text:
# Hacker
Een hacker verwijst vaak naar een persoon die binnendringt in een computernetwerk door de beveiliging te omzeilen (soms ook wel kraker of cracker genoemd), maar in de originele betekenis kan het ook verwijzen naar iemand die bestaande middelen gebruikt voor oplossingen te vinden voor problemen waarvoor dat middel niet oorspronkelijk bedoeld was, zoals deelnemers van een hackathon of door gebruik van life hacks.
Hacken gebeurt dus niet altijd met de bedoeling om zich illegaal informatie toe te eigenen, maar bijvoorbeeld ook om aan te tonen dat het netwerk onvoldoende beveiligd is. Er zijn ook hackers met criminele bedoelingen (black hats); voor velen is het echter een sport om beveiligde netwerken te kraken en waar mogelijk op een ethische wijze te melden (ethische hacker).

## Omschrijving
In bepaalde technisch georiënteerde subculturen is een hacker een persoon die geniet van de intellectuele uitdaging om op een creatieve en onorthodoxe manier aan technische beperkingen te ontsnappen; bijvoorbeeld een goede programmeur. In deze subculturen wordt het gebruik van de woorden hacker en hacken door en voor computerinbrekers als misbruik van de term gezien; zij worden crackers, krakers of script kiddies genoemd. Script kiddies worden veelal gezien als nephackers, omdat zij de code van internet af kopiëren.
In het bijzonder wordt het woord hacker gebruikt in volgende betekenissen:
- Iemand die een programmeertaal of -omgeving zo goed kent dat hij/zij zonder zichtbare moeite een programma kan schrijven.
- Iemand die onconventionele maar adequate oplossingen bedenkt tegen lekken, fouten en problemen van andere aard met behulp van beschikbare middelen.
- Iemand die tracht om op (illegale) manieren een computersysteem binnen te dringen teneinde een beveiligingsprobleem te kunnen aantonen en indien mogelijk te verhelpen.

In deze laatste betekenis hebben hackers vaak een negatieve bijklank. Sommige hackers houden zich niet aan de hackersethiek, hebben geen respect voor andere mensen en hacken met de intentie informatie bloot te leggen. Daarmee beïnvloeden ze de publieke opinie om aanhangers te winnen voor bepaalde opvattingen of standpunten. Een voorbeeld hiervan is het hacken van webcams: stiekem meegluren, beeldmateriaal verzamelen en verspreiden. Er wordt door sommigen zelfs van "terrorisme" gesproken. Er zijn inderdaad crackers die in de binnengedrongen systemen schade aanrichten, zich toegang verschaffen tot vertrouwelijke informatie of gekraakte systemen gebruiken voor illegale software en/of media. Een hacker zal de eigenaar van het systeem adviseren het systeem veiliger te maken en meestal wordt ook meteen aangegeven op welke manieren dat zou kunnen, zodat het systeem beter beschermd is tegen crackers.
Onder (vooral academische) computerprogrammeurs kan een hacker ook een programmeur zijn die met werkende maar onelegante oplossingen voor programmeerproblemen komt. In deze zin is het woord hacker in eerste instantie afkeurend bedoeld. Het werkwoord hacken wordt ook wel gebruikt voor het "handwerk" van het programmeren, bijvoorbeeld het optimaliseren (tweaken) van een programma, dit in tegenstelling tot het "hoofdwerk", het ontwerpen van het programma.

## Verschil tussen hackers en crackers
Binnen de hackersgemeenschap wordt wel onderscheid gemaakt tussen hackers en crackers. Een veelgenoemd verschil tussen hackers en crackers is dat hackers hun handelingen vaak verrichten als uiting van constructieve creativiteit ("voor de kunst van het bouwen") of als goedbedoelde handelingen (zoeken naar veiligheidslekken om deze later te kunnen dichten). Soms huren bedrijven hackers in om de beveiliging van hun systemen te testen. Crackers handelen uit crimineel, ideologisch of vernielzuchtig oogpunt.
Hackers zelf noemen degenen die uit criminele oogmerken een systeem "kraken" ook wel black-hat hackers. Zelf noemen ze zich white-hat hackers, analoog aan cowboyfilms waarin de "kwaden" zwarte hoeden droegen en de "goeden" witte hoeden. Ook zijn er grey-hat hackers, een kruising tussen crackers en hackers.
Het komt voor dat crackers hun activiteiten proberen te verbergen door zich als hacker voor te doen.
Hackers hebben ook normen, de zogenaamde hackersethiek. Deze is terug te vinden in de indeling "black-hat/grey-hat/white-hat hackers". Ook is het zo dat een hacker in de wereld van de hackers status kan verwerven door zijn of haar kennis te delen met anderen. Dit doet men door opensourcesoftware te schrijven en hun kennis te delen.
Woordenboeken maken geen onderscheid tussen 'goede' en 'kwade' hackers. Zo omschrijft de Van Dale een hacker als: "iemand die inbreekt in een computer om gegevens te achterhalen of te wijzigen, meestal met het doel de zwakke plekken aan te tonen". Het Amerikaanse woordenboek Merriam-Webster definieert de term als: a person who illegally gains access to and sometimes tampers with information in a computer system.

## Hacktivisten
Maatschappelijke onrechtvaardigheid, wederrechtelijke repressie door dictatoriale regimes, het verdedigen van de mensenrechten en bijvoorbeeld specifiek ieders recht op (online)
privacy, vormen veelal de aanzet tot hacktivisme.

## Staatshackers
Ook autoriteiten kunnen hacken.

### Nederland
In Nederland is de wet Computercriminaliteit III (ook wel 'terughackwet') van Opstelten daar een voorbeeld van. De wet, die 26 juni 2018 door de Eerste Kamer is goedgekeurd, is bedoeld om computercriminaliteit te bestrijden en geeft de overheid onder meer de mogelijkheid heimelijk te hacken. Nadat is binnengedrongen in een computernetwerk kunnen onder andere gegevens worden vastgelegd, kan observatie worden uitgevoerd, worden afgeluisterd en gegevens ontoegankelijk worden gemaakt. Software kan bijvoorbeeld toetsaanslagen vastleggen, screenshots maken, microfoon/camera/gps-functionaliteit aanzetten. De hackbevoegdheid heeft betrekking op alle geautomatiseerde zaken, zoals laptops, pc's, smartphones, en Internet of Things-apparaten van verdachten zoals slimme meters, auto's of medische apparatuur. De hackbevoegdheid kan ook over de grens worden gebruikt, indien de verdachte of het bewijs niet te lokaliseren is. Nadat bewijs of verdachte gevonden is, wordt de betrokken staat geïnformeerd.
Ook vergroot de wet de mogelijkheid van de overheid een IP-adres te blokkeren en actief internetfiltering toe te passen. De hackbevoegdheid mag worden ingezet voor verstoringsdoeleinden. Dit is bijvoorbeeld het onklaar maken van een netwerk van geïnfecteerde computers (botnets), of het onbereikbaar maken van kinderporno. Dit kan ook landsgrensoverschrijdende effecten hebben. De hackbevoegdheid mag alleen worden toegepast bij verdenking van criminaliteit. De AIVD heeft hackers in dienst. In 2025 vond er een hack plaats met ransomware die een half miljoen Nederlanders trof.

### Andere landen
In de Verenigde Staten geeft de Rule 41-warrant de staat ruimte voor digitale opsporing over de landsgrenzen heen. Ook van onder meer Iran, Noord-Korea en Rusland is bekend dat zij hackactiviteiten uitvoeren. De Russen mengden zich onder meer met behulp van hackers in de Amerikaanse presidentsverkiezingen in 2016.

title: Hacker

wikitext:
[[File:Hoe steelt een hacker jouw identiteit.webm|thumb|Cybersecurity- & privacyonderzoeker Mariano Di Martino ([[UHasselt]]) over hackers - [[Universiteit van Vlaanderen]]]]
Een '''hacker''' verwijst vaak naar een persoon die binnendringt in een [[computernetwerk]] door de beveiliging te omzeilen (soms ook wel '''kraker''' of '''cracker''' genoemd), maar in de originele betekenis kan het ook verwijzen naar iemand die bestaande middelen gebruikt voor oplossingen te vinden voor problemen waarvoor dat middel niet oorspronkelijk bedoeld was, zoals deelnemers van een [[hackathon]] of door gebruik van [[Lifehack|life hacks]].

Hacken gebeurt dus niet altijd met de bedoeling om zich illegaal informatie toe te eigenen, maar bijvoorbeeld ook om aan te tonen dat het netwerk onvoldoende beveiligd is. Er zijn ook hackers met criminele bedoelingen (''[[black hat]]s''); voor velen is het echter een sport om beveiligde netwerken te kraken en waar mogelijk op een ethische wijze te melden (ethische hacker).<ref>"n.d." ''Hacker''. Geraadpleegd via: 'https://www.encyclo.nl/begrip/hacker'</ref>

== Omschrijving ==
In bepaalde technisch georiënteerde [[subcultuur|subculturen]] is een hacker een persoon die geniet van de intellectuele uitdaging om op een creatieve en onorthodoxe manier aan technische beperkingen te ontsnappen; bijvoorbeeld een goede [[Softwareontwikkelaar|programmeur]]. In deze subculturen wordt het gebruik van de woorden ''hacker'' en ''hacken'' door en voor computerinbrekers als misbruik van de term gezien; zij worden ''[[Computerkraker|cracker]]s'', krakers of script kiddies genoemd. Script kiddies worden veelal gezien als nephackers, omdat zij de code van internet af kopiëren.

In het bijzonder wordt het woord hacker gebruikt in volgende betekenissen:
* Iemand die een programmeertaal of -omgeving zo goed kent dat hij/zij zonder zichtbare moeite een programma kan schrijven.
* Iemand die onconventionele maar adequate oplossingen bedenkt tegen lekken, fouten en problemen van andere aard met behulp van beschikbare middelen.
* Iemand die tracht om op (illegale) manieren een [[computer]]systeem binnen te dringen teneinde een beveiligingsprobleem te kunnen aantonen en indien mogelijk te verhelpen.

In deze laatste betekenis hebben hackers vaak een negatieve bijklank. Sommige hackers houden zich niet aan de hackersethiek, hebben geen respect voor andere mensen en hacken met de intentie informatie bloot te leggen. Daarmee beïnvloeden ze de publieke opinie om aanhangers te winnen voor bepaalde opvattingen of standpunten. Een voorbeeld hiervan is het hacken van webcams: stiekem meegluren, beeldmateriaal verzamelen en verspreiden. Er wordt door sommigen zelfs van "[[terrorisme]]" gesproken. Er zijn inderdaad [[Computerkraker|crackers]] die in de binnengedrongen systemen schade aanrichten, zich toegang verschaffen tot vertrouwelijke informatie of gekraakte systemen gebruiken voor illegale software en/of media. Een hacker zal de eigenaar van het systeem adviseren het systeem veiliger te maken en meestal wordt ook meteen aangegeven op welke manieren dat zou kunnen, zodat het systeem beter beschermd is tegen crackers.

Onder (vooral academische) [[Softwareontwikkelaar|computerprogrammeurs]] kan een hacker ook een programmeur zijn die met werkende maar onelegante oplossingen voor programmeerproblemen komt. In deze zin is het woord hacker in eerste instantie afkeurend bedoeld. Het werkwoord hacken wordt ook wel gebruikt voor het "handwerk" van het programmeren, bijvoorbeeld het optimaliseren (''[[Tweakers.net|tweaken]]'') van een programma, dit in tegenstelling tot het "hoofdwerk", het ontwerpen van het programma.

==Verschil tussen hackers en crackers==
[[Bestand:Glider.svg|thumbnail|100px|De glider, het symbool voor hacker]]
Binnen de hackersgemeenschap wordt wel onderscheid gemaakt tussen hackers en crackers. Een veelgenoemd verschil tussen hackers en crackers is dat hackers hun handelingen vaak verrichten als uiting van constructieve creativiteit ("voor de kunst van het bouwen") of als goedbedoelde handelingen (zoeken naar veiligheidslekken om deze later te kunnen dichten). Soms huren bedrijven hackers in om de beveiliging van hun systemen te testen. Crackers handelen uit crimineel, ideologisch of vernielzuchtig oogpunt.

Hackers zelf noemen degenen die uit criminele oogmerken een systeem "kraken" ook wel ''black-hat hackers''. Zelf noemen ze zich ''white-hat hackers'', analoog aan [[cowboyfilm]]s waarin de "kwaden" zwarte hoeden droegen en de "goeden" witte hoeden. Ook zijn er ''grey-hat hackers'', een kruising tussen crackers en hackers.
Het komt voor dat crackers hun activiteiten proberen te verbergen door zich als hacker voor te doen.

Hackers hebben ook normen, de zogenaamde hackersethiek. Deze is terug te vinden in de indeling "black-hat/grey-hat/white-hat hackers". Ook is het zo dat een hacker in de wereld van de hackers status kan verwerven door zijn of haar kennis te delen met anderen. Dit doet men door [[opensourcesoftware]] te schrijven en hun kennis te delen.

Woordenboeken maken geen onderscheid tussen 'goede' en 'kwade' hackers. Zo omschrijft de [[Van Dale Groot woordenboek van de Nederlandse taal|Van Dale]] een hacker als: "iemand die [[Inbraak|inbreekt]] in een [[computer]] om gegevens te achterhalen of te wijzigen, meestal met het doel de zwakke plekken aan te tonen". Het Amerikaanse woordenboek [[Merriam-Webster]] definieert de term als: ''a person who illegally gains access to and sometimes tampers with information in a computer system''.

== Hacktivisten ==
Maatschappelijke onrechtvaardigheid, wederrechtelijke repressie door dictatoriale regimes, het verdedigen van de [[mensenrechten]] en bijvoorbeeld specifiek ieders recht op (online)
privacy, vormen veelal de aanzet tot [[hacktivisme]].

