text:
# Willem Lodewijk Loth
Willem Lodewijk Loth (Paramaribo, 11 april 1844 - aldaar, 29 september 1916) was een Surinaams landmeter, cartograaf en ontdekkingsreiziger.
Loth bekleedde verschillende functies in dienst van het Gouvernement van Suriname. Hij was gouvernementslandmeter, majoor-commandant van de schutterij, chef van het Bouwdepartement en administrateur van het Departement Financiën. Hij heeft bijgedragen aan het in kaart brengen van Suriname en aan de ontsluiting van Suriname door het aanleggen en begaanbaar houden van wegen. Hij nam deel aan enkele expedities die bodemonderzoek uitvoerden ten behoeve van de goudwinning in Suriname.
In maart 1911 ging hij met pensioen. Hij overleed in 1916 en is begraven op Oud Lina's Rust. In het In Memoriam dat het blad De Surinamer plaatste werd hij "een sieraad voor het land" genoemd.

## Privéleven
Willem Lodewijk werd geboren in een groot gezin met 12 kinderen. Zijn vader was Daniel Jacob Loth (1799-1892), ijkmeester van beroep, en zijn moeder Jaquelina Frederica Robles (1804-1868). Hij zat op de school van hoofdonderwijzer C.A. Batenburg. Bij welke instelling hij zijn beroepsopleiding heeft gevolgd is niet bekend, maar in 1862 werd hij geadmitteerd als landmeter.
Willem Lodewijk is in 1868 getrouwd met de negen jaar oudere Anna Jacoba Bleij (1835-1876). Het echtpaar kreeg zes kinderen. Anna overleed enkele weken na de geboorte van haar jongste zoon. In 1884 is hij hertrouwd met Wilhelmina Johanna van Ommeren. In 1885 werd hun zoon geboren. Het gezin woonde aan de Keizerstraat, in het centrum van Paramaribo.

## Werkzaamheden
In 1862 werd hij aangesteld als opzichter bij het Bouwdepartement. In 1875 werd hij benoemd tot gouvernementslandmeter, een nieuwe functie binnen het Bouwdepartement. Daar werd hij verantwoordelijk voor het opmeten en aanleggen van wegen. Loth is in 1881-1882, 1890-1891 en 1894-1896 waarnemend chef geweest van het Bouwdepartement. Omdat hij geen ingenieur was kon hij de functie niet permanent vervullen.

### Aanleg van wegen
Om de opkomende goudindustrie te stimuleren liet Gouverneur van Sypesteyn wegen door het oerwoud kappen. De metingen werden verricht door Loth, die ook de leiding had over de aanleg van de wegen in 1876, 1877 een 1878. Loth beschikte slechts over een handkompas, een meetkoord en een patentniveau om hellingshoeken te kunnen meten.
- 1876 Het 'Gouvernementstracé' van de Brokopondo-vallen aan de Suriname tot aan een punt boven de Pedrosoengoe-vallen aan de Marowijne, een afstand van 77,8 km, werd door Loth voltooid.
- 1877 Onder leiding van Loth werd een tracé gekapt tussen de politiepost Brokopondo aan de Suriname en de Saramacca ter hoogte van Awara-eiland. Het tracé bedroeg 64,7 km en was ontworpen door Johan Cateau van Rosevelt.
- 1878 Ook het tracé tussen de dorpen Foto aan de bovenloop van de Tempatikreek en Bosland aan de Suriname werd door Loth geleid (38,6 km).[6][9]

### Landmeten
De kaart van J.F.A. Cateau van Rosevelt en J.F.A.E. van Lansberghe uit 1882, opgemeten tussen 1860 en 1879 bracht alleen het gebied ten noorden van de 4e breedtegraad in beeld, met uitzondering van de Marowijne en de Suriname. Tachtig procent van de kolonie was niet in kaart gebracht. Op de kaart van Guiana uit 1888 van Loth zelf wordt het westelijke en zuidelijke deel van Suriname aangeduid met ‘onbekende wildernis’.
In de periode 1879 tot 1892 hield Loth zich vooral bezig met de opmetingen voor de aanleg van wegen in het westen en zuiden van Suriname.
- 1879 Tussen de Kleine-Saramacca en het dorp Kwattahede aan de Saramacca en tussen de Mindrinetikreek en de Suriname ter hoogte van de voormalige plantage Remoncourt.
- 1886 Tussen de Coppename ter hoogte van het etablissement Batavia en Coronie en vervolgens in 1887 tussen Coronie en Nieuw-Nickerie. Voordat deze wegen werden aangelegd was Nickerie vanuit Paramaribo alleen te bereiken over zee.
- 1888 Van Paramaribo naar de Saramacca bij de Oranjekreek.[11]
- 1892 Tussen de Lawa ter hoogte van het dorp Cottica en de Tapanahony. En ten oosten van de Tapanahony tussen de monding van de Tosokreek en de Sarakreek.[12]

Bij de opmetingen in 1892 ontdekte Loth dat de Gonini ontstaat uit de samenvloeiing van twee rivieren die hij de namen gaf van Wilhelmina en Emma. Tijdens de Gonini-expeditie in 1903 werden beide bronrivieren en het tussenliggende gebied volledig in kaart gebracht door Alphons Franssen Herderschee en Claudius Henricus de Goeje.

### Expedities
De eerste tocht naar het binnenland waar Loth deel van uitmaakte was de gouvernementsexpeditie naar de Marowijne in 1874. De expeditie stond onder leiding van gouvernementssecretaris P. Alma. De opdracht was om de stand van zaken van de goudindustrie op beide oevers van de Marowijne, dus ook aan de Franse zijde, te onderzoeken. Na afloop brengt Alma een gunstig rapport uit over de mogelijkheden voor goudontginning.
In 1885 nam Loth samen met Herman Benjamins deel aan een expeditie naar de bovenloop van de Suriname. De reis stond onder leiding van de Leidse hoogleraar Karl Martin en het doel was om de geologie in het stroomgebied te onderzoeken. Ze reisden tot het marrondorp Toledo.
Loth had een belangrijk aandeel in Coppename-expeditie van 1901. Van begin augustus tot eind november werd de rivier tot aan haar bronnen opgemeten. Dankzij de ontwikkeling van nieuwe meetapparatuur was het ook mogelijk om hoogteverschillen in het stroomdal en omliggende gebergten in kaart te brengen. De belangrijkste leden van het team waren Louis August Bakhuis, A.J. van Stockum en W.L. Loth, die de expeditie ook had voorbereid. Het tweede doel van de expeditie was om gesteenten, planten en dieren te verzamelen. Het was de eerste expeditie met een bredere wetenschappelijke doelstelling. Ze kwam tot stand op initiatief van de Vereeniging voor Suriname, de Maatschappij ter Bevordering van het Natuurkundig Onderzoek der Nederlandsche Koloniën en het Koninklijk Nederlands Aardrijkskundig Genootschap.

