text:
# Şulbinka
Şulbinka (Kazachs: Шульбинка, ook geschreven als Shulbinka) is een archeologische site uit het laatpaleolithicum in Kazachstan. Ontdekt in 1983 door de archeologische expeditie Şulbinka van het Instituut voor Geschiedenis, Archeologie en Etnografie van de Kazachse Academie van Wetenschappen onder leiding van Jäken Taimağambetov. De site bevond zich op een rivierterras nabij de monding van de Şulbinka in de Irtysj.
Tijdens de opgravingen werden verschillende haardlocaties geïdentificeerd. Het aantal gevonden stenen werktuigen bedroeg enkele duizenden. Onder de stenen werktuigen bevonden zich vele soorten schrabbers, stekers, afslagen en beitels.
Na de aanleg van het Şulbinka-stuwmeer in 1989 ligt de site onder water.
Volgens de oorspronkelijke onderzoekers vestigden mensen zich hier voor het eerst in tijdens het Moustérien, en vervolgens aan het begin van het laatpaleolithicum en mesolithicum. Recent onderzoek aan de gevonden artefacten toonde echter dat de drie beschreven horizonten alle toegeschreven kunnen worden aan de eindperiode van het laatpaleolithicum, ca. 13-12.000 BP.

title: Şulbinka

wikitext:
{{infobox archeologische plaats
| naam          = Şulbinka
| mapname       = Kazachstan
| lat_deg       = 50
| lat_min       = 21
| lat_sec       = 56
| lat_dir       = N
| lon_deg       = 81
| lon_min       = 10
| lon_sec       = 4
| lon_dir       = E
| maptype       = relief
| land          = {{KZ}}
| datering      = 13-12.000 BP
| periode       = [[Laatpaleolithicum]]
| vindjaar      = 1983
}}
'''Şulbinka''' ([[Kazachs]]: Шульбинка''',''' ook geschreven als ''Shulbinka'') is een [[archeologische site]] uit het [[laatpaleolithicum]] in [[Kazachstan]]. Ontdekt in 1983 door de archeologische expeditie Şulbinka van het Instituut voor Geschiedenis, Archeologie en Etnografie van de Kazachse Academie van Wetenschappen onder leiding van Jäken Taimağambetov. De site bevond zich op een [[rivierterras]] nabij de monding van de Şulbinka in de [[Irtysj (rivier)|Irtysj]].

Tijdens de opgravingen werden verschillende haardlocaties geïdentificeerd. Het aantal gevonden [[stenen werktuig]]en bedroeg enkele duizenden. Onder de stenen werktuigen bevonden zich vele soorten schrabbers, stekers, afslagen en beitels.

Na de aanleg van het Şulbinka-stuwmeer in 1989 ligt de site onder water.

Volgens de oorspronkelijke onderzoekers vestigden mensen zich hier voor het eerst in tijdens het [[Moustérien]], en vervolgens aan het begin van het laatpaleolithicum en mesolithicum. Recent onderzoek aan de gevonden artefacten toonde echter dat de drie beschreven horizonten alle toegeschreven kunnen worden aan de eindperiode van het laatpaleolithicum, ca. 13-12.000 BP.<ref>{{Citeer web |url=https://journal.archaeology.nsc.ru/jour/article/view/1074 |titel=Shulbinka Paleolithic Site, Eastern Kazakhstan, Revisited |achternaam=A. A. Anoikin, G. D. Pavlenok, V. M. Kharevich, N. A. Kulik, Z. K. Taimagambetov |datum=2020 |bezochtdatum=2025-06-06 |werk=Archaeology, Ethnology & Anthropology of Eurasia |taal=en}}</ref>

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=kk|titel=Шульбинка|oldid=2324445}}
{{References}}}}
{{Bibliografische informatie}}
{{coor title}}
[[Categorie:Laat-paleolithische vindplaats in Azië]]
[[Categorie:Archeologische vindplaats in Kazachstan]]
[[Categorie:Prehistorie van Kazachstan]]

title: Situering

Land: Kazachstan

title: Informatie

Periode: Laatpaleolithicum

Portaal: Archeologie


text:
# Diastylis namibiae
Diastylis namibiae is een zeekommasoort uit de familie van de Diastylidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1980 door Day.

wikiname: nlwiki

title: Diastylis namibiae

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Diastylis namibiae''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] ([[Geleedpotigen]])
| klasse = [[Malacostraca]]
| orde = [[Cumacea]]
| familie = [[Diastylidae]]
| geslacht = ''[[Diastylis]]''
| w-naam = ''Diastylis namibiae''
| auteur = Day
| datum = 1980
| haakjes =
| commons =
| species = Diastylis namibiae
| worms = 181966
}}
'''''Diastylis namibiae''''' is een [[zeekomma]]soort uit de familie van de [[Diastylidae]].<ref>Watling, L. (2012). <i>Diastylis namibiae</i> Day, 1980. In: Watling, L.; Gerken, S. (2012). World Cumacea database. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=181966</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1980 door Day.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|22}}

[[Categorie:Diastylis|namibiae]]

title: Diastylis namibiae

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Malacostraca

Orde: Cumacea

Familie: Diastylidae

Geslacht: Diastylis

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Adolf I van der Mark
Adolf I van der Mark ook bekend als Adolf I van Altena-Mark (circa 1182 - 28 juni 1249) was van 1198 tot aan zijn dood graaf van Altena en Mark. Hij behoorde tot het huis van der Mark.

## Levensloop
Adolf I was een zoon van graaf Frederik van Berg-Altena uit diens huwelijk met Alveradis, dochter van graaf Reinier van Kriekenbeck-Millendonck. Na de dood van zijn vader in 1198 werd hij graaf van Berg-Altena en Kriekenbeck-Millendonk en tevens baljuw van de kloosters van Werden en Cappenberg.
In 1202 nam hij het achtervoegsel van der Mark aan, naar zijn nieuwe hoofdresidentie die zijn vader had gebouwd op land dat oorspronkelijk toebehoorde aan ofwel de aartsbisschop van Keulen, ofwel de adellijke familie Rüdenberg.
Adolf raakte samen met zijn hele familie betrokken in de strijd tussen Hohenstaufer Frederik II en Welf Otto IV om het Rooms-Duits koningschap. Het is niet duidelijk wie hij steunde; sommige bronnen zeggen dat hij van meet af aan de Hohenstaufen steunde, terwijl het ook mogelijk is dat Adolf tot 1212 onbeslist bleef en pas daarna de zijde van de Hohenstaufen koos.
In 1225 escaleerde het conflict tussen zijn neven Frederik van Isenburg en Engelbert II van Berg, aartsbisschop van Keulen. Deze laatste werd onder andere door Frederik vermoord, waarop die ter dood veroordeeld en geëxecuteerd werd. Adolf kreeg in 1226 grote delen van Frederiks landerijen toegewezen, waardoor hij het merendeel van de erfenis van zijn familie bemachtigde.
Adolf I van der Mark stierf in 1249 en werd bijgezet in de Proosdij van Cappenberg. Zijn zoon Engelbert I volgde hem op.

## Huwelijken en nakomelingen
Zijn eerste echtgenote was Liutgard (overleden voor 1201), dochter van graaf Gerard van Loon. Ze kregen minstens een dochter:
- Irmgard, abdis van de Abdij van Bersenbrück

Rond 1210 huwde hij met zijn tweede echtgenote Irmgard (overleden in 1230), dochter van graaf Otto I van Gelre. Uit hun huwelijk zijn acht kinderen bekend:
- Everhard (1218-1241), mederegent van het graafschap Mark
- Frederik III
- een naamloze dochter, huwde met graaf Diederik IV van Katzenelnbogen
- Gerhard (1220-1272), bisschop van Münster
- Otto (1225-1262), graaf van Altena
- Engelbert I (1225-1277), graaf van Mark
- Richardis, huwde met graaf Otto I van Dalen
- Adelheid, huwde in 1233 met graaf Johan I van Sponheim

title: Adolf I van der Mark

wikitext:
{{Infobox dynastie
| naam = Adolf I van der Mark
| leven = [[1182]]-[[1249]]
| functie = [[Lijst van heersers van de Mark|Graaf van Mark]]
| periode = [[1198]]-[[1249]]
| voorganger = [[Frederik van Berg-Altena|Frederik]]
| opvolger =  [[Engelbert I van der Mark|Engelbert I]]
| vader = [[Frederik van Berg-Altena]]
| moeder = Alveradis van Kriekenbeck-Millendonk
}}

'''Adolf I van der Mark''' ook bekend als '''Adolf I van Altena-Mark''' (circa [[1182]] - [[28 juni]] [[1249]]) was van 1198 tot aan zijn dood graaf van [[Altena (Westfalen)|Altena]] en [[Graafschap Mark|Mark]]. Hij behoorde tot het huis van der Mark.

==Levensloop==
Adolf I was een zoon van graaf [[Frederik van Berg-Altena]] uit diens huwelijk met Alveradis, dochter van graaf Reinier van Kriekenbeck-Millendonck. Na de dood van zijn vader in 1198 werd hij graaf van Berg-Altena en Kriekenbeck-Millendonk en tevens [[baljuw]] van de kloosters van [[Abdij van Werden|Werden]] en [[Proosdij Cappenberg|Cappenberg]].

In 1202 nam hij het achtervoegsel ''van der Mark'' aan, naar zijn nieuwe hoofdresidentie die zijn vader had gebouwd op land dat oorspronkelijk toebehoorde aan ofwel de aartsbisschop van [[Aartsbisdom Keulen|Keulen]], ofwel de adellijke familie Rüdenberg.

Adolf raakte samen met zijn hele familie betrokken in de strijd tussen [[Hohenstaufen|Hohenstaufer]] [[keizer Frederik II|Frederik II]] en [[Welfen|Welf]] [[keizer Otto IV|Otto IV]] om het [[Koning van Duitsland|Rooms-Duits koningschap]]. Het is niet duidelijk wie hij steunde; sommige bronnen zeggen dat hij van meet af aan de Hohenstaufen steunde, terwijl het ook mogelijk is dat Adolf tot 1212 onbeslist bleef en pas daarna de zijde van de Hohenstaufen koos.

In 1225 escaleerde het conflict tussen zijn neven [[Frederik van Isenburg]] en [[Engelbert II van Berg]], aartsbisschop van Keulen. Deze laatste werd onder andere door Frederik vermoord, waarop die ter dood veroordeeld en geëxecuteerd werd. Adolf kreeg in 1226 grote delen van Frederiks landerijen toegewezen, waardoor hij het merendeel van de erfenis van zijn familie bemachtigde.

Adolf I van der Mark stierf in 1249 en werd bijgezet in de Proosdij van Cappenberg. Zijn zoon [[Engelbert I van der Mark|Engelbert I]] volgde hem op.

==Huwelijken en nakomelingen==
Zijn eerste echtgenote was Liutgard (overleden voor 1201), dochter van graaf [[Gerard van Loon (graaf)|Gerard van Loon]].<ref>[https://www.graafschap-middeleeuwen.nl/genealogie/getperson.php?personID=I84&tree=DGidME_01 Fiche Adolf I van der Mark] op graafschap-middeleeuwen.nl. [https://web.archive.org/web/20211211152555/https://www.graafschap-middeleeuwen.nl/genealogie/getperson.php?personID=I84&tree=DGidME_01 Gearchiveerd] op 11 december 2021.</ref> Ze kregen minstens een dochter:
* Irmgard, [[abt (abdij)|abdis]] van de Abdij van [[Bersenbrück]]

Rond 1210 huwde hij met zijn tweede echtgenote Irmgard (overleden in 1230), dochter van graaf [[Otto I van Gelre]]. Uit hun huwelijk zijn acht kinderen bekend:
* Everhard (1218-1241), mederegent van het graafschap Mark
* Frederik III
* een naamloze dochter, huwde met graaf Diederik IV van [[Graafschap Katzenelnbogen|Katzenelnbogen]]
* [[Gerard van der Mark (1220-1272)|Gerhard]] (1220-1272), bisschop van [[Prinsbisdom Münster|Münster]]
* [[Otto van Altena|Otto]] (1225-1262), graaf van Altena
* [[Engelbert I van der Mark|Engelbert I]] (1225-1277), graaf van Mark
* Richardis, huwde met graaf Otto I van Dalen
* Adelheid, huwde in 1233 met graaf Johan I van Sponheim

{{Appendix|2=
*{{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Adolf I, Count of the Mark|oldid=798240082|datum=20191202}}
{{References}}
}}

[[Categorie:Graaf van Mark]]
[[Categorie:Huis van der Mark]]
[[Categorie:Persoon in de 12e eeuw]]
[[Categorie:Persoon in de 13e eeuw]]

title: Graaf van Mark

Voorganger: Frederik

Opvolger: Engelbert I


text:
# Llafranc
Llafranc is een badplaats in het noorden van Spanje, aan de Middellandse Zee. Het behoort tot de gemeente Palafrugell in de regio Catalonië. Llafranc telt ongeveer 300 inwoners. Het dorp ligt in de Costa Brava.
Llafranc is een populaire vakantieplaats voor met name Engelse en Nederlandse toeristen. Er zijn twee campings: La Siësta en Kim's Camping, die vooral door Nederlanders wordt bezet, en een aantal kleine hotels. Het dorp heeft een middelgroot strand in typisch mediterraanse baai. Aan het strand grenst een uitgestrekte boulevard waarop de horeca gevestigd is. Llafranc heeft een eigen jachthaven en er is een duikscholen in het dorp.
Het dorp is gelegen aan de voet van de El Far de Sant Sebastià, een achttiende-eeuwse vuurtoren. De vuurtoren staat op de top van een berg die de baai van Llafranc aan de noordkant afsluit. Bij de vuurtoren is een beroemd hotel gelegen dat bekendstaat om het prachtige uitzicht over de Middellandse Zee.

title: Llafranc

wikitext:
{{Infobox plaats in Spanje
| naam = Llafranc
| area =
| gemeente = [[Palafrugell]]
| regio = {{ES-vlag|Catalonië}}
| mapname = Catalonië
| inwoners = 308
| meetjaar = 2008
| km2 =
| hoogte =
| image =
| caption =
| lat_deg = 41
| lat_min = 54
| lat_dir = N
| lon_deg = 3
| lon_min = 12
| lon_dir = E
}}
'''Llafranc''' is een badplaats in het noorden van [[Spanje]], aan de [[Middellandse Zee]]. Het behoort tot de gemeente [[Palafrugell]] in de regio [[Catalonië]]. Llafranc telt ongeveer 300 inwoners. Het dorp ligt in de [[Costa Brava]].

