text:
# Elaphidion iviei
Elaphidion iviei is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2008 door Lingafelter.

wikiname: nlwiki

title: Elaphidion iviei

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Elaphidion iviei''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Boktorren|Cerambycidae]] (Boktorren)
| onderfamilie = [[Cerambycinae]]
| geslacht = ''[[Elaphidion]]''
| w-naam = ''Elaphidion iviei''
| auteur = Lingafelter
| datum = 2008
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Elaphidion iviei''''' is een [[kevers]]oort uit de familie van de [[Boktorren|boktorren (Cerambycidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2008 door Lingafelter.<ref>{{Brontabel|9999-Cerambycidae}} (bezocht 30 januari 2014)</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2014|02|17}}

[[Categorie:Elaphidion|iviei]]

title: Elaphidion iviei

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Cerambycidae (Boktorren)

Onderfamilie: Cerambycinae

Geslacht: Elaphidion

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Echinocephalus pseudouncinatus
Echinocephalus pseudouncinatus is een rondwormensoort uit de familie van de Gnathostomatidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1951 door Millemann.

title: Echinocephalus pseudouncinatus

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Echinocephalus pseudouncinatus''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Rondwormen|Nematoda]] (Rondwormen)
| klasse = [[Chromadorea]]
| orde = [[Rhabditida]]
| familie = [[Gnathostomatidae]]
| geslacht = ''[[Echinocephalus]]''
| w-naam = ''Echinocephalus pseudouncinatus''
| auteur = Millemann
| datum = 1951
| haakjes =
| worms = 459018
}}
'''''Echinocephalus pseudouncinatus''''' is een [[rondwormen]]soort uit de familie van de [[Gnathostomatidae]].<ref>WoRMS (2012). <i>Echinocephalus pseudouncinatus</i> Millemann, 1951. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=459018</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1951 door Millemann.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|14}}

[[Categorie:Spirurida]]

title: Echinocephalus pseudouncinatus

Stam: Nematoda (Rondwormen)

Klasse: Chromadorea

Orde: Rhabditida

Familie: Gnathostomatidae

Geslacht: Echinocephalus

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Andrena avara
Andrena avara is een vliesvleugelig insect uit de familie Andrenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Warncke.

title: Andrena avara

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Andrena avara''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Andrenidae]]
| onderfamilie = [[Andreninae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Zandbijen|Andrena]]'' (Zandbijen)
| w-naam = ''Andrena avara''
| auteur = Warncke
| datum = 1967
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Andrena avara''''' is een [[vliesvleugeligen|vliesvleugelig]] [[insecten|insect]] uit de familie [[Andrenidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Warncke.<ref>{{Brontabel|2008-ITIS}}</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|11}}

[[Categorie:Zandbijen]]

title: Andrena avara

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Andrenidae

Onderfamilie: Andreninae

Geslacht: Andrena (Zandbijen)

title: Soort


text:
# Frederieke Leeflang
Frederieke Joan Leeflang (Amsterdam, 2 mei 1969) is een Nederlandse jurist en bestuurder. Zij was bestuursvoorzitter van de Stichting Nederlandse Publieke Omroep (NPO). Eerder was zij partner bij Deloitte, algemeen voorzitter van de Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming (RSJ), bestuursvoorzitter bij Boekel De Nerée en commissaris bij ABN Amro.

## Levensloop
Leeflang groeide op in Amsterdam en volgde het Vossius Gymnasium. Na de middelbare school nam zij een tussenjaar in Brazilië. Van 1988 tot 1994 studeerde zij rechten aan de Rijksuniversiteit Groningen. Na haar studie trad zij in dienst bij het advocatenkantoor Boekel De Nerée. Van 1998 tot 1999 werkte zij bij de Nederlandse Mededingingsautoriteit. Na haar terugkeer bij Boekel De Nerée zette Leeflang een mededingingsrechtpraktijk op. In 2002 werd zij partner en in 2011 bestuursvoorzitter, een functie die zij tot 2016 vervulde.
Van 2016 tot 2019 was Leeflang commissaris bij ABN Amro. Samen met Olga Zoutendijk en Steven ten Have stond zij bekend als de "gouden driehoek". Het drietal botste regelmatig met het bestuur onder leiding van Gerrit Zalm en later Kees van Dijkhuizen. Aanvankelijk werkte Leeflang nauw samen met Zoutendijk, maar later distantieerde zij zich van Zoutendijks directe confronterende stijl. In juli 2017 kreeg Leeflang kritiek omdat zij, op uitnodiging van de bank, samen met haar kinderen de Europa League-finale tussen Ajax en Manchester United bijwoonde tijdens een grote reorganisatie. Uiteindelijk betaalde Leeflang zelf voor het bezoek aan de wedstrijd. Zij verliet de bank in 2019 vrijwillig om plaats te maken voor iemand met meer bancaire ervaring.
Ze werd per 1 januari 2022 aangesteld als voorzitter van de raad van bestuur van de NPO, als opvolger van Shula Rijxman. In die rol werd Leeflang geconfronteerd met een kritisch rapport van de commissie-Van Rijn over grensoverschrijdend gedrag binnen de NPO. Zij blokkeerde de terugkeer op televisie van Matthijs van Nieuwkerk, tegen wie veel beschuldigingen waren geuit.
Daarnaast streefde Leeflang ernaar om Ongehoord Nederland uit het omroepbestel te verwijderen. Staatssecretaris Gunay Uslu besloot echter dat de omroep in het bestel mocht blijven. Met het aantreden van het kabinet-Schoof in juli 2024 werd Leeflang geconfronteerd met een bezuiniging van honderd miljoen euro voor de publieke omroep.
In februari 2025 kwam naar buiten dat over Leeflang in haar rol als NPO-voorzitter meerdere meldingen waren gedaan door (oud-)medewerkers vanwege een onveilig werkklimaat. Leeflang zou zich volgens de melders onder meer schuldig hebben gemaakt aan intimidatie en verbale agressie. Een en ander was de aanleiding dat zij op 4 maart 2025 per direct haar taken neerlegde, hoewel zij ontkende grensoverschrijdend te hebben gehandeld.

### Nevenfuncties
Leeflang is vanaf 4 juni 2019 voorzitter van de Stichting Administratiekantoor Stadion Amsterdam (STAK) van de Johan Cruijff ArenA en sinds 4 maart 2021 lid van de Raad van Toezicht van het Radboudumc.
Zij was van 15 september 2018 tot eind 2021 algemeen voorzitter bij de Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming (RSJ). Leeflang was er verantwoordelijk voor een strategische heroriëntatie. Ook was zij voorzitter van de Audit Advisory Committee van de Algemene Rekenkamer en vicevoorzitter van de Raad van Toezicht van KWF Kankerbestrijding.

## Persoonlijk
Leeflang heeft twee kinderen.
Erik Jurgens (1975-1985) · Pieter van Dijke (1985-1988) · Joop van der Reijden (1988-1990) · Pieter van Dijke (wnd. 1990-1991) · Max de Jong (1991-1993) · André van der Louw (1994-1997) · Gerrit Jan Wolffensperger (1998-2003) · Harm Bruins Slot (2003-2008) · Henk Hagoort (2008-2016) · Shula Rijxman (2016-2022) · Frederieke Leeflang (2022-2025)
- Virtual International Authority File: 31348910

title: Frederieke Leeflang

wikitext:
{{Infobox persoon
| naam           = Frederieke Leeflang
| afbeelding     =
| onderschrift   =
| volledigenaam  = Frederieke Joan Leeflang
| bijnaam        =
| geboorteplaats = [[Amsterdam]]
| geboortedatum  = [[2 mei]] [[1969]]
| sterfplaats    =
| sterfdatum     =
| nationaliteit  = {{NL}}s
| beroep         =
| bekendvan      = [[Boekel De Neréé]], [[ABN Amro]], [[NPO]]
| religie        =
| politiek       =
| zieook         =
| website        =
| handtekening   =
| portaal        =
}}

'''Frederieke Joan Leeflang''' ([[Amsterdam (hoofdbetekenis)|Amsterdam]], [[2 mei]] [[1969]]) is een [[Nederland]]se jurist en bestuurder. Zij was bestuursvoorzitter van de [[Stichting Nederlandse Publieke Omroep]] (NPO). Eerder was zij partner bij [[Deloitte]], algemeen voorzitter van de [[Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming]] (RSJ), bestuursvoorzitter bij [[Boekel De Nerée]] en commissaris bij [[ABN Amro]].

== Levensloop ==
Leeflang groeide op in Amsterdam en volgde het [[Vossius Gymnasium]]. Na de middelbare school nam zij een tussenjaar in [[Brazilië]]. Van 1988 tot 1994 studeerde zij rechten aan de [[Rijksuniversiteit Groningen]]. Na haar studie trad zij in dienst bij het advocatenkantoor Boekel De Nerée. Van 1998 tot 1999 werkte zij bij de [[Nederlandse Mededingingsautoriteit]]. Na haar terugkeer bij Boekel De Nerée zette Leeflang een mededingingsrechtpraktijk op. In 2002 werd zij partner en in 2011 bestuursvoorzitter, een functie die zij tot 2016 vervulde.

Van 2016 tot 2019 was Leeflang commissaris bij [[ABN Amro]]. Samen met [[Olga Zoutendijk]] en [[Steven ten Have]] stond zij bekend als de "gouden driehoek". Het drietal botste regelmatig met het bestuur onder leiding van [[Gerrit Zalm]] en later [[Kees van Dijkhuizen]]. Aanvankelijk werkte Leeflang nauw samen met Zoutendijk, maar later distantieerde zij zich van Zoutendijks directe confronterende stijl. In juli 2017 kreeg Leeflang kritiek omdat zij, op uitnodiging van de bank, samen met haar kinderen de [[Europa League 2016/17|Europa League]]-finale tussen [[AFC Ajax|Ajax]] en [[Manchester United FC|Manchester United]] bijwoonde tijdens een grote reorganisatie. Uiteindelijk betaalde Leeflang zelf voor het bezoek aan de wedstrijd. Zij verliet de bank in 2019 vrijwillig om plaats te maken voor iemand met meer bancaire ervaring.<ref>{{Citeer web |url=https://managementscope.nl/manager/steven-ten-have/twee-commissarissen-abn-amro-vertrekken |titel=Steven ten Have en Frederieke Leeflang vertrekken bij ABN Amro |achternaam= |voornaam= |datum=2018-11-07 |bezochtdatum=2024-06-08 |werk=Management Scope |taal=nl}}</ref>

Ze werd per 1 januari 2022 aangesteld als voorzitter van de raad van bestuur van de NPO, als opvolger van [[Shula Rijxman]].<ref>[https://nos.nl/artikel/2399546-frederieke-leeflang-wordt-nieuwe-voorzitter-npo Frederieke Leeflang wordt nieuwe voorzitter NPO], ''nos.nl'', 28 september 2021. [https://web.archive.org/web/20220309024227/https://nos.nl/artikel/2399546-frederieke-leeflang-wordt-nieuwe-voorzitter-npo Gearchiveerd] op 9 maart 2022.</ref> In die rol werd Leeflang geconfronteerd met een kritisch rapport van de commissie-Van Rijn over grensoverschrijdend gedrag binnen de NPO. Zij blokkeerde de terugkeer op televisie van [[Matthijs van Nieuwkerk]], tegen wie veel beschuldigingen waren geuit.<ref>[https://www.ad.nl/show/voorzitter-npo-zette-streep-door-tv-terugkeer-matthijs-van-nieuwkerka9bfd231/ Voorzitter NPO zette streep door tv-terugkeer Matthijs van Nieuwkerk], ''Algemeen Dagblad'', 4 oktober 2023</ref>

Daarnaast streefde Leeflang ernaar om [[Ongehoord Nederland]] uit het omroepbestel te verwijderen.<ref>[https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/het-thema-onveiligheid-bij-de-publieke-omroep-is-bespreekbaar-gewordenbe0e062c/ Interview Frederieke Leeflang: ‘Het thema onveiligheid bij de publieke omroep is bespreekbaar geworden’], ''de Volkskrant'', 4 oktober 2023</ref> Staatssecretaris [[Gunay Uslu]] besloot echter dat de omroep in het bestel mocht blijven.<ref>[https://nos.nl/artikel/2499470-ongehoord-nederland-mag-voorlopig-blijven-uitzenden Ongehoord Nederland mag voorlopig blijven uitzenden], Nos.nl, 27 november 2023</ref> Met het aantreden van het [[kabinet-Schoof]] in juli 2024 werd Leeflang geconfronteerd met een bezuiniging van honderd miljoen euro voor de publieke omroep.

In februari 2025 kwam naar buiten dat over Leeflang in haar rol als NPO-voorzitter meerdere meldingen waren gedaan door (oud-)medewerkers vanwege een onveilig werkklimaat. Leeflang zou zich volgens de melders onder meer schuldig hebben gemaakt aan intimidatie en verbale agressie.<ref>[https://www.parool.nl/nederland/klachten-over-angstcultuur-onder-npo-voorzitter-frederieke-leeflang~bcab5ae2/?referrer Klachten over ‘angstcultuur’ onder NPO-voorzitter Frederieke Leeflang], ''Het Parool'', 21 februari 2025</ref> Een en ander was de aanleiding dat zij op 4 maart 2025 per direct haar taken neerlegde, hoewel zij ontkende grensoverschrijdend te hebben gehandeld.<ref>[https://npo.nl/pers/persberichten-en-publicaties/frederieke-leeflang-stopt-als-bestuursvoorzitter-npo Frederieke Leeflang stopt als bestuursvoorzitter NPO], npo.nl, 4 maart 2025</ref><ref>{{Citeer nieuws |achternaam=van der Aa |voornaam=Edwin |medeauteurs=Dennis Jansen, Gudo Tienhooven |titel=‘NPO-baas Frederieke Leeflang weg na aanhoudende klachten over harde bestuursstijl’ |url=https://www.parool.nl/kunst-media/npo-baas-frederieke-leeflang-weg-na-aanhoudende-klachten-over-harde-bestuursstijl~b9786976/ |werk=[[Het Parool]] |datum=2025-03-04 |bezochtdatum=2025-03-04 |taal=nl}}</ref>

=== Nevenfuncties ===
Leeflang is vanaf 4 juni 2019 voorzitter van de Stichting Administratiekantoor Stadion Amsterdam (STAK) van de [[Johan Cruijff ArenA]] en sinds 4 maart 2021 lid van de Raad van Toezicht van het [[Radboudumc]].