### Cartografie
Van 1889 tot 1896 werkte Loth aan een kaart van Paramaribo waarop ook de nieuwe stadswijken werden  weergegeven. De eerste druk van zijn kaart van Paramaribo verscheen in 1898, een herziene editie in 1904. De kaart werd als bijlage opgenomen in het door Loth geschreven boekje Beknopte aardrijkskundige beschrijving van Suriname.
Loth verzorgde in 1899 een nieuwe editie van de Kaart van Suriname van Cateau van Rosevelt en Van Lansberghe. De resultaten van zijn opmetingen uit de periode 1876 tot 1892 zijn hierin verwerkt. Met deze aanvullingen werd het deel van Suriname dat nog niet in kaart was gebracht teruggebracht tot iets meer dan zeventig procent.
In 1888 verscheen zijn kaart van Guiana, waarop 'de drie Guiana's' zijn afgebeeld. Hij projecteerde de grens tussen Suriname en Brits-Guiana op de Coeroeni, een zijrivier van de Corantijn in plaats van de hoofdstroom, de Nieuwe Rivier of Boven Corantijn. Hij herstelde de fout bij een latere versie, maar de onduidelijkheden over de bovenloop van de Corantijn zou later uitgroeien tot een grensgeschil met Brits-Guiana.

### Overige activiteiten
Loth was lid van verschillende commissies en maatschappelijke instellingen: Vanaf 1863 was hij lid van de Schutterij van Paramaribo. Hij klom op van schutter tot majoor-commandant. Samen met Herman Benjamins ijverde hij in 1884 voor de aaleg van een stoomtramverbinding tussen Paramaribo en Saramacca. Het bleef bij een plan, de verbinding is nooit aangelegd omdat financiële middelen ontbraken. Loth was lid van de Commissie van Toezicht van de De Surinaamsche Bank. In september 1905 werd hij benoemd tot lid van de Commissie van Onderwijs. In 1914 verkregen Loth en Benjamins een concessie voor goudwinning op grond van de verordening G.B. 1886 no. 19.

## Waardering
Loth ontving het ridderkruis van de Orde van de Nederlandse Leeuw en het officierskruis van de Orde van Oranje-Nassau.
Na zijn overlijden in 1916 werd de Derde Dwarsstraat in de wijk Combé of Eerste Buitenwijk, omgedoopt in W.L. Lothlaan. In Sipaliwini zijn de Lothvallen in de Tapanahony naar hem genoemd.

## Gepubliceerd werk

### Kaarten
- 1879 Kaart van een gedeelte der kolonie Suriname : waarop de perceelen land, welke ter ontginning van goud en andere metalen, aan de rivieren Marowije, Suriname en Saramacca, in pacht zijn uitgegeven, met arceerlijnen zijn aangewezen / vervaardigd in April 1879 door W.L. Loth. C.L. Brinkman, Utrecht, 1879.
- 1889 Kaart van Guiana, Engelsch, Nederlandsch en Fransch. Naar de beste bronnen en eigen opnemingen geteekend in 1888 door W.L. Loth, Gouvernements-Landmeter in Suriname. J.H. de Bussy, Amsterdam, 1889.
- 1889 Plan van Paramaribo. J.H. de Bussy, Amsterdam, 1889. Herziene editie 1904.
- 1899 Kaart van Suriname. Naar de opmetingen van J.F.A. Cateau van Rosevelt en J.F.A.E. van Landsberghe aangevuld tot 1898 met die van - en geteekend door W.L. Loth, Gouvernements-Landmeter te Suriname. J.H. de Bussy, Amsterdam, 1899.

### Publicaties
- 1876 Getraceerde weg van de rivier Suriname (Brokopondo) tot de rivier Marowijne (Pedrosoengoe). s.l., 1876.
- 1878 Verslag van de tweede expeditie tot het traceeren van een weg van Brokopondo aan de rivier Suriname tot de Pedrosoengoe-vallen aan de Marowijne. Amsterdam, 1878.
- 1898 Beknopte Aardrijkskundige beschrijving van Suriname. Met plattegrond van Paramaribo. De Bussy, Amsterdam, 1898, gewijzigde herdruk 1904. Digitale versie
- 1899 Handleiding bij de kaart van de kolonie Suriname : schaal 1:500.000. J.H. de Bussy, Amsterdam, 1899.
- 1905 Geschiedkundige meededelingen over de uitoefening van het landmetersberoep in Suriname : lezing, gehouden in de Huishoudelijke Vergadering van de Landmeters Vereeniging in Suriname op den 29sten juli 1905. Heyde, Paramaribo, 1905.

- International Standard Name Identifier: 0000 0003 9616 3842
- Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 069761027
- Virtual International Authority File: 291034511
- WorldCat: E39PBJyX6dF4xKdvvMFjXKCqQq

title: Willem Lodewijk Loth

wikitext:
{{Infobox persoon
| naam           = Willem Lodewijk Loth
| afbeelding     = Carte de visite of Willem Lodewijk Loth by C.J.L. Vermeulen.jpg
| upright        =
| alt            =
| onderschrift   = Willem-Lodewijk Loth (ca. 1900)
| volledigenaam  = Willem-Lodewijk Loth
| geboortenaam   =
| bijnaam        =
| geboorteplaats = Paramaribo
| geboortedatum  = 11 april 1844
| sterfplaats    = Paramaribo
| sterfdatum     = 29 september 1916
| nationaliteit  = Nederlander
| land           =
| beroep         = Landmeter
| bekendvan      = Kaarten van Suriname
| religie        =
| politiek       =
| zieook         =
| website        =
| handtekening   =
| portaal        = Suriname
}}

'''Willem Lodewijk Loth''' ([[Paramaribo]], [[11 april]] [[1844]] - aldaar, [[29 september]] [[1916]]) was een Surinaams [[Geodeet (landmeetkunde)|landmeter]], [[cartografie|cartograaf]] en [[ontdekkingsreiziger]].

