding =
| familie = [[Tandvlinders|Notodontidae]] (Tandvlinders)
| onderfamilie = [[Thaumetopoeinae]] (Processievlinders)
| tribus =
| geslacht = ''[[Hypsoides]]''
| w-naam = ''Hypsoides perroti''
| auteur = Oberthür
| datum =
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Hypsoides perroti''''' is een [[Processievlinders|processievlinder]] uit de familie van de [[Tandvlinders|tandvlinders (Notodontidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd door Oberthür.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|10}}

[[Categorie:Processievlinders]]

title: Hypsoides perroti

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Notodontidae (Tandvlinders)

Onderfamilie: Thaumetopoeinae (Processievlinders)

Geslacht: Hypsoides

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Nemapogon oregonella
Nemapogon oregonella is een vlinder uit de familie van de echte motten (Tineidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1901 door Busck.

title: Nemapogon oregonella

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Nemapogon oregonella''
| afbeelding =
| familie = [[Echte motten|Tineidae]] (Echte motten)
| onderfamilie = [[Nemapogoninae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Nemapogon]]''
| w-naam = ''Nemapogon oregonella''
| auteur = Busck
| datum = 1901
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Nemapogon oregonella''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Echte motten|echte motten (Tineidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1901 door Busck.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|10}}

[[Categorie:Nemapogon|oregonella]]

title: Nemapogon oregonella

Familie: Tineidae (Echte motten)

Onderfamilie: Nemapogoninae

Geslacht: Nemapogon

title: Soort


text:
# Parahyliota indicus
Parahyliota indicus is een keversoort uit de familie spitshalskevers (Silvanidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1901 gepubliceerd door Gilbert John Arrow.

title: Parahyliota indicus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Parahyliota indicus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Spitshalskevers|Silvanidae]] (Spitshalskevers)
| geslacht = ''[[Parahyliota]]''
| w-naam = ''Parahyliota indicus''
| auteur = [[Gilbert John Arrow|Arrow]]
| datum = 1901
| haakjes =
| origineel =
}}

'''''Parahyliota indicus''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[spitshalskevers]] (Silvanidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1901 gepubliceerd door [[Gilbert John Arrow]].<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref>

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|10}}

[[Categorie:Spitshalskevers]]

title: Parahyliota indicus

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Silvanidae (Spitshalskevers)

Geslacht: Parahyliota

title: Soort


text:
# La Bastide-d'Engras
La Bastide-d'Engras is een gemeente in het Franse departement Gard (regio Occitanie) en telt 191 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Nîmes.

## Geografie
De oppervlakte van La Bastide-d'Engras bedraagt 9,8 km², de bevolkingsdichtheid is 19,5 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van La Bastide-d'Engras met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: La Bastide-d'Engras

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = La Bastide-d'Engras
| wapen = [[Bestand:Blason_de_la_ville_de_La_Bastide-d'Engras_(30).svg|85px|Wapen]]
| kaart =
| regio = [[Occitanie]]
| departement = [[Gard (departement)|Gard]] (30)
| depnr = 30
| arrondissement = [[Arrondissement Nîmes|Nîmes]]
| kanton = [[Kanton Uzès|Uzès]]
| jaar = 1999
| inwoners = 191
| dichtheid = 19,5
| oppervlakte = 9,8
| water =
| latitudeGraden = 44
| latitudeMinuten = 6
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 4
| longitudeMinuten = 29
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 30031
| postcode = 30330
| netnummer = 04 66 72
| hoogteligging = 154 - 260
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
| image =La Bastide d'Engras - tour de l'horloge.jpg
| caption = Tour de l'horloge (uurwerktoren)
}}
'''La Bastide-d'Engras''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Gard (departement)|Gard]] (regio [[Occitanie]]) en telt 191 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Nîmes|Nîmes]].

==Geografie==
De oppervlakte van La Bastide-d'Engras bedraagt 9,8 km², de bevolkingsdichtheid is 19,5 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=30031}}

==Demografie==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[INSEE-tellingen]]).
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=30031}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

==Externe links==
* {{Link INSEE|id=30031}}

{{Commonscat}}
{{Coor title dms|44|6|0|N|4|29|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}
{{DEFAULTSORT:Bastide-d'Engras, La}}
[[Categorie:Gemeente in Gard]]

title: Situering

Regio: Occitanie

Departement: Gard (30)

Arrondissement: Nîmes

Kanton: Uzès

Coördinaten: 44° 6′ NB, 4° 29′ OL

title: Algemeen

title: Overig

Website: Officiële website

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Gard

title: Foto's

Foto's: Tour de l'horloge (uurwerktoren)

Portaal: Frankrijk


text:
# Anna Stibbe
Anna Louise Stibbe (Semarang, 11 februari 1879 – Gland (Zwitserland), 21 juni 1956) was een Nederlands pianist en componist.

## Anna Stibbe
Ze was dochter van commissionair Frederik Wilhelm Stibbe en Louise Arnoldina van den Bergh. Vader overleed in 1890. Anna Stibbe overleed nabij Genève, alwaar ze ook begraven werd.
Na een periode in Frankfurt am Main kreeg ze haar opleiding van Willem Mengelberg in Amsterdam en Raoul Pugno en Isidore Philipp in Parijs. Er volgden nog aanvullende lessen in muziektheorie en compositieleer bij Bernard Zweers in Amsterdam. Ze trad op in Nederland, België, Duitsland, Frankrijk en Zwitserland. In december 1904 zat op het podium tijdens een abonnementsconcert in het Concertgebouw in Amsterdam ter begeleiding van de Zwitserse zangeres Louise Reny; een combinatieconcert van orkest- en kamermuziek.  Op 18 juni 1916 was ze daadwerkelijk solist bij het Concertgebouworkest onder leiding van Evert Cornelis. In een Beethovenprogramma tijdens een volksconcert soleerde zij in het Pianoconcert nr. 20 van Wolfgang Amadeus Mozart.
Ze schreef ook een aantal werken, meest liederen:
- Vier kleine Lieder (voor middenstemmen; uitgegeven door de Nieuwe Muziekhandel)
- Oud Liedeken (voor sopraan); uitgeverij A.A. Noske
- Deux chansons pour voix grave (1: Les séparés; 2: En avril sous les branches), opgedragen aan Dora de Louw uitgeverij; A.A. Noske
- Mijn hart is krank (lage zangstem)
- Twee vrouwenkoortjes (1:Ed blöht ein Blümlein rosenrot; 2: Le coeur qui s’enivre (vierstemmig)
- Ave Maria (voor mannenkoor)
- Twee kinderkoortjes (1: In de maan mei; 2: Sluimerliedje)
- Recht door zee (zangstem en piano)
- Stuurlui (zangstem en piano)
- Dom haasje (zangstem en piano)

Niet iedereen was even gecharmeerd van haar liedjes. Zo schreef Simon van Milligen in 1907 over Oud Liedeken en Deux chansons, dat de liedteksten een diepere uitvoering van de muziek verdienden: Desalniettemin waren werken van haar te beluisteren tijdens De vrouw 1813-1913. Andere liedjes waren in de jaren twintig en dertig op de radio te beluisteren (Margrietje, Wat het muschje zeggen wou, De droevige spreeuwtjes).

## Anna Stibbe Stichting
Al tijdens haar leven riep ze de Anna Stibbe Stichting in het leven. Na haar overlijden kon uit die stichting een bejaardenhuis gebouwd worden voor musici, die na het stokken van hun loopbanen in armoe dreigden te raken; later beperkte zich dat enigszins tot beroepsmusici, onverschillig van welk was, religie of bescherming. Het kwam niet van de grond. In 1967 droeg de stichting echter wel 450.000 gulden bij aan de bouw van het Rosa Spierhuis (Essenboom, Laren). De stichting stak daarna meer geld in dat tehuis voor kunstenaars, voor musici werden muziekstudio’s gefinancierd en betere isolatie. Ook bij nieuwbouw op het nieuwe adres Treublaan werd meegefinancierd, na oplevering werd de concert- en theaterzaal naar haar vernoemd (Anna Stibbezaal). De stichting bleef sponsor.

## Marie Johanna Stibbe
Zus Marie Johanna Stibbe (Semarang, 29 januari 1880) was eveneens pianiste, zij kreeg haar muziekopleiding deels van professor door Friedberg in Frankfurt (dr. Hoch-conservatorium). Ze trouwde met pianist Hans Hermanns en vormde met hem een pianoduo, maar scheidde. Ze hertrouwde met Richard Harzer, maar scheidde ook van hem. Ze vertrok naar de Verenigde Staten alwaar ze eind 1961 overleed.  Zij schreef een Wiegelied uitgegeven door G.H. van Eck.

title: Anna Stibbe

wikitext:
{{Infobox artiest klassieke muziek
| naam           = Anna Stibbe
| afbeelding     = AnnaStibbe-J-Merkelbach-010164018500.jpg
| onderschrift   = Anna Stibbe in 1916. Foto [[Jacob Merkelbach|Atelier Merkelbach]]
| volledige naam = Anna Louise Stibbe
| ook bekend als =
| geboren        = 11 februari [[1879]]
| overleden      = 21 juni [[1956]]
| land           =
| jaren-actief   =
| stijl          =
| zangstem       =
| beroep         = pianist, componist
| instrument     =
| invloed        =
| label          =
| ensemble       =
| handtekening   =
| website        =
| imdb           = <!-- liever niet hier invullen maar op Wikidata -->
| allmusic       =
| lastfm         =
}}
'''Anna Louise Stibbe''' (Semarang, 11 februari [[1879]] – [[Gland (Zwitserland)]], 21 juni [[1956]]) was een Nederlands [[pianist]] en [[componist]].<ref>{{Citeer web | auteur= Redactie | titel= Familieberichten, Geboorteadvertentie | werk= De Locomotief | datum= 1879-02-14| bezochtdatum = 2022-12-23| url= https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010289458:mpeg21:a0014| via= delpher.nl}}</ref>

== Anna Stibbe ==
Ze was dochter van commissionair Frederik Wilhelm Stibbe en Louise Arnoldina van den Bergh. Vader overleed in 1890. Anna Stibbe overleed nabij [[Genève (stad)|Genève]], alwaar ze ook begraven werd.<ref>{{Citeer web | auteur= Redactie | titel= Familieberichten, Overlijdensadvertentie | werk= Algemeen Handelsblad| datum= 1956-06-23| bezochtdatum = 2022-12-23| url= https://resolver.kb.nl/resolve?urn=KBNRC01:000042746:mpeg21:a0118| via= delpher.nl}}</ref>

Na een periode in [[Frankfurt am Main]] kreeg ze haar opleiding van [[Willem Mengelberg (dirigent)|Willem Mengelberg]] in [[Amsterdam]] en Raoul Pugno en Isidore Philipp in [[Parijs]]. Er volgden nog aanvullende lessen in [[muziektheorie]] en [[compositieleer]] bij [[Bernard Zweers]] in Amsterdam. Ze trad op in Nederland, België, Duitsland, Frankrijk en Zwitserland. In december 1904 zat op het podium tijdens een abonnementsconcert in het [[Koninklijk Concertgebouw|Concertgebouw]] in Amsterdam ter begeleiding van de Zwitserse zangeres [[Louise Reny]]; een combinatieconcert van orkest- en kamermuziek.<ref>{{Citeer web | auteur= Kunstredactie | titel= Kunst en letteren: Concertgebouw | werk= De Tijd| datum= 1904-12-27| bezochtdatum = 2022-12-23| url= https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010408326:mpeg21:a0021| via= delpher.nl}}</ref>  Op 18 juni 1916 was ze daadwerkelijk solist bij het [[Koninklijk Concertgebouworkest|Concertgebouworkest]] onder leiding van [[Evert Cornelis]]. In een [[Ludwig van Beethoven|Beethovenprogramma]] tijdens een volksconcert soleerde zij in het [[Pianoconcert nr. 20 (Mozart)|Pianoconcert nr. 20]] van [[Wolfgang Amadeus Mozart]].<ref>{{Citeer web | auteur= Aankondiging | titel= Concertgebouw | werk= Het nieuws van den dag| datum= 1916-06-17| bezochtdatum = 2022-12-23| url= https://resolver.kb.nl/resolve?urn=MMKB15:000624141:mpeg21:a00092| via= delpher.nl}}</ref>

Ze schreef ook een aantal werken, meest liederen:
*Vier kleine Lieder (voor middenstemmen; uitgegeven door de Nieuwe Muziekhandel)
*Oud Liedeken (voor sopraan); uitgeverij [[A.A. Noske]]
*Deux chansons pour voix grave (1: Les séparés; 2: En avril sous les branches), opgedragen aan [[Dora de Louw]] uitgeverij; [[A.A. Noske]]
*Mijn hart is krank (lage zangstem)
*Twee vrouwenkoortjes (1:Ed blöht ein Blümlein rosenrot; 2: Le coeur qui s’enivre (vierstemmig)
*Ave Maria (voor mannenkoor)
*Twee kinderkoortjes (1: In de maan mei; 2: Sluimerliedje)
*Recht door zee (zangstem en piano)
*Stuurlui (zangstem en piano)
*Dom haasje (zangstem en piano)
Niet iedereen was even gecharmeerd van haar liedjes. Zo schreef [[Simon van Milligen]] in 1907 over ''Oud Liedeken'' en ''Deux chansons'', dat de liedteksten een diepere uitvoering van de muziek verdienden:<ref>{{Citeer web | auteur= Simon van Milligen | titel= Anna Stibbe | werk= Caecilia| datum= 1907| bezochtdatum = 2022-12-23| url= https://resolver.kb.nl/resolve?urn=dts:28609:mpeg21:0033 | via= delpher.nl}}</ref> Desalniettemin waren werken van haar te beluisteren tijdens [[De vrouw 1813-1913]]. Andere liedjes waren in de jaren twintig en dertig op de radio te beluisteren (''Margrietje'', ''Wat het muschje zeggen wou'', ''De droevige spreeuwtjes'').