Zij was van 15 september 2018 tot eind 2021 algemeen voorzitter bij de Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming (RSJ). Leeflang was er verantwoordelijk voor een strategische heroriëntatie.<ref>[https://www.rsj.nl/actueel/nieuws/2021/06/15/han-moraal-in-2022-nieuwe-algemeen-voorzitter-rsj Han Moraal nieuwe algemeen voorzitter RSJ], rjs.nl, 3 januari 2022</ref> Ook was zij voorzitter van de Audit Advisory Committee van de [[Algemene Rekenkamer]] en [[vicevoorzitter]] van de [[Raad van Toezicht]] van [[KWF Kankerbestrijding]].

== Persoonlijk ==
Leeflang heeft twee kinderen.

{{Appendix|2=
'''Bronnen'''
* Ivo Bökkerink en Pieter Couwenbergh (2020). ''De staatsbank. ABN AMRO klem tussen ambtenaren en bankiers''. Amsterdam: Promotheus.
* [https://managementscope.nl/manager/frederieke-leeflang Frederieke Leeflang], Managementscope.nl, geraadpleegd op 9 juli 2020
* [https://fd.nl/fd-persoonlijk/1115639/ik-vraag-veel-van-mensen ‘Ik vraag veel van mensen’], ''Financieele Dagblad'', 15 augustus 2015
* [https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/nieuwe-npo-baas-frederieke-leeflang-is-gepokt-en-gemazeld-maar-niet-in-de-mediawereld~bc7d9926/ Nieuwe NPO-baas Frederieke Leeflang is gepokt en gemazeld, maar niet in de mediawereld], ''de Volkskrant'', 28 september 2021
----
'''Referenties'''
{{References}}
}}
{{Navigatie omroepvoorzitters NOS/NPO}}
{{Bibliografische informatie}}
{{DEFAULTSORT:Leeflang, Frederieke}}
[[Categorie:Nederlands advocaat]]
[[Categorie:Nederlands bestuurder]]

title: Algemene informatie

Volledige naam: Frederieke Joan Leeflang

Geboren: 2 mei 1969 · Amsterdam

Nationaliteit(en): Nederlands

Bekend van: Boekel De Neréé, ABN Amro, NPO


text:
# Attractor
Een attractor of aantrekker is in de systeemtheorie iets waar een dynamisch systeem in de loop van de tijd naartoe evolueert en daar vervolgens blijft, ongeacht of er sprake is van enige verstoring van buitenaf. Het systeem legt zo een bepaald traject in de richting van de attractor af. Dit traject kan bijvoorbeeld de vorm hebben van een periodieke of (in het geval van een vreemde aantrekker) een chaotische functie.
Het begrip attractor heeft uiteenlopende betekenissen. In meetkundig opzicht kan een attractor bijvoorbeeld een punt, een lijn, een oppervlakte, een inhoud, een limietcykel, een kromme of een variëteit zijn. In enkele gevallen heeft een attractor zelfs de structuur van een fractal en een chaotische of Hausdorff-dimensie. Men spreekt in dit geval van een vreemde aantrekker of attractor.
Bij een periodiek stelsel, bijvoorbeeld bij de meeste bewegingen in het zonnestelsel zoals de baan van de aarde om de zon, doorloopt het systeem telkens een beperkt aantal toestanden opnieuw. De verzameling toestanden kan een baan genoemd worden. De beschrijving vergt maar een beperkt aantal kenmerkende getallen, bijvoorbeeld de lengte van het jaar. De zon dient hierbij als de (gewone) aantrekker van het stelsel middels de zwaartekracht.

## Beschrijving
Het beschrijven van het gedrag van dynamische systemen aan de hand van attractoren is een van de onderwerpen van de chaostheorie. Het gedrag van een dynamisch systeem kan op korte termijn worden omschreven met behulp van differentiaalvergelijkingen, terwijl voor het beschrijven van het gedrag op langere termijn integraalrekening nodig is.
Dynamische systemen zijn heel vaak dissipatief, wat betekent dat er een drijvende kracht achter de beweging die de systemen kenmerkt zit. Samen met dissipatie zorgt deze drijvende kracht ervoor dat het systeem zijn typische gedrag vertoont.
Invariante reeksen en limietreeksen hangen nauw samen met het concept attractor. Een invariante reeks is een reeks die in dynamische toestand naar zichzelf toe evolueert en een attractor kan bevatten. Een limietreeks is een toestand waar een dynamisch systeem in het oneindige naartoe evolueert. Alle attractoren zijn limietreeksen maar niet andersom doordat het convergeren van sommige punten naar limietreeksen verstoord kan worden door invloeden van buitenaf.
Dissipatieve systemen hebben ook een attractor, doordat ze als gevolg van met name wrijving in de faseruimte een bepaald gedrag vertonen.

## Soorten gewone aantrekkers
Vóór 1960 werd aangenomen dat aantrekkers altijd een meetkundige deelverzameling van faseruimte-elementen waren, zoals punten, lijnen, oppervlakten en volumes. Stephen Smale stelde echter een nieuwe attractor voor, die de structuur had van een Cantorverzameling.
Twee eenvoudige attractoren zijn dekpunten en limietcykels.

#### Dekpunt
Een dekpunt is een punt in een functie dat niet verandert onder invloed van een transformatie. De transformatie is in dit geval de evolutie van het dynamische systeem. Het dekpunt kan bijvoorbeeld het eindpunt van deze evolutie zijn, zoals het water dat overblijft in een glas nadat eerst de ijsblokjes zijn gesmolten of een gedempte slinger.

#### Limietcykel
Een limietcykel is een periodieke baan die door een geïsoleerd systeem wordt beschreven. Een voorbeeld hiervan is het slingeren van een pendule.

#### Limiettori
Het periodieke traject van een systeem in de limietcykel-fase kan meer dan één frequentie bevatten. Als hiervan twee frequenties een irrationaal getal vormen ofwel incommensurabel zijn is het traject niet langer gesloten en verandert de limietcykel in een torus. Een dergelijke torus wordt {\displaystyle N_{t}}-torus genoemd als er {\displaystyle N_{t}} incommensurabele frequenties zijn. Dit is bijvoorbeeld een 2-torus:
Tijdreeksen die met deze attractor overeenkomen worden quasiperiodiek genoemd. Quasiperiodieke tijdreeksen kennen geen strikte periodiciteit.

## Vreemde aantrekker
De vreemde attractor (Eng.: strange attractor) is als wiskundig begrip voor het eerst genoemd in een publicatie van 1971 van de wiskundigen David Ruelle en Floris Takens. Het wordt gebruikt voor de beschrijving van aantrekkers in deterministische niet-periodieke bewegingen van een chaotisch systeem en is daarmee een belangrijk begrip in de systeemtheorie (ook wel chaostheorie of bifurcatietheorie). Vreemde attractoren zijn vaak in een paar richtingen differentieerbaar, maar soms zijn ze ook homeomorf met cantorstof en daardoor niet differentieerbaar. Voorbeelden van vreemde attractoren zijn de lorenz-aantrekker, de rössler-aantrekker, de hénon-aantrekker en de tamari-aantrekker.
Sommige hemellichamen (en vele andere systemen in de natuurkunde, de biologie en de sociale wetenschappen) doorlopen een eindeloze reeks toestanden die niet periodiek zijn. Zij zijn daardoor grotendeels onvoorspelbaar, zeker op de langere termijn. Dit is in het algemeen het gevolg van de gelijktijdige werking van meerdere krachten die een niet-lineaire invloed uitoefenen op het stelsel. Hoewel het gevolg er chaotisch uitziet, is de verzameling toestanden zeker niet geheel willekeurig. Deze verzameling mogelijke toestanden die het stelsel kan bereiken wanneer het lang genoeg aan dezelfde invloeden blootgestaan heeft kan in het algemeen beschreven worden met een fractaal die men vanwege zijn vaak zeer grillige vormen een vreemde aantrekker noemt.
Wat de reeks toestanden die het stelsel doorloopt precies is, hangt zeer sterk af van het beginpunt waar vanaf het vertrekt. Bij sommige beginpunten zal het stelsel zich naar oneindig bewegen. Als het om een hemellichaam gaat, betekent dat bijvoorbeeld dat het het zonnestelsel verlaat. Voor andere punten blijft het stelsel echter eindeloos toestanden doorlopen die allemaal tot de fractale verzameling van de aantrekker behoren. Een dergelijk hemellichaam heeft geen echte periodieke baan en keert nooit precies terug naar een toestand die het eerder gehad heeft. Het blijft echter wel 'gevangen' door de aantrekker. Voor sommige manen van Jupiter is dergelijk gedrag inderdaad waargenomen. Zij ondervinden niet alleen de zwaartekracht van Jupiter zelf, maar ook die van de grote manen Io, Ganymedes, Callisto en Europa.
Hoewel in een dergelijk stelsel een toestand nooit volledig herhaald wordt, kan het soms wel bijzonder dicht bij een voorgaande staat komen. Wanneer het echter vertrekt van twee bijna gelijke toestanden, de een bijvoorbeeld met een positie x = 1 en de ander met een positie x = 1,0000000000000000000001, zal het verschil in de toekomst steeds groter worden. Na voldoende tijd zal de toestand zelfs volledig verschillend zijn. (Bij lineaire stelsels is dat niet zo, daarbij blijft het toekomstig verschil relatief even klein).
Het steeds groeiende verschil in ontwikkeling van een stelsel wordt wel het vlindereffect genoemd. Ook het weer op aarde is een sterk niet-lineair stelsel. Het verschil in luchtdruk dat door een vlinder in China gemaakt wordt kan op het moment dat de vlinder met zijn vleugels fladdert misschien het verschil tussen 1 en 1,0000000000000000000001 atmosfeer uitmaken, maar voor de ontwikkeling van het weer kan dit op den duur het verschil tussen prachtig weer of een sneeuwbui in België betekenen.

title: Attractor

wikitext:
[[Bestand:Attractor Poisson Saturne.jpg|thumb|Visuele weergave van een vreemde attractor]]
Een '''attractor''' of '''aantrekker''' is in de [[systeemtheorie]] iets waar een [[dynamisch systeem]] in de loop van de tijd naartoe evolueert en daar vervolgens blijft, ongeacht of er sprake is van enige verstoring van buitenaf. Het systeem legt zo een bepaald [[traject]] in de richting van de attractor af. Dit traject kan bijvoorbeeld de vorm hebben van een [[periodieke functie|periodieke]] of (in het geval van een vreemde aantrekker) een [[Chaostheorie|chaotische]] functie.

Het begrip attractor heeft uiteenlopende betekenissen. In [[meetkunde|meetkundig]] opzicht kan een attractor bijvoorbeeld een [[punt (wiskunde)|punt]], een [[Lijn (meetkunde)|lijn]], een [[oppervlakte]], een [[Inhoud (volume)|inhoud]], een [[limietcykel]], een [[kromme]] of een [[Variëteit (wiskunde)|variëteit]] zijn. In enkele gevallen heeft een attractor zelfs de structuur van een [[fractal]] en een chaotische of [[Hausdorff-dimensie]]. Men spreekt in dit geval van een vreemde aantrekker of attractor.

Bij een periodiek stelsel, bijvoorbeeld bij de meeste bewegingen in het [[zonnestelsel]] zoals de baan van de aarde om de zon, doorloopt het systeem telkens een beperkt aantal toestanden opnieuw. De verzameling toestanden kan een ''baan'' genoemd worden. De beschrijving vergt maar een beperkt aantal kenmerkende getallen, bijvoorbeeld de lengte van het jaar. De [[zon]] dient hierbij als de (gewone) aantrekker van het stelsel middels de [[zwaartekracht]].

== Beschrijving ==
Het beschrijven van het gedrag van dynamische systemen aan de hand van attractoren is een van de onderwerpen van de [[chaostheorie]]. Het gedrag van een dynamisch systeem kan op korte termijn worden omschreven met behulp van [[differentiaalvergelijking]]en, terwijl voor het beschrijven van het gedrag op langere termijn [[integraalrekening]] nodig is.

Dynamische systemen zijn heel vaak [[dissipatief systeem|dissipatief]], wat betekent dat er een drijvende kracht achter de beweging die de systemen kenmerkt zit. Samen met [[dissipatie]] zorgt deze drijvende kracht ervoor dat het systeem zijn typische gedrag vertoont.

[[Invariant (wiskunde)|Invariant]]e reeksen en [[limiet]]reeksen hangen nauw samen met het [[concept (filosofie)|concept]] attractor. Een invariante reeks is een reeks die in dynamische toestand naar zichzelf toe evolueert en een attractor kan bevatten. Een limietreeks is een toestand waar een dynamisch systeem in het oneindige naartoe evolueert. Alle attractoren zijn limietreeksen maar niet andersom doordat het convergeren van sommige punten naar limietreeksen verstoord kan worden door invloeden van buitenaf.

[[Dissipatief systeem|Dissipatieve]] systemen hebben ook een attractor, doordat ze als gevolg van met name [[wrijving]] in de [[faseruimte]] een bepaald gedrag vertonen.

== Soorten gewone aantrekkers ==
Vóór 1960 werd aangenomen dat aantrekkers altijd een [[meetkunde|meetkundige]] [[deelverzameling]] van [[faseruimte]]-elementen waren, zoals punten, lijnen, oppervlakten en volumes. [[Stephen Smale]] stelde echter een nieuwe attractor voor, die de structuur had van een [[Cantorverzameling]].