Loth bekleedde verschillende functies in dienst van het Gouvernement van Suriname. Hij was gouvernementslandmeter, majoor-commandant van de schutterij, chef van het [[Ministerie van Openbare Werken (Suriname)|Bouwdepartement]] en administrateur van het Departement Financiën. Hij heeft bijgedragen aan het in kaart brengen van Suriname en aan de ontsluiting van Suriname door het aanleggen en begaanbaar houden van wegen. Hij nam deel aan enkele expedities die bodemonderzoek uitvoerden ten behoeve van de [[goudwinning in Suriname]].

In maart 1911 ging hij met pensioen. Hij overleed in 1916 en is begraven op Oud Lina's Rust. In het In Memoriam dat het blad [[De Surinamer]] plaatste werd hij "een sieraad voor het land" genoemd.<ref>{{Citeer web |url=https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:011215422:mpeg21:a0029 |titel=In Memoriam Willem Lodewijk Loth |auteur= |uitgever=De Surinamer : nieuws- en advertentieblad |datum=1 oktober 1916 |bezochtdatum=2022-11-01}}</ref>

==Privéleven==
Willem Lodewijk werd geboren in een groot gezin met 12 kinderen. Zijn vader was Daniel Jacob Loth (1799-1892), [[IJkmeester|ijkmeester]] van beroep, en zijn moeder Jaquelina Frederica Robles (1804-1868). Hij zat op de school van hoofdonderwijzer C.A. Batenburg.<ref>{{Citeer web |url=https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:011191990:mpeg21:p004 |titel=Openbare prijsuitdeeling aan de meest verdienstelijke leerlingen |auteur= |uitgever=Surinaamsche courant en Gouvernements advertentie blad |datum=26 april 1856 |bezochtdatum=2022-11-02}}</ref> Bij welke instelling hij zijn beroepsopleiding heeft gevolgd is niet bekend, maar in 1862 werd hij geadmitteerd als landmeter.

Willem Lodewijk is in 1868 getrouwd met de negen jaar oudere Anna Jacoba Bleij (1835-1876). Het echtpaar kreeg zes kinderen. Anna overleed enkele weken na de geboorte van haar jongste zoon. In 1884 is hij hertrouwd met Wilhelmina Johanna van Ommeren. In 1885 werd hun zoon geboren.<ref>{{Citeer web |url=https://www.genealogieonline.nl/stamboom-van-emden-amsterdam-suriname-breda/I4283.php |titel=Stamboom Willem Lodewijk Loth (1844-1916)|auteur=Henk Muntjewerff |uitgever=Genealogieonline |datum=22 juli 2019 |bezochtdatum=2022-11-02}}</ref> Het gezin woonde aan de [[Keizerstraat (Paramaribo)|Keizerstraat]], in het centrum van Paramaribo.<ref>{{Citeer web |url=https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010509501:mpeg21:a0008 |titel=Binnenlandsche Berigten |auteur= |uitgever=De West-Indiër : dagblad toegewĳd aan de belangen van Nederlandsch Guyana |datum=24 juli 1878 |bezochtdatum=2022-11-02}}</ref>

==Werkzaamheden==
In 1862 werd hij aangesteld als opzichter bij het Bouwdepartement. In 1875 werd hij benoemd tot gouvernementslandmeter, een nieuwe functie binnen het Bouwdepartement.<ref>{{Citeer web |url=https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:011091076:mpeg21:a0021 |titel=Willem Lodewijk Loth |auteur= |uitgever=De West : nieuwsblad voor Suriname |datum=29 september 1916 |bezochtdatum=2022-11-01}}</ref> Daar werd hij verantwoordelijk voor het opmeten en aanleggen van wegen. Loth is in 1881-1882, 1890-1891 en 1894-1896 waarnemend chef geweest van het Bouwdepartement. Omdat hij geen ingenieur was kon hij de functie niet permanent vervullen.<ref name="Ehrenburg/Meyer p.305">Ehrenburg/Meyer p.305</ref>

===Aanleg van wegen===
Om de opkomende goudindustrie te stimuleren liet [[Cornelis Ascanius van Sypesteyn (1823-1892)|Gouverneur van Sypesteyn]] wegen door het oerwoud kappen. De metingen werden verricht door Loth, die ook de leiding had over de aanleg van de wegen in 1876, 1877 een 1878.<ref>Ency West-Indië p.312</ref> Loth beschikte slechts over een handkompas, een meetkoord en een patentniveau om hellingshoeken te kunnen meten.<ref>Ehrenburg/Meyer p.218</ref>

*1876 Het 'Gouvernementstracé' van de Brokopondo-vallen aan de [[Suriname (rivier)|Suriname]] tot aan een punt boven de Pedrosoengoe-vallen aan de [[Marowijne (rivier)|Marowijne]], een afstand van 77,8 km, werd door Loth voltooid.
*1877 Onder leiding van Loth werd een tracé gekapt tussen de politiepost [[Brokopondo (plaats)|Brokopondo]] aan de Suriname en de [[Saramacca (rivier)|Saramacca]] ter hoogte van Awara-eiland. Het tracé bedroeg 64,7 km en was ontworpen door [[Johan Cateau van Rosevelt]].
*1878 Ook het tracé tussen de dorpen Foto aan de bovenloop van de [[Tempatikreek]] en Bosland aan de Suriname werd door Loth geleid (38,6 km).<ref name="Ehrenburg/Meyer p.305"/><ref>Oudschans Dentz Dentz p.52</ref>