== Anna Stibbe Stichting ==
Al tijdens haar leven riep ze de Anna Stibbe Stichting in het leven. Na haar overlijden kon uit die stichting een bejaardenhuis gebouwd worden voor musici, die na het stokken van hun loopbanen in armoe dreigden te raken; later beperkte zich dat enigszins tot beroepsmusici, onverschillig van welk was, religie of bescherming. Het kwam niet van de grond. In 1967 droeg de stichting echter wel 450.000 gulden bij aan de bouw van het [[Rosa Spierhuis]] (Essenboom, Laren).<ref>{{Citeer web | auteur= Kunstredactie | titel= Inspirerend centrum voor bejaarde kunstenaars | werk= De Tijd| datum= 1968-10-18| bezochtdatum = 2022-12-23| url= https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:011238189:mpeg21:a0201| via= delpher.nl}}</ref> De stichting stak daarna meer geld in dat tehuis voor kunstenaars, voor musici werden muziekstudio’s gefinancierd en betere isolatie. Ook bij nieuwbouw op het nieuwe adres Treublaan werd meegefinancierd, na oplevering werd de concert- en theaterzaal naar haar vernoemd (Anna Stibbezaal). De stichting bleef sponsor.

== Marie Johanna Stibbe ==
Zus Marie Johanna Stibbe (Semarang, 29 januari 1880) was eveneens pianiste, zij kreeg haar muziekopleiding deels van professor door Friedberg in Frankfurt (dr. Hoch-conservatorium). Ze trouwde met pianist Hans Hermanns en vormde met hem een pianoduo, maar scheidde. Ze hertrouwde met Richard Harzer, maar scheidde ook van hem. Ze vertrok naar de Verenigde Staten alwaar ze eind 1961 overleed.<ref>{{Citeer web | auteur= Redactie | titel= Familieberichten, overlijdensadvertentie | werk= De Telegraaf| datum= 1961-12-30| bezochtdatum = 2022-12-23| url= https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:011204180:mpeg21:a0193| via= delpher.nl}}</ref>  Zij schreef een ''Wiegelied'' uitgegeven door G.H. van Eck.

{{Appendix|2=
* J.H. Letzer: ''[[Muzikaal Nederland 1850-1910]]''. Bio-bibliographisch woordenboek van Nederlandsche toonkunstenaars en toonkunstenaressen - Alsmede van schrijvers en schrijfsters op muziek-literarisch gebied, 2. uitgaaf met aanvullingen en verbeteringen. Utrecht: J. L. Beijers, 1913, pagina 169
* {{Citeer web | auteur= Els Kloek | titel= Anna Stibbe | werk= Digitaal Vrouwen Lexicon, Huygens Stichting | datum= 2017-09-03| bezochtdatum = 2022-12-23| url= https://resources.huygens.knaw.nl/vrouwenlexicon/lemmata/data/Stibbe }}
* [https://rosaspierhuis.nl/sponsors/ Sponsoren van het Rosa Spierhuis (geraadpleegd 23 december 2022)]
* [https://www.worldcat.org/nl/search?q=au=%22Stibbe,%20Anna%20Louise%22 Anna Louise Stibbe op worldcat.org]
* [https://www.worldcat.org/nl/search?q=au=%22Stibbe,%20Anna%22 Anna Stibbe op worldcat.org]
----
{{References}}
}}

{{DEFAULTSORT:Stibbe, Anna}}
[[Categorie:Nederlands pianist]]
[[Categorie:Nederlands componist]]

title: Anna Stibbe

Volledige naam: Anna Louise Stibbe

Geboren: 11 februari 1879

Beroep(en): pianist, componist

Portaal: Klassieke muziek


text:
# Au Pauvre Diable
Au Pauvre Diable is een voormalig warenhuis aan  de Rue de la Liberté 51 in de stad Dijon.

## Geschiedenis
Het bedrijf Au Pauvre Diable werd aan het begin van de 19e eeuw, in 1831, opgericht door Eugène Carion. Het pand werd in 1875 overgenomen door Georges Gérault, een voormalige afdelingsmanager van het Parijse warenhuis Printemps, die huwde met de dochter van de voormalige eigenaar. Tijdens de verbreding van de Rue de la Liberté bouwde de firma Pouletty in 1924 het huidige pand met zijn hoektoren in art-decostijl, naar een ontwerp van architect Emile Robert. Op de gevel is het motto van de winkel te lezen "omnia labore", wat betekent "Alles wordt verkregen door te werken". De naam van het bedrijf, sloot aan bij die van de tijd: Au quat'sous, Au Gagne Petit, was gericht op een minder fortuinlijke clientèle. In de jaren 1920 was de "arme duivel" het grootste warenhuis in de regio.
Het warenhuis was succesvol en Georges Gérault breidde het warenhuis uit tot aan zijn dood in 1924 door naburige gebouwen te kopen. Na zijn dood liet hij het bedrijf aan zijn twee zonen na. Het warenhuis sloot zijn deuren in 1999 en werd vervolgens gekocht door het confectiekledingmerk H&M.

## Architectuur
Twee delen van het gebouw, die een halve eeuw na eenander zijn gebouwd, zijn nog steeds herkenbaar. Het oorspronkelijke deel heeft een verfijnde stijl. Het recentere gedeelte met zijn ronding met daarboven een disproportionele koepel, bekleed met leisteen, versierd met een oeil de boeuf en bekroond met een pinakel met vier oculussen is typerend voor de Art Deco-stijl en geïnspireerd op de Bon Marché de Paris. In het interieur is dit terug te vinden aan de balkons en het smeedwerk dat ook te zien is in de film Vaudeville.

## Film
De film Vaudeville, met in de hoofdrol Guy Marchand en Marie-Christine Barrault, werd in 1985 gedeeltelijk opgenomen in Dijon, voornamelijk in de winkels Au Pauvre Diable en de Galeries Lafayette.

title: Au Pauvre Diable

wikitext:
{{Infobox bedrijf
| naam                = Au Pauvre Diable
| logo                =
| afbeelding          = Dijon_-_Pauvre_Diable.JPG
| onderschrift        = Het pand van Au Pauvre Diable
| slogan              =
| rechtsvorm          =
| oprichting          = 1831
| voorganger          =
| opheffing           = 1999
| oorzaak einde       =
| oprichter           = Eugène Carion
| eigenaar            =
| sleutelfiguren      =
| land                = {{FR}}
| locatie             = Dijon
| werknemers          =
| producten           =
| sector              = [[Detailhandel]]
| industrie           = Warenhuis
| omzet               =
| winst               =
| website             =
| overig              =
}}
'''Au Pauvre Diable''' is een voormalig warenhuis aan  de Rue de la Liberté 51 in de stad [[Dijon]].

== Geschiedenis ==
Het bedrijf Au Pauvre Diable werd aan het begin van de 19e eeuw, in [[1831]], opgericht door Eugène Carion. Het pand werd in [[1875]] overgenomen door Georges Gérault, een voormalige afdelingsmanager van het Parijse warenhuis ''[[Printemps]]'', die huwde met de dochter van de voormalige eigenaar. Tijdens de verbreding van de Rue de la Liberté bouwde de firma Pouletty in [[1924]] het huidige pand met zijn hoektoren in [[Art deco|art-decostijl]], naar een ontwerp van architect Emile Robert. Op de gevel is het motto van de winkel te lezen "omnia labore", wat betekent "Alles wordt verkregen door te werken". De naam van het bedrijf, sloot aan bij die van de tijd: Au quat'sous, Au Gagne Petit, was gericht op een minder fortuinlijke clientèle. In de [[1920|jaren 1920]] was de "arme duivel" het grootste warenhuis in de regio.

Het warenhuis was succesvol en Georges Gérault breidde het warenhuis uit tot aan zijn dood in [[1924]] door naburige gebouwen te kopen. Na zijn dood liet hij het bedrijf aan zijn twee zonen na. Het warenhuis sloot zijn deuren in [[1999]] en werd vervolgens gekocht door het [[Confectie|confectiekledingmerk]] [[H&M]].

== Architectuur ==
Twee delen van het gebouw, die een halve eeuw na eenander zijn gebouwd, zijn nog steeds herkenbaar. Het oorspronkelijke deel heeft een verfijnde stijl. Het recentere gedeelte met zijn ronding met daarboven een disproportionele koepel, bekleed met leisteen, versierd met een [[oeil de boeuf]] en bekroond met een [[pinakel]] met vier [[Oculus|oculussen]] is typerend voor de Art Deco-stijl en geïnspireerd op de [[Le Bon Marché (Parijs)|Bon Marché]] de [[Parijs|Paris]]. In het interieur is dit terug te vinden aan de balkons en het smeedwerk dat ook te zien is in de film Vaudeville.

== Film ==
De film ''Vaudeville'', met in de hoofdrol [[Guy Marchand]] en [[Marie-Christine Barrault]], werd in [[1985]] gedeeltelijk opgenomen in [[Dijon]], voornamelijk in de winkels Au Pauvre Diable en de Galeries Lafayette.

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=fr|titel=Au Pauvre Diable}}
{{References}}
}}

[[Categorie:Frans warenhuis]]
[[Categorie:Dijon]]

title: Au Pauvre Diable

Oprichter(s): Eugène Carion

Land: Frankrijk

Hoofdkantoor: Dijon

Sector: Detailhandel

Industrie: Warenhuis

Portaal: Economie


text:
# Jan Callewaert
Jan Callewaert (Wielsbeke, 7 juni 1956 – Leuven, 1 februari 2022) was een Belgisch ondernemer en voetbalbestuurder. Hij was oprichter van het Vlaams beursgenoteerd technologiebedrijf Option, waarvan hij ook CEO was. In 2005 werd hij verkozen tot Manager van het jaar. Callewaert was ook enkele jaren voorzitter van voetbalclub Oud-Heverlee Leuven.

## Carrière
Hij bekwam een master handelsingenieur en een bachelor in filosofie aan de KU Leuven. Na zijn opleiding was hij assistent aan het Vlekho. Hij was ook actief bij Bull en was daarna ook even directeur bij Ericsson.

### Option
In 1986 richtte hij het technologiebedrijf Option op en werd er CEO en voorzitter van de raad van bestuur. In oktober 2005 werd Option, gespecialiseerd in draadloze technologie, uitgeroepen tot Onderneming van het Jaar. Enkele maanden later, in januari 2006, werd Callewaert verkozen als Manager van het Jaar. Als ex-winnaar van deze prijs zou Callewaert deel uitmaken van de jury, maar in januari 2008 werd hij geweerd uit deze jury.
In maart 2017 zette hij een stap opzij als CEO van Option. Hij werd vervangen door voormalig Barco-topman Eric Van Zele.