Llafranc is een populaire vakantieplaats voor met name Engelse en Nederlandse toeristen. Er zijn twee campings: La Siësta en Kim's Camping, die vooral door Nederlanders wordt bezet, en een aantal kleine hotels. Het dorp heeft een middelgroot strand in typisch [[Middellandse Zee|mediterraanse]] baai. Aan het strand grenst een uitgestrekte boulevard waarop de [[horeca]] gevestigd is. Llafranc heeft een eigen [[jachthaven]] en er is een duikscholen in het dorp.

Het dorp is gelegen aan de voet van de [[El Far de Sant Sebastià]], een achttiende-eeuwse vuurtoren. De vuurtoren staat op de top van een berg die de baai van Llafranc aan de noordkant afsluit. Bij de vuurtoren is een beroemd hotel gelegen dat bekendstaat om het prachtige uitzicht over de [[Middellandse Zee]].

[[Bestand:Costa Brava-Llafranc-Calella de Palafrugell.JPG|thumb|left|250px|Foto genomen vanaf El Far de San Sebastian]]

{{Beginnetje|landen & volken|land=Spanje|2009|09|07}}

[[Categorie:Plaats in Girona]]

title: Situering

Autonome regio: Catalonië

Gemeente: Palafrugell

Coördinaten: 41° 54′ NB, 3° 12′ OL

title: Algemeen

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Catalonië

title: Foto's

Portaal: Spanje


text:
# Kasteel Catershof
Het Kasteel Catershof (ook: Katershof) is een kasteel in de tot de Antwerpse gemeente Schilde behorende plaats 's-Gravenwezel, gelegen aan de Sint Job Steenweg 21-23.

## Geschiedenis
De geschiedenis gaat terug tot de 15e eeuw en ook sterk verbouwd in de 17e eeuw. Het huidige kasteel is 19e-eeuws maar de rond toren aan de oostgevel heeft een kern die ouder is.

## Domein
Het kasteel stond oorspronkelijk op een rechthoekig en omgracht perceel, maar de grachten werden gedempt. Op dit perceel staat het kasteel, een koetshuis en een stal. Buiten dit perceel vindt men nog een woning, een oranjerie en een zeshoekig paviljoen dat echter vervallen is.
Het woonhuis en de oranjerie stammen nog uit de 18e eeuw, de overige gebouwen zijn 19e-eeuws.

title: Kasteel Catershof

wikitext:
[[Bestand:'s-Gravenwezel (B) - St. Jobsteenweg 23 Kasteel "Kattenhof".jpg|miniatuur|Kasteel Catershof]]
Het '''Kasteel Catershof''' (ook: ''Katershof'') is een kasteel in de tot de Antwerpse gemeente [[Schilde]] behorende plaats [['s-Gravenwezel]], gelegen aan de ''Sint Job Steenweg'' 21-23.

==Geschiedenis==
De geschiedenis gaat terug tot de 15e eeuw en ook sterk verbouwd in de 17e eeuw. Het huidige kasteel is 19e-eeuws maar de rond toren aan de oostgevel heeft een kern die ouder is.

==Domein==
Het kasteel stond oorspronkelijk op een rechthoekig en omgracht perceel, maar de grachten werden gedempt. Op dit perceel staat het kasteel, een koetshuis en een stal. Buiten dit perceel vindt men nog een woning, een [[oranjerie]] en een zeshoekig paviljoen dat echter vervallen is.

Het woonhuis en de oranjerie stammen nog uit de 18e eeuw, de overige gebouwen zijn 19e-eeuws.

{{Appendix|2=
* [https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/14373 Inventaris Onroerend Erfgoed]
{{References}}
}}
{{Coor title dms|51|15|55.02|N|4|33|52.49|E|type:landmark_scale:6250}}

[[Categorie:Kasteel in Antwerpen (provincie)|Catershof]]
[[Categorie:Onroerend erfgoed in Schilde]]
[[Categorie:Beschermd cultuurhistorisch landschap in Vlaanderen]]


text:
# Syrphoctonus limbatus
Syrphoctonus limbatus is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Dasch in 1964.

title: Syrphoctonus limbatus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Syrphoctonus limbatus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Gewone sluipwespen|Ichneumonidae]] (Gewone sluipwespen)
| geslacht = ''[[Syrphoctonus]]''
| w-naam = ''Syrphoctonus limbatus''
| auteur = Dasch
| datum = 1964
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Syrphoctonus limbatus''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Gewone sluipwespen|gewone sluipwespen (Ichneumonidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Dasch in 1964.

{{Beginnetje|biologie|2012|09|23}}

[[Categorie:Syrphoctonus|limbatus]]

title: Syrphoctonus limbatus

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Ichneumonidae (Gewone sluipwespen)

Geslacht: Syrphoctonus

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Epischnia eremicella
Epischnia eremicella is een vlinder uit de familie snuitmotten (Pyralidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1907 door Rebel.
De soort komt voor in tropisch Afrika.

title: Epischnia eremicella

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Epischnia eremicella''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Snuitmotten|Pyralidae]] (Snuitmotten)
| geslacht = ''[[Epischnia]]''
| w-naam = ''Epischnia eremicella''
| auteur = Rebel
| datum = 1907
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Epischnia eremicella''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[snuitmotten]] (Pyralidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1907 door Rebel.

De soort komt voor in [[Afrotropisch gebied|tropisch Afrika]].

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|2012-DePrins-DePrins}} [bezocht 06-04-2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|06}}

[[Categorie:Epischnia|eremicella]]
[[Categorie:Dier uit het Afrotropisch gebied]]

title: Epischnia eremicella

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Pyralidae (Snuitmotten)

Geslacht: Epischnia

title: Soort


text:
# Rhinosimus lautus
Rhinosimus lautus is een keversoort uit de familie platsnuitkevers (Salpingidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1880 gepubliceerd door Thomas Broun.

title: Rhinosimus lautus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Rhinosimus lautus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Platsnuitkevers|Salpingidae]] (Platsnuitkevers)
| geslacht = ''[[Rhinosimus]]''
| w-naam = ''Rhinosimus lautus''
| auteur = [[Thomas Broun|Broun]]
| datum = 1880
| haakjes = ja
| origineel =
}}

'''''Rhinosimus lautus''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[platsnuitkevers]] (Salpingidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1880 gepubliceerd door [[Thomas Broun]].<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref>

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|09}}

[[Categorie:Platsnuitkevers]]

title: Rhinosimus lautus

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Salpingidae (Platsnuitkevers)

Geslacht: Rhinosimus

title: Soort


text:
# Stade Saputo
Het Stade Saputo (Engels: Saputo Stadium) is een voetbalstadion in Montreal, Canada. Vaste bespeler is voetbalclub Club de Foot Montréal. Het stadion heeft een capaciteit van 20.521 zitjes. Het stadion werd gebouwd in 2008 en werd deels gefinancierd door de Canadese overheid. Ook de eigenaar van Montreal Impact, Joey Saputo, betaalde een deel van de kosten.
Allianz Field (Minnesota United FC) ·
America First Field (Real Salt Lake) ·
Audi Field (DC United) ·
Bank of America Stadium (Charlotte FC) ·
BC Place Stadium (Vancouver Whitecaps FC) ·
BMO Field (Toronto FC) ·
BMO Stadium (Los Angeles FC) ·
Chase Stadium (Inter Miami CF) ·
Children's Mercy Park (Sporting Kansas City) ·
Dick's Sporting Goods Park (Colorado Rapids) ·
Dignity Health Sports Park (Los Angeles Galaxy) ·
Energizer Park (St. Louis City SC) ·
Geodis Park (Nashville SC) ·
Gillette Stadium (New England Revolution) ·
Inter&Co Stadium (Orlando City SC) ·
Lower.com Field (Columbus Crew) ·
Lumen Field (Sounders) ·
Mercedes-Benz Stadium (Atlanta United FC) ·
PayPal Park (San Jose Earthquakes) ·
Providence Park (Portland Timbers) ·
Q2 Stadium (Austin FC) ·
Red Bull Arena (New York Red Bulls) ·
Saputo Stadium (CF Montréal) ·
Shell Energy Stadium (Houston Dynamo FC) ·
Snapdragon Stadium (San Diego FC) ·
Soldier Field (Chicago Fire FC) ·
Subaru Park (Philadelphia Union) ·
Toyota Stadium (FC Dallas) ·
TQL Stadium (FC Cincinnati) ·
Yankee Stadium (New York City FC)
Voormalige stadions:
Buck Shaw Stadium (San Jose Earthquakes) ·
CommunityAmerica Ballpark (Kansas City Wizards) ·
Cotton Bowl (Dallas Burn) ·
Giants Stadium (MetroStars/New York Red Bulls) ·
Historic Crew Stadium (Columbus Crew SC) ·
Lockhart Stadium (Miami Fusion FC) ·
Nissan Stadium (Nashville SC) ·
Nippert Stadium (FC Cincinnati) ·
Raymond James Stadium (Tampa Bay Mutiny) ·
Robertson Stadium (Houston Dynamo FC)
Voormalige stadions:
Atlanta Silverbacks Park (Atlanta Silverbacks) ·
Carroll Stadium (Indy Eleven) ·
Clarke Stadium (FC Edmonton) ·
CommunityFirst Park (Jacksonville Armada) ·
James M. Shuart Stadium (New York Cosmos) ·
Estadio Juan Ramón Loubriel (Puerto Rico Islanders)
Lockhart Stadium (Fort Lauderdale Strikers) ·
National Sports Center (Minnesota United) ·
Progress Energy Park (Tampa Bay Rowdies) ·
TD Place Stadium (Ottawa Fury) ·
Toyota Field (San Antonio Scorpions) ·
WakeMed Soccer Park (North Carolina)
Al Lang Stadium (Tampa Bay Rowdies) ·
American Legion Memorial Stadium (Charlotte Independence) ·
AutoZone Park (Memphis 901 FC) ·
Bold Stadium (Austin Bold FC) ·
Carroll Stadium (Indy Eleven) ·
Cashman Field (Las Vegas Lights FC) ·
Children's Mercy Park (Sporting Kansas City II) ·
Championship Soccer Stadium (Orange County SC) ·
Cheney Stadium (Tacoma Defiance) ·
Dillon Stadium (Hartford Athletic) ·
Dignity Health Sports Park Track and Field Stadium (LA Galaxy II) ·
Fifth Third Bank Stadium (Atlanta United 2) ·
H-E-B Park (Rio Grande Valley FC) ·
Heart Health Park (Sacramento Republic) ·
Highmark Stadium (Pittsburgh Riverhounds) ·
Laney College Football Stadium (Oakland Roots SC) ·
Lynn Family Stadium (Louisville City FC) ·
MSU Soccer Park (New York Red Bulls II) ·
ONEOK Field (FC Tulsa) ·
Patriots Point Soccer Complex (Charleston Battery) ·
Protective Stadium (Birmingham Legion FC) ·
Riccardo Silva Stadium (Miami FC) ·
Rio Grande Credit Union Field (New Mexico United) ·
Segra Field (Loudoun United FC) ·
Southwest University Park (El Paso Locomotive FC) ·
Taft Stadium (Oklahoma City Energy) ·
Torero Stadium (San Diego Loyal SC) ·
WakeMed Soccer Park (North Carolina FC) ·
Weidner Field (Colorado Springs Switchbacks) ·
Wild Horse Pass Stadium (Phoenix Rising) ·
Zions Bank Stadium (Real Monarchs)
Voormalige stadions:
Anteater Stadium (Orange County Blues) ·
Aguada Stadium (Puerto Rico United) ·
Audi Field (Loudoun United FC) ·
BBVA Field (Birmingham Legion FC) ·
Belson Stadium (FC New York) ·
Casino Arizona Field (Phoenix Rising) ·
Chartiers Valley High School (Pittsburgh Riverhounds) ·
City Stadium (Richmond Kickers) ·
Coolray Field (Atlanta United 2) ·
Goodman Stadium (Bethlehem Steel FC) ·
Greater Nevada Field (Reno 1868 FC) ·
Hillsboro Stadium (Portland Timbers 2) ·
House Park (Austin Aztex) ·
MVS Stadium (Dayton Dutch Lions) ·
Camping World Stadium (Orlando City) ·
Legion Stadium (Wilmington Hammerheads) ·
Louisville Slugger Field (Louisville City FC) ·
Lucas Oil Stadium (Indy Eleven) ·
MUSC Health Stadium (Charleston Battery) ·
Ontario Soccer Centre (Toronto FC II) ·
Providence Park (Portland Timbers 2) ·
Red Bull Arena (New York Red Bulls II) ·
Restart Field (Charlotte Eagles) ·
Rio Tinto Stadium (Real Monarchs) ·
Sahlen's Stadium (Rochester Rhinos) ·
Scottsdale Stadium (Arizona United) ·
Saputo Stadium (FC Montréal) ·
Sevilla FC Stadium (Sevilla Puerto Rico) ·
Estadio Sixto Escobar (River Plate Puerto Rico) ·
Skyline Sports Complex (Harrisburg City Islanders/Penn FC) ·
SVR Stadium (Antigua Barracuda) ·
Sportsplex at Matthews (Charlotte Independence) ·
Starfire Sports Complex (Seattle Sounders FC 2) ·
Switchbacks Training Stadium (Colorado Springs Switchbacks) ·
Subaru Park (Philadelphia Union II) ·
TD Place Stadium (Ottawa Fury FC) ·
Titan Stadium (Los Angeles Blues)
Thunderbird Stadium (Whitecaps FC 2)
West Community Stadium (Saint Louis FC) ·
America First Field (Utah Royals FC) ·
Audi Field (Washington Spirit) ·
BMO Stadium (Angel City FC) ·
CPKC Stadium (Kansas City Current) ·
Inter&Co Stadium (Orlando Pride) ·
Lumen Field (Seattle Reign FC) ·
Lynn Family Stadium (Racing Louisville FC) ·
PayPal Park (Bay FC) ·
Providence Park (Portland Thorns FC) ·
Red Bull Arena (NJ/NY Gotham FC) ·
SeatGeek Stadium (Chicago Red Stars) ·
Shell Energy Stadium (Houston Dash) ·
Snapdragon Stadium (San Diego Wave FC) ·
WakeMed Soccer Park (North Carolina Courage)
Voormalige stadions:
Camping World Stadium (Orlando Pride) ·
Cheney Stadium (OL Reign) ·
Children's Mercy Park (Kansas City Current) ·
Dilboy Stadium (Boston Breakers) ·
Durwood Soccer Stadium (FC Kansas City) ·
Harvard Stadium (Boston Breakers) ·
Jordan Field (Boston Breakers) ·
Legends Field (Kansas City) ·
Maryland SoccerPlex (Washington Spirit) ·
Memorial Stadium (Seattle Reign FC/Reign FC) ·
Sahlen's Stadium (Western New York Flash) ·
Segra Field (Washington Spirit) ·
Shawnee Mission District Stadium (FC Kansas City) ·
Sports Complex at Benedictine University (Chicago Red Stars) ·
Starfire Sports Complex (Seattle Reign FC) ·
Swope Soccer Village (FC Kansas City) ·
Torero Stadium (San Diego Wave FC) ·
Yurcak Field (Sky Blue FC) ·
Zions Bank Stadium (NWSL Challenge Cup 2020)

title: Stade Saputo

wikitext:
[[Bestand:Stade Saputo.27.06.12.jpg|thumb|300px|Stade Saputo]]