===Landmeten===
[[Bestand:Kaart van Guiana - Engelsch, Nederlandsch en Fransch (1888).jpg|thumb|'De drie Guiana's'. Kaart van Guiana - Engelsch, Nederlandsch en Fransch (1888)]]
De kaart van J.F.A. Cateau van Rosevelt en J.F.A.E. van Lansberghe uit 1882, opgemeten tussen 1860 en 1879 bracht alleen het gebied ten noorden van de 4e breedtegraad in beeld, met uitzondering van de Marowijne en de Suriname. Tachtig procent van de kolonie was niet in kaart gebracht. Op de kaart van [[Geschiedenis van Nederlands-Guiana|Guiana]] uit 1888 van Loth zelf wordt het westelijke en zuidelijke deel van Suriname aangeduid met ‘onbekende wildernis’.<ref>Ency West-Indië p.526</ref>

In de periode 1879 tot 1892 hield Loth zich vooral bezig met de opmetingen voor de aanleg van wegen in het westen en zuiden van Suriname.
*1879 Tussen de Kleine-Saramacca en het dorp [[Kwattahede]] aan de Saramacca en tussen de [[Mindrinetikreek]] en de Suriname ter hoogte van de voormalige plantage [[Remoncourt (plantage)|Remoncourt]].
*1886 Tussen de [[Coppename]] ter hoogte van het [[Batavia (Coppename)|etablissement Batavia]] en [[Coronie]] en vervolgens in 1887 tussen Coronie en [[Nieuw-Nickerie]]. Voordat deze wegen werden aangelegd was [[Nickerie (district)|Nickerie]] vanuit Paramaribo alleen te bereiken over zee.
*1888 Van Paramaribo naar de Saramacca bij de [[Oranjekreek]].<ref>{{Citeer web |url=https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010341506:mpeg21:a0033|titel=De weg naar Saramacca |auteur= |uitgever=Suriname : koloniaal nieuws- en advertentieblad |datum=6 november 1916 |bezochtdatum=2022-10-30}}</ref>
*1892 Tussen de [[Lawa]] ter hoogte van het dorp [[Cottica (plaats)|Cottica]] en de [[Tapanahony (rivier)|Tapanahony]]. En ten oosten van de Tapanahony tussen de monding van de [[Tosokreek]] en de [[Sarakreek (ressort)|Sarakreek]].<ref>Ency Suriname p.192</ref>

Bij de opmetingen in 1892 ontdekte Loth dat de [[Gonini (rivier)|Gonini]] ontstaat uit de samenvloeiing van twee rivieren die hij de namen gaf van [[Wilhelmina (rivier)|Wilhelmina]] en [[Emma (rivier)|Emma]]. Tijdens de [[Gonini-expeditie]] in 1903 werden beide bronrivieren en het tussenliggende gebied volledig in kaart gebracht door [[Alphons Franssen Herderschee]] en [[Claudius Henricus de Goeje]].<ref>{{Citeer boek |achternaam=Franssen Herderschee |voornaam=A. |medeauteurs= |titel=Verslag van de Gonini-Expeditie|url=https://resolver.kb.nl/resolve?urn=MMUBA13:001642001:00023 |hoofdstuk= |uitgever=E.J. Brill |plaats= |datum=1905 |pagina= |isbn= |taal=nl |bezochtdatum=3 november 2022}}</ref>

===Expedities===
[[Bestand:NMvW - Leden van de Coppename expeditie, v.l.n.r. L.A. Bakhuis, Granman Alamoe, W.L. Loth, H.A. Boon en A.C. van Stockum.jpg|thumb|Leden van de Coppename-expeditie, v.l.n.r. L.A. Bakhuis, opperkapitein [[Alamoe]], W.L. Loth, H.A. Boon en A.C. van Stockum]]

De eerste tocht naar het binnenland waar Loth deel van uitmaakte was de gouvernementsexpeditie naar de Marowijne in 1874. De expeditie stond onder leiding van gouvernementssecretaris P. Alma. De opdracht was om de stand van zaken van de goudindustrie op beide oevers van de Marowijne, dus ook aan de Franse zijde, te onderzoeken. Na afloop brengt Alma een gunstig rapport uit over de mogelijkheden voor goudontginning.<ref>Oudschans Dentz p.50</ref>

In 1885 nam Loth samen met [[Herman Benjamins]] deel aan een expeditie naar de bovenloop van de Suriname. De reis stond onder leiding van de Leidse hoogleraar [[Karl Martin]] en het doel was om de geologie in het stroomgebied te onderzoeken. Ze reisden tot het marrondorp [[Toledo (plantage)|Toledo]].<ref>Oudschans Dentz p.54</ref>

Loth had een belangrijk aandeel in [[Coppename-expeditie]] van 1901. Van begin augustus tot eind november werd de rivier tot aan haar bronnen opgemeten. Dankzij de ontwikkeling van nieuwe meetapparatuur was het ook mogelijk om hoogteverschillen in het stroomdal en omliggende gebergten in kaart te brengen. De belangrijkste leden van het team waren [[Louis August Bakhuis]], [[A.J. van Stockum]] en W.L. Loth, die de expeditie ook had voorbereid. Het tweede doel van de expeditie was om gesteenten, planten en dieren te verzamelen. Het was de eerste expeditie met een bredere wetenschappelijke doelstelling. Ze kwam tot stand op initiatief van de [[Vereeniging voor Suriname]], de [[Maatschappij ter Bevordering van het Natuurkundig Onderzoek der Nederlandsche Koloniën]] en het [[Koninklijk Nederlands Aardrijkskundig Genootschap]].<ref>{{Citeer boek |achternaam=Bakhuis |voornaam=L.A. |medeauteurs= |titel=Verslag der Coppename-expeditie |url=https://archive.org/details/verslagdercoppe00bakhgoog/page/n7/mode/2up |hoofdstuk= |uitgever=E.J. Brill |plaats=Leiden |datum=1902 |pagina= |isbn= |taal=nl |bezochtdatum=3 november 2022}}</ref>

===Cartografie===
[[Bestand:Map of Paramaribo 1898.png|thumb|Plan van Paramaribo (W.L. Loth, 1898)]]
Van 1889 tot 1896 werkte Loth aan een kaart van Paramaribo waarop ook de nieuwe stadswijken werden  weergegeven. De eerste druk van zijn kaart van Paramaribo verscheen in 1898, een herziene editie in 1904. De kaart werd als bijlage opgenomen in het door Loth geschreven boekje ''Beknopte aardrijkskundige beschrijving van Suriname''.<ref>Ency West-Indië p.446</ref>