### Nevenactiviteiten
In juni 2005 kocht Jan Callewaert het gotische gebouw Tafelrond aan de Grote Markt in Leuven. Callewaert legde er zo'n 6,4 miljoen euro voor op tafel. In 2010 werd bekend dat er een luxehotel zou komen. In 2012 maakte Callewaert bekend dat het gebouw herbestemd zou worden tot hotel en restaurant, een studio voor praatprogramma's en appartementen. In juli 2016 opende het gerenoveerde Tafelrond, in augustus 2016 het restaurant en in juli 2017 het hotel The Fourth.
Callewaert was van mei 2010 tot november 2014 voorzitter van voetbalclub Oud-Heverlee Leuven. Hij werd opgevolgd door Jimmy Houtput. Onder het voorzitterschap van Callewaert won de club de tweede klasse 2010-11 en promoveerde ze naar de eerste klasse.

## Overlijden
Callewaert leed aan een longziekte en onderging in 2021 een longtransplantatie. Twee weken voor zijn overlijden verslechterde zijn gezondheidssituatie onverwacht en traden complicaties op. Callewaert overleed in het UZ Leuven op 65-jarige leeftijd.

title: Jan Callewaert

wikitext:
{{fotogewenst}}
'''Jan Callewaert''' ([[Wielsbeke]], [[7 juni]] [[1956]] – [[Leuven]], [[1 februari]] [[2022]])<ref>{{Citeer web|url=https://www.pues.be/condoleren/13470|titel=Jan Callewaert condoleren|bezochtdatum=2022-02-03|werk=Pues begrafenissen|archiefdatum=2022-02-03|archiefurl=https://web.archive.org/web/20220203151422/https://www.pues.be/condoleren/13470|dodeurl=ja}}</ref> was een [[België (hoofdbetekenis)|Belgisch]] [[ondernemer]] en voetbalbestuurder. Hij was oprichter van het [[Vlaanderen|Vlaams]] beursgenoteerd technologiebedrijf [[Option (bedrijf)|Option]], waarvan hij ook [[Bestuursvoorzitter|CEO]] was. In 2005 werd hij verkozen tot [[Manager van het jaar]]. Callewaert was ook enkele jaren voorzitter van voetbalclub [[Oud-Heverlee Leuven]].

== Carrière ==
Hij bekwam een master [[handelsingenieur]] en een bachelor in filosofie aan de [[Katholieke Universiteit Leuven|KU Leuven]]. Na zijn opleiding was hij assistent aan het [[Vlekho]]. Hij was ook actief bij Bull en was daarna ook even directeur bij [[Ericsson]].<ref>[https://www.demorgen.be/nieuws/jan-callewaert-52~b3129ba1/ Jan Callewaert (50)], ''[[De Morgen]]'', 13 december 2008.</ref>

=== Option ===
In 1986 richtte hij het technologiebedrijf Option op en werd er CEO en voorzitter van de raad van bestuur. In oktober 2005 werd Option, gespecialiseerd in draadloze technologie, uitgeroepen tot [[Onderneming van het Jaar]].<ref>[https://www.standaard.be/cnt/b281450051025 Option is "Onderneming van het Jaar"], ''[[De Standaard]]'', 25 oktober 2005. [https://web.archive.org/web/20191208212858/https://www.standaard.be/cnt/b281450051025 Gearchiveerd] op 8 december 2019.</ref><ref>[https://www.tijd.be/nieuws/ondernemingen/diensten/option-onderneming-van-het-jaar/1956693.html Option Onderneming van het Jaar], ''[[De Tijd (België)|De Tijd]]'', 26 oktober 2005. [https://web.archive.org/web/20191208212858/https://www.tijd.be/nieuws/ondernemingen/diensten/option-onderneming-van-het-jaar/1956693.html Gearchiveerd] op 8 december 2019.</ref> Enkele maanden later, in januari 2006, werd Callewaert verkozen als [[Manager van het Jaar]].<ref>[https://www.standaard.be/cnt/gcpmmmv9 Jan Callewaert Manager van het Jaar], ''[[De Standaard]]'', 12 januari 2006. [https://web.archive.org/web/20191208212844/https://www.standaard.be/cnt/gcpmmmv9 Gearchiveerd] op 8 december 2019.</ref><ref>[https://www.tijd.be/ondernemen/actueel/option-topman-jan-callewaert-is-manager-van-het-jaar/2066940.html Option-topman Jan Callewaert is Manager van het Jaar], ''[[De Tijd (België)|De Tijd]]'', 12 oktober 2006. [https://web.archive.org/web/20220124070842/https://www.tijd.be/ondernemen/actueel/option-topman-jan-callewaert-is-manager-van-het-jaar/2066940.html Gearchiveerd] op 24 januari 2022.</ref> Als ex-winnaar van deze prijs zou Callewaert deel uitmaken van de jury, maar in januari 2008 werd hij geweerd uit deze jury.<ref>[https://www.demorgen.be/nieuws/ceo-option-geweerd-uit-jury-manager-van-het-jaar~b2defa63/ CEO Option geweerd uit jury 'Manager van het Jaar'], ''[[De Morgen]]'', 9 januari 2008. [https://web.archive.org/web/20191208212841/https://www.demorgen.be/nieuws/ceo-option-geweerd-uit-jury-manager-van-het-jaar~b2defa63/ Gearchiveerd] op 8 december 2019.</ref>

In maart 2017 zette hij een stap opzij als CEO van Option. Hij werd vervangen door voormalig [[Barco NV|Barco]]-topman Eric Van Zele.<ref>[https://www.demorgen.be/nieuws/einde-van-een-tijdperk-jan-callewaert-zet-stap-opzij-bij-zijn-option~b366abd2/ Einde van een tijdperk: Jan Callewaert zet stap opzij bij 'zijn' Option], ''[[De Morgen]]'', 8 maart 2017. [https://web.archive.org/web/20210122011426/https://www.demorgen.be/nieuws/einde-van-een-tijdperk-jan-callewaert-zet-stap-opzij-bij-zijn-option~b366abd2/ Gearchiveerd] op 22 januari 2021.</ref><ref>[https://www.standaard.be/cnt/dmf20170308_02768784 Option zoekt nieuwe ceo, Van Zele voorzitter], ''[[De Standaard]]'', 8 maart 2017. [https://web.archive.org/web/20220529134342/https://www.standaard.be/cnt/dmf20170308_02768784 Gearchiveerd] op 29 mei 2022.</ref>

=== Nevenactiviteiten ===
In juni 2005 kocht Jan Callewaert het gotische gebouw [[Tafelrond]] aan de [[Grote Markt (Leuven)|Grote Markt]] in [[Leuven]]. Callewaert legde er zo'n 6,4 miljoen euro voor op tafel.<ref>[https://www.standaard.be/cnt/g8mffcgk Leuvenaar koopt Tafelrond voor 6,4 miljoen euro], ''[[De Standaard]]'', 8 juni 2005. [https://web.archive.org/web/20191208212903/https://www.standaard.be/cnt/g8mffcgk Gearchiveerd] op 8 december 2019.</ref> In 2010 werd bekend dat er een luxehotel zou komen.<ref>[https://www.nieuwsblad.be/cnt/blste_20100611_003 'Tafelrond wordt Hotel' (Leuven)], ''[[Het Nieuwsblad]], 11 juni 2010. [https://web.archive.org/web/20191208212845/https://www.nieuwsblad.be/cnt/blste_20100611_003 Gearchiveerd] op 8 december 2019.</ref> In 2012 maakte Callewaert bekend dat het gebouw herbestemd zou worden tot hotel en restaurant, een studio voor praatprogramma's en appartementen.<ref>[https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20120604_00172175 "Hypermodern project van start"], ''[[Het Nieuwsblad]]'', 5 juni 2012. [https://web.archive.org/web/20191208212846/https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20120604_00172175 Gearchiveerd] op 8 december 2019.</ref> In juli 2016 opende het gerenoveerde Tafelrond,<ref>[https://www.hln.be/in-de-buurt/leuven/een-blik-in-het-nieuwe-tafelrond~a6462b5a/ Een blik in het nieuwe Tafelrond], ''[[Het Laatste Nieuws]]'', 1 juli 2016. [https://web.archive.org/web/20200923164723/https://www.hln.be/in-de-buurt/leuven/een-blik-in-het-nieuwe-tafelrond~a6462b5a/ Gearchiveerd] op 23 september 2020.</ref> in augustus 2016 het restaurant en in juli 2017 het hotel The Fourth.<ref>[https://www.nieuwsblad.be/cnt/blhsm_02968726 Hotel Tafelrond gaat (eindelijk) open], ''[[Het Nieuwsblad]]'', 13 juli 2017. [https://web.archive.org/web/20191208212840/https://www.nieuwsblad.be/cnt/blhsm_02968726 Gearchiveerd] op 8 december 2019.</ref>

Callewaert was van mei 2010 tot november 2014 voorzitter van voetbalclub [[Oud-Heverlee Leuven]]. Hij werd opgevolgd door [[Jimmy Houtput]].<ref>[https://www.tijd.be/ondernemen/entertainment/jan-callewaert-voorzitter-af-bij-oud-heverlee-leuven/9564777.html Jan Callewaert voorzitter af bij Oud-Heverlee Leuven], ''[[De Tijd (België)|De Tijd]]'', 6 november 2014. [https://web.archive.org/web/20191208212854/https://www.tijd.be/ondernemen/entertainment/jan-callewaert-voorzitter-af-bij-oud-heverlee-leuven/9564777.html Gearchiveerd] op 8 december 2019.</ref> Onder het voorzitterschap van Callewaert won de club de [[tweede klasse 2010-11]] en promoveerde ze naar de [[Eerste klasse A (voetbal België)|eerste klasse]].<ref>[https://www.standaard.be/cnt/dmf20110424_068 OHL viert titel en promotie], ''[[De Standaard]]'', 24 april 2011. [https://web.archive.org/web/20191208212845/https://www.standaard.be/cnt/dmf20110424_068 Gearchiveerd] op 8 december 2019.</ref>

== Bibliografie ==
* ''Van de hemel naar de hel en weer terug'', verschenen op 5 december 2006. Het boek gaat over [[ondernemerschap]] en [[innovatie]].

== Overlijden ==
Callewaert leed aan een longziekte en onderging in 2021 een [[Longtransplantatie|longtransplantatie]]. Twee weken voor zijn overlijden verslechterde zijn gezondheidssituatie onverwacht en traden complicaties op.<ref>{{Citeer web|url=https://www.standaard.be/cnt/dmf20220201_97046062|titel=Option-stichter en technologiepionier Jan Callewaert overleden|bezochtdatum=|datum=2022-02-02|werk=De Standaard|archiefurl=https://web.archive.org/web/20230419203432/https://www.standaard.be/cnt/dmf20220201_97046062|archiefdatum=2023-04-19}}</ref> Callewaert overleed in het [[Universitaire Ziekenhuizen KU Leuven|UZ Leuven]] op 65-jarige leeftijd.<ref>{{Citeer web|url=https://www.leuvenactueel.be/nieuws/leuven/ondernemer-jan-callewaert-overleden-op-65-jarige-leeftijd|titel=Ondernemer Jan Callewaert overleden op 65-jarige leeftijd|bezochtdatum=|datum=1 februari 2022|werk=Leuven Actueel|archiefurl=https://web.archive.org/web/20220203084421/https://www.leuvenactueel.be/nieuws/leuven/ondernemer-jan-callewaert-overleden-op-65-jarige-leeftijd|archiefdatum=2022-02-03}}</ref><ref>{{Citeer web|url=https://www.hln.be/leuven/jan-callewaert-65-overleden-portret-van-een-gepassioneerd-ondernemer-die-op-handen-werd-gedragen-door-de-leuvenaars-half-werk-stond-niet-in-zijn-woordenboek~a1a258be/|titel=Jan Callewaert (65) overleden: Portret van een gepassioneerd ondernemer die op handen werd gedragen door de Leuvenaars. “Half werk stond niet in zijn woordenboek”|bezochtdatum=|datum=1 februari 2022|werk=Het Laatste Nieuws|archiefurl=https://web.archive.org/web/20220204143929/https://www.hln.be/leuven/jan-callewaert-65-overleden-portret-van-een-gepassioneerd-ondernemer-die-op-handen-werd-gedragen-door-de-leuvenaars-half-werk-stond-niet-in-zijn-woordenboek~a1a258be/|archiefdatum=2022-02-04}}</ref>