==Staatshackers==
Ook autoriteiten kunnen hacken.

===Nederland===
In [[Nederland]] is de wet Computercriminaliteit III (ook wel 'terughackwet') van Opstelten daar een voorbeeld van.<ref>[https://web.archive.org/web/20150123130928/http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/kamerstukken/2012/10/15/wetgeving-bestrijding-cybercrime.html Wetgeving bestrijding cybercrime], Rijksoverheid</ref><ref>[https://www.volkskrant.nl/vk/nl/2686/Binnenland/article/detail/3332430/2012/10/16/Bits-of-Freedom-hackplan-Opstelten-schokkend.dhtml Bits of Freedom: hackplan Opstelten 'schokkend'], ''de Volkskrant'', 16 oktober 2012</ref><ref>[https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/kabinet-beperkt-bevoegdheden-politie-in-terughackwet/ Kabinet beperkt bevoegdheden politie in 'terughackwet'], ''De Volkskrant'', 22 december 2015</ref> De wet, die 26 juni 2018 door de Eerste Kamer is goedgekeurd, is bedoeld om computercriminaliteit te bestrijden en geeft de overheid onder meer de mogelijkheid heimelijk te hacken. Nadat is binnengedrongen in een computernetwerk kunnen onder andere gegevens worden vastgelegd, kan observatie worden uitgevoerd, worden afgeluisterd en gegevens ontoegankelijk worden gemaakt. Software kan bijvoorbeeld toetsaanslagen vastleggen, screenshots maken, microfoon/camera/gps-functionaliteit aanzetten.<ref>Kamerstukken II 2015/16, 34372, 3, p. 19-25.</ref> De hackbevoegdheid heeft betrekking op alle geautomatiseerde zaken, zoals laptops, pc's, smartphones, en ''Internet of Things''-apparaten van verdachten zoals slimme meters, auto's of medische apparatuur.<ref>Kamerstukken II 2016/17, 34372, 6, p. 32 en 53.</ref> De hackbevoegdheid kan ook over de grens worden gebruikt, indien de verdachte of het bewijs niet te lokaliseren is. Nadat bewijs of verdachte gevonden is, wordt de betrokken staat geïnformeerd.
Ook vergroot de wet de mogelijkheid van de overheid een IP-adres te blokkeren en actief internetfiltering toe te passen. De hackbevoegdheid mag worden ingezet voor verstoringsdoeleinden.<ref>Kamerstukken II 2015/16, 34372, 3, p. 29</ref> Dit is bijvoorbeeld het onklaar maken van een netwerk van geïnfecteerde computers (botnets), of het onbereikbaar maken van kinderporno. Dit kan ook landsgrensoverschrijdende effecten hebben. De hackbevoegdheid mag alleen worden toegepast bij verdenking van criminaliteit.<ref>{{Citeer web |url=https://www.jonkersvangemert.nl/wet-computercriminaliteit-iii-aangenomen/ |titel=Wet computercriminaliteit III aangenomen |bezochtdatum=19 juli 2019 |archiefdatum=19 juli 2019 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20190719092843/https://www.jonkersvangemert.nl/wet-computercriminaliteit-iii-aangenomen/ |dodeurl=ja }}</ref> De AIVD heeft hackers in dienst.<ref name="AIVDhack"/> In 2025 vond er een [[Datalek bevolkingsonderzoek (2025)|hack plaats met ransomware die een half miljoen Nederlanders trof]].

===Andere landen===
In de [[Verenigde Staten]] geeft de ''Rule 41-warrant'' de staat ruimte voor digitale opsporing over de landsgrenzen heen.<ref>Kamerstukken II 2015/16, 34372, 3, p. 48</ref> Ook van onder meer Iran, Noord-Korea en Rusland is bekend dat zij hackactiviteiten uitvoeren.<ref>[https://www.gelderlander.nl/tech/microsoft-waarschuwde-bijna-tienduizend-klanten-voor-aanvallen-staatshackers/ Microsoft waarschuwde bijna tienduizend klanten voor aanvallen staatshackers], ''De Gelderlander,'' 18 juli 2019</ref> De Russen mengden zich onder meer met behulp van hackers in de [[Amerikaanse presidentsverkiezingen 2016|Amerikaanse presidentsverkiezingen in 2016]].<ref name="AIVDhack">[https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/hackers-aivd-leverden-cruciaal-bewijs-over-russische-inmenging-in-amerikaanse-verkiezingen/ Hackers AIVD leveren cruciaal bewijs over Russische inmenging in Amerikaanse verkiezingen], ''De Volkskrant'', januari 2018.</ref>

== Zie ook ==
*[[Computerkraker]]
*[[Computervredebreuk]]
*[[Hackerspace]]
*[[Hacken]]
*[[Ethisch hacken]]
*[[Informatiebeveiliging]]
*[[Cyberoorlog]]

==Externe link==
*[https://www.ncsc.nl/actueel/nieuwsberichten/leidraad-responsible-disclosure.html Leidraad responsible disclosure] op ncsc.nl

== Bronnen ==
*{{en}} [http://www.catb.org/~esr/faqs/hacker-howto.html Eric S. Raymonds hacker-howto, versie 2006]

{{Appendix}}
{{Commonscat|Hackers}}

[[Categorie:Computercrimineel| ]]
[[Categorie:Internetcultuur]]


text:
# Trox hispidus
Trox hispidus is een keversoort uit de familie beenderknagers (Trogidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1763 door Pontoppidan.

wikiname: nlwiki

title: Trox hispidus

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Trox hispidus''
| afbeelding =Trogidae_-_Trox_hispidus.JPG
| afbeeldingbreedte = 150
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Beenderknagers|Trogidae]] (Beenderknagers)
| geslacht = ''[[Trox]]''
| w-naam = ''Trox hispidus''
| auteur = Pontoppidan
| datum = 1763
| haakjes = ja
| species =
| commons =
}}
'''''Trox hispidus''''' is een [[kevers]]oort uit de familie [[beenderknagers]] (Trogidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1763 door Pontoppidan.<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|07}}

[[Categorie:Beenderknagers]]

title: Trox hispidus

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Trogidae (Beenderknagers)

Geslacht: Trox

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Phlugis chelifera
Phlugis chelifera is een rechtvleugelig insect uit de familie sabelsprinkhanen (Tettigoniidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1918 door Rehn.

title: Phlugis chelifera

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Phlugis chelifera''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Rechtvleugeligen|Orthoptera]] (Rechtvleugeligen)
| familie = [[Sabelsprinkhanen|Tettigoniidae]] (Sabelsprinkhanen)
| geslacht = ''[[Phlugis]]''
| w-naam = ''Phlugis chelifera''
| auteur = Rehn
| datum = 1918
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Phlugis chelifera''''' is een [[rechtvleugeligen|rechtvleugelig insect]] uit de familie [[sabelsprinkhanen]] (Tettigoniidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1918 door Rehn.

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|9999-Orthoptera}} [bezocht 15 april 2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|18}}

[[Categorie:Phlugis|chelifera]]

title: Phlugis chelifera

Orde: Orthoptera (Rechtvleugeligen)

Familie: Tettigoniidae (Sabelsprinkhanen)

Geslacht: Phlugis

title: Soort


text:
# Dendrogaster astropectinis
Dendrogaster astropectinis is een kreeftachtigensoort uit de familie van de Dendrogastridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1931 door Yosii.

title: Dendrogaster astropectinis

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Dendrogaster astropectinis''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] (Geleedpotigen)
| klasse = [[Thecostraca]]
| orde = [[Dendrogastrida]]
| familie = [[Dendrogastridae]]
| geslacht = ''[[Dendrogaster]]''
| w-naam = ''Dendrogaster astropectinis''
| auteur = Yosii
| datum = 1931
| haakjes = ja
| worms = 429629
| synoniem = * ''Myriocladus astropectinis''  Okada, 1931
}}
'''''Dendrogaster astropectinis''''' is een [[kreeftachtigen]]soort uit de familie van de [[Dendrogastridae]].<ref>Grygier, M. (2012). <i>Dendrogaster astropectinis</i> (Yosii, 1931). In: Grygier, M.J. (2012) World Ascothoracida Database. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=429629</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1931 door Yosii.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|20}}

[[Categorie:Dendrogastridae]]

title: Dendrogaster astropectinis

Klasse: Thecostraca

Orde: Dendrogastrida

Familie: Dendrogastridae

Geslacht: Dendrogaster

title: Synoniemen

Portaal: Biologie


text:
# Psellonus
Psellonus is een monotypisch geslacht van spinnen uit de  familie van de Philodromidae (renspinnen).

## Soort
- Psellonus planus Simon, 1897

title: Psellonus

wikitext:
{{Taxobox spin
| naam              = ''Psellonus''
| titelweergave     = cursief
| afbeelding        =
| afbeeldingtekst   =
| familie           = [[Renspinnen|Philodromidae]] (Renspinnen)
| taxon             = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam            = ''Psellonus''
| auteur            = [[Eugène Simon|Simon]]
| datum             = 1897
}}
'''''Psellonus''''' is een [[monotypisch]] [[Geslacht (biologie)|geslacht]] van [[spinnen (dieren)|spinnen]] uit de [[Familie (biologie)| familie]] van de [[Renspinnen|Philodromidae]] (renspinnen).

== Soort ==
* ''[[Psellonus planus]]'' <small>Simon, 1897</small>

[[Categorie:Renspinnen]]

title: Psellonus

Klasse: Arachnida (Spinachtigen)

Orde: Araneae (Spinnen)

Familie: Philodromidae (Renspinnen)

title: Geslacht


text:
# Thuraya
Thuraya (Arabisch: الثريا) betekent in het Arabisch Zevengesternte of Pleiaden. Thuraya is een regionaal satellietcommunicatienetwerk, eigendom van en beheerd door het gelijknamige bedrijf.
Het verzorgingsgebied van Thuraya beslaat een gebied dat loopt van de Atlantische kust voor Afrika in het Westen tot ongeveer de internationale datumgrens in het Oosten. Dit wordt mogelijk gemaakt door twee actieve geosynchrone satellieten.
Het bedrijf is gevestigd in de Verenigde Arabische Emiraten en biedt zijn producten en diensten aan via een netwerk van serviceproviders.

## Geschiedenis
In 1997 richtte een consortium van Arabische telecommunicatiebedrijven en internationale investeringsmaatschappijen het bedrijf op met een initieel gestort kapitaal van US$ 25 miljoen. Op 11 september 1997 werd een contract gesloten met het toenmalige Hughes Space and Communications (tegenwoordig onderdeel van Boeing) voor het opzetten van een compleet satellietcommunicatiesysteem ter waarde van één miljard Amerikaanse dollar.
Het project omvatte het opzetten van een centraal beheercentrum en gateway of ontvangststation in Sharjah, VAE, het bouwen en lanceren van de eerste geostationaire communicatiesatelliet en een kwart miljoen draagbare telefoontoestellen.
Op 21 oktober 2001 werd de Thuraya 1-satelliet gelanceerd vanaf het Sea Launchplatform. Na een correcte lancering bleken er problemen te zijn met de zonnepanelen waardoor er onvoldoende elektrisch vermogen beschikbaar was voor normaal operationeel gebruik. Vervolgens werd op 10 juni 2003 de Thuraya 2-satelliet gelanceerd als vervanging voor de eerste satelliet. De Thuraya 1 wordt nu alleen ingezet voor testdoeleinden en mogelijk fallbackplatform. In 2008 werd het verzorgingsgebied uitgebreid door de lancering van de Thuraya 3.

## Producten en diensten

### Beschikbare diensten
Via het Thurayanetwerk kan men met draagbare telefoons telefoongesprekken (voice) voeren, sms- en mms-berichten sturen en ontvangen, faxberichten verwerken, dataverbindingen opzetten en toegang krijgen tot internet.
Voor maritiem gebruik bestaat een speciale unit met aanvullende dienst om noodberichten te versturen naar vooraf ingestelde bestemmingen via sms inclusief de automatisch meegestuurde positie.
Via de sms-centrale kan ook de exacte gebedstijd en -richting opgevraagd worden voor de plek waar de telefoon de aanvraag verstuurde.
In combinatie met een daarvoor geschikt toestel is het mogelijk gebruik te maken van landgebonden mobieletelefonienetwerken via roamingovereenkomsten. Naar keuze van de gebruiker kan overgeschakeld worden op dergelijke netwerken als de satellietverbinding wegvalt (bijvoorbeeld overdekte locatie) of zodra de telefoon binnen het dekkingsgebied van een geschikt gsm-netwerk komt. Het ontvangen van gesprekken of berichten via roaming is gratis. Om zelf te bellen of berichten te sturen is een abonnement nodig: prepaidgebruikers kunnen geen uitgaande gesprekken voeren omdat de kosten pas achteraf berekend kunnen worden.

### Telefoontoestellen
In juni 2008 waren de volgende draagbare toestellen verkrijgbaar, beide aangemerkt als tweedegeneratietoestellen:
- SG 2520: het uitgebreidste toestel voor spraak, data en andere diensten. Het toestel is voorzien van een camera. Mogelijkheden zijn vergelijkbaar met moderne mobiele telefoontoestellen. De SG 2520 ondersteunt roaming via mobiele telefoon;
- SG 2510: een compacter en lichter toestel met vergelijkbare diensten als de 2520, maar zonder roaming via mobiele telefonie.

Eerdere modellen:
Voor de introductie van bovenstaande toestellen waren verkrijgbaar:
- Hughes 7100 en Hughes 7101: draagbare toestellen voor satelliet en telefoniegebruik. Zonder camera en kleurenscherm of mms;
- Ascom - vergelijkbaar met de Hughestoestellen.