Loth verzorgde in 1899 een nieuwe editie van de Kaart van Suriname van Cateau van Rosevelt en Van Lansberghe. De resultaten van zijn opmetingen uit de periode 1876 tot 1892 zijn hierin verwerkt. Met deze aanvullingen werd het deel van Suriname dat nog niet in kaart was gebracht teruggebracht tot iets meer dan zeventig procent.<ref>Ency Suriname p.112</ref>

In 1888 verscheen zijn kaart van Guiana, waarop 'de drie Guiana's' zijn afgebeeld. Hij projecteerde de grens tussen Suriname en [[Brits-Guiana]] op de [[Coeroenie (rivier)|Coeroeni]], een zijrivier van de Corantijn in plaats van de hoofdstroom, de [[Nieuwe Rivier]] of Boven Corantijn. Hij herstelde de fout bij een latere versie, maar de onduidelijkheden over de bovenloop van de Corantijn zou later uitgroeien tot een grensgeschil met Brits-Guiana.<ref>[https://geheugen.delpher.nl/nl/geheugen/view?coll=ngvn&identifier=SURI01:KAARTENZL-29-01-02 Toelichting op de kaart in Geheugen van Nederland]</ref>

===Overige activiteiten===
Loth was lid van verschillende commissies en maatschappelijke instellingen: Vanaf 1863 was hij lid van de Schutterij van Paramaribo. Hij klom op van schutter tot majoor-commandant.<ref>{{Citeer web |url=https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010339432:mpeg21:a0002|titel=Officieele Berichten |auteur= |uitgever=Suriname : koloniaal nieuws- en advertentieblad |datum=26 augustus 1890 |bezochtdatum=2022-11-03}}</ref> Samen met Herman Benjamins ijverde hij in 1884 voor de aaleg van een stoomtramverbinding tussen Paramaribo en Saramacca. Het bleef bij een plan, de verbinding is nooit aangelegd omdat financiële middelen ontbraken.<ref>Ehrenburg/Meyer p.284</ref> Loth was lid van de Commissie van Toezicht van de [[De Surinaamsche Bank]].<ref>Ency West-Indië p.239</ref> In september 1905 werd hij benoemd tot lid van de Commissie van Onderwijs.<ref>{{Citeer web |url=https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010343765:mpeg21:a0021 |titel=Officieële Berichten |auteur= |uitgever=Suriname : koloniaal nieuws- en advertentieblad |datum=15 september 1905 |bezochtdatum=2022-11-03}}</ref> In 1914 verkregen Loth en Benjamins een concessie voor goudwinning op grond van de verordening G.B. 1886 no. 19.<Ref>Ency West-Indië p.339</ref>

==Waardering==
Loth ontving het ridderkruis van de [[Orde van de Nederlandse Leeuw]] en het officierskruis van de [[Orde van Oranje-Nassau]].<ref>[https://resolver.kb.nl/resolve?urn=urn:gvn:CBG01:13460 Krantenbericht over het overlijden van W.L. Loth in 1916]</ref>

Na zijn overlijden in 1916 werd de Derde Dwarsstraat in de wijk [[Combé]] of Eerste Buitenwijk, omgedoopt in W.L. Lothlaan.<ref>{{Citeer web |url=https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:011215437:mpeg21:a0025 |titel=Da Costa- en Loth-laan |auteur= |uitgever=De Surinamer : nieuws- en advertentieblad |datum=23 november 1916 |bezochtdatum=2022-10-30}}</ref> In [[Sipaliwini (district)|Sipaliwini]] zijn de Lothvallen in de Tapanahony naar hem genoemd.

==Gepubliceerd werk==
===Kaarten===
*1879 ''Kaart van een gedeelte der kolonie Suriname'' : waarop de perceelen land, welke ter ontginning van goud en andere metalen, aan de rivieren Marowije, Suriname en Saramacca, in pacht zijn uitgegeven, met arceerlijnen zijn aangewezen / vervaardigd in April 1879 door W.L. Loth. C.L. Brinkman, Utrecht, 1879.
*1889 ''Kaart van Guiana, Engelsch, Nederlandsch en Fransch''. Naar de beste bronnen en eigen opnemingen geteekend in 1888 door W.L. Loth, Gouvernements-Landmeter in Suriname. J.H. de Bussy, Amsterdam, 1889.
*1889 ''Plan van Paramaribo''. J.H. de Bussy, Amsterdam, 1889. Herziene editie 1904.
*1899 ''Kaart van Suriname''. Naar de opmetingen van J.F.A. Cateau van Rosevelt en J.F.A.E. van Landsberghe aangevuld tot 1898 met die van - en geteekend door W.L. Loth, Gouvernements-Landmeter te Suriname. J.H. de Bussy, Amsterdam, 1899.

===Publicaties===
*1876 ''Getraceerde weg van de rivier Suriname (Brokopondo) tot de rivier Marowijne (Pedrosoengoe)''. s.l., 1876.
*1878 ''Verslag van de tweede expeditie tot het traceeren van een weg van Brokopondo aan de rivier Suriname tot de Pedrosoengoe-vallen aan de Marowijne''. Amsterdam, 1878.
*1898 ''Beknopte Aardrijkskundige beschrijving van Suriname''. Met plattegrond van Paramaribo. De Bussy, Amsterdam, 1898, gewijzigde herdruk 1904. [https://resolver.kb.nl/resolve?urn=MMSFUBU02:000048024 Digitale versie]
*1899 ''Handleiding bij de kaart van de kolonie Suriname'' : schaal 1:500.000. J.H. de Bussy, Amsterdam, 1899.
*1905 ''Geschiedkundige meededelingen over de uitoefening van het landmetersberoep in Suriname'' : lezing, gehouden in de Huishoudelijke Vergadering van de Landmeters Vereeniging in Suriname op den 29sten juli 1905. Heyde, Paramaribo, 1905.