{{Appendix}}
{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[Manager van het Jaar]]<br>2005
| vorige = [[Ajit Shetty]]
| volgende = [[Philippe Vlerick]]
}}
{{EindOpvolging}}

{{DEFAULTSORT:Callewaert, Jan}}
[[Categorie:Belgisch ondernemer]]
[[Categorie:Belgisch voetbalbestuurder]]


text:
# Parsau
Parsau is een gemeente in de Duitse deelstaat Nedersaksen. De gemeente maakt deel uit van de Samtgemeinde Brome in het Landkreis Gifhorn. Parsau telt 1.919 inwoners.
- Gemeinsame Normdatei: 7846542-4
- MusicBrainz: 6dae674b-a264-47a0-ab8a-99d3a8c07349
- Virtual International Authority File: 239280115

Adenbüttel ·
Barwedel ·
Bergfeld ·
Bokensdorf ·
Brome ·
Calberlah ·
Dedelstorf ·
Didderse ·
Ehra-Lessien ·
Gifhorn ·
Giebel gemeentevrij gebied ·
Groß Oesingen ·
Hankensbüttel ·
Hillerse ·
Isenbüttel ·
Jembke ·
Leiferde ·
Meine ·
Meinersen ·
Müden (Aller) ·
Obernholz ·
Osloß ·
Parsau ·
Ribbesbüttel ·
Rötgesbüttel ·
Rühen ·
Sassenburg ·
Schönewörde ·
Schwülper ·
Sprakensehl ·
Steinhorst ·
Tappenbeck ·
Tiddische ·
Tülau ·
Ummern ·
Vordorf ·
Wagenhoff ·
Wahrenholz ·
Wasbüttel ·
Wesendorf ·
Weyhausen ·
Wittingen

title: Parsau

wikitext:
{{Infobox Duitse plaats plus
| Wappen            = Wappen Parsau.png
| lat_deg = 52
| lat_min = 31
| lat_sec = 59
| lon_deg = 10
| lon_min = 52
| lon_sec = 00
| Lageplan          = Parsau_in_GF.svg
| Bundesland        = Nedersaksen
| Landkreis         = Gifhorn
| Samtgemeinde      = Brome
| Höhe              = 62
| Fläche            = 29.33
| Einwohner         = 1946
| Stand             = 2005-06-30
| PLZ               = 38470
| Vorwahl           = 05368
| Kfz               = GF
| Gemeindeschlüssel = 03 1 51 021
| Gliederung        = 4 [[Ortsteil]]e
| Straße            = Hauptstraße 7
| Bürgermeister     = Kerstin Keil
| Partei            = CDU
}}
'''Parsau''' is een [[Duitse gemeente|gemeente]] in de [[Duitsland|Duitse]] deelstaat [[Nedersaksen]]. De gemeente maakt deel uit van de [[Samtgemeinde Brome]] in het [[Landkreis Gifhorn]]. Parsau telt {{Statistiek gemeente Duitsland inwoners|03 1 51 021|Nedersaksen}} inwoners.<ref name="inw_statistiek" />

{{Appendix}}
{{Bibliografische informatie}}
{{Navigatie Landkreis Gifhorn}}
{{Commonscat|Parsau}}
{{Coor title dms|52|31|59|N|10|52|00|E|type:city_scale:50000_region:DE}}
{{Beginnetje|landen & volken|land=Duitsland|2=2006|3=12|4=25}}

[[Categorie:Gemeente in Nedersaksen]]

title: Situering

Deelstaat: Nedersaksen

Landkreis: Gifhorn

Samtgemeinde: Brome

title: Algemeen

Burgemeester: Kerstin Keil (CDU)

title: Overig

Kenteken: GF

Gemeentekernen: 4 Ortsteile

title: Locatie van Parsau in Gifhorn

Locatie van Parsau in Gifhorn: Kaart van Parsau

Portaal: Duitsland


text:
# Iribarrengetal
In de vloeistofmechanica is het iribarrengetal, ook bekend als surf similarity parameter of breker-parameter, een dimensieloze parameter die wordt gebruikt om verschillende effecten van brekende golven op stranden en kustconstructies te modelleren.

## Oorsprong van het iribarrengetal
Het werk van de Spaanse ingenieur Ramón Iribarren Cavanilles (1900-1967), voor de haven van Mutriku in Baskenland in 1932 en 1936 leidde tot de gedachte dat de verhouding tussen golfsteilheid en taludhelling relevant was.  Hij publiceerde artikelen over zijn werk bij Mutriku in 1932 en 1936, en dit werk leidde tot de ontwikkeling van een dimensieloze parameter voor het breken van golven op een helling, die verder werd ontwikkeld door Jurjen Battjes in 1974.

De parameter is door Jurjen Battjes genoemd naar Ramón Iribarren. Iribarren heeft overigens het getal niet als zodanig gedefinieerd, dat heeft Battjes pas gedaan in 1974. Battjes schrijft hierover in zijn publicatie van 1974:
Het belang van deze parameter voor zoveel aspecten van brekende golven op hellingen lijkt een speciale naam te rechtvaardigen. Naar de mening van de auteur is het gepast om het het "Iribarren-getal" te noemen (aangeduid met "Ir"), ter ere van de man die het introduceerde en die vele andere waardevolle bijdragen heeft geleverd aan onze kennis van watergolven.
Het iribarrengetal wordt bijvoorbeeld gebruikt om brekende golftypen op stranden te beschrijven; of golfoploop, golfoverslag, golfreflectie en belasting op taluds door golven te bepalen.

## Definitie
Het iribarrengetal, vaak aangeduid als {\displaystyle Ir} of {\displaystyle \xi }, wordt gedefinieerd als:
{\displaystyle \xi ={\frac {\tan \alpha }{\sqrt {H/L_{0}}}}},
met
{\displaystyle L_{0}={\frac {g}{2\pi }}\,T^{2},}
waarin {\displaystyle \alpha } is de hoek van de zeewaartse helling een constructie, {\displaystyle H} de golfhoogte, {\displaystyle L_{0}} de diep-watergolflengte, {\displaystyle T} de periode en {\displaystyle g} de zwaartekrachtversnelling. Afhankelijk van de toepassing zijn verschillende definities van {\displaystyle H} en {\displaystyle T} gebruikt, bijvoorbeeld: regelmatige golven de golfhoogte {\displaystyle H_{0}} in diep water of brekende golfhoogte {\displaystyle H_{b}} aan de rand van de brandingszone. Of, voor windgolven, de significante golfhoogte {\displaystyle H_{s}} op een bepaalde locatie.
Het type brekende golf - spilling, plunging, collapsing or surging (in het Nederlands worden hiervoor meestal de Engelse termen gebruikt; in een enkel geval wordt de spilling wave een overschuimende breker genoemd, een plunging wave wordt soms een overstortende breker genoemd en voor de surging wave bestaat als vertaling een deinende breker) - hangt af van het Iribarrengetal.  Volgens Battjes (1974) zijn voor regelmatige golven die zich op een vlak strand voortplanten twee mogelijke keuzes voor het Iribarrengetal:
{\displaystyle \xi _{0}={\frac {\tan \alpha }{\sqrt {H_{0}/L_{0}}}}}     of     {\displaystyle \xi _{b}={\frac {\tan \alpha }{\sqrt {H_{b}/L_{0}}}}},
waarin {\displaystyle H_{0}} de golfhoogte is in diep water en {\displaystyle H_{b}} de waarde van de golfhoogte op het brekerpunt (waar de golven beginnen te breken). Dan is het brekertype afhankelijk van het iribarrengetal ({\displaystyle \xi _{0}} of {\displaystyle \xi _{b}}):

| breker type            | {\displaystyle \xi _{0}}-bereik      | {\displaystyle \xi _{b}}-bereik      |
| ---------------------- | ------------------------------------ | ------------------------------------ |
| surginge of collapsing | {\displaystyle \xi _{0}>3{,}3}       | {\displaystyle \xi _{b}>2{,}0}       |
| plunging               | {\displaystyle 0{,}5<\xi _{0}<3{,}3} | {\displaystyle 0{,}4<\xi _{b}<2{,}0} |
| spilling               | {\displaystyle \xi _{0}<0{,}5}       | {\displaystyle \xi _{b}<0{,}4}       |
Voor de interactie met constructies wordt meestal een vorm van het iribarrengetal gebruikt met daarin de significante golfhoogte {\displaystyle H_{s}} de (spectraal bepaalde) golfperiode {\displaystyle T_{m-1,0}}. Dit is de periode die bepaald is met het eerste negatieve moment van het golfspectrum.

title: Iribarrengetal

wikitext:
[[Bestand:Breaking_wave_types.svg|rechts|miniatuur| Brekertypes]]
In de [[vloeistofmechanica]] is het '''iribarrengetal''', ook bekend als '''surf similarity parameter''' of '''breker-parameter''', een dimensieloze parameter die wordt gebruikt om verschillende effecten van brekende golven op [[Strand (kust)|stranden]] en [[kust]]constructies te modelleren.

== Oorsprong van het iribarrengetal ==
Het werk van de Spaanse ingenieur [[Ramón Iribarren|Ramón Iribarren Cavanilles]] (1900-1967),<ref name="SpanishAcademy">
{{Citeer boek
|author=Spanish Royal Academy of Sciences|Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales (Spanish Royal Academy of Sciences)
|titel=Relación de Académicos desde el Año 1847 hasta el 2003
|taal=es
|jaar=2003
|url=http://www.rac.es/ficheros/doc/00186.pdf|pages=24–25}}</ref> voor de haven van [[Mutriku]] in [[Baskenland (autonome regio)|Baskenland]] in 1932 en 1936 leidde tot de gedachte dat de verhouding tussen golfsteilheid en taludhelling relevant was.  Hij publiceerde artikelen over zijn werk bij Mutriku in 1932 en 1936,<ref>{{cite journal |title=Spanish practice in harbor design |url=https://doi.org/10.9753/icce.v3.13 |journal=Coastal engineering proceedings |date=1952 |volume=1(3) |issue=13 |last1=Iribarren Cavanilles |first1=R. |last2=Nogales y Olano |first2=C. |access-date=5 December 2022}}</ref> en dit werk leidde tot de ontwikkeling van een dimensieloze parameter voor het breken van golven op een helling, die verder werd ontwikkeld door [[Jurjen Battjes]] in 1974.<ref>{{Citeer boek |titel=Computation of set-up, longshore currents, run-up and overtopping due to wind-generated waves |achternaam=Battjes |voornaam=Jurjen A. |url=http://resolver.tudelft.nl/uuid:e126e043-a858-4e58-b4c7-8a7bc5be1a44 |taal=en |uitgever=TU Delft |datum=5 juni 1974 |editie=PhD-thesis}}</ref><ref name="Battjes"/>

De parameter is door Jurjen Battjes genoemd naar Ramón Iribarren.<ref name="Iribarren1949">
{{Citeer boek
| achternaam=Iribarren
| voornaam=C.R.
| medeauteurs= C. Nogales
| hoofdstuk=Protection des ports
| jaar=1949
| titel=Proceedings XVIIth International Navigation Congress, Section II, Communication
| plaats=Lissabon
| pagina's = deel 4, blz 31–80
| taal = en
| url = http://resolver.tudelft.nl/uuid:7ab718ff-a74d-4141-8c3f-413044c751c4
| bezoekdatum 20 januari 2019}}
</ref> Iribarren heeft overigens het getal niet als zodanig gedefinieerd, dat heeft Battjes pas gedaan in 1974. Battjes schrijft hierover in zijn publicatie van 1974:  <blockquote>''Het belang van deze parameter voor zoveel aspecten van brekende golven op hellingen lijkt een speciale naam te rechtvaardigen. Naar de mening van de auteur is het gepast om het het "Iribarren-getal" te noemen (aangeduid met "Ir"), ter ere van de man die het introduceerde en die vele andere waardevolle bijdragen heeft geleverd aan onze kennis van watergolven.''  </blockquote>Het iribarrengetal wordt bijvoorbeeld gebruikt om [[Branding (natuurverschijnsel)|brekende golftypen]] op stranden te beschrijven; of [[golfoploop]], [[golfoverslag]], [[golfreflectie]] en belasting op taluds door golven te bepalen.<ref name="Battjes">
{{Citeer boek
| doi=10.9753/icce.v14
| achternaam=Battjes
| voornaam= Jurjen (J.A.)
| author-link=Jurjen Battjes
| hoofdstuk=Surf similarity
| titel=Proceedings 14th International Conference on Coastal Engineering
| jaar=1974
| pagina's =466–480
| url = https://journals.tdl.org/icce/index.php/icce/article/view/2921
| taal = en |archiefurl=https://web.archive.org/web/20220815120032/https://journals.tdl.org/icce/index.php/icce/article/view/2921|archiefdatum=2022-08-15}}
</ref><ref name="Holthuijsen">
{{Citeer boek
| achternaam = Holthuijsen
| voornaam = Leo (L.H)
| datum = 2007
| titel = Waves in oceanic and coastal waters
| url = https://archive.org/details/wavesoceaniccoas00holt_995
| uitgever = Cambridge University Press
| plaats = Cambridge
| ISBN = 1139462520
| pagina's = [https://archive.org/details/wavesoceaniccoas00holt_995/page/n259 242] blz
| taal = en
}}
</ref><ref name="Bruun1984">
{{Citeer boek
|titel=Design and construction of mounds for breakwaters and coastal protection
|achternaam=Bruun
|voornaam=Per
|uitgever=Elsevier
|serie=Developments in geotechnical engineering
|deel=37
|jaar=1984
|isbn=0-444-42391-5
|pagina's = 39 blz
|taal = en
}}
</ref>

