text:
# Babakanmulya (Jalaksana)
Babakanmulya is een bestuurslaag in het regentschap Kuningan van de provincie West-Java, Indonesië. Babakanmulya telt 3550 inwoners (volkstelling 2010).

title: Babakanmulya (Jalaksana)

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Babakanmulya
| inwoners       = 3550
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[West-Java]]
| regentschap    = [[Kuningan (regentschap)|Kuningan]]
| onderdistrict  = [[Jalaksana (onderdistrict)|Jalaksana]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 3208160004
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Babakanmulya''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Kuningan (regentschap)|Kuningan]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[West-Java]], [[Indonesië]]. Babakanmulya telt 3550 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=16}}

[[Categorie:Plaats in West-Java]]

title: Situering

Provincie: West-Java

Regentschap of · stadsgemeente: Kuningan

Onderdistrict: Jalaksana

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# Platypalpus hispanicus
Platypalpus hispanicus is een vliegensoort uit de familie van de Hybotidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1899 door Strobl.

wikiname: nlwiki

title: Platypalpus hispanicus

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Platypalpus hispanicus''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Hybotidae]]
| geslacht = ''[[Platypalpus]]''
| w-naam = ''Platypalpus hispanicus''
| auteur = Strobl
| datum = 1899
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Platypalpus hispanicus''''' is een [[vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Hybotidae]].<ref>{{Link Fauna Europaea|id=138116|naam=''Platypalpus hispanicus''}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1899 door Strobl.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|06|26}}

[[Categorie:Platypalpus|hispanicus]]

title: Platypalpus hispanicus

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Diptera (Tweevleugeligen)

Onderorde: Brachycera (Vliegen)

Familie: Hybotidae

Geslacht: Platypalpus

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Philippe Desmet
Philippe Desmet (Waregem, 29 november 1958) is een Belgisch voormalig professioneel voetbalspeler die carrière maakte als middenvelder. Hij werd twintig keer geselecteerd voor de Belgische nationale voetbalploeg en veertien keer opgesteld. Desmet speelde op onder meer het WK 1986.

## Clubs
1977-1986: KSV Waregem - 45 doelpunten

1986-1989: Lille OSC - 27 doelpunten

1989-1991: KV Kortrijk - 3 doelpunten

1991: Sporting Charleroi - 1 doelpunt

1991-1992: Eendracht Aalst

title: Philippe Desmet

wikitext:
{{Infobox voetballer
| naam                        = Philippe Desmet
| volledigenaam               = Philippe Desmet
| afbeelding                  = Philippe desmet.jpg
| afbeeldingbreedte           =
| geboortedatum               = [[29 november]] [[1958]]
| geboortestad                = [[Waregem]]
| geboorteland                = {{BE}}
| lengte                      = 181
| been                        =
| huidigeclub                 = ''Gestopt''
| positie                     = Middenvelder
| jeugdteams                  = [[KWS Desselgem|White Star Desselgem]]
| interlandjaren              = 1985–1987
| interlandteam               = {{BE-VLAG}} [[Belgisch voetbalelftal (mannen)|België]]
| interlandwedstrijden(goals) = 14{{0|00}}(1)
| trainersjaren               =
| getraindeclubs              =
}}
'''Philippe Desmet''' ([[Waregem]], [[29 november]] [[1958]]) is een [[België|Belgisch]] voormalig professioneel [[voetbalspeler]] die carrière maakte als middenvelder. Hij werd twintig keer geselecteerd voor de [[Belgisch voetbalelftal (mannen)|Belgische nationale voetbalploeg]] en veertien keer opgesteld. Desmet speelde op onder meer het [[Wereldkampioenschap voetbal 1986|WK 1986]].

== Clubs ==
1977-1986: [[KSV Waregem]] - 45 doelpunten

1986-1989: [[Lille OSC]] - 27 doelpunten

1989-1991: [[KV Kortrijk]] - 3 doelpunten

1991: [[Sporting Charleroi]] - 1 doelpunt

1991-1992: [[Eendracht Aalst]]

== Externe links ==
* [http://www.nieuwsblad.be/sportwereld/Article/Detail.aspx?articleid=6J1UQAVL# Artikel uit Sportwereld over Philippe Desmet]
* {{en}}[http://www.national-football-teams.com/v2/player.php?id=20302 Gegevens Philippe Desmet]

{{Navigatie selectie voetbalelftal België WK 1986}}
[[Categorie:Belgisch voetballer|Desmet, Philippe]]

title: Persoonlijke informatie

Volledige naam: Philippe Desmet

Geboortedatum: 29 november 1958

Geboorteplaats: Waregem, België

Positie: Middenvelder

title: Clubinformatie

Huidige club: Gestopt

title: Interlands

België · 1400(1)

Portaal: Voetbal


text:
# Saint-Julien-d'Arpaon
Saint-Julien-d'Arpaon is een plaats en voormalige gemeente in het Franse departement Lozère (regio Occitanie) en telt 134 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Florac.

## Geschiedenis
Saint-Julien-d'Arpaon is op 1 januari 2016 gefuseerd met de gemeente Saint-Laurent-de-Trèves tot de gemeente Cans et Cévennes.

## Geografie
De oppervlakte van Saint-Julien-d'Arpaon bedraagt 22,7 km², de bevolkingsdichtheid is 5,9 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Saint-Julien-d'Arpaon met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal.

title: Saint-Julien-d'Arpaon

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Saint-Julien-d'Arpaon
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Occitanie]]
| departement = [[Lozère]] (48)
| depnr = 48
| arrondissement = [[Arrondissement Florac|Florac]]
| kanton = [[Kanton Barre-des-Cévennes|Barre-des-Cévennes]]
| jaar = 1999
| inwoners = 134
| dichtheid = 5,9
| oppervlakte = 22,7
| water =
| latitudeGraden = 44
| latitudeMinuten = 18
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 3
| longitudeMinuten = 40
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 48162
| postcode = 48400
| netnummer =
| hoogteligging = 580 - 1421
| image = La_Mimente_à_St.Julien-d'Arpaon_et_1_des_tunnels_de_l'ancien_chemin_de_fer.JPG
| caption = De Mimente bij Saint-Julien-d'Arpaon
}}
'''Saint-Julien-d'Arpaon''' is een plaats en voormalige gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Lozère]] (regio [[Occitanie]]) en telt 134 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het [[arrondissement Florac]].

==Geschiedenis==
Saint-Julien-d'Arpaon is op 1 januari 2016 gefuseerd met de gemeente [[Saint-Laurent-de-Trèves]] tot de gemeente [[Cans et Cévennes]].

== Geografie ==
De oppervlakte van Saint-Julien-d'Arpaon bedraagt 22,7 km², de bevolkingsdichtheid is 5,9 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=48162}}

== Demografie ==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal.<ref>{{Link INSEE|id=48162}}, cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes"</ref>
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=48162}}

{{Appendix}}
{{Commonscat}}
{{Coor title dms|44|18|0|N|3|40|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Cans et Cévennes]]
[[Categorie:Commune déléguée in Lozère]]
[[Categorie:Plaats in Lozère]]

title: Situering

Regio: Occitanie

Departement: Lozère (48)

Arrondissement: Florac

Kanton: Barre-des-Cévennes

Coördinaten: 44° 18′ NB, 3° 40′ OL

title: Algemeen

Inwoners · (1 januari 2018): 92 · (4 inw./km²)

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Lozère

title: Foto's

Foto's: De Mimente bij Saint-Julien-d'Arpaon

Portaal: Frankrijk


text:
# Tokinski Stanovik
De Tokinski Stanovik (Russisch: Токинский Становик) is een bergrug in het oostelijk deel van het Stanovojgebergte met een lengte van ongeveer 200 kilometer en een maximumhoogte van 2412 meter. Op de noordelijke hellingen liggen de bronnen van een aantal rivieren uit het stroomgebied van de Oetsjoer, zoals de Alama, Moelam en Tyrkan en de bronnen van het Bolsjoje Tokomeer, waarvan de naam is afgeleid.

title: Tokinski Stanovik

wikitext:
{{Infobox gebergte
| kaartnaam               =
| kaartonderschrift       =
| hoogste punt            = 2412 m
| lengte                  = 200
| breedte                 =
| oppervlakte             =
| land                    = [[Rusland]]
| locatie                 = [[Jakoetië]]
| onderdeel van           = [[Stanovojgebergte]]
| bestaat uit             =
| ouderdomgesteente       =
| type                    =
| mapname                 =
| lat_deg                 =
| lat_min                 =
| lat_dir                 = N
| lon_deg                 =
| lon_min                 =
| lon_dir                 = E
| detailkaart             =
| detailkaartonderschrift =
| afbeeldingnaam          =
| afbeeldingonderschrift  =
| afbeeldingnaam2         =
| afbeeldingonderschrift2 =
}}

De '''Tokinski Stanovik''' ([[Russisch]]: Токинский Становик) is een bergrug in het oostelijk deel van het [[Stanovojgebergte]] met een lengte van ongeveer 200 kilometer en een maximumhoogte van 2412 meter. Op de noordelijke hellingen liggen de bronnen van een aantal rivieren uit het stroomgebied van de [[Oetsjoer]], zoals de [[Alama]], [[Moelam]] en [[Tyrkan]] en de bronnen van het [[Bolsjoje Tokomeer]], waarvan de naam is afgeleid.

{{Appendix|2=
* {{ru}} [https://archive.today/20080613135237/http://www.nature.ykt.ru/RIAC/Yakutia_geogr/018.htm#%D0%A2%D0%BE%D0%BA%D0%B8%D0%BD%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9%20%D0%A1%D1%82%D0%B0%D0%BD%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D0%BA Токинский Становик], Geografisch handwoordenboek van Jakoetië
}}

[[Categorie:Gebergte in Siberië]]
[[Categorie:Geografie van Jakoetië]]

title: Tokinski Stanovik

Land: Rusland

Locatie: Jakoetië

Onderdeel van: Stanovojgebergte

Portaal: Aardwetenschappen


text:
# Julián Carrillo
Julián Carrillo (28 januari 1875 - 9 september 1965) was een Mexicaans componist, violist,  dirigent en muziektheoreticus. Cariilo hield zich bezig met microtonale muziek en ontwikkelde de theorie die hij "De Dertiende Toon" noemde (Sonido 13). In plaats van een verdeling van een octaaf in 12 gelijke intervallen stelde hij een fijnere verdeling voor, tot uiteindelijk 96 intervallen in een octaaf. Voor dit werk werd hij genomineerd voor de Nobelprijs voor Natuurkunde.

## Biografie
Carrillo werd vroegtijdig, tijdens een aardbeving, geboren op 28 januari 1875 in Ahualulco, een dorp in de Mexicaanse staat San Luis Potosi, ongeveer 40 kilometer ten noorden van de gelijknamige hoofdstad. Hij was de jongste van de 19 kinderen van Nabor Carrillo en Antonia Trujillo, inheemse boeren uit Ahualulco.

### Jeugd
Carrillo zong in het kinderkoor van de kerk van Ahualulco. De dirigent van het koor moedigde hem aan om muziek te gaan studeren bij Flavio F. Carlos in de hoofdstad San Luis Potosi. Hij was van plan om twee jaar te studeren en daarna terug te keren naar Ahualulco als zanger van de kerk, maar vanwege de financiële situatie van zijn familie stopte hij al vroeg met het primaire onderwijs, echter niet met zijn muziekstudie. Hij arriveerde in 1885 in San Luis Potosí en begon naast zijn studie ook te werken in het orkest van zijn leraar, eerst als slagwerker en later als violist.
Hij componeerde zijn eerste kleine werken voor dit orkest. In 1894 componeerde Carrillo een mis die lokaal succes oogstte. Dit succes, samen met een aanbevelingsbrief van de regering van San Luis Potosí, stelde hem in staat om te studeren aan het Nationaal Conservatorium voor Muziek in Mexico-Stad. Carrillo maakte snel vorderingen aan het conservatorium. Zijn docenten waren onder anderen Pedro Manzano (viool), Melesio Morales (compositie) en Francisco Ortega y Fonseca (natuurkunde, akoestiek en wiskunde).
Omdat hij de basisschool niet had afgerond, was hij onbekend met de akoestische basis van muziek. Hij was daarom gefascineerd toen Ortega de wetten besprak die de vorming van grondtoonintervallen in muziek bepalen. Bijvoorbeeld: wanneer een vioolsnaar in het midden wordt ingedrukt, produceert deze een toonhoogte die twee keer zo hoog is als de open snaar. Wanneer een snaar op een derde wordt gestopt, trilt de resterende twee derde een reine kwint hoger dan de open snaar (bijna exact gelijk aan 5/8 octaaf). Carrillo onderzocht deze verhoudingen experimenteel. Een tijdlang probeerde hij het, maar hij slaagde er niet in de snaar verder te verdelen dan in acht gelijke delen. Toen verliet hij de traditionele manier om de snaar in twee, drie, vier, vijf, zes, zeven en acht gelijke delen te verdelen. Met behulp van een scheermesje drukte hij op de G-snaar en verdeelde hij deze in zestien delen.
Vanaf dat moment verdiepte hij zich in de studie van de natuurkundige en wiskundige basis van muziek. In 1899 hoorde generaal Porfirio Díaz, president van Mexico, Carrillo als violist. Díaz was onder de indruk en gaf hem een speciale beurs om in Europa te studeren.