Het '''Stade Saputo''' ([[Engels]]: '''Saputo Stadium''') is een voetbalstadion in [[Montreal (Canada)|Montreal]], [[Canada]]. Vaste bespeler is voetbalclub [[Montreal Impact (2010)|Club de Foot Montréal]]. Het stadion heeft een capaciteit van 20.521 zitjes. Het stadion werd gebouwd in 2008 en werd deels gefinancierd door de Canadese overheid. Ook de eigenaar van Montreal Impact, Joey Saputo, betaalde een deel van de kosten.

{{Navigatie stadions betaald voetbal Verenigde Staten}}

[[Categorie:Voetbalstadion in Canada]]
[[Categorie:Sportaccommodatie in Montréal]]


text:
# Orange Belt Stages
Orange Belt Stages is een Amerikaans commercieel autobusbedrijf uit Visalia (Californië).

## Geschiedenis
Het bedrijf is ontstaan uit de taxidienst die Cyril Haworth in 1916 in Kern County begon. Orange Belt Stages werd op 30 november 1935 geïncorporeerd en de naam is een verwijzing naar een route langs de foothills van de zuidelijke Sierra Nevada, waar rijkelijke sinaasappelplantages zijn.

## Busdiensten
Het bedrijf biedt twee vaste buslijnen aan in Zuid-Californië:
- een lijn tussen Las Vegas (Nevada), Bakersfield, Porterville, Visalia, Goshen Junction en Hanford;
- een lijn tussen Visalia, Paso Robles, San Luis Obispo en Santa Maria.

Orange Belt voorziet ook charterbussen en tours.
Op verschillende plaatsen is er aansluiting mogelijk op Greyhound-bussen en Amtrak-treinen.

title: Orange Belt Stages

wikitext:
'''Orange Belt Stages''' is een [[Verenigde Staten (hoofdbetekenis)|Amerikaans]] commercieel [[autobus]]bedrijf uit [[Visalia (Californië)|Visalia]] ([[Californië]]).

== Geschiedenis ==
Het bedrijf is ontstaan uit de taxidienst die Cyril Haworth in 1916 in [[Kern County]] begon. Orange Belt Stages werd op 30 november 1935 geïncorporeerd en de naam is een verwijzing naar een route langs de [[Uitloper (geologie)|foothills]] van de zuidelijke [[Sierra Nevada (Verenigde Staten)|Sierra Nevada]], waar rijkelijke [[sinaasappel]]plantages zijn.

== Busdiensten ==
Het bedrijf biedt twee vaste buslijnen aan in [[Zuid-Californië]]:
* een lijn tussen [[Las Vegas (Nevada)]], [[Bakersfield (Californië)|Bakersfield]], [[Porterville (Californië)|Porterville]], Visalia, [[Goshen (Californië)|Goshen Junction]] en [[Hanford (Californië)|Hanford]];
* een lijn tussen Visalia, [[Paso Robles]], [[San Luis Obispo]] en [[Santa Maria (Californië)|Santa Maria]].

Orange Belt voorziet ook charterbussen en tours.

Op verschillende plaatsen is er aansluiting mogelijk op [[Greyhound (bus)|Greyhound-bussen]] en [[Amtrak]]-treinen.

== Externe links ==
* {{en}} [http://www.orangebelt.com Website van Orange Belt Stages]
* {{en}} [https://web.archive.org/web/20160305050115/http://www.orangebelt.com/media/Orange_Belt_Schedules_%26_Fares_11-26-2012.pdf Dienstregeling vaste lijnen]

[[Categorie:Amerikaans vervoerbedrijf]]
[[Categorie:Openbaar vervoer in Californië]]
[[Categorie:Kern County]]
[[Categorie:Tulare County]]


text:
# Alomasoma belyaevi
Alomasoma belyaevi is een lepelworm uit de familie Bonelliidae.
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1964 door Zenkevitch gepubliceerd.

title: Alomasoma belyaevi

wikitext:
{{Taxobox
| naam = ''Alomasoma belyaevi''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Ringwormen|Annelida]] (Ringwormen)
| klasse = [[Borstelwormen|Polychaeta]] (Borstelwormen)
| orde = [[Echiuroidea]]
| familie = [[Bonelliidae]]
| geslacht = ''[[Alomasoma]]''
| auteur = Zenkevitch
| datum = 1964
| bron =
| haakjes =
| origineel =
| worms = 266716
| synoniem = * ''Alomasoma lanai'' Ditadi, 1992
}}

'''''Alomasoma belyaevi''''' is een [[lepelwormen|lepelworm]] uit de familie [[Bonelliidae]].
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1964 door Zenkevitch gepubliceerd.

{{Appendix|2=
* Murina, G. (2010). ''Alomasoma belyaevi'' Zenkevitch, 1964. Geraadpleegd middels: [[World Register of Marine Species]], te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=266716.
{{References}}
}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|09}}

{{DEFAULTSORT:Alomasoma belyaevi}}
[[Categorie:Bonelliidae]]

title: Alomasoma belyaevi

Stam: Annelida (Ringwormen)

Klasse: Polychaeta (Borstelwormen)

Orde: Echiuroidea

Familie: Bonelliidae

Geslacht: Alomasoma

title: Synoniemen


text:
# Amictites
Amictites is een vliegengeslacht uit de familie van de wolzwevers (Bombyliidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1966 door Hennig.

## Soorten
Het genus is monotypisch en bevat slechts een enkele soort:

- Amictites regiomontanus Hennig, 1966

title: Amictites

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Amictites''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Wolzwevers|Bombyliidae]] (Wolzwevers)
| onderfamilie = [[Cythereinae]]
| tribus =
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Amictites''
| auteur = Hennig
| datum = 1966
| commons =
| species =
}}
'''''Amictites''''' is een [[vliegen (dieren)|vliegen]][[geslacht (biologie)|geslacht]] uit de familie van de [[Wolzwevers|wolzwevers (Bombyliidae)]].<ref>{{Brontabel|2003-Evenhuis-Greathead}}</ref> De wetenschappelijke naam van het geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1966 door Hennig.

== Soorten ==
Het genus is [[monotypisch]] en bevat slechts een enkele soort:
<ref name=biolibref>{{cite web|title=''Amictites'' Genus Informatie BioLib|url=https://www.biolib.cz/en/taxon/id748230/|website=biolib.cz|accessdate=2023-11-05}}</ref><ref name=gbifref>{{cite web|title=''Amictites'' Genus Informatie GBIF|url=https://www.gbif.org/species/4788051|website=www.gbif.org|accessdate=2023-11-05}}</ref>

* ''[[Amictites regiomontanus]]'' <small>Hennig, 1966</small>

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|05|27}}

[[Categorie:Wolzwevers]]

title: Amictites

Orde: Diptera (Tweevleugeligen)

Onderorde: Brachycera (Vliegen)

Familie: Bombyliidae (Wolzwevers)

Onderfamilie: Cythereinae

title: Geslacht


text:
# Leon Metcalf
Leon Vinnedge Metcalf (Berlin Heights, 18 mei 1899 – LaPorte County, 25 juli 1993) was een Amerikaans componist, muziekpedagoog, dirigent, trombonist en Linguïst. Voor bepaalde werken gebruikte hij de pseudoniemen: F.E. Noel, Vincent Vitelle, Leo Vitello.

## Levensloop
Metcalf werkte in de jaren 1920 als trombonist in de circusorkesten van Foley and Burke alsook Al G. Barnes Minstrels mee. Daarnaast begon hij een studie aan de Universiteit van Wisconsin in Milwaukee, waar hij ook dirigent was van het harmonieorkest. In 1925 werd hij dirigent van het harmonieorkest aan de "South High School" in Grand Rapids en wisselde achtereenvolgens als dirigent van de blaasorkesten in 1928 aan de "Froebel School" in Gary, in 1930 in Hartland Township (Michigan) en in 1938 aan het California Institute of Technology (Caltech) in Pasadena. In Hartland was hij eveneens dirigent van het Community Chorus "The Messiah". In 1963 werd hij gepensioneerd en trok zich terug van het muziekleven om antropologisch onderzoek te beginnen in Peru en maakte een research over randgroepen van het maatschappelijk leven.
Als componist schreef hij werken voor diverse genres (orkesten, harmonieorkesten, vocale muziek en kamermuziek). Verder was hij bezig als auteur van artikelen in de magazines Musical Enterprise en Educational Music Magazine. Bij de muziekuitgeverij van Fillmore Brothers Company publiceerde hij ook boeken.

## Composities

### Werken voor orkest
- Hopak, voor strijkorkest
- Hoedown, voor strijkorkest[2]
- Minuet and Trio, voor strijkorkest
- Steptoe, voor strijkorkest
- The Ash Grove, voor strijkorkest
- Two Russian Songs, voor strijkorkest

### Werken voor harmonieorkest
- 1924 Alaska Overture
- 1925 The Bondman, ouverture
- 1930 Dutch Choral
- 1931 Intermezzo
- 1931 Rondo Abaca
- 1935 Czech Holiday
- 1935 Magyar Nepdal
- 1940 Concertino Ridicolo, voor klarinet en harmonieorkest
- 1949 Foghorn Serenade
- 1954 Make Way for Melody, mars voor harmonieorkest
- Mountaineers
- Troop C.

### Vocale muziek

#### Werken voor koor
- Sight – Singing And Tune, voor gemengd koor

### Kamermuziek
- 1934 Thana, voor klarinet en piano
- 1949 Cariño, voor klarinet en piano

## Publicaties
- Transition Band Book, Cincinnati, Fillmore Brothers Co., 1930.
- The Folk Tune Band Book, Cincinnati, Fillmore Brothers Co., 1930.
- The Fillmore Second Reader Band Book, Cincinnati, Fillmore Brothers Co., 1931.
- The Big six Band Book, Cincinnati, Fillmore Brothers Co., 1935.
- Phonics in Song – The Enjoyment of Music as a basic tool in learning to read, Mott Media, 76 p., ISBN 978-0-880-62146-5

title: Leon Metcalf

wikitext:
'''Leon Vinnedge Metcalf''' ([[Berlin Heights]], [[18 mei]] [[1899]] – [[LaPorte County]], [[25 juli]] [[1993]]) was een [[Verenigde Staten|Amerikaans]] [[componist]], [[muziekpedagoog]], [[dirigent]], [[trombonist]] en Linguïst. Voor bepaalde werken gebruikte hij de [[pseudoniem]]en: '''F.E. Noel''', '''Vincent Vitelle''', '''Leo Vitello'''.

== Levensloop ==
Metcalf werkte in de jaren 1920 als trombonist in de circusorkesten van ''Foley and Burke'' alsook ''Al G. Barnes Minstrels'' mee. Daarnaast begon hij een studie aan de [[Universiteit van Wisconsin in Milwaukee]], waar hij ook dirigent was van het harmonieorkest. In 1925 werd hij dirigent van het harmonieorkest aan de "South High School" in [[Grand Rapids (Michigan)|Grand Rapids]] en wisselde achtereenvolgens als dirigent van de blaasorkesten in 1928 aan de "Froebel School" in [[Gary (Indiana)|Gary]], in 1930 in [[Hartland Township (Michigan)]] en in 1938 aan het [[California Institute of Technology]] (Caltech) in [[Pasadena (Californië)|Pasadena]]. In Hartland was hij eveneens dirigent van het Community Chorus "The Messiah"<ref>[https://web.archive.org/web/20111008032726/http://www.cromaine.org/hartland-area-project zie: IV. Community Chorus / "The Messiah"] (gearchiveerd)</ref>. In 1963 werd hij gepensioneerd en trok zich terug van het muziekleven om antropologisch onderzoek te beginnen in [[Peru]] en maakte een research over randgroepen van het maatschappelijk leven.

Als componist schreef hij werken voor diverse genres (orkesten, harmonieorkesten, vocale muziek en kamermuziek). Verder was hij bezig als auteur van artikelen in de magazines ''Musical Enterprise'' en ''Educational Music Magazine''. Bij de muziekuitgeverij van Fillmore Brothers Company publiceerde hij ook boeken.