== Definitie ==
Het iribarrengetal, vaak aangeduid als <math>Ir</math> of <math>\xi</math>, wordt gedefinieerd als:<ref name="Holthuijsen" />

:<math>\xi = \frac{\tan \alpha}{\sqrt{H/L_0}}</math>,
met
:<math>L_0 = \frac{g}{2\pi}\,T^2,</math>

waarin <math>\alpha</math> is de hoek van de zeewaartse helling een constructie, <math>H</math> de golfhoogte, <math>L_0</math> de diep-water[[golflengte]], <math>T</math> de [[Frequentie|periode]] en <math>g</math> de zwaartekrachtversnelling. Afhankelijk van de toepassing zijn verschillende definities van <math>H</math> en <math>T</math> gebruikt, bijvoorbeeld: regelmatige golven de golfhoogte <math>H_0</math> in diep water of brekende golfhoogte <math>H_b</math> aan de rand van de brandingszone. Of, voor windgolven, de [[significante golfhoogte]] <math>H_s</math> op een bepaalde locatie.

Het type brekende golf - spilling, plunging, collapsing or surging (in het Nederlands worden hiervoor meestal de Engelse termen gebruikt; in een enkel geval wordt de spilling wave een overschuimende breker genoemd, een plunging wave wordt soms een overstortende breker genoemd en voor de surging wave bestaat als vertaling een deinende breker) - hangt af van het Iribarrengetal.  Volgens Battjes (1974) zijn voor regelmatige [[Golf (natuurkunde)|golven]] die zich op een vlak strand voortplanten twee mogelijke keuzes voor het Iribarrengetal:

:<math>\xi_0 = \frac{\tan \alpha}{\sqrt{H_0 / L_0}}</math>     of     <math>\xi_b = \frac{\tan \alpha}{\sqrt{H_b / L_0}}</math>,

waarin <math>H_0</math> de golfhoogte is in [[Oppervlaktegolf (vloeistofdynamica)|diep water]] en <math>H_b</math> de waarde van de golfhoogte op het brekerpunt (waar de golven beginnen te breken). Dan is het brekertype afhankelijk van het iribarrengetal (<math>\xi_0</math> of <math>\xi_b</math>):
<ref name="Battjes" />
:{| class="wikitable" style="text-align:center;"
! breker type
! <math>\xi_0</math>-bereik
! <math>\xi_b</math>-bereik
|-
! surginge of collapsing
| <math>\xi_0 > 3{,}3</math>
| <math>\xi_b > 2{,}0</math>
|-
! plunging
| <math>0{,}5 < \xi_0 < 3{,}3</math>
| <math>0{,}4 < \xi_b < 2{,}0</math>
|-
! spilling
| <math>\xi_0 < 0{,}5</math>
| <math>\xi_b < 0{,}4</math>
|}

Voor de interactie met constructies wordt meestal een vorm van het iribarrengetal gebruikt met daarin de [[significante golfhoogte]] <math>H_s</math> de (spectraal bepaalde) golfperiode <math>T_{m-1,0}</math>. Dit is de periode die bepaald is met het eerste negatieve moment van het [[golfspectrum]].

{{Appendix|2=
'''Bronnen'''
* {{Citeer boek
|uitgever=World Scientific
|isbn=9814282405
|achternaam=Goda
|voornaam=Yoshimi
|titel=Random seas and design of maritime structures
|pagina's=213 blz
|taal= en
}}
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Iribarren_number|oldid=856510134|datum=20190125}}
----

'''Referentie'''
{{References}}
}}

[[Categorie:Vloeistofdynamica]]
[[Categorie:Kustverdediging]]


text:
# Léonel de Moustier (1817-1869)
Léonel markies de Moustier (Parijs, 23 augustus 1817 - aldaar, 5 februari 1869) was een Frans diplomaat en politicus ten tijde van het Tweede Franse Keizerrijk.

## Biografie

### Afkomst en studies
Léonel markies de Moustier werd geboren als zoon van Clément-Édouard de Moustier, die de Franse ambassadeur is geweest in Bern en Madrid, en die tevens volksvertegenwoordiger was en werd onderscheiden met de titel van commandeur in het Legioen van Eer.
Léonel studeerde in de letteren en in de rechten in Parijs, aanvankelijk aan het Stanislascollege en nadien aan de Universiteit van Parijs. Nadien huwde hij in Brussel, in 1843, met Françoise-Ghislaine de Mérode, afstammelinge van de Belgische adellijke familie de Merode.
Zijn zoon René de Moustier, zijn kleinzoon met dezelfde naam Léonel de Moustier (overleden in het Duits concentratiekamp Neuengamme in 1945) en zijn achterkleinzoon Roland de Moustier waren later tevens politiek actief op nationaal niveau.

### Vroege politieke carrière
In 1848 werd hij verkozen in de departementsraad van Doubs, het departement waarvan zijn familie afkomstig is. Moustier stond in de departementsraad zeer fel gekeerd tegen de revolutionaire republikeinen, die aan de basis lagen van de Juni-oproer op verschillende plaatsen in Frankrijk in dat jaar. Hij onderscheidde zich in de departementsraad met zijn voorstel om de departementsraad van rechtswege bijeen te laten komen indien het parlement geen zitting hield of ontbonden was. Alle parlementaire bevoegdheden zouden dan toekomen aan de departementsraden, die op hun beurt de nodige maatregelen konden nemen om de orde te handhaven.
Bij de parlementsverkiezingen van 1849 werd Moustier tot volksvertegenwoordiger gekozen op de katholieke lijst van Charles de Montalembert. Hij maakte in het parlement deel uit van de Ordepartij (Parti de l'Ordre).
Net als Montalembert steunde ook Moustier de staatsgreep van 2 december 1851 door Lodewijk-Napoleon Bonaparte, de latere keizer Napoleon III. In tegenstelling tot Montalembert, die later in de oppositie tegen Napoleon III terechtkwam, bleef Moustier het keizerlijk regime steunen.

### Ambassadeur
In maart 1853 benoemde minister van Buitenlandse Zaken Édouard Drouyn de Lhuys hem tot gevolmachtigd minister in Berlijn. In de context van de Krimoorlog probeerde hij de aanhangers van het Keizerrijk Rusland (de Franse vijand) op een afstand te houden binnen het koninklijke hof van de familie Hohenzollern. Door middel van spionage wist hij bovendien strategische informatie verwerven over de zwakke punten in het fort van Sebastopol, een stad die in die tijd werd belegerd door de Fransen en de Britten.
In 1859 werd Moustier de Franse ambassadeur in Wenen, ten tijde van de ondertekening op 11 juli 1859 van de Wapenstilstand van Villafranca door overwinnaars Frankrijk en Piëmont-Sardinië en verliezer Oostenrijk. Hierdoor kwam er een einde aan de Tweede Italiaanse Onafhankelijkheidsoorlog. Als ambassadeur diende Moustier de band tussen Frankrijk en Oostenrijk herstellen, nadat die zwaar onder druk kwam te staan door deze oorlog tussen beide landen. Hoewel hij eerder terughoudend stond tegenover het Italiëbeleid van Napoleon III, diende Moustier erover te waken dat Oostenrijk geen nieuwe militaire interventie op het Italiaanse schiereiland zou opzetten, die het proces van de Risorgimento, de Italiaanse eenwording, zou verstoren.
In 1861 werd Moustier vervolgens de Franse ambassadeur in Istanboel. Het Ottomaanse Rijk had in die periode te kampen met crises in Servië, Montenegro en Roemenië, terwijl de zwakke periode die het Russische Keizerrijk doormaakte na de Krimoorlog voorbij leek te zijn. In deze omstandigheden wist Moustier met zijn tussenkomsten het ontstaan van nieuwe lokale crises in het Ottomaanse Rijk te voorkomen. Hij was tevens een voorstander van de Tanzimaat, een golf van grote hervormingen binnen het Ottomaanse Rijk die leidde tot meer vrijheden voor de lokale christenen en de buitenlanders en een modernisering van het staatsapparaat. Ook steunde hij Ferdinand de Lesseps bij de aanleg van het Suezkanaal.

### Minister van Buitenlandse Zaken
Na het ontslag van Édouard Drouyn de Lhuys volgde Moustier hem in de regering-Bonaparte III op als minister van Buitenlandse Zaken op 2 oktober 1866, nadat eerder Charles de La Valette deze functie ad interim had waargenomen. De grote gebeurtenissen tijdens zijn ministerschap waren de Luxemburgse kwestie, de terugtrekking van de Franse troepen in Mexico, met de val van het Tweede Mexicaanse Keizerrijk en de moord op keizer Maximiliaan van Oostenrijk tot gevolg, en de Romeinse kwestie.

#### Luxemburgse kwestie
Minister van Staat Eugène Rouher en keizer Napoleon III besloten om een neutraal standpunt in te nemen in de Oostenrijks-Pruisische Oorlog van 1866, in de hoop op gebiedsuitbreidingen voor Frankrijk rond de Rijn. Na de Pruisische overwinning in deze oorlog verklaarde de Pruisische kanselier Otto von Bismarck echter dat er geen sprake kon zijn van Franse gebiedsuitbreidingen op Duits grondgebied. In de periode dat Moustier zijn intrek nam in het Quai d'Orsay, de zetel van het Franse ministerie van Buitenlandse Zaken, startte de onderhandelingen tussen Napoleon III en Willem III der Nederlanden over de Franse aankoop van het Groothertogdom Luxemburg. Tezelfdertijd was Pruisen echter een grote mogendheid geworden, na de overwinning op de Oostenrijkers en de oprichting van de Noord-Duitse Bond die daarop volgde. Bismarck beschouwde Luxemburg als Duits grondgebied, waarop Frankrijk geen aanspraken kon laten gelden. Deze spanning zette de Nederlandse koning Willem III ertoe aan om af te zien van de verkoop van Luxemburg. Dit diplomatiek conflict werd naderhand opgelost in het Verdrag van Londen van 1867. Hierbij werd afgesproken dat Frankrijk Luxemburg niet zou verwerven, maar dat het een neutrale staat zou worden. Bovendien werden de forten rond Luxemburg ontmanteld en verliet het Pruisische garnizoen dat er was ingekwartierd het Groothertogdom.

#### Terugtrekking uit Mexico
In Mexico verzeilde de door Frankrijk gesteunde (marionetten)keizer Maximiliaan van Mexico in een steeds meer benarde situatie. Het verzet tegen dit keizerlijke regime door Benito Juárez nam enkel maar toe. Vanaf begin 1866 controleerden de liberalen van Juárez een meerderheid van het Mexicaanse grondgebied. Bovendien eiste de naburige Verenigde Staten, waar op dat moment zelf de Amerikaanse Burgeroorlog woedde, de terugtrekking van iedere buitenlandse aanwezigheid uit Mexico en steunden zij de rebellen van Juárez, die Amerikaanse wapens, munitie en ander oorlogsmateriaal kregen toegestopt. In deze omstandigheden diende Moustier te onderhandelen over het vertrek van de Franse troepen op zodanige wijze dat het keizer Maximiliaan zou ontzien en dat de voortijdige terugtrekking niet zou uitmonden in een militaire catastrofe. In februari 1867 verlieten de laatste Franse troepen Mexico. Keizer Maximiliaan besloot te blijven, werd gevangengenomen en enkele maanden later gefusilleerd.