### Studies in het buitenland
Carrillo werd toegelaten tot het Königliches Konservatorium der Musik zu Leipzig, waar hij studeerde bij Hans Becker (viool), Johann Merkel (piano) en Salomon Jadassohn (compositie, harmonie en contrapunt). Hij werd eerste violist in twee orkesten: het orkest van het conservatorium onder leiding van Hans Sitt, en het Gewandhausorchester onder leiding van Arthur Nikisch. Carrillo componeerde verschillende werken in Leipzig, waaronder het Sextet in G majeur voor twee violen, twee altviolen en twee cello's (1900) en de Eerste symfonie in D majeur voor orkest (1901). Carrillo dirigeerde het orkest van het Koninklijk Conservatorium van Leipzig bij de première van zijn Eerste symfonie.
In 1900 nam Carrillo deel aan het Internationaal Muziekcongres in Parijs, onder voorzitterschap van Camille Saint-Saëns. Hij presenteerde een artikel over de namen van muzikale klanken, dat door het congres werd aangenomen en gepubliceerd. Hij stelde voor dat, aangezien elke noot één klank is, elke nootnaam (c, des, enz.) één lettergreep zou moeten zijn. Hij stelde 35 monosyllabische namen voor. Hij raakte ook bevriend met Romain Rolland. Na zijn studie aan het conservatorium van Leipzig ging hij naar België om zijn violistenvaardigheden te verbeteren. Daar studeerde hij bij Albert Zimmer (een leerling van Eugène Ysaÿe) en werd toegelaten tot het Koninklijk Conservatorium Gent. In 1903 componeerde hij een kwartet in e mineur, waarmee hij "ideologische eenheid en tonale variatie" wilde brengen in de klassieke vormen.

### Terug naar Mexico
In 1904 won hij de Eerste Prijs Cum Laude en met Onderscheiding op de Internationale Vioolwedstrijd van het Conservatorium van Gent. Later dat jaar keerde hij terug naar Mexico, waar president Díaz hem een Amati-viool schonk "als geschenk van de Mexicaanse natie" voor zijn uitstekende prestaties in het buitenland. In Mexico-Stad begon Carrillo intensief te werken als violist, orkestdirigent, componist en docent. In 1908 werd hij door het Nationaal Conservatorium benoemd tot hoogleraar muziekgeschiedenis (1906), compositie, contrapunt, fuga en orkestratie. Onder zijn studenten bevonden zich José Francisco Vázquez Cano, oprichter van de Vrije School voor Muziek en Declamatie, de Muziekfaculteit van de Nationale Universiteit (UNAM) en het Nationaal Filharmonisch Orkest van de Universiteit (OFUNAM). Andere vooraanstaande studenten waren Antonio Gómezanda (pianist en componist), Rafael Ordoñez, Rafael Adame, Vicente Teódulo Mendoza (onderzoeker van de Mexicaanse folklore), Gerónimo Baqueiro Foster (componist en musicus).
Hij publiceerde Discursos sobre la música (Verhandelingen over muziek, 1913) en Pláticas musicales (Muzikale voordrachten, 1914 en 1922). In 1910 voerde hij voor het eerst zijn Canto a la Bandera (Lied aan de vlag, op tekst van Rafael López) uit, dat sindsdien een officieel lied aan de Mexicaanse patriottische vlag is.
In 1911 was Carrillo officieel afgevaardigde naar het Muziekcongres van Rome. Op dit congres, met toehoorders als Claude Debussy, Giacomo Puccini en Richard Strauss, presenteerde hij een rapport, "Het hervormen van de grote compositievormen om symfonie, concert, sonate en kwartet ideologische eenheid en tonale diversiteit te geven".
In 1913 werd Carrillo benoemd tot rector van het Nationaal Conservatorium en werd hij toegelaten tot de Mexicaanse Vereniging voor Geografie en Statistiek.
Toen de regering van Victoriano Huerta in 1914 ten val kwam, moest Carrillo naar de Verenigde Staten vluchten. In New York richtte hij het Symphony Orchestra of America op en werd de eerste dirigent. Hij voerde daar zijn Eerste Symfonie uit. Het succes van dit werk was zo groot dat een journalist hem "de heraut van een muzikale Monroedoctrine" noemde. In 1916 componeerde Carrillo muziek voor D.W. Griffiths film Intolerance. In New York schreef Carrillo ook de "Thirteenth Sound Theory", die later werd gepubliceerd in het tweede deel van Musical Talks.
Rond 1924 legde hij geleidelijk zijn officiële functies neer om zich volledig te wijden aan het componeren en uitwerken van zijn microtonaal systeem. Carrillo richtte de 'Sinfónica del Sonido 13' op, een ensemble waarin alle instrumenten microtonaal gestemd waren. In 1934 publiceerde hij de 'Revolución musicales del Sonido 13' (Muzikale Revolutie van de Klank 13). Hij ontving geen overheidssteun voor zijn revolutie, al zijn onderzoek en de verspreiding ervan werden door hem zelf gefinancierd. Hij patenteerde in 1940 15 getransformeerde piano's voor elk tooninterval (van zestienden van een toon tot hele tonen: 1/16, 1/15, 1/14, 1/13, 1/12, 1/11, 1/10, 1/9 en 1/1). Deze werden uiteindelijk gebouwd door de firma Carl Sauter in Spaichingen. In 1958 had hij alle 15 piano's voltooid en gepresenteerd op de Wereldtentoonstelling in Brussel, waar hij de gouden medaille ontving. Hij bouwde 16 piano's, harpen, fluiten, gitaren en cello's die kwartnoten, achtsten en zelfs zestienden van een toon konden genereren.

### Latere jaren
Tussen 1960 en 1965 nam hij bijna dertig van zijn composities op voor Philips Records in Parijs, zowel tonale en atonale als microtonale stukken. In 1960 componeerde hij de Canon Atonale voor 64 stemmen, de Misa de la Restauración  voor mannenstemmen a capella in kwarttonen en, in opdracht van Leopold Stokowski The Concertino. In 1963 ontving Carrillo de 'Grand Prix de la Musique de la Latin America' in Parijs. In 1964 bracht Robert Gendre in Luxemburg de première van Carrillo's Concert voor viool en orkest in kwarttonen. Dat jaar componeerde hij verschillende werken, waaronder drie sonates voor altviool in kwarttonen, één voor viool in kwarttonen, een tweede vioolconcert en verschillende atonale canons.
Carrillo overleed op 9 september 1965 in San Ángel in Mexico-Stad als een beroemd en geëerd componist.

## De Dertiende Toon
Het "Sonido Trece"-systeem (de dertiende toon) omvat het kwarttoonsysteem en het achtstetoonsysteem; in veel composities gebruikt Carrillo deze verschillende systemen door elkaar, waarbij de keuze van het systeem afhangt van de mogelijkheden van de betreffende muziekinstrumenten. Hij liet een speciale serie piano's bouwen voor zijn microtonale systemen. De klavieren van deze instrumenten zien er normaal uit, maar de klank is heel anders. Het klavierbereik van de 96-toonspiano, met 97 toetsen, beslaat slechts één octaaf. Om zijn muziek te noteren gebruikt Carrillo, naast een systeem waarbij kleine accenten voor de noten worden geplaatst, ook een numerieke notatie door de tonen simpelweg een getal van 1 tot 96 te geven.
De Stichting Huygens-Fokker bezit zo’n zeldzame piano. Harpiste Ernestine Stoop liet een 96-toons harp voor zichzelf bouwen. Op het Microfest 2025 in Amsterdam werd een stuk ten gehore gebracht op een Carrillo-piano, Carrillo-harp samen met een 31-toons Fokker-orgel.
- Bibsys: 1542227320972
- Biblioteca Nacional de España: XX4871213
- Bibliothèque nationale de France: cb148404319 (data)
- Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981061001154706706
- Gemeinsame Normdatei: 133280721
- International Standard Name Identifier: 0000 0001 0654 0604
- Library of Congress Control Number: n85336289
- Nationale Bibliotheek van Letland: 000337355
- MusicBrainz: 0736d8be-bf65-4f17-a58a-49c0407fc8e8
- Nationale Bibliotheek van Israël: 987007277503505171
- Nationale en Universitaire bibliotheek Zagreb: 000671482
- Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 105212210
- SNAC: w6k362f2
- Système universitaire de documentation: 079984649
- Virtual International Authority File: 44490835
- WorldCat: E39PBJbGYCjDyCD7K3KfKpRBT3

title: Julián Carrillo

wikitext:
{{Infobox artiest klassieke muziek
| naam           = Julián Carrillo
| afbeelding     = Glorieta Julian Carrillo - panoramio.jpg|thumb|
| onderschrift   = Panoramafoto met standbeeld ter ere van Julian Carrillo
| volledige naam = Julián Carrillo Trujillo
| ook bekend als =
| geboren        = 28 januari 1875<ref>{{Citeer web |url=https://www.huygens-fokker.org/whoswho/carrillo.html |titel=Julián Carrillo |bezochtdatum=2025-06-25 |werk=Huygens-Fokker Stichting |taal=en}}</ref>
| geboorteplaats = Ahualulco, [[San Luis Potosí (staat)|San Luis Potosi]]
| overleden      = 9 september 1965
| overlijdensplaats = [[Mexico-Stad]]
| geboorteland   =  [[Mexico (land)|Mexico]]
| land           = Mexico
| jaren-actief   =
| stijl          =
| zangstem       =
| beroep         = [[componist]], [[Lijst van violisten|violist]], [[dirigent]]
| instrument     =
| invloed        =
| label          =
| ensemble       =
| handtekening   =
| website        = <!-- Afkomstig van Wikidata -->
| imdb           = <!-- Afkomstig van Wikidata -->
| allmusic       = <!-- Afkomstig van Wikidata -->
| lastfm         = <!-- Afkomstig van Wikidata -->
}}
[[Bestand:Sonido13WholeSixteenthTones.png|thumb|Weergave van de tonen in een octaaf en hun equivalentie in Sonido 13.]]
'''Julián Carrillo''' ([[28 januari]] [[1875]] - [[9 september]] [[1965]]) was een [[Mexico (land)|Mexicaans]] [[componist]], [[Lijst van violisten|violist]],  [[dirigent]] en muziektheoreticus. Cariilo hield zich bezig met [[microtonale muziek]] en ontwikkelde de theorie die hij "De Dertiende Toon" noemde (Sonido 13). In plaats van een verdeling van een octaaf in 12 gelijke intervallen stelde hij een fijnere verdeling voor, tot uiteindelijk 96 intervallen in een octaaf. Voor dit werk werd hij genomineerd voor de [[Nobelprijs voor Natuurkunde]].<ref>{{Citeer web |url=https://www.huygens-fokker.org/activiteiten/microfest2025.html |titel=De 13de toon van Julián Carrillo |bezochtdatum=2025-06-26 |uitgever=Huygens-Fokker Stichting |taal=nl}}</ref>

== Biografie ==
Carrillo werd vroegtijdig, tijdens een aardbeving, geboren op 28 januari 1875 in Ahualulco, een dorp in de [[Mexico (land)|Mexicaanse]] staat [[San Luis Potosí (staat)|San Luis Potosi]], ongeveer 40 kilometer ten noorden van de gelijknamige hoofdstad.<ref group=noot>In 1932 werd de oude naam Ahualulco de Pinos gewijzigd in Ahualulco del Sonido 13.</ref> Hij was de jongste van de 19 kinderen van Nabor Carrillo en Antonia Trujillo, inheemse boeren uit Ahualulco.<ref>{{Citeer web |url=https://sonido13.com/index.php/historia/ |titel=Historia |bezochtdatum=2025-06-25 |taal=es}}</ref>

===Jeugd===
Carrillo zong in het kinderkoor van de kerk van Ahualulco. De dirigent van het koor moedigde hem aan om muziek te gaan studeren bij Flavio F. Carlos in de hoofdstad [[San Luis Potosí (stad)|San Luis Potosi]]. Hij was van plan om twee jaar te studeren en daarna terug te keren naar Ahualulco als zanger van de kerk, maar vanwege de financiële situatie van zijn familie stopte hij al vroeg met het primaire onderwijs, echter niet met zijn muziekstudie. Hij arriveerde in 1885 in San Luis Potosí en begon naast zijn studie ook te werken in het orkest van zijn leraar, eerst als slagwerker en later als violist.

Hij componeerde zijn eerste kleine werken voor dit orkest. In 1894 componeerde Carrillo een mis die lokaal succes oogstte. Dit succes, samen met een aanbevelingsbrief van de regering van San Luis Potosí, stelde hem in staat om te studeren aan het Nationaal Conservatorium voor Muziek in [[Mexico-Stad]]. Carrillo maakte snel vorderingen aan het conservatorium. Zijn docenten waren onder anderen Pedro Manzano (viool), Melesio Morales (compositie) en Francisco Ortega y Fonseca (natuurkunde, akoestiek en wiskunde).

Omdat hij de basisschool niet had afgerond, was hij onbekend met de [[Akoestiek|akoestische]] basis van muziek. Hij was daarom gefascineerd toen Ortega de wetten besprak die de vorming van grondtoonintervallen in muziek bepalen. Bijvoorbeeld: wanneer een vioolsnaar in het midden wordt ingedrukt, produceert deze een toonhoogte die twee keer zo hoog is als de open snaar. Wanneer een snaar op een derde wordt gestopt, trilt de resterende twee derde een reine kwint hoger dan de open snaar (bijna exact gelijk aan 5/8 octaaf). Carrillo onderzocht deze verhoudingen experimenteel. Een tijdlang probeerde hij het, maar hij slaagde er niet in de snaar verder te verdelen dan in acht gelijke delen. Toen verliet hij de traditionele manier om de snaar in twee, drie, vier, vijf, zes, zeven en acht gelijke delen te verdelen. Met behulp van een scheermesje drukte hij op de G-snaar en verdeelde hij deze in zestien delen.

