text:
# Vombisidris philax
Vombisidris philax is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1991 door Bolton.

title: Vombisidris philax

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Vombisidris philax''
| afbeelding = Vombisidris philax casent0178736 profile 1.jpg
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Mieren|Formicidae]] (Mieren)
| onderfamilie = [[Myrmicinae]]
| tribus = [[Formicoxenini]]
| geslacht = ''[[Vombisidris]]''
| w-naam = ''Vombisidris philax''
| auteur = Bolton
| datum = 1991
| haakjes  =
| commons =
| species = Vombisidris philax
}}

'''''Vombisidris philax''''' is een [[Mieren|mierensoort]] uit de onderfamilie van de [[Myrmicinae]].<ref>[http://www.antwiki.org/wiki/Vombisidris_philax Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)]</ref><ref>[http://www.antweb.org/description.do?genus=Vombisidris&name=philax&rank=species Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)]</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1991 door Bolton.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|13}}

[[Categorie:Vombisidris]]

title: Vombisidris philax

Familie: Formicidae (Mieren)

Onderfamilie: Myrmicinae

Geslachtengroep: Formicoxenini

Geslacht: Vombisidris

title: Soort


text:
# Modicogryllus bordigalensis
Modicogryllus bordigalensis is een rechtvleugelig insect uit de familie krekels (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1804 door Latreille.

wikiname: nlwiki

title: Modicogryllus bordigalensis

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Modicogryllus bordigalensis''
| titelweergave = cursief
| afbeelding = Eumodicogryllus bordigalensis larva.jpg
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Rechtvleugeligen|Orthoptera]] (Rechtvleugeligen)
| familie = [[Krekels|Gryllidae]] (Krekels)
| geslacht = ''[[Modicogryllus]]''
| w-naam = ''Modicogryllus bordigalensis''
| auteur = [[Pierre André Latreille|Latreille]]
| datum = 1804
| haakjes = ja
| species =
| commons = Category:Modicogryllus bordigalensis
}}
'''''Modicogryllus bordigalensis''''' is een [[rechtvleugeligen|rechtvleugelig insect]] uit de familie [[krekels]] (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1804 door [[Pierre André Latreille|Latreille]].

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|9999-Orthoptera}} [bezocht 15 april 2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|22}}

[[Categorie:Modicogryllus|bordigalensis]]

title: Modicogryllus bordigalensis

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Orthoptera (Rechtvleugeligen)

Familie: Gryllidae (Krekels)

Geslacht: Modicogryllus

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Megaselia fraudulatrix
Megaselia fraudulatrix is een vliegensoort uit de familie van de bochelvliegen (Phoridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1958 door Beyer.

title: Megaselia fraudulatrix

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Megaselia fraudulatrix''
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Bochelvliegen|Phoridae]] (Bochelvliegen)
| geslacht = ''[[Megaselia]]''
| auteur = Beyer
| datum = 1958
| bron =
| haakjes =
}}
'''''Megaselia fraudulatrix''''' is een [[vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Bochelvliegen|bochelvliegen (Phoridae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1958 door Beyer.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2019|12|14}}

[[Categorie:Megaselia|fraudulatrix]]

title: Megaselia fraudulatrix

Orde: Diptera (Tweevleugeligen)

Onderorde: Brachycera (Vliegen)

Familie: Phoridae (Bochelvliegen)

Geslacht: Megaselia

title: Soort


text:
# Lex Braamhorst
Lex Braamhorst (Utrecht, 16 januari 1928 - Hilversum, 24 december 2002) was een Nederlands radiopresentator.
Braamhorst vervulde zijn militaire dienstplicht grotendeels tijdens de politionele acties in Nederlandsch-Indië. Daar raakte hij door werkzaamheden voor Radio Medan (Sumatra) verzeild in het omroepvak.
Terug in Nederland was hij - na aanvankelijk door de KRO te zijn afgewezen - 37 jaar lang werkzaam voor de AVRO. Braamhorst werd het bekendst door de presentatie, meestal samen met Jan van Herpen, van het spelletje Hersengymnastiek. Ook bedacht en presenteerde hij andere programma's zoals de wekelijkse Kurhausconcerten en het klassieke verzoekplatenprogramma "In de kaart gespeeld".
Braamhorst overleed in 2002 op 74-jarige leeftijd. Op zijn graf bij de r.k. kerk te Kortenhoef prijkt de tekst 'Hij werd door velen gehoord, nu is het stil'.

title: Lex Braamhorst

wikitext:
[[Bestand:Lex Braamhorst.png|thumb|Lex Braamhorst in 1967]]
'''Lex Braamhorst''' ([[Utrecht (stad)|Utrecht]], [[16 januari]] [[1928]] - [[Hilversum]], [[24 december]] [[2002]]) was een [[Nederland]]s radiopresentator.

Braamhorst vervulde zijn [[Dienstplicht|militaire dienstplicht]] grotendeels tijdens de politionele acties in Nederlandsch-Indië. Daar raakte hij door werkzaamheden voor Radio Medan (Sumatra) verzeild in het omroepvak.

Terug in Nederland was hij - na aanvankelijk door de [[Katholieke Radio Omroep|KRO]] te zijn afgewezen - 37 jaar lang werkzaam voor de [[AVRO]]. Braamhorst werd het bekendst door de presentatie, meestal samen met [[Jan van Herpen]], van het spelletje [[Hersengymnastiek]]. Ook bedacht en presenteerde hij andere programma's zoals de wekelijkse [[Kurhaus (Scheveningen)|Kurhausconcerten]] en het klassieke verzoekplatenprogramma ''"In de kaart gespeeld".''

Braamhorst overleed in 2002 op 74-jarige leeftijd. Op zijn graf bij de r.k. kerk te [[Kortenhoef]] prijkt de tekst 'Hij werd door velen gehoord, nu is het stil'.

[[Categorie:Nederlands radiopresentator|Braamhorst, Lex]]


text:
# Pteronycta postalbida
Pteronycta postalbida is een vlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1939 door Gaede.

title: Pteronycta postalbida

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Pteronycta postalbida''
| afbeelding =
| familie = [[Spinneruilen|Erebidae]] (Spinneruilen)
| onderfamilie = [[Calpinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Pteronycta]]''
| w-naam = ''Pteronycta postalbida''
| auteur = Gaede
| datum = 1939
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Pteronycta postalbida''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Spinneruilen|spinneruilen (Erebidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1939 door Gaede.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Spinneruilen]]

title: Pteronycta postalbida

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Erebidae (Spinneruilen)

Onderfamilie: Calpinae

Geslacht: Pteronycta

title: Soort


text:
# Pinezići (Marčana)
Pinezići is een plaats in de gemeente Marčana in de Kroatische provincie Istrië. De plaats telt 55 inwoners (2001).

title: Pinezići (Marčana)

wikitext:
{{Infobox plaats in land
| land         = Kroatië
| naam         = Pinezići
| area         = [[Istrië (provincie)|Istrië]]
| coa          =
| gemeente     = [[Marčana]]
| inwoners     = 55
| dichtheid    =
| census       = 2001
| km2          =
| hoogte       =
| kenteken     = PU
| postcode     = 52206 Marčana
| lat          = 44.964
| lon          = 13.936
| image        =
| caption      =
}}
'''Pinezići''' is een plaats in de gemeente [[Marčana]] in de [[Kroatië|Kroatische]] provincie [[Istrië (provincie)|Istrië]]. De plaats telt 55 inwoners (2001).<ref>{{Citeer web |url=http://www.dzs.hr/Hrv/censuses/Census2001/Popis/H02_01_02/H02_01_02.html |titel=Volkstelling 2001 |bezochtdatum=2012-09-11 |archiefdatum=2012-02-25 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20120225045225/http://www.dzs.hr/Hrv/censuses/Census2001/Popis/H02_01_02/H02_01_02.html |dodeurl=ja }}</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|landen & volken|land=Kroatië|2=2012|3=09|4=11}}
{{Coor title dms|44|57|50.4|N|13|56|9.6|E|type:city_region:HR}}

[[Categorie:Plaats in Istrië]]

title: Situering

Provincie: Istrië

Gemeente: Marčana

title: Algemeen

title: Overig

Postcode: 52206 Marčana

Kenteken: PU

Portaal: Kroatië


text:
# Dolok Parmonangan (Dolok Panribuan)
Dolok Parmonangan is een bestuurslaag in het regentschap Simalungun van de provincie Noord-Sumatra, Indonesië. Dolok Parmonangan telt 2769 inwoners (volkstelling 2010).

title: Dolok Parmonangan (Dolok Panribuan)

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Dolok Parmonangan
| inwoners       = 2769
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[Noord-Sumatra]]
| regentschap    = [[Simalungun (regentschap)|Simalungun]]
| onderdistrict  = [[Dolok Panribuan]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 1209070001
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Dolok Parmonangan''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Simalungun (regentschap)|Simalungun]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[Noord-Sumatra]], [[Indonesië]]. Dolok Parmonangan telt 2769 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=13}}

[[Categorie:Plaats in Noord-Sumatra]]

title: Situering

Provincie: Noord-Sumatra

Regentschap of · stadsgemeente: Simalungun

Onderdistrict: Dolok Panribuan

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# Bukit Menyan
Bukit Menyan is een bestuurslaag in het regentschap Kepahiang van de provincie Bengkulu, Indonesië. Bukit Menyan telt 804 inwoners (volkstelling 2010).

title: Bukit Menyan

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Bukit Menyan
| inwoners       = 804
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[Bengkulu (provincie)|Bengkulu]]
| regentschap    = [[Kepahiang]]
| onderdistrict  = [[Bermani Ilir]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 1708020014
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Bukit Menyan''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Kepahiang]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[Bengkulu (provincie)|Bengkulu]], [[Indonesië]]. Bukit Menyan telt 804 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=15}}

[[Categorie:Plaats in Bengkulu]]

title: Situering

Provincie: Bengkulu

Regentschap of · stadsgemeente: Kepahiang

Onderdistrict: Bermani Ilir

title: Algemeen

title: Overig


text:
# Hapatesus depressus
Hapatesus depressus is een keversoort uit de familie kniptorren (Elateridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1958 door Neboiss.

title: Hapatesus depressus

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Hapatesus depressus''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Kniptorren|Elateridae]] (Kniptorren)
| geslacht = ''[[Hapatesus]]''
| w-naam = ''Hapatesus depressus''
| auteur = Neboiss
| datum = 1958
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Hapatesus depressus''''' is een [[kevers]]oort uit de familie [[kniptorren]] (Elateridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1958 door Neboiss.<ref>[http://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/Elateridae.txt Elateridae] in [http://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/Coleoptera1.htm Synopsis of the described Coleoptera of the World 6 juni 2010]. [https://web.archive.org/web/20141203145937/https://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/Elateridae.txt Gearchiveerd] op 3 december 2014.</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|30}}

[[Categorie:Hapatesus|depressus]]

title: Hapatesus depressus

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Elateridae (Kniptorren)

Geslacht: Hapatesus

title: Soort


text:
# The Passionate Pilgrim
The Passionate Pilgrim (De gepassioneerde pelgrim) is een bloemlezing van gedichten, gepubliceerd in 1599, waarvan de titelpagina vermeldt dat ze geschreven werden 'By W. Shakespeare.'
The Passionate Pilgrim werd gepubliceerd door William Jaggard, de latere uitgever van Shakespeares First Folio. De eerste editie overleeft slechts fragmentarisch in een enkel exemplaar. Doordat de titelpagina ontbreekt, kan de datum niet worden vastgesteld. Als jaar van publicatie wordt meestal 1599 genoemd. De titelpagina van de tweede editie stelt dat de rechten van verkoop van het boek toegekend zijn aan een zekere William Leake. Deze had de rechten verkregen voor Shakespeares Venus and Adonis in 1596 en publiceerde in de periode 1599-1602 vijf octavo edities van dat gedicht.
Jaggard gaf ook een uitgebreide editie uit van The Passionate Pilgrim in 1612, met nog negen bijkomende gedichten. Deze laatste gedichten waren echter van de hand van Thomas Heywood en kwamen uit diens Troia Britannica, die Jaggard in 1609 had gepubliceerd. Heywood protesteerde tegen deze vorm van piraterij in zijn Apology for Actors (1612), waarin hij schreef dat Shakespeare geschokt was door het oneigenlijke gebruik dat Jaggard van zijn naam had gemaakt. Datzelfde jaar trok Jaggard de toeschrijving aan Shakespeare weer in.
Alle vroege uitgaven van het gedicht zijn in octavo-formaat. Ze werden nogal slordig gedrukt en stonden vol met fouten, dit in tegenstelling tot vroege uitgaven van Venus and Adonis en The Rape of Lucrece.
De gedichten in The Passionate Pilgrim werden door John Benson in 1640 herdrukt in zijn uitgave van Shakespeares gedichten, samen met de sonnetten, A Lover's Complaint, The Phoenix and the Turtle en andere stukken. Nadien werd de anthologie opgenomen in verzamelde werken van Shakespeares gedichten, in Bernard Lintotts uitgave van 1709 en daaropvolgende edities.

title: The Passionate Pilgrim

wikitext:
[[Bestand:The Passionate Pilgrim.jpg|thumb|Titelpagina van ''The Passionate Pilgrim'', 1599]]
'''''The Passionate Pilgrim''''' (''De gepassioneerde pelgrim'') is een bloemlezing van gedichten, gepubliceerd in [[1599]], waarvan de titelpagina vermeldt dat ze geschreven werden 'By [[William Shakespeare|W. Shakespeare]].'