== Composities ==
=== Werken voor orkest ===
* ''Hopak'', voor strijkorkest
* ''Hoedown'', voor strijkorkest<ref>[https://www.youtube.com/watch?v=F53wwIndPqw ''Hoedown'' door San Diego Civic Youth Orchestra o.l.v. Paula Simmons]. [https://web.archive.org/web/20161012132242/https://www.youtube.com/watch?v=F53wwIndPqw Gearchiveerd] op 12 oktober 2016.</ref>
* ''Minuet and Trio'', voor strijkorkest
* ''Steptoe'', voor strijkorkest
* ''The Ash Grove'', voor strijkorkest
* ''Two Russian Songs'', voor strijkorkest

=== Werken voor harmonieorkest ===
* [[1924]] ''Alaska Overture''
* [[1925]] ''The Bondman'', ouverture
* [[1930]] ''Dutch Choral''
* [[1931]] ''Intermezzo''
* [[1931]] ''Rondo Abaca''
* [[1935]] ''Czech Holiday''
* [[1935]] ''Magyar Nepdal''
* [[1940]] ''Concertino Ridicolo'', voor klarinet en harmonieorkest
* [[1949]] ''Foghorn Serenade''
* [[1954]] ''Make Way for Melody'', mars voor harmonieorkest
* ''Mountaineers''
* ''Troop C.''

=== Vocale muziek ===
==== Werken voor koor ====
* ''Sight – Singing And Tune'', voor gemengd koor

=== Kamermuziek ===
* [[1934]] ''Thana'', voor klarinet en piano
* [[1949]] ''Cariño'', voor klarinet en piano

== Publicaties ==
* ''Transition Band Book'', Cincinnati, Fillmore Brothers Co., 1930.
* ''The Folk Tune Band Book'', Cincinnati, Fillmore Brothers Co., 1930.
* ''The Fillmore Second Reader Band Book'', Cincinnati, Fillmore Brothers Co., 1931.
* ''The Big six Band Book'', Cincinnati, Fillmore Brothers Co., 1935.
* ''Phonics in Song – The Enjoyment of Music as a basic tool in learning to read'', Mott Media, 76 p., ISBN 978-0-880-62146-5

== Bibliografie ==
* Wolfgang Suppan, [[Armin Suppan]]: ''Das Neue Lexikon des Blasmusikwesens'', 4. Auflage, Freiburg-Tiengen, Blasmusikverlag Schulz GmbH, 1994, ISBN 3-923058-07-1
* Paul E. Bierley, William H. Rehrig: ''The heritage encyclopedia of band music : composers and their music'', Westerville, Ohio: Integrity Press, 1991, ISBN 0-918048-08-7
* Dr. J.T.H. Mize: ''The international who is who in music'', Fifth (Mid-Century) Edition, Chicago: Who is Who in Music, 1951, 576 p.

== Referenties ==
{{References}}

{{DEFAULTSORT:Metcalf, Leon Vinnedge}}
[[Categorie:Amerikaans componist]]
[[Categorie:Amerikaans dirigent]]
[[Categorie:Amerikaans muziekpedagoog]]
[[Categorie:Amerikaans trombonist]]
[[Categorie:20e-eeuws componist]]


text:
# Ypsolophus xenicopis
Ypsolophus xenicopis is een vlinder uit de familie van de koolmotten (Plutellidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1938 door Meyrick.

title: Ypsolophus xenicopis

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Ypsolophus xenicopis''
| afbeelding =
| familie = [[Koolmotten|Plutellidae]] (Koolmotten)
| onderfamilie =
| tribus =
| geslacht = ''[[Ypsolophus]]''
| w-naam = ''Ypsolophus xenicopis''
| auteur = Meyrick
| datum = 1938
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Ypsolophus xenicopis''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Koolmotten|koolmotten (Plutellidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1938 door Meyrick.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|09}}

[[Categorie:Ypsolophus|xenicopis]]

title: Ypsolophus xenicopis

Familie: Plutellidae (Koolmotten)

Geslacht: Ypsolophus

title: Soort


text:
# The Thing That Wears My Ring
The Thing That Wears My Ring is het vijfde studioalbum van de Nederlandse band Scram C Baby. Het album verscheen in april 2007. In 2008 kreeg de plaat inclusief enkele bonustracks een Japanse release bij Vroom Sound Records.

## Opnamen
Toen eind 2005 enkele leden van de band in een dronken bui een nieuwe drummer benaderde, besloot Robert Lagendijk om direct te stoppen met de band. Beschaamd besloten de overige leden om voorlopig zonder drummer aan het volgende album te werken. De band nam alle tijd om rustig in de eigen studio met het nieuwe album te experimenteren. Uiteindelijk bleven er zestien zeer diverse nummers over, vol elektronica, heftige gitaren, ingetogenheid en lijpe drumbeats. De band benaderde opnieuw Frans Hagenaars met de vraag om te helpen om hiervan een mooi mix te maken. Dit gebeurde in 2007 in het vertrouwde Studio Sound Enterprise te Weesp. Voor de hoes werd grafisch ontwerper Richard Niessen benaderd. Deze ontwikkelde voor de hoes een geheel eigen lettertype, dat net zo eigenwijs was als de muziek op het album. Later dat jaar had Niessen een tentoonstelling in het Stedelijk Museum in Amsterdam, waarbij ook deze hoes werd tentoongesteld. De plaat werd op 10 maart 2007 in een vol Bitterzoet te Amsterdam gepresenteerd. Om het album live goed te kunnen spelen, was de band intussen uitgebreid met twee nieuwe muzikanten: drummer Henk Jonkers (Hallo Venray) en extra gitarist Leon Caren (The Moi Non Plus).

## Ontvangst
Veel recensies benadrukken het experimentele, andere karakter van de plaat na het opstappen van drummer Robert Lagendijk. de Volkskrant en NRC Handelsblad geven ieder vier sterren. Menno Pot in de Volkskrant: "Gelukkig heeft Scram C Baby het nog steeds: dat explosieve, die gevaarlijk scherpe rand, maar tegelijk ook dat volstrekt authentieke gevoel voor soms kinderlijk melodieuze liedjes". Jacob Haagsma heeft het in het NRC over "achteloze, losjes klinkende klasse". John Denekamp in OOR zegt dat hij het "verdomde leuk en verfrissend" vindt hoe Scram C Baby nog steeds een tegendraads en spitsvondig rammelbandje is, maar dit op deze plaat zonder drummer compleet anders invult: "In ieder geval de komende maanden mijn favoriete Scram C Baby-plaat. Missie meer dan geslaagd". In de Musicmaker valt te lezen: "Dit album moet wel een glimlach op je gezicht toveren. The Thing That Wears My Ring is een rare cd. Maar ook een zeldzaam goede". Het Dagblad van het Noorden is wat zuiniger over de toon van de plaat: "Het is ook zeker niet slechter, want The Thing That Wears My Ring is nog steeds één lekkere brok gekte. Het hapt alleen net wat te vertrouwd weg."

## Tour
Dit keer wist de band de goede recensies wel om te zetten in een uitgebreide tour. Daarbij speelde zeker Leon Caren een belangrijke rol. Via zijn muziekplatform Subbacultcha! wist hij de band op meer podia weg te zetten dan de band de laatste jaren gewend was. Ook werden Spanje en Canada aangedaan. De band werd eveneens uitgenodigd voor South by Southwest in Austin (Texas) en North By Northwest, de Canadese tegenhanger in Toronto.

## Myspace
Via de sociaalnetwerksite Myspace nam het Japanse label Vroom Sound Records (van The Go! Team, Dungen) contact op met de band. Ze waren enthousiast over de nummers die de band op hun Myspace-pagina hadden gezet en wilde graag een album met de band uitbrengen. Uiteindelijk werd The Thing That Wears My Ring met een nieuwe tracklisting en aangevuld met twee bonustracks in Japan uitgebracht. Het lukte het label uiteindelijk niet om de band voor een tour naar Japan te halen.

## Muzikanten
- John Cees Smit - zang
- Frank van Praag - gitaar, drums, elektronica, zang
- Geert de Groot - basgitaar, gitaar, elektronica, percussie

Gastmuzikanten
- Leon Caren - extra drums op Where Were You When The Lights Went Out en Anymore
- Roderick van der Wardt - mondharmonica on Evening Dress en So Unique

## Nummers
Nederlandse release
1. Enter To Go
2. The Thing That Wears My Ring
3. Where Were You When The Lights Went Out
4. Never Gonna Stop
5. Gonzalez
6. First Donkey
7. Cheer Up
8. Charlie Time
9. Anymore
10. The Island Of No Return
11. We're In Love
12. Let It Ring
13. Being Around
14. Evening Dress
15. So Unique
16. For Our Gracious Hearts

Japanse release
1. The Island Of No Return
2. The Thing That Wears My Ring
3. King Bolo
4. Cheer Up
5. Charlie Time
6. Enter To Go
7. Where Were You When The Lights Went Out
8. Never Gonna Stop
9. Gonzalez
10. First Donkey
11. Anymore
12. We're In Love
13. Let It Ring
14. Being Around
15. Evening Dress
16. So Unique
17. For Our Gracious Hearts
18. The Company

Alle nummers zijn geschreven door Scram C Baby, de teksten zijn geschreven door John Cees Smit.

Productie door Scram C Baby

Mix door Frans Hagenaars & Scram C Baby

King Bolo/The Company: productie door Frans Hagenaars & Scram C Baby

King Bolo: drums door Robert Lagendijk

The Company: drums door Jeroen Kleijn, gitaar door Peter Asselbergs

title: The Thing That Wears My Ring

wikitext:
{{Infobox muziekalbum
| titel = The Thing That Wears My Ring
| cover =
| soort = album
| artiest = [[Scram C Baby]]
| opname = 2005 - 2007
| datum = [[april]]
| jaar = [[2007]]
| genre = [[Alternatieve rock]] / [[Indie (muziek)|Indie]]
| duur = 38 min
| label = [[Excelsior Recordings]]
| producer = [[Scram C Baby]]
| vorige album = 2004
''[[Bending Neverending]]''
| volgende album = 2008
''[[Eau De Vie]]''
|
}}

'''The Thing That Wears My Ring''' is het vijfde [[muziekalbum|studioalbum]] van de Nederlandse band [[Scram C Baby]]. Het album verscheen in april 2007. In [[2008]] kreeg de plaat inclusief enkele bonustracks een Japanse release bij Vroom Sound Records.<ref>''Scram C Baby gaat op de commerciële tour'', 3voor12/Fiona Fortuin, 22 mei 2009</ref>

==Opnamen==
Toen eind 2005 enkele leden van de band in een dronken bui een nieuwe drummer benaderde, besloot Robert Lagendijk om direct te stoppen met de band. Beschaamd besloten de overige leden om voorlopig zonder drummer aan het volgende album te werken.<ref>3voor12, 27 oktober 2005</ref> De band nam alle tijd om rustig in de eigen studio met het nieuwe album te experimenteren. Uiteindelijk bleven er zestien zeer diverse nummers over, vol elektronica, heftige gitaren, ingetogenheid en lijpe drumbeats. De band benaderde opnieuw [[Frans Hagenaars]] met de vraag om te helpen om hiervan een mooi mix te maken. Dit gebeurde in 2007 in het vertrouwde Studio Sound Enterprise te [[Weesp]]. Voor de hoes werd grafisch ontwerper [[Richard Niessen]] benaderd. Deze ontwikkelde voor de hoes een geheel eigen lettertype, dat net zo eigenwijs was als de muziek op het album. Later dat jaar had Niessen een tentoonstelling in het [[Stedelijk Museum Amsterdam|Stedelijk Museum]] in [[Amsterdam]], waarbij ook deze hoes werd tentoongesteld. De plaat werd op 10 maart 2007 in een vol [[Bitterzoet (poppodium)|Bitterzoet]] te [[Amsterdam]] gepresenteerd. Om het album live goed te kunnen spelen, was de band intussen uitgebreid met twee nieuwe muzikanten: drummer [[Henk Jonkers]] ([[Hallo Venray]]) en extra gitarist [[Leon Caren]] ([[The Moi Non Plus]]).

==Ontvangst==
Veel recensies benadrukken het experimentele, andere karakter van de plaat na het opstappen van drummer Robert Lagendijk. ''[[de Volkskrant]]'' en ''[[NRC Handelsblad]]'' geven ieder vier sterren. Menno Pot in ''de Volkskrant'': "Gelukkig heeft Scram C Baby het nog steeds: dat explosieve, die gevaarlijk scherpe rand, maar tegelijk ook dat volstrekt authentieke gevoel voor soms kinderlijk melodieuze liedjes".<ref>''Gevaarlijk scherpe rand'', Volkskrant/Menno Pot, 3 mei 2007</ref> Jacob Haagsma heeft het in het ''NRC'' over "achteloze, losjes klinkende klasse".<ref>''Melodieën gejat uit het collectieve onderbewuste'', NRC Handelsblad/Jacob Haagsma, 28 april 2007</ref> John Denekamp in ''[[OOR]]'' zegt dat hij het "verdomde leuk en verfrissend" vindt hoe Scram C Baby nog steeds een tegendraads en spitsvondig rammelbandje is, maar dit op deze plaat zonder drummer compleet anders invult: "In ieder geval de komende maanden mijn favoriete Scram C Baby-plaat. Missie meer dan geslaagd".<ref>''The Thing That Wears My Ring'', OOR/John Denekamp, april 2007</ref> In de ''[[Musicmaker]]'' valt te lezen: "Dit album moet wel een glimlach op je gezicht toveren. ''The Thing That Wears My Ring'' is een rare cd. Maar ook een zeldzaam goede".<ref>''The Thing That Wears My Ring'', Musicmaker/Paul Gersen, juni 2007</ref> Het ''[[Dagblad van het Noorden]]'' is wat zuiniger over de toon van de plaat: "Het is ook zeker niet slechter, want The Thing That Wears My Ring is nog steeds één lekkere brok gekte. Het hapt alleen net wat te vertrouwd weg."<ref>''The Thing That Wears My Ring'', Dagblad van het Noorden/mb, 13 april 2007</ref>

==Tour==
Dit keer wist de band de goede recensies wel om te zetten in een uitgebreide tour. Daarbij speelde zeker Leon Caren een belangrijke rol. Via zijn muziekplatform [[Subbacultcha!]] wist hij de band op meer podia weg te zetten dan de band de laatste jaren gewend was. Ook werden Spanje en Canada aangedaan. De band werd eveneens uitgenodigd voor [[South by Southwest]] in [[Austin (Texas)]] en North By Northwest, de Canadese tegenhanger in [[Toronto]].

