text:
# Laemostenus
Laemostenus is een geslacht van kevers uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1810 door Bonelli.

## Soorten
Het geslacht Laemostenus omvat de volgende soorten:
- Laemostenus actenipoides Lassalle, 1993
- Laemostenus acutangulus Schaufuss, 1862
- Laemostenus aegyptiacus Schatzmayr, 1936
- Laemostenus aelleni Antoine, 1952
- Laemostenus agnolettii Vigna Taglianti, 1999
- Laemostenus ajmasianus Bolivar y Pieltain, 1922
- Laemostenus alejandroi Carabajal; Garcia & Rodriguez, 2003
- Laemostenus algerinus Gory, 1833
- Laemostenus alluaudi Bedel, 1899
- Laemostenus alpinus Dejean, 1828
- Laemostenus amasiae Semenov, 1891
- Laemostenus ambroggii Antoine, 1961
- Laemostenus anatolicus Casale, 1988
- Laemostenus andalusiacus (J.Vives & E.Vives, 1982)
- Laemostenus angustatus Dejean, 1828
- Laemostenus anomostriatus Antoine, 1954
- Laemostenus antonrichteri Casale, 1988
- Laemostenus arthuri Morvan, 1982
- Laemostenus asiaminoris Casale, 1988
- Laemostenus atlanticus Escalera, 1913
- Laemostenus badakshanus Kryzhanovskij, 1972
- Laemostenus baehri Casale, 1997
- Laemostenus baeticus Rambur, 1837
- Laemostenus balkenohli Sciaky, 1996
- Laemostenus barbarus Lucas, 1846
- Laemostenus barrancoi Mateu, 1997
- Laemostenus berberus Mateu, 1975
- Laemostenus bergvalli Jeanne, 1996
- Laemostenus bermejae Fernandez Cortes, 1995
- Laemostenus beroni Casale, 1988
- Laemostenus bhadarwahensis Lassalle, 1983
- Laemostenus bicolor Reitter, 1890
- Laemostenus bodemeyeri Ganglbauer, 1900
- Laemostenus brancuccii Casale, 1982
- Laemostenus brunneus Hope, 1831
- Laemostenus bulirschi Dvorak, 1995
- Laemostenus cadilhaci Antoine, 1951
- Laemostenus capitatus Chaudoir, 1854
- Laemostenus capito Vereschagina & Kabak, 1997
- Laemostenus carinatus Chaudoir, 1859
- Laemostenus casalei Dobaull & Lassalle, 1991
- Laemostenus caspius (Meneiries, 1832)
- Laemostenus catlosi Lohaj, 2004
- Laemostenus caussolensis J. Ochs, 1937
- Laemostenus cavazzutti Casale, 1983
- Laemostenus cavicola Schaum, 1858
- Laemostenus cazorlensis (Mateu, 1953)
- Laemostenus chitralicus Casale, 1988
- Laemostenus cimmerius Fischer von Waldheim, 1823
- Laemostenus colossus Casale, 1988
- Laemostenus complanatus (Dejean, 1828)
- Laemostenus conradti Semenov, 1891
- Laemostenus conspicuus Waltl, 1838
- Laemostenus cordicollis Chaudoir, 1854
- Laemostenus cyrenaicus Gridelli, 1930
- Laemostenus cyrili Lassalle, 1997
- Laemostenus dalmatinus (Dejean, 1828)
- Laemostenus deconincki Casale & Queinnec, 2001
- Laemostenus demoflysi Normand, 1938
- Laemostenus deneveui Fairmaire, 1859
- Laemostenus dolini Kabak, 1992
- Laemostenus dubaulti Lassalle, 1990
- Laemostenus elburzensis Morvan, 1981
- Laemostenus elegans Dejean, 1828
- Laemostenus elongatus (Dejean, 1828)
- Laemostenus elytrolargus Morvan, 1981
- Laemostenus esfandiarii Morvan, 1974
- Laemostenus euxinicus Nitzu, 1998
- Laemostenus extensus Heyden, 1884
- Laemostenus favieri Fairmaire, 1868
- Laemostenus ferghanicus Vereschagina & Kabak, 1997
- Laemostenus fezzensis Bonnaire, 1893
- Laemostenus foucauldi Bruneau de Mire, 1958
- Laemostenus ganglbauerianus Casale, 1982
- Laemostenus gasparoi Casale, 2003
- Laemostenus giachinoi Casale, 1997
- Laemostenus ginellae Monisi, 1973
- Laemostenus glasunowi Semenov, 1895
- Laemostenus gobbii Casale, 1997
- Laemostenus gomezi Bolivar y Pieltain, 1922
- Laemostenus gratus Faldermann, 1836
- Laemostenus guzelolukensis Lassalle, 1997
- Laemostenus gwendiddae Morvan, 1982
- Laemostenus heinzi Casale, 1988
- Laemostenus hroni Dvorak, 1998
- Laemostenus insubricus Ganglbauer, 1903
- Laemostenus iranicus Dvorak, 1982
- Laemostenus jailensis Breit, 1914
- Laemostenus janczyki Casale, 1988
- Laemostenus janthinus Duftschmid, 1812
- Laemostenus jeannelianus Paulian & Villiers, 1939
- Laemostenus kabylicus Bruneau de Mire, 1958
- Laemostenus kashmirensis Bates, 1889
- Laemostenus kestelensis Casale; Felix & Muilwijk, 2003
- Laemostenus kirschenhoferi Casale, 1988
- Laemostenus koenigi Reitter, 1887
- Laemostenus kolbi Coiffait, 1972
- Laemostenus krueperi L Miller, 1884
- Laemostenus kuraminensis Vereschagina & Kabak, 1997
- Laemostenus kurdicus Casale, 1988
- Laemostenus largomarginalis Morvan, 1979
- Laemostenus lassallei Mateu, 1990
- Laemostenus latialis Leoni, 1907
- Laemostenus ledereri Schaufuss, 1865
- Laemostenus lederi Reitter, 1885
- Laemostenus leonhardii Breit, 1911
- Laemostenus leptoderus Reitter, 1892
- Laemostenus lestes Andrewes, 1937
- Laemostenus levantinus Bolivar y Pieltain, 1919
- Laemostenus levis Vereschagina & Kabak, 1997
- Laemostenus levushkini Vareschagina, 1986
- Laemostenus libanensis Piochard de la Brulerie, 1876
- Laemostenus longicornis Casale, 1988
- Laemostenus loudai Dvorak, 1982
- Laemostenus lundbergi Jeanne, 1996
- Laemostenus luristanus Casale, 1988
- Laemostenus lyauteyi Alluaud, 1923
- Laemostenus macropus Chaudoir, 1861
- Laemostenus magellensis Leoni, 1907
- Laemostenus mairei Peyerimhoff, 1920
- Laemostenus malhommei Antoine, 1954
- Laemostenus mannerheimi Kolenati, 1845
- Laemostenus martensianus Casale, 1988
- Laemostenus mauritanicus (Dejean, 1828)
- Laemostenus meaillensis J. Ochs, 1949
- Laemostenus melillensis Escalera, 1922
- Laemostenus migliaccioi Casale, 1982
- Laemostenus mirzayani Morvan, 1973
- Laemostenus modestoides Casale, 1988
- Laemostenus mogadoricus Escalera, 1922
- Laemostenus moldoensis Vereschagina & Kabak, 1997
- Laemostenus monguzzii Casale, 1988
- Laemostenus morvani Casale, 1988
- Laemostenus navaricus Vuillefroy, 1893
- Laemostenus nepalensis Morvan, 1979
- Laemostenus nigrescens Casale & Ledoux, 1996
- Laemostenus nusayriyahensis Lohaj & Mlejnek, 2007
- Laemostenus oblongus Dejean, 1828
- Laemostenus obtusangulus Schaufuss, 1867
- Laemostenus obtusus Chaudoir, 1861
- Laemostenus pakistanus Jedlicka, 1962
- Laemostenus parallelocollis Reiche & Saulcy, 1855
- Laemostenus patrizii Vigna Taglianti, 1999
- Laemostenus peleus (Schaufuss, 1861)
- Laemostenus peloponnesiacus Casale, 1982
- Laemostenus petrimagni Kryzhanovskij & Mikhailov, 1975
- Laemostenus piceus Motschulsky, 1850
- Laemostenus picicornis Dejean, 1831
- Laemostenus pinicola Graells, 1851
- Laemostenus pippiai C. Fiori, 1961
- Laemostenus pisidicus J. Muller, 1932
- Laemostenus plasoni (Reitter, 1885)
- Laemostenus pokornyi Dvorak, 1995
- Laemostenus ponticola Lassalle, 1993
- Laemostenus ponticus Casale, 1988
- Laemostenus praedictus Dvorak, 1995
- Laemostenus pretiosus Faldermann, 1837
- Laemostenus prolixus Fairmaire, 1875
- Laemostenus pseudobrunneus Casale, 1981
- Laemostenus puchneri Lohaj & Mlejnek, 2007
- Laemostenus punctatostriatus (Fairmaire, 1859)
- Laemostenus quadrangulus Morvan, 1981
- Laemostenus quadricollis L. Redtenbacher, 1843
- Laemostenus recticollis Schaufuss, 1865
- Laemostenus reissi Ganglbauer, 1911
- Laemostenus rigrevanensis Coiffait, 1962
- Laemostenus rimmae Deuve, 1993
- Laemostenus sanguinipes Kryzhanovskij & Mikhailov, 1975
- Laemostenus schrammi Antoine, 1938
- Laemostenus schreibersii (Kuster, 1846)
- Laemostenus sciakyi Casale & Vigna Taglianti, 1999
- Laemostenus sericeus Fischer von Waldheim, 1824
- Laemostenus sonkulensis Vereschagina & Kabak, 1997
- Laemostenus spinifer Schaufuss, 1862
- Laemostenus straneoi Casale, 1988
- Laemostenus stussineri Ganglbauer, 1896
- Laemostenus subtilissimus Casale & Sciaky, 1999
- Laemostenus sulaimanensis (Morvan, 2004)
- Laemostenus suramensis Reitter, 1885
- Laemostenus susicus Antoine, 1941
- Laemostenus tacitus Dvorak, 1982
- Laemostenus tentiobtusus Morvan, 1979
- Laemostenus tenuis Andrewes, 1937
- Laemostenus terricola Herbst, 1784
- Laemostenus thessalicus Casale, 1982
- Laemostenus tichyi Kult, 1946
- Laemostenus tiouirii Gueorguiev, 2012
- Laemostenus tschetscherini Semenov, 1909
- Laemostenus turkestanicus Semenov, 1891
- Laemostenus vagabundus Antoine, 1961
- Laemostenus venustus Dejean, 1828
- Laemostenus vidali Antoine, 1938
- Laemostenus vignai Casale, 1988
- Laemostenus villardi Antoine, 1948
- Laemostenus visai (Dvorak, 1982)
- Laemostenus wittmeri Morvan, 1978
- Laemostenus zoiai Casale & Vigna Taglianti, 1999

title: Laemostenus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Laemostenus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding = Laemostenus complanatus (Dejean, 1828) (2918411378).jpg
| afbeeldingtekst = ''[[Laemostenus complanatus]]''
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Loopkevers|Carabidae]] (Loopkevers)
| onderfamilie = [[Platyninae]]
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Laemostenus''
| auteur = [[Franco Andrea Bonelli|Bonelli]]
| datum = 1810
| species = Laemostenus
| commons = Category:Laemostenus
}}
'''''Laemostenus''''' is een [[geslacht (biologie)|geslacht]] van [[kevers]] uit de familie van de [[Loopkevers|loopkevers (Carabidae)]].<ref>Anichtchenko A. et al., (editors): Carabidae of the World. [http://carabidae.org/carabidae/search?rank=4&text=Laemostenus&title=1&cmd=Search www.carabidae.org]  (bezocht: 20 tot 28 maart 2013)</ref> De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1810 door Bonelli.