Deze toestellen worden nu eerstegeneratiehandsets genoemd.

### Docking stations en vaste toestellen
Voor de huidige toestellen is er een dockingstation waardoor het draagbare toestel gebruikt kan worden als vast opgesteld systeem. Er kunnen verscheidene standaardtelefoontoestellen worden aangesloten op een dockingstation. Ook een groep 3 fax en een computer voor datacommunicatie kunnen worden aangesloten. Door gebruik te maken van externe antennes kunnen de toestellen binnen (overdekt) gebruikt worden. Een systeem voor gebruik in auto's wordt door een extern bedrijf aangeboden. Voor de zogenaamde eerstegeneratietoestellen bestaan verschillende dockingsystemen. Behalve het vast opstellen van de draagbare toestellen biedt Thuraya ook bijzondere toestellen zoals:
- betaaltelefoon: voor openbaar gebruik is een toestel verkrijgbaar met chipkaart lezer,

Telefoonkaarten met een waarde van US$ 10 tot US$ 25 zijn beschikbaar voor dit systeem;
- een tweetal Public Calling Officemodellen voor het aanbieden van (betaalde) communicatiediensten via een operator of telefonist;
- marine services: een systeem aangepast voor gebruik aan boord van schepen. Deze unit heeft een noodknop voor het versturen van een noodbericht aan het Thuraya Emergency centrum waarbij de positie, die verkregen is via de ingebouwde gps-ontvanger automatisch wordt meegestuurd. Naast een groep 3 fax en een pcC voor data of internet kan er ook een apart telefoontoestel op worden aangesloten waarmee opvarenden met hun telefoonkaart gesprekken kunnen voeren.

### Data only systemen
Voor gebruik als internetmodem voor een laptop of pc is er een DSL-module. De DSL-module biedt een gedeeld communicatiekanaal tot maximaal 144 kbps via GPRS over de satelliet.
Ook is er een losse module leverbaar, bestemd voor inbouw in een computersysteem of ander apparaat. Een kant-en-klaar onderdeel dat het mogelijk maakt een circuit geschakelde verbinding op te zetten voor spraak of data tot 9600 bps. Ook een GmPRS-internetverbinding met een maximale bandbreedte van up 60 kbps en down 15 kbps is mogelijk. Deze module kan niet als zelfstandig toestel werken en moet geïntegreerd worden in een ander apparaat.

### Repeaters
Het gebruik van de draagbare toestellen in overdekte ruimtes is meestal niet mogelijk: een vrij en onbelemmerd zicht is noodzakelijk om de satellietverbinding op te zetten. Voor dekking op overdekte locaties kan een zogenaamde repeater worden ingezet.

## Satellieten en techniek
Het Thuraya netwerk omvat in 2008 drie satellieten, waarvan twee operationeel.
Er wordt gebruikgemaakt van geostationaire satellieten; dat betekent satellieten die op een vaste plek boven de evenaar hangen op ongeveer 35 duizend kilometer hoogte. Om verbinding tussen deze satellieten en de draagbare toestellen mogelijk te maken wordt gebruikgemaakt van spot beaming technieken: het elektronisch richten van een radiosignaal via een aantal antennes tegelijk.
- Thuraya 1[4] werd gelanceerd op 21 oktober 2000 vanaf het Sea Launch platform op de Stille Oceaan. De 5108 kg wegende communicatiesatelliet was toen de zwaarste satelliet die in een geostationaire baan was gebracht. Na de succesvolle lancering bleken niet alle zonnepanelen uit te vouwen waardoor er onvoldoende stroom gegenereerd werd voor normaal gebruik. De Thuraya 1 is in mei 2007 in een parkeerbaan cq. junk-orbit gebracht.[5]
- Thuraya 2[6] is op 10 juni 2003 gelanceerd, ook vanaf het Sea Launch platform. De satelliet bevindt zich op 44 graden Oost recht boven de evenaar.

Na lancering woog de satelliet 3200 kg en heeft een geschatte levensduur van 12 jaar. De twee vleugels met elk 5 panelen leveren 11 kW (einde levensduur). Uitgevouwen meet de satelliet 40,4 bij 17 meter. Er zijn twee antennesystemen: een ronde C-bandantenne met een diameter van 1,27 meter en een 12 x 16 meterreflector voor de 128 elements-dipool-L-bandantenne. Deze antennes kunnen 200 aparte spot-beamgebieden onderscheiden en maximaal 13.750 simultane spraakkanalen worden verwerkt.
- Thuraya 3 is eenzelfde model satelliet die gelanceerd is op 15 januari 2008. De positie is 98,5 graden Oosterlengte. Het verzorgingsgebied van Thuraya is door de lancering van deze satelliet uitgebreid in oostelijke richting.

title: Thuraya

wikitext:
{{Infobox bedrijf
| bedrijfsnaam   = Thuraya
| oprichting     = [[1997]]
| locatie        = [[Sharjah (stad)|Sharjah]], [[Verenigde Arabische Emiraten|VAE]]
| sleutelfiguren = Yousuf Al Sayed (CEO)<br />Mohammad Omran (vzRvB)
| omzet          =
| winst          =
| producten      = [[Satelliettelefoon|Satelliet telefonie]]
| werknemers     =
| website        = [http://www.thuraya.com/ Thuraya]
}}
'''Thuraya''' ([[Arabisch]]: الثريا) betekent in het Arabisch [[Zevengesternte]] of '''Pleiaden'''. '''Thuraya''' is een regionaal satellietcommunicatienetwerk, eigendom van en beheerd door het gelijknamige bedrijf.
Het verzorgingsgebied van Thuraya beslaat een gebied dat loopt van de Atlantische kust voor Afrika in het Westen tot ongeveer de internationale datumgrens in het Oosten. Dit wordt mogelijk gemaakt door twee actieve [[Baan (hemellichaam)#geosynchroon|geosynchrone]] satellieten<ref>Bron: thuraya.com - coverage2008.jpg, Dekking Thurayasatellieten, bezocht op [[21 juni]] [[2008]]</ref>.

Het bedrijf is gevestigd in de [[Verenigde Arabische Emiraten]] en biedt zijn producten en diensten aan via een netwerk van serviceproviders.

==Geschiedenis==
In 1997 richtte een consortium van Arabische telecommunicatiebedrijven en internationale investeringsmaatschappijen het bedrijf op met een initieel gestort kapitaal van US$ 25 miljoen. Op [[11 september]] 1997 werd een contract gesloten met het toenmalige [[Hughes Space and Communications]] (tegenwoordig onderdeel van [[Boeing]]) voor het opzetten van een compleet satellietcommunicatiesysteem ter waarde van één miljard Amerikaanse dollar.

Het project omvatte het opzetten van een centraal beheercentrum en gateway of ontvangststation in [[Sharjah (stad)|Sharjah]], [[Verenigde Arabische Emiraten|VAE]], het bouwen en lanceren van de eerste geostationaire communicatiesatelliet en een kwart miljoen draagbare telefoontoestellen.

Op 21 oktober 2001 werd de Thuraya 1-satelliet gelanceerd vanaf het [[Sea Launch]]platform. Na een correcte lancering bleken er problemen te zijn met de [[zonnepaneel|zonnepanelen]] waardoor er onvoldoende elektrisch vermogen beschikbaar was voor normaal operationeel gebruik. Vervolgens werd op 10 juni 2003 de Thuraya 2-satelliet gelanceerd als vervanging voor de eerste satelliet. De Thuraya 1 wordt nu alleen ingezet voor testdoeleinden en mogelijk ''fallbackplatform''. In 2008 werd het verzorgingsgebied uitgebreid door de lancering van de Thuraya 3.

==Producten en diensten==
===Beschikbare diensten===
Via het Thurayanetwerk kan men met draagbare telefoons telefoongesprekken (voice) voeren, sms- en mms-berichten sturen en ontvangen, faxberichten verwerken, dataverbindingen opzetten en toegang krijgen tot internet.
Voor [[Scheepvaart|maritiem]] gebruik bestaat een speciale unit met aanvullende dienst om noodberichten te versturen naar vooraf ingestelde bestemmingen via sms inclusief de automatisch meegestuurde positie.

Via de sms-centrale kan ook de exacte gebedstijd en -richting opgevraagd worden voor de plek waar de telefoon de aanvraag verstuurde.

In combinatie met een daarvoor geschikt toestel is het mogelijk gebruik te maken van landgebonden [[mobiele telefonie|mobieletelefonie]]netwerken via [[roaming]]overeenkomsten. Naar keuze van de gebruiker kan overgeschakeld worden op dergelijke netwerken als de satellietverbinding wegvalt (bijvoorbeeld overdekte locatie) of zodra de telefoon binnen het dekkingsgebied van een geschikt gsm-netwerk komt. Het ontvangen van gesprekken of berichten via roaming is gratis. Om zelf te bellen of berichten te sturen is een abonnement nodig: prepaidgebruikers kunnen geen uitgaande gesprekken voeren omdat de kosten pas achteraf berekend kunnen worden.

===Telefoontoestellen===
[[Bestand:Thuraya.jpg|thumb|50px]]
In juni 2008 waren de volgende draagbare toestellen verkrijgbaar, beide aangemerkt als ''tweedegeneratietoestellen'':
*SG 2520: het uitgebreidste toestel voor spraak, data en andere diensten. Het toestel is voorzien van een camera. Mogelijkheden zijn vergelijkbaar met moderne mobiele telefoontoestellen. De SG 2520 ondersteunt roaming via mobiele telefoon;
*SG 2510: een compacter en lichter toestel met vergelijkbare diensten als de 2520, maar zonder roaming via mobiele telefonie.
Eerdere modellen:
Voor de introductie van bovenstaande toestellen waren verkrijgbaar:
* Hughes 7100 en Hughes 7101: draagbare toestellen voor satelliet en telefoniegebruik. Zonder camera en kleurenscherm of mms;
* Ascom - vergelijkbaar met de Hughestoestellen.
Deze toestellen worden nu ''eerstegeneratiehandsets'' genoemd.

===Docking stations en vaste toestellen===
Voor de huidige toestellen<ref name="THPS">overzicht producten en diensten op website van [https://web.archive.org/web/20061121015148/http://www.thuraya.com/content/flexible-dual-mode-technology.html Thuraya], bezocht op [[21 juni]] [[2008]]</ref> is er een dockingstation waardoor het draagbare toestel gebruikt kan worden als vast opgesteld systeem. Er kunnen verscheidene standaardtelefoontoestellen worden aangesloten op een dockingstation. Ook een groep 3 fax en een computer voor datacommunicatie kunnen worden aangesloten. Door gebruik te maken van externe antennes kunnen de toestellen binnen (overdekt) gebruikt worden. Een systeem voor gebruik in auto's wordt door een extern bedrijf aangeboden. Voor de zogenaamde eerstegeneratietoestellen bestaan verschillende dockingsystemen. Behalve het vast opstellen van de draagbare toestellen biedt Thuraya ook bijzondere toestellen zoals:
* betaaltelefoon: voor openbaar gebruik is een toestel verkrijgbaar met [[chipkaart]] lezer,
::[[Telefoonkaart]]en met een waarde van US$ 10 tot US$ 25 zijn beschikbaar voor dit systeem;
* een tweetal ''Public Calling Officemodellen'' voor het aanbieden van (betaalde) communicatiediensten via een operator of telefonist;
* marine services: een systeem aangepast voor gebruik aan boord van schepen. Deze unit heeft een noodknop voor het versturen van een noodbericht aan het Thuraya Emergency centrum waarbij de positie, die verkregen is via de ingebouwde [[gps]]-ontvanger automatisch wordt meegestuurd. Naast een groep 3 [[fax]] en een [[Personal computer|pcC]] voor data of [[internet]] kan er ook een apart telefoontoestel op worden aangesloten waarmee opvarenden met hun [[telefoonkaart]] gesprekken kunnen voeren.

===Data only systemen===
Voor gebruik als [[internet]][[modem]] voor een [[laptop]] of [[Personal computer|pc]] is er een DSL-module. De DSL-module biedt een gedeeld communicatiekanaal tot maximaal 144 kbps via [[GPRS]] over de satelliet.
Ook is er een losse ''module'' leverbaar, bestemd voor inbouw in een computersysteem of ander apparaat. Een kant-en-klaar onderdeel dat het mogelijk maakt een [[Circuitgeschakeld netwerk|circuit geschakelde]] verbinding op te zetten voor spraak of data tot 9600 bps. Ook een GmPRS-internetverbinding met een maximale bandbreedte van up 60 kbps en down 15 kbps is mogelijk. Deze module kan niet als zelfstandig toestel werken en moet geïntegreerd worden in een ander apparaat.

===Repeaters===
Het gebruik van de draagbare toestellen in overdekte ruimtes is meestal niet mogelijk: een vrij en onbelemmerd ''zicht'' is noodzakelijk om de satellietverbinding op te zetten. Voor dekking op overdekte locaties kan een zogenaamde ''repeater'' worden ingezet.

