text:
# Traffic in Souls
Traffic in Souls is een Amerikaanse stomme film uit 1913 onder regie van George Loane Tucker. De film choqueerde mensen toen hij uitkwam omdat het voor die tijd zo'n uitgebreid beeld van de "seksslaafhandel" oftewel illegale prostitutie liet zien. De film kan qua stijl vergeleken worden met de exploitatiefilms van Dwain Esper en werd in 2006 opgenomen in het National Film Registry.

## Verhaal
De rijke Mary Barton ziet haar jonge zusje Lorna verdwijnen in de prostitutie. Met de hulp van haar vriendje bij de politie moet Mary haar zus vinden voordat ze doorverkocht wordt en ze haar nooit meer ziet.

## Rolverdeling
| Acteur            | Personage                   | Opmerkingen            |
| ----------------- | --------------------------- | ---------------------- |
| Jane Gail         | Mary Barton                 |                        |
| Ethel Grandin     | Lorna Barton                |                        |
| William H. Turner | The Invalid Inventor        | als Wm. Turner         |
| Matt Moore        | Officer Burke               |                        |
| William Welsh     | William Trubus              |                        |
| Millie Liston     | zijn vrouw                  | als Mrs. Hudson Lyston |
| Irene Wallace     | Zijn dochter (Alice Trubus) |                        |
| William Cavanaugh | Bill Bradshaw               |                        |
| Arthur Hunter     | The Cadet                   |                        |
| Howard Crampton   | The Go-Between              |                        |
| William Burbridge | 'Respectable' Smith         |                        |

## Achtergrond
Traffic in Souls was de eerste film die niet was gebaseerd op een boek of toneelstuk, welke op Broadway in première ging. Toen de film een succes werd, werd er alsnog een roman geschreven gebaseerd op het verhaal.

title: Traffic in Souls

wikitext:
{{Infobox film
| titel                  = Traffic in Souls
| afbeelding = Traffic in Souls poster.jpg
| onderschrift = Filmposter
| regie                  = [[George Loane Tucker]]
| producer               = [[Walter MacNamara]]
[[King Baggot]]
[[Herbert Brenon]]
[[Jack Cohn]]
[[William Robert Daly]]
[[Carl Laemmle]]
| schrijver              = [[George Loane Tucker]]
[[Walter MacNamara]]
| spelers                = [[Jane Gail]]
[[Ethel Grandin]]
[[William H. Turner]]
| distributeur           =
| première               = [[24 november]] [[1913]]
| muziek                 =
| cinematografie         = [[H. Alderson Leach]]
| genre                  = Drama
| lengte                 = 88 minuten
| taal                   = [[Engels]] (intertitels)
| land                   = {{US}}
| budget                 =
| voorloper              =
| vervolg                =
| imdb                   = 0003471
| moviemeter             = 6539
}}
'''Traffic in Souls''' is een [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] [[stomme film]] uit [[Film in 1913|1913]] onder regie van [[George Loane Tucker]]. De film choqueerde mensen toen hij uitkwam omdat het voor die tijd zo'n uitgebreid beeld van de "seksslaafhandel" oftewel illegale prostitutie liet zien. De film kan qua stijl vergeleken worden met de [[exploitatiefilm]]s van [[Dwain Esper]] en werd in [[2006]] opgenomen in het [[National Film Registry]].

== Verhaal ==
{{leeswaarschuwing}}
De rijke Mary Barton ziet haar jonge zusje Lorna verdwijnen in de prostitutie. Met de hulp van haar vriendje bij de politie moet Mary haar zus vinden voordat ze doorverkocht wordt en ze haar nooit meer ziet.

== Rolverdeling ==
{{Tabel cast|kolom3=Opmerkingen}}
|-
|{{SortNaam|Jane|Gail}}|| Mary Barton
|-
|{{SortNaam|Ethel|Grandin}}|| Lorna Barton
|-
|{{SortNaam|William H.|Turner}}|| The Invalid Inventor ||als Wm. Turner
|-
|{{SortNaam|Matt|Moore}}|| Officer Burke
|-
|{{SortNaam|William|Welsh}}|| William Trubus
|-
|{{SortNaam|Millie|Liston}}|| zijn vrouw || als Mrs. Hudson Lyston
|-
|{{SortNaam|Irene|Wallace}}|| Zijn dochter (Alice Trubus)
|-
|{{SortNaam|William|Cavanaugh}}|| Bill Bradshaw
|-
|{{SortNaam|Arthur|Hunter}}|| The Cadet
|-
|{{SortNaam|Howard|Crampton}}|| The Go-Between
|-
|{{SortNaam|William|Burbridge}}|| 'Respectable' Smith
|}

== Achtergrond ==
''Traffic in Souls'' was de eerste film die niet was gebaseerd op een boek of toneelstuk, welke op Broadway in première ging. Toen de film een succes werd, werd er alsnog een roman geschreven gebaseerd op het verhaal.

==Externe link==
* {{Link IMDb titel|id=0003471}}

[[Categorie:Amerikaanse film]]
[[Categorie:Dramafilm]]
[[Categorie:Stomme film]]
[[Categorie:Film uit 1913]]
[[Categorie:Film in het publiek domein]]
[[Categorie:Film in het National Film Registry]]

title: Traffic in Souls

Regie: George Loane Tucker

Producent: Walter MacNamara · King Baggot · Herbert Brenon · Jack Cohn · William Robert Daly · Carl Laemmle

Scenario: George Loane Tucker · Walter MacNamara

Hoofdrollen: Jane Gail · Ethel Grandin · William H. Turner

Cinematografie: H. Alderson Leach

Première: 24 november 1913

Genre: Drama

Speelduur: 88 minuten

Taal: Engels (intertitels)

Land: Verenigde Staten


text:
# Gambrus ultimus
Gambrus ultimus is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Cresson in 1864.

wikiname: nlwiki

title: Gambrus ultimus

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Gambrus ultimus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Gewone sluipwespen|Ichneumonidae]] (Gewone sluipwespen)
| geslacht = ''[[Gambrus]]''
| w-naam = ''Gambrus ultimus''
| auteur = Cresson
| datum = 1864
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Gambrus ultimus''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Gewone sluipwespen|gewone sluipwespen (Ichneumonidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Cresson in 1864.

{{Beginnetje|biologie|2012|09|24}}

[[Categorie:Gambrus|ultimus]]

title: Gambrus ultimus

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Ichneumonidae (Gewone sluipwespen)

Geslacht: Gambrus

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Melissa Reeves
Melissa Brennan Reeves (Eatontown (New Jersey), 14 maart 1967) is een Amerikaanse soapactrice.
Ze was de eerste actrice die de volwassen rol van Jennifer Horton speelde in Days of our Lives in 1985. In 1984 en 1985 vertolkte Melissa de rol van Jade Perkins in Santa Barbara, voordat zij in Days kwam. Na enkele huwelijken in de serie luidt haar volledige naam Jennifer Horton Alamain Deveraux Blake Deveraux. Ze speelde de rol tot 1995. Ze verliet abrupt de serie, zogenaamd om meer tijd door te brengen met haar man Scott Reeves (voormalig castlid van The Young and the Restless) waarmee ze in 1990 getrouwd was. De rol van Jennifer werd gerecast door Stephanie Cameron, die tot 1998 bij de serie bleef. Geruchten gingen de rond dat Reeves een affaire had met co-ster Jason Brooks en dat haar man Scott haar betrapt had. De NBC versterkte dit gerucht door de rechtszaak die ze tegen haar aanspanden door haar plotse vertrek.
In 2000 keerde Reeves echter terug naar de soap om haar rol opnieuw op zich te nemen. Ze werd verwelkomd door de NBC bij de 35ste verjaardag van Days. 6 jaar later verkoos ze echter opnieuw Salem te verlaten. Door haar beslissing werd ook haar echtgenoot op het scherm, Jack Deveraux (Matthew Ashford), ontslagen. Ashford had pas nog een nieuw contract getekend, maar dat werd ongedaan gemaakt.

title: Melissa Reeves

wikitext:
{{Infobox acteur
| naam           = Melissa Reeves
| afbeelding     = Missy3.PNG
| onderschrift   =
| volledige naam = Melissa Brennan Reeves
| geboortenaam   = Melissa Brennan
| geboren        = [[Eatontown]], [[14 maart]] [[1967]]
| overleden      =
| land           = {{US}}
| bijnaam        =
| pseudoniem     =
| jaren-actief   = 1983–
| beroep         =
| website        =
| imdb           =
}}
'''Melissa Brennan Reeves''' ([[Eatontown]] ([[New Jersey]]), [[14 maart]] [[1967]]) is een Amerikaanse soapactrice.

Ze was de eerste actrice die de volwassen rol van [[Jennifer Horton]] speelde in ''[[Days of our Lives]]'' in 1985. In 1984 en 1985 vertolkte Melissa de rol van Jade Perkins in ''[[Santa Barbara (soap)|Santa Barbara]]'', voordat zij in ''Days'' kwam. Na enkele huwelijken in de serie luidt haar volledige naam Jennifer Horton Alamain Deveraux Blake Deveraux. Ze speelde de rol tot 1995. Ze verliet abrupt de serie, zogenaamd om meer tijd door te brengen met haar man [[Scott Reeves]] (voormalig castlid van ''[[The Young and the Restless]]'') waarmee ze in 1990 getrouwd was. De rol van Jennifer werd gerecast door [[Stephanie Cameron]], die tot 1998 bij de serie bleef. Geruchten gingen de rond dat Reeves een affaire had met co-ster [[Jason Brooks]] en dat haar man Scott haar betrapt had. De [[National Broadcasting Company|NBC]] versterkte dit gerucht door de rechtszaak die ze tegen haar aanspanden door haar plotse vertrek.

In 2000 keerde Reeves echter terug naar de soap om haar rol opnieuw op zich te nemen. Ze werd verwelkomd door de NBC bij de 35ste verjaardag van ''Days''. 6 jaar later verkoos ze echter opnieuw Salem te verlaten. Door haar beslissing werd ook haar echtgenoot op het scherm, Jack Deveraux ([[Matthew Ashford]]), ontslagen. Ashford had pas nog een nieuw contract getekend, maar dat werd ongedaan gemaakt.

{{DEFAULTSORT:Reeves, Melissa}}
[[Categorie:Amerikaans acteur]]

title: Algemene informatie

Volledige naam: Melissa Brennan Reeves

Geboortenaam: Melissa Brennan

Geboren: Eatontown, 14 maart 1967

title: Werk


text:
# Zjanna Friske
Zjanna Vladimirovna Friske (Жанна Влади́мировна Фриске, Moskou, 8 juli 1974 - Balasjicha, 15 juni 2015) was een Russische zangeres. Van 1996 tot 2003 maakte Friske deel uit van de meidengroep Blestjasjtsjie.

## Biografie
Zjanna Friske werd als Zjanna Kopylova geboren in Moskou, in de toenmalige Sovjet-Unie. Ze deel al op jonge leeftijd aan gymnastiek, acrobatiek en ging naar de dansschool. Na haar school ging ze naar Universiteit voor Humanistiek in Moskou, waar ze de opleiding Journalistiek niet afmaakte. Daarna ging ze aan het werk bij een meubelverkoopzaak.
In 1996 kwam ze terecht bij de groep Blestjasjtsjie, waarvan ze artistiek directeur en choreografe werd. Daarna ging ook aan de slag als vocaliste binnen de groep. Samen met Blestjasjtsjie maakte vier albums. Ze verliet de groep in 2003 om een solocarrière te beginnen.
Friske's eerste single La la la kwam in 2004 uit. Daarop volgde haar debuutalbum Zjanna in 2005. Friske deed mee aan de Russische versie van Expeditie Robinson in zowel 2004 als 2005. In beide seizoenen werd ze tweede. Friske speelde Alisia Donnikova in de film Night Watch en het vervolg daarop, Daywatch.
In 2012 ging Friske samenwonen met presentator Dmitri Sjepelev. Met hem kreeg ze een zoon in 2013. Kort daarna werd bekendgemaakt dat Friske leed aan kanker. De ziekte vorderde en Friske overleed op 15 juni 2015 op 40-jarige leeftijd.