== Soorten ==
Het geslacht ''Laemostenus'' omvat de volgende soorten:
* ''[[Laemostenus actenipoides]]'' Lassalle, 1993
* ''[[Laemostenus acutangulus]]'' Schaufuss, 1862
* ''[[Laemostenus aegyptiacus]]'' Schatzmayr, 1936
* ''[[Laemostenus aelleni]]'' Antoine, 1952
* ''[[Laemostenus agnolettii]]'' Vigna Taglianti, 1999
* ''[[Laemostenus ajmasianus]]'' Bolivar y Pieltain, 1922
* ''[[Laemostenus alejandroi]]'' Carabajal; Garcia & Rodriguez, 2003
* ''[[Laemostenus algerinus]]'' Gory, 1833
* ''[[Laemostenus alluaudi]]'' Bedel, 1899
* ''[[Laemostenus alpinus]]'' Dejean, 1828
* ''[[Laemostenus amasiae]]'' Semenov, 1891
* ''[[Laemostenus ambroggii]]'' Antoine, 1961
* ''[[Laemostenus anatolicus]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus andalusiacus]]'' (J.Vives & E.Vives, 1982)
* ''[[Laemostenus angustatus]]'' Dejean, 1828
* ''[[Laemostenus anomostriatus]]'' Antoine, 1954
* ''[[Laemostenus antonrichteri]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus arthuri]]'' Morvan, 1982
* ''[[Laemostenus asiaminoris]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus atlanticus]]'' Escalera, 1913
* ''[[Laemostenus badakshanus]]'' Kryzhanovskij, 1972
* ''[[Laemostenus baehri]]'' Casale, 1997
* ''[[Laemostenus baeticus]]'' Rambur, 1837
* ''[[Laemostenus balkenohli]]'' Sciaky, 1996
* ''[[Laemostenus barbarus]]'' Lucas, 1846
* ''[[Laemostenus barrancoi]]'' Mateu, 1997
* ''[[Laemostenus berberus]]'' Mateu, 1975
* ''[[Laemostenus bergvalli]]'' Jeanne, 1996
* ''[[Laemostenus bermejae]]'' Fernandez Cortes, 1995
* ''[[Laemostenus beroni]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus bhadarwahensis]]'' Lassalle, 1983
* ''[[Laemostenus bicolor]]'' Reitter, 1890
* ''[[Laemostenus bodemeyeri]]'' Ganglbauer, 1900
* ''[[Laemostenus brancuccii]]'' Casale, 1982
* ''[[Laemostenus brunneus]]'' Hope, 1831
* ''[[Laemostenus bulirschi]]'' Dvorak, 1995
* ''[[Laemostenus cadilhaci]]'' Antoine, 1951
* ''[[Laemostenus capitatus]]'' Chaudoir, 1854
* ''[[Laemostenus capito]]'' Vereschagina & Kabak, 1997
* ''[[Laemostenus carinatus]]'' Chaudoir, 1859
* ''[[Laemostenus casalei]]'' Dobaull & Lassalle, 1991
* ''[[Laemostenus caspius]]'' (Meneiries, 1832)
* ''[[Laemostenus catlosi]]'' Lohaj, 2004
* ''[[Laemostenus caussolensis]]'' J. Ochs, 1937
* ''[[Laemostenus cavazzutti]]'' Casale, 1983
* ''[[Laemostenus cavicola]]'' Schaum, 1858
* ''[[Laemostenus cazorlensis]]'' (Mateu, 1953)
* ''[[Laemostenus chitralicus]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus cimmerius]]'' Fischer von Waldheim, 1823
* ''[[Laemostenus colossus]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus complanatus]]'' (Dejean, 1828)
* ''[[Laemostenus conradti]]'' Semenov, 1891
* ''[[Laemostenus conspicuus]]'' Waltl, 1838
* ''[[Laemostenus cordicollis]]'' Chaudoir, 1854
* ''[[Laemostenus cyrenaicus]]'' Gridelli, 1930
* ''[[Laemostenus cyrili]]'' Lassalle, 1997
* ''[[Laemostenus dalmatinus]]'' (Dejean, 1828)
* ''[[Laemostenus deconincki]]'' Casale & Queinnec, 2001
* ''[[Laemostenus demoflysi]]'' Normand, 1938
* ''[[Laemostenus deneveui]]'' Fairmaire, 1859
* ''[[Laemostenus dolini]]'' Kabak, 1992
* ''[[Laemostenus dubaulti]]'' Lassalle, 1990
* ''[[Laemostenus elburzensis]]'' Morvan, 1981
* ''[[Laemostenus elegans]]'' Dejean, 1828
* ''[[Laemostenus elongatus]]'' (Dejean, 1828)
* ''[[Laemostenus elytrolargus]]'' Morvan, 1981
* ''[[Laemostenus esfandiarii]]'' Morvan, 1974
* ''[[Laemostenus euxinicus]]'' Nitzu, 1998
* ''[[Laemostenus extensus]]'' Heyden, 1884
* ''[[Laemostenus favieri]]'' Fairmaire, 1868
* ''[[Laemostenus ferghanicus]]'' Vereschagina & Kabak, 1997
* ''[[Laemostenus fezzensis]]'' Bonnaire, 1893
* ''[[Laemostenus foucauldi]]'' Bruneau de Mire, 1958
* ''[[Laemostenus ganglbauerianus]]'' Casale, 1982
* ''[[Laemostenus gasparoi]]'' Casale, 2003
* ''[[Laemostenus giachinoi]]'' Casale, 1997
* ''[[Laemostenus ginellae]]'' Monisi, 1973
* ''[[Laemostenus glasunowi]]'' Semenov, 1895
* ''[[Laemostenus gobbii]]'' Casale, 1997
* ''[[Laemostenus gomezi]]'' Bolivar y Pieltain, 1922
* ''[[Laemostenus gratus]]'' Faldermann, 1836
* ''[[Laemostenus guzelolukensis]]'' Lassalle, 1997
* ''[[Laemostenus gwendiddae]]'' Morvan, 1982
* ''[[Laemostenus heinzi]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus hroni]]'' Dvorak, 1998
* ''[[Laemostenus insubricus]]'' Ganglbauer, 1903
* ''[[Laemostenus iranicus]]'' Dvorak, 1982
* ''[[Laemostenus jailensis]]'' Breit, 1914
* ''[[Laemostenus janczyki]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus janthinus]]'' Duftschmid, 1812
* ''[[Laemostenus jeannelianus]]'' Paulian & Villiers, 1939
* ''[[Laemostenus kabylicus]]'' Bruneau de Mire, 1958
* ''[[Laemostenus kashmirensis]]'' Bates, 1889
* ''[[Laemostenus kestelensis]]'' Casale; Felix & Muilwijk, 2003
* ''[[Laemostenus kirschenhoferi]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus koenigi]]'' Reitter, 1887
* ''[[Laemostenus kolbi]]'' Coiffait, 1972
* ''[[Laemostenus krueperi]]'' L Miller, 1884
* ''[[Laemostenus kuraminensis]]'' Vereschagina & Kabak, 1997
* ''[[Laemostenus kurdicus]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus largomarginalis]]'' Morvan, 1979
* ''[[Laemostenus lassallei]]'' Mateu, 1990
* ''[[Laemostenus latialis]]'' Leoni, 1907
* ''[[Laemostenus ledereri]]'' Schaufuss, 1865
* ''[[Laemostenus lederi]]'' Reitter, 1885
* ''[[Laemostenus leonhardii]]'' Breit, 1911
* ''[[Laemostenus leptoderus]]'' Reitter, 1892
* ''[[Laemostenus lestes]]'' Andrewes, 1937
* ''[[Laemostenus levantinus]]'' Bolivar y Pieltain, 1919
* ''[[Laemostenus levis]]'' Vereschagina & Kabak, 1997
* ''[[Laemostenus levushkini]]'' Vareschagina, 1986
* ''[[Laemostenus libanensis]]'' Piochard de la Brulerie, 1876
* ''[[Laemostenus longicornis]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus loudai]]'' Dvorak, 1982
* ''[[Laemostenus lundbergi]]'' Jeanne, 1996
* ''[[Laemostenus luristanus]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus lyauteyi]]'' Alluaud, 1923
* ''[[Laemostenus macropus]]'' Chaudoir, 1861
* ''[[Laemostenus magellensis]]'' Leoni, 1907
* ''[[Laemostenus mairei]]'' Peyerimhoff, 1920
* ''[[Laemostenus malhommei]]'' Antoine, 1954
* ''[[Laemostenus mannerheimi]]'' Kolenati, 1845
* ''[[Laemostenus martensianus]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus mauritanicus]]'' (Dejean, 1828)
* ''[[Laemostenus meaillensis]]'' J. Ochs, 1949
* ''[[Laemostenus melillensis]]'' Escalera, 1922
* ''[[Laemostenus migliaccioi]]'' Casale, 1982
* ''[[Laemostenus mirzayani]]'' Morvan, 1973
* ''[[Laemostenus modestoides]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus mogadoricus]]'' Escalera, 1922
* ''[[Laemostenus moldoensis]]'' Vereschagina & Kabak, 1997
* ''[[Laemostenus monguzzii]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus morvani]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus navaricus]]'' Vuillefroy, 1893
* ''[[Laemostenus nepalensis]]'' Morvan, 1979
* ''[[Laemostenus nigrescens]]'' Casale & Ledoux, 1996
* ''[[Laemostenus nusayriyahensis]]'' Lohaj & Mlejnek, 2007
* ''[[Laemostenus oblongus]]'' Dejean, 1828
* ''[[Laemostenus obtusangulus]]'' Schaufuss, 1867
* ''[[Laemostenus obtusus]]'' Chaudoir, 1861
* ''[[Laemostenus pakistanus]]'' Jedlicka, 1962
* ''[[Laemostenus parallelocollis]]'' Reiche & Saulcy, 1855
* ''[[Laemostenus patrizii]]'' Vigna Taglianti, 1999
* ''[[Laemostenus peleus]]'' (Schaufuss, 1861)
* ''[[Laemostenus peloponnesiacus]]'' Casale, 1982
* ''[[Laemostenus petrimagni]]'' Kryzhanovskij & Mikhailov, 1975
* ''[[Laemostenus piceus]]'' Motschulsky, 1850
* ''[[Laemostenus picicornis]]'' Dejean, 1831
* ''[[Laemostenus pinicola]]'' Graells, 1851
* ''[[Laemostenus pippiai]]'' C. Fiori, 1961
* ''[[Laemostenus pisidicus]]'' J. Muller, 1932
* ''[[Laemostenus plasoni]]'' (Reitter, 1885)
* ''[[Laemostenus pokornyi]]'' Dvorak, 1995
* ''[[Laemostenus ponticola]]'' Lassalle, 1993
* ''[[Laemostenus ponticus]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus praedictus]]'' Dvorak, 1995
* ''[[Laemostenus pretiosus]]'' Faldermann, 1837
* ''[[Laemostenus prolixus]]'' Fairmaire, 1875
* ''[[Laemostenus pseudobrunneus]]'' Casale, 1981
* ''[[Laemostenus puchneri]]'' Lohaj & Mlejnek, 2007
* ''[[Laemostenus punctatostriatus]]'' (Fairmaire, 1859)
* ''[[Laemostenus quadrangulus]]'' Morvan, 1981
* ''[[Laemostenus quadricollis]]'' L. Redtenbacher, 1843
* ''[[Laemostenus recticollis]]'' Schaufuss, 1865
* ''[[Laemostenus reissi]]'' Ganglbauer, 1911
* ''[[Laemostenus rigrevanensis]]'' Coiffait, 1962
* ''[[Laemostenus rimmae]]'' Deuve, 1993
* ''[[Laemostenus sanguinipes]]'' Kryzhanovskij & Mikhailov, 1975
* ''[[Laemostenus schrammi]]'' Antoine, 1938
* ''[[Laemostenus schreibersii]]'' (Kuster, 1846)
* ''[[Laemostenus sciakyi]]'' Casale & Vigna Taglianti, 1999
* ''[[Laemostenus sericeus]]'' Fischer von Waldheim, 1824
* ''[[Laemostenus sonkulensis]]'' Vereschagina & Kabak, 1997
* ''[[Laemostenus spinifer]]'' Schaufuss, 1862
* ''[[Laemostenus straneoi]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus stussineri]]'' Ganglbauer, 1896
* ''[[Laemostenus subtilissimus]]'' Casale & Sciaky, 1999
* ''[[Laemostenus sulaimanensis]]'' (Morvan, 2004)
* ''[[Laemostenus suramensis]]'' Reitter, 1885
* ''[[Laemostenus susicus]]'' Antoine, 1941
* ''[[Laemostenus tacitus]]'' Dvorak, 1982
* ''[[Laemostenus tentiobtusus]]'' Morvan, 1979
* ''[[Laemostenus tenuis]]'' Andrewes, 1937
* ''[[Laemostenus terricola]]'' Herbst, 1784
* ''[[Laemostenus thessalicus]]'' Casale, 1982
* ''[[Laemostenus tichyi]]'' Kult, 1946
* ''[[Laemostenus tiouirii]]'' Gueorguiev, 2012
* ''[[Laemostenus tschetscherini]]'' Semenov, 1909
* ''[[Laemostenus turkestanicus]]'' Semenov, 1891
* ''[[Laemostenus vagabundus]]'' Antoine, 1961
* ''[[Laemostenus venustus]]'' Dejean, 1828
* ''[[Laemostenus vidali]]'' Antoine, 1938
* ''[[Laemostenus vignai]]'' Casale, 1988
* ''[[Laemostenus villardi]]'' Antoine, 1948
* ''[[Laemostenus visai]]'' (Dvorak, 1982)
* ''[[Laemostenus wittmeri]]'' Morvan, 1978
* ''[[Laemostenus zoiai]]'' Casale & Vigna Taglianti, 1999

{{Appendix}}

[[Categorie:Laemostenus| ]]

title: Laemostenus

Familie: Carabidae (Loopkevers)

Onderfamilie: Platyninae

title: Geslacht


text:
# Jezuïetenkerk (Koblenz)
De Jezuïetenkerk Sint Johannes de Doper is een filiaalkerk van de rooms-katholieke parochie Sint-Kastor in de Duitse stad Koblenz. De kerk ligt aan het Jezuïetenplein, naast het voormalige jezuïetencollege, waarin tegenwoordig het Koblenzer raadshuis zetelt.
De Jezuïetenkerk werd in 2002 toegevoegd aan de lijst UNESCO-werelderfgoed van het Middenrijndal.

## Geschiedenis
In de 13e eeuw werd in dit deel van de stad een cisterciënzerklooster gesticht. De cisterciënzers bouwden op de plek van de huidige kerk een gotische kloosterkerk. In 1580 liet aartsbisschop Jakob von Eltz de cisterciënzer kloostergemeenschap verhuizen naar het naburige Niederwerth en droeg de gebouwen vervolgens over aan de jezuïeten. De aartsbisschop wilde met de komst van de jezuïeten naar Koblenz de contrareformatie en de hervormingen van het Concilie van Trente in zijn jurisdictie forceren. In 1588 begonnen de Jezuïeten met de bouw van het college en klooster. De oude gotische kerk werd begin 17e eeuw tot het koor afgebroken en in de jaren 1613-1617 vervangen door een nieuwe kerk naar het voorbeeld van de Petruskerk in Münster. Het was een driebeukige zuilenbasiliek met galerijen over de zijbeuken en de westzijde van de kerk met prachtige stergewelven. De oostzijde van de kerk werd afgesloten door het oude gotische koor. De architectuur van het kerkinterieur was onmiskenbaar gotisch van stijl. De buitenkant van de kerk kreeg echter een renaissance-uiterlijk, een bouwstijl die beter aansloot bij de toenmalige ontwikkelingen in de bouwkunst. De fraaie barokke inrichting gaf de kerk tot 1944 een bijzondere uitstraling.
Na het vertrek van de Jezuïeten in 1773 werd de kerk bij de Sint-Kastorparochie gevoegd.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de Jezuïetenkerk bij luchtaanvallen op Koblenz in 1944 voor het grootste deel verwoest.