==Satellieten en techniek==
Het '''Thuraya'''<ref>Profile en Milestones op [https://web.archive.org/web/20061121020612/http://www.thuraya.com/content/profile.html Thuraya] website, bezocht 21 juni 2008</ref> netwerk omvat in 2008 drie satellieten, waarvan twee operationeel.
Er wordt gebruikgemaakt van [[Geostationaire baan|geostationaire]] satellieten; dat betekent satellieten die op een vaste plek boven de evenaar ''hangen'' op ongeveer 35 duizend kilometer hoogte. Om verbinding tussen deze satellieten en de draagbare toestellen mogelijk te maken wordt gebruikgemaakt van [[spot beam]]ing technieken: het elektronisch richten van een radiosignaal via een aantal antennes tegelijk.
* '''Thuraya 1'''<ref>Thuraya-1 details ontleend aan [https://web.archive.org/web/20121029162700/http://www.boeing.com/defense-space/space/bss/factsheets/geomobile/thuraya/thuraya.html Boeing Space] site, bezocht 21 juni 2008</ref> werd gelanceerd op 21 oktober 2000 vanaf het [[Sea Launch]] platform op de [[Stille Oceaan]]. De 5108 kg wegende [[communicatiesatelliet]] was toen de zwaarste satelliet die in een geostationaire baan was gebracht. Na de succesvolle lancering bleken niet alle [[zonnepaneel|zonnepanelen]] uit te vouwen waardoor er onvoldoende stroom gegenereerd werd voor normaal gebruik. De Thuraya 1 is in mei 2007 in een parkeerbaan cq. ''junk-orbit'' gebracht.<ref>TBS website met details over [http://www.tbs-satellite.com/tse/online/sat_thuraya_1.html Thuraya 1] bezocht op 12 juli 2008</ref>
* '''Thuraya 2'''<ref>Thuraya-2 details ontleend aan [https://web.archive.org/web/20121014180108/http://www.boeing.com/defense-space/space/bss/factsheets/geomobile/thuraya2_3/thuraya2_3.html Boeing Space] site, bezocht 21 juni 2008</ref> is op [[10 juni]] [[2003]] gelanceerd, ook vanaf het [[Sea Launch]] platform. De satelliet bevindt zich op 44 graden Oost recht boven de [[evenaar]].
:Na lancering woog de satelliet 3200 kg en heeft een geschatte levensduur van 12 jaar. De twee ''vleugels'' met elk 5 panelen leveren 11 kW (einde levensduur). Uitgevouwen meet de satelliet 40,4 bij 17 meter. Er zijn twee antennesystemen: een ronde C-bandantenne met een diameter van 1,27 meter en een 12 x 16 meterreflector voor de 128 elements-dipool-L-bandantenne. Deze antennes kunnen 200 aparte spot-beamgebieden onderscheiden en maximaal 13.750 simultane spraakkanalen worden verwerkt.
* '''Thuraya 3''' is eenzelfde model satelliet die gelanceerd is op 15 januari 2008. De positie is 98,5 graden Oosterlengte. Het verzorgingsgebied van Thuraya is door de lancering van deze satelliet uitgebreid in oostelijke richting.

==Zie ook==
* [[Satelliettelefoon]]

==Referenties==
{{References}}

==Externe links==
* [http://www.thuraya.com Thuraya homepage]
* [http://www.thuraya.com/network-coverage Kaart verzorgingsgebied]

[[Categorie:Telefonie]]
[[Categorie:Telecommunicatiebedrijf]]
[[Categorie:Kunstmatige satelliet]]
[[Categorie:Bedrijf uit de Verenigde Arabische Emiraten]]

title: Thuraya

Sleutelfiguren: Yousuf Al Sayed (CEO) · Mohammad Omran (vzRvB)

Land: Verenigde Arabische Emiraten

Hoofdkantoor: Sharjah, VAE

Producten: Satelliet telefonie

Industrie: telecommunicatie, mobile phone industry

Website: Thuraya

Portaal: Economie


text:
# Bob Black
Bob Black, eigenlijk Robert Charles Black Jr. (Detroit, 4 januari 1951) is een Amerikaanse anarchist en jurist.
Hij is de schrijver van The Abolition of Work, Beneath the Underground, Friendly Fire, Anarchy After Leftism, (De Afschaffing van het Werk en andere Essays, beneden het Ondergrondse, onder Eigen Vuur, Anarchie na het Linksisme) en talrijke politieke essays.
Kenn Thomas verwelkomde Black in 1999 als een “verdediger van de meest bevrijdende stromingen binnen het huidige anti-autoritaire denken.”

## Literair werk
Begonnen aan het eind van de zeventiger jaren, was Bob Black een van de eersten die propageerde wat tegenwoordig het post-linkse anarchisme wordt genoemd. Met zijn fulminerende en confronterende manier van schrijven, heeft hij kritiek uitgeoefend op veel van de als zodanig ervaren heilige koeien van het linksistische, anarchistische, en activistische gedachtegoed. Terwijl hij in zijn studententijd een onafhankelijke Nieuwe Linksist was, raakte Black ontevreden over de autoritaire socialistische ideologie en besteedde, nadat hij het anarchisme had ontdekt, veel energie aan het analyseren van autoritaire trekken binnen ogenschijnlijk “anti-autoritaire” groeperingen. In zijn essay “Mijn probleem met het Anarchisme” schrijft hij: “Jezelf anarchist noemen is een uitnodiging om je te identificeren met een onvoorspelbaar scala aan associaties, een geheel dat waarschijnlijk voor twee mensen nooit hetzelfde betekent, zelfs niet voor twee anarchisten.” Hoewel hij geen anarcho-primitivist is, schrijft hij af en toe wel in anarcho-primitivistische periodieken, waarop hij een grote invloed heeft uitgeoefend.
Een gedeelte van zijn werk uit het begin van de tachtiger jaren (gebundeld in The Abolition of Work and Other Essays) legt de nadruk op zijn kritiek op de stop de kernbewapening-beweging ("Tegen de nucleaire Terreur"), op de uitgevers van de Processed World ("Onderstreep het Bedrog: Een bespreking van de Gedagvaarde Wereld "), "radicale feministen" ("Feminisme als Fascisme"), en vrijdenkers ("De Vrijdenker als Conservatief").

### Het afschaffen van het werken
The Abolition of Work, Blacks meest uitgebreid gelezen essay, baseert zich op de ideeën van Charles Fourier, William Morris, Paul Lafargue, (de schoonzoon van Karl Marx), Paul Goodman, en Marshall Sahlins. Hij pleit daarin voor het afschaffen van de op producent en consument gebaseerde maatschappij, waarin, zoals Black beweert, het hele leven gewijd is aan de productie en consumptie van goederen. Terwijl hij het Marxistische staatssocialisme evenzeer aanvalt als het marktkapitalisme, betoogt Black dat de enige manier waarop mensen vrij kunnen zijn, is dat zij de tijd terugeisen die zij nu kwijt zijn aan banen en werkzaamheden, en in plaats daarvan een vrijwillig en vrij spel maken van de taken die noodzakelijk zijn voor het levensonderhoud – een benadering die als “ludiek” wordt omschreven. Het essay pleit ervoor dat “niemand ooit zou moeten werken,” omdat werken – gedefinieerd als gedwongen productieve activiteit, afgedwongen met economische of politieke middelen – de bron is van vrijwel alle ellende in de wereld. Black hekelt het werken vanwege het gedwongen karakter ervan en de vorm die het aanneemt – ondergeschiktheid aan een baas, een “baan” die van een mogelijk plezierige taak, verandert in een zinloos corvee, vernedering opgelegd door een systeem van arbeidsdiscipline, en een groot aantal arbeidsgerelateerde doden en gewonden, wat Black typeert als “doodslag". Hij vindt de ondergeschiktheid, zoals die op werkplekken heerst, een “aanfluiting van de vrijheid,” en hij hekelt de verschillende theoretici die vrijheid voorstaan terwijl ze het werk verdedigen. Ondergeschiktheid op het werk, beweert Black, maakt mensen dom en creëert angst voor vrijheid. Door het werken raken mensen gewend aan starheid en regelmaat, en hebben geen tijd voor vriendschappen of zinvolle bezigheden. Hij stelt dat de meeste mensen die werken, ontevreden zijn met het werk (zoals blijkt uit al dat kleingeestige afwijkende gedrag tijdens het werk), zodat wat hij zegt onomstreden zou zijn; maar het is wel omstreden, alleen al omdat mensen te dicht op het systeem zitten om de tekortkomingen daarvan te zien.
Spelen wordt daarentegen niet per se door regels gestuurd en wordt vrijwillig gedaan, in volledige vrijheid en in de vorm van een geef-economie. Hij wijst erop dat jager/verzamelaar-gemeenschappen zich kenmerken door het spel, een idee dat hij ontleent aan het werk van Marshall Sahlins; hij verhaalt over de opkomst van hiërarchische gemeenschappen, waardoor de mensen telkens steeds meer werk wordt opgedrongen, zodat het gedwongen werken zelfs in de ogen van de boeren uit oudheid en middeleeuwen onbegrijpelijk onderdrukkend zou lijken. Hij reageert op het idee dat “werk,” als het niet gewoon inspanning of energie is, noodzakelijk is om belangrijke maar onplezierige taken te vervullen, door te beweren dat op de eerste plaats de belangrijkste taken ludiek gemaakt kunnen worden, of “gered” kunnen worden door ze te veranderen in speelse en ambachtelijke activiteiten, en op de tweede plaats, dat het overgrote deel van het werk helemaal niet gedaan hoeft te worden. Dat laatste is overbodig omdat het alleen ten dienste staat van handelsverkeer en sociale controle, die alleen maar bestaat om het systeem van werken als geheel in stand te houden. Voor wat er dan nog overblijft beveelt hij de benadering van Charles Fourier aan, namelijk de activiteiten op een zodanige manier regelen dat mensen ze graag willen doen. Hij staat ook sceptisch, maar wel open voor de mogelijkheid om werk uit te bannen door middel van werkbesparende technologieën. Hij vindt dat links niet ver genoeg kan gaan in zijn kritiek, omdat het voor zijn kracht afhankelijk is van de categorie werkers, bij wie juist de waarde van het werk vastgesteld moet worden.