Vanaf dat moment verdiepte hij zich in de studie van de natuurkundige en wiskundige basis van muziek. In 1899 hoorde generaal [[Porfirio Díaz]], president van Mexico, Carrillo als violist. Díaz was onder de indruk en gaf hem een speciale beurs om in Europa te studeren.

===Studies in het buitenland===
Carrillo werd toegelaten tot het [[Felix Mendelssohnschool voor Muziek en Theater Leipzig|Königliches Konservatorium der Musik zu Leipzig]], waar hij studeerde bij Hans Becker (viool), Johann Merkel (piano) en [[Salomon Jadassohn]] (compositie, harmonie en contrapunt). Hij werd eerste violist in twee orkesten: het orkest van het conservatorium onder leiding van Hans Sitt, en het [[Gewandhaus]]orchester onder leiding van [[Arthur Nikisch]]. Carrillo componeerde verschillende werken in Leipzig, waaronder het Sextet in G majeur voor twee violen, twee altviolen en twee cello's (1900) en de Eerste symfonie in D majeur voor orkest (1901). Carrillo dirigeerde het orkest van het Koninklijk Conservatorium van Leipzig bij de première van zijn Eerste symfonie.

In 1900 nam Carrillo deel aan het Internationaal Muziekcongres in Parijs, onder voorzitterschap van [[Camille Saint-Saëns]]. Hij presenteerde een artikel over de namen van muzikale klanken, dat door het congres werd aangenomen en gepubliceerd. Hij stelde voor dat, aangezien elke noot één klank is, elke nootnaam (c, des, enz.) één lettergreep zou moeten zijn. Hij stelde 35 monosyllabische namen voor. Hij raakte ook bevriend met [[Romain Rolland]]. Na zijn studie aan het conservatorium van Leipzig ging hij naar België om zijn violistenvaardigheden te verbeteren. Daar studeerde hij bij Albert Zimmer (een leerling van [[Eugène Ysaÿe]]) en werd toegelaten tot het [[Koninklijk Conservatorium Gent]]. In 1903 componeerde hij een kwartet in e mineur, waarmee hij "ideologische eenheid en tonale variatie" wilde brengen in de klassieke vormen.

===Terug naar Mexico===
In 1904 won hij de Eerste Prijs Cum Laude en met Onderscheiding op de Internationale Vioolwedstrijd van het Conservatorium van Gent. Later dat jaar keerde hij terug naar Mexico, waar president Díaz hem een [[Amati]]-viool schonk "als geschenk van de Mexicaanse natie" voor zijn uitstekende prestaties in het buitenland. In Mexico-Stad begon Carrillo intensief te werken als violist, orkestdirigent, componist en docent. In 1908 werd hij door het Nationaal Conservatorium benoemd tot hoogleraar muziekgeschiedenis (1906), compositie, [[contrapunt]], [[fuga]] en orkestratie. Onder zijn studenten bevonden zich José Francisco Vázquez Cano, oprichter van de Vrije School voor Muziek en Declamatie, de Muziekfaculteit van de Nationale Universiteit (UNAM) en het Nationaal Filharmonisch Orkest van de Universiteit (OFUNAM). Andere vooraanstaande studenten waren Antonio Gómezanda (pianist en componist), Rafael Ordoñez, Rafael Adame, Vicente Teódulo Mendoza (onderzoeker van de Mexicaanse folklore), Gerónimo Baqueiro Foster (componist en musicus).

Hij publiceerde ''Discursos sobre la música'' (Verhandelingen over muziek, 1913) en ''Pláticas musicales'' (Muzikale voordrachten, 1914 en 1922). In 1910 voerde hij voor het eerst zijn ''Canto a la Bandera'' (Lied aan de vlag, op tekst van Rafael López) uit, dat sindsdien een officieel lied aan de Mexicaanse patriottische vlag is.

In 1911 was Carrillo officieel afgevaardigde naar het Muziekcongres van Rome. Op dit congres, met toehoorders als [[Claude Debussy]], [[Giacomo Puccini]] en [[Richard Strauss]], presenteerde hij een rapport, "Het hervormen van de grote compositievormen om symfonie, concert, sonate en kwartet ideologische eenheid en tonale diversiteit te geven".<ref>{{Citeer web |url=https://www.jstor.org/stable/779745 |titel=Julian Carrillo and "Sonido Trece" |achternaam=Benjamin |voornaam=Gerald |bezochtdatum=2025-06-25 |uitgever=University of Texas Press |taal=en}}</ref>

In 1913 werd Carrillo benoemd tot rector van het Nationaal Conservatorium en werd hij toegelaten tot de Mexicaanse Vereniging voor Geografie en Statistiek.

Toen de regering van [[Victoriano Huerta]] in 1914 ten val kwam, moest Carrillo naar de Verenigde Staten vluchten. In New York richtte hij het Symphony Orchestra of America op en werd de eerste dirigent. Hij voerde daar zijn ''Eerste Symfonie'' uit. Het succes van dit werk was zo groot dat een journalist hem "de heraut van een muzikale [[Monroedoctrine]]" noemde. In 1916 componeerde Carrillo muziek voor [[D.W. Griffith]]s film ''Intolerance''. In New York schreef Carrillo ook de "Thirteenth Sound Theory", die later werd gepubliceerd in het tweede deel van Musical Talks.

Rond 1924 legde hij geleidelijk zijn officiële functies neer om zich volledig te wijden aan het componeren en uitwerken van zijn microtonaal systeem. Carrillo richtte de 'Sinfónica del Sonido 13' op, een ensemble waarin alle instrumenten microtonaal gestemd waren. In 1934 publiceerde hij de 'Revolución musicales del Sonido 13' (Muzikale Revolutie van de Klank 13). Hij ontving geen overheidssteun voor zijn revolutie, al zijn onderzoek en de verspreiding ervan werden door hem zelf gefinancierd. Hij patenteerde in 1940 15 getransformeerde piano's voor elk tooninterval (van zestienden van een toon tot hele tonen: 1/16, 1/15, 1/14, 1/13, 1/12, 1/11, 1/10, 1/9 en 1/1). Deze werden uiteindelijk gebouwd door de firma [[Sauter|Carl Sauter]] in [[Spaichingen]]. In 1958 had hij alle 15 piano's voltooid en gepresenteerd op de [[Wereldtentoonstelling]] in [[Brussel (stad)|Brussel]], waar hij de gouden medaille ontving. Hij bouwde 16 piano's, harpen, fluiten, gitaren en cello's die kwartnoten, achtsten en zelfs zestienden van een toon konden genereren.

=== Latere jaren ===
Tussen 1960 en 1965 nam hij bijna dertig van zijn composities op voor Philips Records in Parijs, zowel tonale en atonale als microtonale stukken. In 1960 componeerde hij de ''Canon Atonale'' voor 64 stemmen, de ''Misa de la Restauración '' voor mannenstemmen a capella in kwarttonen en, in opdracht van [[Leopold Stokowski]] ''The Concertino''. In 1963 ontving Carrillo de 'Grand Prix de la Musique de la Latin America' in Parijs. In 1964 bracht [[Robert Gendre]] in Luxemburg de première van Carrillo's ''Concert voor viool en orkest in kwarttonen''. Dat jaar componeerde hij verschillende werken, waaronder drie sonates voor altviool in kwarttonen, één voor viool in kwarttonen, een tweede vioolconcert en verschillende atonale canons.

Carrillo overleed op 9 september 1965 in [[San Ángel (Mexico-Stad)|San Ángel]] in Mexico-Stad als een beroemd en geëerd componist.

== De Dertiende Toon ==
Het "Sonido Trece"-systeem (de dertiende toon) omvat het kwarttoonsysteem en het achtstetoonsysteem; in veel composities gebruikt Carrillo deze verschillende systemen door elkaar, waarbij de keuze van het systeem afhangt van de mogelijkheden van de betreffende muziekinstrumenten. Hij liet een speciale serie piano's bouwen voor zijn microtonale systemen. De klavieren van deze instrumenten zien er normaal uit, maar de klank is heel anders. Het klavierbereik van de 96-toonspiano, met 97 toetsen, beslaat slechts één octaaf. Om zijn muziek te noteren gebruikt Carrillo, naast een systeem waarbij kleine accenten voor de noten worden geplaatst, ook een numerieke notatie door de tonen simpelweg een getal van 1 tot 96 te geven.

De [[Stichting Huygens-Fokker]] bezit zo’n zeldzame piano. Harpiste [[Ernestine Stoop]] liet een 96-toons harp voor zichzelf bouwen. Op het Microfest 2025 in Amsterdam werd een stuk ten gehore gebracht op een Carrillo-piano, Carrillo-harp samen met een 31-toons [[Adriaan Fokker|Fokker]]-orgel.<ref>{{Citeer web |url=https://www.youtube.com/watch?v=dVKoo93FvAM |titel=Trailer Microfest 2025 |bezochtdatum=2025-06-28 |werk=You Tube}}</ref>

{{Appendix|1=|2=
==Bronnen==
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Julián Carrillo|oldid=1291538864|datum=20250625}}
==Externe links==
* [https://sonido13.com/ website van de Carillo Stichting]

==Referenties==
{{References}}
==Noten==
{{References|group=noot}}
}}

{{Bibliografische informatie}}
{{DEFAULTSORT:Carrillo, Julián}}
[[Categorie:Mexicaans componist]]
[[Categorie:Mexicaans violist]]

title: Julián Carrillo

Volledige naam: Julián Carrillo Trujillo

Geboren: 28 januari 1875

Geboorteplaats: Ahualulco, San Luis Potosi

Overleden: 9 september 1965

Overlijdensplaats: Mexico-Stad

Geboorteland: Mexico

Land: Mexico

Beroep(en): componist, violist, dirigent

Portaal: Klassieke muziek


text:
# Juan Alonso (1927)
Juan Adelarpe Alonso (Hondarribia, 13 december 1927 - aldaar, 8 september 1994) was een Spaans profvoetballer. Alonso was een doelman.

## Spelerscarrière
Alonso startte zijn carrière in 1946 bij CD Logroñés. Na amper een seizoen leek hij een transfer naar Celta de Vigo te gaan maken, maar de toenmalige trainer Ricardo Zamora zag de komst van Alonso niet zitten. Hij verhuisde dan maar naar Racing Ferrol, waar hij 2 seizoenen speelde. Het hoogtepunt van zijn carrière was echter zijn periode bij Real Madrid, waar hij 12 jaar speelde. Alonso maakte deel uit van de legendarische ploeg die vijf keer op rij de Europacup I won (1956, 1957, 1958, 1959 en 1960). Hij werd ook vier keer landskampioen met Real Madrid (1954, 1955, 1957 en 1958). In het seizoen 1954/55 won hij de Trofeo Zamora, de prijs voor de doelman met de  minste tegendoelpunten in de Primera División. Omdat aanhoudend blessureleed hem steeds vaker parten speelde, rondde Alonso zijn carrière af bij Plus Ultra CF, de tweede ploeg van Real Madrid die tegenwoordig bekend is onder de naam Real Madrid Castilla.
Hoewel Alonso met Real Madrid heel wat successen boekte, speelde hij slechts twee interlands voor Spanje. Hij maakte op 15 oktober 1958 zijn debuut tegen Noord-Ierland.
Alonso overleed op 8 september 1994 op 66-jarige leeftijd in zijn geboortestad Hondarribia.

## Erelijst
Real Madrid
- La Liga: 1953/54, 1954/55, 1956/57, 1957/58
- Europacup I: 1955/56, 1956/57, 1957/58, 1958/59, 1959/60

Individueel
- Trofeo Zamora: 1954/55

title: Juan Alonso (1927)

wikitext:
{{Infobox voetballer
| spelernaam                  = Juan Alonso
| volledigenaam               = Juan Adelarpe Alonso
| afbeelding                  =
| onderschrift                =
| geboortedatum               = [[13 december]] [[1927]]
| geboortestad                = [[Hondarribia]]
| geboorteland                = {{ES-1785-VLAG}} [[Koninkrijk Spanje (1874-1931)|Spanje]]
| overlijddatum               = [[8 september]] [[1994]]
| stadvanoverlijden           = [[Hondarribia]]
| landvanoverlijden           = {{ES-VLAG}} [[Spanje]]
| lengte                      = 178
| gewicht                     =
| been                        =
| huidigeclub                 = ''Gestopt in 1962''
| rugnummer                   =
| positie                     = Doelman
| functie                     =
| huidigeclubfunctie          =
| contracttot                 =
| vorigeclubs                 =
| jeugdjaren                  =
| jeugdteams                  = {{ES-1945-VLAG}} Keriztetxiki
| seizoen                     = 1946–1947
 1947–1949
 1949–1961
 1961–1962
| club                        = {{ES-1945-VLAG}} [[CD Logroñés]]
 {{ES-1945-VLAG}} [[Racing Ferrol]]
 {{ES-1945-VLAG}} [[Real Madrid]]
 {{ES-1945-VLAG}} [[Real Madrid Castilla|Plus Ultra CF]]
| wedstr(goals)               =

 225{{0|00}}(0)
| interlandjaren              = 1958–1959
| interlandteam               = {{ES-1945-VLAG}} [[Spaans voetbalelftal (mannen)|Spanje]]
| interlandwedstrijden(goals) = 2{{0|00}}(0)
| trainersjaren               =
| getraindeclubs              =
| erelijstjaren               =
| erelijst                    =
| clubupdate                  =
| landupdate                  =
}}

'''Juan Adelarpe Alonso''' ([[Hondarribia]], [[13 december]] [[1927]] - aldaar, [[8 september]] [[1994]]) was een [[Spanje|Spaans]] [[voetballer|profvoetballer]]. Alonso was een doelman.