''The Passionate Pilgrim'' werd gepubliceerd door [[William Jaggard]], de latere uitgever van Shakespeares [[First Folio]]. De eerste editie overleeft slechts fragmentarisch in een enkel exemplaar. Doordat de titelpagina ontbreekt, kan de datum niet worden vastgesteld. Als jaar van publicatie wordt meestal 1599 genoemd. De titelpagina van de tweede editie stelt dat de rechten van verkoop van het boek toegekend zijn aan een zekere [[William Leake]]. Deze had de rechten verkregen voor Shakespeares ''[[Venus and Adonis (Shakespeare)|Venus and Adonis]]'' in 1596 en publiceerde in de periode 1599-1602 vijf [[octavo (papierformaat)|octavo]] edities van dat gedicht.

Jaggard gaf ook een uitgebreide editie uit van ''The Passionate Pilgrim'' in 1612, met nog negen bijkomende gedichten. Deze laatste gedichten waren echter van de hand van [[Thomas Heywood]] en kwamen uit diens ''[[Troia Britannica]]'', die Jaggard in 1609 had gepubliceerd. Heywood protesteerde tegen deze vorm van piraterij in zijn ''[[Apology for Actors]]'' (1612), waarin hij schreef dat Shakespeare geschokt was door het oneigenlijke gebruik dat Jaggard van zijn naam had gemaakt. Datzelfde jaar trok Jaggard de toeschrijving aan Shakespeare weer in.

Alle vroege uitgaven van het gedicht zijn in octavo-formaat. Ze werden nogal slordig gedrukt en stonden vol met fouten, dit in tegenstelling tot vroege uitgaven van ''Venus and Adonis'' en ''[[The Rape of Lucrece]]''.

De gedichten in ''The Passionate Pilgrim'' werden door [[John Benson (uitgever)|John Benson]] in 1640 herdrukt in zijn uitgave van Shakespeares gedichten, samen met de [[Sonnetten van Shakespeare|sonnetten]], ''[[A Lover's Complaint]]'', ''[[The Phoenix and the Turtle]]'' en andere stukken. Nadien werd de [[Bloemlezing|anthologie]] opgenomen in verzamelde werken van Shakespeares gedichten, in [[Bernard Lintott]]s uitgave van 1709 en daaropvolgende edities.

==Externe links==
* ''[http://www.gutenberg.org/ebooks/1545 The Passionate Pilgrim]'' op [[Project Gutenberg]]
* ''[http://www.shakespeare-w.com/english/shakespeare/w_passionate.html The Passionate Pilgrim (1599)]'' Volledige Engelse tekst.

{{Appendix|2=
* Evans, G Blakemore, textual editor. ''The Riverside Shakespeare.'' Boston, Houghton Mifflin, 1974; pp. 1787-94.
* Halliday, F. E. ''A Shakespeare Companion 1564-1964''. Baltimore, Penguin, 1964.
}}
{{Bibliografische informatie}}
{{Wikisource}}
{{Navigatie werken Shakespeare}}
{{Cursief}}

{{DEFAULTSORT:Passionate}}
[[Categorie:Poëzie van Shakespeare]]
[[Categorie:Dichtbundel]]


text:
# Afrika (strip)
Afrika is het vijfde stripalbum uit de Djinn-reeks en behoort samen met De zwarte parel, Pipiktu, Onrust en De gorillakoning tot de Afrikaanse cyclus. De strip werd voor het eerst uitgegeven bij Dargaud in mei 2005. Het album is getekend door Ana Miralles met scenario van Jean Dufaux.

title: Afrika (strip)

wikitext:
{{Infobox stripverhaal
| titel      = Afrika
| orig titel = Africa
| stripreeks = [[Djinn (strip)|Djinn]]
| volgnummer = 5
| scenario   = [[Jean Dufaux]]
| tekenaar     = [[Ana Miralles]]
| type       =
| pagina's   = 48
| eerstedruk = 2005
| ISBN       = 90 6793 738 X
| lijst      =
}}
'''''Afrika''''' is het vijfde stripalbum uit de [[Djinn (strip)|Djinn]]-reeks en behoort samen met ''[[De zwarte parel (Djinn)|De zwarte parel]]'', ''[[Pipiktu]]'', ''[[Onrust (strip)|Onrust]]'' en ''[[De gorillakoning]]'' tot de ''Afrikaanse cyclus''. De [[Stripverhaal|strip]] werd voor het eerst uitgegeven bij [[Dargaud]] in mei 2005. Het album is getekend door [[Ana Miralles]] met scenario van [[Jean Dufaux]].

{{Tabel albumuitgaven
| Stripreeks1 = [[Djinn (strip)|Djinn]] | Nummer1 = 5 | Druk1 = 2005 | Voorganger1 = [[De schat]] | Opvolger1 = [[De zwarte parel (Djinn)|De zwarte parel]]
}}

[[Categorie:Stripverhaal van Djinn]]
[[Categorie:Stripverhaal uit 2005]]

title: Afrika

Originele titel: Africa

Stripreeks: Djinn

Scenario: Jean Dufaux

Tekeningen: Ana Miralles

Portaal: Strip


text:
# Reële lijn
In de wiskunde is de reële lijn de verzameling {\displaystyle \mathbb {R} } van reële getallen opgevat als een ruimte van enige soort, zoals een topologische ruimte of een vectorruimte. De reële lijn wordt ten minste sinds de tijd van de oude Grieken bestudeerd, maar werd pas in 1872 voor het eerst gedefinieerd.
De reële lijn draagt een standaard topologie die op twee verschillende, maar gelijkwaardige manieren kan worden ingevoerd. Ten eerste, aangezien de reële getallen totaal geordend zijn, dragen zij een ordetopologie. Met betrekking tot deze topologie is de reële lijn een lineair continuüm. Ten tweede kunnen de reële getallen een metrische ruimte vormen door de metriek te gebruiken die wordt gegeven door de absolute waarde:
{\displaystyle d(x,y)=|y-x|}
Deze metriek induceert een topologie op {\displaystyle \mathbb {R} } die equivalent is aan de ordetopologie.

title: Reële lijn

wikitext:
In de [[wiskunde]] is de '''reële lijn''' de [[Verzameling (wiskunde)|verzameling]] <math>\R</math> van [[Reëel getal|reële getallen]] opgevat als een ruimte van enige soort, zoals een [[topologische ruimte]] of een [[vectorruimte]]. De reële lijn wordt ten minste sinds de tijd van de oude Grieken bestudeerd, maar werd pas in 1872 voor het eerst gedefinieerd.

De reële lijn draagt een standaard [[Topologische ruimte|topologie]] die op twee verschillende, maar gelijkwaardige manieren kan worden ingevoerd. Ten eerste, aangezien de reële getallen [[Totale orde|totaal geordend]] zijn, dragen zij een ordetopologie. Met betrekking tot deze topologie is de reële lijn een lineair continuüm. Ten tweede kunnen de reële getallen een [[metrische ruimte]] vormen door de metriek te gebruiken die wordt gegeven door de [[absolute waarde]]:
: <math>d(x,y) = |y - x|</math>

Deze metriek induceert een topologie op <math>\R</math> die equivalent is aan de ordetopologie.

{{DEFAULTSORT:Lijn, Reële}}
[[Categorie:Topologie]]
[[Categorie:Rekenhulpmiddel]]


text:
# Karangrandu
Karangrandu is een bestuurslaag in het regentschap Jepara van de provincie Midden-Java, Indonesië. Karangrandu telt 5897 inwoners (volkstelling 2010).

title: Karangrandu

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Karangrandu
| inwoners       = 5897
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[Midden-Java]]
| regentschap    = [[Jepara (regentschap)|Jepara]]
| onderdistrict  = [[Pecangaan (onderdistrict)|Pecangaan]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 3320020014
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Karangrandu''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Jepara (regentschap)|Jepara]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[Midden-Java]], [[Indonesië]]. Karangrandu telt 5897 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=20}}

[[Categorie:Plaats in Midden-Java]]

title: Situering

Provincie: Midden-Java

Regentschap of · stadsgemeente: Jepara

Onderdistrict: Pecangaan

title: Algemeen

title: Overig


text:
# Trichomachimus angustus
Trichomachimus angustus is een vliegensoort uit de familie van de roofvliegen (Asilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1992 door Shi.

title: Trichomachimus angustus

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Trichomachimus angustus''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Roofvliegen|Asilidae]] (Roofvliegen)
| geslacht = ''[[Trichomachimus]]''
| w-naam = ''Trichomachimus angustus''
| auteur = Shi
| datum = 1992
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Trichomachimus angustus''''' is een [[Vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Roofvliegen|roofvliegen (Asilidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Asilidae}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1992 door Shi.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|28}}

[[Categorie:Trichomachimus|angustus]]

title: Trichomachimus angustus

Familie: Asilidae (Roofvliegen)

Geslacht: Trichomachimus

title: Soort


text:
# Middenmansknoop
De middenmansknoop, vlinderknoop of dievensteek is een knoop die gebruikt kan worden om een niet-schuivende lus in het midden van een touw te maken. De middenmansknoop wordt vooral gebruikt in de klimsport. De knoop kan in alle richtingen belast worden zonder dat hij zijn vorm verliest.
In de scheepvaart werd de knoop gebruikt in een jaaglijn om een extra lus te maken om de boot voort te trekken zonder de einden te gebruiken. Het ene eind zat aan de boot vast, het andere aan een paard op het jaagpad.

title: Middenmansknoop

wikitext:
{{Infobox knoop
| Naam        = Middenmansknoop
| Afbeelding  = AlpineButterflyTwoTwistTyingSequence1200w.jpg
| Ashley      = 331, 1053
| Type        = niet-verschuivende knoop
| Aanwending  = knoop in het midden van een touw
| Treksterkte = groot
| Synoniem    = vlinderknoop
}}
De '''middenmansknoop''', '''vlinderknoop''' of '''dievensteek''' is een [[knoop_(touw)|knoop]] die gebruikt kan worden om een niet-schuivende lus in het midden van een [[touw]] te maken. De middenmansknoop wordt vooral gebruikt in de [[klimsport]]. De knoop kan in alle richtingen belast worden zonder dat hij zijn vorm verliest.

In de scheepvaart werd de knoop gebruikt in een jaaglijn om een extra lus te maken om de boot voort te trekken zonder de einden te gebruiken. Het ene eind zat aan de boot vast, het andere aan een paard op het jaagpad.
[[Bestand:Alpine_butterfly_loop.jpg|miniatuur|links]]

[[Categorie:Knoop]]

title: Middenmansknoop

Type: niet-verschuivende knoop

Treksterkte: groot

Synoniem: vlinderknoop


text:
# Espinosa (geslacht)
Espinosa is een geslacht van vliesvleugeligen uit de familie Pteromalidae. De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1947 door Gahan.

## Soorten
Het geslacht Espinosa is monotypisch en omvat slechts de volgende soort:
- Espinosa nothofagi Gahan, 1947

title: Espinosa (geslacht)

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Espinosa''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Pteromalidae]]
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Espinosa''
| auteur = Gahan
| datum = 1947
| species = Espinosa
| commons =
}}
'''''Espinosa''''' is een [[geslacht (biologie)|geslacht]] van [[vliesvleugeligen]] uit de familie [[Pteromalidae]]. De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1947 door Gahan.

== Soorten ==
Het geslacht ''Espinosa'' is [[monotypisch]] en omvat slechts de volgende soort:
* ''[[Espinosa nothofagi]]'' <small>Gahan, 1947</small>

{{Appendix|2=
* [https://www.nhm.ac.uk/research-curation/research/projects/chalcidoids/database/validName.dsml?index=ValidName&searchPageURL=indexValidName.dsml&Familyqtype=equals&Family=&Genusqtype=equals&Genus=Espinosa&Speciesqtype=equals&Species= {{Ts.|Noyes, J.S.}} (2012). Universal Chalcidoidea Database. World Wide Web electronic publication. http://www.nhm.ac.uk/chalcidoids. Version as of June 2012]
}}

[[Categorie:Pteromalidae]]

title: Espinosa

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Pteromalidae

title: Geslacht


text:
# Willy Breesch
Willy Felix Philemon Breesch (Sint-Truiden, 4 maart 1940) is een Belgisch voormalig bankier en bestuurder. Hij was onder meer voorzitter van het directiecomité van Cera en voorzitter van de raden van bestuur van de KBC Bankverzekeringsholding en KBC Bank.