### "Anarchie na het Linksisme", en de ruzie met Bookchin
Vanaf 1997 raakte Black betrokken bij een discussie, die werd uitgelokt door de publicaties van de anarchist en oprichter van het Institute for Social Ecology, Murray Bookchin, een uitgesproken criticus van de post-linkse anarchistische stroming. Bookchin schreef en publiceerde Social Anarchism or Lifestyle Anarchism: An Unbridgeable Chasm, (Sociaal anarchisme of anarchisme als een manier van leven: een onoverbrugbare kloof) waarin hij post-linkse anarchisten en anderen als “levensstijlanarchisten” etiketteerde – waarmee hij doorborduurde op een thema, dat hij had ontwikkeld in zijn Philosophy of Social Ecology. Hoewel hij niet rechtstreeks verwijst naar het werk van Black (een verzuim dat Black als symptomatisch interpreteert) heeft Bookchin duidelijk impliciet Blacks verwerpen van het werk op het oog, als hij kritiek uitoefent op schrijvers als John Zerzan en Dave Watson, die hij, aanvechtbaar, onder dezelfde stroming schaart.
Voor Bookchin is "anarchisme als een manier van leven" individualistisch en kinderachtig. “Levensstijl-anarchisten” eisen “anarchie nú,” waarbij zij zich voorstellen dat zij een nieuwe maatschappij kunnen vormen door individuele levensstijlveranderingen. Hij vindt dat een soort schijn-onaangepast consumentisme dat uiteindelijk geen effect heeft op het functioneren van het kapitalisme, omdat het er niet in slaagt de feitelijkheden van de huidige stand van zaken te onderkennen. Hij baseert deze polemiek op een sociaal-realistische kritiek op het relativisme, dat hij zowel met het levensstijl-anarchisme associeert als met het postmodernisme (waarvan hij beweert dat het daarmee samenhangt). Hij beweert dat een ludieke benadering leidt tot maatschappelijke onverschilligheid en egoïsme, vergelijkbaar met die van het kapitalisme. In plaats van deze benadering pleit hij voor een veelsoortig anarchisme, waarbij maatschappelijk verzet zwaarder weegt dan individuele acties, en het gevecht dialectisch uitgroeit, zoals in de klassieke Marxistische theorie. De onoverbrugbare kloof uit de titel van het boek, is de kloof tussen individuele “autonomie” – die voor Bookchin een bourgeois-illusie is – en maatschappelijke “vrijheid,” wat rechtstreekse democratie inhoudt, gemeentelijk zelfbestuur en linkse bemoeienis met maatschappelijke aangelegenheden. In feite neemt zijn agenda de vorm aan van een combinatie van elementen van het anarchistische communisme en steun voor plaatselijk zelfbestuur en Niet Gouvernementele Organisatie-initiatieven, wat hij terugvoert tot vrijzinnig plaatselijk zelfbestuur. Hij beweert dat “levensstijl-anarchisme” ingaat tegen de fundamentele leerstellingen van het anarchisme, wat hij dus beschuldigt van “decadentie” en een “kleingeestige bourgeoismentaliteit,” en ziet als een uitwas van de Amerikaanse decadentie en een tijdperk van afname van de strijdactiviteiten. Hij spreekt op een nostalgische manier over “het Links dat ooit was” als iets dat, ondanks al zijn tekortkomingen, verreweg superieur was aan wat er sindsdien is gekomen.
Als reactie publiceerde Black Anarchy After Leftism (Anarchie ná het Linksisme) dat later een vruchtbaar post-links boek bleek te zijn. De tekst is een combinatie van een puntsgewijze, bijna wettische, ontleding van het argument van Bookchin, met een bittere theoretisch polemische ondertoon, en zelfs persoonlijk beledigend voor Bookchin (niet wie hij doorlopend verwijst als “de Decaan”). Black beschuldigt Bookchin van moraliseren, wat in het post-linkse anarchisme te maken heeft met het opleggen van abstracte categorieën aan de werkelijkheid, op een manier die verlangens verdraaien en onderdrukken (iets anders dan “ethiek,” wat een beweegreden is voor een manier van leven, overeenkomstig de roep van Friedrich Nietzsche voor een ethiek “voorbij goed en kwaad”), en van een “puriteinse levenshouding,” wat daar een variant van is. Hij valt Bookchin aan vanwege zijn Stalinistische wortels, en zijn falen in het afstand nemen van zijn eigen eerdere connecties met wat hij zelf als “levensstijl”-onderwerpen aan de kaak had gesteld (zoals de leuzen van mei 1968). Hij beweert dat de categorieën "levensstijl-anarchisme" en "individualistisch anarchisme" zomaar wat zijn. Hij stelt dat Bookchin een "arbeidsethiek" aanvaardt, en dat zijn favoriete thema’s, zoals de openlijke veroordeling van de Yuppen, in feite thema’s van de massaconsumptiecultuur zijn en dat hij er niet in slaagt om de maatschappelijke basis bloot te leggen van het kapitalistische “egoïsme;” Black, daarentegen, roept op tot een “verlicht “egoïsme” dat tegelijkertijd sociaal is, zoals in het werk van Max Stirner.
Black beweert dat Bookchin de kritiek, dat werk asociaal zou zijn, verkeerd heeft begrepen, omdat hij daarmee in feite ongedwongen maatschappelijke relaties propageert. Hij betoogt dat Bookchin gelooft dat werk wezenlijk bij de mens behoort en dat hij daarom tegen het afschaffen van het werken is. En hij houdt hem voor dat hij Blacks eigen boeken over werken negeert, dat hij de technologie idealiseert en de historische ontwikkeling van het werk verkeerd begrijpt.
Hij hekelt het veronderstelde falen van Bookchin bij het aanknopen van banden met de linkse groeperingen die hij nu prijst, en het feit dat hij anderen aanvalt voor tekortkomingen (zoals het gebrek aan een groot publiek en het krijgen van gunstige besprekingen in “yuppen”bladen) waaraan hij zich zelf schuldig maakt. Hij beschuldigt Bookchin ervan dat hij zichzelf tegenspreekt, door bijvoorbeeld dezelfde mensen “bourgeois” en “proletariër,” of “individualist” en “fascist” te noemen. Hij beweert dat Bookchins “maatschappelijke vrijheid” “metaforisch” en inhoudelijk geen echte vrijheid is. Hij levert kritiek op het feit dat Bookchin zich de anarchistische traditie toe-eigent, waarbij hij aanvoert dat hij wel schrijvers als Stirner en Paul Goodman afwijst en berispt hem voor het impliciet identificeren van dergelijke schrijvers met het anarcho-kapitalisme, en het verdedigen van wat hij een "epistemologische breuk" noemt, die tot stand gebracht is door mensen als Stirner en Nietzsche. Hij beweert dat de post-linkse “minachting voor theorie” gewoon Bookchins manier is om te zeggen, dat zij zijn theorieën negeren. Hij geeft een gedetailleerd antwoord op de beschuldiging van Bookchin over een verbond tussen het eco-anarchisme en fascisme, via een gemeenschappelijke basis in de Duitse Romantiek, waarbij hij zowel kritiek uitoefent op het leggen van dat verband (wat hij "McCarthyistisch" noemt) en het geschetste beeld van de romantiek zelf; hij suggereert dat de bronnen van Bookchin, zoals Michael Bakoenin, politiek niet correcter zijn dan de bronnen die hij afwijst, en beschuldigt hem ervan dat uit zijn boeken fascistische retoriek en propaganda klinkt. Hij draagt bewijzen aan, waarmee hij het verband bestrijdt dat Bookchin legt tussen “terrorisme” en het individualistische anarchisme, in plaats van met het sociale anarchisme. Hij wijst op carnavaleske aspecten van de Spaanse Burgeroorlog om het dualisme van Bookchin te ondermijnen.
Black herhaalt vervolgens de post-linkse kritiek op het georganiseerd zijn aan, waarbij hij zijn kennis van de geschiedenis van het anarchisme erbij haalt in een poging om te kritiek van Bookchin te weerleggen, namelijk dat de drang om te organiseren is gebaseerd op onwetendheid. Hij beweert onder andere dat in een verstedelijkt gebied rechtstreekse democratie onmogelijk is, omdat het daar ontaardt in bureaucratie, en dat de organiserende anarchisten zoals de Confederación Nacional del Trabajo compromissen sluiten met het staatsgezag. Hij betoogt dat Bookchin helemaal geen anarchist is, maar meer een “voorstander is van de geleide economie op regionaal of stedelijk zelfbestuurniveau,” die door de lokale overheid wordt toegekend aan het plaatselijke bestuur – waarbij hij zijn bespreking doorspekt met verdere puntsgewijze bezwaren (bijvoorbeeld of New York een “organische gemeenschap” is, gezien het hoge misdaadcijfer en of gemeenten die zich bij elkaar hebben aangesloten verenigbaar zijn met een rechtstreekse democratie). Hij heeft het ook over het verzet van Bookchin tegen het relativisme, waarbij hij betoogt dat dit relativisme wordt gesteund door de wetenschap, met name de antropologie – en vervolgt met het aanvoeren van bewijzen, dat Bookchins werk vijandige besprekingen heeft gekregen in sociale wetenschaps-tijdschriften, waarbij zijn wetenschappelijke achtergrond werd aangevallen en zijn dialectiek als onwetenschappelijk werd afgewezen. Vervolgens behandelt hij puntsgewijs de kritiek van Bookchin op het primitivisme, waarbij hij onderwerpen ter sprake brengt, zoals levensverwachtingsstatistieken en de veronderstelde milieuvernietiging door jagers/verzamelaars. Hij besluit met een oproep voor een anarchistische paradigma-verschuiving, gebaseerd op post-linkse thema’s, wat hij aanprijst als de “anarchie ná het linksisme,” uit de titel van zijn boek.
Bookchin heeft nooit gereageerd op de kritiek van Black, die daarmee doorging in essays zoals "Withered Anarchism (Het verlepte Anarchisme)," "An American in Paris (Een Amerikaan in Parijs)," en "Murray Bookchin and the Witch-Doctors (Murray Bookchin en de Medicijnmannen)." Bookchin nam later afstand van het anarchisme en koos voor een rechtstreekse vorm van democratie die hij “communalisme” noemde.

## Ruzie met de “Church of the SubGenius"
Volgens twee verklaringen van Black werd op 22 november 1989 op zijn thuisadres een bompakketje afgeleverd. Black beweerde dat het een lid van de Church of the SubGenius, John Hagen-Brenner was geweest, die hem een “geïmproviseerd explosief had gestuurd, bestaande uit een audiocassettedoosje verbonden aan vier cadmiumbatterijen, vier flitslampjes en vijf voetzoekers,” zoals beschreven staat in het document met de aanklacht, dat zich in het archief van de federale arrondissementsrechtbank bevindt. Volgens Black vond hij dat het pakketje er verdacht uitzag en in een opwelling “gooide hij het tegen de muur. Er ontstond een flits (de flitslampjes) en een rookwolk, maar de vijf voetzoekers gingen niet af.” Black leverde het spul in op het politiebureau. Hij gaat ervan uit, dat het pakketje naar hem was gestuurd, omdat hij kritiek op die Kerk had uitgeoefend en heeft dat incident herhaaldelijk te berde gebracht in zijn artikelen over de Kerk. Ivan Stang en andere leden van de Kerk hebben elke betrokkenheid in dit voorval ontkend, en er is niemand anders aangeklaagd. Een van de artikelen van Black werd teruggestuurd en hij werd geschrapt uit de adressenlijst van de SubGeniuskerk.

title: Bob Black

wikitext:
{{Infobox auteur
| naam           = Bob Black
| afbeelding     = Bob Black (2011 BAAB).JPG
| onderschrift   =
| volledige naam = Robert Charles Black, Jr.
| pseudoniem     =
| bijnaam        =
| geboren        = [[4 januari]] [[1951]]
| geboorteplaats = [[Detroit (Michigan)|Detroit]]
| overleden      =
| land           = [[Verenigde Staten]]
| beroep         = [[jurist]]
| jaren-actief   =
| genre          =
| stroming       = Post-linkse Anarchie
| bekende-werken = [[The Abolition of Work]]
| uitgeverij     =
| website        =
| imdb           =
}}
'''Bob Black''', eigenlijk '''Robert Charles Black Jr.''' ([[Detroit (Michigan)|Detroit]], [[4 januari]] [[1951]]) is een [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] [[anarchist]] en [[jurist]].

Hij is de schrijver van ''[[The Abolition of Work]]'', ''[[Beneath the Underground]]'', ''[[Friendly Fire (Bob Black)|Friendly Fire]]'', ''[[Anarchy After Leftism]]'', (De Afschaffing van het Werk en andere Essays, beneden het Ondergrondse, onder Eigen Vuur, Anarchie na het Linksisme) en talrijke politieke essays.

[[Kenn Thomas]] verwelkomde Black in 1999 als een “verdediger van de meest bevrijdende stromingen binnen het huidige anti-autoritaire denken.”<ref name=cyber>{{cite book | last = Thomas | first = Kenn | title = Cyberculture Counterconspiracy | publisher = Book Tree | year = 1999 | isbn = 1585091251 | unused_data = |pages-p.15}}</ref>

== Literair werk ==
Begonnen aan het eind van de zeventiger jaren, was Bob Black een van de eersten die propageerde wat tegenwoordig het [[post-linkse anarchisme]] wordt genoemd. Met zijn fulminerende en confronterende manier van schrijven, heeft hij kritiek uitgeoefend op veel van de als zodanig ervaren [[heilige koe]]ien van het [[linksistisch]]e, [[anarchisme|anarchistische]], en [[politiek activisme|activistische]] gedachtegoed. Terwijl hij in zijn studententijd een onafhankelijke [[Nieuwe Linksist]] was, raakte Black ontevreden over de [[autoritair socialisme|autoritaire socialistische]] ideologie en besteedde, nadat hij het [[anarchisme]] had ontdekt, veel energie aan het analyseren van autoritaire trekken binnen ogenschijnlijk “anti-autoritaire” groeperingen. In zijn essay “Mijn probleem met het Anarchisme” schrijft hij: “Jezelf anarchist noemen is een uitnodiging om je te identificeren met een onvoorspelbaar scala aan associaties, een geheel dat waarschijnlijk voor twee mensen nooit hetzelfde betekent, zelfs niet voor twee anarchisten.” Hoewel hij geen [[anarcho-primitivisme|anarcho-primitivist]] is, schrijft hij af en toe wel in anarcho-primitivistische periodieken, waarop hij een grote invloed heeft uitgeoefend.

Een gedeelte van zijn werk uit het begin van de tachtiger jaren (gebundeld in ''The Abolition of Work and Other Essays'') legt de nadruk op zijn kritiek op de [[stop de kernbewapening]]-beweging ("Tegen de nucleaire Terreur"), op de uitgevers van de Processed World ("Onderstreep het Bedrog: Een bespreking van de Gedagvaarde Wereld "), "radicale feministen" ("Feminisme als Fascisme"), en [[vrijdenker]]s ("De Vrijdenker als Conservatief").

=== Het afschaffen van het werken ===
''[[The Abolition of Work]]'', Blacks meest uitgebreid gelezen essay, baseert zich op de ideeën van [[Charles Fourier]], [[William Morris (schrijver)|William Morris]], Paul Lafargue, (de schoonzoon van Karl Marx), [[Paul Goodman]], en [[Marshall Sahlins]]. Hij pleit daarin voor het afschaffen van de op producent en consument gebaseerde maatschappij, waarin, zoals Black beweert, het hele leven gewijd is aan de productie en consumptie van goederen. Terwijl hij het [[Marxisme|Marxistische]] [[staatssocialisme]] evenzeer aanvalt als het markt[[kapitalisme]], betoogt Black dat de enige manier waarop mensen vrij kunnen zijn, is dat zij de tijd terugeisen die zij nu kwijt zijn aan banen en werkzaamheden, en in plaats daarvan een vrijwillig en vrij spel maken van de taken die noodzakelijk zijn voor het levensonderhoud – een benadering die als “ludiek” wordt omschreven. Het essay pleit ervoor dat “niemand ooit zou moeten werken,” omdat werken – gedefinieerd als gedwongen productieve activiteit, afgedwongen met economische of politieke middelen – de bron is van vrijwel alle ellende in de wereld. Black hekelt het werken vanwege het gedwongen karakter ervan en de vorm die het aanneemt – ondergeschiktheid aan een baas, een “baan” die van een mogelijk plezierige taak, verandert in een zinloos corvee, vernedering opgelegd door een systeem van arbeidsdiscipline, en een groot aantal arbeidsgerelateerde doden en gewonden, wat Black typeert als “[[doodslag (levensbeëindiging)|doodslag]]". Hij vindt de ondergeschiktheid, zoals die op werkplekken heerst, een “aanfluiting van de vrijheid,” en hij hekelt de verschillende theoretici die vrijheid voorstaan terwijl ze het werk verdedigen. Ondergeschiktheid op het werk, beweert Black, maakt mensen dom en creëert angst voor vrijheid. Door het werken raken mensen gewend aan starheid en regelmaat, en hebben geen tijd voor vriendschappen of zinvolle bezigheden. Hij stelt dat de meeste mensen die werken, ontevreden zijn met het werk (zoals blijkt uit al dat kleingeestige afwijkende gedrag tijdens het werk), zodat wat hij zegt onomstreden zou zijn; maar het is wel omstreden, alleen al omdat mensen te dicht op het systeem zitten om de tekortkomingen daarvan te zien.