## Herbouw
Na een lange discussie werd uiteindelijk besloten de kerkruïne in 1956 volledig te slopen en in de jaren 1958-1959 te vervangen door nieuwbouw. De barokke sacristie en de westelijke gevel van de kerk bleven daarbij behouden. De laatste Jezuïeten verlieten Koblenz in 2003.
Verantwoordelijk voor het huidige kerkgebouw is de Duitse kerkarchitect Gottfried Böhm. Hij liet een nieuwe, moderne kerk bouwen maar respecteerde daarbij de oude structuur van de kerk. Achter de renaissancegevel schuilt een eenvoudig gebouw waar strakke lijnen de gotische structuren hebben vervangen. Uit de oude kerk werden de talrijke sluitstenen uit de 17e eeuw, een 15e-eeuwse piëta en twee wijwatervaten gered.

## Piëta
Het beeld van Onze-Lieve-Vrouw werd rond 1500 gemaakt en is een kunstwerk uit de regio Lahn. Sinds 1587 wordt het beeld in de Jezuïetenkerk vereerd. Volgens een legende werd het beeld tijdens de viering van een bruiloft in de Lahn gegooid. Er brak daarna onmiddellijk tumult uit in de feestvierende groep en bij de gevechten verloor degene die het beeld in de Lahn wierp zijn rechterhand. Later, toen er bij het beeld werd gebeden om voorspraak, werden er meldingen gedaan van genezing van verlamming en hoofdpijnen.
Het beeld weerstond de verwoestingen van de kerk in de Tweede Wereldoorlog zonder schade.

## Afbeeldingen
- Portaal
- Gebrandschilderd raam van de ondergang van de kerk tijdens WO II
- Gebrandschilderd raam van de gelijkenis van de verloren zoon

wikiname: nlwiki

title: Jezuïetenkerk (Koblenz)

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox kerk
| naam              = Jezuïetenkerk Sint-Jan de Doper<br>'' Jesuitenkirche St. Johannes der Täufer''
| afbeelding        = Jesuitenkirche Koblenz.jpg
| onderschrift      =
| mapname           = Rijnland-Palts
| lat_deg           = 50
| lat_min           = 21
| lat_sec           = 37.02
| lat_dir           = N
| lon_deg           = 7
| lon_min           = 35
| lon_sec           = 55.9
| lon_dir           = E
| land              = {{DE}}
| regio             = {{DE-vlag|Rijnland-Palts}}
| plaats            = Jesuitenplatz, [[Koblenz (Duitsland)|Koblenz]]
| denominatie       = [[Rooms-Katholieke Kerk]]
| bouwjaar          = 1958-1959
| uitbreiding       =
| renovatie         =
| sloopjaar         =
| opgedragen        = [[Johannes de Doper]]
| begraafplaats     =
| monumentstatus    =
| monumentnummer    =
| periode           =
| architect         = Gottfried Böhm
| bouwmethode       =
| bouwmateriaal     =
| afmeting          =
| toren             =
| vrijstaande klokkentoren =
| klokkentoren      =
| portaal           =
| koor              =
| schip             =
| preekstoel        =
| doopvont          =
| altaar            =
| orgel             =
| zitplaatsen       =
| diverse           =
| titelkardinaal    =
| aartsbisdom       =
| afbeelding2       =
| onderschrift2     =
| afbeelding3       =
| onderschrift3     =
}}
De '''Jezuïetenkerk Sint Johannes de Doper''' is een [[filiaalkerk]] van de [[Rooms-Katholieke Kerk|rooms-katholieke]] parochie Sint-Kastor in de [[Duitsland (hoofdbetekenis)|Duitse]] stad [[Koblenz (Duitsland)|Koblenz]]. De kerk ligt aan het Jezuïetenplein, naast het voormalige jezuïetencollege, waarin tegenwoordig het Koblenzer raadshuis zetelt.

De Jezuïetenkerk werd in 2002 toegevoegd aan de lijst [[UNESCO]]-[[werelderfgoed]] van het [[Mittelrhein|Middenrijndal]].

== Geschiedenis ==
[[Bestand:Koblenz, Jezuïetenkerk.jpg|thumb|links|Piëta]]
In de 13e eeuw werd in dit deel van de stad een [[Cisterciënzers|cisterciënzerklooster]] gesticht. De cisterciënzers bouwden op de plek van de huidige kerk een [[Gotiek (bouwkunst)|gotische]] kloosterkerk. In 1580 liet [[aartsbisschop]] [[Jakob III. von Eltz|Jakob von Eltz]] de cisterciënzer kloostergemeenschap verhuizen naar het naburige [[Niederwerth]] en droeg de gebouwen vervolgens over aan de [[jezuïeten]]. De aartsbisschop wilde met de komst van de jezuïeten naar Koblenz de [[contrareformatie]] en de hervormingen van het [[Concilie van Trente]] in zijn jurisdictie forceren. In 1588 begonnen de Jezuïeten met de bouw van het college en klooster. De oude gotische kerk werd begin 17e eeuw tot het [[Priesterkoor|koor]] afgebroken en in de jaren 1613-1617 vervangen door een nieuwe kerk naar het voorbeeld van de Petruskerk in [[Münster (stad)|Münster]]. Het was een driebeukige zuilenbasiliek met galerijen over de zijbeuken en de westzijde van de kerk met prachtige stergewelven. De oostzijde van de kerk werd afgesloten door het oude gotische koor. De architectuur van het kerkinterieur was onmiskenbaar gotisch van stijl. De buitenkant van de kerk kreeg echter een [[Renaissance (hoofdbetekenis)|renaissance-uiterlijk]], een bouwstijl die beter aansloot bij de toenmalige ontwikkelingen in de bouwkunst. De fraaie [[Barok (stijlperiode)|barokke]] inrichting gaf de kerk tot 1944 een bijzondere uitstraling.

Na het vertrek van de Jezuïeten in 1773 werd de kerk bij de [[Sint-Kastorbasiliek (Koblenz)|Sint-Kastorparochie]] gevoegd.

Tijdens de [[Tweede Wereldoorlog]] werd de Jezuïetenkerk bij luchtaanvallen op Koblenz in 1944 voor het grootste deel verwoest.

== Herbouw ==
Na een lange discussie werd uiteindelijk besloten de kerkruïne in 1956 volledig te slopen en in de jaren 1958-1959 te vervangen door nieuwbouw. De barokke sacristie en de westelijke gevel van de kerk bleven daarbij behouden. De laatste Jezuïeten verlieten Koblenz in 2003.

Verantwoordelijk voor het huidige kerkgebouw is de Duitse kerkarchitect [[Gottfried Böhm]]. Hij liet een nieuwe, moderne kerk bouwen maar respecteerde daarbij de oude structuur van de kerk. Achter de renaissancegevel schuilt een eenvoudig gebouw waar strakke lijnen de gotische structuren hebben vervangen. Uit de oude kerk werden de talrijke [[sluitsteen|sluitstenen]] uit de 17e eeuw, een 15e-eeuwse [[piëta]] en twee [[wijwatervat]]en gered.

== Piëta ==
Het beeld van Onze-Lieve-Vrouw werd rond 1500 gemaakt en is een kunstwerk uit de regio [[Lahn (hoofdbetekenis)|Lahn]]. Sinds 1587 wordt het beeld in de Jezuïetenkerk vereerd. Volgens een legende werd het beeld tijdens de viering van een bruiloft in de Lahn gegooid. Er brak daarna onmiddellijk tumult uit in de feestvierende groep en bij de gevechten verloor degene die het beeld in de Lahn wierp zijn rechterhand. Later, toen er bij het beeld werd gebeden om voorspraak, werden er meldingen gedaan van genezing van verlamming en hoofdpijnen.

Het beeld weerstond de verwoestingen van de kerk in de Tweede Wereldoorlog zonder schade.<ref>Kleine gids, te verkrijgen in de Jezuïetenkerk</ref>

== Afbeeldingen ==
<gallery mode="packed" widths="150px" heights="150px">
Altstadt Koblenz, Westportal der Jesuitenkirche (um 1617).jpg|Portaal
Koblenz, Jezuïetenkerk - gebrandschilderd raam.jpg|Gebrandschilderd raam van de ondergang van de kerk tijdens WO II
Koblenz, Jezuïetenkerk, gebrandschilderd raam.jpg|Gebrandschilderd raam van de gelijkenis van de verloren zoon
</gallery>

== Externe links ==
* {{de}} [http://www.sankt-kastor-koblenz.de Website parochiegemeenschap Sint-Kastor]
* {{de}} [http://www.bildindex.de/#|12 Afbeeldingen interieur oude kerk Bildindex.de]

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=de|titel=Jesuitenkirche (Koblenz)|oldid=99154529|datum=20120804}}
{{references}}
}}
{{Commonscat|Jesuitenkirche (Koblenz)|Jezuïetenkerk, Koblenz}}
{{Coor title dms|50|21|37.02|N|7|35|55.9|E|scale:781_type:landmark_region:DE}}

[[Categorie:Jezuïetenkerk|Koblenz]]
[[Categorie:Kerkgebouw in Koblenz|Jezuïetenkerk]]
[[Categorie:Kerkgebouw in het bisdom Trier]]

title: Jezuïetenkerk Sint-Jan de Doper · Jesuitenkirche St. Johannes der Täufer

Land: Duitsland

Regio: Rijnland-Palts

Plaats: Jesuitenplatz, Koblenz

Denominatie: Rooms-Katholieke Kerk

Gewijd aan: Johannes de Doper

Coördinaten: 50° 22′ NB, 7° 36′ OL

title: Architectuur

Architect(en): Gottfried Böhm

title: Detailkaart

Detailkaart: Jezuïetenkerk (Rijnland-Palts) · Jezuïetenkerk

Portaal: Christendom


text:
# Abacetus trapezialis
Abacetus trapezialis is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1949 door Straneo.

title: Abacetus trapezialis

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Abacetus trapezialis''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Loopkevers|Carabidae]] (Loopkevers)
| onderfamilie = [[Pterostichinae]]
| geslacht = ''[[Abacetus]]''
| w-naam = ''Abacetus trapezialis''
| auteur = [[Stefano Lodovico Straneo|Straneo]]
| datum = 1949
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Abacetus trapezialis''''' is een [[kevers|kever]]soort uit de familie van de [[Loopkevers|loopkevers (Carabidae)]].<ref>Anichtchenko A. et al., (editors): [https://carabidae.org/search?rank=0&text=Abacetus+trapezialis Carabidae of the World] (bezocht: 20 tot 28 maart 2013)</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1949 door Straneo.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|29}}

[[Categorie:Abacetus|trapezialis]]

title: Abacetus trapezialis

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Coleoptera (Kevers)

Onderfamilie: Pterostichinae

Geslacht: Abacetus

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Tiye Phoenix
Tiye Phoenix (Baltimore, 13 juli 1971) is de artiestennaam van een rapper uit de Verenigde Staten.

## Carrière
De zangeres en pianiste is opgegroeid in Baltimore, en deed daar haar middelbare school en universiteit. Na vier jaar in Los Angeles gewoond te hebben, speelde ze korte tijd piano in de band de S.O.U.L Food Symphony. Eind jaren negentig kreeg Tiye een contract met het hiphoplabel Rawkus. Ze rapt daar in verschillende projecten voor artiesten van het label als Mos Def en Talib Kweli. Ze heeft getoerd met onder andere Tina Marie en Rick James. In 2007 brengt ze als lid van de Polyrhythm Addicts (met artiesten Mr. Complex, Shabaam Sahdeeq en Vince Williams) het album Break Glass uit. In 2009 verschijnt een eigen album. Het heeft een groot aantal tracks met een old-schoolgeluid en heet Half Woman Half Amazin'.

### Discografie
Solo:
- 2009: Half Woman, Half Amazin' (Babygrande)

In samenwerking:
- 2000: Protective Custody - Hip Hop for Respect (Rawkus)
- 2000 Train of Thought - Talib Kweli & Hi-Tek (Virgin)
- 2007 Break Glass - The Polyrhythm addicts (Babygrande)

title: Tiye Phoenix

wikitext:
{{Infobox artiest
| naam                 = Tiye Phoenix
| afbeelding           =
| onderschrift         =
| volledige naam       =
| alias                =
| bijnaam              =
| bijnamen             =
| geboren              =
| overleden            =
| land                 = {{US}}
| jaren-actief         =
| genre                =
| beroep               =
| instrument           =
| zangstem             =
| invloed              =
| label                =
| acts                 =
| gerelateerd          =
| bekende instrumenten =
| portaal              =
| website              =
| imdb                 =
| allmusic             =
| myspace              =
| lastfm               =
}}
'''Tiye Phoenix''' ([[Baltimore (Maryland)|Baltimore]], [[13 juli]]<ref>[http://www.boycottmag.com/?p=420 interview in boycottmag], gezien 6 mei 10</ref> [[1971]]) is de artiestennaam van een [[rapper]] uit de Verenigde Staten.