## Discografie

### Albums

#### Albums met Blestjasjtsjie
- Prosto metsjty (1998)
- O ljoebvi (2000)
- Za tsjetyre morja(2002)
- Apelsinovi raj (2003)

#### Solo-albums
- Zjanna (2005)

### Singles
- La la la (2004)
- Gde-to letom (2005)
- Mama Maria (2006)
- Malinki (2006, met Diskoteka Avaria)
- Ja byla (2007)
- Zjanna Friske (2008)
- American (2009)
- Pontofino (2009)
- Western (2009, met Tanja Teresjina)
- Pilot (2011)
- Ty rjadom (2011)
- Navsegda (2012)

- International Standard Name Identifier: 0000 0003 7296 6253
- Library of Congress Control Number: nb2017008489
- Nationale Bibliotheek van Letland: 000217236
- MusicBrainz: 215d5d02-c70f-42ee-a370-f8e888c3f546
- Virtual International Authority File: 316879657
- WorldCat: E39PBJxWRTRdqXD7t6hDpK9v73

title: Zjanna Friske

wikitext:
{{Infobox artiest
| naam                 = Zjanna Friske
| afbeelding           = Friske_Schanna.jpg
| onderschrift         = Friske in 2011.
| volledige naam       = Zjanna Vladimirovna Friske
| alias                =
| bijnaam              =
| bijnamen             =
| geboren              = [[8 juli]] [[1974]]
| geboorteplaats       = [[Moskou]], [[Sovjet-Unie]]
| overleden            = [[15 juni]] [[2015]]
| overlijdensplaats    = [[Balasjicha]], [[Rusland]]
| land                 = {{RU}}
| jaren-actief         = 1996-2013
| genre                = [[popmuziek]]
| beroep               = [[zanger]]es
| instrument           =
| zangstem             =
| invloed              =
| label                =
| acts                 = [[Blestjasjtsjie]] <small>(1996-2003</small>
| gerelateerd          =
| handtekening         =
| bekende instrumenten =
| website              =
| RKD                  =
| imdb                 =
| allmusic             =
| lastfm               =
}}
'''Zjanna Vladimirovna Friske''' (Жанна Влади́мировна Фриске, [[Moskou]], [[8 juli]] [[1974]] - [[Balasjicha]], [[15 juni]] [[2015]]) was een [[Rusland|Russische]] zangeres. Van 1996 tot 2003 maakte Friske deel uit van de meidengroep [[Blestjasjtsjie]].

==Biografie==
Zjanna Friske werd als Zjanna Kopylova<ref>http://www.1tv.ru/documentary/fi=7527</ref> geboren in [[Moskou]], in de toenmalige [[Sovjet-Unie]]. Ze deel al op jonge leeftijd aan [[gymnastiek (sport)|gymnastiek]], [[acrobatiek]] en ging naar de dansschool.<ref name="vokrug.tv">https://web.archive.org/web/20170612101459/http://www.vokrug.tv/person/show/zhanna_friske/</ref> Na haar school ging ze naar [[Universiteit voor Humanistiek Moskou|Universiteit voor Humanistiek]] in Moskou, waar ze de opleiding Journalistiek niet afmaakte. Daarna ging ze aan het werk bij een meubelverkoopzaak.<ref name="vokrug.tv"/>

In 1996 kwam ze terecht bij de groep [[Blestjasjtsjie]], waarvan ze artistiek directeur en choreografe werd.<ref>https://web.archive.org/web/20150908073938/http://top.rbc.ru/society/18/06/2015/5582a57f9a7947daa3cf6768</ref> Daarna ging ook aan de slag als vocaliste binnen de groep. Samen met Blestjasjtsjie maakte vier albums. Ze verliet de groep in 2003 om een solocarrière te beginnen.

Friske's eerste single ''La la la'' kwam in 2004 uit. Daarop volgde haar debuutalbum ''Zjanna'' in 2005. Friske deed mee aan de Russische versie van [[Expeditie Robinson (Nederland)|Expeditie Robinson]] in zowel [[2004]] als [[2005]]. In beide seizoenen werd ze tweede. Friske speelde Alisia Donnikova in de film [[Night Watch (2004)|Night Watch]] en het vervolg daarop, [[Daywatch]].

In 2012 ging Friske samenwonen met presentator [[Dmitri Sjepelev]]. Met hem kreeg ze een zoon in 2013.<ref>http://www.gazeta.ru/comments/2015/06/16_e_6843305.shtml</ref> Kort daarna werd bekendgemaakt dat Friske leed aan [[kanker]].<ref>https://web.archive.org/web/20140623192356/http://jeannefriske.com/ru/news/main/698</ref> De ziekte vorderde en Friske overleed op [[15 juni]] [[2015]] op 40-jarige leeftijd.<ref>https://web.archive.org/web/20150616211121/http://tass.ru/kultura/2043501</ref>

==Discografie==
===Albums===
====Albums met Blestjasjtsjie====
* ''Prosto metsjty'' (1998)
* ''O ljoebvi'' (2000)
* ''Za tsjetyre morja''(2002)
* ''Apelsinovi raj'' (2003)

====Solo-albums====
* ''Zjanna'' (2005)

===Singles===
* ''La la la'' (2004)
* ''Gde-to letom'' (2005)
* ''Mama Maria'' (2006)
* ''Malinki'' (2006, met [[Diskoteka Avaria]])
* ''Ja byla'' (2007)
* ''Zjanna Friske'' (2008)
* ''American'' (2009)
* ''Pontofino'' (2009)
* ''Western'' (2009, met [[Tanja Teresjina]])
* ''Pilot'' (2011)
* ''Ty rjadom'' (2011)
* ''Navsegda'' (2012)

{{Appendix}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Friske, Zjanna}}
[[Categorie:Russisch zanger]]

title: Algemene informatie

Volledige naam: Zjanna Vladimirovna Friske

Geboorteplaats: Moskou, Sovjet-Unie

Overlijdensplaats: Balasjicha, Rusland

Land: Rusland

title: Werk

Genre(s): popmuziek

Beroep: zangeres

Act(s): Blestjasjtsjie (1996-2003


text:
# An Post-Chainreaction
An Post-Chainreaction is een voormalige Ierse wielerploeg. De ploeg was actief in het peloton tussen 2006 en 2017 en had achtereenvolgens een Ierse (2006-2009), Belgische (2010-2013) en Ierse (2014-2017) licentie.
De ploeg werd geleid door ex-renner Seán Kelly.
Eind 2017 kwam het bericht dat het team ophield te bestaan, ze hopen in 2019 wel een doorstart te maken.

title: An Post-Chainreaction

wikitext:
{{Infobox wielerploeg
| naam         = An Post-Chainreaction
| afbeelding   = Kuurne - Kuurne-Brussel-Kuurne, 1 maart 2015 (B161).JPG
| onderschrift = De ploeg aan de start van [[Kuurne-Brussel-Kuurne 2015]].
| code         = SKT
| rechtspersoon=
| land         = {{IE}} (2006-2009, 2014-2017)
{{BE}} (2010-2013)
| opgericht    = 2006
| opgeheven    =
| manager      = {{IE-VLAG}} [[Seán Kelly]]
| teammanager  =
| techdirecteur=
| ds1          = {{BE-VLAG}} [[Kurt Bogaerts]]
| ds2          = {{BE-VLAG}} [[Niko Eeckhout]]
| ds3          = {{BE-VLAG}} [[Andy Vanhoudt]]
| ds4          = {{IE-VLAG}} [[Neil Martin]]
| vz1          =
| pd           =
| discipline   = Wegwielrennen
| status       =
| competitie   = [[Continentale circuits]]
| fiets        = [[Vitus (fiets)|Vitus]]
| banden       =
| season       = 2006
2007
2008
2009-2012
2013-2017
| oldname      = Sean Kelly Team
{{nowrap|Murphy&Gunn-Newlyn-M. Donnelly-Sean Kelly Team}}
{{nowrap|An Post-Grant Thornton-M.Donnelly-Sean Kelly Team}}
An Post-Sean Kelly
An Post-Chainreaction
}}
'''An Post-Chainreaction''' is een voormalige [[Ierland (land)|Ierse]] [[wielerploeg]]. De ploeg was actief in het peloton tussen 2006 en 2017 en had achtereenvolgens een Ierse (2006-2009), Belgische (2010-2013) en Ierse (2014-2017) licentie.

De ploeg werd geleid door ex-renner [[Seán Kelly]].

Eind 2017 kwam het bericht dat het team ophield te bestaan, ze hopen in 2019 wel een doorstart te maken.<ref>{{Citeer web|url=http://sporza.be/cm/sporza/wielrennen/1.3090580|titel=An Post verdwijnt (tijdelijk) uit peloton: "Schuld van brexit en situatie in Catalonië"|accessdate=2 november 2017|archiefurl=https://web.archive.org/web/20171107025528/http://sporza.be/cm/sporza/wielrennen/1.3090580|archiefdatum=7 november 2017|dodeurl=ja}}</ref>

== Bekende oud-renners ==
{| class="toccolours" width=70%
| valign=left align=top width=50% |
'''{{AU-VLAG}} Australiërs'''
* [[Robert-jon Mccarthy]] (2014)
* [[Glenn O'Shea]] (2013-2014)
* [[Calvin Watson]] (2016)

'''{{BE-VLAG}} Belgen'''
* [[Niko Eeckhout]] (2009-2013)
* [[Dries Hollanders]] (2011)
* [[Roy Jans]] (2012)
* [[Xandro Meurisse]] (2015)
* [[Kenneth Vanbilsen]] (2012)
* [[Nicolas Vereecken]] (2013, 2016)

'''{{GB-VLAG}} Britten'''
* [[Owain Doull]] (2014)
* [[Joshua Edmondson]] (2015)
* [[Andrew Fenn]] (2011)
* [[Daniel Lloyd (wielrenner)|Daniel Lloyd]] (2008)
* [[Mark McNally]] (2010-2014)
| valign=left align=top width=50% |
'''{{IE-VLAG}} Ieren'''
* [[Sam Bennett]] (2011-2013)
* [[Matthew Brammeier]] (2009-2010)
* [[Conor Dunne]] (2014-2015)
* [[Ryan Mullen]] (2014-2015)
* [[David O'Loughlin]] (2009-2010)
* [[Damien Shaw]] (2016-2017)

'''{{NZ-VLAG}} Nieuw-Zeelanders'''
* [[Aaron Gate]] (2013-2016)
* [[Shane Archbold]] (2013-2014)
* [[Regan Gough]] (2017)

'''Overigen'''
* {{LT-VLAG}} [[Gediminas Bagdonas]] (2012)
* {{DE-VLAG}} [[Jonas Bokeloh]] (2017)
* {{NL-VLAG}} [[Jasper Bovenhuis]] (2016)
* {{NL-VLAG}} [[Bas Tietema]] (2017)
* {{PL-VLAG}} [[Przemysław Kasperkiewicz]] (2017)
* {{LT-VLAG}} [[Aidis Kruopis]] (2015)
|}

==Bronnen==
* [http://www.anpostchainreaction.com/ Officiële website]{{dode link|datum=maart 2018 |bot=InternetArchiveBot }}
{{Appendix|2=
{{References}}
}}
{{Navigatie jaarpagina's An Post-Chainreaction}}

[[Categorie:Belgische wielerploeg]]
[[Categorie:Ierse wielerploeg]]

title: Teaminformatie

UCI-code: SKT

Discipline(s): Wegwielrennen

Competitie: Continentale circuits

Fietsmerk: Vitus

title: Sleutelfiguren

Algemeen manager: Seán Kelly

Ploegleider:
Kurt Bogaerts
Niko Eeckhout
Andy Vanhoudt
Neil Martin

title: Ploegnamen

Sean Kelly Team · Murphy&Gunn-Newlyn-M. Donnelly-Sean Kelly Team · An Post-Grant Thornton-M.Donnelly-Sean Kelly Team · An Post-Sean Kelly · An Post-Chainreaction

Portaal: Wielersport


text:
# Bathmochoffatia
Bathmochoffatia is een geslacht van uitgestorven zoogdieren uit het Laat-Jura. Het was een relatief vroeg lid van de orde Multituberculata. Het leefde in Portugal in ongeveer dezelfde tijd als de veel bekendere dinosauriër Allosaurus. Het is geplaatst in de onderorde Plagiaulacida, familie Paulchoffatiidae. Het geslacht Bathmochoffatia ('basale choffatia') werd benoemd in 1998 door G. Hahn en R. Hahn.
De primaire soort Bathmochoffatia hapax werd ook benoemd door Hahn en Hahn. Fossiele overblijfselen werden gevonden in lagen die dateren uit het Kimmeridgien (Laat-Jura) van Guimarota in Portugal. Overblijfselen bestaan uit een eenzame kies en een wangtand.

title: Bathmochoffatia

wikitext:
{{Taxobox zoogdier
| naam              = ''Bathmochoffatia''
| titelweergave     = cursief
| status            = uitgestorven
| statusbron        =
| rl-id             =
| fossiel           = Laat-Jura
| afbeelding        =
| afbeeldingtekst   =
| orde              = [[Multituberculata]]
| onderorde         = [[Plagiaulacida]]
| familie           = [[Paulchoffatiidae]]
| taxon             = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam            = ''Bathmochoffatia''
| auteur            = G. Hahn & R. Hahn
| datum             = 1998
| haakjes           =
| typesoort         = ''Bathmochoffatia hapax''
| afbeeldingII      =
| afbeeldingIItekst =
}}

'''''Bathmochoffatia''''' is een [[Geslacht (biologie)|geslacht]] van [[Uitsterven|uitgestorven]] [[zoogdieren]] uit het Laat-[[Jura (periode)|Jura]]. Het was een relatief vroeg lid van de [[Orde (biologie)|orde]] [[Multituberculata]]. Het leefde in [[Portugal]] in ongeveer dezelfde tijd als de veel bekendere [[Dinosauriërs|dinosauriër]] ''[[Allosaurus]]''. Het is geplaatst in de [[onderorde]] [[Plagiaulacida]], [[Familie (biologie)|familie]] [[Paulchoffatiidae]]. Het geslacht ''Bathmochoffatia'' ('basale choffatia') werd benoemd in 1998 door G. Hahn en R. Hahn.

De primaire soort ''Bathmochoffatia hapax'' werd ook benoemd door Hahn en Hahn. [[Fossiel]]e overblijfselen werden gevonden in lagen die dateren uit het [[Kimmeridgien]] (Laat-Jura) van [[Guimarota]] in Portugal. Overblijfselen bestaan uit een eenzame kies en een wangtand.