## Levensloop
Willy Breesch promoveerde tot doctor in de rechten en licentiaat in de economische wetenschappen aan de Katholieke Universiteit Leuven. Zijn loopbaan startte in 1963 op het hoofdkantoor van Cera, waar hij diverse functies op zich nam. In 1980 werd hij lid en in 1994 in navolging van Willy Danckaert voorzitter van het directiecomité. In 1998 fuseerde Cera met ABB Verzekeringen en de Kredietbank tot de KBC Bankverzekeringsholding. Breesch werd voorzitter van de raad van bestuur van de KBC Bankverzekeringsholding en in 1999 in navolging van Paul De Keersmaeker tevens voorzitter van de raad van bestuur van de KBC Bank. In 2005 legde hij beide mandaten neer wegens het bereiken van de leeftijdsgrens. Jan Huyghebaert volgde hem op als voorzitter van de raad van bestuur van de KBC Groep, die in 2005 door de fusie van de KBC Bankverzekeringsholding en haar moedermaatschappij Almanij ontstond. Breesch was ook voorzitter van de Belgische Vereniging van Banken.
Hij vervulde ook bestuursmandaten bij onder meer Aquafin, Brussels Airport Company, MRBB, Omroepgebouw Flagey, het Instituut voor Bestuurders, het Verbond van Belgische Ondernemingen en het Vlaams Economisch Verbond.

title: Willy Breesch

wikitext:
'''Willy Felix Philemon Breesch''' ([[Sint-Truiden]], [[4 maart]] [[1940]]<ref>{{Citeer boek|titel=Wie is wie in Vlaanderen 1980|auteur=Decan|medeauteurs=Rik|uitgever=Cegos Makrotest|datum=1980|pagina's=101}}</ref>) is een [[België (hoofdbetekenis)|Belgisch]] voormalig [[bankier]] en [[bestuur]]der. Hij was onder meer voorzitter van het directiecomité van [[CERA Bank|Cera]] en voorzitter van de raden van bestuur van de KBC Bankverzekeringsholding en [[KBC Bank]].

== Levensloop ==
Willy Breesch promoveerde tot doctor in de rechten en licentiaat in de economische wetenschappen aan de [[Katholieke Universiteit Leuven]]. Zijn loopbaan startte in 1963 op het hoofdkantoor van [[CERA Bank|Cera]], waar hij diverse functies op zich nam. In 1980 werd hij lid en in 1994 in navolging van [[Willy Danckaert]] voorzitter van het directiecomité. In 1998 fuseerde Cera met [[ABB Verzekeringen]] en de [[Kredietbank (België)|Kredietbank]] tot de KBC Bankverzekeringsholding. Breesch werd voorzitter van de raad van bestuur van de KBC Bankverzekeringsholding en in 1999 in navolging van [[Paul De Keersmaeker]] tevens voorzitter van de raad van bestuur van de [[KBC Bank]].<ref>[https://www.tijd.be/algemeen/algemeen/willy-breesch-volgt-paul-de-keersmaeker-op-als-bestuursvoorzitter-kbc-bank/5242616.html Willy Breesch volgt Paul de Keersmaeker op als bestuursvoorzitter KBC Bank], De Tijd, 25 juni 1999.</ref> In 2005 legde hij beide mandaten neer wegens het bereiken van de leeftijdsgrens. [[Jan Huyghebaert]] volgde hem op als voorzitter van de raad van bestuur van de KBC Groep, die in 2005 door de fusie van de KBC Bankverzekeringsholding en haar moedermaatschappij [[Almanij]] ontstond. Breesch was ook voorzitter van de [[Belgische Vereniging van Banken]].

Hij vervulde ook bestuursmandaten bij onder meer [[Aquafin]], [[Brussels Airport Company]], [[MRBB]], [[Flageygebouw|Omroepgebouw Flagey]], het [[GUBERNA|Instituut voor Bestuurders]], het [[Verbond van Belgische Ondernemingen]] en het [[Vlaams Economisch Verbond]].

{{Appendix|2=
* [https://www.tijd.be/algemeen/algemeen/willy-breesch-volgt-paul-de-keersmaeker-op-als-bestuursvoorzitter-kbc-bank/5242616.html Willy Breesch volgt Paul de Keersmaeker op als bestuursvoorzitter KBC Bank], De Tijd, 25 juni 1999.
* [https://www.standaard.be/cnt/dst11121999_045 INTERVIEW Willy Breesch: Wie had dit verwacht?], De Standaard, 11 december 1999.
{{References}}
}}
{{DEFAULTSORT:Breesch, Willy}}
[[Categorie:Belgisch bankier]]
[[Categorie:Belgisch bestuurder]]


text:
# Salliqueló (partido)
Salliqueló (Partido de Salliqueló) is een partido in de Argentijnse provincie Buenos Aires. Het bestuurlijke gebied telt 8.682 inwoners. Tussen 1991 en 2001 steeg het inwoneraantal met 2,8 %.

## Plaatsen in partido Salliqueló
- Estación Graciarena
- Quenumá
- Salliqueló

title: Salliqueló (partido)

wikitext:
{{Infobox departement Argentinië
| soort         = Partido van
| naam          = Salliqueló
| altnaam       = Partido de Salliqueló
| provincie     = Buenos Aires
| hoofdplaats   = [[Salliqueló (Buenos Aires)|Salliqueló]]
| inwoneraantal = 8.682
| dichtheid     =
| jaar          = 2001
| oppervlakte   = 800
| kaartnaam     = Argentina - Buenos Aires - Salliqueló.svg
| wapennaam     = Escudo del Partido de Salliqueló.svg
| hoogte        = 120
| ifam          = BUE109
| netnummer     = 02394
| postcode      = B6339
| web           = [https://www.salliquelo.gob.ar/ salliquelo.gob.ar]
| oprichter     =
| opgericht     = 13 november 1961
| patroon       = ''San José''
| image         = Saliquelo Plaza.JPG
| caption       =
}}
'''Salliqueló''' (''Partido de Salliqueló'') is een [[partido]] in de [[Argentinië|Argentijnse]] [[provincies van Argentinië|provincie]] [[Buenos Aires (provincie)|Buenos Aires]]. Het bestuurlijke gebied telt 8.682 inwoners. Tussen 1991 en 2001 steeg het inwoneraantal met 2,8 %.

== Plaatsen in partido Salliqueló ==
* Estación Graciarena
* [[Quenumá]]
* [[Salliqueló (Buenos Aires)|Salliqueló]]

== Externe link ==
* {{es}} [https://www.salliquelo.gob.ar/ Website van de gemeente Salliqueló]

{{Beginnetje|landen & volken|land=Argentinië|2=2007|3=07|4=20}}
{{Coor title dms|36|45|0|S|62|50|0|W|type:adm2nd_region:AR_scale:200000}}

{{DEFAULTSORT:Salliquelo (partido)}}
[[Categorie:Partido in Buenos Aires (provincie)]]

title: Situering

Provincie: Buenos Aires

title: Algemeen

Oppervlakte: 800 km²

Hoofdplaats: Salliqueló

title: Overige

Patroon: San José

Gesticht: 13 november 1961

title: Foto's

Portaal: Zuid-Amerika


text:
# Erik Boezewinkel
Erik Boezewinkel (Hooglanderveen, 5 mei 1972) is een Nederlands voormalig veldrijder. Hij was in 1990 wereldkampioen bij de junioren, maar wist bij de elite niet door te breken. In 1995 werd hij wel nog derde op het Nederlandse kampioenschap, achter Adrie van der Poel en Richard Groenendaal en het jaar erop won hij de cross van Amersfoort. In 1998 eindigde hij als derde op het Nederlandse kampioenschap cross-country (mountainbiken)

## Belangrijkste overwinningen
1990
- Wereldkampioen veldrijden, Junioren

1996
- Cyclocross Amersfoort

title: Erik Boezewinkel

wikitext:
{{Infobox wielrenner
| naam = Erik Boezewinkel
| volledigenaam = Erik Boezewinkel
| afbeelding =
| bijnaam =
| geboortedatum = [[5 mei]] [[1972]]
| geboortestad = [[Hooglanderveen]]
| geboorteland = [[Nederland]]
| lengte =
| gewicht =
| ploeg = Gestopt
| jaren =
| vorigeploegen =
| specialisatie = Veldrijden
| msrplaats =
| msrjaar =
| msrjaar2 =
| msrjaar3 =
| rvvplaats =
| rvvjaar =
| rvvjaar2 =
| rvvjaar3 =
| prplaats =
| prjaar =
| prjaar2 =
| prjaar3 =
| lblplaats =
| lbljaar =
| lbljaar2 =
| lbljaar3 =
| rvlplaats =
| rvljaar =
| rvljaar2 =
| rvljaar3 =
| itplaats =
| itjaar =
| itjaar2 =
| itjaar3 =
| itetappes =
| frplaats =
| frjaar =
| frjaar2 =
| frjaar3 =
| fretappes =
| spplaats =
| spjaar =
| spjaar2 =
| spjaar3 =
| spetappes =
| wkplaats =
| wkjaar =
| wkjaar2 =
| wkjaar3 =
| ptplaats =
| ptjaar =
| ptjaar2 =
| ptjaar3 =
| functies =
| functiejaren =
| extra =
}}
'''Erik Boezewinkel''' ([[Hooglanderveen]], [[5 mei]] [[1972]]) is een [[Nederland]]s voormalig [[veldrijder]]. Hij was in 1990 wereldkampioen bij de junioren, maar wist bij de elite niet door te breken. In 1995 werd hij wel nog derde op het Nederlandse kampioenschap, achter [[Adrie van der Poel]] en [[Richard Groenendaal]] en het jaar erop won hij de cross van [[Amersfoort]]. In 1998 eindigde hij als derde op het Nederlandse kampioenschap [[Mountainbiken#Wedstrijddisciplines|cross-country]] ([[mountainbiken]])

== Belangrijkste overwinningen ==
{{palmares start|1}}
'''1990'''
* [[File:Jersey rainbow.svg|25px]] Wereldkampioen veldrijden, Junioren

'''1996'''
* Cyclocross Amersfoort
{{palmares eind}}

{{Appendix|2=
{{References}}
----
{{Standaardlinks wielrenner}}
}}
{{DEFAULTSORT:Boezewinkel, Erik}}
[[Categorie:Nederlands veldrijder]]
[[Categorie:Nederlands mountainbiker]]

title: Persoonlijke informatie

Volledige naam: Erik Boezewinkel

Geboorteplaats: Hooglanderveen, Nederland

title: Sportieve informatie

Huidige ploeg: Gestopt

Specialisatie(s): Veldrijden

Portaal: Wielersport


text:
# Chalcoscirtus grishkanae
Chalcoscirtus grishkanae is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Chalcoscirtus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1988 door Yuri M. Marusik.

title: Chalcoscirtus grishkanae

wikitext:
{{Taxobox spin
| naam              = ''Chalcoscirtus grishkanae''
| titelweergave     = cursief
| afbeelding        =
| afbeeldingtekst   =
| familie           = [[Springspinnen|Salticidae]] (Springspinnen)
| geslacht          = ''[[Chalcoscirtus]]''
| auteur            = [[Yuri M. Marusik]]
| datum             = 1988
| haakjes           =
}}
'''''Chalcoscirtus grishkanae''''' is een [[spinnen (dieren)|spinnen]][[soort]] in de taxonomische indeling van de [[Springspinnen|springspinnen (Salticidae)]].<ref>{{Brontabel|2012-Platnick}}</ref>

Het dier behoort tot het geslacht ''[[Chalcoscirtus]]''. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1988 door [[Yuri M. Marusik]].

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|21}}
{{DEFAULTSORT:Chalcoscirtus grishkanae}}
[[Categorie:Chalcoscirtus|grishkanae]]

title: Chalcoscirtus grishkanae

Klasse: Arachnida (Spinachtigen)

Orde: Araneae (Spinnen)

Familie: Salticidae (Springspinnen)

Geslacht: Chalcoscirtus

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Piet de Visser (voetbaltrainer)
Piet de Visser (Groot-Abeele, 23 september 1934) is een Nederlands voetbalscout en voormalig voetbaltrainer.