==Carrière==
De zangeres en pianiste is opgegroeid in Baltimore, en deed daar haar middelbare school en universiteit. Na vier jaar in Los Angeles gewoond te hebben, speelde ze korte tijd piano in de band de S.O.U.L Food Symphony. Eind jaren negentig kreeg Tiye een contract met het [[hiphop]][[Platenlabel|label]] Rawkus. Ze rapt daar in verschillende projecten voor artiesten van het label als [[Mos Def]] en [[Talib Kweli]]. Ze heeft getoerd met onder andere [[Tina Marie]] en [[Rick James]]. In 2007 brengt ze als lid van de ''Polyrhythm Addicts'' (met artiesten Mr. Complex, Shabaam Sahdeeq en Vince Williams) het album ''Break Glass'' uit. In 2009 verschijnt een eigen album. Het heeft een groot aantal tracks met een [[Old-school hip-hop|old-school]]geluid en heet ''Half Woman Half Amazin'''.

===Discografie===
Solo:
*2009: ''Half Woman, Half Amazin''' (Babygrande)
In samenwerking:
*2000: ''Protective Custody'' - Hip Hop for Respect (Rawkus)
*2000 ''Train of Thought'' - Talib Kweli & Hi-Tek (Virgin)
*2007 ''Break Glass'' - The Polyrhythm addicts (Babygrande)

==Externe links en referenties==
{{References}}
* [http://www.discogs.com/artist/Tiye+Phoenix discografie op discogs.com]
<!-- *http://www.evolutionhiphop.com/tiye.htm -->
* [http://www.myspace.com/tiyephoenix Myspace promotiesite]
<!-- *http://www.babygrande.com/news.jsp?id=163 -->

[[Categorie:Amerikaans rapper]]

title: Algemene informatie

Land: Verenigde Staten


text:
# Glyphodes pseudocaesalis
Glyphodes pseudocaesalis is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door George Hamilton Kenrick in een publicatie uit 1912.

## Ondersoorten
- Glyphodes pseudocaesalis pseudocaesalis Kenrick, 1912
- Glyphodes pseudocaesalis rennellensis (Whalley, 1962)

## Verspreiding
De soort komt voor in Indonesië (West-Papoea), Papoea-Nieuw-Guinea en de Solomonseilanden.

title: Glyphodes pseudocaesalis

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Glyphodes pseudocaesalis''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| superfamilie = [[Pyraloidea]]
| familie = [[Grasmotten|Crambidae]] (Grasmotten)
| onderfamilie = [[Spilomelinae]]
| tribus = [[Margaroniini]]
| geslacht  = ''[[Glyphodes]]''
| w-naam = ''Glyphodes pseudocaesalis''
| auteur = Kenrick
| datum = 1912
}}
'''''Glyphodes pseudocaesalis''''' is een [[Vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[grasmotten]] (Crambidae), uit de onderfamilie van de [[Spilomelinae]]. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door [[George Hamilton Kenrick]] in een publicatie uit 1912.

==Ondersoorten==
*''Glyphodes pseudocaesalis pseudocaesalis'' Kenrick, 1912
*''Glyphodes pseudocaesalis rennellensis'' (Whalley, 1962)

==Verspreiding==
De soort komt voor in [[Indonesië]] ([[West-Papoea (provincie)|West-Papoea]]), [[Papoea-Nieuw-Guinea]] en de [[Solomonseilanden]].

{{Appendix|2=
*{{en}}{{Aut|Nuss, M.; et al.}} (2003-2023). [http://globiz.pyraloidea.org/Pages/Reports/TaxonReport.aspx GlobIZ]. Global Information System on Pyraloidea. Geraadpleegd op 6-10-2023.
}}

[[Categorie:Glyphodes|pseudocaesalis]]
[[Categorie:Dier uit het Australaziatisch gebied]]

title: Glyphodes pseudocaesalis

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Superfamilie: Pyraloidea

Familie: Crambidae (Grasmotten)

Onderfamilie: Spilomelinae

Geslachtengroep: Margaroniini

Geslacht: Glyphodes

title: Soort


text:
# McDonald's All-American Team
McDonald's All-American Team is een basketbalteam dat jaarlijks in de Verenigde Staten worden samengesteld uit de beste jongens en meisjes uit de oostelijke en westelijke divisies van het highschoolbasketball.
Na afloop van het highschoolbasketbalseizoen spelen de spelers van het McDonald's All-American team dan een demonstratiewedstrijd tegen elkaar in een soort voorganger van de All-Star Game zoals die gespeeld wordt in de National Basketball Association (NBA).
In 2006 werden deze wedstrijden gehouden op 27 maart.
Het team wordt gesponsord door de restaurantketen McDonald's.

title: McDonald's All-American Team

wikitext:
'''McDonald's All-American Team''' is een [[basketbal]]team dat jaarlijks in de [[Verenigde Staten]] worden samengesteld uit de beste jongens en meisjes uit de oostelijke en westelijke divisies van het highschoolbasketball.

Na afloop van het highschoolbasketbalseizoen spelen de spelers van het McDonald's All-American team dan een demonstratiewedstrijd tegen elkaar in een soort voorganger van de [[All-Star Game]] zoals die gespeeld wordt in de [[National Basketball Association]] (NBA).

In 2006 werden deze wedstrijden gehouden op 27 maart.

Het team wordt gesponsord door de restaurantketen [[McDonald's]].

== Externe link ==
* [https://web.archive.org/web/20180110201733/http://www.mcdonaldsallamerican.com/aag/en/home.html Officiële website]

[[Categorie:Basketbal in de Verenigde Staten]]
[[Categorie:McDonald's]]


text:
# Station Delden
Station Delden is een station in de Nederlandse stad Delden (gemeente Hof van Twente) in de provincie Overijssel. Het station is een Waterstaatstation van de vierde klasse en is een van de vijftien stations die ooit in deze klasse is gebouwd.

## Geschiedenis
Het station werd geopend op 1 november 1865.

## Gebouw
Het stationsgebouw is van het standaardtype SS 4e klasse en is ontworpen door de ingenieur Karel Hendrik van Brederode. In 1904 is aan de rechterzijde een vleugel aangebouwd.

## Ligging
Het station ligt aan de enkelsporige Spoorlijn Zutphen - Hengelo tussen Station Goor en Station Hengelo Gezondheidspark in de gemeente Hof van Twente. Bij station Delden kunnen treinen elkaar passeren. Een bijzonderheid hierbij is dat de treinen ter hoogte van het station links rijden.

## Bediening
Per richting stoppen er twee treinen per uur. In de dienstregeling 2025 wordt het station door de volgende treinserie bediend:
| Serie       | Treinsoort         | Route                                  | Bijzonderheden          |
| ----------- | ------------------ | -------------------------------------- | ----------------------- |
| 31200 RS 24 | Stoptrein (Arriva) | Zutphen – Delden – Hengelo – Oldenzaal | Onderdeel van Blauwnet. |

## Foto's
- Station Delden straatzijde in 1988
- Station Delden perronzijde in 1988
- Het stationsgebouw, gezien vanaf het perron
- Oude wisselbediening
- Oorlogsmonument Vertrek op het station
- Blauwnet-LINT op het station

0: Zutphen ·
0,5: Nieuwstad ·
3,1: Eefde ·
10,2: Laren-Almen ·
16,9: Lochem ·
24,3: Markelo ·
30,1: Goor ·
34,7: Wiene ·
39,7: Delden ·
43,4: Hengelo Gezondheidspark ·
43,8: Tuindorp-Nijverheid ·
45,6: Hengelo ·
46,4: Hengelo FBK stadion ·
47,4: De Waarbeek ·
49,3: Enschede Kennispark ·
53,2: Enschede ·
53,7: Hengeloschestraat ·
54,2: Oldenzaalschestraat ·
57,9: Enschede De Eschmarke ·
59,4: Glanerbrug
Almelo ·
-De Riet ·
Borne ·
Daarlerveen ·
Dalfsen ·
Delden ·
Deventer ·
-Colmschate ·
Enschede ·
-De Eschmarke ·
-Kennispark ·
Glanerbrug ·
Goor ·
Gramsbergen ·
Hardenberg ·
Heino ·
Hengelo ·
-Gezondheidspark ·
-Oost ·
Holten ·
Kampen ·
-Zuid ·
Mariënberg ·
Nijverdal ·
Oldenzaal ·
Olst ·
Ommen ·
Raalte ·
Rijssen ·
Steenwijk ·
Vriezenveen ·
Vroomshoop ·
Wierden ·
Wijhe ·
Zwolle ·
-Stadshagen
Stations van de Museum Buurtspoorweg:
Haaksbergen · Zoutindustrie · Boekelo

Voormalige stations: zie de lijst van voormalige spoorwegstations in Overijssel

title: Station Delden

wikitext:
{{Infobox spoorwegstation Nederland
| station         = Delden
| afbeelding      = Station Voorzijde Delden.jpg
| onderschrift    = Voorzijde van het station Delden
| plaats          = [[Delden (Overijssel)|Delden]]
| stationscode    = Ddn
| stationsnaam    = Delden
| type            =
| opening         = 1 november 1865
| sluiting        =
| heropening      =
| hersluiting     =
| perrons         = 1 [[eilandperron]]
| perronsporen    = 2 ([http://sporenplan.nl/html_nl/sporenplan/ns/ns_nummer/zp-hgl.html Sporenschema])
| perrontoegang   =
| spoorlijn       = [[Spoorlijn Zutphen - Glanerbrug|Staatslijn D]]
| streekbus       = 98
| treinvervoerder = [[Arriva Personenvervoer Nederland|Arriva]]
| busvervoerder   = [[Arriva Personenvervoer Nederland|Arriva]] <small>(RRReis)</small>
| aantalreizigers =
| lat_deg         = 52
| lat_min         = 15
| lat_sec         = 36
| lon_deg         = 6
| lon_min         = 42
| lon_sec         = 57
}}
'''Station Delden''' is een [[spoorwegstation|station]] in de [[Nederland|Nederlandse]] stad [[Delden (Overijssel)|Delden]] (gemeente [[Hof van Twente]]) in de provincie [[Overijssel]]. Het station is een [[Standaardstations van de Staatsspoorwegen|Waterstaatstation van de vierde klasse]] en is een van de vijftien stations die ooit in deze klasse is gebouwd.

== Geschiedenis ==
Het station werd geopend op [[1 november]] [[1865]].

== Gebouw ==
Het stationsgebouw is van het standaardtype [[Standaardstations van de Staatsspoorwegen|SS 4e klasse]] en is ontworpen door de ingenieur [[Karel Hendrik van Brederode]]<ref>[https://www.spoorbeeld.nl/sites/default/files/2022-11/Waardestelling%20station%20Vooroorlogs%20station_15.pdf Cultuurhistorische waardestelling Standaardstations Nederlandse Spoorwegen]</ref>. In 1904 is aan de rechterzijde een vleugel aangebouwd.

== Ligging ==
Het station ligt aan de enkelsporige [[Spoorlijn Zutphen - Glanerbrug|Spoorlijn Zutphen - Hengelo]] tussen [[Station Goor]] en [[Station Hengelo Gezondheidspark]] in de gemeente [[Hof van Twente]]. Bij station Delden kunnen treinen elkaar passeren. Een bijzonderheid hierbij is dat de treinen ter hoogte van het station links rijden.

== Bediening ==
Per richting stoppen er twee treinen per uur. In de [[Treindienstregeling 2025 in Nederland|dienstregeling 2025]] wordt het station door de volgende treinserie bediend:
{{Tabel treinseries | treinseries =
{{Tabelrij treinserie 31200 | station = Delden}}
}}

==Foto's==
<gallery>
Bestand:Exterieur OVERZICHT - Delden - 20297433 - RCE.jpg|Station Delden straatzijde in 1988
Bestand:Exterieur PERRONZIJDE - Delden - 20297435 - RCE.jpg|Station Delden perronzijde in 1988
Bestand:Station Achterzijde Delden.jpg|Het stationsgebouw, gezien vanaf het perron
Bestand:Delden9.JPG|Oude wisselbediening
Bestand:Joods monument Delden 03.jpg|Oorlogsmonument [[Vertrek (Delden)|Vertrek]] op het station
Station Delden (2024)-1.jpg|[[Coradia LINT (Nederland)|Blauwnet-LINT]] op het station
</gallery>

{{appendix}}

{{Commonscat|Delden train station|Station Delden}}
{{Navigatie spoorlijn Zutphen - Glanerbrug}}
{{Navigatie spoorwegstations Overijssel}}
{{Coor title dms|52|15|36|N|6|42|57|E|type:railwaystation_scale:3125_region:NL}}

[[Categorie:Spoorwegstation in Overijssel|Delden]]
[[Categorie:Hof van Twente]]
[[Categorie:Bouwwerk van Karel van Brederode]]
[[Categorie:Gemeentelijk monument in Overijssel]]

title: Algemeen

Stationscode: Ddn

title: Geschiedenis

Opening: 1 november 1865

title: Stationsbouw

Architect(en): Karel Hendrik van Brederode

Perrons: 1 eilandperron

Perronsporen: 2 (Sporenschema)

title: Spoorlijn(en)

Spoorlijn(en): Staatslijn D

title: Treindienst(en)

Treinvervoerder: Arriva

title: Overig openbaar vervoer

Overig openbaar vervoer: Vervoerders

-Busvervoerder: Arriva (RRReis)

title: Ligging

Land: Nederland

Plaats: Delden

Coördinaten: 52° 16′ NB, 6° 43′ OL

Ligging: Station Delden (Nederland) · Station Delden

Portaal: Openbaar vervoer · Nederland


text:
# Thelcticopis salomonum
Thelcticopis salomonum is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de jachtkrabspinnen (Sparassidae).
Het dier behoort tot het geslacht Thelcticopis. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1913 door Embrik Strand.

title: Thelcticopis salomonum

wikitext:
{{Taxobox spin
| naam              = ''Thelcticopis salomonum''
| titelweergave     = cursief
| afbeelding        =
| afbeeldingtekst   =
| familie           = [[Jachtkrabspinnen|Sparassidae]] (Jachtkrabspinnen)
| geslacht          = ''[[Thelcticopis]]''
| auteur            = [[Embrik Strand]]
| datum             = 1913
| haakjes           = ja
}}
'''''Thelcticopis salomonum''''' is een [[spinnen (dieren)|spinnen]][[soort]] in de taxonomische indeling van de [[Jachtkrabspinnen|jachtkrabspinnen (Sparassidae)]].<ref>{{aut|Platnick, Norman I.}} (2010): [http://research.amnh.org/entomology/spiders/catalog/ The world spider catalog], version 10.5. ''American Museum of Natural History''. [https://web.archive.org/web/20090312050907/http://research.amnh.org:80/entomology/spiders/catalog/ Gearchiveerd] op 12 maart 2009.</ref>

Het dier behoort tot het geslacht ''[[Thelcticopis]]''. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1913 door [[Embrik Strand]].