Twee eenvoudige attractoren zijn [[dekpunt]]en en [[limietcykel]]s.

==== Dekpunt ====
[[Bestand:Critical orbit 3d.png|thumb|Licht aantrekkend dekpunt voor [[complexe kwadratische polynomiaal]]]]
Een dekpunt is een punt in een functie dat niet verandert onder invloed van een transformatie. De transformatie is in dit geval de evolutie van het dynamische systeem. Het dekpunt kan bijvoorbeeld het eindpunt van deze evolutie zijn, zoals het water dat overblijft in een glas nadat eerst de ijsblokjes zijn gesmolten of een [[demping|gedempte]] [[slinger (natuurkunde)|slinger]].

==== Limietcykel ====
Een [[limietcykel]] is een [[periodiek (tijd)|periodieke]] baan die door een [[Geïsoleerd punt|geïsoleerd]] systeem wordt beschreven. Een voorbeeld hiervan is het slingeren van een [[Slingeruurwerk (uurwerk)|pendule]].

==== Limiettori ====
Het periodieke traject van een systeem in de limietcykel-fase kan meer dan één frequentie bevatten. Als hiervan twee frequenties een [[irrationaal getal]] vormen ofwel [[commensurabiliteit (wiskunde)|incommensurabel]] zijn is het traject niet langer gesloten en verandert de limietcykel in een [[torus]]. Een dergelijke torus wordt <math>N_t</math>-torus genoemd als er <math>N_t</math> incommensurabele frequenties zijn. Dit is bijvoorbeeld een 2-torus:

[[Bestand:torus.png|thumb|center|2-torus]]

Tijdreeksen die met deze attractor overeenkomen worden [[quasiperiodieke functie|quasiperiodiek]] genoemd. Quasiperiodieke tijdreeksen kennen geen strikte [[periodiciteit]].

==Vreemde aantrekker==
[[Bestand:LorenzAttractor.png|thumb|De lorenz-aantrekker, genoemd naar [[Edward Lorenz]]]]
De ''vreemde attractor'' (Eng.: ''strange attractor'') is als [[wiskunde|wiskundig]] begrip voor het eerst genoemd in een publicatie van [[1971]] van de wiskundigen [[David Ruelle]] en [[Floris Takens]]. Het wordt gebruikt voor de beschrijving van aantrekkers in deterministische niet-periodieke bewegingen van een chaotisch systeem en is daarmee een belangrijk begrip in de [[systeemtheorie]] (ook wel [[chaostheorie]] of [[bifurcatietheorie]]). Vreemde attractoren zijn vaak in een paar richtingen [[Differentieerbaarheid|differentieerbaar]], maar soms zijn ze ook [[homeomorfisme|homeomorf]] met [[cantorstof]] en daardoor niet differentieerbaar. Voorbeelden van vreemde attractoren zijn de [[lorenz-aantrekker]], de [[rössler-aantrekker]], de [[Hénon-afbeelding|hénon-aantrekker]] en de [[tamari-aantrekker]].

Sommige [[hemellichaam|hemellichamen]] (en vele andere systemen in de [[natuurkunde]], de [[biologie]] en de [[sociale wetenschappen]]) doorlopen een eindeloze reeks toestanden die ''niet'' periodiek zijn. Zij zijn daardoor grotendeels onvoorspelbaar, zeker op de langere termijn. Dit is in het algemeen het gevolg van de gelijktijdige werking van meerdere [[kracht]]en die een [[Niet-lineair systeem|niet-lineaire]] invloed uitoefenen op het stelsel. Hoewel het gevolg er chaotisch uitziet, is de verzameling toestanden zeker niet geheel willekeurig. Deze verzameling mogelijke toestanden die het stelsel kan bereiken wanneer het lang genoeg aan dezelfde invloeden blootgestaan heeft kan in het algemeen beschreven worden met een [[fractal|fractaal]] die men vanwege zijn vaak zeer grillige vormen een vreemde aantrekker noemt.

Wat de reeks toestanden die het stelsel doorloopt precies is, hangt zeer sterk af van het beginpunt waar vanaf het vertrekt. Bij sommige beginpunten zal het stelsel zich naar [[oneindigheid|oneindig]] bewegen. Als het om een hemellichaam gaat, betekent dat bijvoorbeeld dat het het [[zonnestelsel]] verlaat. Voor andere punten blijft het stelsel echter eindeloos toestanden doorlopen die allemaal tot de fractale verzameling van de aantrekker behoren. Een dergelijk hemellichaam heeft geen echte periodieke baan en keert nooit precies terug naar een toestand die het eerder gehad heeft. Het blijft echter wel 'gevangen' door de aantrekker. Voor sommige manen van [[Jupiter (planeet)|Jupiter]] is dergelijk gedrag inderdaad waargenomen. Zij ondervinden niet alleen de zwaartekracht van Jupiter zelf, maar ook die van de grote manen [[Io (maan)|Io]], [[Ganymedes (maan)|Ganymedes]], [[Callisto (maan)|Callisto]] en [[Europa (maan)|Europa]].

Hoewel in een dergelijk stelsel een toestand nooit volledig herhaald wordt, kan het soms wel bijzonder dicht bij een voorgaande staat komen. Wanneer het echter vertrekt van twee bijna gelijke toestanden, de een bijvoorbeeld met een positie ''x'' = 1 en de ander met een positie ''x'' = 1,0000000000000000000001, zal het verschil in de toekomst steeds groter worden. Na voldoende tijd zal de toestand zelfs volledig verschillend zijn. (Bij [[stelsel van lineaire vergelijkingen|lineaire stelsels]] is dat niet zo, daarbij blijft het toekomstig verschil relatief even klein).

Het steeds groeiende verschil in ontwikkeling van een stelsel wordt wel het [[vlindereffect]] genoemd. Ook het weer op aarde is een sterk niet-lineair stelsel. Het verschil in luchtdruk dat door een vlinder in China gemaakt wordt kan op het moment dat de vlinder met zijn vleugels fladdert misschien het verschil tussen 1 en 1,0000000000000000000001 atmosfeer uitmaken, maar voor de ontwikkeling van het weer kan dit op den duur het verschil tussen prachtig weer of een sneeuwbui in België betekenen.

==Zie ook==
*[[Harmonograaf]]

{{Commonscat|Attractors}}

[[Categorie:Systeemtheorie]]


text:
# Favresse
Favresse is een gemeente in het Franse departement Marne (regio Grand Est) en telt 173 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Vitry-le-François.

## Geografie
De oppervlakte van Favresse bedraagt 10,5 km², de bevolkingsdichtheid is 16,5 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Favresse met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: Favresse

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Favresse
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Grand Est]]
| departement = [[Marne (departement)|Marne]] (51)
| depnr = 51
| arrondissement = [[Arrondissement Vitry-le-François|Vitry-le-François]]
| kanton = [[Kanton Sermaize-les-Bains|Sermaize-les-Bains]]
| jaar = 1999
| inwoners = 173
| dichtheid = 16,5
| oppervlakte = 10,5
| water =
| latitudeGraden = 48
| latitudeMinuten = 43
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 4
| longitudeMinuten = 44
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 51246
| postcode = 51300
| netnummer =
| hoogteligging = 106 - 134
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
| image = Église_de_Favresse_4.JPG
| caption= Kerk van Favresse
}}
'''Favresse''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Marne (departement)|Marne]] (regio [[Grand Est]]) en telt 173 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Vitry-le-François|Vitry-le-François]].

== Geografie ==
De oppervlakte van Favresse bedraagt 10,5 km², de bevolkingsdichtheid is 16,5 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=51246}}

== Demografie ==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).<br />
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=51246}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

== Externe links ==
* {{Link INSEE|id=51246}}

{{Coor title dms|48|43|0|N|4|44|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Gemeente in Marne]]

title: Situering

Regio: Grand Est

Departement: Marne (51)

Arrondissement: Vitry-le-François

Kanton: Sermaize-les-Bains

Coördinaten: 48° 43′ NB, 4° 44′ OL

title: Algemeen

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Marne

title: Foto's

Foto's: Kerk van Favresse

Portaal: Frankrijk


text:
# Melayro Bogarde
Melayro Chakewno Jalaino Bogarde (Rotterdam, 28 mei 2002) is een Nederlands voetballer die doorgaans speelt als centrale verdediger. In juli 2024 verruilde hij 1899 Hoffenheim voor LASK. Lamare Bogarde is zijn broer en oud-voetballer Winston Bogarde is zijn oom.

## Clubcarrière
Bogarde speelde in de jeugd van Swift Boys, alvorens hij in 2009 in de opleiding van Feyenoord terechtkwam. Na negen seizoenen bij die club vertrok hij naar 1899 Hoffenheim. Op 30 mei 2020 maakte de verdediger zijn officiële debuut voor Hoffenheim. Op bezoek bij Mainz 05 mocht Bogarde van coach Alfred Schreuder in de basis beginnen. Hij zag Ihlas Bebou twee minuten voor rust het enige doelpunt van de wedstrijd maken. Schreuder haalde Bogarde in de rust naar de kant ten faveure van Kevin Akpoguma omdat hij al een gele kaart had en dicht bij een tweede zat. Door dit debuut werd Bogarde met 18 jaar en 2 dagen de jongste Nederlander ooit in de Duitse Bundesliga. Medio 2021 verlengde Bogarde zijn verbintenis bij Hoffenheim tot en met het seizoen 2023/24.
In de eerste helft van het seizoen 2021/22 speelde Bogarde geen competitiewedstrijden voor Hoffenheim, waarop hij voor een halfjaar verhuurd werd aan FC Groningen. In Groningen speelde hij acht officiële wedstrijden en na zijn terugkeer werd hij opnieuw verhuurd aan een Nederlandse club, nu aan degradant PEC Zwolle. Bogarde speelde tijdens het seizoen 2023/24 slechts voor het tweede elftal van Hoffenheim en verkaste daarna transfervrij naar LASK. Bij de Oostenrijkse club zette hij zijn handtekening onder een verbintenis voor de duur van vier seizoenen.

## Clubstatistieken
| Seizoen | Club            | Competitie     | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Internationaal | Internationaal | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club            | Competitie     | Wed.       | Dlp.       | Wed.  | Dlp.  | Wed.           | Dlp.           | Wed.   | Dlp.   |
| ------- | --------------- | -------------- | ---------- | ---------- | ----- | ----- | -------------- | -------------- | ------ | ------ |
| 2019/20 | 1899 Hoffenheim | Bundesliga     | 2          | 0          | 0     | 0     | —              | —              | 2      | 0      |
| 2020/21 | 1899 Hoffenheim | Bundesliga     | 9          | 0          | 1     | 0     | 4              | 0              | 14     | 0      |
| 2021/22 | 1899 Hoffenheim | Bundesliga     | 0          | 0          | 1     | 0     | —              | —              | 1      | 0      |
| 2021/22 | → FC Groningen  | Eredivisie     | 7          | 0          | 1     | 0     | —              | —              | 8      | 0      |
| 2022/23 | → PEC Zwolle    | Eerste divisie | 10         | 0          | 2     | 0     | —              | —              | 12     | 0      |
| 2023/24 | 1899 Hoffenheim | Bundesliga     | 0          | 0          | 0     | 0     | —              | —              | 0      | 0      |
| 2024/25 | LASK            | Bundesliga     | 0          | 0          | 0     | 0     | 0              | 0              | 0      | 0      |
| Totaal  | Totaal          | Totaal         | 28         | 0          | 5     | 0     | 4              | 0              | 37     | 0      |

Bijgewerkt op 22 juli 2024.

## Interlandcarrière
Bogarde is Nederlands jeugdinternational. Met Nederland –17 won hij het EK –17 in 2019. Hij speelde alle wedstrijden en werd opgenomen in het team van het toernooi. Op het WK –17 in 2019 werd hij met Nederland vierde.

title: Melayro Bogarde

wikitext:
{{Infobox voetballer
| spelernaam                  = Melayro Bogarde
| volledigenaam               = Melayro Chakewno Jalaino Bogarde
| afbeelding                  =
| onderschrift                =
| geboortedatum               = [[28 mei]] [[2002]]
| geboortestad                = [[Rotterdam]]
| geboorteland                = {{NL}}
| been                        = [[Rechtsvoetig|Rechts]]
| lengte                      = 184
| huidigeclub                 = {{AT-VLAG}} [[LASK]]
| rugnummer                   = 6
| positie                     = [[Verdediger (voetbal)|Centrale verdediger]]
| contracttot                 = 30 juni 2028
| verhuurdtot                 =
| jeugdjaren                  = {{0|0000}}–2009
2009–2018
2018–2020
| jeugdteams                  = {{NL-VLAG}} [[RVV Swift Boys|Swift Boys]]
{{NL-VLAG}} [[Feyenoord]]
{{DE-VLAG}} [[TSG 1899 Hoffenheim|1899 Hoffenheim]]
| seizoen                     = 2020–2024
2020−2024
2022
2022–2023
2024−
| club                        = {{DE-VLAG}} [[TSG 1899 Hoffenheim|1899 Hoffenheim]]
{{DE-VLAG}} [[TSG 1899 Hoffenheim|1899 Hoffenheim II]]
→ {{NL-VLAG}} [[FC Groningen]]
→ {{NL-VLAG}} [[PEC Zwolle]]
{{AT-VLAG}} [[LASK]]
| wedstr(goals)               = 11{{0|00}}(0)
52{{0|00}}(3)
7{{0|00}}(0)
10{{0|00}}(0)
0{{0|00}}(0)
| interlandjaren              = 2017
2017–2018
2018–2019
2019
2021–2023
| interlandteam               = {{NL-VLAG}} Nederland –15
{{NL-VLAG}} Nederland –16
{{NL-VLAG}} [[Nederlands voetbalelftal onder 17 (mannen)|Nederland –17]]
{{NL-VLAG}} [[Nederlands voetbalelftal onder 18 (mannen)|Nederland –18]]
{{NL-VLAG}} [[Nederlands voetbalelftal onder 21 (mannen)|Nederland –21]]
| interlandwedstrijden(goals) = 3{{0|00}}(1)
4{{0|00}}(1)
17{{0|00}}(0)
3{{0|00}}(1)
3{{0|00}}(0)
| clubupdate                  = 22 juli 2024
| landupdate                  = 22 juli 2024
}}
'''Melayro Chakewno Jalaino Bogarde''' ([[Rotterdam]], [[28 mei]] [[2002]]) is een [[Nederland]]s [[betaald voetbal|voetballer]] die doorgaans speelt als [[Verdediger (voetbal)|centrale verdediger]]. In juli 2024 verruilde hij [[TSG 1899 Hoffenheim|1899 Hoffenheim]] voor [[LASK]]. [[Lamare Bogarde]] is zijn broer en oud-voetballer [[Winston Bogarde]] is zijn oom.<ref>[https://www.fcupdate.nl/voetbalnieuws/367967/winston-bogardo-trots-op-melayro-stoicijnse-jongen/ Winston Bogardo trots op Melayro: "Stoïcijnse jongen"] FC Update, 30 mei 2020. [https://web.archive.org/web/20200610133049/https://www.fcupdate.nl/voetbalnieuws/367967/winston-bogardo-trots-op-melayro-stoicijnse-jongen/ Gearchiveerd] op 10 juni 2020.</ref>