## Trainerscarrière
De Visser werd geboren in de buurtschap Groot-Abeele in de gemeente Oost-Souburg en groeide op in Vlissingen. Hij kwam als voetballer uit voor De Zeeuwen, RCH en Zeeland Sport. Op zijn zeventiende ging hij naar het CIOS in Overveen en werkte vervolgens als sportinstructeur in Hellevoetsluis. Na zijn dienstplicht keerde hij terug naar het CIOS en werd judo-instructeur. Via scheidsrechter Leo Horn, een judo-leerling van hem, kwam hij op 23-jarige leeftijd bij Sparta Rotterdam waar hij aan de slag ging als jeugdtrainer. In 1960 werd hij assistent bij het eerste team onder Denis Neville en was dat ook onder diens opvolger Bill Thompson. Midden jaren 60 werd De Visser hoofdcoach van D.F.C.. Met die semiprofclub werd hij in 1966 kampioen in afdeling B van de tweede divisie.
Nadien stapte hij over naar eredivisionist Telstar, dat net jeugdtalent Ruud Geels naar Feyenoord had zien vertrekken. De Visser kende geen succesvol begin bij de club uit Velsen-IJmuiden. In 1967 ontsnapte Telstar ternauwernood aan de degradatie. Nadien loodste De Visser het team naar de middenmoot. Na drie seizoenen keerde hij terug naar zijn vorige werkgever, die inmiddels naar de eerste divisie was gestegen.
In 1971 verliet hij D.F.C. een tweede keer. De Visser belandde bij reeksgenoot De Graafschap, waar hij spelers als Guus Hiddink, Gerrie Deijkers, Martin Haar en Oeki Hoekema onder zijn hoede kreeg. Onder leiding van De Visser promoveerde de club in 1973 voor het eerst naar de eredivisie.
Na drie succesvolle jaren ruilde hij De Graafschap in voor N.E.C., dat net naar de eerste divisie was gezakt. Met spelers als Janusz Kowalik en Jan Peters knokte N.E.C. zich meteen terug naar de hoogste afdeling. De club uit Nijmegen werd in het seizoen 1974/75 kampioen in de eerste divisie. Het eerste seizoen na de promotie, 1975/76, werd N.E.C. zevende in de competitie. Nadien zakte het team opnieuw weg, maar Piet de Visser was toen al elders werkzaam.
Half 1976 verhuisde de Nederlander voor het eerst naar het buitenland. De Visser volgde trainer Felix Week op bij het Belgische RWDM dat een jaar eerder kampioen was geworden. Bij de Brusselse club werkte De Visser samen met onder meer Johan Boskamp, Nico de Bree, Willy Wellens, Morten Olsen en Kresten Bjerre. Onder zijn leiding werd de club vierde in de competitie en bereikte het de halve finale van de UEFA Cup in het seizoen 1976/77. RWDM schakelde onderweg onder meer FC Schalke 04 en Feyenoord uit, maar moest in de halve finale zijn meerdere erkennen in het Spaanse Athletic Bilbao. Bijna halverwege het seizoen 1977/78, in november 1977, na een zware nederlaag in de topper tegen Club Brugge, werd De Visser ontslagen.
Hij keerde terug naar Nederland en werd in 1978 coach van FC Den Haag. In zijn eerste seizoen 1978/79 eindigden de Hagenaars, die in die dagen konden rekenen op Hans Galjé, Lex Schoenmaker, Henk van Leeuwen en Jos Jonker, maar Romeo Zondervan halverwege het seizoen, in januari 1979 zagen vertrekken naar FC Twente, op de zevende plaats. Ook het tweede seizoen 1979/80 eindigde FC Den Haag in de middenmoot, nu op de tiende plaats. FC Den Haag was in het voorjaar van 1980 een bekerstunt nabij in de kwartfinales tegen PSV, dat in 1979/80 als derde eindigde in de eredivisie. Thuis won FC Den Haag verrassend met 3-1. PSV-verdediger Huub Stevens reageerde zijn kwaadheid over het resultaat af door de deur van een kleedkamer in het stadion van FC Den Haag in te trappen. Het returnduel in Eindhoven verloor FC Den Haag echter met 3-0. In de Eredivisie versloeg FC Den Haag, thuis in Den Haag, de nummers 2 en 1, AZ en Ajax, beiden met 1-0. Na twee jaar Den Haag ging De Visser aan de slag bij Roda JC, dat hij na drie seizoenen opnieuw deed aansluiten bij de Nederlandse subtop. In 1983 verkaste hij naar AZ. AZ, dat na de leegloop half 1982, uit de gloriejaren 1976/77-1981/82 waarin de club altijd bij de eerste vier in de eredivisie eindigde alleen nog Peter Arntz, Pier Tol en Ricky Talan tot de beschikking had, had in 1982/83 een matig seizoen achter de rug (elfde plaats). De Visser werkte AZ in 1983/84 meteen op naar een zesde plaats. Toen de club het volgende seizoen 1984/85 wegzakte naar de dertiende plaats onderaan in de middenmoot, mocht De Visser opkrassen.
Voor de rest van de jaren 80 was De Visser actief bij Willem II. De club was in 1984 naar de eerste divisie gedegradeerd en hoopte met De Visser terug te keren naar de Eredivisie. In zijn eerste seizoen eindigde de club als vijfde, een jaar later werd Willem II vicekampioen. De Tricolores mochten daardoor terug naar de hoogste afdeling. Het eerste seizoen na de promotie wist Willem II meteen te stunten. Onder leiding van De Visser werd de club vierde in de competitie en greep het in de nacompetitie net naast Europees voetbal. In 1990 gaf De Visser de fakkel door aan zijn assistent en protegé Adrie Koster. Toen die in de zomer van 1991 naar Roda JC verkaste, werd De Visser opnieuw zelf hoofdcoach van de Tricolores. In oktober 1991 werd hij, ondanks een 'contract voor het leven' op staande voet ontslagen vanwege een verschil van inzicht en werd hij opgevolgd door Jan Reker. Van november 1991 tot maart 1992 was De Visser als technisch adviseur verbonden aan VCV Zeeland.
In 1992 werd De Visser trainer van NAC, waar hij een contract voor twee seizoenen ondertekende, maar daar moest hij in oktober van dat jaar afhaken wegens hartklachten. De inmiddels 58-jarige De Visser zette in december 1992 een punt achter zijn trainerscarrière.

## Scout
Nadat hij moest stoppen als trainer ging De Visser bij NAC verder als hoofd scouting. In februari 1994 werd De Visser technisch adviseur bij RBC. De Visser bezocht in maart 1994 op verzoek van de Guineese voetbalbond als adviseur het trainingskamp van het Guinees voetbalelftal voor het Afrikaans kampioenschap voetbal 1994. Daar werd de bondscoach weggepromoveerd tot technisch directeur en werd per direct de Visser aangesteld als bondscoach van Guinee. Met De Visser als bondscoach verloor Guinee beide poulewedstrijden en eindigde als laatste in de poule. Hij vervolgde hierna zijn werkzaamheden bij RBC.
In de herfst van 1994 ging De Visser voor Feyenoord, waar RBC dat jaar een samenwerkingsverband mee aangegaan was, samen met de hoofdscout van Feyenoord Frans Bouwmeester naar Brazilië om spelers te scouten. Dit leidde tot het contracteren van Gláucio en een poging daartoe van Hugo (die later bij FC Groningen kwam). Het vervolgens naar Nederland halen van de zeer jeugdige Leonardo, Anselmo (beiden zaten al in de documentaire Solo, de wet van de favela (1994) van Jos de Putter) en Bruno leidde vervolgens tot ophef en de jongens gingen na twee weken weer terug naar Brazilië. Ook de rol van scout De Visser werd bekritiseerd en hij werd op de vingers getikt door Feyenoord-voorzitter Jorien van den Herik. Tot zijn grote ergernis kreeg De Visser rond deze affaire de reputatie "een kinderlokker" te zijn.
Medio 1995 werd De Visser als parttime scout binnengehaald bij PSV. De oud-voetbalcoach werd hoofd van de scoutingafdeling en was verantwoordelijk voor het ontdekken van onder meer Heurelho Gomes, Leandro, Alex, Reimond Manco, Godwin Attram, Johann Vogel, Eric Addo en Mateja Kežman. In 2008 stapte hij op na een vertrouwensbreuk met toenmalig PSV-directeur Jan Reker.
In 2005 werd De Visser als scout en adviseur in dienst genomen bij de Engelse topclub Chelsea, waar twee jaar eerder Roman Abramovitsj voorzitter was geworden. De Visser werd een vertrouwenspersoon van Abramovitsj. Met het vertrek van Abramovitsj bij Chelsea naar aanleiding van de Russische invasie van Oekraïne in 2022 eindigde ook zijn dienstverband bij de club.
De Visser kreeg in 2005 voor zijn volledige carrière de Rinus Michels-oeuvreprijs.

## Privéleven
De Visser heeft vijf overbruggingsoperaties achter de rug en heeft in het verleden tumoren laten verwijderen uit zijn maag, slokdarm en lies.

## Boeken
In 2015 kwam het boek van sportjournalist  Willem Vissers uit: "Piet de Visser, voetbal als medicijn".
In 2016 kwam zijn boek "Meesterscout, de mooiste ontdekking van Piet de Visser" uit. Bert Nederlof schreef dat boek. In dat boek haalt de Meesterscout uit naar de "gierige" Jan Reker. Hij koketteert met al zijn ontdekkingen.

## Erelijst
D.F.C.
Kampioen in tweede divisie B: 1965
De Graafschap
Winnaar nacompetitie eerste divisie: 1973
N.E.C.
Kampioen eerste divisie: 1975
RWDM
Halve finale UEFA Cup: 1977
Willem II
Vicekampioen eerste divisie: 1987
Individueel
Rinus Michels Award: 2005 (oeuvreprijs)
De Visser kreeg deze prijs uitgereikt uit handen van Kees Rijvers die de prijs in 2004 won.

title: Piet de Visser (voetbaltrainer)

wikitext:
{{Infobox voetballer
| spelernaam                  = Piet de Visser
| volledigenaam               =
| bijnaam                     = Meesterscout
| afbeelding                  = PietDeVisser.jpg
| onderschrift                =
| afbeeldingbreedte           =
| geboortedatum               = [[23 september]] [[1934]]
| geboortestad                = [[Groot-Abeele]]
| geboorteland                = [[Nederland]]
| overlijddatum               =
| stadvanoverlijden           =
| landvanoverlijden           =
| lengte                      =
| gewicht                     =
| been                        =
| huidigeclub                 =
| rugnummer                   =
| positie                     =
| functie                     = Scout
| huidigeclubfunctie          =
| contracttot                 =
| jeugdjaren                  =
| jeugdteams                  =
| seizoen                     =
| club                        =
| wedstr(goals)               =
| interlandjaren              =
| interlandteam               =
| interlandwedstrijden(goals) =
| trainersjaren               = 1957–1960
1960–1963
1964–1966
1966–1969
1969–1971
1971–1974
1974–1976
1976–1977
1978–1980
1980–1983
1983–1985
1985–1990
1991
1991–1992
1992
1992–1994
1994–1995
1994–1995
1994
1995–2008
2005–2022
| getraindeclubs              = {{NL-VLAG}} [[Sparta Rotterdam|Sparta]] (jeugd)
{{NL-VLAG}} [[Sparta Rotterdam|Sparta]] (assistent)
{{NL-VLAG}} [[D.F.C.]]
{{NL-VLAG}} [[Telstar (voetbalclub)|Telstar]]
{{NL-VLAG}} [[D.F.C.]]
{{NL-VLAG}} [[Vbv De Graafschap|De Graafschap]]
{{NL-VLAG}} [[N.E.C.]]
{{BE-VLAG}} [[Racing White Daring Molenbeek (47)|RWDM]]
{{NL-VLAG}} [[FC Den Haag]]
{{NL-VLAG}} [[Roda JC]]
{{NL-VLAG}} [[AZ (voetbalclub)|AZ]]
{{NL-VLAG}} [[Willem II (voetbalclub)|Willem II]]
{{NL-VLAG}} [[Willem II (voetbalclub)|Willem II]]
{{NL-VLAG}} [[VCV Zeeland]] (tech. adv.)
{{NL-VLAG}} [[NAC Breda|NAC]]
{{NL-VLAG}} NAC (hoofd scout.)
{{NL-VLAG}} [[RBC Roosendaal|RBC]] (tech. adv.)
→ {{NL-VLAG}} [[Feyenoord]] (scout)
{{GUIf}} (a.i.)
{{NL-VLAG}} [[PSV (voetbalclub)|PSV]] (scout)
{{EN-VLAG}} [[Chelsea FC|Chelsea]] (scout)
| erelijstjaren               =
| erelijst                    =
| clubupdate                  =
| landupdate                  =
}}
'''Piet de Visser''' ([[Groot-Abeele]], [[23 september]] [[1934]]) is een [[Nederland]]s voetbalscout en voormalig [[voetbaltrainer]].