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|21}}

[[Categorie:Thelcticopis|salomonum]]

title: Thelcticopis salomonum

Klasse: Arachnida (Spinachtigen)

Orde: Araneae (Spinnen)

Familie: Sparassidae (Jachtkrabspinnen)

Geslacht: Thelcticopis

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Robert H. Rines
Robert H. Rines (Boston, 30 augustus 1922 – aldaar, 1 november 2009) was een Amerikaans jurist, uitvinder, onderzoeker en muziekcomponist.
Rines studeerde wetenschappen aan het M.I.T. en rechten aan de universiteit van Georgetown. Hij behaalde in 1972 zijn doctoraat aan de "Chiao Tung"-universiteit. Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende Rines bij de seindienst van het Amerikaans leger en hielp hij mee aan de ontwikkeling van een microgolfsysteem. Zijn uitvinding lag mede aan de basis van de beeldscan-radar die gebruikt werd tijdens de Golfoorlog van 1991 en bij de zoektocht naar de wrakstukken van de Titanic en de Bismarck. De technologie werd ook gebruikt voor ultrasoon lichaamsonderzoek bij de mens en in de zoektocht naar het monster van Loch Ness bij de expeditie in 1972.
Rines was de oprichter van het "Franklin Pierce Law Center", een privé instituut voor rechtenstudies in Concord (New Hampshire), en was lector aan Harvard-universiteit en M.I.T.
Rines was ook een talentrijk musicus en componist. Toen hij 11 jaar was, speelde hij viool met Albert Einstein op een kamp in Maine. Als componist schreef hij muziek voor shows op Broadway en off-Broadway. Zo schreef hij de muziek voor Blast and Bravos, een toneelstuk over het leven van H.L. Mencken. Hij componeerde ook voor O'Casey's Drums Under the Windows, O'Neill's Long Voyage Home en Strindberg's Creditors en deelde in 1987 een Emmy Award met toneelschrijver Paul Shyre voor het stuk Hizzoner the Mayor.
Rines overleed op 1 november 2009 op 87-jarige leeftijd aan hartfalen.

title: Robert H. Rines

wikitext:
'''Robert H. Rines''' ([[Boston]], [[30 augustus]] [[1922]] – aldaar, [[1 november]] [[2009]]) was een Amerikaans [[jurist]], [[uitvinder]], [[onderzoeker]] en muziek[[componist]].

Rines studeerde wetenschappen aan het [[Massachusetts Institute of Technology|M.I.T.]] en rechten aan de [[universiteit van Georgetown]]. Hij behaalde in 1972 zijn [[doctoraat]] aan de "Chiao Tung"-universiteit. Tijdens de [[Tweede Wereldoorlog]] diende Rines bij de seindienst van het Amerikaans leger en hielp hij mee aan de ontwikkeling van een [[microgolf]]systeem. Zijn uitvinding lag mede aan de basis van de beeldscan-[[radar]] die gebruikt werd tijdens de [[Golfoorlog (1990-1991)|Golfoorlog]] van 1991 en bij de zoektocht naar de wrakstukken van de [[Titanic (schip)|Titanic]] en de [[Bismarck (slagschip)|Bismarck]]. De technologie werd ook gebruikt voor ultrasoon lichaamsonderzoek bij de mens en in de zoektocht naar het [[monster van Loch Ness]] bij de expeditie in 1972.

Rines was de oprichter van het "Franklin Pierce Law Center", een privé instituut voor rechtenstudies in [[Concord (New Hampshire)]], en was [[lector]] aan [[Harvard-universiteit]] en M.I.T.

Rines was ook een talentrijk musicus en [[componist]]. Toen hij 11 jaar was, speelde hij viool met [[Albert Einstein]] op een kamp in [[Maine]]. Als componist schreef hij muziek voor shows op [[Broadway (Manhattan)|Broadway]] en [[off-Broadway]]. Zo schreef hij de muziek voor ''Blast and Bravos'', een toneelstuk over het leven van [[H.L. Mencken]]. Hij componeerde ook voor ''O'Casey's Drums Under the Windows'', ''O'Neill's Long Voyage Home'' en ''Strindberg's Creditors'' en deelde in 1987 een [[Emmy Award]] met toneelschrijver [[Paul Shyre]] voor het stuk ''Hizzoner the Mayor''.

Rines overleed op 1 november 2009 op 87-jarige leeftijd aan [[hartfalen]]<ref name="NYTimes">{{cite web|url=http://www.nytimes.com/2009/11/08/us/08rines.html?_r=1&hpw|title=Robert Rines, Inventor and Monster Hunter, Dies at 87|date=7 november 2009|work=The New York Times}}</ref>.

==Referenties==
{{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Robert H. Rines|oldid=323657743|datum=20091103}}
{{References}}

{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Rines, Robert H.}}
[[Categorie:Amerikaans rechtsgeleerde]]
[[Categorie:Amerikaans uitvinder]]
[[Categorie:Amerikaans componist]]


text:
# Sankt Martin am Tennengebirge
Sankt Martin am Tennengebirge is een gemeente in de Oostenrijkse deelstaat Salzburger Land, en maakt deel uit van het district Sankt Johann im Pongau.
Sankt Martin am Tennengebirge telt 1406 inwoners.

## Foto's
- Sankt Martin am Tennengebirge, dorpsgezicht
- Sankt Martin am Tennengebirge, kerk in straatgezicht

Altenmarkt im Pongau ·
Bad Gastein ·
Bad Hofgastein ·
Bischofshofen ·
Dorfgastein ·
Eben im Pongau ·
Filzmoos ·
Flachau ·
Forstau ·
Goldegg im Pongau ·
Großarl ·
Hüttau ·
Hüttschlag ·
Kleinarl ·
Mühlbach am Hochkönig ·
Pfarrwerfen ·
Radstadt ·
St. Johann im Pongau ·
St. Martin am Tennengebirge ·
St. Veit im Pongau ·
Schwarzach im Pongau ·
Untertauern ·
Wagrain ·
Werfen ·
Werfenweng
- Gemeinsame Normdatei: 4270670-1
- Virtual International Authority File: 235145783

title: Sankt Martin am Tennengebirge

wikitext:
{{Infobox plaats in Oostenrijk
| naam=Sankt Martin am Tennengebirge
| coa=Wappen at st martin tennen.png
| area=[[Salzburger Land]]
| district=[[Sankt Johann im Pongau (district)|Sankt Johann im Pongau]]
| gemeentenummer = 5 04 19
| oppervlakte=46,9
| hoogte=949
| postcode=5522
| netnummer=06463
| kenteken=JO
| www=sanktmartin.at/
| lat_deg = 47
| lat_min = 27
| lat_sec = 53
| lat_dir = N
| lon_deg = 13
| lon_min = 22
| lon_sec = 50
| lon_dir = E
| image = Sankt Martin Tennengebirge IMG 6750 Salzburg.jpg
}}
'''Sankt Martin am Tennengebirge''' is een gemeente in de [[Oostenrijk]]se [[Deelstaten van Oostenrijk|deelstaat]] [[Salzburger Land]], en maakt deel uit van het district [[Sankt Johann im Pongau (district)|Sankt Johann im Pongau]].
Sankt Martin am Tennengebirge telt 1406 inwoners.

== Externe links ==
* [http://www.aktivdorf.at/ website van de vvv]

== Foto's ==
<gallery>
Image:Sankt Martin, wegpanorama foto2 2011-07-28 11.30.JPG|Sankt Martin am Tennengebirge, dorpsgezicht
Image:Sankt Martin, kerk in straatzicht foto1 2011-07-28 11.17.JPG|Sankt Martin am Tennengebirge, kerk in straatgezicht
</gallery>

{{Beginnetje|landen & volken|land=Oostenrijk|2=2007|3=11|4=03}}
{{Navigatie district Sankt Johann im Pongau}}
{{Bibliografische informatie}}

[[Categorie:Gemeente in Salzburg]]

title: Situering

Deelstaat: Salzburger Land

District: Sankt Johann im Pongau

title: Algemeen

title: Overig

Kenteken: JO

title: Foto's

Portaal: Centraal-Europa


text:
# Eaton Ford
Eaton Ford is een district in St Neots, in het Engelse graafschap Cambridgeshire. De stad ligt in het district Huntingdonshire en telt 6888 inwoners.

title: Eaton Ford

wikitext:
{{Infobox plaats in Engeland
| soort = Plaats in [[Engeland]]
| naam=Eaton Ford
| cornish_name =
| london_borough =
| inwoneraantal = 6888
| oppervlakte =
| latitude = 52.22607
| longitude = -0.27601
| district = [[Huntingdonshire]]
| region= East of England
| graafschap = [[Cambridgeshire]]
| post_town = ST. NEOTS
| postcode = PE19
| netnummer = 01480
| os_grid_reference = TL178600
| map_type = Cambridgeshire
}}
'''Eaton Ford''' is een district in [[St Neots]], in het [[Graafschappen van Engeland|Engelse graafschap]] [[Cambridgeshire]]. De stad ligt in het district [[Huntingdonshire]] en telt 6888 inwoners.

== Zie ook ==
* [[Eaton Socon]]

{{Beginnetje|landen & volken|land=Engeland|2=2009|3=02|4=23}}

{{Navigatie district Huntingdonshire}}

[[Categorie:Plaats in Cambridgeshire]]

title: Situering

Regio: East of England

Graafschap: Cambridgeshire

District: Huntingdonshire

title: Algemeen

title: Overig

Post town: ST. NEOTS

Portaal: Verenigd Koninkrijk


text:
# Paul-Gustave van Hecke
Paul-Gustave van Hecke (Gent, 27 december 1887 - Elsene, 23 februari 1967), was een Belgisch journalist, auteur, kunsthandelaar en -promotor, couturier en organisator van filmfestivals. Hij onderhield goede relaties met onder anderen Frits Van den Berghe, Gustave De Smet en René Magritte.

## Leven

### Jonge jaren
Van Heckes vader was aardappelhandelaar en kruidenier in Meulestede, een oude havenbuurt in Gent, en had goede contacten met onder anderen Edward Anseele en Paul Verbauwen van de Gentse arbeiderspartij. Na het overlijden van zijn vader in 1897, werd Paul Verbauwen zijn voogd. Van Hecke volgde lager middelbaar onderwijs en later een opleiding aan de nijverheidsschool.
Rond zijn zestiende kon Van Hecke dankzij Anseele aan de slag bij de Samenwerkende Weverij van Vooruit. Rond die tijd kwam hij ook in contact met Hendrik de Man met wie hij de ‘Socialistische Studiekring Gent’ oprichtte. Een jaar later, in 1905, was Van Hecke medestichter en secretaris van de Socialistische Jonge Wacht voor Beide Vlaanderens en publiceerde hij zijn eerste teksten in De Waarheid. Vlaamsch socialistisch maandschrift. Van Hecke werd spoedig een van de voortrekkers van de Socialistische Jonge Wachten in Gent.
Na een conflict binnen de redactie van De Waarheid nam Van Hecke ontslag als redacteur. Wat later verzaakte hij helemaal aan de politiek en koos resoluut voor een schrijvers- en toneelcarrière. In de winter van 1906-1907 was hij actief als acteur. Zijn eerste literaire publicatie was het socialistische tendensverhaal ‘Opgang’, dat tussen juni en september 1907 als feuilleton in De Waarheid verscheen. Ondertussen had hij met onder anderen Reimond Kimpe en Octaaf Steghers het literaire tijdschrift Nieuw Leven opgericht, waarvan het eerste nummer begin juli 1907 verscheen. In dit blad kon Van Hecke zijn niet langer ideologisch gekleurde proza kwijt en had hij de handen vrij om voluit te fulmineren tegen het erbarmelijke niveau van het theater in Vlaanderen. Deze onvrede leidde in januari 1909 tot de stichting van de Vlaamsche Vereeniging voor Tooneel- en Voordrachtkunst, die onder de technische leiding stond van de Nederlandse regisseur Arie vanden Heuvel, Jan Oscar De Gruyter als kunstleider had en Gust van Hecke als secretaris. Het belangrijkste wapenfeit van de vereniging werd de bejubelde opvoering op 10 april 1909 van Alfred Hegenscheidts Starkadd in de Minardschouwburg te Gent. Zowel Van Hecke als zijn toenmalige vriendin – Stella van de Wiele – kregen een rol in het stuk.
In mei 1909 vestigde hij zich in Sint-Martens-Latem om er zich volledig aan de literatuur te wijden. Tegelijk wierp hij zich op als de geestelijke leidsman van de tweede Latemse school – bestaande uit onder anderen Gust De Smet, Frits van den Berghe en Constant Permeke – drie schilders voor wie Van Hecke een levenslange bewondering zou koesteren.
Het typeert Paul-Gustave van Hecke dat hij steeds met een aantal projecten tegelijk bezig was en dat wanneer een project goed en wel op de rails stond, hij vlug zijn interesse verloor en – vaak na een al dan niet uitgelokt conflict – met iets anders begon. Zo liet hij de Vlaamsche Vereeniging voor Tooneel- en Voordrachtkunst en Nieuw Leven in de steek voor het kosmopolitisch georiënteerde maandblad De Boomgaard, dat in november 1909 op de markt kwam en waarmee hij min of meer de traditie van Van Nu en Straks wilde voortzetten. Het tijdschrift stond toen onder redactie van (naast Van Hecke zelf) André de Ridder, Gust van Roosbroeck, Edmond van Offel, Hugo van Walden en Paul Kenis, naast de twee Nederlanders Gerard van Eckeren en P.N. van Eyck.
Om den brode was Van Hecke inmiddels in de journalistiek gegaan, eerst als redacteur van de Franstalige Antwerpse krant La Métropole, later werkte hij voor De Nieuwe Gazet. Daartoe verhuisde hij eind 1910 naar Antwerpen, waar hij Maria Barbery leerde kennen, wat op 4 juni 1912 tot een huwelijk leidde. In de praktijk hield dat slechts een paar jaar stand, maar de officiële scheiding werd pas in 1921 voltrokken.
Het duurde tot januari 1913 voor Van Hecke een van zijn vele plannen voor alweer een nieuw tijdschrift kon realiseren. Onder redactie van Edmond van Offel, Victor de Meyere, Lode Baekelmans en Gust van Hecke verscheen toen De Tijd, algemeen Vlaamsch letterkundig tijdschrift. Daarin kon Van Hecke eindelijk nog eens een van zijn toneelstukjes kwijt: De verleider. Het korte bestaan van dit tijdschrift was voor een keer niet aan Van Heckes desinteresse te wijten maar, zoals dat gold voor de meeste Belgische literaire tijdschriften, aan het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in augustus 1914.