== Clubcarrière ==
Bogarde speelde in de jeugd van [[RVV Swift Boys|Swift Boys]], alvorens hij in 2009 in de opleiding van [[Feyenoord]] terechtkwam. Na negen seizoenen bij die club vertrok hij naar [[TSG 1899 Hoffenheim|1899 Hoffenheim]].<ref>[https://www.voetbalzone.nl/doc.asp?uid=342587 'Mijn kansen om prof te worden zijn hier groter dan bij Feyenoord'] Voetbalzone, 7 december 2018. [https://web.archive.org/web/20220125035806/https://www.voetbalzone.nl/doc.asp?uid=342587 Gearchiveerd] op 25 januari 2022.</ref> Op 30 mei 2020 maakte de verdediger zijn officiële debuut voor Hoffenheim. Op bezoek bij [[1. FSV Mainz 05|Mainz 05]] mocht Bogarde van coach [[Alfred Schreuder]] in de basis beginnen. Hij zag [[Ihlas Bebou]] twee minuten voor rust het enige doelpunt van de wedstrijd maken. Schreuder haalde Bogarde in de rust naar de kant ten faveure van [[Kevin Akpoguma]] omdat hij al een gele kaart had en dicht bij een tweede zat.<ref>[https://www.vi.nl/nieuws/scheidsrechter-waarschuwde-voor-rode-kaart-debutant-bogarde Scheidsrechter waarschuwde voor rode kaart debutant Bogarde], vi.nl, 31 mei 2020</ref><ref>[https://nl.soccerway.com/matches/2020/05/30/germany/bundesliga/1-fsv-mainz-05/tsg-1899-hoffenheim-ev/3047276/ Wedstrijdgegevens 1899 Hoffenheim – Mainz 05] bij Soccerway. [https://web.archive.org/web/20211122020425/https://nl.soccerway.com/matches/2020/05/30/germany/bundesliga/1-fsv-mainz-05/tsg-1899-hoffenheim-ev/3047276/ Gearchiveerd] op 22 november 2021.</ref> Door dit debuut werd Bogarde met 18 jaar en 2 dagen de jongste Nederlander ooit in de Duitse [[Bundesliga (mannenvoetbal Duitsland)|Bundesliga]].<ref>[https://www.telegraaf.nl/nieuws/300597528/melayro-bogarde-18-jongste-nederlandse-debutant-in-bundesliga-ooit Melayro Bogarde (18) jongste Nederlandse debutant in Bundesliga] Telegraaf, 30 mei 2020. [https://web.archive.org/web/20210419040546/https://www.telegraaf.nl/nieuws/300597528/melayro-bogarde-18-jongste-nederlandse-debutant-in-bundesliga-ooit Gearchiveerd] op 19 april 2021.</ref> Medio 2021 verlengde Bogarde zijn verbintenis bij Hoffenheim tot en met het seizoen 2023/24.<ref>{{de}} [https://www.fussballtransfers.com/a7779416516913467725-bogarde-bleibt-in-hoffenheim Bogarde bleibt in Hoffenheim] Fußball Transfers, 29 juni 2021. [https://web.archive.org/web/20210711071330/https://www.fussballtransfers.com/a7779416516913467725-bogarde-bleibt-in-hoffenheim Gearchiveerd] op 11 juli 2021.</ref>

In de eerste helft van het seizoen 2021/22 speelde Bogarde geen competitiewedstrijden voor Hoffenheim, waarop hij voor een halfjaar verhuurd werd aan [[FC Groningen]].<ref>[https://www.voetbalzone.nl/doc.asp?uid=398882 FC Groningen haalt Melayro Bogarde terug naar Nederland] Voetbalzone, 14 januari 2022. [https://web.archive.org/web/20220123050833/https://www.voetbalzone.nl/doc.asp?uid=398882 Gearchiveerd] op 23 januari 2022.</ref> In Groningen speelde hij acht officiële wedstrijden en na zijn terugkeer werd hij opnieuw verhuurd aan een Nederlandse club, nu aan degradant [[PEC Zwolle]].<ref>[https://peczwolle.nl/nieuws/melayro-bogarde-op-huurbasis-naar-zwolle Melayro Bogarde op huurbasis naar Zwolle] PEC Zwolle, 1 september 2022. [https://web.archive.org/web/20230415023230/https://peczwolle.nl/nieuws/melayro-bogarde-op-huurbasis-naar-zwolle Gearchiveerd] op 15 april 2023.</ref> Bogarde speelde tijdens het seizoen 2023/24 slechts voor het tweede elftal van Hoffenheim en verkaste daarna transfervrij naar [[LASK]]. Bij de Oostenrijkse club zette hij zijn handtekening onder een verbintenis voor de duur van vier seizoenen.<ref>{{de}} [https://www.skysportaustria.at/lask-praesentiert-ersten-sommerneuzugang/ LASK präsentiert ersten Sommerneuzugang] Sky Sport Austria, 22 mei 2024. [https://web.archive.org/web/20240726230946/https://www.skysportaustria.at/lask-praesentiert-ersten-sommerneuzugang/ Gearchiveerd] op 26 juli 2024.</ref>

== Clubstatistieken ==
{| class="wikitable" style="font-size:90%; width: 70%; text-align: center;"
|-
!rowspan=2 width=5%|Seizoen
!rowspan=2 width=20%|Club
!rowspan=2 width=15%|Competitie
!colspan=2 width=15%|Competitie
!colspan=2 width=15%|Beker
!colspan=2 width=15%|Internationaal
!colspan=2 width=15%|Totaal
|-
!width=7.5%|Wed.
!width=7.5%|Dlp.
!width=7.5%|Wed.
!width=7.5%|Dlp.
!width=7.5%|Wed.
!width=7.5%|Dlp.
!width=7.5%|Wed.
!width=7.5%|Dlp.
|-
| 2019/20
|rowspan=3| {{DE-VLAG}} [[TSG 1899 Hoffenheim|1899 Hoffenheim]]
|rowspan=3| [[Bundesliga (mannenvoetbal Duitsland)|Bundesliga]]
| 2
| 0
| 0
| 0
| —
| —
|'''2'''
|'''0'''
|-
| 2020/21
| 9
| 0
| 1
| 0
| 4
| 0
|'''14'''
|'''0'''
|-
|rowspan=2| 2021/22
| 0
| 0
| 1
| 0
| —
| —
|'''1'''
|'''0'''
|-
|rowspan=1| → {{NL-VLAG}} [[FC Groningen]]
|rowspan=1| [[Eredivisie (mannenvoetbal)|Eredivisie]]
| 7
| 0
| 1
| 0
| —
| —
|'''8'''
|'''0'''
|-
| 2022/23
|rowspan=1| → {{NL-VLAG}} [[PEC Zwolle]]
|rowspan=1| [[Eerste divisie (voetbal Nederland)|Eerste divisie]]
| 10
| 0
| 2
| 0
| —
| —
|'''12'''
|'''0'''
|-
| 2023/24
|rowspan=1| {{DE-VLAG}} [[TSG 1899 Hoffenheim|1899 Hoffenheim]]
|rowspan=1| [[Bundesliga (mannenvoetbal Duitsland)|Bundesliga]]
| 0
| 0
| 0
| 0
| —
| —
|'''0'''
|'''0'''
|-
| 2024/25
|rowspan=1| {{AT-VLAG}} [[LASK]]
|rowspan=1| [[Bundesliga (Oostenrijk)|Bundesliga]]
| 0
| 0
| 0
| 0
| 0
| 0
|'''0'''
|'''0'''
|-bgcolor=E6E6FA
|colspan=3|'''Totaal'''||'''28'''||'''0'''||'''5'''||'''0'''||'''4'''||'''0'''||'''37'''||'''0'''
|}
Bijgewerkt op 22 juli 2024.<ref>[https://nl.soccerway.com/players/melayro-bogarde/525931/ Profiel Bogarde] bij Soccerway. [https://web.archive.org/web/20240806033612/https://nl.soccerway.com/players/melayro-bogarde/525931/ Gearchiveerd] op 6 augustus 2024.</ref>

== Interlandcarrière ==
Bogarde is Nederlands jeugdinternational. Met [[Nederlands voetbalelftal onder 17 (mannen)|Nederland –17]] won hij het [[Europees kampioenschap voetbal mannen onder 17 - 2019|EK –17 in 2019]]. Hij speelde alle wedstrijden en werd opgenomen in het team van het toernooi.<ref>[https://www.goal.com/nl/nieuws/nederland-en-frankrijk-domineren-uefa-onder-17-team-van-het/41v3jyocu6m61urdqswub1ddn Nederland en Frankrijk domineren UEFA Onder-17 Team van het Toernooi] Goal, 20 mei 2019</ref> Op het [[wereldkampioenschap voetbal onder 17 - 2019|WK –17 in 2019]] werd hij met Nederland vierde.<ref>[https://www.onsoranje.nl/teams/185190/speler/23646 Profiel Bogarde] bij Ons Oranje. [https://web.archive.org/web/20240513085913/https://www.onsoranje.nl/teams/185190/speler/23646 Gearchiveerd] op 13 mei 2024.</ref>

== Zie ook ==
* Lijst van spelers van [[Lijst van spelers van TSG 1899 Hoffenheim|1899 Hoffenheim]] | [[Lijst van spelers van FC Groningen|FC Groningen]] | [[Lijst van spelers van PEC Zwolle (mannen)|PEC Zwolle]]

== Referenties ==
{{References}}
{{Navigatie selectie LASK}}

{{DEFAULTSORT:Bogarde, Melayro}}
[[Categorie:Nederlands voetballer]]

title: Persoonlijke informatie

Volledige naam: Melayro Chakewno Jalaino Bogarde

Geboorteplaats: Rotterdam, Nederland

Been: Rechts

Positie: Centrale verdediger

title: Clubinformatie

Huidige club: LASK

title: Jeugd

Swift Boys · Feyenoord · 1899 Hoffenheim

title: Senioren *

Seizoen: Club · W 0(G)

1899 Hoffenheim · 1899 Hoffenheim II · → FC Groningen · → PEC Zwolle · LASK · 1100(0) · 5200(3) · 700(0) · 1000(0) · 000(0)

title: Interlands **

Nederland –15 · Nederland –16 · Nederland –17 · Nederland –18 · Nederland –21 · 300(1) · 400(1) · 1700(0) · 300(1) · 300(0)

Interlands **:
* Bijgewerkt op 22 juli 2024
** Bijgewerkt op 22 juli 2024

Portaal: Voetbal


text:
# Thuliet
Thuliet (ook: rosaline) is een mangaanhoudende variëteit van het mineraal zoisiet. Het mangaan vervangt calcium in het kristal tot ongeveer 2%. Het is vaak doorspekt met calciet. Het komt voor in aders en opvullingen van breuken in talrijke rotstypen.

## Verbreiding
Thuliet werd voor het eerst ontdekt in 1820 te Sauland, gelegen in de Noorse provincie Telemark. De naam komt van Thule, een mythische naam in de oudheid van een uiterst noordelijk land, waarmee (vanuit Grieks perspectief) onder meer Telemark bedoeld zou kunnen zijn. Sindsdien werd thuliet ook aangetroffen in Tirol, op een aantal plaatsen in de Verenigde Staten, en in West-Australië.

]

title: Thuliet

wikitext:
{{Infobox mineraal
| naam = Thuliet
| afbeelding = Thulite.jpg
| formule = (Ca,Mn)2Al3O(OH)(SiO4)(Si2O7)
| streep = wit of kleurloos
| kleur = roserood
| hardheid = 6-6,5
| dichtheid = 3,2-3,4 kg/dm3
| glans = glas- tot metaalglans
| opaciteit =
| breuk = onregelmatig
| splijting = perfect {010} imperfect {100}
| habitus =
| kristalstelsel = [[Orthorombisch kristalstelsel|Orthorombisch]]
| kristalklasse =
| kristalvlakken =
| ruimtegroep =
| eenheidscel =
| tweelingen =
| brekingsindex = 1,69-1,7
| dubbelbreking = 0,006-0,018
| pleochroïsme = aanwezig, [[dichroïsme]] of [[trichroïsme]] afhankelijk van kleur
| oriëntatie =
| gedrag =
| vergelijkbaar =
| radioactiviteit =
| magnetisme =
| kenmerken =
}}
'''Thuliet''' (ook: ''rosaline'') is een mangaanhoudende variëteit van het mineraal [[zoisiet]]. Het mangaan vervangt calcium in het kristal tot ongeveer 2%. Het is vaak doorspekt met [[calciet]]. Het komt voor in aders en opvullingen van breuken in talrijke rotstypen.