{{Appendix|2=
{{References}}
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Bathmochoffatia|oldid=1045617300|datum=20221016}}
}}
[[Categorie:Multituberculata]]

title: Bathmochoffatia · Status: Uitgestorven · Fossiel voorkomen: Laat-Jura

Stam: Chordata (Chordadieren)

Klasse: Mammalia (Zoogdieren)

Orde: Multituberculata

Onderorde: Plagiaulacida

Familie: Paulchoffatiidae

title: Bathmochoffatia hapax

Portaal: Biologie · Zoogdieren


text:
# Isocapnia agassizi
Isocapnia agassizi is een steenvlieg uit de familie Capniidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1943 door Ricker.

title: Isocapnia agassizi

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Isocapnia agassizi''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Steenvliegen|Plecoptera]] (Steenvliegen)
| familie = [[Capniidae]]
| geslacht = ''[[Isocapnia]]''
| w-naam = ''Isocapnia agassizi''
| auteur = Ricker
| datum = 1943
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Isocapnia agassizi''''' is een [[steenvliegen|steenvlieg]] uit de familie [[Capniidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1943 door Ricker.

{{Appendix|2=
*{{Aut|Joel Hallan}} (2008) [https://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/Arthropoda/Insects/Plecoptera/Family/Capniidae.txt Synopsis of Capniidae of the World]
*[http://plecoptera.speciesfile.org/Common/editTaxon/SearchForTaxon.aspx {{Aut|DeWalt, R. E., U. Neu-Becker & G. Stueber}} (2013) Plecoptera Species File Online. Version 1.0/4.1.] Bezocht: 4-3-2013.
}}

[[Categorie:Capniidae]]

title: Isocapnia agassizi

Orde: Plecoptera (Steenvliegen)

Familie: Capniidae

Geslacht: Isocapnia

title: Soort


text:
# Max (automerk)
Max was een Nederlands automerk, geproduceerd door Max Motors BV uit Helmond.

## Geschiedenis
In 1985 begon in Helmond de firma Kick Design, van Eric Spronk, met de ontwikkeling van een nieuwe, sportieve kleine auto. Kick Design startte deze ontwikkeling als adviesbureau om enerzijds de klantenkring te laten zien wat er aan kennis en ervaring in huis is en anderzijds om te onderzoeken en bewijzen wat er met de nieuwst kunststof- en compositietechnologie mogelijk is.
Het plan was om met een modulair concept op één basis meerdere variaties mogelijk te maken. Behalve een cabriolet als basis, werd met een hardtop coupé, een pick-up en een combi rekening gehouden. Daarnaast zou de eigenaar over verwisselbare bekleding voor de stoelen kunnen beschikken. Het basismodel zou uiteindelijk de auto blijken te zijn die onder de naam Max Roadster voorgesteld werd.

### Max Roadster
De première van het Max-prototype was op de PersonenautoRAI van 1989. De belangstelling was groot, er werden bestellingen geplaatst en aanbetalingen gedaan. De fabrikant zou zijn productie in twee fasen opzetten. Eerst een beperkte voorserie om aanloopproblemen en -kosten het hoofd te kunnen bieden en vervolgens de normale serieproductie. De voorseriemodellen zouden een wat excusiever karakter krijgen.
De auto maakte gebruik van bekende techniek. Uit de mogelijkheden die het PSA Peugeot Citroën-concern bood, koos men het mechaniek van de Citroën AX GT. Met diens motor kwam de lichte Max aan snelle prestaties, terwijl service en dergelijke geen probleem waren. Het assortiment van PSA bood ook doorgroeimogelijkheden tot en met de zestienkleps-injectiemotor en zelfs vierwielaandrijving.
In augustus 1989 wilde men de eerste auto al afleveren maar dat was een te optimistische planning. Pas in juni 1990 waren de eerste auto's gereed. Die hadden echter een slechte afwerking wat opnieuw tot uitstel van de productie leidde. Eind 1991 startte de productie opnieuw. Door veranderingen die Citroën aan de AX doorvoerde, waren opnieuw aanpassingen nodig geweest.
De Max Roadster stond per oktober 1991 voor 49.250 Nederlandse gulden in de prijslijst. De carrosseriemodules zouden circa 6.000 gulden gaan kosten maar die lieten op dat moment nog op zich wachten.

### Faillissement
Na diverse financiële injecties ging het merk en haar BV (Max Motors BV) uiteindelijk toch failliet in 1993. Het concept van de Max kwam te vroeg, maar maakte de weg vrij voor andere "fun"auto’s.
Akkermans ·
Altena ·
Anderheggen ·
Antilope ·
Arnhemsche Machinefabriek  ·
Ataf-Porata ·
Autolette ·
Bambino ·
Belcar ·
Bermuda Buggy ·
BGF ·
Boro ·
Bij 't Vuur ·
Carver ·
Citeria ·
CoTuRa ·
DAF ·
Entrop ·
EWB ·
Eysink ·
Gatso ·
Gazelle ·
Gelria ·
Groninger Motorrijtuigen Fabriek ·
Gruno ·
H.A.M. · Havas ·
Hinde ·
Konings ·
Max ·
Neerlandia ·
Netam ·
Omnia ·
Rizovari ·
Ruiter ·
Ruska ·
Simplex ·
Spyker ·
Story ·
V.L.A.M.

title: Max (automerk)

wikitext:
{{infobox autotype
| naam = Max Roadster
| afbeelding = 1992_MAX_Roadster_(14581810499).jpg
| onderschrift = Max Roadster uit 1992
| jaren = 1990-1993?
| aantal =
| voorganger =
| verwant = [[Citroën AX]]
| opvolger =
| modellen = tweedeurs [[roadster]]
| klasse =
| layout = motor voorin, voorwielaandrijving
| motorsoort = 1360 cc viercilinder [[lijnmotor]], 63 kW (85 pk)
| versnellingsbak = 5 versnellingen, handgeschakeld
| afmetingen = 3,55 x 1,61 x 1,20
| wielbasis = 2285
| gewicht = 675
| fabriek = Max Motors, [[Helmond]], {{NL}}
}}
'''Max''' was een Nederlands [[automerk]], geproduceerd door Max Motors BV uit [[Helmond]].

== Geschiedenis ==
In 1985 begon in Helmond de firma ''Kick Design'', van [[Eric Spronk]], met de ontwikkeling van een nieuwe, sportieve kleine auto. Kick Design startte deze ontwikkeling als adviesbureau om enerzijds de klantenkring te laten zien wat er aan kennis en ervaring in huis is en anderzijds om te onderzoeken en bewijzen wat er met de nieuwst kunststof- en compositietechnologie mogelijk is.

Het plan was om met een modulair concept op één basis meerdere variaties mogelijk te maken. Behalve een [[cabriolet]] als basis, werd met een hardtop [[coupé (auto)|coupé]], een [[Pick-up (autotype)|pick-up]] en een [[Stationwagen|combi]] rekening gehouden. Daarnaast zou de eigenaar over verwisselbare bekleding voor de stoelen kunnen beschikken. Het basismodel zou uiteindelijk de auto blijken te zijn die onder de naam Max Roadster voorgesteld werd.<ref name="Autotest 90">{{Citeer boek
| achternaam = Eskes
| voornaam = Harry
| medeauteurs =
| datum = 1989
| titel = Autotest 90
| uitgever = Kluwer
| plaats = Deventer
| ISBN = 90-201-2266-5
| pagina's = 548 p
| taal = nl
}}</ref>

=== Max Roadster ===
De première van het Max-prototype was op de Personen[[autoRAI]] van 1989. De belangstelling was groot, er werden bestellingen geplaatst en aanbetalingen gedaan.<ref name="Auto 92">{{Citeer boek
| achternaam = Vlugt, van der
| voornaam = Fred
| datum = 1992
| titel = Auto '92 : een overzicht in woord en beeld van meer dan 300 auto's op de Nederlandse markt
| uitgever = Wereld op wielen
| plaats = Den Haag
| pagina's = 416 p
| taal = nl
}}</ref> De fabrikant zou zijn productie in twee fasen opzetten. Eerst een beperkte voorserie om aanloopproblemen en -kosten het hoofd te kunnen bieden en vervolgens de normale serieproductie. De voorseriemodellen zouden een wat excusiever karakter krijgen.<ref name="Autotest 90" />

De auto maakte gebruik van bekende techniek. Uit de mogelijkheden die het [[PSA Peugeot Citroën]]-concern bood, koos men het mechaniek van de [[Citroën AX]] ''GT''. Met diens motor kwam de lichte Max aan snelle prestaties, terwijl service en dergelijke geen probleem waren. Het assortiment van PSA bood ook doorgroeimogelijkheden tot en met de zestienkleps-injectiemotor en zelfs vierwielaandrijving.<ref name="Autotest 90" />

In augustus 1989 wilde men de eerste auto al afleveren maar dat was een te optimistische planning. Pas in juni 1990 waren de eerste auto's gereed. Die hadden echter een slechte afwerking wat opnieuw tot uitstel van de productie leidde. Eind 1991 startte de productie opnieuw. Door veranderingen die Citroën aan de AX doorvoerde, waren opnieuw aanpassingen nodig geweest.<ref name="Auto 92" />

De Max Roadster stond per oktober 1991 voor 49.250 [[Nederlandse gulden]] in de prijslijst. De carrosseriemodules zouden circa 6.000 gulden gaan kosten maar die lieten op dat moment nog op zich wachten.<ref name="Auto 92" />

=== Faillissement ===
Na diverse financiële injecties ging het merk en haar BV (Max Motors BV) uiteindelijk toch failliet in 1993.{{Bron?||2019|07|19}} Het concept van de Max kwam te vroeg, maar maakte de weg vrij voor andere "fun"auto’s.

{{Commonscat|Max vehicles|Max Motors}}
{{Appendix}}
{{Navigatie historische automerken uit Nederland}}

[[Categorie:Nederlands automerk]]
[[Categorie:Geschiedenis van Helmond]]
[[Categorie:Cabriolet|Max]]
[[Categorie:Roadster|Max]]

title: Max Roadster

Modellen: tweedeurs roadster

Verwant: Citroën AX

Fabriek: Max Motors, Helmond, Nederland

Lay-out: motor voorin, voorwielaandrijving

Motor: 1360 cc viercilinder lijnmotor, 63 kW (85 pk)

Versnellingsbak: 5 versnellingen, handgeschakeld

Portaal: Auto


text:
# Hectaphelia tortuosa
Hectaphelia tortuosa is een vlinder uit de familie bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam voor deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Meyrick.
De soort komt voor in tropisch Afrika.

title: Hectaphelia tortuosa

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Hectaphelia tortuosa''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Bladrollers|Tortricidae]] (Bladrollers)
| geslacht = ''[[Hectaphelia]]''
| w-naam = ''Hectaphelia tortuosa''
| auteur = Meyrick
| datum = 1912
| haakjes = ja
| species = Hectaphelia tortuosa
| commons =
}}
'''''Hectaphelia tortuosa''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[bladrollers]] (Tortricidae). De wetenschappelijke naam voor deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Meyrick.

De soort komt voor in [[Afrotropisch gebied|tropisch Afrika]].

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|2012-DePrins-DePrins}} [bezocht 21-3-2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|03|21}}

[[Categorie:Bladrollers]]
[[Categorie:Dier uit het Afrotropisch gebied]]

title: Hectaphelia tortuosa

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Tortricidae (Bladrollers)

Geslacht: Hectaphelia

title: Soort


text:
# Honda NR 500
De Honda NR 500 was een wegrace-motorfiets die door het merk Honda zonder succes werd ingezet in het wereldkampioenschap wegrace. Het ontwikkelingsproject kostte tientallen miljoenen guldens maar er werd nooit een punt in het wereldkampioenschap gescoord.

## Voorgeschiedenis
Honda was eind jaren vijftig de eerste Japanse motorfietsfabrikant die deelnam aan races in Europa. In de jaren zestig was men met viertaktmotoren zeer succesvol in de klassen tussen 50- en 350 cc, maar men moest wel zeer gecompliceerde motoren bouwen om de tweetaktmotoren van de concurrenten voor te blijven. Zo waren er 50cc-tweecilinders, 125cc-vijfcilinders en 250cc-zescilinders die in licht opgeboorde versie ook in de 350cc-klasse werden gebruikt. In de 500cc-klasse werd in de seizoenen 1967 en 1968 de viercilinder Honda RC 181 ingezet. Deze klasse werd toen nog uitsluitend beheerst door viertakten, maar Mike Hailwood kon met de Honda geen vuist maken tegen Giacomo Agostini met de MV Agusta 500 4C. Honda trok zich na 1968 terug uit de wegrace en hoewel er voortdurend geruchten waren dat het merk terug zou keren, gebeurde dat niet. Soichiro Honda had een grote voorliefde voor viertaktmotoren en men hield vast aan het principe dat men wilde racen met motoren die ook te koop waren, maar vanaf het begin van de jaren zeventig begonnen de tweetakten ook in de 500cc-klasse steeds meer terrein te winnen. Aanvankelijk waren dat opgevoerde Suzuki T 500's en Kawasaki H 1 500 Mach III's en later buitenboordmotoren van König, maar de tot slechts 354 cc opgeboorde Yamaha TZ 350's waren goedkoop en snel. De MV Agusta's bleven echter oppermachtig, tot Yamaha voor fabrieksrijders de YZR 500 en voor privérijders de TZ 500 ontwikkelde. Dit waren viercilinder tweetaktmotoren en in 1975 werd Agostini er wereldkampioen mee. In 1976 was de Yamaha echter alweer achterhaald door de Suzuki RG 500, eveneens een tweetakt. Toen MV Agusta zich in 1977 terugtrok was de 46-jarige Heinz Luthringshauser de laatste die met een viertaktmotor punten scoorde in het wereldkampioenschap: hij werd met een BMW 17e in de zijspanklasse. Een groot probleem voor viertaktmotoren was de geluidseis van de FIM, een van de redenen waarom ook MV Agusta zich had teruggetrokken. Die mocht slechts 115 dB(A) bij een bepaalde zuigersnelheid bedragen, maar die zuigersnelheid werd bij de korte-slag viertaktmotor pas bij een hoog toerental bereikt.