Spelen wordt daarentegen niet per se door regels gestuurd en wordt vrijwillig gedaan, in volledige vrijheid en in de vorm van een [[geef-economie]]. Hij wijst erop dat jager/verzamelaar-gemeenschappen zich kenmerken door het spel, een idee dat hij ontleent aan het werk van [[Marshall Sahlins]]; hij verhaalt over de opkomst van hiërarchische gemeenschappen, waardoor de mensen telkens steeds meer werk wordt opgedrongen, zodat het gedwongen werken zelfs in de ogen van de boeren uit oudheid en middeleeuwen onbegrijpelijk onderdrukkend zou lijken. Hij reageert op het idee dat “werk,” als het niet gewoon inspanning of energie is, noodzakelijk is om belangrijke maar onplezierige taken te vervullen, door te beweren dat op de eerste plaats de belangrijkste taken ludiek gemaakt kunnen worden, of “gered” kunnen worden door ze te veranderen in speelse en ambachtelijke activiteiten, en op de tweede plaats, dat het overgrote deel van het werk helemaal niet gedaan hoeft te worden. Dat laatste is overbodig omdat het alleen ten dienste staat van handelsverkeer en sociale controle, die alleen maar bestaat om het systeem van werken als geheel in stand te houden. Voor wat er dan nog overblijft beveelt hij de benadering van Charles Fourier aan, namelijk de activiteiten op een zodanige manier regelen dat mensen ze graag willen doen. Hij staat ook sceptisch, maar wel open voor de mogelijkheid om werk uit te bannen door middel van werkbesparende technologieën. Hij vindt dat links niet ver genoeg kan gaan in zijn kritiek, omdat het voor zijn kracht afhankelijk is van de categorie werkers, bij wie juist de waarde van het werk vastgesteld moet worden.

=== "Anarchie na het Linksisme", en de ruzie met Bookchin ===
Vanaf 1997 raakte Black betrokken bij een discussie, die werd uitgelokt door de publicaties van de anarchist en oprichter van het [[Institute for Social Ecology]], [[Murray Bookchin]], een uitgesproken criticus van de [[post-linkse anarchisme|post-linkse anarchistische]] stroming. Bookchin schreef en publiceerde ''[[Social Anarchism or Lifestyle Anarchism: An Unbridgeable Chasm]]'', (Sociaal anarchisme of anarchisme als een manier van leven: een onoverbrugbare kloof) waarin hij post-linkse anarchisten en anderen als “levensstijlanarchisten” etiketteerde – waarmee hij doorborduurde op een thema, dat hij had ontwikkeld in zijn ''[[Philosophy of Social Ecology]]''. Hoewel hij niet rechtstreeks verwijst naar het werk van Black (een verzuim dat Black als symptomatisch interpreteert) heeft Bookchin duidelijk impliciet Blacks verwerpen van het werk op het oog, als hij kritiek uitoefent op schrijvers als [[John Zerzan]] en [[Dave Watson]], die hij, aanvechtbaar, onder dezelfde stroming schaart.

Voor Bookchin is "anarchisme als een manier van leven" individualistisch en kinderachtig. “Levensstijl-anarchisten” eisen “anarchie nú,” waarbij zij zich voorstellen dat zij een nieuwe maatschappij kunnen vormen door individuele levensstijlveranderingen. Hij vindt dat een soort schijn-onaangepast consumentisme dat uiteindelijk geen effect heeft op het functioneren van het kapitalisme, omdat het er niet in slaagt de feitelijkheden van de huidige stand van zaken te onderkennen. Hij baseert deze polemiek op een sociaal-realistische kritiek op het relativisme, dat hij zowel met het levensstijl-anarchisme associeert als met het [[postmodernisme]] (waarvan hij beweert dat het daarmee samenhangt). Hij beweert dat een ludieke benadering leidt tot maatschappelijke onverschilligheid en egoïsme, vergelijkbaar met die van het kapitalisme. In plaats van deze benadering pleit hij voor een veelsoortig anarchisme, waarbij maatschappelijk verzet zwaarder weegt dan individuele acties, en het gevecht dialectisch uitgroeit, zoals in de klassieke Marxistische theorie. De onoverbrugbare kloof uit de titel van het boek, is de kloof tussen individuele “autonomie” – die voor Bookchin een [[Burgerij|bourgeois]]-illusie is – en maatschappelijke “vrijheid,” wat rechtstreekse democratie inhoudt, gemeentelijk zelfbestuur en linkse bemoeienis met maatschappelijke aangelegenheden. In feite neemt zijn agenda de vorm aan van een combinatie van elementen van het [[anarchocommunisme|anarchistische communisme]] en steun voor plaatselijk zelfbestuur en Niet Gouvernementele Organisatie-initiatieven, wat hij terugvoert tot vrijzinnig plaatselijk zelfbestuur. Hij beweert dat “levensstijl-anarchisme” ingaat tegen de fundamentele leerstellingen van het anarchisme, wat hij dus beschuldigt van “decadentie” en een “kleingeestige bourgeoismentaliteit,” en ziet als een uitwas van de Amerikaanse decadentie en een tijdperk van afname van de strijdactiviteiten. Hij spreekt op een nostalgische manier over “het Links dat ooit was” als iets dat, ondanks al zijn tekortkomingen, verreweg superieur was aan wat er sindsdien is gekomen.

Als reactie publiceerde Black ''Anarchy After Leftism'' (Anarchie ná het Linksisme) dat later een vruchtbaar post-links boek bleek te zijn.<ref name=cyber /> De tekst is een combinatie van een puntsgewijze, bijna wettische, ontleding van het argument van Bookchin, met een bittere theoretisch polemische ondertoon, en zelfs persoonlijk beledigend voor Bookchin (niet wie hij doorlopend verwijst als “de Decaan”). Black beschuldigt Bookchin van moraliseren, wat in het post-linkse anarchisme te maken heeft met het opleggen van abstracte categorieën aan de werkelijkheid, op een manier die verlangens verdraaien en onderdrukken (iets anders dan “ethiek,” wat een beweegreden is voor een manier van leven, overeenkomstig de roep van [[Friedrich Nietzsche]] voor een ethiek “voorbij goed en kwaad”), en van een “puriteinse levenshouding,” wat daar een variant van is. Hij valt Bookchin aan vanwege zijn [[Stalinisme|Stalinistische]] wortels, en zijn falen in het afstand nemen van zijn eigen eerdere connecties met wat hij zelf als “levensstijl”-onderwerpen aan de kaak had gesteld (zoals de leuzen van [[mei 1968]]). Hij beweert dat de categorieën "levensstijl-anarchisme" en "individualistisch anarchisme" zomaar wat zijn. Hij stelt dat Bookchin een "[[arbeidsethiek]]" aanvaardt, en dat zijn favoriete thema’s, zoals de openlijke veroordeling van de [[Yuppen]], in feite thema’s van de massaconsumptiecultuur zijn en dat hij er niet in slaagt om de maatschappelijke basis bloot te leggen van het kapitalistische “egoïsme;” Black, daarentegen, roept op tot een “verlicht “egoïsme” dat tegelijkertijd sociaal is, zoals in het werk van [[Max Stirner]].

Black beweert dat Bookchin de kritiek, dat werk asociaal zou zijn, verkeerd heeft begrepen, omdat hij daarmee in feite ongedwongen maatschappelijke relaties propageert. Hij betoogt dat Bookchin gelooft dat werk wezenlijk bij de mens behoort en dat hij daarom tegen het afschaffen van het werken is. En hij houdt hem voor dat hij Blacks eigen boeken over werken negeert, dat hij de technologie idealiseert en de historische ontwikkeling van het werk verkeerd begrijpt.

Hij hekelt het veronderstelde falen van Bookchin bij het aanknopen van banden met de linkse groeperingen die hij nu prijst, en het feit dat hij anderen aanvalt voor tekortkomingen (zoals het gebrek aan een groot publiek en het krijgen van gunstige besprekingen in “yuppen”bladen) waaraan hij zich zelf schuldig maakt. Hij beschuldigt Bookchin ervan dat hij zichzelf tegenspreekt, door bijvoorbeeld dezelfde mensen “bourgeois” en “proletariër,” of “individualist” en “fascist” te noemen. Hij beweert dat Bookchins “maatschappelijke vrijheid” “metaforisch” en inhoudelijk geen echte vrijheid is. Hij levert kritiek op het feit dat Bookchin zich de anarchistische traditie toe-eigent, waarbij hij aanvoert dat hij wel schrijvers als Stirner en [[Paul Goodman]] afwijst en berispt hem voor het impliciet identificeren van dergelijke schrijvers met het [[Anarchokapitalisme|anarcho-kapitalisme]], en het verdedigen van wat hij een "epistemologische breuk" noemt, die tot stand gebracht is door mensen als Stirner en Nietzsche. Hij beweert dat de post-linkse “minachting voor theorie” gewoon Bookchins manier is om te zeggen, dat zij zijn theorieën negeren. Hij geeft een gedetailleerd antwoord op de beschuldiging van Bookchin over een verbond tussen het eco-anarchisme en fascisme, via een gemeenschappelijke basis in de Duitse Romantiek, waarbij hij zowel kritiek uitoefent op het leggen van dat verband (wat hij "[[Joseph McCarthy (politicus)|McCarthyistisch]]" noemt) en het geschetste beeld van de romantiek zelf; hij suggereert dat de bronnen van Bookchin, zoals [[Michael Bakoenin]], politiek niet correcter zijn dan de bronnen die hij afwijst, en beschuldigt hem ervan dat uit zijn boeken fascistische retoriek en propaganda klinkt. Hij draagt bewijzen aan, waarmee hij het verband bestrijdt dat Bookchin legt tussen “terrorisme” en het individualistische anarchisme, in plaats van met het sociale anarchisme. Hij wijst op carnavaleske aspecten van de [[Spaanse Burgeroorlog]] om het dualisme van Bookchin te ondermijnen.

Black herhaalt vervolgens de post-linkse kritiek op het georganiseerd zijn aan, waarbij hij zijn kennis van de geschiedenis van het anarchisme erbij haalt in een poging om te kritiek van Bookchin te weerleggen, namelijk dat de drang om te organiseren is gebaseerd op onwetendheid. Hij beweert onder andere dat in een verstedelijkt gebied rechtstreekse democratie onmogelijk is, omdat het daar ontaardt in bureaucratie, en dat de organiserende anarchisten zoals de [[Confederación Nacional del Trabajo]] compromissen sluiten met het staatsgezag. Hij betoogt dat Bookchin helemaal geen anarchist is, maar meer een “voorstander is van de geleide economie op regionaal of stedelijk zelfbestuurniveau,” die door de lokale overheid wordt toegekend aan het plaatselijke bestuur – waarbij hij zijn bespreking doorspekt met verdere puntsgewijze bezwaren (bijvoorbeeld of [[New York (stad)|New York]] een “organische gemeenschap” is, gezien het hoge misdaadcijfer en of gemeenten die zich bij elkaar hebben aangesloten verenigbaar zijn met een [[rechtstreekse democratie]]). Hij heeft het ook over het verzet van Bookchin tegen het [[relativisme]], waarbij hij betoogt dat dit relativisme wordt gesteund door de wetenschap, met name de antropologie – en vervolgt met het aanvoeren van bewijzen, dat Bookchins werk vijandige besprekingen heeft gekregen in sociale wetenschaps-tijdschriften, waarbij zijn wetenschappelijke achtergrond werd aangevallen en zijn dialectiek als onwetenschappelijk werd afgewezen. Vervolgens behandelt hij puntsgewijs de kritiek van Bookchin op het [[primitivisme]], waarbij hij onderwerpen ter sprake brengt, zoals levensverwachtingsstatistieken en de veronderstelde milieuvernietiging door jagers/verzamelaars. Hij besluit met een oproep voor een anarchistische paradigma-verschuiving, gebaseerd op post-linkse thema’s, wat hij aanprijst als de “anarchie ná het linksisme,” uit de titel van zijn boek.

Bookchin heeft nooit gereageerd op de kritiek van Black, die daarmee doorging in essays zoals "Withered Anarchism (Het verlepte Anarchisme)," "An American in Paris (Een Amerikaan in Parijs)," en "Murray Bookchin and the Witch-Doctors (Murray Bookchin en de Medicijnmannen)." Bookchin nam later afstand van het anarchisme en koos voor een rechtstreekse vorm van democratie die hij “communalisme” noemde.

== Ruzie met de “Church of the SubGenius" ==
Volgens twee verklaringen van Black werd op 22 november 1989 op zijn thuisadres een bompakketje afgeleverd.<ref name=Black1989-Bomb>Black, Bob (1989). [http://www.inspiracy.com/black/bomb.html "Bomb 'Em If They Can't Take a Joke"], 1989 (post-November 22), reprinted at www.inspiracy.com/black</ref> Black beweerde dat het een lid van de [[Church of the SubGenius]], John Hagen-Brenner was geweest, die hem een “geïmproviseerd explosief had gestuurd, bestaande uit een audiocassettedoosje verbonden aan vier cadmiumbatterijen, vier flitslampjes en vijf voetzoekers,”<ref name=Spunk-SubGenius>{{cite web|url=http://www.spunk.org/texts/writers/black/sp001674.html|title=They Don't Call it SubGenius for Nothing |last=Black |first=Bob |work=[[Spunk Library]] |accessdate=2008-10-28}}</ref> zoals beschreven staat in het document met de aanklacht, dat zich in het archief van de federale arrondissementsrechtbank bevindt. Volgens Black vond hij dat het pakketje er verdacht uitzag en in een opwelling “gooide hij het tegen de muur. Er ontstond een flits (de flitslampjes) en een rookwolk, maar de vijf voetzoekers gingen niet af.”<ref name=Spunk-SubGenius/> Black leverde het spul in op het politiebureau. Hij gaat ervan uit, dat het pakketje naar hem was gestuurd, omdat hij kritiek op die Kerk had uitgeoefend en heeft dat incident herhaaldelijk te berde gebracht in zijn artikelen over de Kerk.<ref name=Black1989-Bomb/> [[Ivan Stang]] en andere leden van de Kerk hebben elke betrokkenheid in dit voorval ontkend, en er is niemand anders aangeklaagd. Een van de artikelen van Black werd teruggestuurd en hij werd geschrapt uit de adressenlijst van de SubGeniuskerk.<ref name=Black1989-SubG>Bob Black's 1989 story "Bomb 'Em If They Can't Take a Joke" [https://web.archive.org/web/20090422192056/http://www.subgenius.com/subg-digest/v0/0189.html reprinted] and [https://web.archive.org/web/20090422192102/http://www.subgenius.com/subg-digest/v0/0197.html discussed] in 1990, as archived at [[SubGenius.com]].</ref>

== Referenties ==
{{References}}

== Externe links ==
Engels:
* [http://www.spung.org/library/writers/black Publicaties van Bob Black]{{dode link|datum=september 2017 |bot=InternetArchiveBot }} in de Spunk Bibliotheek
* [https://inspiracy.com/black/ De volledige tekst van de bundel uit 1986 ''The Abolition of Work and Other Essays'' op de website van Inspiracy]
* [https://web.archive.org/web/20080222033152/http://www.zpub.com/notes/black.html The Abolition of Work]
* [http://www.inspiracy.com/minitrue/index.html Gerry Reith archief op de website van Inspiracy]
* [http://futurenexus.blogspot.com/ Future Nexus]
* [https://web.archive.org/web/20121123073642/http://www.seesharppress.com/listen.html Listen Anarchist!] Een kritiek door [[Chaz Bufe]]

{{DEFAULTSORT:Black, Bob}}
[[Categorie:Amerikaans anarchist]]

title: Algemene informatie

Volledige naam: Robert Charles Black, Jr.