==Spelerscarrière==
Alonso startte zijn carrière in [[1946]] bij [[CD Logroñés]]. Na amper een seizoen leek hij een transfer naar [[Celta de Vigo]] te gaan maken, maar de toenmalige trainer [[Ricardo Zamora]] zag de komst van Alonso niet zitten. Hij verhuisde dan maar naar [[Racing Ferrol]], waar hij 2 seizoenen speelde. Het hoogtepunt van zijn carrière was echter zijn periode bij [[Real Madrid]], waar hij 12 jaar speelde. Alonso maakte deel uit van de legendarische ploeg die vijf keer op rij de [[Europacup I]] won ([[Europacup I 1955/56|1956]], [[Europacup I 1956/57|1957]], [[Europacup I 1957/58|1958]], [[Europacup I 1958/59|1959]] en [[Europacup I 1959/60|1960]]). Hij werd ook vier keer [[Primera División|landskampioen]] met Real Madrid ([[Primera División 1953/54|1954]], [[Primera División 1954/55|1955]], [[Primera División 1956/57|1957]] en [[Primera División 1957/58|1958]]). In het seizoen [[Primera División 1954/55|1954/55]] won hij de [[Trofeo Zamora]], de prijs voor de doelman met de  minste tegendoelpunten in de [[Primera División]]. Omdat aanhoudend blessureleed hem steeds vaker parten speelde, rondde Alonso zijn carrière af bij [[Real Madrid Castilla|Plus Ultra CF]], de tweede ploeg van Real Madrid die tegenwoordig bekend is onder de naam Real Madrid Castilla.

Hoewel Alonso met Real Madrid heel wat successen boekte, speelde hij slechts twee interlands voor [[Spaans voetbalelftal (mannen)|Spanje]]. Hij maakte op [[15 oktober]] [[1958]] zijn debuut tegen [[Noord-Iers voetbalelftal (mannen)|Noord-Ierland]].

Alonso overleed op [[8 september]] [[1994]] op 66-jarige leeftijd in zijn geboortestad [[Hondarribia]].

==Erelijst==
;{{ES-1945-VLAG}} Real Madrid
*[[La Liga]]: 1953/54, 1954/55, 1956/57, 1957/58
*[[Europacup I]]: 1955/56, 1956/57, 1957/58, 1958/59, 1959/60

'''Individueel'''
*{{ES-1945-VLAG}} [[Trofeo Zamora]]: 1954/55

{{DEFAULTSORT:Alonso, Juan}}
[[Categorie:Spaans voetballer]]

title: Persoonlijke informatie

Volledige naam: Juan Adelarpe Alonso

Geboortedatum: 13 december 1927

Geboorteplaats: Hondarribia, Spanje

Overlijdensdatum: 8 september 1994

Overlijdensplaats: Hondarribia, Spanje

Positie: Doelman

title: Senioren

Seizoen: Club · W 0(G)

CD Logroñés · Racing Ferrol · Real Madrid · Plus Ultra CF · · 22500(0)

title: Interlands

Spanje · 200(0)


text:
# Rumble Pak
Het Rumble Pak is een vibratie-uitbreiding voor de Nintendo 64, vergelijkbaar met de DualShock voor de PlayStation.
Bij een aantal spellen is het mogelijk om de controller te laten vibreren via het Rumble Pak. Dit Pak wordt in de achterkant van de controller gestopt, net zoals het eerder uitgebrachte Controller Pak en het later gelanceerde Transfer Pak. Het Rumble Pak werd op de markt gebracht als een manier om de speler nog meer in het spel te laten betrekken. Sinds de release van het Rumble Pak is force feedback vibration standaard bij elke uitgebrachte controller.
Het standaard Rumble Pak van Nintendo werd in april 1997 in Japan, juli 1997 in Amerika en oktober 1997 in Europa gelanceerd. Het Rumble Pak had 2 AAA-batterijen nodig om te werken. Omdat de accessoire aan de achterkant van de controller werd gekoppeld, was het daardoor onmogelijk om het Controller Pak en het Rumble Pak tegelijk te gebruiken, maar het was wel mogelijk om te wisselen tussen de accessoires. Dit wisselen wordt ook wel hot-swapping genoemd.
Het Rumble Pak werd geïntroduceerd met het Nintendo 64-spel Lylat Wars, maar Rumble Pak-ondersteuning werd al snel een standaard voor nieuwe Nintendo 64-spelen. Sommige N64-spellen, zoals Super Mario 64 en Wave Race 64 werden zelfs heruitgebracht, maar dan met Rumble Pak-ondersteuning.
Niet lang na de release van het Rumble Pak kwamen er ook third-party varianten uit, zoals het Tremor Pak, waarbij het Controller Pak tegelijk met het Rumble Pak gebruikt kon worden.
Expansion Pak · Rumble Pak · Controller Pak · Transfer Pak

title: Rumble Pak

wikitext:
[[Bestand:Rumble Pak.JPG|thumb|Standaard Rumble Pak, achterzijde.]]
Het '''Rumble Pak''' is een vibratie-uitbreiding voor de [[Nintendo 64]], vergelijkbaar met de [[DualShock]] voor de [[PlayStation (computerserie)|PlayStation]].

Bij een aantal [[computerspel|spellen]] is het mogelijk om de controller te laten vibreren via het Rumble Pak. Dit Pak wordt in de achterkant van de controller gestopt, net zoals het eerder uitgebrachte [[Controller Pak]] en het later gelanceerde [[Transfer Pak]]. Het Rumble Pak werd op de markt gebracht als een manier om de speler nog meer in het spel te laten betrekken. Sinds de release van het Rumble Pak is force feedback vibration standaard bij elke uitgebrachte controller.

Het standaard Rumble Pak van [[Nintendo]] werd in april 1997 in [[Japan]], juli 1997 in Amerika en oktober 1997 in Europa gelanceerd. Het Rumble Pak had 2 AAA-batterijen nodig om te werken. Omdat de [[accessoire]] aan de achterkant van de [[controller]] werd gekoppeld, was het daardoor onmogelijk om het [[Controller Pak]] en het Rumble Pak tegelijk te gebruiken, maar het was wel mogelijk om te wisselen tussen de accessoires. Dit wisselen wordt ook wel [[hot-swapping]] genoemd.

Het Rumble Pak werd geïntroduceerd met het [[Nintendo 64]]-spel [[Lylat Wars]], maar Rumble Pak-ondersteuning werd al snel een standaard voor nieuwe Nintendo 64-spelen. Sommige N64-spellen, zoals [[Super Mario 64]] en [[Wave Race 64]] werden zelfs heruitgebracht, maar dan met Rumble Pak-ondersteuning.

Niet lang na de release van het Rumble Pak kwamen er ook third-party varianten uit, zoals het Tremor Pak, waarbij het [[Controller Pak]] tegelijk met het Rumble Pak gebruikt kon worden.

{{Commonscat}}
{{Navigatie accessoires Nintendo 64}}

[[Categorie:Nintendo 64]]


text:
# Vlag van Samoa
De vlag van Samoa is in gebruik sinds 24 februari 1949 en bestaat uit een rood veld met een blauw kanton. In dit kanton staan vijf witte sterren, één grote, drie middelgrote en één kleine.
De drie kleuren hebben elk een eigen symbolische betekenis: rood staat voor dapperheid, wit voor zuiverheid en blauw voor vrijheid. De sterren beelden het Zuiderkruis uit; dit is gebaseerd op de vlag van Nieuw-Zeeland.
Het nationale volkslied van Samoa sinds 1962 is een lofzang op de vlag. "The Banner of Freedom" (De Banier van Vrijheid) werd geschreven door Sauni Iiga Kuresa.

## Historische vlaggen
In de negentiende eeuw was Samoa een onafhankelijk koninkrijk. Dit land gebruikte een rode vlag met een wit kruis (het omgekeerde van de vlag van Engeland). In de linkerbovenhoek stond een witte ster.
In de periode dat het gebied onder Duits bestuur viel, werd een horizontale driekleur in de kleurencombinatie zwart-wit-rood gebruikt (gelijk de toenmalige vlag van Duitsland). In het midden van de witte baan stond het wapen dat de Duitsers voor hun kolonie hadden ontworpen.
Als Volkenbond-mandaatgebied bestuurd door Nieuw-Zeeland, gebruikte het gebied Britse vaandels met daarop een embleem met drie palmen.
In 1948 werd een vlag zoals de huidige aangenomen, maar dan met vier sterren. De vijfde ster (de kleine) werd in 1949 toegevoegd.
- Vlag van het Koninkrijk Samoa zoals afgebeeld in de Flags of Paradise-kaart, vergelijkbaar met de Ottomaanse vlag (1858-1873)
- Vlag van de Malietoa-dynastie in het Koninkrijk Samoa (1875-1887, 1889-1900)
- Vlag van de Tuiaana-dynastie in het Koninkrijk Samoa (1875-1887, 1889-1900)
- Vlag van de Tupua Tamasesse in het Koninkrijk Samoa (1887-1889)
- Vlag van het Duitse Ministerie van Koloniën.
- De Duitse koloniale vlag wordt gehesen, 1 maart 1900.
- Eerste voorstel voor de vlag van Duits Samoa, nooit aangenomen.
- Hijsen van de Union Jack, 30 augustus 1914.
- De vlag van Nieuw-Zeeland werd gebruikt tijdens de controle van NZ-troepen (1914-1920)
- Officieel Blauw vaandel van Trustschap West-Samoa onder Mandaat met het VK (17 december 1920 - 1 januari 1962)
- Initiële vlag van West-Samoa verworven maar niet goedgekeurd (26 mei 1948).
- Vlag van West-Samoa onder Trustschap met NZ (24 februari 1949 - 1 januari 1962)

title: Vlag van Samoa

wikitext:
[[Bestand:Flag of Samoa.svg|thumb|250px|{{FIAV|111111}} Vlag van Samoa (ratio 1:2)]]

De '''vlag van [[Samoa]]''' is in gebruik sinds [[24 februari]] [[1949]] en bestaat uit een rood veld met een blauw [[kanton (vexillologie)|kanton]]. In dit kanton staan vijf witte sterren, één grote, drie middelgrote en één kleine.

De drie kleuren hebben elk een eigen symbolische betekenis: rood staat voor dapperheid, wit voor zuiverheid en blauw voor vrijheid. De sterren beelden het [[Zuiderkruis (sterrenbeeld)|Zuiderkruis]] uit; dit is gebaseerd op de [[vlag van Nieuw-Zeeland]].

Het nationale [[Volkslied (nationaal symbool)|volkslied]] van Samoa sinds [[1962]] is een [[lofzang]] op de vlag. ''"[[The Banner of Freedom]]"'' (''De [[Banier]] van [[Vrijheid (sociologie)|Vrijheid]]'') werd geschreven door [[Sauni Iiga Kuresa]].

== Historische vlaggen ==
In de negentiende eeuw was Samoa een onafhankelijk koninkrijk. Dit land gebruikte een rode vlag met een wit kruis (het omgekeerde van de [[vlag van Engeland]]). In de linkerbovenhoek stond een witte ster.

In de periode dat het gebied onder Duits bestuur viel, werd een horizontale [[driekleur]] in de kleurencombinatie zwart-wit-rood gebruikt (gelijk de toenmalige [[vlag van Duitsland]]). In het midden van de witte baan stond het wapen dat de [[Duitsland|Duitsers]] voor hun kolonie hadden ontworpen.

Als [[Volkenbond]]-mandaatgebied bestuurd door Nieuw-Zeeland, gebruikte het gebied [[Britse vaandels]] met daarop een embleem met drie [[Palmenfamilie|palmen]].

In [[1948]] werd een vlag zoals de huidige aangenomen, maar dan met vier sterren. De vijfde ster (de kleine) werd in 1949 toegevoegd.