==Myspace==
Via de sociaalnetwerksite [[Myspace]] nam het Japanse label Vroom Sound Records (van [[The Go! Team]], [[Dungen]]) contact op met de band. Ze waren enthousiast over de nummers die de band op hun Myspace-pagina hadden gezet en wilde graag een album met de band uitbrengen. Uiteindelijk werd ''The Thing That Wears My Ring'' met een nieuwe tracklisting en aangevuld met twee bonustracks in Japan uitgebracht.<ref>''Scram C Baby naar Japan'', 3voor12, 8 februari 2008</ref> Het lukte het label uiteindelijk niet om de band voor een tour naar Japan te halen.

==Muzikanten==
* John Cees Smit - [[zang]]
* Frank van Praag - [[gitaar]], [[drums]], elektronica, [[zang]]
* Geert de Groot - [[basgitaar]], [[gitaar]], elektronica, [[percussie]]

'''Gastmuzikanten'''
* Leon Caren - extra drums op ''Where Were You When The Lights Went Out'' en ''Anymore''
* Roderick van der Wardt - mondharmonica on ''Evening Dress'' en ''So Unique''

== Nummers ==
'''Nederlandse release'''
#''Enter To Go''
#''The Thing That Wears My Ring''
#''Where Were You When The Lights Went Out''
#''Never Gonna Stop''
#''Gonzalez''
#''First Donkey''
#''Cheer Up''
#''Charlie Time''
#''Anymore''
#''The Island Of No Return''
#''We're In Love''
#''Let It Ring''
#''Being Around''
#''Evening Dress''
#''So Unique''
#''For Our Gracious Hearts''

'''Japanse release'''
#''The Island Of No Return''
#''The Thing That Wears My Ring''
#''King Bolo''
#''Cheer Up''
#''Charlie Time''
#''Enter To Go''
#''Where Were You When The Lights Went Out''
#''Never Gonna Stop''
#''Gonzalez''
#''First Donkey''
#''Anymore''
#''We're In Love''
#''Let It Ring''
#''Being Around''
#''Evening Dress''
#''So Unique''
#''For Our Gracious Hearts''
#''The Company''
Alle nummers zijn geschreven door [[Scram C Baby]], de teksten zijn geschreven door [[John Cees Smit]].

Productie door [[Scram C Baby]]

Mix door [[Frans Hagenaars]] & [[Scram C Baby]]

''King Bolo/The Company'': productie door [[Frans Hagenaars]] & [[Scram C Baby]]

''King Bolo'': drums door Robert Lagendijk

''The Company'': drums door [[Jeroen Kleijn]], gitaar door Peter Asselbergs
{{Appendix}}
{{DEFAULTSORT:Thing That Wears My Ring, The}}
[[Categorie:Muziekalbum uit 2007]]
[[Categorie:Muziekalbum uitgegeven door Excelsior Recordings]]

title: The Thing That Wears My Ring

Uitgebracht: april 2007

Genre: Alternatieve rock / Indie

Duur: 38 min

Label(s): Excelsior Recordings

Producent(en): Scram C Baby

title: Chronologie

2004 · Bending Neverending: 2007 · The Thing That Wears My Ring · 2008 · Eau De Vie

Portaal: Muziek


text:
# Calisto brunneri
Calisto brunneri is een vlinder uit de onderfamilie Satyrinae van de familie Nymphalidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1949 door Michener.

title: Calisto brunneri

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Calisto brunneri''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| familie = [[Nymphalidae]]
| onderfamilie = [[Satyrinae]]
| geslacht = ''[[Calisto]]''
| w-naam = ''Calisto brunneri''
| auteur = Michener
| datum = 1949
| haakjes =
| commons =
| species =
}}

'''''Calisto brunneri''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de onderfamilie [[Satyrinae]] van de familie [[Nymphalidae]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1949 door Michener.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|01}}

[[Categorie:Calisto|brunneri]]

title: Calisto brunneri

Familie: Nymphalidae

Onderfamilie: Satyrinae

Geslacht: Calisto

title: Soort


text:
# Postteken van Japan
〒 (郵便マーク, Yūbin māku) is het dienstmerk van Japan Post, het nationale postbedrijf in Japan. Het wordt ook gebruikt om een Japanse postcode mee aan te duiden. Het merkteken is een gestileerde katakana lettergreep te (テ) uit het woord teishin (逓信 communicatie). Het teken is van voor de Tweede Wereldoorlog. Gedurende die periode was het niet ongewoon dat mensen niet konden lezen. Het katakana symbool werd daarom gebruikt omdat het gemakkelijker te herkennen was dan een kanji.
Om een postcode aan aan te geven wordt het teken voor de code geschreven. Als voorbeeld, het gebied (Mita) in Meguro zou de postcode 〒153-0062 hebben om post naar dat gebied te sturen. Omdat dit teken zo belangrijk is in Japan is het toegevoegd aan de Japanse tekencodering voor computers.
- Het teken 〒 wordt gebruikt in teksten om een Japanse postcode aan te geven.
- Het teken 〠 wordt gebruikt op postzegels
- Het teken 〶 wordt gebruikt op landkaarten op postkantoren aan te geven.

## Code
| Symbool | Unicode | JIS X 0213 | SGML              | Naam                |
| ------- | ------- | ---------- | ----------------- | ------------------- |
| 〒      | U+3012  | 1-2-9      | 〒 〒 | postal mark         |
| 〠      | U+3020  | 1-2-9      | 〠 〠 | postal mark face    |
| 〶      | U+3036  | 1-2-9      | 〶 〶 | circled postal mark |

- Een postbus in Japan
- Een Japanse postauto

title: Postteken van Japan

wikitext:
[[File:Japanesezipcodemark.png|thumb|right|200px|Verschillende varianten van het 〒 teken.]]
{{nihongo|'''〒'''|郵便マーク|Yūbin māku}} is het [[merk|dienstmerk]] van [[Japan Post]], het nationale [[postbedrijf]] in [[Japan]]. Het wordt ook gebruikt om een Japanse [[postcode]] mee aan te duiden. Het merkteken is een gestileerde [[katakana]] lettergreep ''te'' (''テ'') uit het woord ''teishin'' (逓信 communicatie). Het teken is van voor de [[Tweede Wereldoorlog]]. Gedurende die periode was het niet ongewoon dat mensen niet konden lezen. Het katakana symbool werd daarom gebruikt omdat het gemakkelijker te herkennen was dan een [[kanji]].

Om een postcode aan aan te geven wordt het teken voor de code geschreven. Als voorbeeld, het gebied ([[Mita (Meguro, Tokio)|Mita]]) in [[Meguro (Tokio)|Meguro]] zou de postcode 〒153-0062 hebben om post naar dat gebied te sturen. Omdat dit teken zo belangrijk is in Japan is het toegevoegd aan de [[Japan]]se [[tekencodering]] voor [[computer]]s.
*Het teken '''〒''' wordt gebruikt in teksten om een Japanse postcode aan te geven.
*Het teken '''〠''' wordt gebruikt op postzegels
*Het teken '''〶''' wordt gebruikt op landkaarten op postkantoren aan te geven.

== Code ==
{| class="wikitable" style="text-align:center;"
! Symbool || [[Unicode]] || [[JIS X 0213]] || [[Karakter-entiteitreferentie|SGML]] || Naam
|-
| 〒 || U+3012 || 1-2-9 || &#x3012;
&#12306;|| postal mark
|-
| 〠 || U+3020 || 1-2-9 || &#x3020;
&#12320; || postal mark face
|-
| 〶 || U+3036 || 1-2-9 || &#x3036;
&#12342; || circled postal mark
|}

<gallery>
  File:Japan Mailbox Red.jpg|Een postbus in Japan
  File:Hijetcargo.jpg|Een Japanse postauto
</gallery>

==Externe links==
* {{en}}[https://web.archive.org/web/20060704143038/http://www.post.japanpost.jp/english/index.html Officiële Post Site]

[[Categorie:Japans symbool]]


text:
# Hendrik II van Montmorency
Hendrik II van Montmorency (Chantilly, 30 april 1595 - Toulouse, 30 oktober 1632) was van 1614 tot aan zijn dood hertog van Montmorency. Hij behoorde tot het huis Montmorency.

## Levensloop
Hendrik II was de zoon van hertog Hendrik I van Montmorency uit diens tweede huwelijk met Louise de Budos. Hij was door zijn persoonlijkheid en zijn naam erg populair aan het Franse hof en in 1612 benoemde koning Lodewijk XIII van Frankrijk hem tot grootadmiraal van Frankrijk. In 1614 volgde hij zijn vader op als hertog van Montmorency en gouverneur van de Languedoc. Bovendien was hij van 1620 tot 1624 onderkoning van Nieuw-Frankrijk.
Hij nam deel aan de oorlog tegen de hugenoten en streed mee in de belegeringen van Montauban en Montpellier. Na de hernieuwing van de oorlog in 1625 kreeg hij het commando over een Nederlandse vloot die Lodewijk XIII bijstond. Hetzelfde jaar versloeg hij de protestantse vloot onder leiding van de hertog van Soubise en veroverde hij de eilanden Ré en Oléron. In 1628-1629 commandeerde Hendrik een koninklijk leger dat de troepen van hertog Hendrik II van Rohan bestreed in de Languedoc en hij slaagde erin om de bekende hugenotenleider te verslaan.
In 1630 verwierf hij faam als militaire leider tijdens de Mantuaanse Successieoorlog tegen Spanje. Hij versloeg de vijand in de Slag bij Avigliana en nam hun generaal Carlo Doria. Deze overwinning werd gevolgd door de opheffing van het beleg van Casal en de inname van Saluzzo. Nadien werd hij benoemd tot maarschalk van Frankrijk.
Op het hoogtepunt van zijn roem en invloed werd hij gevraagd om zich bij de opponenten van de kardinaal de Richelieu te voegen, de eerste minister van Lodewijk XIII. Ontevreden over diens pogingen om de invloed van zijn klasse in te perken, ging Hendrik II op het aanbod in. Hij gebruikte zijn positie als gouverneur van Languedoc om troepen en geld te verzamelen, werd een bondgenoot van Gaston van Orléans en nam het bevel van een leger van zes à zevenduizend soldaten op zich.
In september 1632 ging hij in de Slag bij Castelnaudary de confrontatie aan met het koninklijk leger. Hendrik, die tijdens de veldslag zwaargewond raakte, werd verslagen door maarschalk Henri de Schomberg. Vervolgens werd hij door Gaston van Orléans in de steek gelaten, terwijl Richelieu besliste om hem ter dood te veroordelen, als voorbeeld voor de andere opstandige edelen. In oktober 1632 werd Hendrik II onthoofd in het Capitool van Toulouse, met een guillotine-achtig toestel.
Aangezien Hendrik geen nakomelingen had, werden zijn domeinen geërfd door zijn zus Charlotte Margaretha.

## Huwelijken
In 1608 huwde hij met Jeanne Scépeaux, gravin van Chemillé. Het huwelijk, dat niet-geconsummeerd bleef, werd in april 1610 geannuleerd, omdat koning Hendrik IV van Frankrijk hem wilde uithuwelijken aan zijn buitenechtelijke dochter Charlotte Henriette, uit zijn relatie met Gabrielle d'Estrées. Door de moord op Hendrik IV niet veel later, ging dat plan uiteindelijk niet door.
In 1612 huwde hij met zijn tweede echtgenote Maria Felizia (1599-1666), dochter van Virginio Orsini, hertog van Bracciano. Ook dit huwelijk bleef kinderloos.

## Mecenas
Montmorency was de mecenas en beschermheer van de Franse libertijnse dichters Théophile de Viau (1590-1626) en Marc-Antoine Girard de Saint Amant (1594-1661).

title: Hendrik II van Montmorency

wikitext:
{{Infobox dynastie
| naam = Hendrik II van Montmorency
| afbeelding = Henri II de Montmorency.jpg
| leven = [[1595]]-[[1632]]
| functie = [[Lijst van hertogen van Montmorency|Hertog van Montmorency]]
| periode = [[1614]]-[[1632]]
| voorganger = [[Hendrik I van Montmorency|Hendrik I]]
| opvolger = [[Charlotte Margaretha van Montmorency|Charlotte Margaretha]]
| vader = [[Hendrik I van Montmorency]]
| moeder = Louise de Budos
}}

'''Hendrik II van Montmorency''' ([[Chantilly (Oise)|Chantilly]], [[30 april]] [[1595]] - [[Toulouse (stad)|Toulouse]], [[30 oktober]] [[1632]]) was van 1614 tot aan zijn dood hertog van [[Montmorency (Val-d'Oise)|Montmorency]]. Hij behoorde tot het huis Montmorency.

==Levensloop==
Hendrik II was de zoon van hertog [[Hendrik I van Montmorency]] uit diens tweede huwelijk met Louise de Budos. Hij was door zijn persoonlijkheid en zijn naam erg populair aan het Franse hof en in 1612 benoemde koning [[Lodewijk XIII van Frankrijk]] hem tot [[grootadmiraal]] van Frankrijk. In 1614 volgde hij zijn vader op als hertog van Montmorency en gouverneur van de [[Languedoc (provincie)|Languedoc]]. Bovendien was hij van 1620 tot 1624 onderkoning van [[Nieuw-Frankrijk]].

Hij nam deel aan de oorlog tegen de [[hugenoten]] en streed mee in de [[Beleg van Montauban|belegeringen van Montauban]] en [[Montpellier]]. Na de hernieuwing van de oorlog in 1625 kreeg hij het commando over een [[Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden|Nederlandse]] vloot die Lodewijk XIII bijstond. Hetzelfde jaar versloeg hij de protestantse vloot onder leiding van de [[Benjamin de Rohan|hertog van Soubise]] en veroverde hij de eilanden [[Île de Ré|Ré]] en [[Île d'Oléron|Oléron]]. In 1628-1629 commandeerde Hendrik een koninklijk leger dat de troepen van hertog [[Hendrik II van Rohan]] bestreed in de Languedoc en hij slaagde erin om de bekende hugenotenleider te verslaan.