==Verbreiding==
Thuliet werd voor het eerst ontdekt in 1820 te [[Sauland]], gelegen in de Noorse provincie [[Telemark]]. De naam komt van [[Thule (oudheid)|Thule]], een mythische naam in de oudheid van een uiterst noordelijk land, waarmee (vanuit Grieks perspectief) onder meer Telemark bedoeld zou kunnen zijn. Sindsdien werd thuliet ook aangetroffen in [[Tirol (regio)|Tirol]], op een aantal plaatsen in de Verenigde Staten, en in West-Australië.

[[Categorie:Sorosilicaat]]
[[Categorie:Calciumhoudend mineraal]]
[[Categorie:Mangaanhoudend mineraal]]]
[[Categorie:Aluminiumhoudend mineraal]]

title: Mineraal

Kleur: roserood

Streepkleur: wit of kleurloos

Glans: glas- tot metaalglans

Breuk: onregelmatig

Splijting: perfect {010} imperfect {100}

title: Kristaloptiek

Kristalstelsel: Orthorombisch

Pleochroïsme: aanwezig, dichroïsme of trichroïsme afhankelijk van kleur

title: Lijst van mineralen

Portaal: Aardwetenschappen


text:
# Mecosaspis aureovittata
Mecosaspis aureovittata is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1931 door Burgeon.

title: Mecosaspis aureovittata

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Mecosaspis aureovittata''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Boktorren|Cerambycidae]] (Boktorren)
| onderfamilie = [[Cerambycinae]]
| geslacht = ''[[Mecosaspis]]''
| w-naam = ''Mecosaspis aureovittata''
| auteur = [[Louis Jules Léon Burgeon|Burgeon]]
| datum = 1931
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Mecosaspis aureovittata''''' is een [[kevers]]oort uit de familie van de [[Boktorren|boktorren (Cerambycidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1931 door Burgeon.<ref>{{Brontabel|9999-Cerambycidae}} (bezocht 30 januari 2014)</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2014|02|18}}

[[Categorie:Mecosaspis|aureovittata]]

title: Mecosaspis aureovittata

Geslacht: Mecosaspis

title: Soort


text:
# El Negrito
El Negrito is een gemeente (gemeentecode 1803) in het departement Yoro in Honduras.
De gemeente heet waarschijnlijk El Negrito omdat er in de omgeving veel bomen voorkomen met een zwarte kleur. Het dorp ligt in de Vallei van Olomán, tussen de beken La Pita en El Dorado.

## Bevolking
De bevolking is als volgt verdeeld:
| Vrouwen | 23.827 | 50,6% |
| Mannen  | 23.277 | 49,4% |

## Dorpen
De gemeente bestaat uit 27 dorpen (aldea), waarvan de grootste qua inwoneraantal: El Negrito  (code 180301) en Villa del Carmen (of: Finca Treinta y Siete) (180327).

title: El Negrito

wikitext:
{{Infobox plaats in Honduras
| naam = El Negrito
| departement = [[Yoro (departement)|Yoro]]
| lat_deg = 15 | lat_min = 18 | lat_sec = 13.6 | lat_dir = N
| lon_deg = 87 | lon_min = 42 | lon_sec =  3.9 | lon_dir = W
| oppervlakte = 514,15
| census   = 2016
| inwoners = 47.104<ref>[http://www.ine.gob.hn/images/Productos%20ine/censo/Censo%202013/Proyecciones/Proyecciones%20Ine%202016.xlsx Instituto Nacional de Estadistica (acroniem: INE); bevolking 2016]{{dode link|datum=juli 2017 |bot=InternetArchiveBot }}</ref>
| dichtheid = 92
| datum_stichting = 1843
| hoogte = 209
| patroonheilige   = [[Heilige Maagd Maria van de berg Karmel|O.L.V. van de Karmel]]
| feestdag_patroon = [[16 juli]]
| afbeelding   =
| onderschrift =
}}

'''El Negrito''' is een [[Hondurese gemeente|gemeente]] (gemeentecode 1803) in het departement [[Yoro (departement)|Yoro]] in [[Honduras]].

De gemeente heet waarschijnlijk ''El Negrito'' omdat er in de omgeving veel bomen voorkomen met een zwarte kleur. Het dorp ligt in de [[Vallei van Olomán]], tussen de beken ''La Pita'' en ''El Dorado''.

==Bevolking==
De bevolking is als volgt verdeeld:
 {| class="wikitable"
| align=left|Vrouwen || align=right|23.827 || align=right|50,6%
|-
| align=left|Mannen || align=right|23.277 || align=right|49,4%
|}

==Dorpen==
De gemeente bestaat uit 27 dorpen<ref>[https://web.archive.org/web/20160822172328/http://www.redatam.org/redhnd/censos/cpv2013/Division_Politica.PDF Redatam; División Política Territorial.]</ref> (''aldea''), waarvan de grootste qua inwoneraantal: El Negrito  (code 180301) en Villa del Carmen (of: ''Finca Treinta y Siete'') (180327).

{{Appendix|2=
{{References}}
-----
* {{es}}[http://www.angelfire.com/ca5/mas/dpmapas/yor/eln/eln.html Municipio de El Negrito] op de pagina Honduras Universal
}}

[[Categorie:Gemeente in Yoro]]

title: Situering

Departement: Yoro

title: Algemeen

title: Overig

Patroonfeest: 16 juli (O.L.V. van de Karmel)

Portaal: Noord-Amerika


text:
# Mare Marginis
Mare Marginis (Latijn: zee van de rand) is een mare aan de oostelijke rand van de vanaf de Aarde zichtbare kant van de Maan.

## Beschrijving
Mare Marginis heeft een diameter van 420 kilometer. De mare heeft een onregelmatige vorm en het basalt is met hooguit twee kilometer tamelijk dun. Mare Marginis lijkt daarmee een laag gebied te zijn waarover lava uitgestroomd is, in plaats van een inslagbekken, zoals de meeste andere maria. In de omgeving van de mare bevinden zich een aantal met basalt gevulde inslagkraters. Ten noorden van de Mare Marginis ligt de krater Al-Biruni, ten zuidoosten Ibn Yunus en ten noordwesten Goddard. Het oppervlak van deze mare is gedeeltelijk bedekt met materiaal met een relatief hoog albedo, vergelijkbaar met de Reiner Gamma in de Oceanus Procellarum en is geassocieerd met een sterk magnetisch veld. Hoe deze lichter gekleurde structuren ontstaan zijn is onduidelijk. De Mare Marginis ligt op de antipode van het inslagbekken van de Mare Orientale en het is mogelijk dat de vorming van het lichter gekleurde materiaal daarmee verband heeft. De lichte kleur kan zijn veroorzaakt doordat het hogere magnetisch veld het oppervlak in de Mare Marginis beschermde tegen ruimteverwering. Andere hypotheses hoe het lichter gekleurde materiaal gevormd is zijn de inslag van een komeet of een uitbarsting van vulkanische gassen.

## Naamgeving
De benaming Mare Marginis is afkomstig van de Duitse astronoom en selenograaf Julius Heinrich Franz (1847-1913) . Eerder gaf Johannes Hevelius er de benaming Lacus Major Occidentalis  aan.

## Maankaarten
Kort na het beëindigen van het Apolloprogramma (NASA) werd een reeks gedetailleerde maankaarten gemaakt aan de hand van honderden orbitale hogeresolutiefoto's van het maanoppervlak, genomen tijdens de drie wetenschappelijke missies Apollo 15, Apollo 16 en Apollo 17. Een aantal van deze kaarten tonen kleine en uiterst kleine segmenten van Mare Marginis.

title: Mare Marginis

wikitext:
[[Bestand:Mare Marginis.jpg|thumb|200px|Mare Marginis]]
'''Mare Marginis''' ([[Latijn]]: ''zee van de rand'') is een [[mare (maanzee)|mare]] aan de oostelijke rand van de vanaf de [[Aarde (planeet)|Aarde]] zichtbare kant van de [[Maan]].

== Beschrijving ==
Mare Marginis heeft een [[diameter]] van 420 kilometer. De mare heeft een onregelmatige vorm en het [[basalt (gesteente)|basalt]] is met hooguit twee kilometer tamelijk dun. Mare Marginis lijkt daarmee een laag gebied te zijn waarover [[lava]] uitgestroomd is, in plaats van een [[inslagbekken]], zoals de meeste andere maria. In de omgeving van de mare bevinden zich een aantal met basalt gevulde [[inslagkrater]]s. Ten noorden van de Mare Marginis ligt de krater [[Al-Biruni (krater)|Al-Biruni]], ten zuidoosten [[Ibn Yunus (krater)|Ibn Yunus]] en ten noordwesten [[Goddard (krater)|Goddard]]. Het oppervlak van deze mare is gedeeltelijk bedekt met materiaal met een relatief hoog [[albedo]], vergelijkbaar met de [[Reiner Gamma]] in de [[Oceanus Procellarum]] en is geassocieerd met een sterk [[magnetisch veld]]. Hoe deze lichter gekleurde structuren ontstaan zijn is onduidelijk. De Mare Marginis ligt op de [[antipode]] van het inslagbekken van de [[Mare Orientale]] en het is mogelijk dat de vorming van het lichter gekleurde materiaal daarmee verband heeft. De lichte kleur kan zijn veroorzaakt doordat het hogere magnetisch veld het oppervlak in de Mare Marginis beschermde tegen [[ruimteverwering]]. Andere hypotheses hoe het lichter gekleurde materiaal gevormd is zijn de [[inslagproces|inslag]] van een [[komeet]] of een uitbarsting van [[vulkanisme|vulkanische]] gassen.

== Naamgeving ==
De benaming Mare Marginis is afkomstig van de Duitse astronoom en selenograaf Julius Heinrich Franz (1847-1913) <ref>Ewen A. Whitaker: ''Mapping and Naming the Moon, a history of lunar cartography and nomenclature'', page 225</ref>. Eerder gaf [[Johannes Hevelius]] er de benaming ''Lacus Major Occidentalis'' <ref>Ewen A. Whitaker: ''Mapping and Naming the Moon, a history of lunar cartography and nomenclature'', page 205</ref> aan.

== Maankaarten ==
Kort na het beëindigen van het Apolloprogramma (NASA) werd een reeks gedetailleerde maankaarten gemaakt aan de hand van honderden orbitale hogeresolutiefoto's van het maanoppervlak, genomen tijdens de drie wetenschappelijke missies [[Apollo 15]], [[Apollo 16]] en [[Apollo 17]]. Een aantal van deze kaarten tonen kleine en uiterst kleine segmenten van Mare Marginis.

== Externe links ==
* [https://www.lpi.usra.edu/resources/mapcatalog/LTO/ Foto's Lunar Topographic Orthophotomap (LTO) Series]
* [https://www.lpi.usra.edu/resources/mapcatalog/topophoto/ Foto's Lunar Topophotomap Series]

== Referenties ==
{{References}}

{{Navigatie maanzeeën}}

[[Categorie:Maanzee|Marginis]]


text:
# Macrocoma zarudnii
Macrocoma zarudnii is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1985 gepubliceerd door Lopatin.

title: Macrocoma zarudnii

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Macrocoma zarudnii''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Bladkevers|Chrysomelidae]] (Bladkevers)
| geslacht = ''[[Macrocoma]]''
| w-naam = ''Macrocoma zarudnii''
| auteur = [[Igor Lopatin|Lopatin]]
| datum = 1985
| haakjes =
| origineel =
}}

'''''Macrocoma zarudnii''''' is een [[kevers]]oort uit de familie [[bladkevers]] (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1985 gepubliceerd door Lopatin.<ref>[https://web.archive.org/web/20130927083459/https://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/ChrysoIndex0.htm Chrysomelidae] in Synopsis of the described Coleoptera of the World, 13 december 2008. Gearchiveerd op 27 september 2013.</ref>

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|31}}

[[Categorie:Macrocoma|zarudnii]]

title: Macrocoma zarudnii

Familie: Chrysomelidae (Bladkevers)

Geslacht: Macrocoma

title: Soort


text:
# Metzneria kerzhneri
Metzneria kerzhneri is een vlinder uit de familie van de tastermotten (Gelechiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1979 door Piskunov.

title: Metzneria kerzhneri

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Metzneria kerzhneri''
| afbeelding =
| familie = [[Tastermotten|Gelechiidae]] (Tastermotten)
| onderfamilie =
| tribus =
| geslacht = ''[[Metzneria]]''
| w-naam = ''Metzneria kerzhneri''
| auteur = Piskunov
| datum = 1979
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Metzneria kerzhneri''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Tastermotten|tastermotten (Gelechiidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1979 door Piskunov.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|04}}

[[Categorie:Metzneria|kerzhneri]]

title: Metzneria kerzhneri

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Gelechiidae (Tastermotten)

Geslacht: Metzneria

title: Soort


text:
# Dominique Struye de Swielande
Dominique Benoît Marie Hubert Ghislain baron Struye de Swielande (Gent, 10 juli 1947 – Sint-Lambrechts-Woluwe, 27 oktober 2015) was een Belgisch diplomaat.