<gallery>
File:Flag_of_Samoa_(1858-1873)_as_reported_in_the_Flags_of_Paradise_chart.svg| Vlag van het [[Koninkrijk Samoa]] zoals afgebeeld in de Flags of Paradise-kaart, vergelijkbaar met de [[Ottomaanse vlag]] (1858-1873)
File:Flag_of_Samoa_(1879).svg| Vlag van de Malietoa-dynastie in het [[Koninkrijk Samoa]] (1875-1887, 1889-1900)
File:Flag_of_Tuiaana_line_1873-1887_1889-1900.svg| Vlag van de Tuiaana-dynastie in het [[Koninkrijk Samoa]] (1875-1887, 1889-1900)
File:Flag_of_Tupua_Tamasesse_1887-1889.svg| Vlag van de Tupua Tamasesse in het [[Koninkrijk Samoa]] (1887-1889)
File:Reichskolonialflagge.svg| Vlag van het Duitse Ministerie van Koloniën.
File:Flaggenhissung Samoa.jpg| De Duitse koloniale vlag wordt gehesen, 1 maart 1900.
File:Flag of Deutsch-Samoa.svg| Eerste voorstel voor de vlag van Duits Samoa, nooit aangenomen.
File:Occupation of German-Samoa 1914.jpg| Hijsen van de [[Union Jack]], 30 augustus 1914.
File:Flag of New Zealand.svg| De vlag van Nieuw-Zeeland werd gebruikt tijdens de controle van [[Nieuw-Zeelandse leger|NZ-troepen]] (1914-1920)
File:Flag of the Samoa Trust Territory.svg| Officieel [[Blauw vaandel]] van [[Trustschap West-Samoa]] onder [[Mandaatgebied|Mandaat]] met het VK (17 december 1920 - 1 januari 1962)
File:Flag of Samoa (1948-1949).svg| Initiële vlag van [[West-Samoa]] verworven maar niet goedgekeurd (26 mei 1948).
File:Flag_of_Samoa.svg| Vlag van [[West-Samoa]] onder [[Trustschap]] met [[Nieuw-Zeeland|NZ]] (24 februari 1949 - 1 januari 1962)
</gallery>

== Zie ook ==
* [[🇼🇸]]

{{Navigatie vlaggen Oceanië}}

[[Categorie:Nationale vlag|Samoa]]
[[Categorie:Samoaans symbool]]


text:
# Colostygia lineolata
Colostygia lineolata is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1794 door Fabricius.

title: Colostygia lineolata

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Colostygia lineolata''
| afbeelding =
| familie = [[Spanners|Geometridae]] (Spanners)
| onderfamilie = [[Larentiinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Colostygia]]''
| w-naam = ''Colostygia lineolata''
| auteur = Fabricius
| datum = 1794
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Colostygia lineolata''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Spanners|spanners (Geometridae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1794 door Fabricius.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|30}}

[[Categorie:Colostygia|lineolata]]

title: Colostygia lineolata

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Geometridae (Spanners)

Onderfamilie: Larentiinae

Geslacht: Colostygia

title: Soort


text:
# Aderus podagricus
Aderus podagricus is een keversoort uit de familie schijnsnoerhalskevers (Aderidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1916 gepubliceerd door George Charles Champion.

title: Aderus podagricus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Aderus podagricus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Schijnsnoerhalskevers|Aderidae]] (Schijnsnoerhalskevers)
| geslacht = ''[[Aderus]]''
| w-naam = ''Aderus podagricus''
| auteur = [[George Charles Champion|Champion]]
| datum = 1916
| haakjes = ja
| origineel =
}}

'''''Aderus podagricus''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[schijnsnoerhalskevers]] (Aderidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1916 gepubliceerd door [[George Charles Champion]].<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref>

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|10}}

[[Categorie:Aderus|podagricus]]

title: Aderus podagricus

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Aderidae (Schijnsnoerhalskevers)

Geslacht: Aderus

title: Soort


text:
# Autonoom arrondissement
Een autonoom arrondissement is een arrondissement in Volksrepubliek China dat veel niet-Han-Chinezen als inwoners heeft en het is een autonoom gebied. Volksrepubliek China heeft honderdzeventien autonome arrondissementen.

title: Autonoom arrondissement

wikitext:
{{Infobox Chinese namen
|afbeelding=
|onderschrift=
|TChinees=自治縣
|VChinees=自治县
|Pinyin=zìzhìxiàn
|Tongyong=
|WGiles=
|Eng=Autonomous county
|Kantonees=Chie Chie Yǔun
|HK-rom=
|Yale=
|Jyut=zi6 zi6 jyun6
|Dapeng=
|Hkhakka=
|twhakka=
|Meixian=
|Chaozhou=
|Peng’im=
|Minnan=
|Mindong=
|Sjang=
|letterl=
|Anders=
}}
{{Zijbalk administratieve indeling China}}
Een '''autonoom arrondissement''' is een arrondissement in Volksrepubliek China dat veel niet-[[Han-Chinezen]] als inwoners heeft en het is een [[Autonome gebieden van China|autonoom gebied]]. [[Volksrepubliek China]] heeft honderdzeventien autonome arrondissementen.

{{Beginnetje|landen & volken|land=China|2=2007|3=12|4=28}}

[[Categorie:Gebiedsnaam]]
[[Categorie:Arrondissement in China| ]]

title: Naam (taalvarianten)

Vereenvoudigd: 自治县

Traditioneel: 自治縣

Pinyin: zìzhìxiàn

Jyutping (Standaardkantonees): zi6 zi6 jyun6

Engels: Autonomous county

Standaardkantonees: Chie Chie Yǔun

title: Provincieniveau

Provincieniveau: Provincie (省) Stadsprovincie (直辖市) Autonome regio (自治区) Speciale bestuurlijke regio (特别行政区)

title: Prefectuurniveau

Prefectuurniveau: Prefectuur (地区) Stadsprefectuur (地级市) Subprovinciale stad (副省级市) Autonome prefectuur (自治州) Liga (盟)

title: Arrondissementniveau

Arrondissementniveau: Arrondissement (县) Autonoom arrondissement (自治县) Stadsarrondissement (县级市) District (区) Stadsdistrict (市辖区) Vendel (旗) Autonome vendel (自治旗)

title: Gemeenteniveau

Gemeenteniveau: Gemeente (乡) Etnische gemeente (民族乡) Grote gemeente (镇) Subdistrict (街道) Sumu (苏木) Etnische sumu (民族苏木)

title: Dorpsniveau

Dorpsniveau: Dorp (村) Inwonersgemeenschap (社区) Dorpsgemeenschap (村民小组)

title: Andere

Andere: Subprovinciale stad (副省级城市) Subprovinciale autonome district (副省级自治州) Hoofdstad (首都) Provinciehoofdstad (省府) SEZ (经济特区)

Portaal: China


text:
# Graphipterus velutinus
Graphipterus velutinus is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1848 door Carl Henrik Boheman.

title: Graphipterus velutinus

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Graphipterus velutinus''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Loopkevers|Carabidae]] (Loopkevers)
| onderfamilie = [[Lebiinae]]
| geslacht = ''[[Graphipterus]]''
| w-naam = ''Graphipterus velutinus''
| auteur = [[Carl Henrik Boheman|Boheman]]
| datum = 1848
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Graphipterus velutinus''''' is een [[kevers|kever]]soort uit de familie van de [[Loopkevers|loopkevers (Carabidae)]].<ref>Anichtchenko A. et al., (editors): [https://carabidae.org/search?rank=0&text=Graphipterus+velutinus Carabidae of the World] (bezocht: 20 tot 28 maart 2013)</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1848 door [[Carl Henrik Boheman]].

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|28}}

[[Categorie:Graphipterus|velutinus]]

title: Graphipterus velutinus

Familie: Carabidae (Loopkevers)

Onderfamilie: Lebiinae

Geslacht: Graphipterus

title: Soort


text:
# Wright Cadet
De Wright Cadet is een lichtgewicht lagevloerbus die werd geproduceerd door Wrightbus in opdracht van Arriva. Het is de kleinere stadsbus-variant van de Wright Commander. De carrosserie werd gebouwd op een DAF/VDL SB120 chassis van VDL, en uitgerust met een motor van fabrikant Cummins. De oorspronkelijk voor Engeland ontwikkelde bus werd speciaal voor Nederland aangepast, met twee deuren aan de rechterkant in plaats van één dubbele deur aan de linkerkant. De Wright Cadet werd ook door Volvo (op DAF SB120 Chassis) op de markt gebracht als Wright Merit.
Voor Arriva Nederland werden acht bussen (serie 5920-5927) geleverd voor de stadsdienst in Leeuwarden. Per 1 januari 2007 ging deze concessie over naar Connexxion. De 10 meter Wrights werden daarna onder meer ingezet op het servicenet in rond Winschoten. De 5920 heeft ook nog in Gorinchem gereden. Na het verlies van het busvervoer in Groningen en Drenthe zijn de bussen buiten dienst gesteld. Alle bussen rijden sindsdien als (serie 465-472) bij Arriva dochter TST (Transportes Sul do Tejo) in Portugal.

## Foto’s
- Wright Cadet, Southampton, Engeland, met een voordeur aan de linkerkant

title: Wright Cadet

wikitext:
{{Infobox autobustype
| naam=Wright Cadet
| afbeelding=Arriva 5920.JPG
| kop algemeen=Algemeen
| merk=[[Wrightbus]]
| merk-land={{GB}}
| type=Cadet
| jaren=2001-2003
| zitplaatsen=35
| capaciteit=Max. 80
| kop technisch=Technische specifictaties
| carrosserie=[[Wrightbus]]
| chassis=[[VDL Bus Chassis|VDL Bus]] SB120
| motor= [[Cummins (motoren)|Cummins B serie/isBe]]
| emissie=[[Europese emissiestandaard|Euro III]]
| vermogen=95
| versnellingsbak=[[Allison Transmission|Allison]]
| overbrenging=[[Automatische versnellingsbak|Automaat]] 3-bak
| brandstof=[[Dieselmotor|Diesel]]
| kop maten=Maten
| lengte=10 600 mm
| breedte=2 500 mm
| hoogte=2 920 mm
| wielbasis=5 300 mm
| gewicht=7.880 kg
| totaalgewicht=12.020 kg
}}

De '''Wright Cadet''' is een lichtgewicht [[lagevloerbus]] die werd geproduceerd door [[Wrightbus]] in opdracht van [[Arriva]]. Het is de kleinere [[stadsbus]]-variant van de [[Wright Commander]]. De [[carrosserie]] werd gebouwd op een [[VDL SB120|DAF/VDL SB120]] [[chassis]] van [[VDL Bus Chassis|VDL]], en uitgerust met een motor van fabrikant [[Cummins (motoren)|Cummins]]. De oorspronkelijk voor [[Engeland]] ontwikkelde bus werd speciaal voor Nederland aangepast, met twee deuren aan de rechterkant in plaats van één dubbele deur aan de linkerkant. De Wright Cadet werd ook door Volvo (op DAF SB120 Chassis) op de markt gebracht als Wright Merit.

Voor [[Arriva Personenvervoer Nederland|Arriva Nederland]] werden acht bussen (serie 5920-5927) geleverd voor de stadsdienst in [[Leeuwarden (stad)|Leeuwarden]]. Per [[1 januari]] [[2007]] ging deze concessie over naar [[Connexxion]]. De 10 meter Wrights werden daarna onder meer ingezet op het servicenet in rond [[Winschoten]]. De 5920 heeft ook nog in [[Gorinchem]] gereden. Na het verlies van het busvervoer in Groningen en Drenthe zijn de bussen buiten dienst gesteld. Alle bussen rijden sindsdien als (serie 465-472) bij Arriva dochter TST (Transportes Sul do Tejo) in Portugal.<ref>[http://www.youtube.com/watch?v=T8QEUxVtJ34 Ex-Arriva Wright Cadet DAF SB120]</ref>

== Foto’s ==
<gallery>
Bestand:Bluestar 561.JPG|''Wright Cadet, [[Southampton (Engeland)|Southampton]], [[Engeland]], met een voordeur aan de linkerkant''
</gallery>

{{Appendix|2=
{{References}}
}}
{{Commonscat}}

[[Categorie:Busmodel]]

title: Algemeen

Busbouwer: Wrightbus · Verenigd Koninkrijk

Type: Cadet

Capaciteit: Max. 80 personen

title: Technische specifictaties

Carrosserie: Wrightbus

Chassis: VDL Bus SB120

Motor: Cummins B serie/isBe

Emissie: Euro III

Vermogen: 95 kW

Versnellingsbak: Allison

Overbrenging: Automaat 3-bak

Brandstof: Diesel

title: Maten

Portaal: Openbaar vervoer


text:
# Grahanandan Singh
Grahanandan Singh (Faisalabad, 18 februari 1926 - New Delhi, 7 december 2014) was een Indiaas hockeyer.
Singh won met de Indiase ploeg tweemaal de olympische gouden medaille.

## Resultaten
- 1948  Olympische Zomerspelen in Londen
- 1952  Olympische Zomerspelen in Helsinki

title: Grahanandan Singh

wikitext:
{{Infobox sporter
| afbeelding        =
| onderschrift      =
| naam              =
| bijnaam           =
| geboortedatum     = [[18 februari]] [[1926]]
| geboorteplaats    = [[Faisalabad]]
| geboorteland      =
| overlijdensdatum  = [[7 december]] [[2014]]
| overlijdensplaats = [[New Delhi]]
| nationaliteit     = {{IN}}
| lengte            =
| gewicht           =
| discipline        = hockey
| onderdeel         =
| trainer           =
| club              =
| graduatie         =
| 1etitel           =
| OS                = 1948, 1952
| PS                =
| extra             =
| debuut            =
| carrière-einde    =
| prestaties        = Olympische Spelen: [[Bestand:Gold medal.svg|16px|Gouden medaille]] (1948, 1952)
}}
'''Grahanandan Singh''' ([[Faisalabad]], [[18 februari]] [[1926]] - [[New Delhi]], [[7 december]] [[2014]]) was een [[India|Indiaas]] [[Hockey|hockeyer]].

Singh won met de [[Indiase hockeyploeg (mannen)|Indiase ploeg]] tweemaal de olympische gouden medaille.

==Resultaten==
* 1948 [[Bestand:Gold medal.svg|16px|Gouden medaille]] [[Hockey op de Olympische Zomerspelen 1948|Olympische Zomerspelen]] in [[Londen]]
* 1952 [[Bestand:Gold medal.svg|16px|Gouden medaille]] [[Hockey op de Olympische Zomerspelen 1952|Olympische Zomerspelen]] in [[Helsinki]]

{{Appendix|2=
* {{Link SRO-profiel|id=si/g-nandy-singh-1 }}
}}

{{DEFAULTSORT:Singh, Grahanandan}}
[[Categorie:Indiaas hockeyer]]
[[Categorie:Indiaas olympisch kampioen]]

title: Persoonlijke informatie

Geboortedatum: 18 februari 1926

Geboorteplaats: Faisalabad

Overlijdensdatum: 7 december 2014

Overlijdensplaats: New Delhi

Nationaliteit: India

title: Sportieve informatie

Discipline: hockey

title: Belangrijkste prestaties

Belangrijkste prestaties: Olympische Spelen: (1948, 1952)

Portaal: Sport


text:
# Frankfurt-Bahnhofsviertel
Bahnhofsviertel is een stadsdeel van Frankfurt am Main. Het stadsdeel ligt in het centrum van Frankfurt, nabij het Hauptbahnhof (Centraal Station). Aan de westkant van de buurt ligt het centraal station waar de buurt naar vernoemd is. Aan de oostkant wordt het begrensd door de Taunusanlage, aan de noordkant door de Mainzer Landstraße, aan de zuidkant door de Main.
De buurt wordt ruwweg van oost naar west doorsneden door de Kaiserstraße, een straat met veel winkels, cafés en restaurants. Ten noorden van de Kaiserstraße ligt de rosse buurt, waar ook veel nachtclubs en casino's zijn gevestigd. Ten zuiden van de Kaiserstraße bevinden zich veel betere hotels en appartementen en de Mainoever. In de hele buurt bevinden zich veel restaurants en oriëntaalse en Afrikaanse winkels. Men kan stellen dat van noord naar zuid (van de Mainzer Landstraße tot de Mainoever) het aanzien van het stadsdeel toeneemt, en de overlast afneemt.
In de Niddastraße bevindt zich een gedoogzone voor drugsgebruik. Hier zijn ook hulpverleners aanwezig. Drugsverslaafden bevinden zich er in groten getale, en de Niddastraße heeft hierdoor onder buitenlanders de bijnaam 'Needlestraße' gekregen.