#### Romeinse kwestie
Op het Italiaanse schiereiland was Frankrijk ondertussen de enige garant geworden van de territoriale integriteit van de Kerkelijke Staat. Het Koninkrijk Italië strekte zich ondertussen uit over het ganse schiereiland, met uitzondering van de streek Latium. Het koninkrijk wilde echter Rome, gelegen in de Kerkelijke Staat, als hoofdstad. Teneinde een nieuwe oorlog in Italië te vermijden, onderhandelden de Fransen een akkoord met de Italiaanse regering in Firenze. Hierbij werd afgesproken dat er geen oorlog zou worden gevoerd tegen de Kerkelijke Staat in ruil voor de terugtrekking van de Franse troepen die sinds 1849 waren gestationeerd in Civitavecchia. Later zouden onderhandelingen tussen de Italianen en de Kerkelijke Staat vastlopen op financiële aangelegenheden, waardoor Moustier besloot tot een stroomversnelling door persoonlijk te gaan onderhandelen, wat alsnog leidde tot een akkoord omtrent de financiële situatie. De beloofde Franse terugtrekking vond plaats in december 1866. Enige tijd later schond de Italiaanse regering van premier Urbano Rattazzi echter het akkoord en liet het toe dat de Kerkelijke Staat werd aangevallen door troepen onder leiding van Giuseppe Garibaldi. In de hoop na de Luxemburgse kwestie een nieuwe Franse vernedering te vermijden, stuurde Frankrijk een expeditiekorps naar de Kerkelijke Staat, waarbij op 3 november 1869 de Franse en Pauselijke troepen de troepen van Garibaldi een nederlaag bezorgden in de Slag bij Mentana. Met de inname van Rome op 20 september 1870 kwam er enkele jaren later alsnog een einde aan de Kerkelijke Staat, die meer dan 1000 jaar had bestaan.

### Senator
Op 17 december 1868 nam Moustier om gezondheidsredenen ontslag als minister van Buitenlandse Zaken. Op dezelfde dag werd hij door keizer Napoleon III benoemd tot senator. Vanwege zijn slechte gezondheidstoestand zou hij nooit werkelijk zetelen in de Senaat, daar hij reeds enkele maanden na zijn benoeming overleed, op 5 februari 1869.

## Onderscheidingen
Moustier werd onderscheiden met volgende onderscheidingen:
- grootkruis in het Legioen van Eer (1867);
- grootkruis in de Leopoldsorde (België);
- grootkruis in de Orde van de Zwarte Adelaar (Pruisen);
- medaille eerste klasse in de Orde van de Rode Adelaar (Pruisen);
- grootkruis in de Orde van de Heilige Stefanus (Hongarije);
- grootkruis in de Orde van Mejidie (Ottomaanse Rijk);
- grootkruis in de Orde van de Serafijnen (Zweden);
- grootkruis in de Saksisch-Ernestijnse Huisorde;
- grootkruis in de Orde van de Verlosser (Griekenland);
- grootkruis in de Orde van de Toren en het Zwaard (Portugal);
- in de Orde van Pius.

title: Léonel de Moustier (1817-1869)

wikitext:
{{Infobox ambtsbekleder
| naam          = Léonel de Moustier
| afbeelding    = LionelDeMoustier cropped.jpg
| onderschrift  = Léonel de Moustier.
| afbeeldinggrootte =
| opvolging     = Minister van Buitenlandse Zaken
| start_periode = [[1 september]] [[1866]]
| eind_periode  = [[17 december]] [[1868]]
| monarch       = [[Napoleon III]]
| vicepresident =
| vicepremier   =
| leider        =
| president     =
| premier       =
| voorganger    = [[Edouard Drouyn de Lhuys]]
| opvolger      = [[Charles de La Valette]]
| geboren       = [[23 augustus]] [[1817]]
| geboren_in    = [[Parijs]]
| gestorven     = [[5 februari]] [[1869]]
| gestorven_in  = [[Parijs]]
| partner       =  Françoise-Ghislaine de Mérode
| beroep        = diplomaat, politicus
| religie       =
| partij        =
| kieskring     =
| regio         =
| land          = {{FR-1852}}
| handtekening  =
| website       =
}}

'''Léonel markies de Moustier''' ([[Parijs]], [[23 augustus]] [[1817]] - aldaar, [[5 februari]] [[1869]]) was een [[Frankrijk|Frans]] [[diplomaat]] en [[politicus]] ten tijde van het [[Tweede Franse Keizerrijk]].

== Biografie ==
=== Afkomst en studies ===
[[Afbeelding:Blason famille de Moustier (Franche-Comté).svg|miniatuur|Wapenschild van de familie de Moustier.]]
Léonel markies de Moustier werd geboren als zoon van [[Clément-Édouard de Moustier]], die de Franse ambassadeur is geweest in [[Bern (stad)|Bern]] en [[Madrid (stad)|Madrid]], en die tevens volksvertegenwoordiger was en werd onderscheiden met de titel van commandeur in het [[Legioen van Eer]].

Léonel studeerde in de letteren en in de rechten in [[Parijs]], aanvankelijk aan het [[Stanislascollege]] en nadien aan de [[Universiteit van Parijs]]. Nadien huwde hij in [[Brussel (stad)|Brussel]], in 1843, met [[Françoise-Ghislaine de Mérode]], afstammelinge van de [[België|Belgische]] adellijke familie [[Huis Merode|de Merode]].

Zijn zoon [[René de Moustier]], zijn kleinzoon met dezelfde naam [[Léonel de Moustier (1882-1945)|Léonel de Moustier]] (overleden in het Duits concentratiekamp [[Neuengamme]] in 1945) en zijn achterkleinzoon [[Roland de Moustier]] waren later tevens politiek actief op nationaal niveau.

=== Vroege politieke carrière ===
In 1848 werd hij verkozen in de departementsraad van [[Doubs (departement)|Doubs]], het departement waarvan zijn familie afkomstig is. Moustier stond in de departementsraad zeer fel gekeerd tegen de revolutionaire republikeinen, die aan de basis lagen van de [[Juni-oproer (Frankrijk)|Juni-oproer]] op verschillende plaatsen in Frankrijk in dat jaar. Hij onderscheidde zich in de departementsraad met zijn voorstel om de departementsraad van rechtswege bijeen te laten komen indien het parlement geen zitting hield of ontbonden was. Alle parlementaire bevoegdheden zouden dan toekomen aan de departementsraden, die op hun beurt de nodige maatregelen konden nemen om de orde te handhaven.

Bij de [[Franse parlementsverkiezingen 1849|parlementsverkiezingen van 1849]] werd Moustier tot volksvertegenwoordiger gekozen op de katholieke lijst van [[Charles de Montalembert]]. Hij maakte in het parlement deel uit van de [[Ordepartij]] (''Parti de l'Ordre'').

Net als Montalembert steunde ook Moustier de [[Staatsgreep in Frankrijk (1851)|staatsgreep van 2 december 1851]] door Lodewijk-Napoleon Bonaparte, de latere keizer [[Napoleon III]]. In tegenstelling tot Montalembert, die later in de oppositie tegen Napoleon III terechtkwam, bleef Moustier het keizerlijk regime steunen.

=== Ambassadeur ===
In maart 1853 benoemde minister van Buitenlandse Zaken [[Édouard Drouyn de Lhuys]] hem tot gevolmachtigd minister in [[Berlijn]]. In de context van de [[Krimoorlog]] probeerde hij de aanhangers van het [[Keizerrijk Rusland]] (de Franse vijand) op een afstand te houden binnen het [[Huis Hohenzollern|koninklijke hof van de familie Hohenzollern]]. Door middel van [[spionage]] wist hij bovendien strategische informatie verwerven over de zwakke punten in het fort van [[Sebastopol]], een stad die in die tijd [[Belegering van Sebastopol (1854-1855)|werd belegerd door de Fransen en de Britten]].

In 1859 werd Moustier de Franse ambassadeur in [[Wenen (stad)|Wenen]], ten tijde van de ondertekening op 11 juli 1859 van de [[Wapenstilstand van Villafranca]] door overwinnaars Frankrijk en [[Koninkrijk Sardinië|Piëmont-Sardinië]] en verliezer Oostenrijk. Hierdoor kwam er een einde aan de [[Tweede Italiaanse Onafhankelijkheidsoorlog]]. Als ambassadeur diende Moustier de band tussen Frankrijk en Oostenrijk herstellen, nadat die zwaar onder druk kwam te staan door deze oorlog tussen beide landen. Hoewel hij eerder terughoudend stond tegenover het [[Italiëbeleid van Napoleon III]], diende Moustier erover te waken dat Oostenrijk geen nieuwe militaire interventie op het Italiaanse schiereiland zou opzetten, die het proces van de [[Risorgimento]], de Italiaanse eenwording, zou verstoren.

In 1861 werd Moustier vervolgens de Franse ambassadeur in [[Istanboel]]. Het [[Ottomaanse Rijk]] had in die periode te kampen met crises in Servië, Montenegro en Roemenië, terwijl de zwakke periode die het Russische Keizerrijk doormaakte na de Krimoorlog voorbij leek te zijn. In deze omstandigheden wist Moustier met zijn tussenkomsten het ontstaan van nieuwe lokale crises in het Ottomaanse Rijk te voorkomen. Hij was tevens een voorstander van de [[Tanzimaat]], een golf van grote hervormingen binnen het Ottomaanse Rijk die leidde tot meer vrijheden voor de lokale christenen en de buitenlanders en een modernisering van het staatsapparaat. Ook steunde hij [[Ferdinand de Lesseps]] bij de aanleg van het [[Suezkanaal]].

=== Minister van Buitenlandse Zaken ===
[[Afbeelding:Moustier, Leonel de.jpg|miniatuur]]

Na het ontslag van [[Édouard Drouyn de Lhuys]] volgde Moustier hem in de [[regering-Bonaparte III]] op als minister van Buitenlandse Zaken op 2 oktober 1866, nadat eerder [[Charles de La Valette]] deze functie ''ad interim'' had waargenomen. De grote gebeurtenissen tijdens zijn ministerschap waren de [[Luxemburgse kwestie]], de terugtrekking van de [[Franse interventie in Mexico|Franse troepen in Mexico]], met de val van het [[Tweede Mexicaanse Keizerrijk]] en de moord op keizer [[Maximiliaan van Mexico|Maximiliaan van Oostenrijk]] tot gevolg, en de Romeinse kwestie.

==== Luxemburgse kwestie ====
Minister van Staat [[Eugène Rouher]] en keizer [[Napoleon III]] besloten om een neutraal standpunt in te nemen in de [[Oostenrijks-Pruisische Oorlog]] van 1866, in de hoop op gebiedsuitbreidingen voor Frankrijk rond de [[Rijn]]. Na de Pruisische overwinning in deze oorlog verklaarde de Pruisische kanselier [[Otto von Bismarck]] echter dat er geen sprake kon zijn van Franse gebiedsuitbreidingen op Duits grondgebied. In de periode dat Moustier zijn intrek nam in het ''Quai d'Orsay'', de zetel van het [[ministerie van Buitenlandse Zaken (Frankrijk)|Franse ministerie van Buitenlandse Zaken]], startte de onderhandelingen tussen Napoleon III en [[Willem III der Nederlanden]] over de Franse aankoop van het [[Groothertogdom Luxemburg]]. Tezelfdertijd was Pruisen echter een grote mogendheid geworden, na de overwinning op de Oostenrijkers en de oprichting van de [[Noord-Duitse Bond]] die daarop volgde. Bismarck beschouwde Luxemburg als Duits grondgebied, waarop Frankrijk geen aanspraken kon laten gelden. Deze spanning zette de Nederlandse koning Willem III ertoe aan om af te zien van de verkoop van Luxemburg. Dit diplomatiek conflict werd naderhand opgelost in het [[Verdrag van Londen (1867)|Verdrag van Londen]] van 1867. Hierbij werd afgesproken dat Frankrijk Luxemburg niet zou verwerven, maar dat het een neutrale staat zou worden. Bovendien werden de forten rond Luxemburg ontmanteld en verliet het Pruisische garnizoen dat er was ingekwartierd het Groothertogdom.