## Levensloop
Struye de Swielande promoveerde tot doctor in de rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven, tot master in de rechten aan University College London en tot gediplomeerde aan de London School of Economics. Aan de Rijksuniversiteit Gent behaalde hij ook een master in Europees recht.
Op 1 februari 1974 begon Struye aan zijn carrière als diplomaat. Hij was onder meer op post in verschillende landen, zoals (Oostenrijk, Nigeria, Zimbabwe Zaïre en de Verenigde Staten) actief als diplomaat.
Van 1984 tot 1987 was hij juridisch adviseur in het kabinet van Leo Tindemans, en van 1987 tot 1990 consul-generaal en plaatsvervangend permanent vertegenwoordiger bij de Verenigde Naties in Genève. In 1990 had hij de leiding over de Europese afdeling van het Belgisch ministerie van Buitenlandse Zaken, in 1991 en 1992 was hij stafchef in het kabinet van Mark Eyskens. Van 1992 tot 1994 was hij diplomatiek adviseur en plaatsvervangend stafchef van premier Jean-Luc Dehaene en in de periode 1994 en 1995 directeur-generaal in het ministerie van Buitenlandse Zaken.
In de periode 1995-96 stond Struye aan het hoofd van het kabinet van Reginald Moreels. Van 1997 tot 2002 was hij de Belgische ambassadeur in Duitsland. Van 2002 tot 2006 was hij permanent vertegenwoordiger van België bij de NAVO. Op 29 december 2006 werd hij ambassadeur van België in de Verenigde Staten. In februari 2009 begon hij aan zijn laatste buitenlandse opdracht, als ambassadeur in Congo. Van 2012 tot 2014 was hij diplomatiek raadgever van minister voor Defensie Pieter De Crem.
Op 17 september 2014 werd aan jhr. Struye de Swielande de persoonlijke adellijke titel van baron verleend. Dominique baron Struye de Swielande overleed in oktober 2015 op 68-jarige leeftijd.

## Privé
Struye was een kleinzoon van de Ieperse senator Félix Struye de Swielande, die in 1908 erfelijke adel verkreeg. Hij was een zoon van Pierre Struye de Swielande (1908-1984) en van Cecile de Brouwer (1911-1997). Pierre Struye was voorzitter van het hof van beroep in Gent.
Dominique Struye bleef vrijgezel.

title: Dominique Struye de Swielande

wikitext:
[[Bestand:Dominique Struye de Swielande.jpg|thumb|Dominique Struye de Swielande]]
'''Dominique Benoît Marie Hubert Ghislain baron Struye de Swielande''' ([[Gent]], [[10 juli]] [[1947]] – [[Sint-Lambrechts-Woluwe]], [[27 oktober]] [[2015]]) was een [[België (hoofdbetekenis)|Belgisch]] [[diplomaat]].

== Levensloop ==
Struye de Swielande promoveerde tot doctor in de rechten aan de [[Katholieke Universiteit Leuven]], tot master in de rechten aan [[University College London]] en tot gediplomeerde aan de London School of Economics. Aan de [[Rijksuniversiteit Gent]] behaalde hij ook een master in [[Recht van de Europese Unie|Europees recht]].

Op 1 februari 1974 begon Struye aan zijn carrière als diplomaat. Hij was onder meer op post in verschillende landen, zoals ([[Oostenrijk]], [[Nigeria (land)|Nigeria]], [[Zimbabwe]] [[Zaïre]] en de [[Verenigde Staten]]) actief als diplomaat.

Van 1984 tot 1987 was hij juridisch adviseur in het kabinet van [[Leo Tindemans]], en van 1987 tot 1990 consul-generaal en plaatsvervangend permanent vertegenwoordiger bij de [[Verenigde Naties]] in Genève. In 1990 had hij de leiding over de Europese afdeling van het Belgisch ministerie van Buitenlandse Zaken, in 1991 en 1992 was hij [[stafchef]] in het kabinet van [[Mark Eyskens]]. Van 1992 tot 1994 was hij diplomatiek adviseur en plaatsvervangend stafchef van premier [[Jean-Luc Dehaene]] en in de periode 1994 en 1995 [[directeur-generaal]] in het ministerie van Buitenlandse Zaken.

In de periode 1995-96 stond Struye aan het hoofd van het kabinet van [[Reginald Moreels]]. Van 1997 tot 2002 was hij de Belgische ambassadeur in [[Duitsland]]. Van 2002 tot 2006 was hij permanent vertegenwoordiger van België bij de [[Noord-Atlantische Verdragsorganisatie|NAVO]]. Op 29 december 2006 werd hij ambassadeur van België in de Verenigde Staten. In februari 2009 begon hij aan zijn laatste buitenlandse opdracht, als ambassadeur in [[Congo-Kinshasa|Congo]]. Van 2012 tot 2014 was hij diplomatiek raadgever van minister voor Defensie [[Pieter De Crem]].

Op 17 september 2014 werd aan jhr. Struye de Swielande de persoonlijke adellijke titel van baron verleend. Dominique baron Struye de Swielande overleed in oktober 2015 op 68-jarige leeftijd.<ref>[https://www.lesoir.be/1029031/article/actualite/fil-info/fil-info-belgique/2015-10-28/deces-dominique-struye-m-crem-dit-avoir-perdu-un-conseiller-part Décès de Dominique Struye - M. De Crem dit avoir perdu un «conseiller particulièrement apprécié"], Lesoir.be, 28 oktober 2015.</ref>

==Privé==
Struye was een kleinzoon van de Ieperse senator [[Félix Struye de Swielande]], die in 1908 erfelijke adel verkreeg. Hij was een zoon van Pierre Struye de Swielande (1908-1984) en van Cecile de Brouwer (1911-1997). Pierre Struye was voorzitter van het hof van beroep in Gent.

Dominique Struye bleef vrijgezel.

==Literatuur==
* Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, ''État présent de la noblesse belge'', Annuaire 1999, Brussel, 1999.
*''État présent de la noblesse belge'' (2015), p. 220.

== Externe link ==
* {{fr}} [http://www.nato.int/cv/permrep/be/struye-f.htm Cv NATO]

{{Appendix}}

{{DEFAULTSORT:Struye de Swielande, Dominique}}
[[Categorie:Belgisch diplomaat]]
[[Categorie:Belgische adel]]


text:
# Ischnomesus paucispinis
Ischnomesus paucispinis is een pissebed uit de familie Ischnomesidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1962 door Menzies.

title: Ischnomesus paucispinis

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Ischnomesus paucispinis''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| rijk= [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| familie = [[Ischnomesidae]]
| klasse= [[Malacostraca]] (Hogere kreeftachtigen)
| orde= [[Pissebedden|Isopoda]] (Pissebedden)
| geslacht = ''[[Ischnomesus]]''
| w-naam = ''Ischnomesus paucispinis''
| auteur = Menzies
| datum = 1962
| haakjes =
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] (Geleedpotigen)
| worms = 255927
}}
'''''Ischnomesus paucispinis''''' is een [[pissebedden|pissebed]] uit de familie [[Ischnomesidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1962 door Menzies.<ref>Schotte, M. (2010). ''Ischnomesus paucispinis'' Menzies, 1962C. In: Schotte, M., Boyko, C.B, Bruce, N.L., Poore, G.C.B., Taiti, S., Wilson, G.D.F. (Eds) (2010). World Marine, Freshwater and Terrestrial Isopod Crustaceans database. Gebaseerd op informatie uit het [[World Register of Marine Species]], te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=255927</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|15}}
[[Categorie:Ischnomesidae]]

title: Ischnomesus paucispinis

Klasse: Malacostraca (Hogere kreeftachtigen)

Orde: Isopoda (Pissebedden)

Familie: Ischnomesidae

Geslacht: Ischnomesus

title: Soort


text:
# Uusirivier
De Uusirivier (Zweeds: Uusijoki) is een rivier die stroomt in de Zweedse  gemeente Kiruna. De rivier ontvangt haar water van de hellingen aan de westzijde van de Drottninghällan en de Kilaberg. De rivier stroomt om de Kilaberg heen en levert haar water in bij het Grote Kulumeer. De rivier is circa 10 kilometer lang.
Afwatering: Uusirivier → (Grote Kulumeer) → Luongasrivier → Torne → Botnische Golf

title: Uusirivier

wikitext:
{{Infobox plaats in Zweden
| soort=Rivier
| land = Zweden
| naam = Uusirivier
| area = [[Lapland (Zweeds landschap)|Lapland]]
| subarea = [[Norrbottens län]]
| overigniveau = [[Kiruna (gemeente)|Kiruna]]
| inwoners =
| census =
| km2 =
| hoogte =
| image =
| caption =
| mapname = Norrbotten
| lat_deg =67
| lat_min =36
| lat_sec =45
| lat_dir = N
| lon_deg =21
| lon_min =7
| lon_sec =36
| lon_dir = E
| mark=Blue pog.svg
}}

De '''Uusirivier''' ([[Zweeds]]: ''Uusijoki'') is een [[rivier]] die stroomt in de [[Zweden|Zweedse]]  gemeente [[Kiruna (gemeente)|Kiruna]]. De rivier ontvangt haar water van de hellingen aan de westzijde van de [[Drottninghällan]] en de [[Kilaberg]]. De rivier stroomt om de Kilaberg heen en levert haar water in bij het [[Grote Kulumeer]]. De rivier is circa 10 [[kilometer]] lang.

Afwatering: Uusirivier → ([[Grote Kulumeer]]) → [[Luongasrivier (Torne)|Luongasrivier]] → [[Torne älv|Torne]] → [[Botnische Golf]]

[[Categorie:Rivier in Norrbottens län]]

title: Situering

Landschap: Lapland

Län: Norrbottens län

Gemeente: Kiruna

Coördinaten: 67° 37′ NB, 21° 8′ OL

Portaal: Zweden


text:
# Oides humboldti
Oides humboldti is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1894 gepubliceerd door Martin Jacoby.

title: Oides humboldti

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Oides humboldti''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Bladkevers|Chrysomelidae]] (Bladkevers)
| geslacht = ''[[Oides]]''
| w-naam = ''Oides humboldti''
| auteur = [[Martin Jacoby|Jacoby]]
| datum = 1894
| haakjes =
| origineel =
}}

'''''Oides humboldti''''' is een [[kevers]]oort uit de familie [[bladkevers]] (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1894 gepubliceerd door [[Martin Jacoby]].<ref>[https://web.archive.org/web/20130927083459/https://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/ChrysoIndex0.htm Chrysomelidae] in Synopsis of the described Coleoptera of the World, 13 december 2008. Gearchiveerd op 27 september 2013.</ref>

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|30}}

[[Categorie:Oides|humboldti]]

title: Oides humboldti

Geslacht: Oides

title: Soort


text:
# Turbonilla fastigata
Turbonilla fastigata is een slakkensoort uit de familie van de Pyramidellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2010 door Peñas & Rolán.

title: Turbonilla fastigata

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Turbonilla fastigata''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Weekdieren|Mollusca]] ([[Weekdieren]])
| klasse = [[Slakken|Gastropoda]] (Slakken)
| clade1 = [[Panpulmonata]]
| familie = [[Pyramidellidae]]
| geslacht = ''[[Turbonilla]]''
| w-naam = ''Turbonilla fastigata''
| auteur = Peñas & Rolán
| datum = 2010
| haakjes =
| commons =
| species =
| worms = 475449
}}
'''''Turbonilla fastigata''''' is een [[slakken|slakkensoort]] uit de familie van de [[Pyramidellidae]].<ref>Bouchet, P. (2012). <i>Turbonilla fastigata</i> Peñas & Rolán, 2010. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=475449</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2010 door Peñas & Rolán.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|09}}

[[Categorie:Turbonilla|fastigata]]

title: Turbonilla fastigata

Stam: Mollusca (Weekdieren)

Klasse: Gastropoda (Slakken)

Clade: Panpulmonata

Familie: Pyramidellidae

Geslacht: Turbonilla

title: Soort


text:
# Beishanlong
Beishanlong is een theropode dinosauriër behorend tot de Ornithomimosauria, die tijdens het vroege Krijt leefde in het gebied van het huidige China.

## Naamgeving en vondst
De typesoort Beishanlong grandis is in 2009 benoemd en beschreven door Peter Makovicky, Li Daiqing, Gao Keqin, Matthew Lewin, Gregory Erickson en Mark Norrell. De geslachtsnaam verwijst naar de regio Beishan (北山 ofwel "Noordelijke Bergen") in de provincie Gansu en verbindt de naam daarvan met het Chinese woord voor "draak", 龍, long. De soortaanduiding betekent "de grote" in het Latijn en is een verwijzing naar het relatief grote formaat van de soort voor een ornithomimosauriër. Bij elkaar betekent de hele soortnaam ongeveer "De Grote Draak van de Noordelijke Bergen".
Drie fossielen werden opgegraven in een laag van de Xinminpugroep (Aptien-Albien, 112 miljoen jaar oud). Het holotype FRDC-GS GJ (06) 01-18, gevonden in 2006, bestaat uit een gedeeltelijk skelet zonder schedel. Het omvat de linkerarm, het schouderblad, een halswervel, acht staartwervels, twee doornuitsteeksels van voorste staartwervels, chevrons en ribben, het linkerzitbeen, de rechterachterpoot en een linkerscheenbeen. De paratypen, gevonden in 2007, zijn een ongenummerd specimen, uit dezelfde collectie van het Fossil Research and Development Center, bestaande uit delen van de achterpoten van een groot exemplaar in een iets jongere laag gevonden en FRDC-GS JB(07)01-01, een paar schaambeenderen. Een al in 1999 gevonden specimen, IVPP V12756 bestaande uit een voet, is voorlopig aan de soort toegewezen.

## Beschrijving

### Algemene bouw en grootte
Het meest opvallende kenmerk van Beishanlong is de grootte: het holotype is volgens de beschrijvers met een heuphoogte van twee meter zo groot als volwassen exemplaren van Gallimimus en woog, extrapolerend vanuit het dijbeen, 626 kilogram maar was nog niet volgroeid. Histoloog Gregory Erickson van de Florida State University heeft een speciaal botonderzoek uitgevoerd naar de microstructuur van de bovenste schacht van het rechterkuitbeen. Hieruit bleek dat het exemplaar ongeveer veertien jaar oud was — er waren dertien of veertien groeilijnen aanwezig — maar zijn groeistop nog niet bereikt had, hoewel de groei wel aan het vertragen was. Gregory S. Paul schatte daarom in 2010 de volwassen grootte op een lengte van zeven meter; het gewicht daarentegen gaf hij wat lager op vijfhonderdvijftig kilogram. Beishanlong zou daarmee zelfs de plaats van Gallimimus innemen als de grootste bekende zekere ornithomimosauriër, ware het niet dat daarvan fragmenten gevonden zijn die duiden op een lengte van acht meter. De bouw van Beishanlong was daarbij zwaar, met robuuste ledematen. Voor de rest lijkt het dier in het algemeen niet af te wijken van de morfologie van zijn verwanten: het is waarschijnlijk een snelle warmbloedige tweevoeter met een primitief verenkleed; een lange nek draagt een kleine tandeloze kop. De bewaarde resten omvatten de gebruikelijke lange armen en benen. De handen, voeten en hun klauwen zijn echter niet zo extreem verlengd als bij latere vormen.