==Trainerscarrière==
[[Bestand:Trainer van de voetbalclub Telstar Dhr. Piet de Visser, Bestanddeelnr 919-6503.jpg|left|thumb|Piet de Visser als trainer van Telstar (1966).]]
[[Bestand:Training RWD Molenbeek , Brussel i.v.m. wedstrijd tegen Feijenoord op 23 a.s. , Bestanddeelnr 929-0433.jpg|left|thumb|Piet de Visser als coach van RWDM (1977). Training, voorafgaand aan het duel Feyenoord-RWDM (2 maart 1977, 0-0).]]
De Visser werd geboren in de buurtschap [[Groot-Abeele]] in de gemeente [[Oost-Souburg]] en groeide op in [[Vlissingen]]. Hij kwam als voetballer uit voor De Zeeuwen, [[RCH]] en [[Zeeland Sport]]. Op zijn zeventiende ging hij naar het [[CIOS]] in [[Overveen]] en werkte vervolgens als sportinstructeur in [[Hellevoetsluis (plaats)|Hellevoetsluis]]. Na zijn dienstplicht keerde hij terug naar het CIOS en werd [[judo]]-instructeur. Via scheidsrechter [[Leo Horn]], een judo-leerling van hem, kwam hij op 23-jarige leeftijd bij Sparta Rotterdam waar hij aan de slag ging als jeugdtrainer. In 1960 werd hij assistent bij het eerste team onder [[Denis Neville]] en was dat ook onder diens opvolger [[Bill Thompson]].<ref>[https://www.elfvoetbal.nl/binnenland/282328/interview-piet-de-visser-tachtig-jaar-in-het-vak-ik-was-het-enige-jongetje-met-een-leren-bal INTERVIEW PIET DE VISSER, TACHTIG JAAR IN HET VAK: "IK WAS HET ENIGE JONGETJE MET EEN LEREN BAL"], elfvoetbal.nl, 2 december 2022</ref> Midden jaren 60 werd De Visser hoofdcoach van [[D.F.C.]]. Met die semiprofclub werd hij in 1966 kampioen in afdeling B van de tweede divisie.

Nadien stapte hij over naar eredivisionist [[Telstar (voetbalclub)|Telstar]], dat net jeugdtalent [[Ruud Geels]] naar [[Feyenoord]] had zien vertrekken. De Visser kende geen succesvol begin bij de club uit [[Velsen]]-[[IJmuiden]]. In 1967 ontsnapte Telstar ternauwernood aan de degradatie. Nadien loodste De Visser het team naar de middenmoot. Na drie seizoenen keerde hij terug naar zijn vorige werkgever, die inmiddels naar de eerste divisie was gestegen.

In 1971 verliet hij D.F.C. een tweede keer. De Visser belandde bij reeksgenoot [[BV De Graafschap|De Graafschap]], waar hij spelers als [[Guus Hiddink]], [[Gerrie Deijkers]], [[Martin Haar]] en [[Oeki Hoekema]] onder zijn hoede kreeg. Onder leiding van De Visser promoveerde de club in 1973 voor het eerst naar de eredivisie.

Na drie succesvolle jaren ruilde hij De Graafschap in voor [[N.E.C.]], dat net naar de eerste divisie was gezakt. Met spelers als [[Janusz Kowalik]] en [[Jan Peters (voetballer, 1954)|Jan Peters]] knokte N.E.C. zich meteen terug naar de hoogste afdeling. De club uit Nijmegen werd in het seizoen 1974/75 kampioen in de eerste divisie. Het eerste seizoen na de promotie, 1975/76, werd N.E.C. zevende in de competitie. Nadien zakte het team opnieuw weg, maar Piet de Visser was toen al elders werkzaam.

Half 1976 verhuisde de Nederlander voor het eerst naar het buitenland. De Visser volgde trainer [[Felix Week]] op bij het Belgische [[Racing White Daring Molenbeek (47)|RWDM]] dat een jaar eerder kampioen was geworden. Bij de Brusselse club werkte De Visser samen met onder meer [[Johan Boskamp (voetballer)|Johan Boskamp]], [[Nico de Bree]], [[Willy Wellens]], [[Morten Olsen]] en [[Kresten Bjerre]]. Onder zijn leiding werd de club vierde in de competitie en bereikte het de halve finale van de [[UEFA Cup]] in het seizoen 1976/77. RWDM schakelde onderweg onder meer [[FC Schalke 04]] en [[Feyenoord]] uit, maar moest in de halve finale zijn meerdere erkennen in het Spaanse [[Athletic Bilbao]]. Bijna halverwege het seizoen 1977/78, in november 1977, na een zware nederlaag in de topper tegen [[Club Brugge]], werd De Visser ontslagen.

Hij keerde terug naar Nederland en werd in 1978 coach van [[FC Den Haag]]. In zijn eerste seizoen 1978/79 eindigden de Hagenaars, die in die dagen konden rekenen op [[Hans Galjé]], [[Lex Schoenmaker]], [[Henk van Leeuwen]] en [[Jos Jonker]], maar [[Romeo Zondervan]] halverwege het seizoen, in januari 1979 zagen vertrekken naar FC Twente, op de zevende plaats. Ook het tweede seizoen 1979/80 eindigde FC Den Haag in de middenmoot, nu op de tiende plaats. FC Den Haag was in het voorjaar van 1980 een bekerstunt nabij in de kwartfinales tegen PSV, dat in 1979/80 als derde eindigde in de eredivisie. Thuis won FC Den Haag verrassend met 3-1. PSV-verdediger [[Huub Stevens]] reageerde zijn kwaadheid over het resultaat af door de deur van een kleedkamer in het stadion van FC Den Haag in te trappen. Het returnduel in Eindhoven verloor FC Den Haag echter met 3-0. In de Eredivisie versloeg FC Den Haag, thuis in Den Haag, de nummers 2 en 1, AZ en Ajax, beiden met 1-0. Na twee jaar Den Haag ging De Visser aan de slag bij [[Roda JC Kerkrade|Roda JC]], dat hij na drie seizoenen opnieuw deed aansluiten bij de Nederlandse subtop. In 1983 verkaste hij naar [[AZ (voetbalclub)|AZ]]. AZ, dat na de leegloop half 1982, uit de gloriejaren 1976/77-1981/82 waarin de club altijd bij de eerste vier in de eredivisie eindigde alleen nog [[Peter Arntz]], [[Pier Tol]] en [[Ricky Talan]] tot de beschikking had, had in 1982/83 een matig seizoen achter de rug (elfde plaats). De Visser werkte AZ in 1983/84 meteen op naar een zesde plaats. Toen de club het volgende seizoen 1984/85 wegzakte naar de dertiende plaats onderaan in de middenmoot, mocht De Visser opkrassen.

Voor de rest van de jaren 80 was De Visser actief bij [[Willem II (voetbalclub)|Willem II]]. De club was in 1984 naar de eerste divisie gedegradeerd en hoopte met De Visser terug te keren naar de Eredivisie. In zijn eerste seizoen eindigde de club als vijfde, een jaar later werd Willem II vicekampioen. De Tricolores mochten daardoor terug naar de hoogste afdeling. Het eerste seizoen na de promotie wist Willem II meteen te stunten. Onder leiding van De Visser werd de club vierde in de competitie en greep het in de nacompetitie net naast Europees voetbal. In 1990 gaf De Visser de fakkel door aan zijn assistent en protegé [[Adrie Koster]]. Toen die in de zomer van 1991 naar Roda JC verkaste, werd De Visser opnieuw zelf hoofdcoach van de Tricolores. In oktober 1991 werd hij, ondanks een 'contract voor het leven' op staande voet ontslagen vanwege een verschil van inzicht<ref>Contract voor het leven baat Piet de Visser niet. "Algemeen Dagblad". Rotterdam, 19-10-1991. Geraadpleegd op Delpher op 18-08-2025, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=KBPERS01:003170017:mpeg21:p00001</ref> en werd hij opgevolgd door [[Jan Reker]]. Van november 1991 tot maart 1992 was De Visser als technisch adviseur verbonden aan [[VCV Zeeland]].

In 1992 werd De Visser trainer van [[NAC Breda|NAC]], waar hij een contract voor twee seizoenen ondertekende, maar daar moest hij in oktober van dat jaar afhaken wegens hartklachten. De inmiddels 58-jarige De Visser zette in december 1992 een punt achter zijn trainerscarrière.<ref>Piet de Visser moet stoppen. "De Telegraaf". Amsterdam, 21-12-1992, p. 17. Geraadpleegd op Delpher op 18-08-2025, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010691540:mpeg21:p017</ref><ref>De Visser moet loopbaan beëindigen. "Limburgsch dagblad". Heerlen, 19-12-1992, p. 21. Geraadpleegd op Delpher op 18-08-2025, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010637439:mpeg21:p021</ref>

==Scout==
Nadat hij moest stoppen als trainer ging De Visser bij NAC verder als hoofd scouting. In februari 1994 werd De Visser technisch adviseur bij [[RBC Roosendaal|RBC]].<ref>Piet de de Visser adviseur van RBC. "Het Parool". Amsterdam, 09-02-1994. Geraadpleegd op Delpher op 18-08-2025, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ABCDDD:010841965:mpeg21:p021</ref> De Visser bezocht in maart 1994 op verzoek van de [[Guineese voetbalbond]] als adviseur het trainingskamp van het [[Guinees voetbalelftal (mannen)|Guinees voetbalelftal]] voor het [[Afrikaans kampioenschap voetbal 1994]]. Daar werd de bondscoach weggepromoveerd tot technisch directeur en werd per direct de Visser aangesteld als bondscoach van Guinee.<ref>Piet de Visser bondscoach Guinee. "De Telegraaf". Amsterdam, 28-03-1994, p. 16. Geraadpleegd op Delpher op 18-08-2025, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010692107:mpeg21:p016</ref> Met De Visser als bondscoach verloor Guinee beide poulewedstrijden en eindigde als laatste in de poule.<ref>PIET DE VISSER MET GUINEE NAAR HUIS. "De Telegraaf". Amsterdam, 30-03-1994, p. 21. Geraadpleegd op Delpher op 18-08-2025, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010692109:mpeg21:p021</ref> Hij vervolgde hierna zijn werkzaamheden bij RBC.

In de herfst van 1994 ging De Visser voor [[Feyenoord]], waar RBC dat jaar een samenwerkingsverband mee aangegaan was, samen met de hoofdscout van Feyenoord [[Frans Bouwmeester]] naar Brazilië om spelers te scouten. Dit leidde tot het contracteren van [[Gláucio de Jesus Carvalho|Gláucio]] en een poging daartoe van [[Hugo Alves Velame|Hugo]] (die later bij [[FC Groningen]] kwam).<ref>EERSTE- DIVISIECLUB RBC HOOPT BINNENKORT BRAZILIAAN IN TE LIJVEN Feyenoord strikt ook Hugo. "De Telegraaf". Amsterdam, 14-10-1994, p. 19. Geraadpleegd op Delpher op 18-08-2025, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010692042:mpeg21:p019</ref> Het vervolgens naar Nederland halen van de zeer jeugdige [[Leonardo Vitor Santiago|Leonardo]], Anselmo (beiden zaten al in de documentaire ''Solo, de wet van de favela'' (1994) van [[Jos de Putter]]) en Bruno leidde vervolgens tot ophef en de jongens gingen na twee weken weer terug naar Brazilië. Ook de rol van scout De Visser werd bekritiseerd en hij werd op de vingers getikt door Feyenoord-voorzitter [[Jorien van den Herik]].<ref>Het mislukte avontuur van de straatschoffies Van onze verslaggever Jaap Visser AMSTERDAM. "De Volkskrant". 's-Hertogenbosch, 18-02-1995. Geraadpleegd op Delpher op 18-08-2025, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ABCDDD:010870767:mpeg21:p033</ref> Tot zijn grote ergernis kreeg De Visser rond deze affaire de reputatie "een kinderlokker" te zijn.<ref>[https://web.archive.org/web/20131014050314/http://dittyeimers.nl/artikelen/interviews/7-de-wereld-van-voetbalscout-piet-de-visser De wereld van voetbalscout Piet de Visser] DittyEimers.nl, september 2005</ref>

Medio 1995 werd De Visser als parttime scout binnengehaald bij [[PSV (voetbalclub)|PSV]].<ref>Berger voor drie jaar naar Dortmund. "Het Parool". Amsterdam, 14-06-1995. Geraadpleegd op Delpher op 18-08-2025, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ABCDDD:010842072:mpeg21:p030</ref> De oud-voetbalcoach werd hoofd van de scoutingafdeling en was verantwoordelijk voor het ontdekken van onder meer [[Heurelho da Silva Gomes|Heurelho Gomes]], [[Leandro do Bomfim|Leandro]], [[Alex Rodrigo Dias da Costa|Alex]], [[Reimond Manco]], [[Godwin Attram]], [[Johann Vogel]], [[Eric Addo]] en [[Mateja Kežman]]. In 2008 stapte hij op na een vertrouwensbreuk met toenmalig PSV-directeur [[Jan Reker]].

In 2005 werd De Visser als scout en adviseur in dienst genomen bij de Engelse topclub [[Chelsea FC|Chelsea]], waar twee jaar eerder [[Roman Abramovitsj]] voorzitter was geworden. De Visser werd een vertrouwenspersoon van Abramovitsj. Met het vertrek van Abramovitsj bij Chelsea naar aanleiding van de [[Russische invasie van Oekraïne in 2022]] eindigde ook zijn dienstverband bij de club.<ref>[https://www.omroepbrabant.nl/nieuws/4416189/voetbal-is-het-medicijn-dat-meesterscout-piet-de-visser-in-leven-houdt Voetbal is het medicijn dat meesterscout Piet de Visser in leven houdt], omroepbrabant.nl, 10 februari 2024</ref>

De Visser kreeg in 2005 voor zijn volledige carrière de [[Rinus_Michels_Award#Oeuvreprijs|Rinus Michels-oeuvreprijs]].