Geboren: 4 januari 1951

Geboorteplaats: Detroit

Geboorteland: Verenigde Staten

Beroep: jurist

title: Werk

Stroming: Post-linkse Anarchie

Bekende werken: The Abolition of Work


text:
# Lijst van voetbalinterlands Oekraïne - Wit-Rusland
Deze lijst van voetbalinterlands is een overzicht van alle officiële voetbalwedstrijden tussen de nationale teams van Oekraïne en Wit-Rusland. De voormalige Sovjet-republieken speelden tot op heden negen keer tegen elkaar, te beginnen met een vriendschappelijk duel op 28 oktober 1992 in Minsk. De laatste ontmoeting, een kwalificatiewedstrijd voor het Europees kampioenschap voetbal 2016, werd gespeeld in Lviv op 5 september 2015.

## Wedstrijden
| № | Plaats  | Datum            | Competitie           | Wedstrijd              | Uitslag |
| - | ------- | ---------------- | -------------------- | ---------------------- | ------- |
| 1 | Minsk   | 28 oktober 1992  | Vriendschappelijk    | Wit-Rusland – Oekraïne | 1 – 1   |
| 2 | Kiev    | 25 mei 1994      | Vriendschappelijk    | Oekraïne – Wit-Rusland | 3 – 1   |
| 3 | Kiev    | 24 maart 2001    | WK 2002 kwalificatie | Oekraïne – Wit-Rusland | 0 – 0   |
| 4 | Minsk   | 1 september 2001 | WK-kwalificatie      | Wit-Rusland – Oekraïne | 0 – 2   |
| 5 | Moskou  | 19 mei 2002      | Vriendschappelijk    | Oekraïne – Wit-Rusland | 0 – 2   |
| 6 | Lviv    | 6 september 2008 | WK 2010 kwalificatie | Oekraïne – Wit-Rusland | 1 – 0   |
| 7 | Minsk   | 9 september 2009 | WK 2010 kwalificatie | Wit-Rusland – Oekraïne | 0 – 0   |
| 8 | Borisov | 9 oktober 2014   | EK 2016 kwalificatie | Wit-Rusland − Oekraïne | 0 − 2   |
| 9 | Lviv    | 5 september 2015 | EK 2016 kwalificatie | Oekraïne − Wit-Rusland | 3 − 1   |

## Samenvatting
| Competitie        | Totaal gespeeld | Winst Oekraïne | Gelijk | Winst Wit-Rusland | Doelsaldo Oekraïne – Wit-Rusland |
| ----------------- | --------------- | -------------- | ------ | ----------------- | -------------------------------- |
| WK-kwalificatie   | 4               | 2              | 2      | 0                 | 3 − 0                            |
| EK-kwalificatie   | 2               | 2              | 0      | 0                 | 5 − 1                            |
| Vriendschappelijk | 3               | 1              | 1      | 1                 | 4 − 4                            |
| Totaal            | 9               | 5              | 3      | 1                 | 12 − 5                           |

## Details

### Achtste ontmoeting
| EK 2016 kwalificatie (scheidsrechter Pol van Boekel, Borisov, Wit-Rusland, 9 oktober 2014):                                                                                |              |                                                                                |
| Wit-Rusland                                                                                | 0 – 2        | Oekraïne                                                                                |
|                                                                                | goals        | 82' (e.d.) Aljaksandr Martynovitsj 90+3' Serhiy Sydortsjoek                                                                                |
| Georgy Kondratyev                                                                                | bondscoach   | Michajlo Fomenko                                                                                |
| Joeri Zhavnov Yahor Filipenka Dzjanis Paljakov Aljaksandr Martynovitsj Sjarhej Balanovitsj Dzmitrij Verkhavtsov 87' Syarhey Kryvets Ihar Stasevietsj 46' Tsimafej Kalatsjov Stanislav Drahoen Mihail Hardzeichuk 79' | opstellingen | Andrij Pjatov Oleksandr Koetsjer Vjatsjeslav Sjevtsjoek Artem Fedetskyi Jevhen Chatsjeridi 64' Roeslan Rotan 80' Edmar Jevhen Konopljanka Taras Stepanenko Andrij Jarmolenko 90+1' Roman Zozoelja |
| Sjarhej Kisljak 46' Sergej Kornilenko 79' Pavel Savitski 87'                                                                                | wissels      | 64' Serhiy Sydortsjoek 80' Pylyp Boedkivskyi 90+1' Anatoli Tymosjtsjoek                                                                                |
| Dzjanis Paljakov 88'                                                                                | gele kaarten | 74' Oleksandr Koetsjer 89' Roman Zozoelja                                                                                |
| - Debuut van Serhiy Sydortsjoek (Dynamo Kiev) en Pylyp Boedkivskyi (Zorja Loehansk) voor Oekraïne.                                                                                |              |                                                                                |

### Negende ontmoeting
| EK 2016 kwalificatie (scheidsrechter Liran Liany, Lviv, Oekraïne, 5 september 2015):                                                                                |              |                                                                                |
| Oekraïne                                                                                | 3 – 1        | Wit-Rusland                                                                                |
| Artem Kravets 8' Andriy Yarmolenko 31' Jevhen Konopljanka 41'                                                                                | goals        | 61' Sergej Kornilenko                                                                                |
| Michajlo Fomenko                                                                                | bondscoach   | Georgy Kondratyev                                                                                |
| Andrij Pjatov Vjatsjeslav Sjevtsjoek Artem Fedetskyi Jevhen Chatsjeridi Jaroslav Rakitskiy Roeslan Rotan 75' Taras Stepanenko Jevhen Konopljanka Denys Harmasj Artem Kravets 86' Andrij Jarmolenko 69' | opstellingen | Andrey Harbunow Yahor Filipenka Ihar Shytaw Aljaksandr Martynovitsj 46' Mikhail Sivakov Ihar Stasevich 72' Tsimafey Kalachow Ivan Maewski Maksim Valadzko Sergej Kornilenko 86' Aljaksandr Hleb |
| Oleg Goesjev 69' Serhiy Rybalka 75' Oleksandr Gladkyi 86'                                                                                | wissels      | 46' Mihail Hardzeichuk 72' Mikalay Signevich 86' Renan Bardini Bressan                                                                                |
| Jevhen Chatsjeridi 61' Roeslan Rotan 64'                                                                                | gele kaarten | 40' Mikhail Sivakov 79' Aljaksandr Martynovitsj                                                                                |
| Denys Harmasj 14', 90+2'                                                                                | rode kaarten |                                                                                |

FFOe · A-internationals · Bondscoaches · Statistieken · Oekraïens vrouwenelftal · Olympisch elftal · Oekraïne U21 · Oekraïne U20 · Oekraïne U19 · Oekraïne U18 · Oekraïne U17 · Oekraïne U16
1992 – 1999 ·
2000 – 2009 ·
2010 – 2019 ·
2020 – 2029
EK's: 1992** ·
1996 ·
2000 ·
2004 ·
2008 ·
2012 ·
2016 ·
2020 ·
2024
WK's: 1994 ·
1998 ·
2002 ·
2006 ·
2010 ·
2014 ·
2018 ·
2022
1992 ·
1993 ·
1994 ·
1995 ·
1996 ·
1997 ·
1998 ·
1999 ·
2000 ·
2001 ·
2002 ·
2003 ·
2004 ·
2005 ·
2006 ·
2007 ·
2008 ·
2009 ·
2010 ·
2011 ·
2012 ·
2013 ·
2014 ·
2015 ·
2016 ·
2017 ·
2018 ·
2019 ·
2020 ·
2021
Albanië ·
Andorra ·
Armenië ·
Azerbeidzjan ·
Bahrein ·
België ·
Bosnië en Herzegovina ·
Brazilië ·
Bulgarije ·
Canada ·
Chili ·
Costa Rica ·
Cyprus ·
Denemarken ·
Duitsland ·
Engeland ·
Estland ·
Faeröer ·
Finland ·
Frankrijk ·
Georgië ·
Griekenland ·
Hongarije ·
Ierland ·
IJsland ·
Iran ·
Israël ·
Italië ·
Japan ·
Joegoslavië ·
Kameroen ·
Kazachstan ·
Kosovo ·
Kroatië ·
Letland ·
Libië ·
Litouwen ·
Luxemburg ·
Malta ·
Marokko ·
Mexico ·
Moldavië ·
Montenegro ·
Nederland ·
Nieuw-Zeeland ·
Niger ·
Nigeria ·
Noord-Ierland ·
Noord-Macedonië ·
Noorwegen ·
Oezbekistan ·
Oostenrijk ·
Polen ·
Portugal ·
Roemenië ·
Rusland ·
San Marino ·
Saoedi-Arabië ·
Schotland ·
Servië ·
Servië en Montenegro ·
Slovenië ·
Slowakije ·
Spanje ·
Tsjechië ·
Tunesië ·
Turkije ·
Uruguay ·
Verenigde Arabische Emiraten ·
Verenigde Staten ·
Wales ·
Wit-Rusland ·
Zuid-Korea ·
Zweden ·
Zwitserland
Duitsland (2016) ·
Engeland (2012) ·
Engeland (2021) ·
Frankrijk (2012) ·
Italië (2006) ·
Nederland (2021) ·
Noord-Ierland (2016) ·
Noord-Macedonië (2021) ·
Oostenrijk (2021) ·
Saoedi-Arabië (2006) ·
Spanje (2006) ·
Tunesië (2006) ·
Zweden (2012) ·
Zweden (2021) ·
Zwitserland (2006)
** = Onder de naam Gemenebest van Onafhankelijke Staten
BFF · A-internationals · Bondscoaches · Statistieken · Wit-Russisch vrouwenelftal · Olympisch elftal · W-Rusland U21 · W-Rusland U19 · W-Rusland U18 · W-Rusland U17 · W-Rusland U16
1990 – 1999 ·
2000 – 2009 ·
2010 – 2019 ·
2020 − 2029
1992 ·
1993 ·
1994 ·
1995 ·
1996 ·
1997 ·
1998 ·
1999 ·
2000 ·
2001 ·
2002 ·
2003 ·
2004 ·
2005 ·
2006 ·
2007 ·
2008 ·
2009 ·
2010 ·
2011 ·
2012 ·
2013 ·
2014 ·
2015 ·
2016 ·
2017 ·
2018 ·
2019 ·
2020 ·
2021 ·
2022 ·
2023
Albanië ·
Andorra ·
Argentinië ·
Armenië ·
Azerbeidzjan ·
Bahrein ·
België ·
Bosnië en Herzegovina ·
Bulgarije ·
Canada ·
Cyprus ·
Denemarken ·
Duitsland ·
Ecuador ·
Egypte ·
Engeland ·
Estland ·
Finland ·
Frankrijk ·
Gabon ·
Georgië ·
Griekenland ·
Hongarije ·
Honduras ·
Ierland ·
IJsland ·
India ·
Iran ·
Israël ·
Italië ·
Japan ·
Jordanië ·
Kazachstan ·
Kirgizië ·
Kosovo ·
Kroatië ·
Letland ·
Libië ·
Liechtenstein ·
Litouwen ·
Luxemburg ·
Malta ·
Mexico ·
Moldavië ·
Montenegro ·
Nederland ·
Nieuw-Zeeland ·
Noord-Ierland ·
Noord-Macedonië ·
Noorwegen ·
Oekraïne ·
Oezbekistan ·
Oman ·
Oostenrijk ·
Peru ·
Polen ·
Roemenië ·
Rusland ·
San Marino ·
Saoedi-Arabië ·
Schotland ·
Slovenië ·
Slowakije ·
Spanje ·
Syrië ·
Tadzjikistan ·
Tsjechië ·
Tunesië ·
Turkije ·
Verenigde Arabische Emiraten ·
Wales ·
Zuid-Korea ·
Zweden ·
Zwitserland

wikitext:
Deze '''lijst van voetbalinterlands''' is een overzicht van alle officiële [[voetbal]]wedstrijden tussen de nationale teams van '''[[Oekraïens voetbalelftal (mannen)|Oekraïne]]''' en '''[[Wit-Russisch voetbalelftal (mannen)|Wit-Rusland]]'''. De voormalige [[Sovjet]]-republieken speelden tot op heden<ref>Bijgewerkt op 5 september 2015.</ref> negen keer tegen elkaar, te beginnen met een vriendschappelijk duel op 28 oktober 1992 in [[Minsk]]. De laatste ontmoeting, een kwalificatiewedstrijd voor het [[Europees kampioenschap voetbal 2016]], werd gespeeld in [[Lviv]] op 5 september 2015.