### Diagnose
De beschrijvers stelden ook enkele kenmerken vast waarin Beishanlong zich van verwanten onderscheidt. In de eerste plaat was dit de voornoemde grote afmeting. Dit is een problematisch kenmerk daar grootte altijd relatief is en er ook andere grote ornithomimosauriërs zijn; behalve Gallimimus ook mogelijk de gigant Deinocheirus. Het lijkt echter waarschijnlijk dat Beishanlong een aftakking vertegenwoordigt waarin deze eigenschap zich afzonderlijk ontwikkeld heeft. De andere onderscheidende kenmerken bestaan uit kleine details van het skelet: de doornuitsteeksels van de voorste staartwervels hebben een inkeping op de bovenkant; de middelste staartwervels zijn gekield; ten minste één middelste staartwervel heeft een extra doornuitsteeksel; de middelste staartwervels hebben opvallende dubbele richels tussen de voorste en achterste werveluitsteeksels over de zijkanten lopen, met een trog ertussen; de richel op het schouderblad boven het schoudergewricht heeft aan de voorkant een opvallende groeve.

### Skelet
De voorste werveluitsteeksels van de achterste staartwervels vernauwen naar het einde toe. Het extra doornuitsteeksel van de middelste staartwervel bestaat uit een klein blad op de bovenrand van de normale spina.
De voorpoten zijn in hun geheel relatief krachtig gebouwd. Het schouderblad, 622 millimeter lang, is slank met een lichte verbreding aan het bovenste uiteinde. Het ravenbeksbeen is laag, 245/243 millimeter, en heeft een opvallende horizontale richel onder het schoudergewricht lopen die doorloopt tot over de bovenkant van het langwerpige achterblad dat van het gewricht gescheiden wordt door een diepe inkeping. Het schoudergewricht staat het opperarmbeen een heffing toe tot een horizontale positie maar deze humerus kan in geheven stand niet eens haaks op de romp geplaatst worden; het wordt gedwongen tot een meer naar achteren gerichte houding. Het opperarmbeen is robuust, 465 millimeter lang, en sterk naar binnen gekromd. De ellepijp van 382 millimeter en het spaakbeen van 338 millimeter zijn recht en hecht aaneensluitend aan hun onderste uiteinden zodat enige rotatie van de onderarm uitgesloten is. Van de middenhand is alleen het derde middenhandsbeen bekend, 169 millimeter lang; dat heeft een trapeziumvormige bovenste gewricht terwijl het onderste geen scharniergewricht is maar een boller oppervlak heeft dat een zijwaartse beweging aan de derde vinger toestaat; de zijkanten dragen diepe uithollingen voor het gewrichtskapsel. Er zijn vier vingerkootjes bewaard met posities I-1, I-2, III-3 en III-4. Het eerste kootje van de eerste vinger heeft een lengte van 204 millimeter; het derde van de derde vinger een van 125 millimeter. De duimklauw is erg krom; de klauw van de derde vinger veel rechter. De duimklauw, het tweede kootje van de eerste vinger, heeft een lengte over de kromme gemeten van zestien centimeter; de klauw van de derde vinger van 155 millimeter maar deze steekt door zijn afplatting toch een stuk verder uit. Aan de onderkant van de bases van beide klauwen zijn de verheffingen voor aanhechting van de buigende spieren omringd door een diepe groeve.
Het zitbeen toont de voor ornithomimosauriërs gebruikelijke kromming naar voren. Het dijbeen, zesenzestig centimeter lang, is robuust met een vleugelvormige trochanter minor van de trochanter major gescheiden door een diepe kloof en ervoor maar veel lager geplaatst een grote secundaire trochanter. De vierde trochanter op de achterrand van de schacht is goed ontwikkeld met een uitlopende middenrichel. Het scheenbeen, ook met een lengte van zesenzestig centimeter,is robuust met bovenaan een duidelijke crista cnemialis en ondereen een sterk verbreed uiteinde. Aan de binnenkant bevindt zich een opvallende crista fibularis die echter niet helemaal naar onderen doorloopt. Het kuitbeen, 622 millimeter lang, versmalt snel naar onderen. De schacht mist een duidelijke aanhechting voor de Musculus iliofibularis. Het sprongbeen en het calcaneum zijn niet vergroeid in het holotype, een teken dat het exemplaar nog niet volwassen was. Het calcaneum is vrij klein en erg smal; het steunt maar de helft van de bovenliggende gewrichtsknobbel van het scheenbeen. De middenvoet is relatief kort en breed. Het derde middenvoetsbeen is bovenaan wel iets toegeknepen maar wordt niet van de voorkant van de middenvoet gedrongen, de echte arctometatarsale conditie is dus afwezig. Evenmin verbreedt het element plotseling naar beneden toe. Het derde middenvoetsbeen is met 403 millimeter het langst en heeft onderaan een driehoekige doorsnede. Het tweede middenvoetsbeen is veel korter. Het eerste middenvoetsbeen draagt een functionele teen, een basaal kenmerk. Ook basaal is de vorm van de voetklauwen: driehoekig in doorsnede, vrij kort en breed met een tamelijk sterke kromming in plaats van lang en plat zoals bij meer afgeleide vormen. Hun onderkant is licht uitgehold rond een kleine aanhechting voor de pees van de buigende spier; de randen van die uitholling lopen achteraan uit in een ruwe kleine spoor.

## Fylogenie
Beishanlong is in de Ornithomimosauria geplaatst. De beschrijvers hebben een kladistische analyse uitgevoerd en daarin bleek dat Beishanlong het zustertaxon was van Harpymimus: samen vormen ze een klade die een iets meer afgeleide positie in de stamboom inneemt dan Shenzhousaurus en het zustertaxon is van een klade die weer Garudimimus en de Ornithomimidae als zustertaxa heeft.
De soort heeft enkele basale kenmerken: een scharniergewricht aan het eerste middenhandsbeen, diepe uithollingen voor het gewrichtskapsel op het derde middenhandsbeen, een ondiep ravenbeksbeen met een diepe inkeping achter het schoudergewricht; een voet waarin het derde middenvoetsbeen bovenaan niet geheel van de voorkant is gedrongen en gekromd voetklauwen. Daarentegen is de gebogen schacht van het zitbeen een afgeleid kenmerk dat met de ornithomimiden gedeeld wordt. Eigenschappen die typerend zijn voor zijn positie in de stamboom zijn: gekielde staartwervels zoals bij Harpymimus; een ravenbeksbeen met een opvallende richel die ontspruit aan de verheffing op de buitenste zijkant van het blad, wat ook door Archaeornithomimus getoond wordt en rechtere handklauwen aan de tweede en derde vinger dan aan de eerste, een kenmerk gedeeld met Harpymimus en Archaeornithomimus.

## Levenswijze
De beschrijvers nemen aan dat Beishanlong een planteneter was en verwijzen naar het feit dat in dezelfde habitat Suzhousaurus en Gigantoraptor voorkwamen, wat ze zien als een geval van parallelle evolutie van gigantisme die mogelijk gemaakt zou zijn doordat verschillende ontwikkelingslijnen binnen de Coelurosauria overgingen op het eten van planten. Beishanlong werd gevonden in een mesische, ofwel halfnatte, habitat die een fauna toonde van Therizinosauroidea, Hadrosauroidea, Tyrannosauroidea en schildpadden. Zulke levensgemeenschappen waren volgens de beschrijvers typisch voor ecologische systemen met overeenkomstige klimaatomstandigheden in het Krijt van Azië. Xerische, ofwel droge, leefgebieden zouden zich daarentegen kenmerken door een fauna van Neoceratopia en Maniraptora en ornithomimosauriërs ontberen. Beishanlong was een mogelijke prooi van Xiongguanlong.

title: Beishanlong

wikitext:
{{Taxobox reptiel
| titelweergave =cursief
| naam = ''Beishanlong''
| status = fossiel
| afbeelding = Beishanlong BW.jpg
| afbeeldingtekst = ''Beishanlong''
| superorde = [[Dinosauria]] (Dinosauriërs)
| orde = [[Saurischia]]
| onderorde = [[Theropoda]]
| infraorde = [[Ornithomimosauria]]
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| auteur = Makovicky, Li, Gao, Lewin, Erickson & Norrell
| datum = 2009
| typesoort = ''Beishanlong grandis''
| commons = Category:Beishanlong
}}
'''''Beishanlong''''' is een [[theropoda|theropode]] [[dinosauriër]] behorend tot de [[Ornithomimosauria]], die tijdens het vroege [[Krijt (periode)|Krijt]] leefde in het gebied van het huidige [[China]].

== Naamgeving en vondst==
De [[typesoort]] '''''Beishanlong grandis''''' is in 2009 benoemd en beschreven door [[Peter Makovicky]], [[Li Daiqing]], [[Gao Keqin]], [[Matthew Lewin]], [[Gregory Erickson]] en [[Mark Norrell]]. De geslachtsnaam verwijst naar de regio [[Beishan]] (北山 ofwel "Noordelijke Bergen") in de provincie [[Gansu]] en verbindt de naam daarvan met het [[Mandarijn (taal)|Chinese]] woord voor "[[Draak (fabeldier)|draak]]", 龍, ''long''. De soortaanduiding betekent "de grote" in het [[Latijn]] en is een verwijzing naar het relatief grote formaat van de soort voor een ornithomimosauriër. Bij elkaar betekent de hele soortnaam ongeveer "De Grote Draak van de Noordelijke Bergen".

Drie [[fossiel]]en werden opgegraven in een laag van de Xinminpugroep ([[Aptien]]-[[Albien]], 112 miljoen jaar oud). Het [[holotype]] '''FRDC-GS GJ (06) 01-18''', gevonden in 2006, bestaat uit een gedeeltelijk skelet zonder schedel. Het omvat de linkerarm, het schouderblad, een halswervel, acht staartwervels, twee doornuitsteeksels van voorste staartwervels, chevrons en ribben, het linkerzitbeen, de rechterachterpoot en een linkerscheenbeen. De [[paratype]]n, gevonden in 2007, zijn een ongenummerd specimen, uit dezelfde collectie van het ''[[Fossil Research and Development Center]]'', bestaande uit delen van de achterpoten van een groot exemplaar in een iets jongere laag gevonden en FRDC-GS JB(07)01-01, een paar schaambeenderen. Een al in 1999 gevonden specimen, IVPP V12756 bestaande uit een voet, is voorlopig aan de soort toegewezen.

== Beschrijving ==
===Algemene bouw en grootte===
Het meest opvallende kenmerk van ''Beishanlong'' is de grootte: het holotype is volgens de beschrijvers met een heuphoogte van twee meter zo groot als volwassen exemplaren van ''[[Gallimimus]]'' en woog, extrapolerend vanuit het dijbeen, 626 kilogram maar was nog niet volgroeid. [[Histoloog]] Gregory Erickson van de ''[[Florida State University]]'' heeft een speciaal botonderzoek uitgevoerd naar de microstructuur van de bovenste schacht van het rechter[[kuitbeen]]. Hieruit bleek dat het exemplaar ongeveer veertien jaar oud was — er waren dertien of veertien groeilijnen aanwezig — maar zijn groeistop nog niet bereikt had, hoewel de groei wel aan het vertragen was. [[Gregory S. Paul]] schatte daarom in 2010 de volwassen grootte op een lengte van zeven meter; het gewicht daarentegen gaf hij wat lager op vijfhonderdvijftig kilogram. ''Beishanlong'' zou daarmee zelfs de plaats van ''Gallimimus'' innemen als de grootste bekende zekere ornithomimosauriër, ware het niet dat daarvan fragmenten gevonden zijn die duiden op een lengte van acht meter. De bouw van ''Beishanlong'' was daarbij zwaar, met robuuste ledematen. Voor de rest lijkt het dier in het algemeen niet af te wijken van de morfologie van zijn verwanten: het is waarschijnlijk een snelle warmbloedige tweevoeter met een primitief verenkleed; een lange nek draagt een kleine tandeloze kop. De bewaarde resten omvatten de gebruikelijke lange armen en benen. De handen, voeten en hun klauwen zijn echter niet zo extreem verlengd als bij latere vormen.

===Diagnose===
De beschrijvers stelden ook enkele kenmerken vast waarin ''Beishanlong'' zich van verwanten onderscheidt. In de eerste plaat was dit de voornoemde grote afmeting. Dit is een problematisch kenmerk daar grootte altijd relatief is en er ook andere grote ornithomimosauriërs zijn; behalve ''Gallimimus'' ook mogelijk de gigant ''[[Deinocheirus]]''. Het lijkt echter waarschijnlijk dat ''Beishanlong'' een aftakking vertegenwoordigt waarin deze eigenschap zich afzonderlijk ontwikkeld heeft. De andere onderscheidende kenmerken bestaan uit kleine details van het skelet: de doornuitsteeksels van de voorste staartwervels hebben een inkeping op de bovenkant; de middelste staartwervels zijn gekield; ten minste één middelste staartwervel heeft een extra doornuitsteeksel; de middelste staartwervels hebben opvallende dubbele richels tussen de voorste en achterste werveluitsteeksels over de zijkanten lopen, met een trog ertussen; de richel op het schouderblad boven het schoudergewricht heeft aan de voorkant een opvallende groeve.

===Skelet===
[[Bestand:Skeleton of Beishanlong grandis.JPG|thumb|''Beishanlong'' aangevallen door ''[[Xiongguanlong]]'']]
De voorste werveluitsteeksels van de achterste staartwervels vernauwen naar het einde toe. Het extra doornuitsteeksel van de middelste staartwervel bestaat uit een klein blad op de bovenrand van de normale ''spina''.