### Oorlogsjaren
Kort na het uitbreken van de oorlog verhuisde Van Hecke naar Brussel, waar hij zich verrassend genoeg engageerde in de Vlaamse Beweging. Zo was hij verslaggever voor Brussel van De Vlaamsche Post, een met Duitse steun opgerichte Gents dagblad onder leiding van Leo Picard, en hield hij op 11 juli van dat jaar zelfs de feestrede op de Guldensporenviering in het Vlaamsch Huis op de Grote Markt te Brussel.
In Brussel zocht Van Hecke dan maar opnieuw contact met oude bekenden, zoals Octaaf Steghers, en maakte hij nieuwe vrienden in Vlaamsgezinde kringen, onder hen Willem Gijssels, Adolf Clauwaert en Lodewijk Peerenboom. Met de twee laatsten nam hij in oktober 1915 de Brusselse schouwburg Alhambra over en vestigde er Het Vlaamsch Tooneel, dat op 15 december opende met een opvoering van Jezus de Nazarener van Raf Verhulst. In maart 1916 nam Van Hecke er ontslag om directeur te worden van de kleine Franse schouwburg La Bonbonnière gevestigd aan de Wolvengracht, dit zeer tot ongenoegen van zijn Vlaamse vrienden. Ook hier hield Van Hecke het slechts enkele maanden uit, want ondertussen had hij kennisgemaakt met Honorine Deschrijver met wie hij een couturezaak begon, die voor het einde van de oorlog tot een succes uitgroeide. Toen Van Heckes vrienden en kennissen na de oorlog naar België terugkeerden, vonden ze hem als couturier en als ‘bijna een rijk man’ terug. Hij zat nog steeds vol plannen, maar hij had nu ook de middelen om ze te verwezenlijken. Dat resulteerde in korte tijd in de oprichting van een uitgeverij, drie tijdschriften en een kunstgalerij.

### Culturele duizendpoot
In 1920 zag de uitgeverij Het Roode Zeil het licht met daaraan gekoppeld het gelijknamige ‘maandschrift voor kunst-letteren-leven’ waarmee Van Hecke en De Ridder de draad van De Boomgaard weer wilden oppikken. Het eerste nummer van Het Roode Zeil verscheen op 15 maart 1920 en opende met ‘Verzen’ van Karel van de Woestijne, onmiddellijk gevolgd door het eerste deel van het essay ‘Fashion’ door Johan Meylander, alias Paul-Gustave van Hecke. Van beide (deel)publicaties kwamen ook boekuitgaven door de uitgeversmaatschappij Het Roode Zeil. De fondslijst van deze uitgeverij bestaat uit slechts enkele publicaties: naast Karel van de Woestijnes dichtbundel, De Modderen Man (1920) en Van Heckes Fashion (1921), verscheen in 1920 ook nog de proto-surrealistische roman Mélusine van Franz Hellens en een toneelstuk van Georges Duhamel, La Lumière (1921). Het tijdschrift ging na 9 nummers (verdeeld over 6 afleveringen) wegens onrendabel ter ziele.
Maar niet getreurd: Van Hecke en zijn – ondanks geregelde tribulaties – trouwe en bovendien ook niet onbemiddelde Antwerpse vriend André de Ridder hadden ondertussen al een ander, nu Franstalig blad in druk: Sélection. Aanvankelijk was het niet meer dan een catalogusachtig, geïllustreerd kunstblaadje van 16 bladzijden dat overzichten en beschouwingen bevatte bij de tentoonstellingen in Sélection, Atelier d’Art contemporain, de galerie die Paul-Gustave van Hecke, André de Ridder en Gust de Smet in juli 1920 in Brussel geopend hadden. Vooral door toedoen van de onvermoeibaar gedreven De Ridder zou het blad tot een belangrijk kunsttijdschrift uitgroeien en een van Van Heckes succesvolste initiatieven worden. Sélection bleef als tijdschrift bestaan tot in juli 1927. Daarna verscheen het nog enkele jaren op onregelmatige tijdstippen als cahiers die hoofdzakelijk gewijd waren aan één kunstenaar. Zo verschenen er nummers over de bevriende artiesten Frits van den Berghe en Gust de Smet, maar ook over Ossip Zadkine, Marc Chagall en Giorgio de Chirico. Het laatste nummer verscheen pas in 1933. De galerie Sélection daarentegen moest, opnieuw om redenen van rendabiliteit, binnen de twee jaar de deuren sluiten. Ook het in mei 1921 alweer door Van Hecke en De Ridder opgerichte literaire tijdschrift Signaux de France et de Belgique hield het amper een jaar uit.
Het moge duidelijk zijn dat Van Hecke en De Ridder resoluut voor het Frans gekozen hadden om hun ideeën uit te dragen. Op die manier hoopten ze een groter publiek te bereiken voor op de eerste plaats hun geliefkoosde Vlaamse expressionisten als Frits van den Berghe en Gust de Smet. André de Ridder onderbouwde zijn liefde voor het Vlaamse expressionisme in het grote essay Le génie du Nord (1925). Van Hecke zette zijn ideeën over kunst uiteen in de brochure Pour réparer le retard et le malentendu. Une explication illustrée de reproductions de tableaux anciens et modernes (1921). Die brochure was een uitgave van de Editions Sélection die ook Van Heckes drie Franstalige dichtbundels Fraîcheur de Paris en Miousic (beide 1921), en in 1924 Poèmes 1920-1923 op de markt bracht.
In oktober 1928 opende Van Hecke in Brussel een nieuwe kunstgalerij, L’Époque, waarvan hij de dagelijkse leiding aan E.L.T. Mesens toevertrouwde. Enkele maanden later, in mei 1928, verscheen het eerste nummer van Variétés. Revue mensuelle illustrée de l’esprit contemporain. Variétés was een rijk geïllustreerd maandblad waarin aandacht werd besteed aan zowat alles wat de toenmalige lezer die mee was met zijn tijd kon boeien. In het eerste nummer vinden we bijvoorbeeld een Franse vertaling van Van Ostaijens ‘Alpenjagerslied’ (met tekeningen van James Ensor en Joseph Cantré); reproducties van werk van onder meer Wassily Kandinsky, Giorgio de Chirico, Max Ernst en Gust de Smet; foto’s van Miss België (gekleed door modehuis Norine) en van Madame Norine poserend bij het nieuwste model van het Franse automerk Chenard & Walcker; een still uit de film Combat de boxe van Charles Dekeukeleire en voorts besprekingen van boeken, grammofoonplaten, concerten en tenstoonstellingen.
Zowel in zijn tentoonstellingen in L’Époque als in Variétés valt Van Heckes toenemende belangstelling voor het surrealisme op, wat uitmondde in een speciaal nummer Le surréalisme en 1929 dat in mei 1929 verscheen. Vermeldenswaard is in dit verband ook Van Heckes relatie met René Magritte, met wie hij al vanaf 1924 samenwerkte: eerst liet hij Magritte publiciteitstekeningen maken voor Couture Norine en later promootte en verkocht hij Magrittes werk in binnen- en buitenland. Andere Belgische surrealisten zoals Paul Delvaux en Marcel Mariën konden ook op zijn steun en waardering rekenen.
De economische crisis die in het begin van de jaren ’30 hevig woedde, noopte Van Hecke eerst om L’Époque over te laten aan Le Centaure en vervolgens Variétés op te doeken. In 1933 ging hij over tot een vrijwillige openbare verkoop van zijn indrukwekkende privéverzameling om op die manier Couture Norine van de ondergang te redden, wat ternauwernood lukte.
Om niet alleen afhankelijk te zijn van de onzekere inkomsten van de mode was Van Hecke sedert eind 1931 al opnieuw aan de slag gegaan als journalist, deze keer bij de Gentse socialistische krant Vooruit, waar hij in 1933 aan de wieg stond van de rubriek Geestesleven en in 1938 Gust Balthazar opvolgde als hoofdredacteur. Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog vluchtte hij met de redactie naar Frankrijk. Bij hun thuiskomst na de Belgische capitulatie vonden ze de krant in Duitse handen.
Tijdens de oorlog probeerde Van Hecke de inkomsten van het modehuis aan te vullen met het verhandelen van schilderijen van onder meer Magritte, Permeke en Gust de Smet. In de loop van 1943 kwam hij in dienst van Angèle Manteau om de Franstalige poot van haar uitgeverij – Éditions Lumière – op te starten en te leiden. Hij gaf er werk uit van André de Ridder, Henri Vandeputte, Franz Hellens en anderen. Daarnaast kreeg hij in 1944 de leiding van Manteaus weekblad Zondagspost, een job die hij vanaf 1945 combineerde met het hoofdredacteurschap van de Franstalige socialistische krant Le Peuple, waar hij begin 1946 alweer opstapte. Zijn samenwerking met Manteau eindigde ongeveer een jaar later.

### Film
Van Hecke, die altijd al een bijzondere interesse voor film aan de dag had gelegd (in Vooruit publiceerde hij tientallen filmkritieken en hij schreef ook het scenario voor een publiciteitsfilm voor de krant), probeerde nu aan de kost te komen in de filmwereld. In juni 1947 organiseerde hij in Brussel het eerste Festival mondial du film et des beaux-arts. De tweede editie van het Internationale Filmfestival vond in de zomer van 1949 plaats in de mondaine badplaats Knokke. Tegelijkertijd organiseerde hij in het plaatselijke casino de tentoonstelling ‘Het Vlaamse Zeelandschap in de moderne schilderkunst’. De zomertentoonstellingen zouden een jaarlijkse traditie worden. In 1950 werd hij directeur-generaal van de Société des Cinémas Pathé en beheerde hij verschillende filmzalen in de Belgische hoofdstad, waaronder Marivaux en Pathé Palace.
Tijdens het decennium dat volgde, hield Van Hecke zich vooral bezig met de filmprogrammatie en de organisatie van de kunsttentoonstellingen in het casino van Knokke. Begin van de jaren ’60 kreeg hij te kampen met steeds toenemende gezondheidsproblemen en trok hij zich zo goed als terug uit het openbare leven. Paul-Gustave van Hecke overleed op 23 februari 1967 in de Brusselse gemeente Elsene.

## Publicaties
- De Schoone Droom (Flandria, Antwerpen 1911)
- Fashion, onder het pseudoniem Johan Meylander (Het Roode Zeil, Brussel 1921)
- Fraîcheur de Paris (Ed. Sélection, Bruxelles 1921)
- Miousic (Ed. Sélection, Bruxelles 1921)
- Pour réparer le retard et le malentendu (Ed. Sélection, Bruxelles 1921)
- Poèmes 1920-1923 (Sélection, Anvers 1924)
- Gustave De Smet. Sa vie et son œuvre, met Emile Langui (Ed. Lumière, Bruxelles/Paris 1945)
- Frits van den Berghe (De Sikkel, Antwerpen 1948)

title: Paul-Gustave van Hecke

wikitext:
'''Paul-Gustave van Hecke''' ([[Gent]], 27 december 1887 - [[Elsene]], 23 februari 1967), was een [[België|Belgisch]] journalist, auteur, kunsthandelaar en -promotor, couturier en organisator van filmfestivals. Hij onderhield goede relaties met onder anderen [[Frits Van den Berghe]], [[Gustave De Smet]] en [[René Magritte]].
[[File:Léon Spilliaert (1920) - P.G. Van Hecke en Norinne.jpg|thumb|P.G. van Hecke en Norine door Léon Spilliaert (1920)]]
== Leven ==
=== Jonge jaren ===
Van Heckes vader was aardappelhandelaar en kruidenier in [[Meulestede]], een oude havenbuurt in Gent, en had goede contacten met onder anderen [[Edward Anseele]] en Paul Verbauwen van de Gentse arbeiderspartij. Na het overlijden van zijn vader in 1897, werd Paul Verbauwen zijn voogd. Van Hecke volgde lager middelbaar onderwijs en later een opleiding aan de nijverheidsschool.