==== Terugtrekking uit Mexico ====
In [[Mexico (land)|Mexico]] verzeilde de door Frankrijk gesteunde (marionetten)keizer [[Maximiliaan van Mexico]] in een steeds meer benarde situatie. Het verzet tegen dit keizerlijke regime door [[Benito Juárez]] nam enkel maar toe. Vanaf begin 1866 controleerden de liberalen van Juárez een meerderheid van het Mexicaanse grondgebied. Bovendien eiste de naburige [[Verenigde Staten]], waar op dat moment zelf de [[Amerikaanse Burgeroorlog]] woedde, de terugtrekking van iedere buitenlandse aanwezigheid uit Mexico en steunden zij de rebellen van Juárez, die Amerikaanse wapens, munitie en ander oorlogsmateriaal kregen toegestopt. In deze omstandigheden diende Moustier te onderhandelen over het vertrek van de Franse troepen op zodanige wijze dat het keizer Maximiliaan zou ontzien en dat de voortijdige terugtrekking niet zou uitmonden in een militaire catastrofe. In februari 1867 verlieten de laatste Franse troepen Mexico. Keizer Maximiliaan besloot te blijven, werd gevangengenomen en enkele maanden later gefusilleerd.

==== Romeinse kwestie ====
[[Afbeelding:2016-10 - Cubry - 10.jpg|miniatuur|Monument ter nagedachtenis van Léonel de Moustier in de Franse gemeente [[Cubry]], in het departement [[Doubs (departement)|Doubs]].]]

Op het Italiaanse schiereiland was Frankrijk ondertussen de enige garant geworden van de territoriale integriteit van de [[Kerkelijke Staat]]. Het [[Koninkrijk Italië (1861-1946)|Koninkrijk Italië]] strekte zich ondertussen uit over het ganse schiereiland, met uitzondering van de streek [[Lazio|Latium]]. Het koninkrijk wilde echter [[Rome (stad)|Rome]], gelegen in de Kerkelijke Staat, als hoofdstad. Teneinde een nieuwe oorlog in Italië te vermijden, onderhandelden de Fransen een akkoord met de Italiaanse regering in [[Florence (stad)|Firenze]]. Hierbij werd afgesproken dat er geen oorlog zou worden gevoerd tegen de Kerkelijke Staat in ruil voor de terugtrekking van de Franse troepen die sinds 1849 waren gestationeerd in [[Civitavecchia]]. Later zouden onderhandelingen tussen de Italianen en de Kerkelijke Staat vastlopen op financiële aangelegenheden, waardoor Moustier besloot tot een stroomversnelling door persoonlijk te gaan onderhandelen, wat alsnog leidde tot een akkoord omtrent de financiële situatie. De beloofde Franse terugtrekking vond plaats in december 1866. Enige tijd later schond de Italiaanse regering van premier [[Urbano Rattazzi]] echter het akkoord en liet het toe dat de Kerkelijke Staat werd aangevallen door troepen onder leiding van [[Giuseppe Garibaldi]]. In de hoop na de Luxemburgse kwestie een nieuwe Franse vernedering te vermijden, stuurde Frankrijk een expeditiekorps naar de Kerkelijke Staat, waarbij op 3 november 1869 de Franse en Pauselijke troepen de troepen van Garibaldi een nederlaag bezorgden in de [[Slag bij Mentana]]. Met de [[inname van Rome]] op 20 september 1870 kwam er enkele jaren later alsnog een einde aan de Kerkelijke Staat, die meer dan 1000 jaar had bestaan.

=== Senator ===
Op 17 december 1868 nam Moustier om gezondheidsredenen ontslag als minister van Buitenlandse Zaken. Op dezelfde dag werd hij door keizer [[Napoleon III]] benoemd tot [[Lijst van senatoren tijdens het Tweede Franse Keizerrijk|senator]]. Vanwege zijn slechte gezondheidstoestand zou hij nooit werkelijk zetelen in de [[Senaat (Tweede Franse Keizerrijk)|Senaat]], daar hij reeds enkele maanden na zijn benoeming overleed, op 5 februari 1869.

== Onderscheidingen ==
Moustier werd onderscheiden met volgende onderscheidingen:
* grootkruis in het [[Legioen van Eer]] (1867);
* grootkruis in de [[Leopoldsorde (België)|Leopoldsorde]] ([[België]]);
* grootkruis in de [[Orde van de Zwarte Adelaar (Pruisen)|Orde van de Zwarte Adelaar]] ([[Pruisen]]);
* medaille eerste klasse in de [[Orde van de Rode Adelaar]] ([[Pruisen]]);
* grootkruis in de [[Orde van de Heilige Stefanus]] ([[Hongarije]]);
* grootkruis in de [[Orde van Mejidie]] ([[Ottomaanse Rijk]]);
* grootkruis in de [[Orde van de Serafijnen]] ([[Zweden]]);
* grootkruis in de [[Saksisch-Ernestijnse Huisorde]];
* grootkruis in de [[Orde van de Verlosser]] ([[Koninkrijk Griekenland|Griekenland]]);
* grootkruis in de [[Orde van de Toren en het Zwaard]] ([[Portugal]]);
* in de [[Orde van Pius]].

== Zie ook ==
* [[Regering-Bonaparte III]]
* [[Lijst van senatoren tijdens het Tweede Franse Keizerrijk]]

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=fr|titel=Léonel de Moustier (1817-1869)|oldid=160767360|datum=20190816}}
}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Moustier, Léonel markies de}}
[[Categorie:Senator tijdens het Tweede Franse Keizerrijk]]
[[Categorie:Minister tijdens het Tweede Franse Keizerrijk]]
[[Categorie:Frans minister van Buitenlandse Zaken]]
[[Categorie:Frans parlementslid]]
[[Categorie:Frans ambassadeur]]

title: Léonel de Moustier

Geboren: 23 augustus 1817 · Parijs

Overleden: 5 februari 1869 · Parijs

Partner: Françoise-Ghislaine de Mérode

Beroep: diplomaat, politicus

title: Minister van Buitenlandse Zaken

Aangetreden: 1 september 1866

Einde termijn: 17 december 1868

Monarch: Napoleon III

Voorganger: Edouard Drouyn de Lhuys

Opvolger: Charles de La Valette

Portaal: Politiek


text:
# Station Trith-Saint-Léger
Station Trith-Saint-Léger is een spoorwegstation in de Franse gemeente Trith-Saint-Léger.

title: Station Trith-Saint-Léger

wikitext:
{{Infobox spoorwegstation Frankrijk
| naam             = Station Trith-Saint-Léger
| afbeelding       = Gare_de_Trith-Saint-Léger_-_2.JPG
| onderschrift     =
| plaats           = [[Trith-Saint-Léger]]
| stationscode     =
| opening          =
| sluiting         =
| heropening       =
| perrons          =
| sporen           =
| lijnen           = [[Spoorlijn Lourches - Valenciennes|254 000]] Lourches - Valenciennes
| eigendom         = [[Réseau ferré de France|RFF]] / [[Société nationale des chemins de fer français|SNCF]]
| exploitant       = [[Société nationale des chemins de fer français|SNCF]]
| aantalreizigers  =
| kaart            =
| positiekaartnaam = Frankrijk
| latitude         = 50.331646
| longitude        = 3.489414
| volgend station  =
| vorig station    =
}}
'''Station Trith-Saint-Léger''' is een [[spoorwegstation]] in de [[Frankrijk|Franse]] gemeente [[Trith-Saint-Léger]].

== Foto's ==
<gallery>
Gare_de_Trith-Saint-Léger_-_3.JPG
</gallery>

{{Commonscat|Gare de Trith-Saint-Léger}}
{{Beginnetje|verkeer & vervoer|2010|11|25}}
{{Coor title dms|50|19|53.926|N|3|29|21.89|E|region:FR_type:railwaystation_scale:6250}}

[[Categorie:Spoorwegstation in het Noorderdepartement|Trith-Saint-Léger]]
[[Categorie:Trith-Saint-Léger]]

title: Algemeen

Vervoerder(s): SNCF

title: Spoorlijn(en)

Spoorlijn(en): 254 000 Lourches - Valenciennes

title: Ligging

Plaats: Trith-Saint-Léger

Ligging: Station Trith-Saint-Léger (Frankrijk) · Station Trith-Saint-Léger

Portaal: Openbaar vervoer · Frankrijk


text:
# Jeanne Leleu
Jeanne Leleu (Saint-Mihiel, 29 december 1898 – Parijs, 11 maart 1979) was een Frans componiste, muziekpedagoge en pianiste. Haar vader was een militaire kapelmeester en haar moeder een pianolerares.

## Levensloop
Leleu leerde al als klein meisje de piano te bespelen. Op negenjarige leeftijd werd zij toegelaten als studente aan het Conservatoire national supérieur de musique in Parijs. Zij bleef daar 13 jaar en studeerde bij Marguerite Long (piano), Auguste Chapuis (harmonie), Georges Caussade (contrapunt en fuga) en Charles-Marie Widor (compositie. Verder studeerde zij privé bij Alfred Cortot (piano). Op twaalfjarige leeftijd speelde zij samen met Geneviève Durony in de Salle Gavoty de première van Ma Mère l'Oye van Maurice Ravel in de versie voor vierhandig piano. Haar voordracht heeft bij Ravel misschien een sterk indruk achterlaten, omdat hij haar 3 jaar later zijn Prélude opdroeg.
In 1947 werd zij benoemd tot professor voor muziekanalyse en in 1952 voor harmonieleer aan het Conservatoire national supérieur de musique in Parijs.
In 1923, een jaar na de publicatie van haar Kwartet, won zij met de cantate Béatrix de Grand Prix de Rome. Daaraan verbonden was een verblijf van drie jaar in de Villa Medici in Rome. Gedurende haar verblijf in Rome ontstonden meerdere orkestwerken een de muziek voor het saterspel Cycloop van de Griekse tragediedichter Euripides. Vervolgens keerde zij terug naar Parijs. In 1931 publiceerde Leleu de driedelige symfonische suite Transparences, die in 1933 in première ging. Zij componeerde twee balletten, verdere werken voor orkest, harmonieorkest, vocale muziek en vooral pianowerken.

## Composities

### Werken voor orkest
- 1926 Esquisses italiennes, voor orkest
- 1927 Deux Danses, voor orkest
  1. Nocturne
  2. Rustique
- 1931 Transparences, symfonische suite
  1. L'arbre plein de chants - naar André Gide
  2. Miroir d'eau - naar «Fragments du Narcisse» van Paul Valéry
  3. Etincelles d'été - naar «La jeune Parque» van Paul Valéry
- 1932 Croquis de théâtre[4]
- 1937 Concert, voor piano en orkest
- 1947 Femmes, suite voor orkest
- 1957 Virevoltes, suite voor orkest

### Werken voor harmonieorkest
- 1926 Suite symphonique, voor harmonieorkest en piano
  1. Prélude
  2. L'arbre plein de chants
  3. Mouvements de foule
  4. Bois sacré
  5. Joie populaire

### Muziektheater

#### Balletten
| Voltooid in | titel      | aktes               | première                          | libretto        | choreografie        |
| ----------- | ---------- | ------------------- | --------------------------------- | --------------- | ------------------- |
| 1939        | Jour d'été | 1 akte, 4 taferelen | 4 mei 1940, Parijs, Opéra-Comique | Simon Gantillon | Constantin Tcherkas |
| 1947        | Nantéos    | 3 aktes             | 26 april 1947, Monte-Carlo, Opéra | René Dumesnil   | Serge Lifar         |

#### Toneelmuziek
- 1928 Le Cyclope, muziek tot het saterspel - tekst: Euripides

### Vocale muziek

#### Cantates
- 1923 Béatrix, cantate - tekst: Jean Gandrey-Réty

#### Werken voor koor
- 1923 Deux chœrs à 4 voix, voor gemengd koor - tekst: Albert Samain
  1. Le repos en egypte
  2. Hymne au soleil
- 1924 Hymne au soleil, voor gemengd koor en piano - tekst: Jean Lahor

#### Liederen
- 1922 Joli bâton, mélodie voor mezzosopraan (of bariton) en piano - tekst: Gabriel Vicaire
- 1924 Il bacio, voor zangstem en piano - tekst: Paul Verlaine
- 1925 Six sonnets de Michel-Ange, voor zangstem en orkest - tekst: Michelangelo Buonarroti; Franse vertaling: Marguerite Varcollier
- Retraite, mélodie voor contra-alt en piano - tekst: Albert Samain