In 1630 verwierf hij faam als militaire leider tijdens de [[Mantuaanse Successieoorlog]] tegen [[Spanje (personele unie)|Spanje]]. Hij versloeg de vijand in de Slag bij Avigliana en nam hun generaal Carlo Doria. Deze overwinning werd gevolgd door de opheffing van het beleg van Casal en de inname van [[Saluzzo (stad)|Saluzzo]]. Nadien werd hij benoemd tot [[maarschalk van Frankrijk]].

Op het hoogtepunt van zijn roem en invloed werd hij gevraagd om zich bij de opponenten van de [[kardinaal de Richelieu]] te voegen, de eerste minister van Lodewijk XIII. Ontevreden over diens pogingen om de invloed van zijn klasse in te perken, ging Hendrik II op het aanbod in. Hij gebruikte zijn positie als gouverneur van Languedoc om troepen en geld te verzamelen, werd een bondgenoot van [[Gaston van Orléans (1608-1660)|Gaston van Orléans]] en nam het bevel van een leger van zes à zevenduizend soldaten op zich.

In september 1632 ging hij in de Slag bij [[Castelnaudary]] de confrontatie aan met het koninklijk leger. Hendrik, die tijdens de veldslag zwaargewond raakte, werd verslagen door maarschalk [[Henri de Schomberg]]. Vervolgens werd hij door Gaston van Orléans in de steek gelaten, terwijl Richelieu besliste om hem ter dood te veroordelen, als voorbeeld voor de andere opstandige edelen. In oktober 1632 werd Hendrik II onthoofd in het [[Capitool (Toulouse)|Capitool]] van Toulouse, met een [[guillotine]]-achtig toestel.

Aangezien Hendrik geen nakomelingen had, werden zijn domeinen geërfd door zijn zus [[Charlotte Margaretha van Montmorency|Charlotte Margaretha]].

==Huwelijken==
In 1608 huwde hij met Jeanne Scépeaux, gravin van [[Chemillé (Maine-et-Loire)|Chemillé]]. Het huwelijk, dat niet-[[consummatie|geconsummeerd]] bleef, werd in april 1610 geannuleerd, omdat koning [[Hendrik IV van Frankrijk]] hem wilde uithuwelijken aan zijn buitenechtelijke dochter Charlotte Henriette, uit zijn relatie met [[Gabrielle d'Estrées]]. Door de moord op Hendrik IV niet veel later, ging dat plan uiteindelijk niet door.

In 1612 huwde hij met zijn tweede echtgenote Maria Felizia (1599-1666), dochter van Virginio [[Orsini]], hertog van Bracciano. Ook dit huwelijk bleef kinderloos.

==Mecenas==
Montmorency was de [[mecenas]] en [[beschermheer]] van de Franse [[libertinisme|libertijnse]] dichters [[Théophile de Viau]] (1590-1626) en [[Marc-Antoine Girard de Saint Amant]] (1594-1661).<ref>{{Citeer boek| achternaam=Lachèvre |voornaam=Frédéric |titel=Le procès du poète Théophile de Viau (11 juillet 1623 - 1er septembre 1625) | url= https://archive.org/details/leprocsdupot01lachuoft/mode/2up | uitgever=Honoré Champion | plaats=Paris| datum=1909| pagina’s=16, 19| taal=fr| bezochtdatum=18 oktober 2022}}</ref>

== Referenties ==
{{Appendix|2=
;Bronnen
{{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Henri II de Montmorency|oldid=850834154|datum=20190505}}
;Referenties
{{References}}
}}

{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Montmorency, Hendrik II}}
[[Categorie:Hertog van Montmorency|Hendrik II]]
[[Categorie:Graaf van Dammartin|Hendrik II]]
[[Categorie:Huis Montmorency|Hendrik II]]
[[Categorie:Maarschalk van Frankrijk]]
[[Categorie:Frans gouverneur]]
[[Categorie:Frans geëxecuteerd persoon]]
[[Categorie:17e-eeuws militair]]

title: Hertog van Montmorency

Voorganger: Hendrik I

Opvolger: Charlotte Margaretha


text:
# Kerk van Carolinensiel
De Kerk van Carolinensiel (Carolinensieler Kirche; ook Deichkirche of Schifferkirche) is een luthers kerkgebouw in Carolinensiel in de Oost-Friese gemeente Wittmund (Nedersaksen). Het is de enige kerk ter wereld die op een dijk werd gebouwd. Het beschermde monument dateert uit 1776 en is een onderdeel van de museumroute van Carolinensiel.

## Geschiedenis
Toen in 1730 na de inpoldering de eerste bewoners zich vestigden aan de nieuwe dijk, waren zij vooralsnog voor het bijwonen van een kerkdienst aangewezen op Funnix of Werdum. Pas 40 jaar later, in 1770, werd er een vergunning afgegeven voor de bouw van een eigen kerk. De eenvoudige zaalkerk van baksteen met een schilddak werd op 20 oktober 1776 ingewijd en wordt verlicht via vier grote rondboogramen aan beide lengtezijden. De toegang bevindt zich op het westen.

## Toren
De vrijstaande toren werd in 1793 op de westelijke kant van de dijkkerk gebouwd. Vanwege de harde wind is de toren bewust laag gehouden. De spits van de toren wordt door een lutherse zwaantje bekroond. In de toren hangen twee klokken met de tonen fis-a, de kleine klok is nieuw (2001), de grote klok is historisch.

## Inventaris
De kerk is binnen eenvoudig en wordt door een blauw geschilderd houten tongewelf afgesloten. Het oorspronkelijke laat-barokke interieur bleef geheel bewaard. Hieronder bevinden zich de altaarkansel met daarboven het klankbord, de communiebanken aan beide kanten, de westelijke orgelgalerij met het orgel, de loge en de rode banken, die kleurrijk contrasteren met het voor de rest witte interieur. Aan weerszijden van het altaar staan biechtstoelachtige open kasten met drie zetels, waar uitverkozen gemeenteleden mochten zitten.
Opvallend zijn de drie scheepsmodellen, die door gelovigen als votiefgaven werden geschonken: links van het altaar de brik Venus uit 1776, rechts daarvan het fregat Alje Mehrings uit 1921 en aan de noordelijke muur de bark Marie Emilie uit 1985.

## Orgel
Hinrich Just Müller uit Wittmund bouwde na de voltooiing van de dijkkerk het orgel, dat samen met de galerij in 1782 werd ingewijd. Net als de altaarkansel is de orgelkas versierd met houtsnijwerk. Het kerkorgel heeft elf registers verdeeld over twee manualen met aangehangen pedaal. Renovaties met actuele aanpassingen vonden plaats in 1897-1898 en 1950. In 1975-1976 werd een gedeeltelijke restauratie uitgevoerd, die door Hermann Hillebrand in 2004-2005 voltooid werd, toen het instrument geheel in de oorspronkelijke toestand werd teruggebracht.
| I Hoofdwerk C–c3 |             |     |      |
| 1.               | Principaal  | 8′  | M, L |
| 2.               | Bourdon     | 16′ | M, L |
| 3.               | Octaaf      | 4′  | L, M |
| 4.               | Quint       | 3′  | M    |
| 5.               | Mixtuur IV  |     | H    |
| 6.               | Trompet B/D | 8′  | L    |

| II Oberwerk C–c3 |              |    |      |
| 7.               | Principaal   | 4′ | M    |
| 8.               | Gedekt       | 8′ | L, M |
| 9.               | Nasat        | 3′ | M, L |
| 10.              | Woudfluit    | 2′ | M    |
| 11.              | Dulciaan B/D | 8′ | L    |

| Pedal C–d1 |             |
|            | aangehangen |

Afkortingen
M = Hinrich Just Müller (1780/1781)
H = Hermann Hillebrand (1976)
L = Heiko Lorenz Orgelbau (2005)

title: Kerk van Carolinensiel

wikitext:
{{Infobox kerk
| naam              = Kerk van Carolinensiel
''Carolinersieler Kirche'''
| afbeelding        = Carolinensiel Kirche.jpg
| onderschrift      =
| plaats            = Pumphusen, 26409 Wittmund
{{DE}}
| denominatie       = Lutheranisme
| bouwjaar          = 1776
| uitbreiding       =
| renovatie         =
| sluiting          =
| sloopjaar         =
| opgedragen        =
| begraafplaats     =
| monumentstatus    =
| monumentnummer    =
| periode           =
| architect         =
| bouwmethode       =
| bouwmateriaal     =
| afmeting          =
| toren             =
| vrijstaande klokkentoren =
| klokkentoren      =
| portaal           =
| koor              =
| schip             =
| preekstoel        =
| doopvont          =
| altaar            =
| orgel             =
| zitplaatsen       =
| diverse           =
| titelkardinaal    =
| aartsbisdom       =
| bisdom            =
| afbeelding2       =
| onderschrift2     =
| afbeelding3       =
| onderschrift3     =
| lijst             = [[Lijst van historische kerken in Oost-Friesland]]
| mapname           = Nedersaksen
| lat_deg           = 53
| lat_min           = 41
| lat_sec           = 30.18
| lat_dir           = N
| lon_deg           = 7
| lon_min           = 48
| lon_sec           = 1.97
| lon_dir           = E
}}

De '''Kerk van Carolinensiel''' (''Carolinensieler Kirche''; ook ''Deichkirche'' of ''Schifferkirche'') is een [[lutheranisme|luthers]] kerkgebouw in [[Carolinensiel]] in de [[Oost-Friesland|Oost-Friese]] gemeente [[Wittmund (gemeente)|Wittmund]] ([[Nedersaksen]]). Het is de enige kerk ter wereld die op een dijk werd gebouwd. Het beschermde monument dateert uit 1776 en is een onderdeel van de museumroute van Carolinensiel.

== Geschiedenis ==
Toen in 1730 na de inpoldering de eerste bewoners zich vestigden aan de nieuwe dijk, waren zij vooralsnog voor het bijwonen van een kerkdienst aangewezen op [[Funnix]] of [[Sint-Nicolaaskerk (Werdum)|Werdum]]. Pas 40 jaar later, in 1770, werd er een vergunning afgegeven voor de bouw van een eigen kerk. De eenvoudige [[zaalkerk]] van baksteen met een [[schilddak]] werd op 20 oktober 1776 ingewijd en wordt verlicht via vier grote [[rondboog]]ramen aan beide lengtezijden. De toegang bevindt zich op het westen.

== Toren ==
De vrijstaande toren werd in 1793 op de westelijke kant van de dijkkerk gebouwd. Vanwege de harde wind is de toren bewust laag gehouden. De spits van de toren wordt door een lutherse zwaantje bekroond. In de toren hangen twee klokken met de tonen fis-a, de kleine klok is nieuw (2001), de grote klok is historisch.

[[Bestand:4722038 Carolinensiel Orgel.jpg|thumb|links|Kerkorgel]]

== Inventaris ==
De kerk is binnen eenvoudig en wordt door een blauw geschilderd houten [[tongewelf]] afgesloten. Het oorspronkelijke laat-[[barok (stijlperiode)|barokke]] interieur bleef geheel bewaard. Hieronder bevinden zich de altaarkansel met daarboven het klankbord, de communiebanken aan beide kanten, de westelijke orgelgalerij met het orgel, de loge en de rode banken, die kleurrijk contrasteren met het voor de rest witte interieur. Aan weerszijden van het altaar staan biechtstoelachtige open kasten met drie zetels, waar uitverkozen gemeenteleden mochten zitten.

Opvallend zijn de drie scheepsmodellen, die door gelovigen als [[Votiefgave|votiefgaven]] werden geschonken: links van het altaar de [[Brik (zeilschip)|brik]] Venus uit 1776, rechts daarvan het [[Fregat (zeilschip)|fregat]] ''Alje Mehrings'' uit 1921 en aan de noordelijke muur de [[Bark (zeilschip)|bark]] ''Marie Emilie'' uit 1985.

== Orgel ==
Hinrich Just Müller uit Wittmund bouwde na de voltooiing van de dijkkerk het orgel, dat samen met de galerij in 1782 werd ingewijd. Net als de altaarkansel is de orgelkas versierd met houtsnijwerk. Het kerkorgel heeft elf registers verdeeld over twee manualen met aangehangen pedaal. Renovaties met actuele aanpassingen vonden plaats in 1897-1898 en 1950. In 1975-1976 werd een gedeeltelijke restauratie uitgevoerd, die door Hermann Hillebrand in 2004-2005 voltooid werd, toen het instrument geheel in de oorspronkelijke toestand werd teruggebracht.

{| border="0" cellspacing="24" cellpadding="18" style="border-collapse:collapse;"
| style="vertical-align:top" |
{| border="0"
|colspan="4"| '''I Hoofdwerk''' C–c3
----
|-
| 1. || Principaal || 8′ || M, L
|-
| 2. || Bourdon || 16′ || M, L
|-
| 3. || Octaaf || 4′ || L, M
|-
| 4. || Quint || 3′ || M
|-
| 5. || Mixtuur IV || || H
|-
| 6. || Trompet ''B/D'' || 8′ || L
|}
| style="vertical-align:top" |
{| border="0"
|colspan="4"| '''II Oberwerk''' C–c3
----
|-
| 7. || Principaal || 4′ || M
|-
| 8. || Gedekt || 8′ || L, M
|-
| 9. || Nasat || 3′ || M, L
|-
| 10. || Woudfluit || 2′ || M
|-
| 11. || Dulciaan ''B/D'' || 8′ || L
|}
| style="vertical-align:top" |
{| border="0"
|colspan="4"| '''Pedal''' C–d1
----
|-
| || ''aangehangen''
|}
|}
'''Afkortingen'''
: M = Hinrich Just Müller (1780/1781)
: H = Hermann Hillebrand (1976)
: L = Heiko Lorenz Orgelbau (2005)

== Zie ook ==
* [[Lijst van historische kerken in Oost-Friesland]]

== Externe link ==
* {{de}} [https://web.archive.org/web/20160213144047/http://www.deichkirche.de/carolinensiel.html Website van de Dijkkerk]

{{Appendix|1=Bron|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=de|titel=Carolinensieler Kirche}}
{{References}}
}}
{{Commonscat|Carolinensiel church|Kerk van Carolinensiel}}
{{Coor title dms|53|41|30.18|N|7|48|1.97|E|type:landmark_scale:1563_region:DE}}

{{DEFAULTSORT:Carolinensiel}}
[[Categorie:Kerkgebouw in de Landkreis Wittmund]]
[[Categorie:Luthers kerkgebouw in Duitsland]]

title: Kerk van Carolinensiel Carolinersieler Kirche'

Plaats: Pumphusen, 26409 Wittmund Duitsland

Denominatie: Lutheranisme

Coördinaten: 53° 42′ NB, 7° 48′ OL

title: Detailkaart

Detailkaart: Kerk van Carolinensiel (Nedersaksen) · Kerk van Carolinensiel

Portaal: Christendom


text:
# Cathyalia
Cathyalia is een geslacht van vlinders van de familie snuitmotten (Pyralidae), uit de onderfamilie Phycitinae.