==Privéleven==
De Visser heeft vijf [[overbruggingsoperatie]]s achter de rug en heeft in het verleden tumoren laten verwijderen uit zijn maag, slokdarm en lies.<ref>{{Citeer web|url=http://hetreceptvan.com/2015/10/01/piet-de-visser/|titel=Piet de Visser|bezochtdatum=2021-09-11|auteur=HetReceptVan|werk=Het Recept|taal=nl-NL|archiefdatum=2021-09-11|archiefurl=https://web.archive.org/web/20210911184920/http://hetreceptvan.com/2015/10/01/piet-de-visser/|dodeurl=ja}}</ref>

==Boeken==
In 2015 kwam het boek van sportjournalist  [[Willem Vissers]] uit: "Piet de Visser, voetbal als medicijn".
In 2016 kwam zijn boek "Meesterscout, de mooiste ontdekking van Piet de Visser" uit. [[Bert Nederlof]] schreef dat boek. In dat boek haalt de Meesterscout uit naar de "gierige" [[Jan Reker]]. Hij koketteert met al zijn ontdekkingen.

==Erelijst==
[[Bestand:Trainer De Visser op de schouders na het behalen van het kampioenschap van de ee, Bestanddeelnr 927-9200.jpg|right|thumb|400px|Piet de Visser wordt op handen gedragen door de spelers van N.E.C. (1975).]]

'''D.F.C.'''
: [[Tweede divisie (voetbal)|Kampioen in tweede divisie B]]: [[Tweede divisie 1964/65|1965]]

'''De Graafschap'''
: [[Eerste divisie (voetbal Nederland)|Winnaar nacompetitie eerste divisie]]: [[Eerste divisie 1972/73|1973]]

'''N.E.C.'''
: [[Eerste divisie (voetbal Nederland)|Kampioen eerste divisie]]: [[Eerste divisie 1974/75|1975]]

'''RWDM'''
: [[UEFA Cup|Halve finale UEFA Cup]]: [[UEFA Cup 1976/77|1977]]

'''Willem II'''
: [[Eerste divisie (voetbal Nederland)|Vicekampioen eerste divisie]]: [[Eerste divisie 1986/87|1987]]

'''Individueel'''
: [[Rinus Michels Award]]: 2005 (oeuvreprijs)
De Visser kreeg deze prijs uitgereikt uit handen van [[Kees Rijvers]] die de prijs in 2004 won.

== Zie ook ==
* [[Lijst van trainers van ADO Den Haag (mannen)|Lijst van trainers van Den Haag]]

{{Appendix}}
{{Opvolging
| lijst = [[Lijst van trainers van ADO Den Haag (mannen)|Trainer van FC Den Haag]]
1977-1980
| vorige = [[Václav Ježek (voetbaltrainer)|Vaclav Jezek]]
| volgende = [[Anton Malatinský]]
}}
{{Opvolging
| lijst = [[Lijst van trainers van Roda JC|Trainer van Roda JC]]
1980-1983
| vorige = [[Bert Jacobs (voetballer)|Bert Jacobs]]

| volgende = [[Hans Eijkenbroek]]
}}
{{Opvolging
| lijst = [[Lijst van trainers van AZ (mannen)|Trainer van AZ]]
1983-1985
| vorige = [[Hans Eijkenbroek]]
| volgende = [[Joop Brand]], [[Frits Soetekouw]]
}}
{{Opvolging
| lijst = [[Lijst van trainers van Willem II (mannen)|Trainer van Willem II]]
1985-feb. 1990
| vorige = [[Jan Notermans]], [[Nico Neele]] a.i.
| volgende = [[Adrie Koster]]
}}
{{Opvolging
| lijst = [[Lijst van trainers van Willem II (mannen)|Trainer van Willem II]]
1991-okt. 1991
| vorige = [[Adrie Koster]]
| volgende = [[Jan Reker]]
}}
{{Opvolging
| lijst = [[Lijst van trainers van NAC Breda (mannen)|Trainer van NAC]]
1992-dec.1992
| vorige = [[Jo Jansen]] a.i.
| volgende = [[Jo Jansen]] a.i., [[Ronald Spelbos]]
}}

{{DEFAULTSORT:Visser, Piet de}}
[[Categorie:Nederlands voetbalcoach]]

title: Persoonlijke informatie

Bijnaam: Meesterscout

Geboortedatum: 23 september 1934

Geboorteplaats: Groot-Abeele, Nederland

title: Clubinformatie

Functie: Scout

title: Getrainde teams

Sparta (jeugd) · Sparta (assistent) · D.F.C. · Telstar · D.F.C. · De Graafschap · N.E.C. · RWDM · FC Den Haag · Roda JC · AZ · Willem II · Willem II · VCV Zeeland (tech. adv.) · NAC · NAC (hoofd scout.) · RBC (tech. adv.) · → Feyenoord (scout) · Guinee (a.i.) · PSV (scout) · Chelsea (scout)

Portaal: Voetbal


text:
# Davidius trox
Davidius trox is een libellensoort uit de familie van de rombouten (Gomphidae), onderorde echte libellen (Anisoptera).
De soort staat op de Rode Lijst van de IUCN als onzeker, beoordelingsjaar 2007.
De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1931 door Needham.

title: Davidius trox

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Davidius trox''
| titelweergave = cursief
| status = DD
| rl-id = 167420
| statusbron = 2007
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Libellen|Odonata]] (Libellen)
| onderorde = [[Echte libellen|Anisoptera]] (Echte libellen)
| familie = [[Rombouten (familie)|Gomphidae]] (Rombouten)
| geslacht = ''[[Davidius]]''
| w-naam = ''Davidius trox''
| auteur = [[James George Needham|Needham]]
| datum = 1931
| haakjes =
| commons =
}}
'''''Davidius trox''''' is een [[libellen]]soort uit de familie van de [[Rombouten (familie)|rombouten]] (Gomphidae), onderorde [[echte libellen]] (Anisoptera).<ref>{{en}} [https://web.archive.org/web/20100828091754/http://www.pugetsound.edu/academics/academic-resources/slater-museum/biodiversity-resources/dragonflies/world-odonata-list/ World Odonata List; 25-04-2011]</ref>

De soort staat op de [[Rode Lijst van de IUCN]] als onzeker, beoordelingsjaar 2007.<ref name="IUCN"/>

De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1931 door [[James George Needham|Needham]].

{{appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2011|10|29}}

{{DEFAULTSORT:Davidius trox}}
[[Categorie:Davidius|trox]]
[[Categorie:IUCN-status onzeker]]

title: Davidius trox · IUCN-status: Onzeker (2007)

Orde: Odonata (Libellen)

Onderorde: Anisoptera (Echte libellen)

Familie: Gomphidae (Rombouten)

Geslacht: Davidius

title: Soort


text:
# Exocentrus clarkei
Exocentrus clarkei is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1974 door Breuning.

title: Exocentrus clarkei

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Exocentrus clarkei''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Boktorren|Cerambycidae]] (Boktorren)
| onderfamilie = [[Lamiinae]]
| geslacht = ''[[Exocentrus]]''
| w-naam = ''Exocentrus clarkei''
| auteur = [[Stephan von Breuning|Breuning]]
| datum = 1974
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Exocentrus clarkei''''' is een [[kevers]]oort uit de familie van de [[Boktorren|boktorren (Cerambycidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1974 door Breuning.<ref>{{Brontabel|9999-Cerambycidae}} (bezocht 30 januari 2014)</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2014|02|17}}

[[Categorie:Exocentrus|clarkei]]

title: Exocentrus clarkei

Familie: Cerambycidae (Boktorren)

Onderfamilie: Lamiinae

Geslacht: Exocentrus

title: Soort


text:
# Cryptopimpla genalis
Cryptopimpla genalis is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Carl Gustaf Thomson in 1877.

title: Cryptopimpla genalis

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Cryptopimpla genalis''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Gewone sluipwespen|Ichneumonidae]] (Gewone sluipwespen)
| geslacht = ''[[Cryptopimpla]]''
| w-naam = ''Cryptopimpla genalis''
| auteur = [[Carl Gustaf Thomson|Thomson]]
| datum = 1877
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Cryptopimpla genalis''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Gewone sluipwespen|gewone sluipwespen (Ichneumonidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door [[Carl Gustaf Thomson]] in 1877.

{{Beginnetje|biologie|2012|09|24}}

[[Categorie:Cryptopimpla|genalis]]

title: Cryptopimpla genalis

Familie: Ichneumonidae (Gewone sluipwespen)

Geslacht: Cryptopimpla

title: Soort


text:
# Lepidostoma atania
Lepidostoma atania is een schietmot uit de familie Lepidostomatidae. De soort komt voor in het Oriëntaals gebied.

title: Lepidostoma atania

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Lepidostoma atania''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Trichoptera]] (Schietmotten)
| familie = [[Lepidostomatidae]]
| geslacht = ''[[Lepidostoma]]''
| w-naam = ''Lepidostoma atania''
| auteur = [[Martin E. Mosely|Mosely]]
| datum = 1949
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Lepidostoma atania''''' is een [[schietmotten|schietmot]] uit de familie [[Lepidostomatidae]]. De soort komt voor in het [[Oriëntaals gebied]].

{{Beginnetje|biologie|2=2011|3=06|4=19}}

[[Categorie:Schietmot uit het Oriëntaals gebied]]

title: Lepidostoma atania

Orde: Trichoptera (Schietmotten)

Familie: Lepidostomatidae

Geslacht: Lepidostoma

title: Soort


text:
# Parapontophilus juxta
Parapontophilus juxta is een garnalensoort uit de familie van de Crangonidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2008 door Komai.

title: Parapontophilus juxta

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Parapontophilus juxta''
| afbeelding = Parapontophilus juxta (MNHN-IU-2014-19396) 001.jpeg
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] ([[Geleedpotigen]])
| klasse = [[Malacostraca]]
| orde = [[Decapoda]]
| familie = [[Crangonidae]]
| geslacht = ''[[Parapontophilus]]''
| w-naam = ''Parapontophilus juxta''
| auteur = Komai
| datum = 2008
| haakjes =
| commons =
| species =
| worms = 515605
}}
'''''Parapontophilus juxta''''' is een [[garnalen]]soort uit de familie van de [[Crangonidae]].<ref>De Grave, S. (2012). <i>Parapontophilus juxta</i> Komai, 2008. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=515605</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2008 door Komai.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|22}}

[[Categorie:Crangonidae]]

title: Parapontophilus juxta

Klasse: Malacostraca

Orde: Decapoda

Familie: Crangonidae

Geslacht: Parapontophilus

title: Soort


text:
# Guimaraesiella (Cicchinella) pallidobrunneis
Guimaraesiella (Cicchinella) pallidobrunneis is een luizensoort uit de familie Philopteridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2019 door Gustafsson, Clayton en Bush.

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = ''Guimaraesiella (Cicchinella) pallidobrunneis''
| naam = ''Guimaraesiella (Cicchinella) pallidobrunneis''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Dierluizen|Phthiraptera]] (Dierenluizen)
| familie = [[Philopteridae]]
| geslacht = ''[[Guimaraesiella]]''
| w-naam = ''Guimaraesiella (Cicchinella) pallidobrunneis''
| auteur = Gustafsson, Clayton & Bush
| datum = 2019
| bron = <ref name=GustafssonClaytonBush2019>{{Ts.|Gustafsson, D., Clayton, D., & Bush, S.}} (2019) Twelve new species of ''Guimaraesiella'' (Phthiraptera: Ischnocera: Philopteridae) from “babblers” (Passeriformes: Leiothrichidae, Pellorneidae, Timaliidae) with a description of a new subgenus and a key to its species. Zootaxa. 4543:4</ref>
}}
'''''Guimaraesiella (Cicchinella) pallidobrunneis''''' is een [[Dierluizen|luizen]]soort uit de familie [[Philopteridae]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2019 door Gustafsson, Clayton en Bush.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2019|01|11}}
[[Categorie:Philopteridae]]

Orde: Phthiraptera (Dierenluizen)

Familie: Philopteridae

Geslacht: Guimaraesiella

title: Soort


text:
# Sverre Horge
Sverre Horge (Oslo, 10 mei 1944) is een Noors acteur. Hij maakte zijn debuut in de korte film Kilroy, waarin hij Kilroy speelde. In zijn tweede film, Voldtekt, speelde Horge de hoofdrol Frank Iversen. In de film Ransom speelde hij een belangrijke rol en hij verscheen ook op de filmposter van die film. Een jaar later in 1975 speelde Horge de hoofdrol Eddie in de film Eddie og Suzanne. Ook speelde hij een hoofdrol in de film Pøbel. Horge speelde ook in meerdere films een bijrol. In de periode 1986 tot 2001 stopte hij met het spelen in films.
De eerste rol, die Horge na zijn stop speelde, was een bijrol in de film Elling. Zijn volgende rol was een van de hoofdrollen in het voor een Amanda Award genomineerde televisieprogramma Nissene på låven. Horge speelde nog in een twaalftal andere films en series, waaronder de in 130 landen verschenen televisieserie Lilyhammer. Hij speelde in die serie Reidar Bjørnstad in de aflevering Reality check.
Horge is de vader van acteur Henrik Horge.