## Rosse buurt
In het Bahnhofsviertel, tussen de Kaiserstraße en de Mainzer Landstraße, - zijn twaalf ‘inloop-bordelen’ (Laufhaus genaamd) of ‘eros centers’ gevestigd, in straten zoals Taunusstraße en Elbestraße. Flatgebouwen, waarin prostituees een kamer hebben gehuurd, en waar klanten (gratis) door de gangen kunnen lopen, en eventueel gebruik kunnen maken van de aangeboden diensten.
In dezelfde buurt wordt ook veel straatprostitutie bedreven. De prostituees hangen hier vooral op de straathoeken en in de Kaiserstraße rond en worden er geassocieerd met overlast. Ook een bron van overlast zijn de vele drugsverslaafden en bedelaars, en de proppers van verschillende in de buurt gevestigde bars en nachtclubs die voorbijgangers opdringerig benaderen. Verder komt het ook wel eens tot confrontaties tussen verschillende personen of groepen. Dit is niet alleen een bron van frustratie voor voorbijgangers en omwonenden, maar ook voor de lokale middenstand wiens klanten worden weggejaagd.
De politie is dan ook regelmatig prominent aanwezig om dit in te dammen.
|  |  |

Altstadt · Bahnhofsviertel · Bergen-Enkheim · Berkersheim · Bockenheim · Bonames · Bornheim · Dornbusch · Eckenheim · Eschersheim · Fechenheim · Flughafen · Frankfurter Berg · Gallus · Ginnheim · Griesheim · Gutleutviertel · Harheim · Hausen · Heddernheim · Höchst · Innenstadt · Kalbach-Riedberg · Nied · Nieder-Erlenbach · Nieder-Eschbach · Niederrad ·  Niederursel · Nordend · Oberrad · Ostend · Praunheim · Preungesheim · Riederwald · Rödelheim · Sachsenhausen · Schwanheim · Seckbach · Sindlingen · Sossenheim · Unterliederbach · Westend · Zeilsheim

title: Frankfurt-Bahnhofsviertel

wikitext:
{{Infobox plaats in Duitsland
| soort =Stadsdeel
| naam = Bahnhofsviertel
| area = [[Hessen]]
| subarea =
| gemeente = [[Frankfurt am Main]]
| inwoners = 2505
| census = 2008
| km2 = 0,53
| mapname = Frankfurt am Main
| lat_deg = 50
| lat_min = 6
| lat_sec = 6
| lon_deg = 8
| lon_min = 39
| lon_sec = 34
| detailkaart = Mk Frankfurt Karte Bahnhofsviertel.png
| detailkaartbijschrift = Bahnhofsviertel binnen de stad Frankfurt
}}
'''Bahnhofsviertel''' is een stadsdeel van [[Frankfurt am Main]]. Het stadsdeel ligt in het centrum van Frankfurt, nabij het [[Frankfurt (Main) Hauptbahnhof|Hauptbahnhof]] (Centraal Station). Aan de westkant van de buurt ligt het centraal station waar de buurt naar vernoemd is. Aan de oostkant wordt het begrensd door de Taunusanlage, aan de noordkant door de Mainzer Landstraße, aan de zuidkant door de Main.

De buurt wordt ruwweg van oost naar west doorsneden door de Kaiserstraße, een straat met veel winkels, cafés en restaurants. Ten noorden van de Kaiserstraße ligt de rosse buurt, waar ook veel nachtclubs en casino's zijn gevestigd. Ten zuiden van de Kaiserstraße bevinden zich veel betere hotels en appartementen en de Mainoever. In de hele buurt bevinden zich veel restaurants en oriëntaalse en Afrikaanse winkels. Men kan stellen dat van noord naar zuid (van de Mainzer Landstraße tot de Mainoever) het aanzien van het stadsdeel toeneemt, en de overlast afneemt.

In de Niddastraße bevindt zich een gedoogzone voor drugsgebruik. Hier zijn ook hulpverleners aanwezig. Drugsverslaafden bevinden zich er in groten getale, en de Niddastraße heeft hierdoor onder buitenlanders de bijnaam 'Needlestraße' gekregen.

== Rosse buurt ==
In het Bahnhofsviertel, tussen de Kaiserstraße en de Mainzer Landstraße, - zijn twaalf ‘inloop-bordelen’ (Laufhaus genaamd)<ref>[https://web.archive.org/web/20100327141545/http://frankfurt.usa-sexguide.com/brothels.htm Frankfurt Redlight District Hauptbahnhof], frankfurt.usa-sexguide.com. Geraadpleegd 24 augustus 2010. </ref><ref>[https://plazilla.com/page/4295163873/rosse-buurt-frankfurt-am-main-2-5x-de-wallen Rosse buurt Frankfurt (2,5x de wallen)], Rosse buurt Frankfurt (2,5x de wallen). [https://web.archive.org/web/20230605205709/https://plazilla.com/page/4295163873/rosse-buurt-frankfurt-am-main-2-5x-de-wallen Gearchiveerd] op 5 juni 2023.</ref> of ‘eros centers’<ref>[https://www.ricksteves.com/graffiti/archives/redlight.htm Rick Steves’ Europe: Red Light Districts], website ricksteves.com. Impressies van met name Amerikanen van rosse buurten in Europa, geschreven 1998 tot 2001. Geraadpleegd 24 augustus 2010. </ref> gevestigd, in straten zoals Taunusstraße en Elbestraße. Flatgebouwen, waarin prostituees een kamer hebben gehuurd, en waar klanten (gratis) door de gangen kunnen lopen, en eventueel gebruik kunnen maken van de aangeboden diensten.

In dezelfde buurt wordt ook veel straatprostitutie bedreven<ref>[https://web.archive.org/web/20100811091630/http://www.bild.de/BILD/regional/frankfurt/aktuell/2009/07/24/rotlicht-zoff/polizei-machtlos-gegen-illegale-huren.html Polizei machtlos gegen illegale Huren] – Bild.de, 24-7-2009. Geraadpleegd 24 augustus 2010.</ref>. De prostituees hangen hier vooral op de straathoeken en in de Kaiserstraße rond en worden er geassocieerd met overlast. Ook een bron van overlast zijn de vele drugsverslaafden en bedelaars, en de proppers van verschillende in de buurt gevestigde bars en nachtclubs die voorbijgangers opdringerig benaderen. Verder komt het ook wel eens tot confrontaties tussen verschillende personen of groepen. Dit is niet alleen een bron van frustratie voor voorbijgangers en omwonenden, maar ook voor de lokale middenstand wiens klanten worden weggejaagd.

De politie is dan ook regelmatig prominent aanwezig om dit in te dammen.

{|
|[[Bestand:Muenchener Strasse Frankfurt.jpg|thumb|left|250px|Münchener Straße]]
|[[Bestand:Rotlichviertel Frankfurt Main.JPG|thumb|left|250px|Het prostitutiegebied nabij het Hauptbahnhof]]
|}

{{Appendix}}
{{Commons|Frankfurt-Bahnhofsviertel}}
{{Navigatie stadsdelen Frankfurt am Main}}

[[Categorie:Stadsdeel van Frankfurt am Main|Bahnhofsviertel]]

title: Situering

Deelstaat: Hessen

Gemeente: Frankfurt am Main

Coördinaten: 50° 6′ NB, 8° 40′ OL

title: Algemeen

title: Detailkaart

Portaal: Duitsland


text:
# Lithodes chaddertoni
Lithodes chaddertoni is een tienpotigensoort uit de familie van de Lithodidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2010 door Ahyong.

title: Lithodes chaddertoni

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Lithodes chaddertoni''
| afbeelding = Lithodes chaddertoni TePapa specimen MA I526479.jpg
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] ([[Geleedpotigen]])
| klasse = [[Malacostraca]]
| orde = [[Decapoda]]
| familie = [[Lithodidae]]
| geslacht = ''[[Lithodes]]''
| w-naam = ''Lithodes chaddertoni''
| auteur = Ahyong
| datum = 2010
| haakjes =
| commons =
| species = Lithodes chaddertoni
| worms = 509186
}}
'''''Lithodes chaddertoni''''' is een [[tienpotigen]]soort uit de familie van de [[Lithodidae]].<ref>Ahyong, S. (2012). <i>Lithodes chaddertoni</i> Ahyong, 2010. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=509186</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2010 door Ahyong.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|22}}

[[Categorie:Lithodidae]]

title: Lithodes chaddertoni

Klasse: Malacostraca

Orde: Decapoda

Familie: Lithodidae

Geslacht: Lithodes

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Locomotive Acts
De Locomotive Acts vormden een serie parlementaire besluiten in het Verenigd Koninkrijk om het gebruik van gemotoriseerde voertuigen op wegen in het tweede deel van de 19e eeuw in goede banen te leiden. De vormgeving van die eerste wetten werd beïnvloed door een krachtige lobby van de spoorwegmaatschappijen en de wagenmakers, die tegen de opkomst van gemotoriseerd wegverkeer, dat aanvankelijk nog bestond uit locomobielen met stoomkracht, waren. De eerste drie wetten, de Locomotives on Highways Act 1861, de Locomotive Act 1865 (ook wel Red Flag Act genoemd) en de Highways and Locomotives (Amendment) Act 1878 bevatten allemaal zeer strikte beperkingen voor wegvoertuigen. De vierde, de Locomotives on Highways Act 1896 bood de industrie de eerste kleine mogelijkheid hun producten door te ontwikkelen in een tijd dat de eerste bruikbare automobielen en motorfietsen op de markt kwamen. De laatste was de Locomotives Act 1898.

## Voorgeschiedenis

### Invloed van de spoorwegmaatschappijen
Aanvankelijk waren de Britse openbare wegen in handen van Turnpike trusts, die door het heffen van tol het onderhoud aan de wegen betaalden. De spoorwegen waren in particuliere handen, net als de kanalen. Toen de eerste locomobielen verschenen vreesden de wegeigenaren grote schade aan hun wegen. Zij kregen steun van de spoorwegmaatschappijen, die enorm machtig waren geworden. Ze hadden zelfs een kwart van de Canal companies, die de kanalen beheerden en getracht hadden hun politieke vrienden tegen de spoorwegen in te zetten, opgekocht. De spoorwegmaatschappijen zagen de mogelijkheden van het flexibele stoomvervoer over wegen en vreesden grote concurrentie.

### Highway Act 1835
In de Highway Act 1835 werd een eerste poging gedaan om het onderhoud aan wegen te regelen nadat het UK Turnpike Trust system, een tolsysteem waardoor wegeigenaren het onderhoud konden betalen, ten onder was gegaan aan de opkomst van de spoorwegen. Er werden ook regels gesteld omtrent het gedrag van bespannen wagens en rijtuigen, ruiters en voetgangers.

## Locomotive Acts

### Locomotives on Highways Act 1861
De opkomst van de stoomaangedreven locomobielen, die soms meer dan 2½ meter breed waren en wel 14 ton wogen, zouden de wegen beschadigen als ze met hoge snelheden van wel 15 km/h reden. In werkelijkheid brachten de brede wielen en het ontbreken van de hoeven van de paarden minder schade toe dan bespannen wagens. Rond 1860 rezen er ook zorgen over de veiligheid van het publiek door het gebruik van stoomlocomobielen en landbouwvoertuigen. Ze zouden het vee laten schrikken, ongelukken veroorzaken, smalle wegen blokkeren en 's nachts de slapende bevolking wakker houden. In de beginjaren was dat ook zo, omdat mens en dier nog niet aan het lawaai gewend waren, maar gaandeweg groeide de acceptatie en werden ze steeds meer gewoon in het straatbeeld en geaccepteerd als transportmiddel. De spoorweglobby was echter sterk en haar belangen waren niet gediend met het opkomende wegverkeer. Bovendien waren daar ook nog wagenmakers en paardenhandelaren die hun zaken achteruit zagen gaan. De Locomotives on Highways Act 1861 beperkte het gewicht van voertuigen tot 12 ton en de snelheid in bebouwd gebied tot 10 mijl per uur (16 km/h).