## Geruchten vooraf
In 1977 werden de geruchten dat Honda terug zou komen in de 500cc-klasse weer sterker. Er was zelfs sprake van een fabriekscontract voor Giacomo Agostini. Eind 1977 bevestigde directeur Kiyoshi Kawashima dat Honda in 1979 terug wilde keren, "waarschijnlijk met een viertakt". Men kon echter makkelijk uitrekenen dat voor de benodigde 120 pk ten minste een zescilinder viertakt nodig zou zijn. Meer dan vier cilinders waren echter niet toegestaan. Journalist/schrijver Mick Woollett meldde in april 1978 dat Michihiko Aika, hoofd van de race- en ontwikkelingsafdeling, hem had verteld dat men werkte aan een 500cc-V4. Hij maakte daaruit op de motor vreselijk veel toeren zou moeten maken om voldoende vermogen te kunnen leveren. In januari 1979 publiceerde het Japanse blad "Auto-By" een tekening met technische gegevens van de "Honda RC 500 XC", een watergekoelde viercilinder L-motor met brandstofinjectie die slechts 140 kg zou wegen. Het vermogen werd hierbij niet vermeld. Men kon niet anders dan speculeren hoe een dergelijke motor voldoende vermogen zou leveren. Behalve de problemen van de hoge toerentallen en de daarbij horende zuigersnelheid, moest immers ook het probleem van de zwevende kleppen opgelost worden. Daarom grepen motorbladen terug naar constructies uit het verleden, zoals de roterende schuif van NSU uit de jaren dertig, de roterende inlaatkegel van Norton of roterende inlaten die tweetaktmotoren hadden. De Nederlandse coureur Wil Hartog had een reis naar Japan gemaakt en hij meldde dat het over een motor met ovale zuigers en zes kleppen per cilinder zou gaan, waarvan het maximum toerental 18.000 tpm zou bedragen.

## Honda RC 500
Honda publiceerde de eerste foto's in juni 1979, maar gaf geen technische gegevens vrij. De machine werd toen nog "RC 500" genoemd. Een logische naam, want alle voorgaande fabrieksracers hadden de aanduiding "RC" gehad. Uit de foto's bleek dat de machine een monocoque frame had, waarbij zelfs de stroomlijnkuip een dragende functie had. Bij het demonteren van de stroomlijnkuip ging meteen de hele voorvork mee, waardoor men aan het motorblok en de aandrijflijn kon werken. De toerenteller had een rode streep bij 20.000 toeren staan en men gaf een gewicht van slechts 110 kg op. Wetende dat de fabrieksracers van Yamaha en Suzuki 120 resp. 130 kg wogen, was dat bijzonder weinig. Als het toerental van 20.000 werkelijk gehaald kon worden zou dat bovendien een vermogen van 150 pk mogelijk maken, ruim voldoende om de concurrentie te verslaan. De foto's van een oudere versie lieten een buisframe zien met een met het stuur meedraaiend stuurkuipje en grote, lompe luchthappers voor de radiateurs, die aan de zijkant van de motor zaten. Bij de monocoque-versie werd lucht langs de vorkpoten in de kuip geleid die door de zijwaarts geplaatste radiateurs weer naar buiten werd geleid. De voorvork was toen nog bijzonder. Het was weliswaar een telescoopvork, maar op sommige foto's lagen de veren niet alleen buiten, maar ook nog vóór de vork. Verder schoven de onderste vorkpoten ín de bovenste in plaats van andersom. Dit principe zou later bekend worden als Upside Down-voorvork. De machine had vijfspakige Comstarvelgen en monoshock achtervering. MOTO73 haalde in juli 1979 "betrouwbare bronnen" aan die meldden dat de machine wel degelijk acht cilinders had, maar dat deze steeds per paar één gezamenlijke verbrandingsruimte hadden waardoor het reglementair om een viercilinder zou gaan. Elke cilinderkop had zodoende acht kleppen, waarvan er vier boven elke zuiger zaten. Testrijder Takazumi Katayama kon na zijn terugkeer in Nederland (waar hij woonde) al melden dat de machine toch echt slechts vier cilinders en vier zuigers had, maar acht kleppen en twee bougies per cilinder. Katayama was columnist voor Moto 73, waardoor dit blad misschien wel de meest betrouwbare informatie had.

## Honda NR 500

### 1979
Katayama had al gemeld dat het echte debuut van de nieuwe Honda racer in 1980 zou zijn, maar dat men bij wijze van test in augustus 1979 aan de Britse Grand Prix op Silverstone zou deelnemen. De machine had nu zijn "echte" naam gekregen: Honda NR 500. De letters "NR" stonden volgens de fabriek voor "New Racing". Al tijdens de trainingen waren er veel tegenslagen, zowel voor Katayama als voor zijn teamgenoot Mick Grant. Katayama kwalificeerde zich uiteindelijk als 39e, terwijl Grant zich niet eens wist te kwalificeren. Hij mocht starten omdat enkele rijders niet verschenen. De machines lekten olie en stuurden slecht en de acceleratie was ver beneden peil. De machines wilden niet aanslaan bij de duwstart en Grant viel al in de eerste bocht over zijn eigen olie. In de tweede ronde viel ook Suzuki-rijder Steve Parrish over dat oliespoor. Na de eerste ronde reed ook Katyama de pit in omdat het vermogen van zijn machine zeer teleurstellend was. In de Grand Prix van Frankrijk wisten de Honda-rijders zich niet te kwalificeren. Er konden voor het eerst foto's van de machines worden gemaakt en voor het eerst werd gesproken over "waarschijnlijk ovale zuigers". In elk geval was de brandstofinjectie nog niet gerealiseerd. De eerste Honda NR 500 had nog carburateurs en 16 inch wielen.

### 1980
Begin 1980 waren er al een aantal wijzigingen doorgevoerd. De radiateurs zaten nog steeds aan de zijkant, maar waren nu ook aan de buitenkant voorzien van een luchttunnel. De remklauwen zaten nu, zoals meer gebruikelijk was, achter de vorkpoten en het kleine ruitje was vervangen door een koepelvormig exemplaar. Voor in de stroomlijnkuip zat nu een oliekoeler. Op verzoek van de bandenfabrikanten waren er nu 18" wielen gebruikt omdat 16" banden nauwelijks beschikbaar waren. Teamleider Gerald Davison verklaarde in april dat de Honda voorlopig niet in races zou worden ingezet. Met een vermogen van 120 pk en het gewicht van 130 kg kon men de concurrentie van Yamaha en Suzuki niet aan. Men had het team opnieuw teruggetrokken, dit keer tijdens de GP van Oostenrijk, die in 1980 niet meetelde voor het WK. In juni werd er plotseling getest met een buisframe. De tests door Mick Grant en Stan Woods vonden plaats op Oulton Park, Donington Park en Goodwood en de machines waren bij het Britse hoofdkwartier in Slough opgebouwd. Het brugframe was ontwikkeld door Ron Williams, die bekend was van zijn Maxton-frames. De bijzondere voorvork was vervangen door een normale telescoopvork van Marzocchi. Katayama had dit frame al eerder getest en was er niet over de spreken, maar het monocoque-frame was lastig omdat er helemaal niet aan de motor gewerkt kon worden zonder het volledig te demonteren. Takazumi Katayama reed de machine in een internationale race in Misano en werd daar zelfs derde, maar de problemen waren nog niet opgelost: koelwater en olie werden zo heet dat Katayama de race reed zonder het onderste deel van zijn stroomlijnkuip. Pas in augustus verscheen de machine weer bij de trainingen van de Grand Prix van Finland. Hier bleek dat ook de motor helemaal opnieuw was opgebouwd: de tandwieltrein voor de aandrijving van de nokkenassen zat eerst aan de rechterkant van het motorblok, maar zat nu tussen de middelste cilinders. Dit was gedaan om de olielekkage langs het distributiecarter tegen te gaan. In de trainingen ging het nog slechter dan in 1979. Toen waren de Honda's ongeveer 6 seconden per ronde langzamer dan de concurrentie, nu kwamen ze zelfs 8,6 seconden te kort. De machine was door het nieuwe frame dan ook 16 kg zwaarder geworden en men kwalificeerde zich weer niet. Voor het eerst dook nu ook de spotnaam voor de machine op: "Never Ready" in plaats van "New Racing".

### 1981
Al in januari 1981 meldde Takazumi Katayama dat de NR 500 opnieuw verbeterd was. Hij zou lichter en kleiner zijn en 120 pk leveren. De blokhoek van 100° was veranderd naar 90°. Door problemen met de afstelling van het injectiesysteem bleef men met carburateurs rijden. Freddie Spencer reed de machine naar de vijfde plaats in de Britse Grand Prix, maar viel uit en Katayama werd dertiende in de Grand Prix van Oostenrijk. In 1981 begon men ook met de ontwikkeling van een tweetaktmotor, de NS 500, maar duidelijk was dat men het NR 500-project zou voortzetten. Die machine woog inmiddels 145 kg, waar er minstens 20 vanaf moesten en de hoge toerentallen veroorzaakten nog steeds problemen.

### 1982 en later
Hoewel Honda officieel nog steeds niet bekend had gemaakt dat de Honda NR 500 ovale zuigers had, was dat intussen een publiek geheim. In 1982 ging het gerucht dat men intussen normale, ronde zuigers had toegepast. Takazumi Katayama's contract werd met twee jaar verlengd om de machine verder te ontwikkelen. Tot succes zou het echter niet meer komen. Katayama kreeg net als Marco Lucchinelli en Freddie Spencer de nieuwe NS 500-tweetaktracer en Ron Haslam reed sporadisch in de Grands Prix met een NR 500. Van de NR 500 werd later de peperdure Honda NR 750 afgeleid, die slechts in een kleine oplage gebouwd werd. De NR 500 bleef als studieobject gebruikt worden. In 1983 werd de machine voorzien van een koolstofvezel frame, koolstofvezel remmen, wielen, remblokken, achtervork en telescoopvork, alleen om te bestuderen of het werkte. De machine had ook een "normale" radiateur.
Als wegracer was de Honda NR 500 een mislukking, maar Honda gaf aan dat de machine vooral bedoeld was geweest om te leren voor de normale productie-motorfietsen. Men gaf aan dat de winst zat in kennis over het oplossen van stuur- en remproblemen met 16 inch wielen, het gebruik van koolstofvezel, het gebruik van het monocoque frame, het gebruik van bijzondere veersystemen, gebruik van allerlei kunststoffen, vervaardigen van onderdelen uit titanium, het ontwikkelen van de stroomlijnkuipen, het bouwen van V-motoren, de techniek van de toepassing van ovale zuigers en het bouwen van koolstofvezel frames.

## Techniek

### Motor
De oorspronkelijke motor was een 100° V-motor met waterkoeling, dubbele bovenliggende nokkenassen en acht kleppen en twee bougies per cilinder. De toepassing van ovale zuigers vereiste twee drijfstangen per zuiger. Volgens een opgave van Honda in 1984 zouden de zuigers 134,3 mm lang en 41 mm breed zijn geweest, terwijl de slag 24 mm zou bedragen. De cilinderinhoud bedroeg 499,5 cc, zodat het zuigeroppervlak ongeveer overeenkwam met een boring van 62 mm. Aanvankelijk waren er twee bobines toegepast, later vier. Die vier bobines bleven bij de latere 90° V-motor gehandhaafd. Omdat de hoek tussen de klepstelen nogal groot moest zijn, werden de zuigers nogal puntig.