== Wedstrijden ==
{| class="wikitable" style="text-align: center; font-size: 90%; width: 100%; max-width: 68em;"
!№
!Plaats
!Datum
!Competitie
!Wedstrijd
!Uitslag
|-
| '''[[#Eerste ontmoeting|1]]''' || [[Minsk]] || 28 oktober 1992 || Vriendschappelijk || {{BLR-1991f}} – {{UKRf-r}} || 1 – 1
|-
|'''[[#Tweede ontmoeting|2]]''' || [[Kiev]] || 25 mei 1994 || Vriendschappelijk || {{UKRf}} – {{BLR-1991f-r}} || 3 – 1
|-
|'''[[#Derde ontmoeting|3]]''' || Kiev || 24 maart 2001 || [[Wereldkampioenschap voetbal 2002 (kwalificatie UEFA)|WK 2002 kwalificatie]] || {{UKRf}} – {{BLRf-r}} || 0 – 0
|-
|'''[[#Vierde ontmoeting|4]]''' || Minsk || 1 september 2001 || WK-kwalificatie || {{BLRf}} – {{UKRf-r}} || 0 – 2
|-
|'''[[#Vijfde ontmoeting|5]]''' || [[Moskou]] || 19 mei 2002 || Vriendschappelijk || {{UKRf}} – {{BLRf-r}} || 0 – 2
|-
|'''[[#Zesde ontmoeting|6]]''' || [[Lviv]] || 6 september 2008 || [[Wereldkampioenschap voetbal 2010 (kwalificatie UEFA)|WK 2010 kwalificatie]] || {{UKRf}} – {{BLRf-r}} || 1 – 0
|-
|'''[[#Zevende ontmoeting|7]]''' || Minsk || 9 september 2009 || WK 2010 kwalificatie || {{BLRf}} – {{UKRf-r}} || 0 – 0
|-
|'''[[#Achtste ontmoeting|8]]''' || [[Borisov]] || 9 oktober 2014 || [[Europees kampioenschap voetbal 2016 (kwalificatie)|EK 2016 kwalificatie]] || {{BLRf}} − {{UKRf-r}} || 0 − 2
|-
|'''[[#Negende ontmoeting|9]]''' || [[Lviv]] || 5 september 2015 || EK 2016 kwalificatie || {{UKRf}} − {{BLRf-r}} || 3 − 1
|}

== Samenvatting ==
{{Tabelkop samenvatting voetbalinterlands | team1=UKRf | team2=BLRf}}
{{Tabelrij samenvatting voetbalinterlands | winst1=2 | gelijk=2 | winst2=0 | doelsaldo=3 − 0 | comp=WK-kwalificatie}}
{{Tabelrij samenvatting voetbalinterlands | winst1=2 | gelijk=0 | winst2=0 | doelsaldo=5 − 1 | comp=EK-kwalificatie}}
{{Tabelrij samenvatting voetbalinterlands | winst1=1 | gelijk=1 | winst2=1 | doelsaldo=4 − 4 | comp=Vriendschappelijk}}
{{Tabelsom samenvatting voetbalinterlands | winst1=5 | gelijk=3 | winst2=1 | doelsaldo=12 − 5}}

== Details ==
===Achtste ontmoeting===
{| cellspacing="1" style="width: 100%; max-width: 68em; font-size: 90%;"
!width=25%|
!width=10%|
!width=25%|
|-
| colspan="3" | ''[[Europees kampioenschap voetbal 2016 (kwalificatie)|EK 2016 kwalificatie]] (scheidsrechter {{NL-VLAG}} [[Pol van Boekel]], [[Borisov]], [[Wit-Rusland]], 9 oktober 2014):''
|- style=font-size:90% valign="top" style="background:#B0D3FB;"
|align=right|'''{{BLRf-r}}'''
|align=center|'''0 – 2'''
|align=left|'''{{UKRf}}'''
|- style=font-size:90% valign="top" style=background:#F0F0FF
|align=right|
|align=center|goals
|align=left| {{goal|82|o.g.}} [[Aljaksandr Martynovitsj]]
{{goal|90+3}} [[Serhiy Sydortsjoek]]
|- style=font-size:90% valign="top" style=background:#F0E8FE
|align=right| [[Georgy Kondratyev]] {{BY-VLAG}}
|align=center|bondscoach
|align=left| {{UA-VLAG}} [[Michajlo Fomenko]]
|- style=font-size:90% valign="top" style=background:#F0F8FF
|align=right| [[Joeri Zhavnov]]
[[Yahor Filipenka]]
[[Dzjanis Paljakov]]
[[Aljaksandr Martynovitsj]]
[[Sjarhej Balanovitsj]]
[[Dzmitrij Verkhavtsov]] {{Wissel uit|87}}
[[Syarhey Kryvets]]
[[Ihar Stasevietsj]] {{Wissel uit|46}}
[[Tsimafej Kalatsjov]]
[[Stanislav Drahoen]]
[[Mihail Hardzeichuk]] {{Wissel uit|79}}
|align=center|opstellingen
|align=left| [[Andrij Pjatov]]
[[Oleksandr Koetsjer]]
[[Vjatsjeslav Sjevtsjoek]]
[[Artem Fedetskyi]]
[[Jevhen Chatsjeridi]]
{{Wissel uit|64}} [[Roeslan Rotan]]
{{Wissel uit|80}} [[Edmar Halovskyi de Lacerda|Edmar]]
[[Jevhen Konopljanka]]
[[Taras Stepanenko]]
[[Andrij Jarmolenko]]
{{Wissel uit|90+1}} [[Roman Zozoelja]]
|- style=font-size:90% valign="top" style=background:#ccffcc
|align=right| [[Sjarhej Kisljak]] {{Wissel in|46}}
[[Sergej Kornilenko]] {{Wissel in|79}}
[[Pavel Savitski]] {{Wissel in|87}}
|align=center|wissels
|align=left| {{Wissel in|64}} [[Serhiy Sydortsjoek]]
{{Wissel in|80}} [[Pylyp Boedkivskyi]]
{{Wissel in|90+1}} [[Anatoli Tymosjtsjoek]]
|- style=font-size:90% valign="top" style=background:#F7F6A8
|align=right| [[Dzjanis Paljakov]] {{gele kaart|88}}
|align=center|gele kaarten
|align=left| {{gele kaart|74}} [[Oleksandr Koetsjer]]
{{gele kaart|89}} [[Roman Zozoelja]]
|-
| colspan="3" |
* Debuut van [[Serhiy Sydortsjoek]] (Dynamo Kiev) en [[Pylyp Boedkivskyi]] (Zorja Loehansk) voor Oekraïne.
|}

===Negende ontmoeting===
{| cellspacing="1" style="width: 100%; max-width: 68em; font-size: 90%;"
!width=25%|
!width=10%|
!width=25%|
|-
| colspan="3" | ''EK 2016 kwalificatie (scheidsrechter {{IL-VLAG}} [[Liran Liany]], [[Lviv]], [[Oekraïne]], 5 september 2015):''
|- style=font-size:90% valign="top" style="background:#B0D3FB;"
|align=right|'''{{UKRf-r}}'''
|align=center|'''3 – 1'''
|align=left|'''{{BLRf}}'''
|- style=font-size:90% valign="top" style=background:#F0F0FF
|align=right| [[Artem Kravets]] {{goal|8}}
[[Andriy Yarmolenko]] {{goal|31}}
[[Jevhen Konopljanka]] {{goal|41}}
|align=center|goals
|align=left| {{goal|61}} [[Sergej Kornilenko]]
|- style=font-size:90% valign="top" style=background:#F0E8FE
|align=right| [[Michajlo Fomenko]] {{UA-VLAG}}
|align=center|bondscoach
|align=left| {{BY-VLAG}} [[Georgy Kondratyev]]
|- style=font-size:90% valign="top" style=background:#F0F8FF
|align=right| [[Andrij Pjatov]]
[[Vjatsjeslav Sjevtsjoek]]
[[Artem Fedetskyi]]
[[Jevhen Chatsjeridi]]
[[Jaroslav Rakitskiy]]
[[Roeslan Rotan]] {{Wissel uit|75}}
[[Taras Stepanenko]]
[[Jevhen Konopljanka]]
[[Denys Harmasj]]
[[Artem Kravets]] {{Wissel uit|86}}
[[Andrij Jarmolenko]] {{Wissel uit|69}}
|align=center|opstellingen
|align=left| [[Andrey Harbunow]]
[[Yahor Filipenka]]
[[Ihar Shytaw]]
[[Aljaksandr Martynovitsj]]
{{Wissel uit|46}} [[Mikhail Sivakov]]
[[Ihar Stasevich]]
{{Wissel uit|72}} [[Tsimafey Kalachow]]
[[Ivan Maewski]]
[[Maksim Valadzko]]
[[Sergej Kornilenko]]
{{Wissel uit|86}} [[Aljaksandr Hleb]]
|- style=font-size:90% valign="top" style=background:#ccffcc
|align=right| [[Oleg Goesjev]] {{Wissel in|69}}
[[Serhiy Rybalka]] {{Wissel in|75}}
[[Oleksandr Gladkyi]] {{Wissel in|86}}
|align=center|wissels
|align=left| {{Wissel in|46}} [[Mihail Hardzeichuk]]
{{Wissel in|72}} [[Mikalay Signevich]]
{{Wissel in|86}} [[Renan Bardini Bressan]]
|- style=font-size:90% valign="top" style=background:#F7F6A8
|align=right| [[Jevhen Chatsjeridi]] {{gele kaart|61}}
[[Roeslan Rotan]] {{gele kaart|64}}
|align=center|gele kaarten
|align=left| {{gele kaart|40}} [[Mikhail Sivakov]]
{{gele kaart|79}} [[Aljaksandr Martynovitsj]]
|- style=font-size:90% valign="top" style=background:#F5A1A1
|align=right| [[Denys Harmasj]] {{rode kaart|2|14|90+2}}
|align=center|rode kaarten
|align=left|
|}

{{Navigatie voetbalelftal Oekraïne}}
{{Navigatie voetbalelftal Wit-Rusland}}

{{Appendix|2=
*[https://www.worldfootball.net/teams/ukraine-team/belarus-team/11/ Worldfootball]
*[https://www.eloratings.net/Belarus World Football Elo Ratings]
{{References}}
}}

[[Categorie:Lijsten van voetbalinterlands Oekraïne|Wit-Rusland]]
[[Categorie:Lijsten van voetbalinterlands Wit-Rusland|Oekraïne]]


text:
# Funeral
Funeral is het eerste muziekalbum van de Canadese band Arcade Fire, na de ep Arcade Fire uit 2003. Het kwam in de VS en Canada uit op 14 september 2004 en in Europa op 28 februari 2005. Het werd in vele eindejaarslijstjes als een van de beste albums van 2004 en 2005 gezien.

## Tracklist
1. "Neighborhood #1 (Tunnels)" – 4:48
2. "Neighborhood #2 (Laïka)" – 3:32
3. "Une Année Sans Lumière" – 3:40
4. "Neighborhood #3 (Power Out)" – 5:12
5. "Neighborhood #4 (7 Kettles)" – 4:49
6. "Crown of Love" – 4:42
7. "Wake Up" – 5:35
8. "Haiti" – 4:07
9. "Rebellion (Lies)" – 5:10
10. "In the Backseat" – 6:20

title: Funeral

wikitext:
{{Infobox muziekalbum
| titel       = Funeral
| hoes        =
| soort       = Album
| artiest     = [[Arcade Fire]]
| datum       = 28 februari
| jaar        = [[2005]]
| genre       = [[Indie (muziek)|Indie]]
| duur        = 48:12
| producer    = [[Arcade Fire]]
| label       = [[Merge Records|Merge]], [[Rough Trade Records|Rough Trade]]
| vorige album = [[2003]]
[[Arcade Fire (ep)|Arcade Fire]]
| volgende album = [[2005]]
[[Live EP (Live at Fashion Rocks)]]
}}
'''Funeral''' is het eerste [[Album (muziek)|muziekalbum]] van de [[Canada|Canadese]] band [[Arcade Fire]], na de ep ''Arcade Fire'' uit 2003. Het kwam in de [[Verenigde Staten|VS]] en Canada uit op 14 september 2004 en in Europa op 28 februari 2005. Het werd in vele eindejaarslijstjes als een van de beste albums van 2004 en 2005 gezien.

== Tracklist ==
# "Neighborhood #1 (Tunnels)" – 4:48
# "Neighborhood #2 (Laïka)" – 3:32
# "Une Année Sans Lumière" – 3:40
# "Neighborhood #3 (Power Out)" – 5:12
# "Neighborhood #4 (7 Kettles)" – 4:49
# "Crown of Love" – 4:42
# "Wake Up" – 5:35
# "Haiti" – 4:07
# "Rebellion (Lies)" – 5:10
# "In the Backseat" – 6:20

[[Categorie:Muziekalbum uit 2004]]
[[Categorie:Muziekalbum uit 2005]]

title: Funeral

Uitgebracht: 28 februari 2005

Genre: Indie

Label(s): Merge, Rough Trade

Producent(en): Arcade Fire

title: Chronologie

2003 · Arcade Fire: 2005 · Funeral · 2005 · Live EP (Live at Fashion Rocks)

Chronologie: (en) Allmusic-pagina · (en) Last.fm-pagina · (en) Discogs-pagina · (en) MusicBrainz-pagina ·

Portaal: Muziek