### Locomotive Act 1865 (Red Flag Act)
De Locomotive Act 1865 was al veel strenger. Locomobielen mochten in het buitengebied nog maar 4 mph (6 km/h) en 2 mph (3 km/h) in bebouwd gebied rijden. Er moesten drie personen bij zijn, waarvan er één met een rode vlag of een rode lantaarn 50 m voor het voertuig uit moest lopen. De andere twee waren de bestuurder en de stoker. Hieraan dankte de wet zijn bijnaam Red Flag Act. De vlag/lantaarndrager bepaalde de snelheid en moest ook wagenbestuurders en ruiters waarschuwen voor de nadering van het gemotoriseerde voertuig. Bovendien moest hij de bestuurder waarschuwen als het nodig was te stoppen en hij moest paarden, wagens en rijtuigen langs het voertuig geleiden. Als het gemotoriseerde voertuig meer dan twee aanhangwagens trok, was zelfs een vierde persoon nodig, verantwoordelijk voor de aanhangwagens. De Red Flag Act werd ook in enkele staten van de Verenigde Staten overgenomen.

### Highways and Locomotives (Amendment) Act 1878
Deze Amendment (wijziging) Act zorgde ervoor dat de regels over de rode vlag werden overgelaten aan lokale autoriteiten. Bestuurders moesten zich dus vergewissen van de plaatselijke verordeningen maar het verkeer was toen nog grotendeels lokaal omdat de zware locomobielen alleen als transportmiddel over tamelijk korte afstanden gebruikt werden. De afstand van de vlaggendrager tot het voertuig werd teruggebracht tot 20 yards (18 meter). Gemotoriseerde voertuigen moesten altijd stoppen als een paard naderde. Als dat gebeurde was het ook verboden stoom of rook uit te stoten.

### Locomotives on Highways Act 1896
Sinds de uitvinding van de veiligheidsfiets van John Kemp Starley in 1885 en die van de automobiel van Carl Benz in hetzelfde jaar begon het individuele vervoer sterk op te komen. De invloed van de ooit zo machtige spoorweglobby werd minder. In 1894 werd de Locomotives On The Highway Act in de regering besproken, maar een wetswijziging kon niet doorgaan doordat de liberale regering van William Ewart Gladstone viel.
In oktober 1895 organiseerde de burgemeester van Tunbridge Wells de eerste autotentoonstelling. Onder de deelnemers was Harry John Lawson, die in juli 1885 het British Motor Syndicate Limited had opgericht en die in 1896 de Daimler Motor Company vormde door het Daimler Motor Syndicate over te nemen van Frederick Richard Simms. Simms zelf had in 1895 de Self Propelled Traffic Association opgericht. Omdat de grond van het platteland te zacht was liet de burgemeester de auto's naar het dorp rijden. Daarbij constateerde hij dat de paarden zelfs niet opkeken toen de rumoerige voertuigen langs reden. In 1895 dachten een aantal eigenaren van lichte benzineaangedreven voertuigen dat ze wettelijk als paardloze wagen gezien zouden worden en dat ze daarom vrijgesteld zouden zijn van de voorganger met de rode vlag. John Henry Knight organiseerde een proefproces. Op 17 oktober 1895 werd zijn assistent James Pullinger met een lichte auto met benzinemotor aangehouden in Farnham. Toen Knight arriveerde vroeg de commissaris van politie hem of het een stoommachine betrof; Knight ontkende en verklaarde zich aansprakelijk. Hij en Pullinger werden in beschuldiging gesteld van het gebruiken van een locomobiel zonder vergunning. De zaak kwam voor op 31 oktober 1895 en beide kregen een boete. Pullinger was daarmee de eerste wetsovertreder met een gemotoriseerd voertuig. Op 2 november 1895 richtte het British Motor Syndicate het blad The Autocar op. Er werd geschreven over de opkomende auto-industrie in Frankrijk en promotie gemaakt voor de invoer van automobielen in het Verenigd Koninkrijk. Intussen begon het British Motor Syndicate een campagne om de Highways and Locomotive Act van tafel te krijgen. Die vormde een groot obstakel voor de introductie van de auto in het Verenigd Koninkrijk, zo lang de maximumsnelheid lager was dan die van een paard. Op 15 februari 1896, de dag voor de beursgang van de The Daimler Motor Company Limited, organiseerde Lawson een promotiebijeenkomst bij het Imperial Institute waar bijna 1700 mensen aanwezig waren. Daar werd de Prince of Wales (later Koning Eduard VII) rondgereden door een vriend van Simms, baron Charles Ellis, in een Panhard et Levassor met een Daimler-motor. Die auto hadden Ellis en Simms over laten komen uit Frankrijk. De prins was angstig tijdens de toer, maar werd desalniettemin beschermheer van de eerste autoshow. De show was een groot succes en daardoor begon er in de politiek ook een verschuiving naar een soepeler wetgeving. Ellis demonstreerde de auto door heel Engeland en probeerde overal de autoriteiten op stang te jagen om een proefproces uit te lokken, maar dat lukte niet. Na de verkiezingen nam de nieuwe regering van conservatieven en Liberal Unionists op 14 november de nieuwe wet aan. De snelheidslimiet werd verhoogd naar 14 mph (22 km/uur). Uiteraard verviel een tweede groot nadeel van de oude wet: er hoefde niemand meer met een rode vlag voor het voertuig uit te lopen. De snelheid werd in 1903 op 20 mph (32 km/h) gebracht toen de Motor Car Act 1903 van kracht werd.

#### Emancipation run
De wetswijziging werd nog op dezelfde dag feestelijk gevierd met de eerste Engelse auto- en motorwedstrijd, de Celebration Run of Emancipation Run.

### Locomotives Act 1898
In 1898 werd de Locomotives Act 1898 van kracht. Daarin stonden bepalingen over de lengte, het gewicht en het gebruik van motorvoertuigen.

title: Locomotive Acts

wikitext:
De '''Locomotive Acts''' vormden een serie parlementaire besluiten in het [[Verenigd Koninkrijk]] om het gebruik van gemotoriseerde voertuigen op wegen in het tweede deel van de [[19e eeuw]] in goede banen te leiden. De vormgeving van die eerste wetten werd beïnvloed door een krachtige [[lobbyen|lobby]] van de spoorwegmaatschappijen en de wagenmakers, die tegen de opkomst van gemotoriseerd wegverkeer, dat aanvankelijk nog bestond uit [[locomobiel]]en met [[stoommachine|stoomkracht]], waren. De eerste drie wetten, de '''Locomotives on Highways Act 1861''', de '''Locomotive Act 1865''' (ook wel '''Red Flag Act''' genoemd) en de '''Highways and Locomotives (Amendment) Act 1878''' bevatten allemaal zeer strikte beperkingen voor wegvoertuigen. De vierde, de '''Locomotives on Highways Act 1896''' bood de industrie de eerste kleine mogelijkheid hun producten door te ontwikkelen in een tijd dat de eerste bruikbare [[automobiel]]en en [[motorfiets]]en op de markt kwamen. De laatste was de '''Locomotives Act 1898'''.
[[Bestand: Grabado Locomóvil castilla 1860.jpg|thumb|right|250px|Stoomlocomobiel uit 1860]]

==Voorgeschiedenis==
===Invloed van de spoorwegmaatschappijen===
Aanvankelijk waren de Britse openbare wegen in handen van [[Turnpike trust]]s, die door het heffen van [[tol (recht)|tol]] het onderhoud aan de wegen betaalden. De spoorwegen waren in particuliere handen, net als de [[kanaal (waterweg)|kanalen]]. Toen de eerste [[tractiemachine|locomobielen]] verschenen vreesden de wegeigenaren grote schade aan hun wegen. Zij kregen steun van de spoorwegmaatschappijen, die enorm machtig waren geworden. Ze hadden zelfs een kwart van de ''Canal companies'', die de kanalen beheerden en getracht hadden hun politieke vrienden tegen de spoorwegen in te zetten, opgekocht. De spoorwegmaatschappijen zagen de mogelijkheden van het flexibele stoomvervoer over wegen en vreesden grote concurrentie.

===Highway Act 1835===
In de Highway Act 1835 werd een eerste poging gedaan om het onderhoud aan wegen te regelen nadat het [[UK Turnpike Trust system]], een tolsysteem waardoor wegeigenaren het onderhoud konden betalen, ten onder was gegaan aan de opkomst van de spoorwegen. Er werden ook regels gesteld omtrent het gedrag van bespannen wagens en rijtuigen, ruiters en voetgangers.

==Locomotive Acts==
===Locomotives on Highways Act 1861===
De opkomst van de [[stoommachine|stoomaangedreven]] [[tractiemachine|locomobielen]], die soms meer dan 2½ meter breed waren en wel 14 [[ton (massa)|ton]] wogen, zouden de wegen beschadigen als ze met hoge snelheden van wel 15 km/h reden. In werkelijkheid brachten de brede wielen en het ontbreken van de hoeven van de paarden minder schade toe dan bespannen wagens. Rond 1860 rezen er ook zorgen over de veiligheid van het publiek door het gebruik van stoomlocomobielen en landbouwvoertuigen. Ze zouden het vee laten schrikken, ongelukken veroorzaken, smalle wegen blokkeren en 's nachts de slapende bevolking wakker houden. In de beginjaren was dat ook zo, omdat mens en dier nog niet aan het lawaai gewend waren, maar gaandeweg groeide de acceptatie en werden ze steeds meer gewoon in het straatbeeld en geaccepteerd als transportmiddel. De spoorweglobby was echter sterk en haar belangen waren niet gediend met het opkomende wegverkeer. Bovendien waren daar ook nog wagenmakers en paardenhandelaren die hun zaken achteruit zagen gaan. De Locomotives on Highways Act 1861 beperkte het gewicht van voertuigen tot 12 ton en de snelheid in bebouwd gebied tot 10 [[mijl per uur]] (16 km/h).

===Locomotive Act 1865 (Red Flag Act)===
[[Bestand:Steamroller preceded by red flag.jpg|thumb|Steamroller voorafgegaan door een rode vlag (Rural Life Centre, Tilford, [[Surrey (graafschap)|Surrey]]).]]
De Locomotive Act 1865 was al veel strenger. Locomobielen mochten in het buitengebied nog maar 4 mph (6 km/h) en 2 mph (3 km/h) in bebouwd gebied rijden. Er moesten drie personen bij zijn, waarvan er één met een rode vlag of een rode lantaarn 50 m voor het voertuig uit moest lopen. De andere twee waren de bestuurder en de stoker. Hieraan dankte de wet zijn bijnaam ''Red Flag Act''. De vlag/lantaarndrager bepaalde de snelheid en moest ook wagenbestuurders en ruiters waarschuwen voor de nadering van het gemotoriseerde voertuig. Bovendien moest hij de bestuurder waarschuwen als het nodig was te stoppen en hij moest paarden, wagens en rijtuigen langs het voertuig geleiden. Als het gemotoriseerde voertuig meer dan twee aanhangwagens trok, was zelfs een vierde persoon nodig, verantwoordelijk voor de aanhangwagens. De Red Flag Act werd ook in enkele [[staten van de Verenigde Staten]] overgenomen.

===Highways and Locomotives (Amendment) Act 1878===
Deze Amendment (wijziging) Act zorgde ervoor dat de regels over de rode vlag werden overgelaten aan lokale autoriteiten. Bestuurders moesten zich dus vergewissen van de plaatselijke verordeningen maar het verkeer was toen nog grotendeels lokaal omdat de zware locomobielen alleen als transportmiddel over tamelijk korte afstanden gebruikt werden. De afstand van de vlaggendrager tot het voertuig werd teruggebracht tot 20 [[yard]]s (18 meter). Gemotoriseerde voertuigen moesten altijd stoppen als een paard naderde. Als dat gebeurde was het ook verboden stoom of rook uit te stoten.

===Locomotives on Highways Act 1896===
Sinds de uitvinding van de [[Geschiedenis van de fiets#1885: John Starleys veiligheidsfiets|veiligheidsfiets]] van [[John Kemp Starley]] in 1885 en die van de [[automobiel]] van [[Carl Benz]] in hetzelfde jaar begon het individuele vervoer sterk op te komen. De invloed van de ooit zo machtige spoorweglobby werd minder. In 1894 werd de ''Locomotives On The Highway Act'' in de regering besproken, maar een wetswijziging kon niet doorgaan doordat de [[liberalisme|liberale]] regering van [[William Ewart Gladstone]] viel.
[[Bestand:1895 Panhard & Levassor Phaeton with capote.JPG|thumb|right|250px|Panhard et Levassor Phaeton met 1,2 liter benzinemotor en [[gloeibuisontsteking]] uit 1895]]
In oktober 1895 organiseerde de burgemeester van Tunbridge Wells de eerste autotentoonstelling. Onder de deelnemers was [[Harry John Lawson]], die in juli 1885 het British Motor Syndicate Limited had opgericht en die in 1896 de [[Daimler (Verenigd Koninkrijk)|Daimler Motor Company]] vormde door het Daimler Motor Syndicate over te nemen van [[Frederick Richard Simms]]. Simms zelf had in 1895 de Self Propelled Traffic Association opgericht. Omdat de grond van het platteland te zacht was liet de burgemeester de auto's naar het dorp rijden. Daarbij constateerde hij dat de paarden zelfs niet opkeken toen de rumoerige voertuigen langs reden. In 1895 dachten een aantal eigenaren van lichte [[benzine]]aangedreven voertuigen dat ze wettelijk als paardloze wagen gezien zouden worden en dat ze daarom vrijgesteld zouden zijn van de voorganger met de rode vlag. [[John Henry Knight]] organiseerde een proefproces. Op 17 oktober 1895 werd zijn assistent James Pullinger met een lichte auto met benzinemotor aangehouden in [[Farnham (Surrey)|Farnham]]. Toen Knight arriveerde vroeg de [[superintendent (Britse politie)|commissaris van politie]] hem of het een [[stoommachine]] betrof; Knight ontkende en verklaarde zich aansprakelijk. Hij en Pullinger werden in beschuldiging gesteld van het gebruiken van een locomobiel zonder vergunning. De zaak kwam voor op 31 oktober 1895 en beide kregen een boete. Pullinger was daarmee de eerste wetsovertreder met een gemotoriseerd voertuig. Op 2 november 1895 richtte het British Motor Syndicate het blad ''The Autocar'' op. Er werd geschreven over de opkomende auto-industrie in Frankrijk en promotie gemaakt voor de invoer van automobielen in het Verenigd Koninkrijk. Intussen begon het British Motor Syndicate een campagne om de Highways and Locomotive Act van tafel te krijgen. Die vormde een groot obstakel voor de introductie van de auto in het [[Verenigd Koninkrijk]], zo lang de maximumsnelheid lager was dan die van een paard. Op 15 februari 1896, de dag voor de beursgang van de The Daimler Motor Company Limited, organiseerde Lawson een promotiebijeenkomst bij het Imperial Institute waar bijna 1700 mensen aanwezig waren. Daar werd de Prince of Wales (later [[Eduard VII van het Verenigd Koninkrijk|Koning Eduard VII]]) rondgereden door een vriend van Simms, [[Charles Ellis, 6th Baron Howard de Walden|baron Charles Ellis]], in een [[Panhard|Panhard et Levassor]] met een Daimler-motor. Die auto hadden Ellis en Simms over laten komen uit Frankrijk. De prins was angstig tijdens de toer, maar werd desalniettemin beschermheer van de eerste autoshow. De show was een groot succes en daardoor begon er in de politiek ook een verschuiving naar een soepeler wetgeving. Ellis demonstreerde de auto door heel Engeland en probeerde overal de autoriteiten op stang te jagen om een [[proefproces]] uit te lokken, maar dat lukte niet. Na de verkiezingen nam de nieuwe regering van [[Conservative Party (Verenigd Koninkrijk)|conservatieven]] en Liberal Unionists op 14 november de nieuwe wet aan. De snelheidslimiet werd verhoogd naar 14 mph (22 km/uur). Uiteraard verviel een tweede groot nadeel van de oude wet: er hoefde niemand meer met een rode vlag voor het voertuig uit te lopen. De snelheid werd in 1903 op 20 mph (32 km/h) gebracht toen de [[Motor Car Act 1903]] van kracht werd.