Rond zijn zestiende kon Van Hecke dankzij Anseele aan de slag bij de Samenwerkende Weverij van [[Coöperatieve Maatschappij Vooruit|Vooruit]]. Rond die tijd kwam hij ook in contact met [[Hendrik de Man]] met wie hij de ‘Socialistische Studiekring Gent’ oprichtte. Een jaar later, in 1905, was Van Hecke medestichter en secretaris van de [[Socialistische Jonge Wacht]] voor Beide Vlaanderens en publiceerde hij zijn eerste teksten in ''De Waarheid. Vlaamsch socialistisch maandschrift''. Van Hecke werd spoedig een van de voortrekkers van de Socialistische Jonge Wachten in Gent.

Na een conflict binnen de redactie van ''De Waarheid'' nam Van Hecke ontslag als redacteur. Wat later verzaakte hij helemaal aan de politiek en koos resoluut voor een schrijvers- en toneelcarrière. In de winter van 1906-1907 was hij actief als acteur. Zijn eerste literaire publicatie was het socialistische tendensverhaal ‘Opgang’, dat tussen juni en september 1907 als feuilleton in ''De Waarheid'' verscheen. Ondertussen had hij met onder anderen [[Reimond Kimpe]] en Octaaf Steghers het literaire tijdschrift ''Nieuw Leven'' opgericht, waarvan het eerste nummer begin juli 1907 verscheen. In dit blad kon Van Hecke zijn niet langer ideologisch gekleurde proza kwijt en had hij de handen vrij om voluit te fulmineren tegen het erbarmelijke niveau van het theater in Vlaanderen. Deze onvrede leidde in januari 1909 tot de stichting van de Vlaamsche Vereeniging voor Tooneel- en Voordrachtkunst, die onder de technische leiding stond van de Nederlandse regisseur Arie vanden Heuvel, [[Jan Oscar De Gruyter]] als kunstleider had en Gust van Hecke als secretaris. Het belangrijkste wapenfeit van de vereniging werd de bejubelde opvoering op 10 april 1909 van [[Alfred Hegenscheidt]]s ''Starkadd'' in de [[Minardschouwburg]] te Gent. Zowel Van Hecke als zijn toenmalige vriendin – Stella van de Wiele – kregen een rol in het stuk.

In mei 1909 vestigde hij zich in [[Sint-Martens-Latem]] om er zich volledig aan de literatuur te wijden. Tegelijk wierp hij zich op als de geestelijke leidsman van de tweede [[Latemse school]] – bestaande uit onder anderen [[Gustave De Smet|Gust De Smet]], [[Frits van den Berghe]] en [[Constant Permeke]] – drie schilders voor wie Van Hecke een levenslange bewondering zou koesteren.

Het typeert Paul-Gustave van Hecke dat hij steeds met een aantal projecten tegelijk bezig was en dat wanneer een project goed en wel op de rails stond, hij vlug zijn interesse verloor en – vaak na een al dan niet uitgelokt conflict – met iets anders begon. Zo liet hij de Vlaamsche Vereeniging voor Tooneel- en Voordrachtkunst en ''Nieuw Leven'' in de steek voor het kosmopolitisch georiënteerde maandblad ''De Boomgaard'', dat in november 1909 op de markt kwam en waarmee hij min of meer de traditie van [[Van Nu en Straks]] wilde voortzetten. Het tijdschrift stond toen onder redactie van (naast Van Hecke zelf) [[André de Ridder (auteur)|André de Ridder]], [[Gust van Roosbroeck]], [[Edmond van Offel]], Hugo van Walden en [[Paul Kenis]], naast de twee Nederlanders [[Gerard van Eckeren]] en [[Pieter Nicolaas van Eyck|P.N. van Eyck]].

Om den brode was Van Hecke inmiddels in de journalistiek gegaan, eerst als redacteur van de Franstalige Antwerpse krant ''La Métropole'', later werkte hij voor ''De Nieuwe Gazet''. Daartoe verhuisde hij eind 1910 naar Antwerpen, waar hij Maria Barbery leerde kennen, wat op 4 juni 1912 tot een huwelijk leidde. In de praktijk hield dat slechts een paar jaar stand, maar de officiële scheiding werd pas in 1921 voltrokken.

Het duurde tot januari 1913 voor Van Hecke een van zijn vele plannen voor alweer een nieuw tijdschrift kon realiseren. Onder redactie van Edmond van Offel, Victor de Meyere, [[Lode Baekelmans]] en Gust van Hecke verscheen toen ''De Tijd, algemeen Vlaamsch letterkundig tijdschrift''. Daarin kon Van Hecke eindelijk nog eens een van zijn toneelstukjes kwijt: ''De verleider''. Het korte bestaan van dit tijdschrift was voor een keer niet aan Van Heckes desinteresse te wijten maar, zoals dat gold voor de meeste Belgische literaire tijdschriften, aan het uitbreken van de [[Eerste Wereldoorlog]] in augustus 1914.

=== Oorlogsjaren ===
Kort na het uitbreken van de oorlog verhuisde Van Hecke naar [[Brussel (stad)|Brussel]], waar hij zich verrassend genoeg engageerde in de Vlaamse Beweging. Zo was hij verslaggever voor Brussel van ''De Vlaamsche Post'', een met Duitse steun opgerichte Gents dagblad onder leiding van [[Leo Picard]], en hield hij op 11 juli van dat jaar zelfs de feestrede op de Guldensporenviering in het Vlaamsch Huis op de Grote Markt te Brussel.

In Brussel zocht Van Hecke dan maar opnieuw contact met oude bekenden, zoals Octaaf Steghers, en maakte hij nieuwe vrienden in Vlaamsgezinde kringen, onder hen Willem Gijssels, Adolf Clauwaert en Lodewijk Peerenboom. Met de twee laatsten nam hij in oktober 1915 de Brusselse schouwburg Alhambra over en vestigde er Het Vlaamsch Tooneel, dat op 15 december opende met een opvoering van ''Jezus de Nazarener'' van Raf Verhulst. In maart 1916 nam Van Hecke er ontslag om directeur te worden van de kleine Franse schouwburg La Bonbonnière gevestigd aan de Wolvengracht, dit zeer tot ongenoegen van zijn Vlaamse vrienden. Ook hier hield Van Hecke het slechts enkele maanden uit, want ondertussen had hij kennisgemaakt met [[Honorine Deschrijver]] met wie hij een couturezaak begon, die voor het einde van de oorlog tot een succes uitgroeide. Toen Van Heckes vrienden en kennissen na de oorlog naar België terugkeerden, vonden ze hem als couturier en als ‘bijna een rijk man’ terug. Hij zat nog steeds vol plannen, maar hij had nu ook de middelen om ze te verwezenlijken. Dat resulteerde in korte tijd in de oprichting van een uitgeverij, drie tijdschriften en een kunstgalerij.

=== Culturele duizendpoot ===
In 1920 zag de uitgeverij Het Roode Zeil het licht met daaraan gekoppeld het gelijknamige ‘maandschrift voor kunst-letteren-leven’ waarmee Van Hecke en De Ridder de draad van ''De Boomgaard'' weer wilden oppikken. Het eerste nummer van ''Het Roode Zeil'' verscheen op 15 maart 1920 en opende met ‘Verzen’ van [[Karel van de Woestijne]], onmiddellijk gevolgd door het eerste deel van het essay ‘Fashion’ door Johan Meylander, alias Paul-Gustave van Hecke. Van beide (deel)publicaties kwamen ook boekuitgaven door de uitgeversmaatschappij Het Roode Zeil. De fondslijst van deze uitgeverij bestaat uit slechts enkele publicaties: naast Karel van de Woestijnes dichtbundel, ''De Modderen Man'' (1920) en Van Heckes ''Fashion'' (1921), verscheen in 1920 ook nog de proto-surrealistische roman ''Mélusine'' van [[Franz Hellens]] en een toneelstuk van [[Georges Duhamel]], ''La Lumière'' (1921). Het tijdschrift ging na 9 nummers (verdeeld over 6 afleveringen) wegens onrendabel ter ziele.

Maar niet getreurd: Van Hecke en zijn – ondanks geregelde tribulaties – trouwe en bovendien ook niet onbemiddelde Antwerpse vriend André de Ridder hadden ondertussen al een ander, nu Franstalig blad in druk: ''Sélection''. Aanvankelijk was het niet meer dan een catalogusachtig, geïllustreerd kunstblaadje van 16 bladzijden dat overzichten en beschouwingen bevatte bij de tentoonstellingen in Sélection, Atelier d’Art contemporain, de galerie die Paul-Gustave van Hecke, André de Ridder en Gust de Smet in juli 1920 in Brussel geopend hadden. Vooral door toedoen van de onvermoeibaar gedreven De Ridder zou het blad tot een belangrijk kunsttijdschrift uitgroeien en een van Van Heckes succesvolste initiatieven worden. ''Sélection'' bleef als tijdschrift bestaan tot in juli 1927. Daarna verscheen het nog enkele jaren op onregelmatige tijdstippen als cahiers die hoofdzakelijk gewijd waren aan één kunstenaar. Zo verschenen er nummers over de bevriende artiesten Frits van den Berghe en Gust de Smet, maar ook over [[Ossip Zadkine]], [[Marc Chagall]] en [[Giorgio de Chirico]]. Het laatste nummer verscheen pas in 1933. De galerie Sélection daarentegen moest, opnieuw om redenen van rendabiliteit, binnen de twee jaar de deuren sluiten. Ook het in mei 1921 alweer door Van Hecke en De Ridder opgerichte literaire tijdschrift ''Signaux de France et de Belgique'' hield het amper een jaar uit.

Het moge duidelijk zijn dat Van Hecke en De Ridder resoluut voor het Frans gekozen hadden om hun ideeën uit te dragen. Op die manier hoopten ze een groter publiek te bereiken voor op de eerste plaats hun geliefkoosde Vlaamse expressionisten als Frits van den Berghe en Gust de Smet. André de Ridder onderbouwde zijn liefde voor het Vlaamse expressionisme in het grote essay ''Le génie du Nord'' (1925). Van Hecke zette zijn ideeën over kunst uiteen in de brochure ''Pour réparer le retard et le malentendu. Une explication illustrée de reproductions de tableaux anciens et modernes'' (1921). Die brochure was een uitgave van de Editions Sélection die ook Van Heckes drie Franstalige dichtbundels ''Fraîcheur de Paris'' en ''Miousic'' (beide 1921), en in 1924 ''Poèmes 1920-1923'' op de markt bracht.

In oktober 1928 opende Van Hecke in Brussel een nieuwe kunstgalerij, L’Époque, waarvan hij de dagelijkse leiding aan [[E.L.T. Mesens]] toevertrouwde. Enkele maanden later, in mei 1928, verscheen het eerste nummer van ''Variétés. Revue mensuelle illustrée de l’esprit contemporain''. ''Variétés'' was een rijk geïllustreerd maandblad waarin aandacht werd besteed aan zowat alles wat de toenmalige lezer die mee was met zijn tijd kon boeien. In het eerste nummer vinden we bijvoorbeeld een Franse vertaling van Van Ostaijens ‘Alpenjagerslied’ (met tekeningen van [[James Ensor]] en Joseph Cantré); reproducties van werk van onder meer [[Wassily Kandinsky]], Giorgio de Chirico, [[Max Ernst]] en Gust de Smet; foto’s van Miss België (gekleed door modehuis Norine) en van Madame Norine poserend bij het nieuwste model van het Franse automerk Chenard & Walcker; een still uit de film ''Combat de boxe'' van Charles Dekeukeleire en voorts besprekingen van boeken, grammofoonplaten, concerten en tenstoonstellingen.

Zowel in zijn tentoonstellingen in L’Époque als in ''Variétés'' valt Van Heckes toenemende belangstelling voor het [[surrealisme]] op, wat uitmondde in een speciaal nummer ''Le surréalisme en 1929'' dat in mei 1929 verscheen. Vermeldenswaard is in dit verband ook Van Heckes relatie met René Magritte, met wie hij al vanaf 1924 samenwerkte: eerst liet hij Magritte publiciteitstekeningen maken voor Couture Norine en later promootte en verkocht hij Magrittes werk in binnen- en buitenland. Andere Belgische surrealisten zoals [[Paul Delvaux]] en [[Marcel Mariën]] konden ook op zijn steun en waardering rekenen.

De economische crisis die in het begin van de jaren ’30 hevig woedde, noopte Van Hecke eerst om L’Époque over te laten aan Le Centaure en vervolgens ''Variétés'' op te doeken. In 1933 ging hij over tot een vrijwillige openbare verkoop van zijn indrukwekkende privéverzameling om op die manier Couture Norine van de ondergang te redden, wat ternauwernood lukte.

Om niet alleen afhankelijk te zijn van de onzekere inkomsten van de mode was Van Hecke sedert eind 1931 al opnieuw aan de slag gegaan als journalist, deze keer bij de Gentse socialistische krant ''[[Vooruit (Belgische krant)|Vooruit]]'', waar hij in 1933 aan de wieg stond van de rubriek Geestesleven en in 1938 Gust Balthazar opvolgde als hoofdredacteur. Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog vluchtte hij met de redactie naar Frankrijk. Bij hun thuiskomst na de Belgische capitulatie vonden ze de krant in Duitse handen.

Tijdens de oorlog probeerde Van Hecke de inkomsten van het modehuis aan te vullen met het verhandelen van schilderijen van onder meer Magritte, Permeke en Gust de Smet. In de loop van 1943 kwam hij in dienst van [[Angèle Manteau]] om de Franstalige poot van haar uitgeverij – Éditions Lumière – op te starten en te leiden. Hij gaf er werk uit van André de Ridder, Henri Vandeputte, Franz Hellens en anderen. Daarnaast kreeg hij in 1944 de leiding van Manteaus weekblad ''Zondagspost'', een job die hij vanaf 1945 combineerde met het hoofdredacteurschap van de Franstalige socialistische krant ''Le Peuple'', waar hij begin 1946 alweer opstapte. Zijn samenwerking met Manteau eindigde ongeveer een jaar later.