### Aandrijflijn
Vergeleken met de zeer bijzondere motor was de verdere aandrijflijn vrij conventioneel. Een meervoudige droge platenkoppeling aan de rechterkant van de motor dreef de zesversnellingsbak aan. Voor de koeling van deze koppeling waren kleine luchthappertjes in de stroomlijnkuip aangebracht. Het achterwiel werd aangedreven via een ketting, maar om de kettingspanning constant te houden was de achtervork wel in de versnellingsbak gelagerd.

title: Honda NR 500

wikitext:
De '''Honda NR 500''' was een [[wegrace]]-[[motorfiets]] die door het merk [[Honda (motorfiets)|Honda]] zonder succes werd ingezet in het [[wereldkampioenschap wegrace]]. Het ontwikkelingsproject kostte tientallen miljoenen [[Nederlandse gulden|guldens]] maar er werd nooit een punt in het wereldkampioenschap gescoord.
[[Bestand: Honda NR500.jpg|rechts|350px]]
== Voorgeschiedenis ==
Honda was eind [[1950-1959|jaren vijftig]] de eerste [[Japan (hoofdbetekenis)|Japan]]se motorfietsfabrikant die deelnam aan races in [[Europa (werelddeel)|Europa]]. In de [[1960-1969|jaren zestig]] was men met [[viertaktmotor]]en zeer succesvol in de klassen tussen [[wegrace 50 cc|50-]] en [[wegrace 350 cc|350 cc]], maar men moest wel zeer gecompliceerde motoren bouwen om de [[tweetaktmotor]]en van de concurrenten voor te blijven. Zo waren er [[Honda 50 cc viertaktracers|50cc-tweecilinders]], [[Honda 125 cc viertaktracers|125cc-vijfcilinders]] en [[Honda 250 cc viertaktracers|250cc-zescilinders]] die in licht opgeboorde versie ook in de 350cc-klasse werden gebruikt. In de [[wegrace 500 cc|500cc-klasse]] werd in de seizoenen [[wereldkampioenschap wegrace 1967|1967]] en [[wereldkampioenschap wegrace 1968|1968]] de viercilinder [[Honda RC 181]] ingezet. Deze klasse werd toen nog uitsluitend beheerst door viertakten, maar [[Mike Hailwood]] kon met de Honda geen vuist maken tegen [[Giacomo Agostini]] met de [[MV Agusta 500 4C]]. Honda trok zich na 1968 terug uit de wegrace en hoewel er voortdurend geruchten waren dat het merk terug zou keren, gebeurde dat niet. [[Soichiro Honda]] had een grote voorliefde voor viertaktmotoren en men hield vast aan het principe dat men wilde racen met motoren die ook te koop waren, maar vanaf het begin van de [[1970-1979|jaren zeventig]] begonnen de tweetakten ook in de 500cc-klasse steeds meer terrein te winnen. Aanvankelijk waren dat opgevoerde [[Suzuki T 500]]'s en [[Kawasaki H 1 500 Mach III]]'s en later [[buitenboordmotor]]en van [[König (motorenfabriek)|König]], maar de tot slechts 354 cc opgeboorde [[Yamaha TZ 350]]'s waren goedkoop en snel. De [[MV Agusta]]'s bleven echter oppermachtig, tot [[Yamaha Motor Company|Yamaha]] voor [[fabrieksrijder]]s de [[Yamaha YZR 500|YZR 500]] en voor [[privérijder]]s de [[Yamaha TZ 500|TZ 500]] ontwikkelde. Dit waren viercilinder tweetaktmotoren en in [[wereldkampioenschap wegrace 1975|1975]] werd Agostini er wereldkampioen mee. In [[wereldkampioenschap wegrace 1976|1976]] was de Yamaha echter alweer achterhaald door de [[Suzuki RG 500]], eveneens een tweetakt. Toen MV Agusta zich in [[wereldkampioenschap wegrace 1977|1977]] terugtrok was de 46-jarige [[Heinz Luthringshauser]] de laatste die met een viertaktmotor punten scoorde in het wereldkampioenschap: hij werd met een [[BMW Motorrad|BMW]] 17e in de [[zijspanklasse]]. Een groot probleem voor viertaktmotoren was de geluidseis van de [[Fédération Internationale de Motocyclisme|FIM]], een van de redenen waarom ook MV Agusta zich had teruggetrokken. Die mocht slechts 115 dB(A) bij een bepaalde [[zuigersnelheid]] bedragen, maar die zuigersnelheid werd bij de korte-slag viertaktmotor pas bij een hoog toerental bereikt.

== Geruchten vooraf ==
In 1977 werden de geruchten dat Honda terug zou komen in de 500cc-klasse weer sterker. Er was zelfs sprake van een fabriekscontract voor Giacomo Agostini. Eind 1977 bevestigde directeur [[Kiyoshi Kawashima]] dat Honda in 1979 terug wilde keren, "waarschijnlijk met een viertakt". Men kon echter makkelijk uitrekenen dat voor de benodigde 120 pk ten minste een zescilinder viertakt nodig zou zijn. Meer dan vier [[cilinder (motor)|cilinders]] waren echter niet toegestaan. Journalist/schrijver [[Mick Woollett]] meldde in april 1978 dat [[Michihiko Aika]], hoofd van de race- en ontwikkelingsafdeling, hem had verteld dat men werkte aan een 500cc-[[V-motor|V4]]. Hij maakte daaruit op de motor vreselijk veel [[toerental|toeren]] zou moeten maken om voldoende [[vermogen (natuurkunde)|vermogen]] te kunnen leveren. In januari 1979 publiceerde het Japanse blad "Auto-By" een tekening met technische gegevens van de "Honda RC 500 XC", een [[waterkoeling|watergekoelde]] viercilinder [[V-motor#L-motor|L-motor]] met [[brandstofinjectie]] die slechts 140 kg zou wegen. Het vermogen werd hierbij niet vermeld. Men kon niet anders dan speculeren hoe een dergelijke motor voldoende vermogen zou leveren. Behalve de problemen van de hoge toerentallen en de daarbij horende [[zuigersnelheid]], moest immers ook het probleem van de zwevende kleppen opgelost worden. Daarom grepen motorbladen terug naar constructies uit het verleden, zoals de roterende schuif van [[NSU (fabrikant)|NSU]] uit de jaren dertig, de roterende inlaatkegel van [[Norton (motorfiets)|Norton]] of [[roterende inlaat|roterende inlaten]] die tweetaktmotoren hadden. De Nederlandse coureur [[Wil Hartog]] had een reis naar Japan gemaakt en hij meldde dat het over een motor met ovale [[zuiger]]s en zes [[kleppen]] per cilinder zou gaan, waarvan het maximum toerental 18.000 tpm zou bedragen.

== Honda RC 500 ==
Honda publiceerde de eerste foto's in juni 1979, maar gaf geen technische gegevens vrij. De machine werd toen nog "RC 500" genoemd. Een logische naam, want alle voorgaande fabrieksracers hadden de aanduiding "RC" gehad. Uit de foto's bleek dat de machine een [[monocoque]] [[frame (fiets)|frame]] had, waarbij zelfs de [[stroomlijnkuip]] een dragende functie had. Bij het demonteren van de stroomlijnkuip ging meteen de hele voorvork mee, waardoor men aan het motorblok en de aandrijflijn kon werken. De toerenteller had een rode streep bij 20.000 toeren staan en men gaf een gewicht van slechts 110 kg op. Wetende dat de fabrieksracers van Yamaha en Suzuki 120 resp. 130 kg wogen, was dat bijzonder weinig. Als het toerental van 20.000 werkelijk gehaald kon worden zou dat bovendien een vermogen van 150 pk mogelijk maken, ruim voldoende om de concurrentie te verslaan. De foto's van een oudere versie lieten een [[buisframe]] zien met een met het stuur meedraaiend [[stuurkuip]]je en grote, lompe luchthappers voor de [[radiateur]]s, die aan de zijkant van de motor zaten. Bij de monocoque-versie werd lucht langs de vorkpoten in de kuip geleid die door de zijwaarts geplaatste radiateurs weer naar buiten werd geleid. De [[voorvork]] was toen nog bijzonder. Het was weliswaar een [[telescoopvork]], maar op sommige foto's lagen de veren niet alleen buiten, maar ook nog vóór de vork. Verder schoven de onderste vorkpoten ín de bovenste in plaats van andersom. Dit principe zou later bekend worden als [[Upside Down-voorvork]]. De machine had vijfspakige [[Comstarvelg]]en en [[monoshock]] achtervering. [[MOTO73]] haalde in juli 1979 "betrouwbare bronnen" aan die meldden dat de machine wel degelijk acht cilinders had, maar dat deze steeds per paar één gezamenlijke [[verbrandingsruimte]] hadden waardoor het reglementair om een viercilinder zou gaan. Elke [[cilinderkop]] had zodoende acht kleppen, waarvan er vier boven elke zuiger zaten. Testrijder [[Takazumi Katayama]] kon na zijn terugkeer in Nederland (waar hij woonde) al melden dat de machine toch echt slechts vier cilinders en vier zuigers had, maar acht kleppen en twee [[bougie]]s per cilinder. Katayama was columnist voor Moto 73, waardoor dit blad misschien wel de meest betrouwbare informatie had.
== Honda NR 500 ==
[[Bestand: Honda NR500 honda collection hall.JPG|miniatuur|De NR 500 in zijn tweede uitvoering van 1979, met [[monocoque]] [[frame (fiets)|frame]]. De blauwe delen (tank en zitgedeelte) konden worden weggenomen waarna het rode deel (monocoque stroomlijn plus voorvork) werd losgeschroefd en als een kruiwagen werd weggereden. Dit was meteen een van de grote problemen van de motor: zelfs kleine wiizigingen zoals het vervangen van [[sproeier (carburateur)|sproeiers]] vereisten een demontage van de hele motorfiets.]]
[[Bestand: Honda NR500 in the Honda Collection Hall.JPG|miniatuur|De machine met het [[Maxton (motorfiets)|Maxton]]-[[buisframe]] en normale Marzocchi-[[telescoopvork]]]]
[[Bestand: Honda NR500 1983.jpg|miniatuur|De NR 500 als studie-object in 1983, bijna helemaal opgebouwd uit [[koolstofvezel]] en met een normale [[radiateur]]]]
=== 1979 ===
Katayama had al gemeld dat het echte debuut van de nieuwe Honda racer in 1980 zou zijn, maar dat men bij wijze van test in augustus 1979 aan de [[Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1979|Britse Grand Prix]] op [[Silverstone (circuit)|Silverstone]] zou deelnemen. De machine had nu zijn "echte" naam gekregen: Honda NR 500. De letters "NR" stonden volgens de fabriek voor "New Racing". Al tijdens de trainingen waren er veel tegenslagen, zowel voor Katayama als voor zijn teamgenoot [[Mick Grant]]. Katayama kwalificeerde zich uiteindelijk als 39e, terwijl Grant zich niet eens wist te kwalificeren. Hij mocht starten omdat enkele rijders niet verschenen. De machines lekten olie en stuurden slecht en de acceleratie was ver beneden peil. De machines wilden niet aanslaan bij de [[duwstart]] en Grant viel al in de eerste bocht over zijn eigen olie. In de tweede ronde viel ook [[Suzuki]]-rijder [[Steve Parrish]] over dat oliespoor. Na de eerste ronde reed ook Katyama de [[pit (motorsport)|pit]] in omdat het vermogen van zijn machine zeer teleurstellend was. In de [[Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1979|Grand Prix van Frankrijk]] wisten de Honda-rijders zich niet te kwalificeren. Er konden voor het eerst foto's van de machines worden gemaakt en voor het eerst werd gesproken over "waarschijnlijk ovale zuigers". In elk geval was de brandstofinjectie nog niet gerealiseerd. De eerste Honda NR 500 had nog [[carburateur]]s en 16 [[inch]] wielen.

=== 1980 ===
Begin 1980 waren er al een aantal wijzigingen doorgevoerd. De radiateurs zaten nog steeds aan de zijkant, maar waren nu ook aan de buitenkant voorzien van een luchttunnel. De remklauwen zaten nu, zoals meer gebruikelijk was, achter de vorkpoten en het kleine ruitje was vervangen door een koepelvormig exemplaar. Voor in de stroomlijnkuip zat nu een oliekoeler. Op verzoek van de bandenfabrikanten waren er nu 18" wielen gebruikt omdat 16" banden nauwelijks beschikbaar waren. Teamleider Gerald Davison verklaarde in april dat de Honda voorlopig niet in races zou worden ingezet. Met een vermogen van 120 pk en het gewicht van 130 kg kon men de concurrentie van Yamaha en Suzuki niet aan. Men had het team opnieuw teruggetrokken, dit keer tijdens de [[Grand Prix-wegrace van Oostenrijk|GP van Oostenrijk]], die in 1980 niet meetelde voor het WK. In juni werd er plotseling getest met een buisframe. De tests door Mick Grant en [[Stan Woods]] vonden plaats op [[Oulton Park]], [[Donington Park]] en [[Goodwood Circuit|Goodwood]] en de machines waren bij het Britse hoofdkwartier in [[Slough]] opgebouwd. Het [[brugframe]] was ontwikkeld door Ron Williams, die bekend was van zijn [[Maxton (motorfiets)|Maxton]]-frames. De bijzondere voorvork was vervangen door een normale [[telescoopvork]] van Marzocchi. Katayama had dit frame al eerder getest en was er niet over de spreken, maar het monocoque-frame was lastig omdat er helemaal niet aan de motor gewerkt kon worden zonder het volledig te demonteren. Takazumi Katayama reed de machine in een internationale race in [[Misano World Circuit Marco Simoncelli|Misano]] en werd daar zelfs derde, maar de problemen waren nog niet opgelost: koelwater en olie werden zo heet dat Katayama de race reed zonder het onderste deel van zijn stroomlijnkuip. Pas in augustus verscheen de machine weer bij de trainingen van de [[Grand Prix-wegrace van Finland 1980|Grand Prix van Finland]]. Hier bleek dat ook de motor helemaal opnieuw was opgebouwd: de [[tandwiel]]trein voor de aandrijving van de [[nokkenas]]sen zat eerst aan de rechterkant van het motorblok, maar zat nu tussen de middelste cilinders. Dit was gedaan om de olielekkage langs het [[distributiecarter]] tegen te gaan. In de trainingen ging het nog slechter dan in 1979. Toen waren de Honda's ongeveer 6 seconden per ronde langzamer dan de concurrentie, nu kwamen ze zelfs 8,6 seconden te kort. De machine was door het nieuwe frame dan ook 16 kg zwaarder geworden en men kwalificeerde zich weer niet. Voor het eerst dook nu ook de spotnaam voor de machine op: "Never Ready" in plaats van "New Racing".