{{Appendix||2=
==Bronnen, referenties en voetnoten==
====Bronnen====
* {{Aut|Benjamins, Herman Daniel en Joh.F. Snelleman (red)}}, ''[[Encyclopaedie van Nederlandsch West-Indië]]''. Martinus Nijhoff / E.J. Brill, Den Haag/Leiden, 1914-1917
* {{Aut|Bruijning, C.F.A. en Voorhoeve, J. (red.)}}, ''[[Encyclopedie van Suriname]]''. Elsevier - Amsterdam/Brussel, 1977
* {{Citeer boek |achternaam=Ehrenburg |voornaam=Hillebrand |medeauteurs=Marcel Meyer |titel=Bouwen aan de Wilde Kust. Geschiedenis van de civiele infrastructuur van Suriname tot 1945 |url= |hoofdstuk= |uitgever=LM Publishers |plaats=Edam |datum=2015 |pagina= |{{isbn|9789460224010}} |taal=nl |bezochtdatum=5 november 2022}}
* {{Aut|Fred.Oudschans Dentz}}, ''Geschiedkundige tijdtafel van Suriname''. J.H. de Bussy, Amsterdam, 1949
====Referenties====
{{References}}
}}

{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Loth, Willem Lodewijk}}

[[Categorie:Surinaams ambtenaar]]
[[Categorie:Cartograaf]]
[[Categorie:Ontdekkingsreiziger in Suriname]]

title: Algemene informatie

Volledige naam: Willem-Lodewijk Loth

Geboren: 11 april 1844 · Paramaribo

Overleden: 29 september 1916 · Paramaribo

Nationaliteit(en): Nederlander

Beroep(en): Landmeter

Bekend van: Kaarten van Suriname

Portaal: Suriname


text:
# Paraschizorhynchoides glandulis
Paraschizorhynchoides glandulis is een platworm (Platyhelminthes). De worm is tweeslachtig. De soort leeft in het zoute water.
Het geslacht Paraschizorhynchoides, waarin de platworm wordt geplaatst, wordt tot de familie Schizorhynchidae gerekend. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1970 door Schilke.

wikiname: nlwiki

title: Paraschizorhynchoides glandulis

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox
| type            = dier
| naam            = ''Paraschizorhynchoides glandulis''
| titelweergave   = cursief
| afbeelding      =
| afbeeldingtekst =
| rijk            = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| onderrijk       = [[Eumetazoa]] (Orgaandieren)
| stam            = [[Platwormen|Platyhelminthes]] (Platwormen)
| onderstam       = [[Rhabditophora]]
| orde            = [[Rhabdocoela]]
| familie         = [[Schizorhynchidae]]
| geslacht        = ''[[Paraschizorhynchoides]]''
| auteur          = Schilke
| datum           = 1970
| haakjes         =
| worms           = 143255
}}

'''''Paraschizorhynchoides glandulis''''' is een [[platwormen|platworm]] (Platyhelminthes). De worm is [[Tweeslachtigheid|tweeslachtig]]. De soort leeft in het zoute water.

Het geslacht ''[[Paraschizorhynchoides]]'', waarin de platworm wordt geplaatst, wordt tot de familie [[Schizorhynchidae]] gerekend. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1970 door Schilke.

{{Appendix|2=
*WoRMS (2011). [http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=143255 ''Paraschizorhynchoides glandulis'' Schilke, 1970] in: Artois, T. & Schockaert, E. (Eds) (2011). World database of Proseriata and Kalyptorhynchia, geraadpleegd via het [[World Register of Marine Species]].
}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|05}}

{{DEFAULTSORT:Paraschizorhynchoides glandulis}}
[[Categorie:Rhabditophora]]

title: Paraschizorhynchoides glandulis

Rijk: Animalia (Dieren)

Onderrijk: Eumetazoa (Orgaandieren)

Stam: Platyhelminthes (Platwormen)

Onderstam: Rhabditophora

Orde: Rhabdocoela

Familie: Schizorhynchidae

Geslacht: Paraschizorhynchoides

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Ramulus flavovittatus
Ramulus flavovittatus is een insect uit de orde Phasmatodea en de familie Phasmatidae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2002 door Chen & Li.

title: Ramulus flavovittatus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Ramulus flavovittatus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Phasmatodea]]
| familie = [[Phasmatidae]]
| geslacht = ''[[Ramulus (Phasmatidae)|Ramulus]]''
| w-naam = ''Ramulus flavovittatus''
| auteur = Chen & Li
| datum = 2002
| haakjes = ja
| species =
| commons =
}}
'''''Ramulus flavovittatus''''' is een [[insecten|insect]] uit de orde [[Phasmatodea]] en de familie [[Phasmatidae]]. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2002 door Chen & Li.

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|9999-Phasmida}} (bezocht 1 juli 2013)
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|07|02}}

[[Categorie:Ramulus (wandelende tak)|flavovittatus]]

title: Ramulus flavovittatus

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Phasmatodea

Familie: Phasmatidae

Geslacht: Ramulus

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Enzo Cucchi
Enzo Cucchi (Morro d'Alba, 14 november 1949) is een Italiaanse schilder. Hij was lid van de Italiaanse Transavanguardia-beweging, samen met zijn landgenoten Francesco Clemente, Mimmo Paladino, Nicola De Maria en Sandro Chia. De beweging bereikte haar hoogtepunt in de jaren 80 en maakte deel uit van de wereldwijde beweging van neo-expressionistische schilders.
Cucchi's eerste grote retrospectief werd gehouden in het Solomon R. Guggenheim Museum in New York in 1986 en zijn werken zijn te vinden in talloze museumcollecties, waaronder het Museum of Modern Art in New York, de Tate Londen en het Art Institute of Chicago. Cucchi woont en werkt in Rome en Ancona.