### Kamermuziek
- 1922 Kwartet, voor viool, altviool, cello en piano
- 1956 Danse nostalgique uit het ballet "Nautéos", voor altsaxofoon en piano

### Werken voor piano
- 1928 En Italie, tien pianostukken
- 1928 Par les rues éclatantes
- 1929 Pochades, 5 pianostukken
- 1929 Un peu de tout..., 5 lichte stukken voor piano
- 1947 Mélodie, Melody - Melodia..., uittreksel uit "Jardin d'enfants"

## Publicaties
- Mélodie, Jardin d'enfants. Pièces faciles pour le piano choisies et doigtées par Marie-Rose Clouzot. Avant-propos et notices de Marie-Rose Clouzot. Couverture [en coul.] et illustration de Anne Marie Bossaert.... Premier recueil, 4
- Pour voix élevées, Répertoire moderne de Vocalises-études figurant aux programmes des concours du Conservatoire de Paris. Publiés sous la direction de Amédée Louis Hettich (1856-1937). Cinquième volume, 9
- Un jour d'été, Traits difficiles tirés d'oeuvres symphoniques et dramatiques pour tous les instruments, recueillis par G. Crunelle.... Avec une préface de M. Claude Delvincourt.... Flûte, 2

title: Jeanne Leleu

wikitext:
{{Infobox componist
| naam           = Jeanne Leleu
| afbeelding     = Jeanne Leleu.jpg
| onderschrift   = Jeanne Leleu in 1947 <br /> Bibliothèque nationale de France
| volledige naam = Jeanne Leleu
| bijnaam        =
| geboren        = [[29 december]] [[1898]]
| overleden      = [[11 maart]] [[1979]]
| land           = {{FR}}
| jaren actief   =
| stijl          =
| nevenberoep    = [[pianist]]e
| instrument     = [[Piano (instrument)|piano]]
| leraren        = [[Marguerite Long]], [[Auguste Chapuis]], [[Georges Caussade]], [[Charles-Marie Widor]], [[Alfred Cortot]],
| leerlingen     =
| werken         = ''Transparences'', ''Croquis de théâtre'', ''Pianoconcert'', ''Suite symphonique'', ''Jour d'été'', ''Nantéos''
| website        =
}}
'''Jeanne Leleu''' ([[Saint-Mihiel]], [[29 december]] [[1898]] – [[Parijs]], [[11 maart]] [[1979]]) was een [[Frankrijk|Frans]] [[componist]]e, [[muziekpedagoog|muziekpedagoge]] en [[pianist]]e. Haar vader was een militaire [[kapelmeester]] en haar moeder een pianolerares.

== Levensloop ==
Leleu leerde al als klein meisje de piano te bespelen. Op negenjarige leeftijd werd zij toegelaten als studente aan het [[Conservatoire national supérieur de musique]] in [[Parijs]]. Zij bleef daar 13 jaar en studeerde bij [[Marguerite Long]] ([[Piano (instrument)|piano]]), [[Auguste Chapuis]] ([[harmonieleer|harmonie]]), [[Georges Caussade]] ([[contrapunt]] en [[fuga]]) en [[Charles-Marie Widor]] ([[compositie (muziek)|compositie]]. Verder studeerde zij privé bij [[Alfred Cortot]] (piano). Op twaalfjarige leeftijd speelde zij samen met [[Geneviève Durony]] in de ''Salle Gavoty'' de première van ''[[Ma Mère l'Oye]]'' van [[Maurice Ravel]] in de versie voor vierhandig piano.<ref>Cecilia Dunoyer: ''Marguerite Long: A Life in French Music, 1874-1966'', Indiana University Press, 1993. pp. 37, ISBN 978-0-253-31839-8</ref> Haar voordracht heeft bij Ravel misschien een sterk indruk achterlaten, omdat hij haar 3 jaar later zijn ''Prélude'' opdroeg.<ref>Siegfried Schmalzriedt: ''Ravels Klaviermusik: Ein musikalischer Werkführer'',  C.H.Beck Verlag, 2006. pp. 91, ISBN 978-3-406-44810-2</ref>

In 1947 werd zij benoemd tot professor voor [[muziekanalyse]] en in 1952 voor harmonieleer aan het Conservatoire national supérieur de musique in Parijs.

In 1923, een jaar na de publicatie van haar ''Kwartet'', won zij met de cantate ''Béatrix'' de [[Prix de Rome|Grand Prix de Rome]].<ref>[http://www.musimem.com/prix-rome-1920-1929.htm Grand Prix de Rome (1920-1929) → 1923 = Jeanne Leleu (1898-1979)]</ref> Daaraan verbonden was een verblijf van drie jaar in de [[Villa Medici]] in [[Rome (stad)|Rome]]. Gedurende haar verblijf in Rome ontstonden meerdere orkestwerken een de muziek voor het [[saterspel]] ''[[Cycloop (Euripides)|Cycloop]]'' van de [[Oude Griekenland|Griekse]] [[Attische tragedie|tragediedichter]] [[Euripides]]. Vervolgens keerde zij terug naar Parijs. In 1931 publiceerde Leleu de driedelige symfonische suite ''Transparences'', die in 1933 in première ging. Zij componeerde twee balletten, verdere werken voor orkest, harmonieorkest, vocale muziek en vooral pianowerken.

== Composities ==
=== Werken voor orkest ===
* [[1926]] ''Esquisses italiennes'', voor orkest
* [[1927]] ''Deux Danses'', voor orkest
*# Nocturne
*# Rustique
* [[1931]] ''Transparences'', symfonische suite
*# L'arbre plein de chants - naar [[André Gide]]
*# Miroir d'eau - naar «Fragments du Narcisse» van [[Paul Valéry]]
*# Etincelles d'été - naar «La jeune Parque» van Paul Valéry
* [[1932]] ''Croquis de théâtre''<ref>[https://web.archive.org/web/20131022093611/http://www.mediathequemahler.org/wp-content/uploads/2009/07/fonds_vuillermoz.pdf Mediateque Mahler - Fonds Emile Vuillermoz, pp. 19 = 7 november 1932] (gearchiveerd)</ref>
* [[1937]] ''Concert'', voor piano en orkest
* [[1947]] ''Femmes'', suite voor orkest
* [[1957]] ''Virevoltes'', suite voor orkest

=== Werken voor harmonieorkest ===
* [[1926]] ''Suite symphonique'', voor harmonieorkest en piano
*# Prélude
*# L'arbre plein de chants
*# Mouvements de foule
*# Bois sacré
*# Joie populaire

=== Muziektheater ===
==== Balletten ====
{| class="wikitable"
! Voltooid in
! titel
! aktes
! première
! libretto
! choreografie
|-
| [[1939]]
| ''Jour d'été''
| 1 akte, 4 taferelen
| [[4 mei]] [[1940]], [[Parijs]], [[Opéra-Comique (theater)|Opéra-Comique]]
| [[Simon Gantillon]]
| [[Constantin Tcherkas]]
|-
| [[1947]]
| ''Nantéos''
| 3 aktes
| [[26 april]] [[1947]], [[Monte Carlo (Monaco)|Monte-Carlo]], Opéra
| [[René Dumesnil]]
| [[Serge Lifar]]
|}

==== Toneelmuziek ====
* [[1928]] ''Le [[Cycloop (Euripides)|Cyclope]]'', muziek tot het [[saterspel]] - tekst: [[Euripides]]

=== Vocale muziek ===
==== Cantates ====
* [[1923]] ''Béatrix'', cantate - tekst: [[Jean Gandrey-Réty]]

==== Werken voor koor ====
* [[1923]] ''Deux chœrs à 4 voix'', voor gemengd koor - tekst: [[Albert Samain]]
*# Le repos en egypte
*# Hymne au soleil
* [[1924]] ''Hymne au soleil'', voor gemengd koor en piano - tekst: [[Jean Lahor]]

==== Liederen ====
* [[1922]] ''Joli bâton'', mélodie voor mezzosopraan (of [[Bariton (zangstem)|bariton]]) en piano - tekst: [[Gabriel Vicaire]]
* [[1924]] ''Il bacio'', voor zangstem en piano - tekst: [[Paul Verlaine]]
* [[1925]] ''Six sonnets de Michel-Ange'', voor zangstem en orkest - tekst: [[Michelangelo Buonarroti]]; Franse vertaling: [[Marguerite Varcollier]]
* ''Retraite'', mélodie voor contra-alt en piano - tekst: Albert Samain

=== Kamermuziek ===
* [[1922]] ''Kwartet'', voor viool, altviool, cello en piano
* [[1956]] ''Danse nostalgique uit het ballet "Nautéos"'', voor altsaxofoon en piano

=== Werken voor piano ===
* [[1928]] ''En Italie'', tien pianostukken
* [[1928]] ''Par les rues éclatantes''
* [[1929]] ''Pochades'', 5 pianostukken
* [[1929]] ''Un peu de tout...'', 5 lichte stukken voor piano
* [[1947]] ''Mélodie, Melody - Melodia...'', uittreksel uit "Jardin d'enfants"

== Publicaties ==
* ''Mélodie'', Jardin d'enfants. Pièces faciles pour le piano choisies et doigtées par Marie-Rose Clouzot. Avant-propos et notices de Marie-Rose Clouzot. Couverture [en coul.] et illustration de Anne Marie Bossaert.... Premier recueil, 4
* ''Pour voix élevées'', Répertoire moderne de Vocalises-études figurant aux programmes des concours du Conservatoire de Paris. Publiés sous la direction de [[Amédée Louis Hettich]] (1856-1937). Cinquième volume, 9
* ''Un jour d'été'', Traits difficiles tirés d'oeuvres symphoniques et dramatiques pour tous les instruments, recueillis par G. Crunelle.... Avec une préface de M. Claude Delvincourt.... Flûte, 2

== Bibliografie ==
* {{Citeer Algemene muziek encyclopedie}}
* Frédéric Adam, Louis Adam, Adam de la Halle, François d'Agincourt, Moyse Alcan: ''Jeanne Leleu'', Bellum Publishing, (http://www.alphascript-publishing.com/){{dode link|datum=augustus 2017 |bot=InternetArchiveBot }}, 2011. 76. p. ISBN 978-613-5-78838-9
* Wolfgang Suppan, [[Armin Suppan]]: ''Das Neue Lexikon des Blasmusikwesens'', 4. Auflage, Freiburg-Tiengen, Blasmusikverlag Schulz GmbH, 1994, ISBN 3-923058-07-1
* Lyle G. Wilson: ''A dictionary of pianists'', London: Robert Hale, 1985.
* Patricia Adkins Chiti: ''Donne in musica'', Rome: Bulzoni Editore, 1982, 200 p.
* Aaron I. Cohen: ''International encyclopedia of women composers : classical and serious music'', New York: R. R. Bowker, 1981, 597 p.
* Paul Frank, Burchard Bulling, Florian Noetzel, Helmut Rosner: ''Kurzgefasstes Tonkünstler Lexikon - Zweiter Teil: Ergänzungen und Erweiterungen seit 1937'', 15. Aufl., Wilhelmshaven: Heinrichshofen, Band 1: A-K. 1974. ISBN 3-7959-0083-2; Band 2: L-Z. 1976. ISBN 3-7959-0087-5
* Jean Marie Londeix: ''125 ans de musique pour saxophone, répertoire général des oeuvres et des ouvrages d' enseignement pour le saxophone'', Paris: Éditions Musicales, 1971. 398 p.
* Paul Landormy: ''La Musique française après Debussy'', Paris: Gallimard, 1943. 384 p., ISBN 978-2-070-23707-4

== Externe link ==
* {{fr}} [http://www.corelia-musique.com/artiste/283-jeanne-leleu.html Korte biografie op de internetpagina van het platenlabel "Corelia-Musique"]

{{Appendix|2=
{{References}}
}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Leleu, Jeanne}}
[[Categorie:Frans componist]]
[[Categorie:Frans muziekpedagoog]]
[[Categorie:Frans pianist]]
[[Categorie:20e-eeuws componist]]

title: Jeanne Leleu

Volledige naam: Jeanne Leleu

Geboren: 29 december 1898

Nevenberoep: pianiste

Instrument: piano

Leraren: Marguerite Long, Auguste Chapuis, Georges Caussade, Charles-Marie Widor, Alfred Cortot

Belangrijkste werken: Transparences, Croquis de théâtre, Pianoconcert, Suite symphonique, Jour d'été, Nantéos