=== 1981 ===
Al in januari 1981 meldde Takazumi Katayama dat de NR 500 opnieuw verbeterd was. Hij zou lichter en kleiner zijn en 120 pk leveren. De blokhoek van 100° was veranderd naar 90°. Door problemen met de afstelling van het injectiesysteem bleef men met carburateurs rijden. [[Freddie Spencer]] reed de machine naar de vijfde plaats in de Britse Grand Prix, maar viel uit en Katayama werd dertiende in de Grand Prix van Oostenrijk. In 1981 begon men ook met de ontwikkeling van een tweetaktmotor, de [[Honda NS 500|NS 500]], maar duidelijk was dat men het NR 500-project zou voortzetten. Die machine woog inmiddels 145 kg, waar er minstens 20 vanaf moesten en de hoge toerentallen veroorzaakten nog steeds problemen.
=== 1982 en later ===
Hoewel Honda officieel nog steeds niet bekend had gemaakt dat de Honda NR 500 ovale zuigers had, was dat intussen een publiek geheim. In 1982 ging het gerucht dat men intussen normale, ronde zuigers had toegepast. Takazumi Katayama's contract werd met twee jaar verlengd om de machine verder te ontwikkelen. Tot succes zou het echter niet meer komen. Katayama kreeg net als [[Marco Lucchinelli]] en [[Freddie Spencer]] de nieuwe [[Honda NS 500|NS 500]]-[[tweetaktmotor|tweetaktracer]] en [[Ron Haslam]] reed sporadisch in de Grands Prix met een NR 500. Van de NR 500 werd later de peperdure [[Honda NR 750]] afgeleid, die slechts in een kleine oplage gebouwd werd. De NR 500 bleef als studieobject gebruikt worden. In 1983 werd de machine voorzien van een [[koolstofvezel]] frame, koolstofvezel remmen, wielen, remblokken, [[achtervork]] en telescoopvork, alleen om te bestuderen of het werkte. De machine had ook een "normale" radiateur.

Als wegracer was de Honda NR 500 een mislukking, maar Honda gaf aan dat de machine vooral bedoeld was geweest om te leren voor de normale productie-motorfietsen. Men gaf aan dat de winst zat in kennis over het oplossen van stuur- en remproblemen met 16 inch wielen, het gebruik van koolstofvezel, het gebruik van het monocoque frame, het gebruik van bijzondere veersystemen, gebruik van allerlei kunststoffen, vervaardigen van onderdelen uit [[titanium]], het ontwikkelen van de stroomlijnkuipen, het bouwen van V-motoren, de techniek van de toepassing van ovale zuigers en het bouwen van koolstofvezel frames.

[[Bestand: NR500 (engine) (6410743259).jpg|miniatuur|links]]
[[Bestand: Ovalpiston.jpg|miniatuur|links]]

==Techniek ==
=== Motor ===
De oorspronkelijke motor was een 100° [[V-motor]] met [[waterkoeling]], [[dubbele bovenliggende nokkenas]]sen en acht [[kleppen]] en twee [[bougie]]s per [[cilinder (motor)|cilinder]]. De toepassing van ovale [[zuiger]]s vereiste twee [[drijfstang]]en per zuiger. Volgens een opgave van Honda in 1984 zouden de zuigers 134,3 mm lang en 41 mm breed zijn geweest, terwijl de [[slag (zuiger)|slag]] 24 mm zou bedragen. De [[cilinderinhoud]] bedroeg 499,5 cc, zodat het zuigeroppervlak ongeveer overeenkwam met een [[boring (werktuigbouw)|boring]] van 62 mm. Aanvankelijk waren er twee [[bobine]]s toegepast, later vier. Die vier bobines bleven bij de latere 90° V-motor gehandhaafd. Omdat de hoek tussen de klepstelen nogal groot moest zijn, werden de zuigers nogal puntig.

=== Aandrijflijn ===
Vergeleken met de zeer bijzondere motor was de verdere aandrijflijn vrij conventioneel. Een meervoudige droge platenkoppeling aan de rechterkant van de motor dreef de zes[[versnellingsbak]] aan. Voor de koeling van deze koppeling waren kleine luchthappertjes in de stroomlijnkuip aangebracht. Het achterwiel werd aangedreven via een [[kettingaandrijving|ketting]], maar om de kettingspanning constant te houden was de [[achtervork]] wel in de versnellingsbak gelagerd.
{{Appendix|2=
* Moto 73
* Motor Magazine
* Motorvisie
}}

[[Categorie:Motorfiets van Honda|NR 500]]


text:
# Microgomphodon
Microgomphodon is een geslacht van uitgestorven synapsiden uit de Bauriamorpha dat leefde tijdens het Trias.
Microgomphodon verscheen in het Laat-Olenekien en overleefde tot het einde van het Anisien. Het was hiermee een van de laatste bekende therocephaliërs. Microgomphodon is met name bekend uit de Cynognathus Assemblage Zone van de Zuid-Afrikaanse Beaufortgroep en verder uit de Omingonde-formatie in Namibië.
Microgomphodon had een schedel tot negen centimeter lang met een korte snuit en grote oogkassen. In de kaken zaten puntige snijtanden en verlengde hoektanden. Het was een herbivoor.
De gedrongen lichaamsbouw en de bouw van de poten met onder meer brede handen, lange klauwen en robuuste achterpoten wijzen er op dat Microgomphodon een gravende leefwijze had. Van een exemplaar is een skelet in een gefossileerd hol gevonden.
Verschillende vormen die voorheen als aparte soorten werden beschouwd, zoals Herpetogale en Sesamodon, worden tegenwoordig gezien als synoniemen voor Microgomphodon

title: Microgomphodon

wikitext:
{{Taxobox
| type=dier
| naam=''Microgomphodon''
| titelweergave=cursief
| fossiel=Midden-[[Trias]]
| afbeelding=Sesamodon1ВИ.jpg
| rijk= [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam= [[Chordadieren|Chordata]] (Chordadieren)
| onderstam= [[Gewervelden|Vertebrata]] (Gewervelden)
| superklasse= [[Synapsiden|Synapsida]] (Synapsiden)
| orde= [[Therapsida]]
| onderorde= [[Therocephalia]]
| superfamilie= [[Bauriamorpha]]
| familie= [[Bauriidae]]
| taxon= [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| auteur=Seeley
| datum= 1895
| typesoort=''Microgomphodon oligocynus''
}}
'''''Microgomphodon'''''<ref>{{Citeer web |url=https://www.prehistoric-wildlife.com/species/m/microgomphodon.html |titel=Microgomphodon |bezochtdatum=25-04-2023 |werk=www.prehistoric-wildlife.com |archiefurl=https://web.archive.org/web/20230425194157/http://www.prehistoric-wildlife.com/species/m/microgomphodon.html |archiefdatum=2023-04-25}}</ref><ref>{{Citeer web |url=http://www.fossilworks.org/cgi-bin/bridge.pl?a=taxonInfo&taxon_no=56884 |titel=Fossilworks: Microgomphodon |bezochtdatum=25-04-2023 |werk=www.fossilworks.org}}</ref> is een [[Geslacht (biologie)|geslacht]] van [[Uitsterven|uitgestorven]] [[synapsiden]] uit de [[Bauriamorpha]] dat leefde tijdens het [[Trias]].

''Microgomphodon'' verscheen in het Laat-[[Olenekien]] en overleefde tot het einde van het [[Anisien]]. Het was hiermee een van de laatste bekende [[Therocephalia|therocephaliërs]]. ''Microgomphodon'' is met name bekend uit de [[Cynognathus-faunazone|''Cynognathus'' Assemblage Zone]] van de [[Zuid-Afrika]]anse [[Beaufortgroep]] en verder uit de [[Omingonde-formatie]] in [[Namibië]].

''Microgomphodon'' had een [[schedel]] tot negen centimeter lang met een korte [[snuit]] en grote [[oogkas]]sen. In de [[Kaak (anatomie)|kaken]] zaten puntige [[snijtand]]en en verlengde [[hoektand]]en. Het was een [[herbivoor]].

De gedrongen lichaamsbouw en de bouw van de poten met onder meer brede handen, lange klauwen en robuuste achterpoten wijzen er op dat ''Microgomphodon'' een gravende leefwijze had. Van een exemplaar is een skelet in een gefossileerd hol gevonden.

Verschillende vormen die voorheen als aparte soorten werden beschouwd, zoals ''Herpetogale'' en ''Sesamodon'', worden tegenwoordig gezien als [[Synoniem (dierkunde)|synoniem]]en voor ''Microgomphodon''

{{Appendix|2=
'''Literatuur'''
* New material of ''Microgomphodon oligocynus'' (Eutherapsida, Therocephalia) and the taxonomy of southern African Bauriidae. F Abdala et al. Vertebrate Paleobiology and Paleoanthropology (2014).
* New exceptionally-preserved specimens of ''Microgomphodon oligocynus'' offer novel insights into the ecomorphology of the most derived therocephalian (Synapsida: Therapsida). BP Stuart ''et al.'' Annual Meeting of the Society of Vertebrate Paleontology (2024).
'''Noten'''
{{References}}
}}
[[Categorie:Zoogdierreptielen]]

title: Microgomphodon · Fossiel voorkomen: Midden-Trias

Onderstam: Vertebrata (Gewervelden)

Superklasse: Synapsida (Synapsiden)

Orde: Therapsida

Onderorde: Therocephalia

Superfamilie: Bauriamorpha

Familie: Bauriidae

title: Microgomphodon oligocynus

Portaal: Biologie


text:
# Federico Errázuriz Echaurren
Federico Errázuriz Echaurren (Santiago, 16 november 1850 - Valparaíso, 12 juli 1901) was een Chileens staatsman. Van 18 september 1896 tot 12 juli 1901 was hij president van Chili. Hij overleed tijdens zijn ambtstermijn.
Hij was de zoon van Federico Errázuriz Zañartu (1825-1877), president van Chili van 1871 tot 1876. Hij ontving onderwijs bij de jezuïeten aan het Colegio San Ignacio. Daarna studeerde hij rechten aan het Instituto Nacional en de Universiteit van Chili. In 1873 promoveerde hij  en wijdde zich nadien aan het beheer van zijn haciënda in de provincie Colchagua.
Errázuriz werd in 1876 voor de Partido Liberal (Liberale Partij, PL) in de Kamer van Afgevaardigden gekozen. In 1879 volgde zijn herverkiezing. Hij stond bekend als een meer conservatief lid van zijn partij en verzette zich tegen de antiklerikale maatregelen van president Domingo Santa María. In 1890 werd hij als minister van Marine opgenomen in de regering van president Balmaceda. Net als de meeste ministers trad hij korte tijd daarop af vanwege de spanningen tussen president en parlement. Errázuriz koos de kant van het parlement. Hij was een van de initiators van de afzettingsprocedure tegen Balmaceda. Hij hield zich echter tijdens de Chileense Burgeroorlog (1891) afzijdig.
In 1894 werd hij in de Senaat gekozen en werd hij minister van Justitie en Onderwijs. Dankzij zijn scherpzinnigheid slaagde hij er in 1896 in om de nominatie van de Coalición (Coalitie) voor het presidentschap binnen te halen. De verkiezingscampagne verliep niet smetteloos, er vielen zelfs doden. Op 25 juni 1896 werd Errázuriz gekozen tot president. Hij behaalde 50,55% van de stemmen en boekte een nipte overwinning op zijn tegenstander en partijgenoot Vicente Reyes.
Tijdens de ambtstermijn van Errázuriz zagen maar liefst acht kabinetten het levenslicht. De reden voor deze instabiliteit waren de voortdurende strubbelingen tussen de ministers van conservatieve en liberale zijde. Ondanks deze instabiele situatie wist Erráruriz zich als president te handhaven omdat hij zich boven de partijen stelde. De belangrijkste verdiensten van Erráruriz en zijn regering waren de verbetering van de infrastructuur, het openbaar vervoer (trams) en de aanleg van rioleringen.
Een slepend grensgeschil met Argentinië liep onder het presidentschap van Errázuric zo hoog op, dat Errázuric er toe overging de reservisten op te roepen om zich voor te bereiden op een oorlog.  Dankzij bemiddeling van de koning van Engeland werd dit geschil in 1902 uiteindelijk vreedzaam opgelost.
Federico Errázuriz had een broze gezondheid. Hij werd reeds voor zijn presidentschap in Duitsland behandeld (1893). Door het overlijden van zijn oudste zoon aan tbc in 1897 en de zware werkzaamheden als president verslechterde zijn gezondheid nog verder. Op 11 juni 1900 droeg hij een groot deel van zijn bevoegdheden over aan zijn vicepresident Elías Fernández om een behandeling te ondergaan. In oktober hervatte hij zijn werkzaamheden. Op 12 juli 1901 overleed hij echter aan de gevolgen van een herseninfarct.
Zijn vicepresident, Aníbal Zañartu, volgde hem op als waarnemend staatshoofd. Op 18 september 1901 trad Germán Riesco aan als president van Chili.
Federico Errázuriz trouwde in 1868 met Gertrudis Echenique Mujica (1849/1853-1928). Uit het huwelijk kwamen een zoon en een dochter voort.