De voorpoten zijn in hun geheel relatief krachtig gebouwd. Het [[schouderblad]], 622 millimeter lang, is slank met een lichte verbreding aan het bovenste uiteinde. Het ravenbeksbeen is laag, 245/243 millimeter, en heeft een opvallende horizontale richel onder het schoudergewricht lopen die doorloopt tot over de bovenkant van het langwerpige achterblad dat van het gewricht gescheiden wordt door een diepe inkeping. Het schoudergewricht staat het [[opperarmbeen]] een heffing toe tot een horizontale positie maar deze humerus kan in geheven stand niet eens haaks op de romp geplaatst worden; het wordt gedwongen tot een meer naar achteren gerichte houding. Het opperarmbeen is robuust, 465 millimeter lang, en sterk naar binnen gekromd. De [[ellepijp]] van 382 millimeter en het [[spaakbeen]] van 338 millimeter zijn recht en hecht aaneensluitend aan hun onderste uiteinden zodat enige rotatie van de onderarm uitgesloten is. Van de middenhand is alleen het derde middenhandsbeen bekend, 169 millimeter lang; dat heeft een trapeziumvormige bovenste gewricht terwijl het onderste geen scharniergewricht is maar een boller oppervlak heeft dat een zijwaartse beweging aan de derde vinger toestaat; de zijkanten dragen diepe uithollingen voor het gewrichtskapsel. Er zijn vier vingerkootjes bewaard met posities I-1, I-2, III-3 en III-4. Het eerste kootje van de eerste vinger heeft een lengte van 204 millimeter; het derde van de derde vinger een van 125 millimeter. De duimklauw is erg krom; de klauw van de derde vinger veel rechter. De duimklauw, het tweede kootje van de eerste vinger, heeft een lengte over de kromme gemeten van zestien centimeter; de klauw van de derde vinger van 155 millimeter maar deze steekt door zijn afplatting toch een stuk verder uit. Aan de onderkant van de bases van beide klauwen zijn de verheffingen voor aanhechting van de buigende spieren omringd door een diepe groeve.

Het [[zitbeen]] toont de voor ornithomimosauriërs gebruikelijke kromming naar voren. Het dijbeen, zesenzestig centimeter lang, is robuust met een vleugelvormige ''trochanter minor'' van de ''trochanter major'' gescheiden door een diepe kloof en ervoor maar veel lager geplaatst een grote secundaire trochanter. De vierde trochanter op de achterrand van de schacht is goed ontwikkeld met een uitlopende middenrichel. Het [[scheenbeen]], ook met een lengte van zesenzestig centimeter,is robuust met bovenaan een duidelijke ''crista cnemialis'' en ondereen een sterk verbreed uiteinde. Aan de binnenkant bevindt zich een opvallende ''crista fibularis'' die echter niet helemaal naar onderen doorloopt. Het kuitbeen, 622 millimeter lang, versmalt snel naar onderen. De schacht mist een duidelijke aanhechting voor de ''[[Musculus iliofibularis]]''. Het sprongbeen en het [[calcaneus|calcaneum]] zijn niet vergroeid in het holotype, een teken dat het exemplaar nog niet volwassen was. Het calcaneum is vrij klein en erg smal; het steunt maar de helft van de bovenliggende gewrichtsknobbel van het scheenbeen. De middenvoet is relatief kort en breed. Het derde middenvoetsbeen is bovenaan wel iets toegeknepen maar wordt niet van de voorkant van de middenvoet gedrongen, de echte arctometatarsale conditie is dus afwezig. Evenmin verbreedt het element plotseling naar beneden toe. Het derde middenvoetsbeen is met 403 millimeter het langst en heeft onderaan een driehoekige doorsnede. Het tweede middenvoetsbeen is veel korter. Het eerste middenvoetsbeen draagt een functionele teen, een basaal kenmerk. Ook basaal is de vorm van de voetklauwen: driehoekig in doorsnede, vrij kort en breed met een tamelijk sterke kromming in plaats van lang en plat zoals bij meer afgeleide vormen. Hun onderkant is licht uitgehold rond een kleine aanhechting voor de pees van de buigende spier; de randen van die uitholling lopen achteraan uit in een ruwe kleine spoor.

== Fylogenie ==
''Beishanlong'' is in de [[Ornithomimosauria]] geplaatst. De beschrijvers hebben een [[kladistiek|kladistische]] analyse uitgevoerd en daarin bleek dat ''Beishanlong'' het zustertaxon was van ''[[Harpymimus]]'': samen vormen ze een [[klade]] die een iets meer afgeleide positie in de stamboom inneemt dan ''[[Shenzhousaurus]]'' en het zustertaxon is van een klade die weer ''[[Garudimimus]]'' en de [[Ornithomimidae]] als zustertaxa heeft.

De soort heeft enkele basale kenmerken: een scharniergewricht aan het eerste middenhandsbeen, diepe uithollingen voor het gewrichtskapsel op het derde middenhandsbeen, een ondiep ravenbeksbeen met een diepe inkeping achter het schoudergewricht; een voet waarin het derde middenvoetsbeen bovenaan niet geheel van de voorkant is gedrongen en gekromd voetklauwen. Daarentegen is de gebogen schacht van het zitbeen een afgeleid kenmerk dat met de ornithomimiden gedeeld wordt. Eigenschappen die typerend zijn voor zijn positie in de stamboom zijn: gekielde staartwervels zoals bij ''Harpymimus''; een ravenbeksbeen met een opvallende richel die ontspruit aan de verheffing op de buitenste zijkant van het blad, wat ook door ''Archaeornithomimus'' getoond wordt en rechtere handklauwen aan de tweede en derde vinger dan aan de eerste, een kenmerk gedeeld met ''Harpymimus'' en ''Archaeornithomimus''.

== Levenswijze ==
De beschrijvers nemen aan dat ''Beishanlong'' een [[planteneter]] was en verwijzen naar het feit dat in dezelfde [[habitat]] ''[[Suzhousaurus]]'' en ''[[Gigantoraptor]]'' voorkwamen, wat ze zien als een geval van [[parallelle evolutie]] van [[gigantisme]] die mogelijk gemaakt zou zijn doordat verschillende ontwikkelingslijnen binnen de [[Coelurosauria]] overgingen op het eten van planten. ''Beishanlong'' werd gevonden in een [[mesisch|mesische]], ofwel halfnatte, habitat die een [[Fauna (dierenleven)|fauna]] toonde van [[Therizinosauroidea]], [[Hadrosauroidea]], [[Tyrannosauroidea]] en [[schildpadden]]. Zulke levensgemeenschappen waren volgens de beschrijvers typisch voor [[ecologie|ecologische]] systemen met overeenkomstige klimaatomstandigheden in het Krijt van Azië. [[Xerisch]]e, ofwel droge, leefgebieden zouden zich daarentegen kenmerken door een fauna van [[Neoceratopia]] en [[Maniraptora]] en ornithomimosauriërs ontberen. ''Beishanlong'' was een mogelijke prooi van ''[[Xiongguanlong]]''.

{{Appendix||2=
== Literatuur ==
* {{Citeer journal |author=Makovicky, P.J. |coauthors=Li, D., Gao, K.-Q., Lewin, M., Erickson, G.M., Norell, M.A. |year=2010 |title=A giant ornithomimosaur from the Early Cretaceous of China |journal=Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences |publisher= |volume=277 |issue=1679 |pages=191-198 |url= |doi=10.1098/rspb.2009.0236 |pmid= |pmc=}}
}}

[[Categorie:Ornithomimosauria]]

title: Beishanlong · Status: Uitgestorven, als fossiel bekend

Stam: Chordata (Chordadieren)

Klasse: Reptilia (Reptielen)

Superorde: Dinosauria (Dinosauriërs)

Orde: Saurischia

Onderorde: Theropoda

Infraorde: Ornithomimosauria

title: Beishanlong grandis

Portaal: Biologie · Herpetologie


text:
# Amphimedon complanata
Amphimedon complanata is een sponssoort in de taxonomische indeling van de gewone sponzen (Demospongiae). Het lichaam van de spons bestaat uit kiezelnaalden en sponginevezels, en is in staat om veel water op te nemen.
De spons behoort tot het geslacht Amphimedon en behoort tot de familie Niphatidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1850 door Duchassaing.

title: Amphimedon complanata

wikitext:
{{Taxobox
| type            = dier
| naam            = ''Amphimedon complanata''
| titelweergave   = cursief
| afbeelding      =
| afbeeldingtekst =
| rijk            = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| onderrijk       = [[Sponsachtigen|Parazoa]] (Sponsachtigen)
| stam            = [[Sponzen|Porifera]] (Sponzen)
| klasse          = [[Demospongiae]] (Gewone sponzen)
| orde            = [[Haplosclerida]]
| familie         = [[Niphatidae]]
| geslacht        = ''[[Amphimedon (dierengeslacht)|Amphimedon]]''
| auteur          = Duchassaing de Fontbressin
| datum           = 1850
| haakjes         = ja
| worms           = 166665
| synoniem = * ''Pachychalina variabilis''  Dendy, 1887
* ''Spongia complanata''  Duchassaing de Fontbressin, 1850
* ''Spongia fusca''  Duchassaing & Michelotti, 1864
* ''Spongia manus''  Duchassaing & Michelotti, 1864
* ''Haliclona (Amphimedon) complanata''  (Duchassaing, 1850)
| origineel = ''Spongia complanata''

}}
'''''Amphimedon complanata''''' is een [[Sponsdieren|spons]][[soort]] in de taxonomische indeling van de [[gewone sponzen]] (Demospongiae). Het lichaam van de spons bestaat uit [[kiezelnaald]]en en sponginevezels, en is in staat om veel water op te nemen.

De spons behoort tot het geslacht ''[[Amphimedon (dierengeslacht)|Amphimedon]]'' en behoort tot de familie [[Niphatidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1850 door Duchassaing.

{{Appendix|2=
*van Soest, R. (2011). Amphimedon complanata. In: Van Soest, R.W.M, Boury-Esnault, N., Hooper, J.N.A., Rützler, K, de Voogd, N.J., Alvarez de Glasby, B., Hajdu, E., Pisera, A.B., Manconi, R., Schoenberg, C., Janussen, D., Tabachnick, K.R., Klautau, M., Picton, B., Kelly, M., Vacelet, J. (2011) World Porifera database. Gebaseerd op informatie uit het [[World Register of Marine Species]], te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=166665.}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|07}}
{{DEFAULTSORT:Amphimedon complanata}}
[[Categorie:Amphimedon (dierengeslacht)|complanata]]

title: Amphimedon complanata

Onderrijk: Parazoa (Sponsachtigen)

Stam: Porifera (Sponzen)

Klasse: Demospongiae (Gewone sponzen)

Orde: Haplosclerida

Familie: Niphatidae

Geslacht: Amphimedon

title: Synoniemen


text:
# Necydalis odai
Necydalis odai is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1951 door Hayashi.

title: Necydalis odai

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Necydalis odai''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Boktorren|Cerambycidae]] (Boktorren)
| onderfamilie = [[Necydalinae]]
| geslacht = ''[[Necydalis]]''
| w-naam = ''Necydalis odai''
| auteur = Hayashi
| datum = 1951
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Necydalis odai''''' is een [[kevers]]oort uit de familie van de [[Boktorren|boktorren (Cerambycidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1951 door Hayashi.<ref>{{Brontabel|9999-Cerambycidae}} (bezocht 30 januari 2014)</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2014|02|18}}

[[Categorie:Necydalis|odai]]

title: Necydalis odai

Onderfamilie: Necydalinae

Geslacht: Necydalis

title: Soort


text:
# Plantago major
Plantago major is een plant uit de weegbreefamilie (Plantaginaceae).

## Ondersoorten
- Grote weegbree (Plantago major subsp. major)
- Getande weegbree (Plantago major subsp. intermedia)

title: Plantago major

wikitext:
{{Taxobox
| type= plant
| naam= ''Plantago major''
| titelweergave = cursief
| afbeelding= Grote weegbree bloeiwijze Plantago major subsp. major.jpg
| afbeeldingtekst= Grote weegbree (''Plantago major'' subsp. ''major'')
| rijk= ''[[Planten|Plantae]]'' (Planten)
| stam= ''[[Embryophyta]]'' (Landplanten)
| klasse= ''[[Spermatopsida]]'' (Zaadplanten)
| clade1= [[Bedektzadigen]]
| clade2= [['nieuwe' Tweezaadlobbigen]]
| clade4= [[Lamiiden]]
| orde= ''[[Lamiales]]''
| familie= ''[[Plantaginaceae]]'' (Weegbreefamilie)
| geslacht= ''[[Plantago]]'' (Weegbree)
| taxon= [[Soort]]
| w-naam= ''Plantago major''
| auteur = [[Carl Linnaeus|L.]]
| datum = 1753
| afbeeldingII = Plantago intermedia kz1.jpg
| afbeeldingIItekst = Getande weegbree (''Plantago major'' subsp. ''intermedia'')
}}
'''''Plantago major''''' is een plant uit de [[weegbreefamilie]] (''Plantaginaceae'').

== Ondersoorten ==
* [[Grote weegbree]] (''Plantago major'' subsp. ''major'')
* [[Getande weegbree]] (''Plantago major'' subsp. ''intermedia'')

[[Categorie:Plantago|major]]
[[Categorie:Plant uit het Palearctisch gebied]]

title: Plantago major

Rijk: Plantae (Planten)

Stam: Embryophyta (Landplanten)

Klasse: Spermatopsida (Zaadplanten)

Clade:
Bedektzadigen
'nieuwe' Tweezaadlobbigen
Lamiiden

Orde: Lamiales

Familie: Plantaginaceae (Weegbreefamilie)

Geslacht: Plantago (Weegbree)

title: Soort