title: Sverre Horge

wikitext:
{{Infobox acteur
| naam              = Sverre Horge
| afbeelding        =
| onderschrift      =
| volledige naam    =
| geboortenaam      =
| geboren           = [[10 mei]] [[1944]]
| geboorteplaats    = [[Oslo]]
| overleden         =
| overlijdensplaats =
| land              = {{NO}}
| bijnaam           =
| pseudoniem        =
| jaren-actief      = 1971-1986, 2001-heden
| beroep            =
| website           =
| imdb              = 0394639
| ibdb              =
}}
'''Sverre Horge''' ([[Oslo]], [[10 mei]] [[1944]]) is een Noors [[acteur]]. Hij maakte zijn debuut in de korte film ''[[Kilroy]]'', waarin hij Kilroy speelde.<ref>{{Citeer web |url =http://www.christianiafilmco.no/killroy.htm |titel =ChristianiaFilmCo AS - Kilroy |bezochtdatum =25 januari 2014 |taal =no}}</ref> In zijn tweede film, ''[[Voldtekt]]'', speelde Horge de hoofdrol Frank Iversen. In de film ''[[Ransom (1974)|Ransom]]'' speelde hij een belangrijke rol en hij verscheen ook op de filmposter van die film. Een jaar later in 1975 speelde Horge de hoofdrol Eddie in de film ''[[Eddie og Suzanne]]''. Ook speelde hij een hoofdrol in de film ''[[Pøbel]]''. Horge speelde ook in meerdere films een bijrol. In de periode 1986 tot 2001 stopte hij met het spelen in films.

De eerste rol, die Horge na zijn stop speelde, was een bijrol in de film ''[[Elling (film)|Elling]]''. Zijn volgende rol was een van de hoofdrollen in het voor een [[Amanda Award]] genomineerde televisieprogramma ''[[Nissene på låven]]''. Horge speelde nog in een twaalftal andere films en series, waaronder de in 130 landen verschenen televisieserie ''[[Lilyhammer]]''. Hij speelde in die serie Reidar Bjørnstad in de aflevering ''[[Reality check]]''.

Horge is de vader van acteur [[Henrik Horge]].

==Filmografie==
{{Tabel filmografie|als=acteur}}
|-
|1969 ||''[[Kilroy]]'' ||Kilroy ||korte film
|-
|1971 ||''[[Voldtekt]]'' ||Frank Iversen
|-
|1974 ||''[[Ransom (1974)|Ransom]]'' ||Geheime politie
|-
|1975 ||''[[Eddie og Suzanne]]'' ||Eddie
|-
|1977 ||''[[Det tause flertall]]'' ||man
|-
|1978 ||''[[Hvem har bestemt?]]'' ||taxichauffeur
|-
|1978 ||''[[Pøbel]]'' ||Tom
|-
|1979 ||''[[Ingen roser... takk]]'' ||patient
|-
|1980 ||''[[Nedtur]]'' ||alleenstaande
|-
|1980 ||''[[Liv og død]]''
|-
|1986 ||''[[Blackout (1986)|Blackout]]'' ||toneelknecht
|-
|2001 ||''[[Elling (film)|Elling]]'' ||bezoeker van een restaurant
|-
|2001 ||''[[Nissene på låven]]'' ||Sverre Borge ||24 afleveringen
|-
|2003 ||''[[Tonight med Timothy Dahle]]'' ||Tore ||televisieprogramma
|-
|2005 ||''[[Seks som oss]]'' ||collega van Egils ||1 aflevering
|-
|2006 ||''[[Manshow]]'' ||Rolf Ni-Seks Hansen || televesieprogramma
|-
|2007 ||''[[Rikets Røst]]'' ||Sverre ||3 afleveringen
|-
|2008 ||''[[Uti vår hage 2]]'' ||man
|-
|2010 ||''[[En ganske snill mann]]'' ||patient
|-
|2010 ||''[[En helt vanlig dag på jobben]]'' ||vriend van Sven O. Høiby
|-
|2011 ||''[[Storbynatt]]'' ||
|-
|2011 ||''[[Dag (televisieprogramma)|Dag]]'' ||Oddvar ||5 afleveringen
|-
|2011 ||''[[Nissene over skog og hei]]'' ||Sverre Borge ||24 afleveringen
|-
|2012 ||''[[Lilyhammer]]'' ||Reidar Bjørnstad ||1 aflevering
|-
|2012 ||''[[Hellfjord]]'' ||politieagent ||1 aflevering
<!--
Films a.u.b. pas toevoegen nadat ze zijn uitgebracht, en niet eerder!
-->
|}

==Externe link==
* {{Link IMDb naam|id=0394639}}

{{Appendix|2=
{{References}}
}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Horge, Sverre}}
[[Categorie:Noors filmacteur]]
[[Categorie:Noors televisieacteur]]

title: Algemene informatie

Geboorteplaats: Oslo

Land: Noorwegen

title: Werk


text:
# Staelduinse Bos
Het Staelduinse Bos is een langgerekt bos van 95 hectare in het Westland tussen Hoek van Holland en Maasdijk en is een onderdeel van de Kapittelduinen. Door gebruik van ruimte voor tuinbouw, woningbouw, infrastructuur en bedrijven is het Staelduinse Bos nog een van de weinige groene enclaves in de regio.
De hoofdingang is aan de Papedijk (in 's-Gravenzande) die overgaat in de Oude Hooislag: een pad door de langgerekte strook bos. De Papedijk scheidt de strook en een tuinbouwgebied. Een zijingang bevindt zich aan de Staelduinlaan, een zijweg van de Maasdijk.

## Geschiedenis en naamgeving
Oorspronkelijk bestond dit gebied uit estuariumduinen. Deze duinen waren deel van een zogenaamde haakwal (een rij duinen die loodrecht op de kust stonden). In deze duinen woonden oorspronkelijk vissers in hutten. Deze 'staelvissers' visten op zalm in de Maas met netten en fuiken, bevestigd aan staken of 'staelen', de naam "Staelduinse Bos" zou hier aan ontleend zijn.
Het terrein was in 1807 door Petrus Judocus van Oosthuyse (1763-1818), een knopenmaker, kunstverzamelaar en grootgrondbezitter en Margaretha de Jongh aangeschaft. Hun dochter Hendrica Petronella Veronica van Oosthuyse (1793-1829) trouwde in 1814 met Jacobus Josephus baron van Rijckevorsel (1785-1862). Hendrica overleed voor Margaretha, en toen Margaretha overleed erfde Rijckevorsel het enorme vermogen en het Staelduinse Bos. Van Rijckevorsel liet het oostelijke deel van de duinen afgraven zodat het geschikt werd voor tuinbouw. Een ander deel liet hij in 1850 beplanten met bomen. Aan de oostzijde, langs de Rijckevorsellaan en aan de Heenweg liet hij arbeidershuizen bouwen en bij de Heenweg kwam een katholieke kerk, de Sint-Lambertuskerk. Een sluis in de Maasdijk zorgde voor de afwatering. Van Van Rijckevorsels oorspronkelijke aanplantingen is vrijwel niets meer over. De oude structuur is rudimentair aanwezig. De Van Oosthijzelaan, Van Rijckevorsellaan en De Jonghlaan bij het bos herinneren nog aan de vroegere eigenaren.
In de begindagen van de Tweede Wereldoorlog landden Duitse parachutisten nabij het bos en verschansten zich enige dagen in het bos. Een poging op 10 mei 1940 om de circa 200 militairen te verdrijven mislukte en op 11 en 12 mei volgden beschietingen vanuit fort aan den Hoek van Holland, Rozenburg en van Britse torpedojagers op zee. 150 Duitsers werden gevangengenomen en in het fort opgesloten. Het bos werd veroverd op 13 mei maar toen waren resterende Duitse militairen al vertrokken naar Rotterdam. Na de overgave werd het gebied, als onderdeel van de Festung Hoek van Holland, een van de zwaarst verdedigde punten in Nederland van de Atlantikwall, dat een geallieerde invasie moest voorkomen. Door de ligging binnen de tweede tankgracht en ver van de kust, was het bos geschikt voor het huisvesten van het commando van de Festung. Vanaf 1942 werden in het bos 16 zware bunkers en 6 munitiebunkers in een cirkel gebouwd met in het midden de commandobunker. Daarnaast waren er ook een aantal garages.
Na de oorlog werd het bunkercomplex in gebruik genomen door de Koninklijke Marine die tussen 1957 en 1960 zelfs nieuwe bunkers liet bouwen.
Het bos is in de jaren 1970 enige tijd met kap bedreigd geweest wat leidde tot een bezetting van het bos door actievoerders die het wilden beschermen. Ook is het bos in die jaren in verband gebracht met opslag van kernwapens.
In 1987 werd het bos overgedragen aan de stichting het Zuid-Hollands Landschap.

## Vleermuizen
Het bunkercomplex in het bos is nog grotendeels aanwezig. Hier en daar zijn nog betonnen platen te zien wat overblijfselen zijn van munitieloodsen. Het bunkercomplex heeft door de dikke muren een vrij constante luchtvochtigheidsgraad en temperatuur. Het is daardoor een populaire woonplaats voor vleermuizen geworden. Dit gebied van het Staelduinse Bos is dan ook een vleermuisreservaat. In dit reservaat overwinteren een aantal soorten in winterslaap. Tevens plant ten minste een soort zich hier voort. Er zijn verschillende meningen over het aantal soorten dat voorkomt maar het zijn er waarschijnlijk 5 of 6. In ieder geval komen grootoorvleermuizen (die de bunkers als kraamkamer gebruiken), meervleermuizen en watervleermuizen voor.
- Een van de vele bunkers in het bos
- Fundament munitieloods
- Vleermuisreservaat

Dit gedeelte van het bos is tientallen jaren voor het publiek gesloten geweest, waardoor de natuur zich ongestoord kon ontwikkelen. Het bos wordt natuurlijk beheerd en is een belangrijk broedgebied voor zangvogels. Ook komen veel zwammen voor in dit natte bos, met name de grote stinkzwam.
- Jonge paddestoelen
- Jonge en rijpe paddestoelen
- Het bos is rijk aan zwammen

## Eigendom
Sinds 1987 is het hele Staelduinse Bos in beheer bij de stichting het Zuid-Hollands Landschap. In het bos is het bezoekerscentrum d´Oude Koestal gevestigd, waar informatie over de natuur in dit gebied is te vinden. Het bezoekerscentrum wordt beheerd door de vrijwilligers van de vereniging "Vrienden van het Staelduinse Bos".

## Overige bezienswaardigheden
In en rond het Staelduinse Bos staan een aantal rijksmonumenten. Zo staat aan de rand van het Staelduinse Bos de Nieuwlandse Molen, een achtkantige windmolen uit 1584. Langs de Maasdijk bevindt zich nog de sluis uit 1857 die diende voor de ontwatering van het gebied. En in het bos staat Hoeve Staalduin uit circa 1800.
- De Nieuwlandse Molen, waarschijnlijk uit zestiende eeuw.
- Sluis voor de afwatering van het Staelduin, uit 1857
- Hoeve Staalduin (op privéterrein) uit circa 1800

title: Staelduinse Bos

wikitext:
{{Infobox natuurgebied
| naam           = Staelduinse Bos
| IUCN-categorie =
| mapname        = Nederland
| lat_deg        = 51
| lat_min        = 59
| lat_sec        = 33.6
| lat_dir        = N
| lon_deg        = 4
| lon_min        = 10
| lon_sec        = 18.17
| lon_dir        = E
| land           = [[Nederland]]
| locatie        = [[Zuid-Holland]]
| dichtbij       =
| status         =
| km2            = 0,95
| opgericht      =
| opening        = 1987
| bezoekers      =
| jaar           =
| beheer         = [[Zuid-Hollands Landschap]]
| afbeelding     = Staelduinse Bos, 's-Gravenzande.JPG
| onderschrift   = Staelduinse Bos in september 2010
}}

Het '''Staelduinse Bos''' is een langgerekt bos van 95 [[hectare]] in [[Westland (Nederlandse streek)|het Westland]] tussen [[Hoek van Holland]] en [[Maasdijk (Westland)|Maasdijk]] en is een onderdeel van de [[Kapittelduinen]]. Door gebruik van ruimte voor tuinbouw, woningbouw, infrastructuur en bedrijven is het Staelduinse Bos nog een van de weinige groene enclaves in de regio.