## Samenstelling kabinetten
| Ministerie (Presidentschap van Federico Errázuriz Echaurren) | Naam/Periode                                                                                |
| ------------------------------------------------------------ | ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- |
| Binnenlandse Zaken                                           | Aníbal Zañartu Zañartu (1896) Carlos Antúnez González (1896-1897) Augusto Orrego Luco (1897) Antonio Valdés (1897-1898) Carlos Walker Martínez (1898-1899) Raimundo Silva (1899) Rafael Sotomayor Gaete (1899) Elías Fernández Albano (1899-1900) Mariano Sánchez Fontecilla (1900) Juan Antonio Orrego (1900-1901) Domingo Amunátegui (1901) Aníbal Zañartu (1901)                                                                                |
| Buitenlandse Zaken, Eredienst en Kolonisatie                 | Enrique de Putrón Cavareda (1896) Carlos Antúnez González (1896) Carlos Morla Vicuña (1896-1897) Raimundo Silva Cruz (1897-1898) Ventura Blanco Viel (1898) Juan José Latorre Benavente (1898-1899) Rafael Errázuriz Urmeneta (1899-1900) Federico Puga Borne (1900) Emilio Bello Codesido (1900-1901) Luis Martiniano Rodríguez Herrera (1901)                                                                                |
| Financiën                                                    | José Francisco Fabres (1896) Justiniano Sotomayor Guzmán (1896-1897) Juan Tocornal Doursther (1897) Elías Fernández Albano (1897) Alberto González Errázuriz (1897-1898) Darío Zañartu del Río (1898) Rafael Sotomayor Gaete (1898-1899) Manuel Salinas González (1899-1900) Ramón Santelices Cuevas (1900) Nicolás González Errázuriz (1900-1901) Manuel Fernández García (1901) Juan Luis Sanfuentes Andonaegui (1901)                                                                                |
| Oorlog en Marine                                             | Manuel Bulnes Pinto (1896) Elías Fernández Albano (1896-1897) Benjamín Vergara (1897) Carlos Palacios Zapata (1897) Patricio Larraín Alcalde (1897-1898) Ventura Blanco Viel (1898) Carlos Concha Subercaseaux (1898-1899) Javier Ángel Figueroa Larraín (1899) Carlos Concha Subercaseaux (1899) Ricardo Matte Pérez (1899) Arturo Besa Navarro (1899-1901) Vicente Palacios (1901) Wenceslao Bulnes (1901)                                                                                |
| Justitie en Openbaar Onderwijs                               | Adolfo Ibáñez Gutiérrez (1896) Federico Puga Borne (1896-1897) José Domingo Amunátegui Rivera (1897-1898) Augusto Orrego Luco (1898) Juan Antonio Orrego (1898) Carlos Palacios Zapata (1898-1899) Francisco Herboso España (1899-1900) Emilio Bello Codesido (1900) Francisco Herboso España (1900-1901) Ramón Vergara Donoso (1901) Ventura Carvallo Elizalde (1901) Ramón Escobar Escobar (1901)                                                                                |
| Industrie, Openbare Werken en Spoorwegen                     | Francisco Baeza (1896) Francisco de Borja Valdés Cuevas (1896-1897) Belisario Prats Bello (1897) Domingo Toro Herrera (1897) Emilio Orrego Luco (1897) Julio Bañados Espinoza (1897-1898) Emilio Bello Codesido (1898) Arturo Alessandri Palma (1898-1899) Daniel Rioseco (1899†) Gregorio Pinochet Espinoza (1899) Florencio Valdés Cuevas (1899-1900) Abraham Gacitúa Brieva (1900) Rafael Orrego González (1900) Manuel Covarrubias (1900-1901) José Ramón Nieto (1901) Joaquín Fernández Blanco (1901) |

title: Federico Errázuriz Echaurren

wikitext:
{{Infobox ambtsbekleder
| naam              = Federico Errázuriz Echaurren
| afbeelding        = Federico Errázuriz Echaurren.jpg
| onderschrift      = Staatsieportret
| opvolging         = [[President van Chili|13de President van Chili]]
| start_periode     = [[18 september]] [[1896]]
| eind_periode      = [[12 juli]] [[1901]]
| voorganger        = [[Jorge Montt]]
| opvolger          = ''[[Aníbal Zañartu]]''
| geboren           = [[16 november]] [[1850]]
| geboren_in        = [[Santiago (Chili)|Santiago]]
| gestorven         = [[12 juli]] [[1901]]
| gestorven_in      = [[Valparaíso (stad)|Valparaíso]]
| partner           = Gertrudis Echenique Mujica
| partij            = [[Partido Liberal (Chili)|Partido Liberal]] ''([[Coalición]])''
| religie           = [[Rooms-Katholieke Kerk|Rooms-katholiek]]
| handtekening      =
}}
'''Federico Errázuriz Echaurren''' ([[Santiago (Chili)|Santiago]], [[16 november]] [[1850]] - [[Valparaíso (stad)|Valparaíso]], [[12 juli]] [[1901]]) was een [[Chili|Chileens]] staatsman. Van [[18 september]] [[1896]] tot [[12 juli]] [[1901]] was hij [[Lijst van presidenten van Chili|president van Chili]]. Hij overleed tijdens zijn ambtstermijn.

Hij was de zoon van [[Federico Errázuriz Zañartu]] (1825-1877), president van Chili van [[1871]] tot [[1876]]. Hij ontving onderwijs bij de [[jezuïeten]] aan het ''[[Colegio San Ignacio]]''. Daarna studeerde hij [[rechten]] aan het ''[[Instituto Nacional]]'' en de [[Universiteit van Chili]]. In 1873 promoveerde hij  en wijdde zich nadien aan het beheer van zijn [[haciënda]] in de provincie [[Colchagua]].

Errázuriz werd in 1876 voor de ''[[Partido Liberal (Chili)|Partido Liberal]]'' (Liberale Partij, PL) in de Kamer van Afgevaardigden gekozen. In 1879 volgde zijn herverkiezing. Hij stond bekend als een meer conservatief lid van zijn partij en verzette zich tegen de [[antiklerikalisme|antiklerikale]] maatregelen van president [[Domingo Santa María]]. In 1890 werd hij als minister van Marine opgenomen in de regering van president [[José Manuel Balmaceda|Balmaceda]]. Net als de meeste ministers trad hij korte tijd daarop af vanwege de spanningen tussen president en parlement. Errázuriz koos de kant van het parlement. Hij was een van de initiators van de afzettingsprocedure tegen Balmaceda. Hij hield zich echter tijdens de [[Chileense Burgeroorlog (1891)]] afzijdig.

In 1894 werd hij in de Senaat gekozen en werd hij minister van Justitie en Onderwijs. Dankzij zijn scherpzinnigheid slaagde hij er in 1896 in om de nominatie van de ''[[Coalición]]'' (Coalitie) voor het presidentschap binnen te halen. De verkiezingscampagne verliep niet smetteloos, er vielen zelfs doden. Op [[25 juni]] [[1896]] werd Errázuriz [[Chileense presidentsverkiezingen 1896|gekozen tot president]]. Hij behaalde 50,55% van de stemmen en boekte een nipte overwinning op zijn tegenstander en partijgenoot [[Vicente Reyes Palazuelos|Vicente Reyes]].

Tijdens de ambtstermijn van Errázuriz zagen maar liefst acht kabinetten het levenslicht. De reden voor deze instabiliteit waren de voortdurende strubbelingen tussen de ministers van conservatieve en liberale zijde. Ondanks deze instabiele situatie wist Erráruriz zich als president te handhaven omdat hij zich boven de partijen stelde. De belangrijkste verdiensten van Erráruriz en zijn regering waren de verbetering van de infrastructuur, het openbaar vervoer ([[tram]]s) en de aanleg van [[riool|rioleringen]].

Een slepend grensgeschil met [[Argentinië]] liep onder het presidentschap van Errázuric zo hoog op, dat Errázuric er toe overging de reservisten op te roepen om zich voor te bereiden op een oorlog.<ref>Sinds het einde van de [[Salpeteroorlog]] ([[1883]]) was er sprake van een wapenwedloop tussen beide landen. Dat het niet tot een nieuwe oorlog kwam was vooral te danken aan het feit dat de beide landen tijdig rond de tafel waren gaan zitten.</ref>  Dankzij bemiddeling van de koning van [[Verenigd Koninkrijk|Engeland]] werd dit geschil in [[1902]] uiteindelijk vreedzaam opgelost.

Federico Errázuriz had een broze gezondheid. Hij werd reeds voor zijn presidentschap in [[Duitsland]] behandeld ([[1893]]). Door het overlijden van zijn oudste zoon aan [[tbc]] in 1897 en de zware werkzaamheden als president verslechterde zijn gezondheid nog verder. Op [[11 juni]] [[1900]] droeg hij een groot deel van zijn bevoegdheden over aan zijn vicepresident [[Elías Fernández]] om een behandeling te ondergaan. In oktober hervatte hij zijn werkzaamheden. Op [[12 juli]] [[1901]] overleed hij echter aan de gevolgen van een [[herseninfarct]].

Zijn vicepresident, [[Aníbal Zañartu]], volgde hem op als waarnemend staatshoofd. Op [[18 september]] [[1901]] trad [[Germán Riesco]] aan als president van Chili.

Federico Errázuriz trouwde in [[1868]] met Gertrudis Echenique Mujica (1849/1853-1928). Uit het huwelijk kwamen een zoon en een dochter voort.

==Samenstelling kabinetten==

{| class="wikitable" border="1" align="center"
|- bgcolor="#ececec"
! Ministerie
(Presidentschap van Federico Errázuriz Echaurren)!! Naam/Periode
|-
| Binnenlandse Zaken || [[Aníbal Zañartu Zañartu]] ([[1896]])
 [[Carlos Antúnez González]] ([[1896]]-[[1897]])
 [[Augusto Orrego Luco]] ([[1897]])
 [[Antonio Valdés]] ([[1897]]-[[1898]])
 [[Carlos Walker Martínez]]  ([[1898]]-[[1899]])
 [[Raimundo Silva]]  ([[1899]])
 [[Rafael Sotomayor Gaete]]  ([[1899]])
 [[Elías Fernández Albano]]   ([[1899]]-[[1900]])
 [[Mariano Sánchez Fontecilla]]  ([[1900]])
[[Juan Antonio Orrego]] ([[1900]]-[[1901]])
[[Domingo Amunátegui]] ([[1901]])
[[Aníbal Zañartu]] ([[1901]])
|-
| Buitenlandse Zaken, Eredienst en Kolonisatie ||[[Enrique de Putrón Cavareda]] ([[1896]])
[[Carlos Antúnez González]] ([[1896]])
[[Carlos Morla Vicuña]]  ([[1896]]-[[1897]])
[[Raimundo Silva Cruz]] ([[1897]]-[[1898]])
[[Ventura Blanco Viel]] ([[1898]])
[[Juan José Latorre Benavente]] ([[1898]]-[[1899]])
[[Rafael Errázuriz Urmeneta]] ([[1899]]-[[1900]])
[[Federico Puga Borne]] ([[1900]])
[[Emilio Bello Codesido]] ([[1900]]-[[1901]])
[[Luis Martiniano Rodríguez Herrera]] ([[1901]])
|-
| Financiën || [[José Francisco Fabres]] ([[1896]])
 [[Justiniano Sotomayor Guzmán]] ([[1896]]-[[1897]])
[[Juan Tocornal Doursther]] ([[1897]])
[[Elías Fernández Albano]] ([[1897]])
[[Alberto González Errázuriz]] ([[1897]]-[[1898]])
[[Darío Zañartu del Río]] ([[1898]])
[[Rafael Sotomayor Gaete]] ([[1898]]-[[1899]])
[[Manuel Salinas González]] ([[1899]]-[[1900]])
[[Ramón Santelices Cuevas]] ([[1900]])
[[Nicolás González Errázuriz]] ([[1900]]-[[1901]])
[[Manuel Fernández García]] ([[1901]])
[[Juan Luis Sanfuentes Andonaegui]] ([[1901]])
|-
| Oorlog en Marine || [[Manuel Bulnes Pinto]] ([[1896]])
[[Elías Fernández Albano]] ([[1896]]-[[1897]])
[[Benjamín Vergara]] ([[1897]])
[[Carlos Palacios Zapata]] ([[1897]])
[[Patricio Larraín Alcalde]] ([[1897]]-[[1898]])
[[Ventura Blanco Viel]] ([[1898]])
[[Carlos Concha Subercaseaux]] ([[1898]]-[[1899]])
[[Javier Ángel Figueroa Larraín]] ([[1899]])
[[Carlos Concha Subercaseaux]] ([[1899]])
[[Ricardo Matte Pérez]] ([[1899]])
[[Arturo Besa Navarro]] ([[1899]]-[[1901]])
[[Vicente Palacios]] ([[1901]])
[[Wenceslao Bulnes]] ([[1901]])
|-
| Justitie en Openbaar Onderwijs || [[Adolfo Ibáñez Gutiérrez]] ([[1896]])
[[Federico Puga Borne]] ([[1896]]-[[1897]])
[[José Domingo Amunátegui Rivera]] ([[1897]]-[[1898]])
[[Augusto Orrego Luco]] ([[1898]])
[[Juan Antonio Orrego González|Juan Antonio Orrego]] ([[1898]])
[[Carlos Alberto Palacios Zapata|Carlos Palacios Zapata]] ([[1898]]-[[1899]])
[[Francisco Herboso España]] ([[1899]]-[[1900]])
[[Emilio Bello Codesido]] ([[1900]])
[[Francisco Herboso España]] ([[1900]]-[[1901]])
[[Ramón Antonio Vergara Donoso|Ramón Vergara Donoso]] ([[1901]])
[[Ventura Carvallo Elizalde]] ([[1901]])
[[Ramón Escobar Escobar]] ([[1901]])
|-
| Industrie, Openbare Werken en Spoorwegen || [[Francisco Baeza]] ([[1896]])
[[Francisco de Borja Valdés Cuevas]] ([[1896]]-[[1897]])
[[Belisario Prats Bello]] ([[1897]])
[[Domingo Toro Herrera]] ([[1897]])
[[Emilio Orrego Luco]] ([[1897]])
[[Julio Bañados Espinoza]] ([[1897]]-[[1898]])
[[Emilio Bello Codesido]] ([[1898]])
[[Arturo Alessandri Palma]] ([[1898]]-[[1899]])
[[Daniel Rioseco]] ([[1899]]†)
[[Gregorio Pinochet Espinoza]] ([[1899]])
[[Florencio Valdés Cuevas]] ([[1899]]-[[1900]])
[[Abraham Gacitúa Brieva]] ([[1900]])
[[Rafael Orrego González]] ([[1900]])
[[Manuel Covarrubias]] ([[1900]]-[[1901]])
[[José Ramón Nieto]] ([[1901]])
[[Joaquín Fernández Blanco]] ([[1901]])
|-
|}