## Soorten
- C. edidiehlia Roesler & Kuppers, 1981
- C. fulvella Ragonot, 1888
- C. gisela Roesler & Kuppers, 1981
- C. pallicostella Roesler & Kuppers, 1981

title: Cathyalia

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam            = ''Cathyalia''
| titelweergave   = cursief
| afbeelding      =
| afbeeldingtekst =
| onderorde       =
| familie         = [[Snuitmotten|Pyralidae]] (Snuitmotten)
| onderfamilie    = [[Phycitinae]]
| taxon           = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| auteur          =
| datum           =
}}

'''''Cathyalia''''' is een geslacht van [[vlinders]] van de familie [[snuitmotten]] (Pyralidae), uit de onderfamilie Phycitinae.

== Soorten ==
*''[[Cathyalia edidiehlia|C. edidiehlia]]'' Roesler & Kuppers, 1981
*''[[Cathyalia fulvella|C. fulvella]]'' Ragonot, 1888
*''[[Cathyalia gisela|C. gisela]]'' Roesler & Kuppers, 1981
*''[[Cathyalia pallicostella|C. pallicostella]]'' Roesler & Kuppers, 1981

[[Categorie:Snuitmotten]]

title: Cathyalia

Onderfamilie: Phycitinae

title: Geslacht


text:
# Kanton Rugles
Rugles is een voormalig  kanton van het Franse departement Eure. Het kanton maakte deel uit van het arrondissement Évreux. Het werd opgeheven bij decreet van 25 februari 2014, met uitwerking op 22 maart 2015. Alle gemeenten werden ingelijfd bij het Breteuil.

## Gemeenten
Het kanton Rugles omvatte de volgende gemeenten:
- Ambenay
- Bois-Anzeray
- Bois-Arnault
- Bois-Normand-près-Lyre
- Les Bottereaux
- Chaise-Dieu-du-Theil
- Chambord
- Champignolles
- Chéronvilliers
- La Haye-Saint-Sylvestre
- Juignettes
- Neaufles-Auvergny
- La Neuve-Lyre
- Rugles (hoofdplaats)
- Saint-Antonin-de-Sommaire
- La Vieille-Lyre

title: Kanton Rugles

wikitext:
{{Infobox kanton Frankrijk
| naam=Rugles
| regio=[[Normandië]]
| departement=[[Eure (departement)|Eure]]
| arrondissement=[[Arrondissement Évreux|Évreux]]
| aantal=16
| hoofdplaats=[[Rugles]]
| insee=27 31
| insee_dep=27
| insee_kanton=31
}}
'''Rugles''' is een voormalig  [[kanton (Frankrijk)|kanton]] van het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Eure (departement)|Eure]]. Het kanton maakte deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Évreux|Évreux]]. Het werd opgeheven bij decreet van 25 februari 2014, met uitwerking op 22 maart 2015. Alle gemeenten werden ingelijfd bij het [[kanton Breteuil (Eure)|Breteuil]].

==Gemeenten==
Het kanton Rugles omvatte de volgende [[gemeente (Frankrijk)|gemeenten]]:

* [[Ambenay]]
* [[Bois-Anzeray]]
* [[Bois-Arnault]]
* [[Bois-Normand-près-Lyre]]
* [[Les Bottereaux]]
* [[Chaise-Dieu-du-Theil]]
* [[Chambord (Eure)|Chambord]]
* [[Champignolles (Eure)|Champignolles]]
* [[Chéronvilliers]]
* [[La Haye-Saint-Sylvestre]]
* [[Juignettes]]
* [[Neaufles-Auvergny]]
* [[La Neuve-Lyre]]
* [[Rugles]] (hoofdplaats)
* [[Saint-Antonin-de-Sommaire]]
* [[La Vieille-Lyre]]

[[Categorie:Voormalig kanton van Eure|Rugles]]

title: Situering

Regio: Normandië

Departement: Eure

Arrondissement(en): Évreux

title: Algemeen

title: Overig

Omvat: 16 gemeenten

Kantoor kieskring: Rugles

Website: Detailkaart en info op Insee

Portaal: Frankrijk


text:
# Heterocerus steineri
Heterocerus steineri is een keversoort uit de familie oevergraafkevers (Heteroceridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2006 door Skalický.

title: Heterocerus steineri

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Heterocerus steineri''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Oevergraafkevers|Heteroceridae]] (Oevergraafkevers)
| geslacht = ''[[Heterocerus]]''
| w-naam = ''Heterocerus steineri''
| auteur = Skalický
| datum = 2006
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Heterocerus steineri''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[oevergraafkevers]] (Heteroceridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2006 door Skalický.<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|09}}

[[Categorie:Oevergraafkevers]]

title: Heterocerus steineri

Familie: Heteroceridae (Oevergraafkevers)

Geslacht: Heterocerus

title: Soort


text:
# Perenknopgalmug
De perenknopgalmug (Apiomyia bergenstammi) is een muggensoort uit de familie van de galmuggen (Cecidomyiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1882 door Wachtl.

title: Perenknopgalmug

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave =
| naam =
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Nematocera]] (Muggen)
| familie = [[Galmuggen|Cecidomyiidae]] (Galmuggen)
| geslacht = ''[[Apiomyia]]''
| w-naam = ''Apiomyia bergenstammi''
| auteur = Wachtl
| datum = 1882
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
De '''perenknopgalmug''' (''Apiomyia bergenstammi'') is een [[muggen]]soort uit de familie van de [[Galmuggen|galmuggen (Cecidomyiidae)]].<ref>{{Link Fauna Europaea|id=303864|naam=''Apiomyia bergenstammi''}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1882 door Wachtl.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|06|23}}

[[Categorie:Galmuggen]]

title: Perenknopgalmug

Onderorde: Nematocera (Muggen)

Familie: Cecidomyiidae (Galmuggen)

Geslacht: Apiomyia

title: Soort


text:
# Sphaerasclera
Sphaerasclera is een geslacht van neteldieren uit de klasse van de Anthozoa (bloemdieren).

## Soorten
- Sphaerasclera flammicerebra (Williams, 2003)

title: Sphaerasclera

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Cnidaria]] (Neteldieren)
| klasse = [[Bloemdieren|Anthozoa]] (Bloemdieren)
| onderklasse = [[Octocorallia]]
| orde = [[Zachte koralen|Alcyonacea]] (Zachte koralen)
| onderorde = [[Alcyoniina]]
| familie = [[Lederkoralen|Alcyoniidae]] (Lederkoralen)
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Sphaerasclera''
| auteur = McFadden & van Ofwegen
| datum = 2013
| worms = 743701
}}
'''''Sphaerasclera''''' is een [[Geslacht (biologie)|geslacht]] van [[neteldieren]] uit de [[Klasse (biologie)|klasse]] van de [[Bloemdieren|Anthozoa]] (bloemdieren).

== Soorten ==
* ''[[Sphaerasclera flammicerebra]]'' <small>(Williams, 2003)</small>

[[Categorie:Zachte koralen]]

title: Sphaerasclera

Stam: Cnidaria (Neteldieren)

Klasse: Anthozoa (Bloemdieren)

Onderklasse: Octocorallia

Orde: Alcyonacea (Zachte koralen)

Onderorde: Alcyoniina

Familie: Alcyoniidae (Lederkoralen)

title: Geslacht


text:
# Evariste Pierron
Evariste Pierron (Seneffe, 24 februari 1843 - Sint-Jans-Molenbeek, 1 juni 1898) was een Belgisch syndicalist en politicus voor de POB.

## Levensloop
Pierron behoorde tot de stichters van de Nationale Federatie van Metaalarbeiders (NFM), opgericht te Brussel op 12 en 13 september 1886. In 1888 werd hij aangesteld als eerste voorzitter van deze vakcentrale, een functie die hij uitoefende tot aan zijn dood. Hij werd opgevolgd in deze hoedanigheid door Theodoor Bekaert.
Daarnaast was hij socialistisch gemeenteraadslid in Sint-Jans-Molenbeek. In deze gemeente werd een straat naar hem vernoemd, met name de Evariste Pierronstraat.
Hij was de vader van Sander Pierron.

title: Evariste Pierron

wikitext:
{{Infobox syndicalist
| naam            = Evariste Pierron
| afbeelding      =
| onderschrift    =
| volledige naam  = Evariste Pierron
| geboren         = [[Seneffe]], [[24 februari]] [[1843]]
| overleden       = [[Sint-Jans-Molenbeek]], [[1 juni]] [[1898]]
| kieskring       = [[Bestand:Flag of Brabant (1815–1995).svg|21px]] [[Arrondissement Brussel|Brussel]]
| land            = {{BE}}
| functie         = [[Syndicalisme|Syndicalist]]
[[Politicus]]
| partij          = [[Parti Ouvrier Belge|POB]]
| vakbond         =
| titulatuur      =
| tijdvak1        = {{nowrap|1888 - 1898}}
| functie1        = [[Secretaris]] [[Nationale Federatie van Metaalarbeiders|NFM]]
| tijdvak2        = ? - ?
| functie2        = [[Gemeenteraad]]slid [[Sint-Jans-Molenbeek]]
| handtekening    =
| website         =
| portaal2        = Politiek
}}
'''Evariste Pierron''' ([[Seneffe]], [[24 februari]] [[1843]] - [[Sint-Jans-Molenbeek]], [[1 juni]] [[1898]]) was een [[België (hoofdbetekenis)|Belgisch]] [[Syndicalisme|syndicalist]] en [[politicus]] voor de [[Parti Ouvrier Belge|POB]].

== Levensloop ==
Pierron behoorde tot de stichters van de [[Nationale Federatie van Metaalarbeiders]] (NFM), opgericht te [[Brussel (stad)|Brussel]] op 12 en 13 september 1886. In 1888 werd hij aangesteld als eerste voorzitter van deze [[vakcentrale]], een functie die hij uitoefende tot aan zijn dood.<ref>WEBER Donald, DE GENDT Maarten & MOORKENS Peter; [http://www.odis.be/lnk/OR_1490 Fiche Centrale der Metaalbewerkers van België]; [[ODIS]]</ref> Hij werd opgevolgd in deze hoedanigheid door [[Theodoor Bekaert]].

Daarnaast was hij [[socialisme in België|socialistisch]] [[gemeenteraad]]slid in [[Sint-Jans-Molenbeek]]. In deze gemeente werd een straat naar hem vernoemd, met name de Evariste Pierronstraat.<ref>[https://web.archive.org/web/20171028071439/http://www.ebru.be/Streets/streets1080/bruxelles-1080-rue-evariste-pierron.html Fiche La rue Evariste Pierron]; eBru</ref>

Hij was de vader van [[Sander Pierron]].

{{Appendix|2=
{{References}}
}}

{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi
| lijst= [[Nationaal secretaris]] van de [[Nationale Federatie van Metaalarbeiders|NFM]]
1888 - 1898
| vorige=
| volgende= [[Theodoor Bekaert]]
}}
{{EindOpvolging}}

{{DEFAULTSORT:Pierron, Evariste}}
[[Categorie:BWP-politicus]]
[[Categorie:Gemeenteraadslid van Sint-Jans-Molenbeek]]
[[Categorie:Nationale Federatie van Metaalarbeiders-bestuurder]]

title: Evariste Pierron

Naam: Evariste Pierron

Geboren: Seneffe, 24 februari 1843

Overleden: Sint-Jans-Molenbeek, 1 juni 1898

Kieskring: Brussel

Land: België

Functie: Syndicalist · Politicus

Partij: POB

title: Mandaten

Secretaris NFM

Gemeenteraadslid Sint-Jans-Molenbeek

Portaal: Economie · Politiek


text:
# Cas de Marez Oyens
Caecilia (Cas) de Marez Oyens (Hengelo (Overijssel), 11 april 1954 - 15 augustus 2000) was een Nederlands musicienne.
Ze was dochter van componistenechtpaar Gerrit Hendrik de Marez Oyens en Woltera Gerarda Wansink.
Ze kreeg een opleiding tot harpiste en zangeres. Ze zong bijvoorbeeld in 1980 bij "Seven singers and a horn" van Nedly Elstak met onder andere Willem Breuker en speelde in 1981 harp op het podium van het Bimhuis met drummer Martin van Duynhoven. Ze werd bekender als stemkunstenaar. Daarbij zong ze de sopraanstem in liederen van componisten binnen de Klassieke muziek uit de 20e eeuw met het ASKO Ensemble (1983) en hield ze poëzievoordrachten. Ze was te zien in de film Sostenu'to van Armand Perrenet, die er een Gouden Kalf voor kreeg.

title: Cas de Marez Oyens

wikitext:
{{Infobox artiest klassieke muziek
| naam           = Cas de Marez Oyens
| afbeelding     =
| onderschrift   =
| volledige naam = Caecilia de Marez Oyens
| ook bekend als =
| geboren        = 11 april 1954
| overleden      = 15 augustus 2000
| land           =
| jaren-actief   =
| stijl          =
| zangstem       =
| beroep         = stemkunstenaar, harpiste
| instrument     =
| invloed        =
| label          =
| ensemble       =
| handtekening   =
| website        =
| allmusic       =
| lastfm         =
}}

'''Caecilia (Cas) de Marez Oyens''' ([[Hengelo (Overijssel)]], 11 april [[1954]] - 15 augustus [[2000]]) was een Nederlands musicienne.<ref>[https://resolver.kb.nl/resolve?urn=KBNRC01:000042377:mpeg21:a0110 Algemeen Handelsblad, 12 april 1954, Geboorteadvertentie]</ref><ref>[https://www.online-familieberichten.nl/pers/1254042/Cas-de-Marez-1954-2000 Overlijdensadvertentie] ondertekend door onder andere Perrenet en pleegvader [[Marten Toonder]]. [https://web.archive.org/web/20210201070241/https://www.online-familieberichten.nl/pers/1254042/Cas-de-Marez-1954-2000 Gearchiveerd] op 1 februari 2021.</ref>

Ze was dochter van componistenechtpaar [[Gerrit Hendrik de Marez Oyens]] en [[Tera de Marez Oyens|Woltera Gerarda Wansink]].