De hoofdingang is aan de Papedijk (in [['s-Gravenzande]]) die overgaat in de Oude Hooislag: een pad door de langgerekte strook bos. De Papedijk scheidt de strook en een tuinbouwgebied. Een zijingang bevindt zich aan de Staelduinlaan, een zijweg van de [[Maasdijk (Delfland)|Maasdijk]].

==Geschiedenis en naamgeving==
[[File:Schouman Staelduin.png|thumb|left|Staelduinen voor de bosaanplanting, door [[Aart Schouman]], in 1744.]]
Oorspronkelijk bestond dit gebied uit [[estuariumduinen]]. Deze duinen waren deel van een zogenaamde ''haakwal'' (een rij duinen die loodrecht op de kust stonden). In deze duinen woonden oorspronkelijk vissers in hutten. Deze 'staelvissers' visten op zalm in de [[Maas]] met netten en fuiken, bevestigd aan staken of 'staelen', de naam "Staelduinse Bos" zou hier aan ontleend zijn.

Het terrein was in 1807 door Petrus Judocus van Oosthuyse (1763-1818), een knopenmaker, kunstverzamelaar en grootgrondbezitter en Margaretha de Jongh aangeschaft. Hun dochter Hendrica Petronella Veronica van Oosthuyse (1793-1829) trouwde in 1814 met [[Jacobus Josephus van Rijckevorsel|Jacobus Josephus baron van Rijckevorsel]] (1785-1862). Hendrica overleed voor Margaretha, en toen Margaretha overleed erfde Rijckevorsel het enorme vermogen en het Staelduinse Bos. Van Rijckevorsel liet het oostelijke deel van de duinen afgraven zodat het geschikt werd voor tuinbouw. Een ander deel liet hij in 1850 beplanten met bomen. Aan de oostzijde, langs de Rijckevorsellaan en aan de Heenweg liet hij arbeidershuizen bouwen en bij de Heenweg kwam een katholieke kerk, de Sint-Lambertuskerk. Een sluis in de Maasdijk zorgde voor de afwatering. Van Van Rijckevorsels oorspronkelijke aanplantingen is vrijwel niets meer over. De oude structuur is rudimentair aanwezig. De Van Oosthijzelaan, Van Rijckevorsellaan en De Jonghlaan bij het bos herinneren nog aan de vroegere eigenaren.<ref name="ReferenceA">{{aut|Duijn van, Jaap}} (2020): ''Geschiedenis van het Westland. Van Romeinse nederzetting tot Tuin van Europa.'', Walburg Pers, Zutphen, ISBN 9789462495067 pagina's 227, 268, 379</ref>

In de begindagen van de [[Tweede Wereldoorlog]] landden Duitse parachutisten nabij het bos en verschansten zich enige dagen in het bos. Een poging op 10 mei 1940 om de circa 200 militairen te verdrijven mislukte en op 11 en 12 mei volgden beschietingen vanuit [[fort aan den Hoek van Holland]], [[Rozenburg (Zuid-Holland)|Rozenburg]] en van Britse [[Torpedobootjager|torpedojagers]] op zee. 150 Duitsers werden gevangengenomen en in het fort opgesloten. Het bos werd veroverd op 13 mei maar toen waren resterende Duitse militairen al vertrokken naar [[Rotterdam]]. Na de overgave werd het gebied, als onderdeel van de [[Festung Hoek van Holland]], een van de zwaarst verdedigde punten in Nederland van de [[Atlantikwall]], dat een geallieerde invasie moest voorkomen. Door de ligging binnen de tweede [[tankgracht]] en ver van de kust, was het bos geschikt voor het huisvesten van het commando van de Festung. Vanaf 1942 werden in het bos 16 zware [[Bunker (verdedigingswerk)|bunkers]] en 6 munitiebunkers in een cirkel gebouwd met in het midden de commandobunker. Daarnaast waren er ook een aantal garages.<ref name="ReferenceA"/><ref name="BUNKERS IN HET STAELDUINSE BOS">[https://web.archive.org/web/20210303143149/https://geschiedenisvanzuidholland.nl/nieuws/bunkers-in-het-staelduinse-bos BUNKERS IN HET STAELDUINSE BOS], GESCHIEDENIS VAN ZUID-HOLLAND, 2 oktober 2013</ref>

Na de oorlog werd het bunkercomplex in gebruik genomen door de [[Koninklijke Marine]] die tussen 1957 en 1960 zelfs nieuwe bunkers liet bouwen.
Het bos is in de jaren 1970 enige tijd met kap bedreigd geweest wat leidde tot een bezetting van het bos door actievoerders die het wilden beschermen. Ook is het bos in die jaren in verband gebracht met opslag van [[kernwapens]].
In 1987 werd het bos overgedragen aan de stichting het [[Zuid-Hollands Landschap]].<ref name="BUNKERS IN HET STAELDUINSE BOS"/>

==Vleermuizen==
Het [[Bunker (verdedigingswerk)|bunkercomplex]] in het bos is nog grotendeels aanwezig. Hier en daar zijn nog betonnen platen te zien wat overblijfselen zijn van [[Munitiedepot|munitieloodsen]]. Het bunkercomplex heeft door de dikke muren een vrij constante [[luchtvochtigheidsgraad]] en [[temperatuur]]. Het is daardoor een populaire woonplaats voor [[vleermuizen]] geworden. Dit gebied van het Staelduinse Bos is dan ook een vleermuisreservaat. In dit [[Natuurreservaat|reservaat]] overwinteren een aantal soorten in [[winterslaap]]. Tevens plant ten minste een soort zich hier voort. Er zijn verschillende meningen over het aantal soorten dat voorkomt maar het zijn er waarschijnlijk 5 of 6. In ieder geval komen [[grootoorvleermuizen]] (die de bunkers als kraamkamer gebruiken), [[Meervleermuis|meervleermuizen]] en [[Watervleermuis|watervleermuizen]] voor.

<gallery>
Bestand:Bunker in Staelduinse Bos, 's-Gravenzande.JPG|Een van de vele bunkers in het bos
Bestand:Staelduinse_Bos-Fundament_Munitieloods.JPG|Fundament munitieloods
Bestand:Staelduinse_Bos-Vleermuis_bunker.JPG|Vleermuisreservaat
</gallery>

Dit gedeelte van het bos is tientallen jaren voor het publiek gesloten geweest, waardoor de natuur zich ongestoord kon ontwikkelen. Het bos wordt natuurlijk beheerd en is een belangrijk broedgebied voor zangvogels. Ook komen veel zwammen voor in dit natte bos, met name de [[grote stinkzwam]].
<gallery>
Bestand:Macrolepiota procera - Staelduinse Bos, South Holland, NL.jpg|Jonge paddestoelen
Bestand:Macrolepiota mastoidea - Staelduinse Bos, South Holland, NL.jpg|Jonge en rijpe paddestoelen
Bestand:Onbekende zwam R0020495.JPG|Het bos is rijk aan zwammen
</gallery>

==Eigendom==
Sinds [[1987]] is het hele Staelduinse Bos in beheer bij de stichting het [[Zuid-Hollands Landschap]]. In het bos is het bezoekerscentrum d´Oude Koestal gevestigd, waar informatie over de natuur in dit gebied is te vinden. Het bezoekerscentrum wordt beheerd door de vrijwilligers van de vereniging "Vrienden van het Staelduinse Bos".

==Overige bezienswaardigheden==
In en rond het Staelduinse Bos staan een aantal [[rijksmonument]]en. Zo staat aan de rand van het Staelduinse Bos [[de Nieuwlandse Molen]], een achtkantige windmolen uit [[1584]]. Langs de [[maasdijk (Delfland)|Maasdijk]] bevindt zich nog de sluis uit 1857 die diende voor de ontwatering van het gebied. En in het bos staat Hoeve Staalduin uit circa 1800.

<gallery>
Hoek van Holland De Nieuwlandse Molen.jpg|[[De Nieuwlandse Molen]], waarschijnlijk uit zestiende eeuw.
Sluis in de Maasdijk.JPG|Sluis voor de afwatering van het Staelduin, uit 1857
Hoeve Staelduin, 's-Gravenzande.JPG|Hoeve Staalduin (op privéterrein) uit circa 1800
</gallery>

==Noten==
{{references}}

== Externe links ==
* [http://www.hetstaelduinsebos.nl/ Vrienden van het Staelduinse Bos]
* [https://web.archive.org/web/20061011051946/http://www.wandelzoekpagina.nl/ns/verdwenen/staelduinsebos.php Wandelroute Staelduinse Bos]
* [https://web.archive.org/web/20070727053243/http://www.atlantikwall-museum.nl/festunghvh/stpXIX/index.htm De bunkers in het Staelduinse Bos]

{{Coor title dms|51|58|29.46|N|4|10|24.72|E|scale:12500_type:forest_region:NL}}

[[Categorie:Hoek van Holland]]
[[Categorie:Geografie van Westland]]
[[Categorie:Natuurgebied in Zuid-Holland]]
[[Categorie:Bos in Zuid-Holland]]
[[Categorie:Duin in Zuid-Holland]]

title: Natuurgebied

Natuurgebied: Staelduinse Bos (Nederland) · Staelduinse Bos

title: Situering

Land: Nederland

Locatie: Zuid-Holland

Coördinaten: 51° 60′ NB, 4° 10′ OL

title: Informatie

Beheer: Zuid-Hollands Landschap

title: Foto's

Foto's: Staelduinse Bos in september 2010


text:
# Parydra aquila
Parydra aquila is een vliegensoort uit de familie van de oevervliegen (Ephydridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1813 door Fallen.

title: Parydra aquila

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Parydra aquila''
| afbeelding = Parydra aquila 02.jpg
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Oevervliegen|Ephydridae]] (Oevervliegen)
| geslacht = ''[[Parydra]]''
| w-naam = ''Parydra aquila''
| auteur = [[Carl Fredrik Fallen|Fallen]]
| datum = 1813
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Parydra aquila''''' is een [[Vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Oevervliegen|oevervliegen (Ephydridae)]].<ref>Mathis and Zatwarnicki, 1995, World Catalog of Shore Flies, p. 222.</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1813 door Fallen.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|06|18}}

[[Categorie:Parydra|aquila]]

title: Parydra aquila

Familie: Ephydridae (Oevervliegen)

Geslacht: Parydra

title: Soort


text:
# John Love
John Maxwell Lineham Love (Bulawayo, 7 december 1924 - aldaar, 25 april 2005) was een Formule 1-coureur uit Rhodesië, het huidige Zimbabwe. Hij nam tussen 1962 en 1972 9 maal deel aan de Grand Prix van Zuid-Afrika en 1 maal aan de Grand Prix van Italië voor de teams Cooper, Brabham, Lotus, March Engineering en Surtees en scoorde hierin 1 podium en 6 punten.

title: John Love

wikitext:
{{Infobox coureur}}

'''John Maxwell Lineham Love''' ([[Bulawayo]], [[7 december]] [[1924]] - aldaar, [[25 april]] [[2005]]) was een [[Formule 1]]-coureur uit [[Rhodesië]], het huidige [[Zimbabwe]]. Hij nam tussen [[1962]] en [[1972]] 9 maal deel aan de [[Grand Prix van Zuid-Afrika]] en 1 maal aan de [[Grand Prix van Italië]] voor de teams [[Cooper Car Company|Cooper]], [[Brabham]], [[Team Lotus (1958-1994)|Lotus]], [[March Engineering]] en [[Surtees (Formule 1)|Surtees]] en scoorde hierin 1 podium en 6 punten.

{{Beginnetje|autosport|2009|07|03}}
{{Navigatie BTCC-kampioenen}}
{{DEFAULTSORT:Love, John}}
[[Categorie:Formule 1-coureur|Love, John]]
[[Categorie:Rhodesisch autocoureur]]

title: John Love

Geboren: 7 december 1924

Geboorteplaats: Bulawayo

Overlijdensplaats: Bulawayo

Portaal: Autosport


text:
# Syringolaimus renaudae
Syringolaimus renaudae is een rondwormensoort uit de familie van de Ironidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1985 door Gourbault & Vincx.

title: Syringolaimus renaudae

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Syringolaimus renaudae''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Rondwormen|Nematoda]] (Rondwormen)
| klasse = [[Enoplea]]
| orde = [[Enoplida]]
| familie = [[Rhabdolaimidae]]
| geslacht = ''[[Syringolaimus]]''
| w-naam = ''Syringolaimus renaudae''
| auteur = Gourbault & Vincx
| datum = 1985
| haakjes =
| worms = 227808
}}
'''''Syringolaimus renaudae''''' is een [[rondwormen]]soort uit de familie van de [[Ironidae]].<ref>Vanaverbeke, J. (2012). <i>Syringolaimus renaudae</i>. In: Deprez, T. et al. (2005). NeMys. World list of free-living nematodes. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=227808</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1985 door Gourbault & Vincx.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|14}}

[[Categorie:Enoplida]]

title: Syringolaimus renaudae

Stam: Nematoda (Rondwormen)

Klasse: Enoplea

Orde: Enoplida

Familie: Rhabdolaimidae

Geslacht: Syringolaimus

title: Soort