=== Film ===
Van Hecke, die altijd al een bijzondere interesse voor film aan de dag had gelegd (in ''Vooruit'' publiceerde hij tientallen filmkritieken en hij schreef ook het scenario voor een publiciteitsfilm voor de krant), probeerde nu aan de kost te komen in de filmwereld. In juni 1947 organiseerde hij in Brussel het eerste Festival mondial du film et des beaux-arts. De tweede editie van het Internationale Filmfestival vond in de zomer van 1949 plaats in de mondaine badplaats [[Knokke]]. Tegelijkertijd organiseerde hij in het plaatselijke casino de tentoonstelling ‘Het Vlaamse Zeelandschap in de moderne schilderkunst’. De zomertentoonstellingen zouden een jaarlijkse traditie worden. In 1950 werd hij directeur-generaal van de Société des Cinémas Pathé en beheerde hij verschillende filmzalen in de Belgische hoofdstad, waaronder Marivaux en Pathé Palace.
Tijdens het decennium dat volgde, hield Van Hecke zich vooral bezig met de filmprogrammatie en de organisatie van de kunsttentoonstellingen in het casino van Knokke. Begin van de jaren ’60 kreeg hij te kampen met steeds toenemende gezondheidsproblemen en trok hij zich zo goed als terug uit het openbare leven. Paul-Gustave van Hecke overleed op 23 februari 1967 in de Brusselse gemeente Elsene.

== Publicaties ==
* ''De Schoone Droom'' (Flandria, Antwerpen 1911)
* ''Fashion'', onder het pseudoniem Johan Meylander (Het Roode Zeil, Brussel 1921)
* ''Fraîcheur de Paris'' (Ed. Sélection, Bruxelles 1921)
* ''Miousic'' (Ed. Sélection, Bruxelles 1921)
* ''Pour réparer le retard et le malentendu'' (Ed. Sélection, Bruxelles 1921)
* ''Poèmes 1920-1923'' (Sélection, Anvers 1924)
* ''Gustave De Smet. Sa vie et son œuvre'', met Emile Langui (Ed. Lumière, Bruxelles/Paris 1945)
* ''Frits van den Berghe'' (De Sikkel, Antwerpen 1948)

== Literatuur ==
* André De Rache, ''Hommage à Paul-Gustave van Hecke'', Brussel, 1969.
* Bart de Volder, ‘Paul-Gustave van Hecke’, in: ''Oostvlaamse Literaire Monografieën, deel IX.'' Provinciebestuur Oost-Vlaanderen, Gent 1989, p. 161-192)
* Gert Van Overloop, ''Paul-Gustave Van Hecke'', in: Nieuwe encyclopedie van de Vlaamse Beweging, Tielt, Lannoo, 1998.
* Virginie Devillez & Peter J.H. Pauwels (red.), ''Kunstpromotor Paul-Gustave van Hecke (1887-1967) en de avant-garde'', Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België/Uitgeverij Snoeck, Brussel/Gent-Kortrijk, 2012.
* Manu van der Aa, Sjoerd van Faassen, Hans Renders & Marc Somers (red.), ''Paul-Gustave van Hecke (1887-1967)'', Antwerpen, Garant 2012 [= themanummer ''Zacht Lawijd'' 11 (2012), nr. 2])
* Manu van der Aa, ''Tatave! Paul-Gustave van Hecke. Kunstpaus–modekoning–salonsocialist'', Tielt, Lannoo, 2017.

== Externe link ==

* {{Link dbnl auteur|id=heck005}}

{{DEFAULTSORT:VanHecke, Paul-Gustave}}
[[Categorie:Vlaams journalist]]
[[Categorie:Belgisch Franstalig journalist]]


text:
# Alexandru Odobescu (Călărași)
Alexandru Odobescu is een gemeente in het Roemeense district Călărași en ligt in de regio Muntenië in het zuidoosten van Roemenië. De gemeente telt 3104 inwoners (2002). De gemeente is genoemd naar de Roemeense schrijver Alexandru Odobescu.

## Geografie
Alexandru Odobescu bevindt zich op de Bărăganvlakte, in het midden van Călărași. De volgende dorpen liggen in de gemeente Alexandru Odobescu: Nicolae Bălcescu, Alexandru Odobescu, Gălățui. De gemeente heeft een oppervlakte van 58,8 km².

## Demografie
In 2002 had de gemeente 3104 inwoners. Volgens berekeningen van World Gazetteer telt Alexandru Odobescu in 2007 3033 inwoners. De beroepsbevolking is 1233. Er bevinden zich 1385 huizen in de gemeente.

## Politiek
De burgemeester van de gemeente Alexandru Odobescu is Niculae Eremia (PNL). Zijn viceburgemeester is Nicolae Dumitru (PNL).

## Onderwijs
Er zijn drie kinderdagverblijven en drie scholen in de gemeente.

## Toerisme
De erg oude archeologische zone is erg toeristisch. Er zijn vondsten gedaan van de Boian- en Cucutenicultuur. Het Gălățui-meer dat 225 ha groot is, de Orthodoxe kerken uit de 20e eeuw en het gebedshuis trekken ook toeristen aan. Nog iets bijzonders in de gemeente is de Zevendedagsadventistengemeenschap.
Alexandru Odobescu · Belciugatele · Borcea · Căscioarele · Chirnogi · Chiselet · Ciocănești · Curcani · Cuza Vodă · Dichiseni · Dor Mărunt · Dorobanțu · Dragalina · Dragoș Vodă · Frăsinet · Frumușani · Fundeni · Grădiştea · Gurbănești · Ileana · Independenţa · Jegălia · Lehliu · Luica · Lupșanu · Mânăstirea · Mitreni · Modelu · Nana · Nicolae Bălcescu · Perișoru · Plătărești · Radovanu · Roseți · Sărulești · Sohatu · Șoldanu · Spanțov · Ștefan cel Mare · Ștefan Vodă · Tămădău Mare · Ulmeni · Ulmu · Unirea · Vâlcelele · Valea Argovei · Vasilați · Vlad Țepeș

title: Alexandru Odobescu (Călărași)

wikitext:
{{Infobox plaats in Roemenië
| naam= Alexandru Odobescu
| lat_deg = 44
| lat_min = 16
| lat_sec = 0
| lon_deg = 27
| lon_min = 4
| lon_sec = 59.99
| wapen=
| afbeelding= Alexandru Odobescu jud Calarasi.png
| regio=[[Muntenië]]
| district= [[district Călărași|Călărași]]
| bevolking= 3104
| jaarbevolking=2002
| inwonersperkm2=52,8
| oppervlakte=58,8
| burgemeester= [[Niculae Eremia]] ([[Nationaal-Liberale Partij (Roemenië)|PNL]])
| viceburgemeester= [[Nicolae Dumitru]] ([[Nationaal-Liberale Partij (Roemenië)|PNL]])
| eerste vermelding=
| hoogte= 11
| postcode= 917005
| netnummer= 0242
| beschermheilige=
| aangrenzende gemeenten=
| website=
}}
'''Alexandru Odobescu''' is een gemeente in het Roemeense district [[district Călărași|Călărași]] en ligt in de regio [[Muntenië]] in het zuidoosten van [[Roemenië]]. De gemeente telt 3104 inwoners (2002). De gemeente is genoemd naar de Roemeense schrijver [[Alexandru Odobescu (schrijver)|Alexandru Odobescu]].

== Geografie ==
Alexandru Odobescu bevindt zich op de [[Bărăganvlakte]], in het midden van Călărași. De volgende dorpen liggen in de gemeente Alexandru Odobescu: Nicolae Bălcescu, Alexandru Odobescu, Gălățui. De gemeente heeft een oppervlakte van 58,8 km².

==Demografie==
In 2002 had de gemeente 3104 inwoners. Volgens berekeningen van ''[[World Gazetteer]]'' telt Alexandru Odobescu in [[2007]] 3033 inwoners. De beroepsbevolking is 1233. Er bevinden zich 1385 huizen in de gemeente.

==Politiek==
De [[burgemeester]] van de gemeente Alexandru Odobescu is [[Niculae Eremia]] (PNL). Zijn viceburgemeester is [[Nicolae Dumitru]] (PNL).

== Onderwijs ==
Er zijn drie kinderdagverblijven en drie scholen in de gemeente.

== Toerisme ==
De erg oude archeologische zone is erg toeristisch. Er zijn vondsten gedaan van de [[Boiancultuur|Boian-]] en [[Cucutenicultuur]]. Het Gălățui-meer dat 225 ha groot is, de Orthodoxe kerken uit de 20e eeuw en het gebedshuis trekken ook toeristen aan. Nog iets bijzonders in de gemeente is de [[Zevendedagsadventisten]]gemeenschap.

{{Navigatie district Călărași}}
{{Coor title dms|44|16|0|N|27|5|0|E|scale:12500}}

{{DEFAULTSORT:Alexandru Odobescu (Calarasi)}}
[[Categorie:Gemeente in Călărași]]

title: Situering

District (județ): Călărași

Historische regio: Muntenië

Coördinaten: 44° 16′ NB, 27° 5′ OL

title: Algemeen

title: Politiek

Burgemeester: Niculae Eremia (PNL)

title: Overig

Portaal: Roemenië


text:
# Samantha Mazer
Samantha Mazer (1985) is een Amerikaans triatlete. Ze won in 2016 de Ironman Los Cabos in Mexico. Ze komt uit voor Team Timex.

## Privé
Mazer heeft Canadese ouders, haar vader verhuisde voor zijn werk naar Nashville.
Van haar zesde tot haar vijftiende deed ze aan wedstrijdzwemmen, maar ging tijdens haar highschool-jaren aan atletiek doen. Op haar veertiende had ze al enkele triatlons gedaan.
Ze studeerde af aan de rechtenacademie, en werkt als openbaar verdediger.

## Belangrijkste prestaties

### Triatlon
- 2012: 20e Ironman Mexico
- 2016:  Ironman Los Cabos

title: Samantha Mazer

wikitext:
{{Infobox sporter
| afbeelding        =
| onderschrift      =
| naam              = Samantha Mazer
| bijnaam           =
| geboortedatum     = [[1985]]
| geboorteplaats    = Nashville, Tennessee
| overlijdensdatum  =
| overlijdensplaats =
| nationaliteit     = {{US}}
| lengte            =
| gewicht           =
| discipline        = [[Triatlon]]
| trainer           =
| 1etitel           =
| OS                =
| Extra             =
}}
'''Samantha Mazer''' ([[1985]]) is een [[Verenigde Staten|Amerikaans]] [[Triatlon|triatlete]]. Ze won in 2016 de [[Ironman Los Cabos]] in [[Mexico (land)|Mexico]]. Ze komt uit voor Team Timex.

==Privé==
Mazer heeft Canadese ouders, haar vader verhuisde voor zijn werk naar Nashville.<ref>{{Citeer web|url=http://www.slowtwitch.com/Interview/A_chat_with_Samantha_Mazer_6117.html|titel=A chat with Samantha Mazer|bezochtdatum=2017-12-01|auteur=Slowtwitch.com|werk=Slowtwitch.com|taal=en}}</ref>
Van haar zesde tot haar vijftiende deed ze aan wedstrijdzwemmen, maar ging tijdens haar highschool-jaren aan atletiek doen. Op haar veertiende had ze al enkele triatlons gedaan.
Ze studeerde af aan de rechtenacademie, en werkt als openbaar verdediger.

== Belangrijkste prestaties ==
=== Triatlon ===
* 2012: 20e [[Ironman Mexico]]
* 2016: {{goud}} [[Ironman Los Cabos 2016|Ironman Los Cabos]]

== Externe links ==
* [http://www.the-sports.org/samantha-mazer-triathlon-spf184254.html Uitslagen op the-sports.org]

{{Appendix}}
{{Beginnetje|sport|2016|11|1}}

{{DEFAULTSORT:Mazer, Samantha}}
[[Categorie:Amerikaans triatleet]]

title: Persoonlijke informatie

Naam: Samantha Mazer

Geboorteplaats: Nashville, Tennessee

Nationaliteit: Verenigde Staten

title: Sportieve informatie

Discipline: Triatlon

Portaal: Sport


text:
# Paraphyllomimus
Paraphyllomimus is een geslacht van rechtvleugeligen uit de familie sabelsprinkhanen (Tettigoniidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1954 door Beier.

## Soorten
Het geslacht Paraphyllomimus omvat de volgende soorten:
- Paraphyllomimus apterus Beier, 1954
- Paraphyllomimus buergersi Beier, 1954
- Paraphyllomimus pusillus Beier, 1954

title: Paraphyllomimus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Paraphyllomimus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Rechtvleugeligen|Orthoptera]] (Rechtvleugeligen)
| familie = [[Sabelsprinkhanen|Tettigoniidae]] (Sabelsprinkhanen)
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Paraphyllomimus''
| auteur = Beier
| datum = 1954
| species =
| commons =
}}
'''''Paraphyllomimus''''' is een [[geslacht (biologie)|geslacht]] van [[rechtvleugeligen]] uit de familie [[sabelsprinkhanen]] (Tettigoniidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1954 door Beier.

== Soorten ==
Het geslacht ''Paraphyllomimus'' omvat de volgende soorten:
*''[[Paraphyllomimus apterus]]'' Beier, 1954
*''[[Paraphyllomimus buergersi]]'' Beier, 1954
*''[[Paraphyllomimus pusillus]]'' Beier, 1954

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|9999-Orthoptera}} [bezocht 15 april 2013]
}}

[[Categorie:Sabelsprinkhanen]]

title: Paraphyllomimus

Orde: Orthoptera (Rechtvleugeligen)

Familie: Tettigoniidae (Sabelsprinkhanen)

title: Geslacht