## Biografie
Cucchi werd in 1949 geboren in Morro d'Alba, een boerendorp in de provincie Ancona in Midden-Italië. Als autodidactisch schilder werd Cucchi in zijn vroege jaren geprezen, hoewel hij meer geïnteresseerd was in poëzie. Hij bezocht regelmatig dichter Mino De Angelis, die verantwoordelijk was voor het tijdschrift Tau. Via La Nuova Foglio di Macerata, een kleine uitgeverij, ontmoette hij kunstcriticus Achille Bonito Oliva, een belangrijke figuur in de toekomstige carrière van de kunstenaar. In zijn catalogi publiceerde La Nuova Foglio di Macerata geschriften van kunstenaars zoals Cucchi's Il veleno è stato sollevato e trasportato! in 1976. Regelmatige reizen naar Rome halverwege de jaren zeventig deden Cucchi's interesse in beeldende kunst herleven. Hij verhuisde naar Rome, liet de poëzie tijdelijk varen en wijdde zich uitsluitend aan de beeldende kunst. Hier ontmoette Cucchi verschillende kunstenaars, zoals Sandro Chia, Francesco Clemente, Mimmo Paladino en Nicola de Maria, met wie hij nauw samenwerkte en dialectische en intellectuele dialogen aanging.
Achille Bonito Oliva was de eerste die deze jonge generatie Italiaanse kunstenaars uit de jaren zeventig als groep benoemde: in Flash Art Magazine, nr. 92–93, 1979, gebruikte hij voor het eerst de term Transavanguardia. De officiële proclamatie van de Transavanguardia vond plaats op de Biënnale van Venetië in 1980. De term was een idioom voor de kunst van deze jonge generatie na de avant-gardekunst van de jaren zestig. Deze kunstenaars probeerden niet langer met alle middelen ongemak bij de toeschouwer op te roepen en hem te dwingen verder te gaan dan het werk om het volledig te begrijpen.
De leden van de Transavanguardia-groep hebben uiteenlopende werkwijzen. Hun identiteit als groep is niet afhankelijk van regels of een bindende taal van expressie, maar ze delen een voorkeur voor motieven verzameld uit de denkbare realiteit en het vrije gebruik van verleden en heden. Cucchi gebruikt vormen die doen denken aan het landschap, legendes en tradities van zijn thuisregio. Hij toont natuur, geschiedenis en cultuur in een speelse relatie met onze technische wereld, waarbij hij symbolen gebruikt zoals een trein of een oceaanstomer en kleur gebruikt in termen van idee, uitbreiding en beweging in plaats van voor picturale sensatie. Zijn kunstwerken gaan vaak gepaard met poëtische teksten waarvan sommige zijn gepubliceerd.
Naast de vele Transavanguardia-groepstentoonstellingen is zijn werk ook te zien geweest in solotentoonstellingen in galerieën, musea en culturele instellingen over de hele wereld.

## Werken
Eind jaren zeventig viel Cucchi's originele werk opvallend op in een omgeving die werd gedomineerd door conceptuele kunst. Kunstcriticus en kunsthandelaar Mario Diacono steunde hem door zijn werk in Italië en de Verenigde Staten te exposeren. Sinds 1979 werkt Cucchi samen met galeriehouder Emilio Mazzoli in Modena en met Bruno Bischofberger die hem sinds 1981 exclusief wereldwijd vertegenwoordigde. Tussen 1981 en 1985 exposeerde ook Gian Enzo Sperone regelmatig Cucchi's werk in zijn galerieën in Rome en New York. Bijgevolg werd zijn experimentele expressionistische stijl geleidelijk aan invloedrijk, terwijl hij zijn kunst wilde uitbreiden door direct op muren te schilderen of te tekenen, keramiek, mozaïek of geschilderde afbeeldingen te gebruiken als onderdeel van beeldhouwkunst en door vrije installatieruimtes te creëren.
Cucchi's gevarieerde interesses hebben hem verder gebracht dan de grenzen van gewone tentoonstellingen. Hij heeft buitensculpturen gemaakt voor het Brueglinger Park in Basel in 1984 en het Louisiana Museum of Modern Art in Humblebaek (Denemarken) in 1985, een fontein voor de tuin van het Museo d'arte contemporanea Luigi Pecci in Prato in 1988 en de Fontana d'Italia aan de York University in Toronto. En een fontein op het centrale plein van zijn geboortestad, Morro d'Alba.
Hij droeg ook bij aan de collectie hedendaagse kunst van Lucio Amelio in het Koninklijk Paleis van Caserta. De Napolitaanse galeriehouder vroeg na de aardbeving van Irpinia in 1980 aan de belangrijkste kunstenaars van die tijd om een werk over de aardbeving om die verschrikkelijke ervaring te verwerken; zijn werk Senza titolo bestaat uit vier roestige ijzeren panelen, die de gewelddadigheid van het verstrijken van de tijd symboliseren, met in het midden een vat, een beeld van onzekerheid dat typerend is voor zijn kunst.
Tussen 1992 en 1994 werkte hij samen met architect Mario Botta aan de kapel op Monte Tamaro bij Lugano, waar Cucchi hielp met het ontwerpen van het interieur van de kapel, voornamelijk het hoofdaltaar en de uitgevoerde muurschilderingen voor de apsis en het schip.
Cucchi onderhoudt nauwe banden met dichters en schrijvers als Paolo Volponi, Goffredo Parise, Giovanni Testori, Ruggero Guarini, Alberto Boatto en Paul Evangelisti. Hij maakte illustraties voor hun boeken terwijl zij over zijn kunst schreven. Cucchi is ook actief geweest op het gebied van toneelontwerp: hij ontwierp kostuums en decors voor producties als Rossini's en Respighi's La Bottega Fantastica op het Rossini Opera Festival in Pesaro en Heinrich von Kleist's Penthesilea, beide in 1986. Verder voor Puccini's Tosca in het Teatro dell'Opera in Rome, Pennisi's Funeral de la Luna in Gibellina en een bewerking van Erasmus' Lof der Zotheid. In 1996 ontwierp hij het gordijn voor het Teatro la Fenice in Senigallia en een mozaïek op de stoep voor La Rotonda al Mare.