==Referenties==
{{References}}

{{Bibliografische informatie}}

==Zie ook==
*[[Lijst van presidenten van Chili]]
*[[Errázuriz (geslacht)]]

{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi|
| lijst = [[President van Chili]]
1896-1901
| vorige = [[Jorge Montt]]
| volgende = [[Aníbal Zañartu]]
(waarnemend)
}}
{{EindOpvolging}}
{{Navigatie presidenten Chili}}

{{DEFAULTSORT:Errazuriz, Federico}}
[[Categorie:President van Chili]]
[[Categorie:Chileens liberaal]]
[[Categorie:Chileens minister van Justitie]]
[[Categorie:Chileens minister van Onderwijs]]

title: Federico Errázuriz Echaurren

Geboren: 16 november 1850 · Santiago

Overleden: 12 juli 1901 · Valparaíso

Politieke partij: Partido Liberal (Coalición)

Partner: Gertrudis Echenique Mujica

Religie: Rooms-katholiek

Handtekening: Handtekening

title: 13de President van Chili

Aangetreden: 18 september 1896

Voorganger: Jorge Montt

Opvolger: Aníbal Zañartu

Portaal: Politiek


text:
# Oligosita novisanguinea
Oligosita novisanguinea is een vliesvleugelig insect uit de familie Trichogrammatidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Girault.

title: Oligosita novisanguinea

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Oligosita novisanguinea''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Trichogrammatidae]]
| geslacht = ''[[Oligosita]]''
| w-naam = ''Oligosita novisanguinea''
| auteur = Girault
| datum = 1912
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Oligosita novisanguinea''''' is een [[Vliesvleugeligen|vliesvleugelig insect]] uit de familie [[Trichogrammatidae]]. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Girault.

{{Appendix|2=
* [http://www.nhm.ac.uk/research-curation/research/projects/chalcidoids/database/validName.dsml?index=ValidName&searchPageURL=indexValidName.dsml&Familyqtype=equals&Family=&Genusqtype=equals&Genus=Oligosita&Speciesqtype=equals&Species=novisanguinea {{Ts.|Noyes, J.S.}} (2012). Universal Chalcidoidea Database. World Wide Web electronic publication. http://www.nhm.ac.uk/chalcidoids. Version as of June 2012]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Oligosita|novisanguinea]]

title: Oligosita novisanguinea

Familie: Trichogrammatidae

Geslacht: Oligosita

title: Soort


text:
# Bruchidius nanus
Bruchidius nanus is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1824 gepubliceerd door Ernst Friedrich Germar.

title: Bruchidius nanus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Bruchidius nanus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Bladkevers|Chrysomelidae]] (Bladkevers)
| geslacht = ''[[Bruchidius]]''
| w-naam = ''Bruchidius nanus''
| auteur = [[Ernst Friedrich Germar|Germar]]
| datum = 1824
| haakjes = ja
| origineel =
}}

'''''Bruchidius nanus''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[bladkevers]] (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1824 gepubliceerd door [[Ernst Friedrich Germar]].<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref>

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|04}}

[[Categorie:Bruchidius|nanus]]

title: Bruchidius nanus

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Chrysomelidae (Bladkevers)

Geslacht: Bruchidius

title: Soort


text:
# Dicranomyia (Melanolimonia) moronis
Dicranomyia (Melanolimonia) moronis is een tweevleugelige uit de familie steltmuggen (Limoniidae). De soort komt voor in het Oriëntaals gebied.

title: Dicranomyia (Melanolimonia) moronis

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = ''Dicranomyia (Melanolimonia) moronis''
| naam = ''Dicranomyia (Melanolimonia) moronis''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| familie = [[Limoniidae]] (Steltmuggen)
| geslacht = ''[[Dicranomyia]]''
| w-naam = ''Dicranomyia (Melanolimonia) moronis''
| auteur = Alexander
| datum = 1932
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Dicranomyia (Melanolimonia) moronis''''' is een [[Tweevleugeligen|tweevleugelige]] uit de familie [[steltmuggen]] (Limoniidae). De soort komt voor in het [[Oriëntaals gebied]].

{{Beginnetje|biologie|2=2011|3=07|4=02}}

[[Categorie:Dicranomyia]]
[[Categorie:Steltmug uit het Oriëntaals gebied]]

title: Dicranomyia (Melanolimonia) moronis

Orde: Diptera (Tweevleugeligen)

Familie: Limoniidae (Steltmuggen)

Geslacht: Dicranomyia

title: Soort


text:
# Mike Murley
Mike Murley (Windsor (Nova Scotia), 12 december 1961) is een Canadese jazzsaxofonist en componist, die van 1984-1989 lid was van The Shuffle Demons en Time Warp.

## Biografie
Hij studeerde in 1986 af aan het muziekprogramma van de York University in Toronto met een BFA (Bachelor of Fine Arts). Daarnaast studeerde hij saxofoon bij Don Palmer in Halifax (Nova Scotia), Pat LaBarbera in Toronto en Dave Liebman in de Banff CA Jazz Workshop en in New York (de laatste van 1988-1989). Hij studeerde ook improvisatie en compositie bij Dave Holland in Banff (Canada) en New York.
Hij speelde met de Shuffle Demons van 1984-1989 en in Time Warp. Hij was ook een sideman voor David Occhipinti, David Braid, Rob McConnell, Metalwood en Harrison Squared (met Harry Vetro en Harrison Argatoff). Zijn belangrijkste instrument is de tenorsaxofoon, die hij bespeelt in het Murley/Braid Quartet. Hij heeft verschillende Juno Awards ontvangen.
- International Standard Name Identifier: 0000 0000 7601 6544
- Library of Congress Control Number: n94067334
- MusicBrainz: 04e0fc19-c50e-4390-9e45-18444660169b
- Nationale Bibliotheek van Israël: 987007340091105171
- Virtual International Authority File: 104845452
- WorldCat: E39PBJqQCjTPH3dVrFHTbqp773

title: Mike Murley

wikitext:
{{Infobox artiest
| naam                 = Mike Murley
| afbeelding           =
| onderschrift         =
| bijnaam              =
| volledige naam       =
| geboren              = Windsor (Nova Scotia), 12 december 1961
| geboorteplaats       =
| overleden            =
| overlijdensplaats    =
| land                 = {{CA}}
| jaren-actief         =
| genre                = jazz
| beroep               = muzikant, componist
| label                =
| website              =
| imdb                 =
| instrument           = tenor/sopraansaxofoon
| acts                 = The Shuffle Demons
| bekende instrumenten =
| formatie1            =
| actief in formatie1  =
| inactief1            =
| gestopt1             =
| bezetting1           =
| functie1             =
}}
'''Mike Murley''' ([[Windsor (Nova Scotia)]], [[12 december]] [[1961]])<ref>{{Citeer web|url=https://mikemurley.com/|titel=Mike Murley|bezochtdatum=10-05-2021|werk=mikemurley.com |archiefurl=https://web.archive.org/web/20210510122756/https://mikemurley.com/ |archiefdatum=2021-05-10}}</ref><ref>{{Citeer web|url=https://mikemurley.com/bio/|titel=Biography {{!}} Mike Murley|bezochtdatum=10-05-2021|werk=mikemurley.com |archiefurl=https://web.archive.org/web/20210510122756/https://mikemurley.com/ |archiefdatum=2021-05-10}}</ref> is een [[Canada|Canadese]] [[jazz]]saxofonist en componist, die van 1984-1989 lid was van The Shuffle Demons<ref>{{Citeer web|url=https://jazzregina.ca/calendar-events/shuffle-demons/|titel=Shuffle Demons|bezochtdatum=10-05-2021|werk=Jazz Regina|taal=en |archiefurl=https://web.archive.org/web/20210510195108/https://jazzregina.ca/calendar-events/shuffle-demons/ |archiefdatum=2021-05-10}}</ref> en Time Warp.

== Biografie ==
Hij studeerde in 1986 af aan het muziekprogramma van de [[York University]] in [[Toronto]] met een BFA (Bachelor of Fine Arts). Daarnaast studeerde hij saxofoon bij Don Palmer in [[Halifax (Nova Scotia)]], [[Pat LaBarbera]] in Toronto en [[Dave Liebman]] in de Banff CA Jazz Workshop en in [[New York (stad)|New York]] (de laatste van 1988-1989). Hij studeerde ook improvisatie en compositie bij [[Dave Holland]] in [[Banff (Canada)]] en New York.

Hij speelde met de Shuffle Demons van 1984-1989 en in Time Warp. Hij was ook een sideman voor David Occhipinti<ref>{{Citeer web|url=https://www.davidocchipinti.com/Bio.html|titel=David Occhipinti -- Biography|bezochtdatum=10-05-2021|werk=www.davidocchipinti.com}}</ref>, David Braid<ref>{{Citeer web|url=https://britishmusiccollection.org.uk/composer/david-braid|titel=David Braid|bezochtdatum=10-05-2021|datum=2009-04-04|werk=British Music Collection|taal=en |archiefurl=https://web.archive.org/web/20210510143044/https://britishmusiccollection.org.uk/composer/david-braid |archiefdatum=2021-05-10}}</ref>, [[Rob McConnell]], Metalwood<ref>{{Citeer web|url=https://www.allmusic.com/artist/metalwood-mn0000381983/biography|titel=Metalwood {{!}} Biography & History|bezochtdatum=10-05-2021|werk=AllMusic|taal=en |archiefurl=https://web.archive.org/web/20210510142706/https://www.allmusic.com/artist/metalwood-mn0000381983/biography |archiefdatum=2021-05-10}}</ref> en Harrison Squared (met Harry Vetro<ref>{{Citeer web|url=https://www.harryvetro.com/|titel=Home|bezochtdatum=10-05-2021|werk=Harry Vetro|taal=en |archiefurl=https://web.archive.org/web/20210510122748/https://www.harryvetro.com/ |archiefdatum=2021-05-10}}</ref> en Harrison Argatoff<ref>{{Citeer web|url=https://harrisonargatoff.com/|titel=Harrison Argatoff|bezochtdatum=10-05-2021|werk=Harrison Argatoff|taal=en |archiefurl=https://web.archive.org/web/20210510122747/https://harrisonargatoff.com/ |archiefdatum=2021-05-10}}</ref>). Zijn belangrijkste instrument is de tenorsaxofoon, die hij bespeelt in het Murley/Braid Quartet<ref>{{Citeer web|url=https://mikemurley.com/groups/murley-braid-quartet/|titel=Murley / Braid Quartet {{!}} Mike Murley|bezochtdatum=10-05-2021|werk=mikemurley.com |archiefurl=https://web.archive.org/web/20210510122756/https://mikemurley.com/ |archiefdatum=2021-05-10}}</ref>. Hij heeft verschillende [[Juno Award]]s ontvangen.

{{Appendix|2=
{{References}}
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Mike Murley|oldid=982082502|datum=20201010}}
}}
{{Bibliografische informatie}}
{{DEFAULTSORT:Murley, Mike}}
[[Categorie:Canadees jazzsaxofonist]]
[[Categorie:Canadees jazzcomponist]]

title: Algemene informatie

Geboren: Windsor (Nova Scotia), 12 december 1961

Land: Canada

title: Werk

Genre(s): jazz

Beroep: muzikant, componist

Instrument(en): tenor/sopraansaxofoon

Act(s): The Shuffle Demons