====Emancipation run====
De wetswijziging werd nog op dezelfde dag feestelijk gevierd met de eerste Engelse auto- en motorwedstrijd, de ''Celebration Run'' of ''Emancipation Run''.

===Locomotives Act 1898===
In 1898 werd de Locomotives Act 1898 van kracht. Daarin stonden bepalingen over de lengte, het gewicht en het gebruik van motorvoertuigen.

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel= Locomotive Acts}}
}}

[[Categorie:Britse wet]]
[[Categorie:Geschiedenis van de auto]]


text:
# Lédas-et-Penthiès
Lédas-et-Penthiès is een gemeente in het Franse departement Tarn (regio Occitanie) en telt 166 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Albi.

## Geografie
De oppervlakte van Lédas-et-Penthiès bedraagt 12,9 km², de bevolkingsdichtheid is 12,9 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Lédas-et-Penthiès met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: Lédas-et-Penthiès

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Lédas-et-Penthiès
| wapen = [[Bestand:Blason ville fr Lédas-et-Penthiès (Tarn).svg|80px]]
| kaart =
| regio = [[Occitanie]]
| departement = [[Tarn (departement)|Tarn]] (81)
| depnr = 81
| arrondissement = [[Arrondissement Albi|Albi]]
| kanton = [[Kanton Carmaux-1 Le Ségala|Carmaux-1 Le Ségala]]
| jaar = 2005
| inwoners = 166
| dichtheid = 12,9
| oppervlakte = 12,9
| water =
| latitudeGraden = 44
| latitudeMinuten = 5
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 2
| longitudeMinuten = 23
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 81141
| postcode = 81340
| netnummer =
| hoogteligging = 406 - 552
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
}}
'''Lédas-et-Penthiès''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Tarn (departement)|Tarn]] (regio [[Occitanie]]) en telt 166 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Albi|Albi]].

== Geografie ==
De oppervlakte van Lédas-et-Penthiès bedraagt 12,9 km², de bevolkingsdichtheid is 12,9 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=81141}}

== Demografie ==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[INSEE-tellingen]]).
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=81141}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

== Externe links ==
* {{Link INSEE|id=81141}}

{{Commonscat}}
{{Coor title dms|44|5|0|N|2|23|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Gemeente in Tarn|Led]]

title: Situering

Departement: Tarn (81)

Arrondissement: Albi

Kanton: Carmaux-1 Le Ségala

Coördinaten: 44° 5′ NB, 2° 23′ OL

title: Algemeen

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Tarn


text:
# Atopsyche majada
Atopsyche majada is een schietmot uit de familie Hydrobiosidae. De soort komt voor in het Neotropisch gebied.

title: Atopsyche majada

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Atopsyche majada''
| afbeelding = Atopsyche majada.jpg
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Trichoptera]] (Schietmotten)
| familie = [[Hydrobiosidae]]
| geslacht = ''[[Atopsyche]]''
| w-naam = ''Atopsyche majada''
| auteur = HH Ross
| datum = 1947
| haakjes =
| commons = Category:Atopsyche majada
| species =
}}
'''''Atopsyche majada''''' is een [[Schietmotten|schietmot]] uit de familie [[Hydrobiosidae]]. De soort komt voor in het [[Neotropisch gebied]].

{{Beginnetje|biologie|2=2011|3=06|4=19}}

[[Categorie:Schietmot uit het Neotropisch gebied]]
[[Categorie:Atopsyche|majada]]

title: Atopsyche majada

Orde: Trichoptera (Schietmotten)

Familie: Hydrobiosidae

Geslacht: Atopsyche

title: Soort


text:
# Cardepia dardistana
Cardepia dardistana is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1968 door Charles Boursin.

title: Cardepia dardistana

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Cardepia dardistana''
| afbeelding =
| familie = [[Uilen (vlinders)|Noctuidae]] (Uilen)
| onderfamilie = [[Hadeninae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Cardepia]]''
| w-naam = ''Cardepia dardistana''
| auteur = [[Charles Boursin|Boursin]]
| datum = 1968
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Cardepia dardistana''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Uilen (vlinders)|uilen (Noctuidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1968 door [[Charles Boursin]].

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Cardepia|dardistana]]

title: Cardepia dardistana

Familie: Noctuidae (Uilen)

Onderfamilie: Hadeninae

Geslacht: Cardepia

title: Soort


text:
# Neuromarketing
Neuromarketing, soms ook aangeduid met de nauw verwante term neuro-economie, is een relatief nieuw vakgebied waarbij medische technieken en inzichten uit de neurowetenschap worden toegepast op het terrein van marketing.
De neurowetenschap poogt inzicht te krijgen in hoe onze hersenen het mogelijk maken dat wij de wereld om ons heen waarnemen, hoe we de herinnering daaraan uit het geheugen oproepen en handelen naar die waarneming of herinnering. Daarnaast bestuderen neurowetenschappers de werking van ons emotionele leven: hoe beïnvloeden emoties het denken en hoe kan de regulering van emotie, denken en handelen fout lopen bij ziekten, zoals depressie, manie, schizofrenie en de ziekte van Alzheimer.
De neuromarketing past de neurowetenschap met bijhorende onderzoeksmethoden (zoals hersenscans) toe op het gebied van marketing. Doel is producten en diensten beter te laten aansluiten bij behoeftes van consumenten en om marketingactiviteiten (bijvoorbeeld reclamecampagnes) effectiever te maken. Juist omdat neurowetenschap oorspronkelijk een medisch vakgebied is, gericht op het genezen van ziekten, menen sommige tegenstanders dat het onethisch is om die kennis en technieken in het bedrijfsleven toe te passen. Met name in de Verenigde Staten is neuromarketing controversieel. Tegenstanders zijn bang dat onderzoekers een gebied in het brein zullen ontdekken waar consumenten-beslissingen worden genomen (de zogenaamde “buy button”) en dat marketeers dit gebied zullen exploiteren. Voorstanders menen dat dit overdreven is. Tegenwoordig gebruiken grote bedrijven en Hollywood filmstudio's  hersenscans om reclamecampagnes te testen of de reacties te onderzoeken op "trailers" van nieuwe films.
Er zijn binnen neuromarketing drie deelgebieden te onderscheiden.
1. wetenschappelijk onderzoek naar consumentenkeuzes en hoe merken zoals Coca Cola vanuit ons geheugen invloed uitoefenen op onze beslissingen. Resultaten worden gepubliceerd in vakbladen als Nature, Science, Cell of Neuron Magazine waaronder bijvoorbeeld het Pepsi-test onderzoek van McLure[4] uit 2004 en het prijsonderzoek van Knutson[5] uit 2007.
2. commerciële toepassing waarbij onderzoeksbureaus medische kennis en technieken gebruiken zoals een functionele MRI (hersenscans om de reacties van consumenten op reclamecampagnes te onderzoeken).
3. technieken op basis van meer psychologische kennis van emoties en de hersenen: Facial coding, commercieel toepasbaar gemaakt door onder andere Dan Hill, is een onderzoekstechniek die gelaatsreacties op een reclame of een nieuw product analyseert vanuit de hypothese dat emoties doorgaans onmiddellijk zichtbaar zijn in het gezicht.

title: Neuromarketing

wikitext:
[[Bestand:Neuromarketing fr.svg|thumb|Van stimulus tot idee]]
'''Neuromarketing''', soms ook aangeduid met de nauw verwante term '''[[neuro-economie]]''', is een relatief nieuw vakgebied waarbij medische technieken en inzichten uit de [[neurowetenschap]] worden toegepast op het terrein van [[marketing]].

De neurowetenschap poogt inzicht te krijgen in hoe onze hersenen het mogelijk maken dat wij de wereld om ons heen waarnemen, hoe we de herinnering daaraan uit het geheugen oproepen en handelen naar die waarneming of herinnering. Daarnaast bestuderen neurowetenschappers de werking van ons emotionele leven: hoe beïnvloeden emoties het denken en hoe kan de regulering van emotie, denken en handelen fout lopen bij ziekten, zoals depressie, manie, schizofrenie en de ziekte van Alzheimer.<ref>Thomas D. Albright, Thomas M. Jessell, Eric R. Kandel en Michael I. Posner, (2000), "Neural Science: A Century of Progress and the Mysteries that Remain", Cell, Vol. 100, Neuron, Vol. 25, pp. S1–S55</ref>

De neuromarketing past de neurowetenschap met bijhorende onderzoeksmethoden (zoals hersenscans) toe op het gebied van marketing. Doel is producten en diensten beter te laten aansluiten bij behoeftes van consumenten en om marketingactiviteiten (bijvoorbeeld reclamecampagnes) effectiever te maken. Juist omdat neurowetenschap oorspronkelijk een medisch vakgebied is, gericht op het genezen van ziekten, menen sommige tegenstanders dat het [[ethiek|onethisch]] is om die kennis en technieken in het bedrijfsleven toe te passen. Met name in de Verenigde Staten is neuromarketing controversieel. Tegenstanders zijn bang dat onderzoekers een gebied in het brein zullen ontdekken waar consumenten-beslissingen worden genomen (de zogenaamde “buy button”) en dat marketeers dit gebied zullen exploiteren.<ref>''(archiefpagina)'' [https://archive.today/https://www.nytimes.com/2004/10/19/science/if-your-brain-has-a-buybutton-what-pushes-it.html The New York Times, “If Your Brain Has a 'Buy Button,' What Pushes It?”], 19 oktober 2004.</ref> Voorstanders menen dat dit overdreven is. Tegenwoordig gebruiken grote bedrijven en Hollywood filmstudio's  hersenscans om reclamecampagnes te testen of de reacties te onderzoeken op "trailers" van nieuwe films.<ref> The Times Magazine, "Neuromarketing: The search for the brain's 'buy' button", February 5 2004</ref>

Er zijn binnen neuromarketing drie deelgebieden te onderscheiden.
#wetenschappelijk onderzoek naar consumentenkeuzes en hoe merken zoals Coca Cola vanuit ons geheugen invloed uitoefenen op onze beslissingen. Resultaten worden gepubliceerd in vakbladen als [[Nature]], [[Science]], [[Cell (tijdschrift)|Cell]] of [[Neuron Magazine]] waaronder bijvoorbeeld het Pepsi-test onderzoek van McLure<ref>Samuel M. McClure, Jian Li, Damon Tomlin, Kim S. Cypert, Latané M. Montague, en P. Read Montague, (2004), “Neural Correlates of Behavioral Preference for Culturally Familiar Drinks”, Neuron, vol. 44, No. 2, pp. 379–387.</ref> uit 2004 en het prijsonderzoek van Knutson<ref>Brian Knutson, Scott Rick, G. Elliott Wimmer, Drazen Prelec en George Loewenstein, (2007), “Neural Predictors of Purchases”, Neuron, Vol. 53, No. 4, pp. 147–156</ref> uit 2007.
#commerciële toepassing waarbij onderzoeksbureaus medische kennis en technieken gebruiken zoals een [[functionele MRI]] (hersenscans om de reacties van consumenten op reclamecampagnes te onderzoeken).
#technieken op basis van meer psychologische kennis van emoties en de hersenen: [[Facial coding]], commercieel toepasbaar gemaakt door onder andere Dan Hill, is een onderzoekstechniek die gelaatsreacties op een reclame of een nieuw product analyseert vanuit de hypothese dat emoties doorgaans onmiddellijk zichtbaar zijn in het gezicht.

{{Appendix}}
[[Categorie:Marketing en verkoop]]
[[Categorie:Neurowetenschap]]