Ze kreeg een opleiding tot [[harp (tokkelinstrument)|harpiste]] en zangeres. Ze zong bijvoorbeeld in 1980 bij "Seven singers and a horn" van [[Nedly Elstak]] met onder andere [[Willem Breuker]] en speelde in 1981 harp op het podium van het [[Bimhuis]] met drummer [[Martin van Duynhoven]]. Ze werd bekender als stemkunstenaar. Daarbij zong ze de [[sopraan (zangstem)|sopraanstem]] in liederen van componisten binnen de [[Klassieke muziek uit de 20e eeuw]] met het [[ASKO Ensemble]] (1983) en hield ze poëzievoordrachten. Ze was te zien in de film ''Sostenu'to'' van [[Armand Perrenet]], die er een [[Gouden Kalf (filmprijs)|Gouden Kalf]] voor kreeg.

{{Appendix|2=
*[https://www.dbnl.org/tekst/_ras001200801_01/_ras001200801_01_0104.php Tekenen]." ''Raster''. Jaargang 2008, nrs. 123-125, 2009. p. 74
*[https://www.discogs.com/artist/233424-Cas-De-Marez Cas de Marez op Discogs]
----
{{References}}
}}

{{DEFAULTSORT:Marez Oyens, Cas de}}
[[Categorie:Nederlands harpist]]
[[Categorie:Nederlands sopraan]]

title: Cas de Marez Oyens

Volledige naam: Caecilia de Marez Oyens

Overleden: 15 augustus 2000

Beroep(en): stemkunstenaar, harpiste


text:
# Coleophora argopleura
Coleophora argopleura is een vlinder uit de familie van de kokermotten (Coleophoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1917 door Meyrick.

title: Coleophora argopleura

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Coleophora argopleura''
| afbeelding =
| familie = [[Kokermotten|Coleophoridae]] (Kokermotten)
| onderfamilie =
| tribus =
| geslacht = ''[[Coleophora]]''
| w-naam = ''Coleophora argopleura''
| auteur = Meyrick
| datum = 1917
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Coleophora argopleura''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Kokermotten|kokermotten (Coleophoridae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1917 door Meyrick.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|31}}

[[Categorie:Coleophora|argopleura]]

title: Coleophora argopleura

Familie: Coleophoridae (Kokermotten)

Geslacht: Coleophora

title: Soort


text:
# Crollon
Crollon is een gemeente in het Franse departement Manche (regio Normandië) en telt 231 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Avranches.

## Geografie
De oppervlakte van Crollon bedraagt 4,7 km², de bevolkingsdichtheid is 49,1 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Crollon met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

1. ↑  Populations de référence 2022.

title: Crollon

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Crollon
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Normandië]]
| departement = [[Manche (departement)|Manche]] (50)
| depnr = 50
| arrondissement = [[Arrondissement Avranches|Avranches]]
| kanton = [[Kanton Pontorson|Pontorson]]
| jaar = 2005
| inwoners = 231
| dichtheid = 49,1
| oppervlakte = 4,7
| water =
| latitudeGraden = 48
| latitudeMinuten = 35
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 1
| longitudeMinuten = 23
| longitudeSeconden = 0
| E of W = W
| ol of wl = W.L.
| code = 50155
| postcode = 50220
| netnummer =
| hoogteligging = 24 - 80
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
| image = Crollon.jpg
| caption = Gezicht op Crollon
}}
'''Crollon''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Manche (departement)|Manche]] (regio [[Normandië]]) en telt 231 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Avranches|Avranches]].

==Geografie==
De oppervlakte van Crollon bedraagt 4,7 km², de bevolkingsdichtheid is 49,1 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=50155}}

==Demografie==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).<br />
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=50155}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

{{Commonscat}}
{{Coor title dms|48|35|0|N|1|23|0|W|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Gemeente in Manche]]

title: Situering

Departement: Manche (50)

Arrondissement: Avranches

Kanton: Pontorson

Coördinaten: 48° 35′ NB, 1° 23′ WL

title: Algemeen

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Manche

title: Foto's

Foto's: Gezicht op Crollon


text:
# Ramphonotus gorbunovi
Ramphonotus gorbunovi is een mosdiertjessoort uit de familie van de Calloporidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1946 door Kluge.

title: Ramphonotus gorbunovi

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Ramphonotus gorbunovi''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Mosdiertjes|Bryozoa]] ([[Mosdiertjes]])
| klasse = [[Gymnolaemata]]
| orde = [[Cheilostomatida]]
| familie = [[Calloporidae]]
| geslacht = ''[[Ramphonotus]]''
| w-naam = ''Ramphonotus gorbunovi''
| auteur = Kluge
| datum = 1946
| haakjes =
| worms = 111219
}}
'''''Ramphonotus gorbunovi''''' is een [[mosdiertjes]][[soort]] uit de familie van de [[Calloporidae]].<ref>Gordon, D.; Hayward, P. (2012). ''Ramphonotus gorbunovi'' Kluge, 1946. In: Bock, Phil; Gordon, D. (2012) World list of Bryozoa. Geraadpleegd via: [http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=111219 World Register of Marine Species]</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1946 door Kluge.<ref>Kluge, G. A. (1946). Novye i maloizvestnye mshanki iz severnogo Ledovitogo okeana (New and little-known species of Bryozoa from the Arctic Ocean). Trudy dreifuyushchei ekspeditsya Glavsevmorputi na l/s G.Sedov. 1937-40. 3: 194-223</ref>

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|03}}
[[Categorie:Calloporidae]]

title: Ramphonotus gorbunovi

Stam: Bryozoa (Mosdiertjes)

Klasse: Gymnolaemata

Orde: Cheilostomatida

Familie: Calloporidae

Geslacht: Ramphonotus

title: Soort


text:
# Anderson County (South Carolina)
Anderson County is een van de 46 county's in de Amerikaanse staat South Carolina.
De county heeft een landoppervlakte van 1.860 km² en telt 165.740 inwoners (volkstelling 2000). De hoofdplaats is Anderson.

## Bevolkingsontwikkeling
· Abbeville County · Aiken County · Allendale County · Anderson County · Bamberg County · Barnwell County · Beaufort County · Berkeley County · Calhoun County · Charleston County · Cherokee County · Chester County · Chesterfield County · Clarendon County · Colleton County · Darlington County · Dillon County · Dorchester County · Edgefield County · Fairfield County · Florence County · Georgetown County · Greenville County · Greenwood County · Hampton County · Horry County · Jasper County · Kershaw County · Lancaster County · Laurens County · Lee County · Lexington County · Marion County · Marlboro County · McCormick County · Newberry County · Oconee County · Orangeburg County · Pickens County · Richland County · Saluda County · Spartanburg County · Sumter County · Union County · Williamsburg County · York County

title: Anderson County (South Carolina)

wikitext:
{{Infobox county Verenigde Staten
| naam=Anderson County
| staat=[[South Carolina]]
| bevolking=165740
| opgericht=[[1826]] |datum=2000
| oppervlak=1860
| water=102
| kaart=Map of South Carolina highlighting Anderson County.svg
| tijdzone=
| zetel=[[Anderson (South Carolina)|Anderson]]
| code=45007
| bevolkingspiramide= USA Anderson County, South Carolina age pyramid.svg
}}
'''Anderson County''' is een van de 46 [[County's van de Verenigde Staten|county]]'s in de [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] staat [[South Carolina]].

De county heeft een landoppervlakte van 1.860 km² en telt 165.740 inwoners (volkstelling 2000). De hoofdplaats is [[Anderson (South Carolina)|Anderson]].

== Bevolkingsontwikkeling ==
{{Tabel census Verenigde Staten|55728|69568|76349|80949|88712|90664|98478|105474|133235|145196|165740}}

{{Commonscat|Anderson County, South Carolina}}
{{Navigatie staat South Carolina}}

{{Coor title dms|34|31|12|N|82|38|24|W|type:adm2nd_region:US}}

[[Categorie:County in South Carolina]]

title: Situering

Staat: South Carolina

title: Algemeen

- water: 102 km²

title: Overig

Zetel: Anderson

title: Foto's

Foto's: Statistieken volkstelling Anderson County

Portaal: Verenigde Staten


text:
# Psechrus ancoralis
Psechrus ancoralis is een spinnensoort uit de familie van de Psechridae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2010 door Bayer & Jäger.

title: Psechrus ancoralis

wikitext:
{{Taxobox spin
| naam = ''Psechrus ancoralis''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Psechridae]]
| geslacht = ''[[Psechrus]]''
| w-naam = ''Psechrus ancoralis''
| auteur = [[Steffen Bayer|Bayer]] & [[Peter Jäger|Jäger]]
| datum = 2010
| bron = <ref name=Bayer-Jager>{{Brontabel|2010-Bayer-Jager}}</ref>
| haakjes =
| commons =
| species = Psechrus ancoralis
}}
'''''Psechrus ancoralis''''' is een [[spinnen (dieren)|spinnen]][[soort]] uit de familie van de [[Psechridae]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2010 door [[Steffen Bayer|Bayer]] & [[Peter Jäger|Jäger]].<ref name=Bayer-Jager/>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2014|06|28}}
[[Categorie:Psechridae]]

title: Psechrus ancoralis

Klasse: Arachnida (Spinachtigen)

Orde: Araneae (Spinnen)

Familie: Psechridae

Geslacht: Psechrus

title: Soort


text:
# Tortyra argentifascia
Tortyra argentifascia is een vlinder uit de familie van de glittermotten (Choreutidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1914 door Walsingham.

title: Tortyra argentifascia

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Tortyra argentifascia''
| afbeelding =
| familie = [[Glittermotten|Choreutidae]] (Glittermotten)
| onderfamilie = [[Choreutinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Tortyra]]''
| w-naam = ''Tortyra argentifascia''
| auteur = Walsingham
| datum = 1914
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Tortyra argentifascia''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Glittermotten|glittermotten (Choreutidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1914 door Walsingham.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|29}}

[[Categorie:Glittermotten]]

title: Tortyra argentifascia

Familie: Choreutidae (Glittermotten)

Onderfamilie: Choreutinae

Geslacht: Tortyra

title: Soort


text:
# Ildefonso Santos sr.
Ildefonso Santos (Malabon, 23 januari 1897 - 1984) was een Filipijns dichter. Hij schreef gedichten in het Tagalog.

## Biografie
Ildefonso Santos werd geboren op 23 januari 1897 in Baritan in Malabon in de provincie Bulacan. Zijn ouders waren Andres Santos en Atanacia Santiago. Hij studeerde aan het National Teachers College en werkte lange tijd voor het Ministerie van Onderwijs en Cultuur. Hij was de eerste professor Filipijns en was ook supervisor voor de Filipijnse nationale taal.
Santos' talent voor dichten werd ontdekt, nadat een liefdesbrief van zijn hand werd gepubliceerd in de krant. Hij schreef gebruik makend van het pseudoniem Ilaw Silangan. Bekende gedichten van zijn hand zijn Tatlong Inakay, Ang Mangingisda, Gabi, Ang Guryon, Sa Tabi ng Dagat en Ulap at Mangingisda. Ook schreef hij Simula ng Bagong Panahon ng Tulang Tagalog, een essay dat werd opgenomen in een verzameling van beste essays in het Tagalog van Alejandro Abadilla.
Santos overleed in 1984. Hij was getrouwd met Asuncion Paez. Hun zoon Ildefonso Santos jr. was een bekend landschapsarchitect en werd in 2006 uitgeroepen tot nationaal kunstenaar van de Filipijnen.

## Bron
- Cesar T. Mella, Directory of Filipino Writers: Past & Present, CTM Enterprises, Manilla (1974)

title: Ildefonso Santos sr.

wikitext:
'''Ildefonso Santos''' ([[Malabon]], [[23 januari]] [[1897]] - [[1984]]) was een [[Filipijnen|Filipijns]] dichter. Hij schreef gedichten in het [[Tagalog]].

== Biografie ==
Ildefonso Santos werd geboren op 23 januari 1897 in Baritan in [[Malabon]] in de provincie [[Bulacan (provincie)|Bulacan]]. Zijn ouders waren Andres Santos en Atanacia Santiago. Hij studeerde aan het National Teachers College en werkte lange tijd voor het Ministerie van Onderwijs en Cultuur. Hij was de eerste professor Filipijns en was ook supervisor voor de Filipijnse nationale taal.

Santos' talent voor dichten werd ontdekt, nadat een liefdesbrief van zijn hand werd gepubliceerd in de krant. Hij schreef gebruik makend van het pseudoniem ''Ilaw Silangan''. Bekende gedichten van zijn hand zijn ''Tatlong Inakay'', ''Ang Mangingisda'', ''Gabi'', ''Ang Guryon'', ''Sa Tabi ng Dagat'' en ''Ulap at Mangingisda''. Ook schreef hij ''Simula ng Bagong Panahon ng Tulang Tagalog'', een essay dat werd opgenomen in een verzameling van beste essays in het Tagalog van Alejandro Abadilla.

Santos overleed in 1984. Hij was getrouwd met Asuncion Paez. Hun zoon [[Ildefonso Santos jr.]] was een bekend landschapsarchitect en werd in 2006 uitgeroepen tot [[nationaal kunstenaar van de Filipijnen]].

== Bron ==
* Cesar T. Mella, ''Directory of Filipino Writers: Past & Present'', CTM Enterprises, Manilla (1974)

{{DEFAULTSORT:Santos, Ildefonso}}
[[Categorie:Filipijns dichter]]