## Een selectie van tentoonstellingen
- FL - Wizard Gallery, Milaan 2014
- BIASA ArtSpace, Seminyak, Bali, Indonesië, 2010
- EMMA, Espoon Kaupunki, Finland, 2009
- Museo Correr, Venetië, 2007
- Academie de France à Rome, Villa Medici, Roma, 2006
- Artium, Centro Museo Vasco de Arte Contemporaneo in Vitoria-Gasteiz, Spanje, 2002
- Mozaïeko nella Stazione Termini, Roma, 2000
- Tel Aviv Museum of Art, Tel Aviv, 1999 en 2001
- Deichtorhallen Hamburg, Hamburg, 1999
- Artiscope Galerij, Brussel, 1999
- Suermondt-Ludwig-Museum, Aken, 1997
- Museo di Capodimonte, Napels, 1996
- Sezon Museum of Art, Tokio, 1996
- Museo di Palazzo Reale Arengario, Milaan 1995
- Collezione "Terrae Motus", Reggia di Caserta, 1994
- Castello di Rivoli Museo d'Arte Contemporanea, Turijn 1993
- Artiscope Galerij, Brussel, 1993
- Museo Cantonale d'Arte, Lugano, 1993
- Hamburger Kunsthalle, Hamburg, 1992
- Carré d'Art, Musée d'Art Contemporain, Nîmes, 1991
- Fundació Joan Miró, Barcelona, 1991
- Wiener Secession, Wenen, 1988
- Städtische Galerie im Lenbachhaus, München 1987
- Musée d'art moderne Centre Georges Pompidou, Parijs 1986
- Het Solomon R. Guggenheim Museum, New York 1986
- Fundación Caja de Pensiones, Madrid; capc Musée d'Art contemporain, Bordeaux, 1985
- Louisiana Museum voor Moderne Kunst, Humblebaek, 1985
- Stedelijk Museum, Amsterdam, 1983
- Kunsthaus Zürich, 1982, 1984 en 1988
- Documenta 7, Kassel, 1982
- Galerie Gian Enzo Sperone, Rome, 1981
- Galerie Bruno Bischofberger, Zürich, 1981
- Incontri Internazionali d'Arte, Rome, 1977

title: Enzo Cucchi

wikitext:
{{Infobox kunstenaar
| naam              = Enzo Cucchi
| afbeelding        = Enzo_Cucchi.jpg
| onderschrift      = Enzo Cucchi (rechts)
| volledige naam    =
| bijnaam           =
| pseudoniem        =
| geboren           = [[Morro d'Alba]], [[14 november]] [[1949]]
| overleden         =
| land              =
| nationaliteit     = {{IT}}
| beroep            = [[kunstschilder]]
| jaren-actief      =
| periode           =
| stijl             =
| bekende-werken    =
| RKD               =
| website           =
}}

'''Enzo Cucchi''' ([[Morro d'Alba]], [[14 november]] [[1949]]) is een [[Italië|Italiaanse]] schilder. Hij was lid van de Italiaanse [[Italiaanse transavantgarde|Transavanguardia-beweging]], samen met zijn landgenoten [[Francesco Clemente]], [[Mimmo Paladino]], [[Nicola De Maria]] en [[Sandro Chia]]. De beweging bereikte haar hoogtepunt in de jaren 80 en maakte deel uit van de wereldwijde beweging van [[Neo-expressionisme|neo-expressionistische]] schilders.

Cucchi's eerste grote retrospectief werd gehouden in het [[Solomon R. Guggenheim Museum]] in New York in 1986 en zijn werken zijn te vinden in talloze museumcollecties, waaronder het [[Museum of Modern Art]] in New York<ref>{{Citeer web |url=https://www.moma.org/search/?query=enzo+Cucchi |titel=moma.org}}</ref>, de [[Tate Modern|Tate Londen]]<ref>{{Citeer web |url=https://www.tate.org.uk/art/artists/enzo-cucchi-2215 |titel=Enzo Cucchi born 1949 |achternaam=Tate |werk=Tate |taal=en-GB}}</ref> en het [[Art Institute of Chicago]]<ref>{{Citeer web |url=https://www.artic.edu/artists/30828/enzo-cucchi |titel=Enzo Cucchi |datum=1950 |werk=The Art Institute of Chicago |taal=en}}</ref>. Cucchi woont en werkt in [[Rome (stad)|Rome]] en [[Ancona (stad)|Ancona]].

== Biografie ==
Cucchi werd in 1949 geboren in Morro d'Alba, een boerendorp in de provincie Ancona in Midden-Italië. Als [[Autodidact|autodidactisch]] schilder werd Cucchi in zijn vroege jaren geprezen, hoewel hij meer geïnteresseerd was in poëzie. Hij bezocht regelmatig dichter Mino De Angelis, die verantwoordelijk was voor het tijdschrift ''Tau''. Via ''La Nuova Foglio di Macerata'', een kleine uitgeverij, ontmoette hij kunstcriticus Achille Bonito Oliva, een belangrijke figuur in de toekomstige carrière van de kunstenaar. In zijn catalogi publiceerde ''La Nuova Foglio di Macerata'' geschriften van kunstenaars zoals Cucchi's ''Il veleno è stato sollevato e trasportato!'' in 1976. Regelmatige reizen naar Rome halverwege de jaren zeventig deden Cucchi's interesse in beeldende kunst herleven. Hij verhuisde naar Rome, liet de poëzie tijdelijk varen en wijdde zich uitsluitend aan de beeldende kunst. Hier ontmoette Cucchi verschillende kunstenaars, zoals Sandro Chia, Francesco Clemente, Mimmo Paladino en Nicola de Maria, met wie hij nauw samenwerkte en dialectische en intellectuele dialogen aanging.

Achille Bonito Oliva was de eerste die deze jonge generatie Italiaanse kunstenaars uit de jaren zeventig als groep benoemde: in ''Flash Art'' Magazine, nr. 92–93, 1979, gebruikte hij voor het eerst de term [[Italiaanse transavantgarde|Transavanguardia]]. De officiële proclamatie van de Transavanguardia vond plaats op de [[Biënnale van Venetië]] in 1980. De term was een idioom voor de kunst van deze jonge generatie na de avant-gardekunst van de jaren zestig. Deze kunstenaars probeerden niet langer met alle middelen ongemak bij de toeschouwer op te roepen en hem te dwingen verder te gaan dan het werk om het volledig te begrijpen.

De leden van de Transavanguardia-groep hebben uiteenlopende werkwijzen. Hun identiteit als groep is niet afhankelijk van regels of een bindende taal van expressie, maar ze delen een voorkeur voor motieven verzameld uit de denkbare realiteit en het vrije gebruik van verleden en heden. Cucchi gebruikt vormen die doen denken aan het landschap, legendes en tradities van zijn thuisregio. Hij toont natuur, geschiedenis en cultuur in een speelse relatie met onze technische wereld, waarbij hij symbolen gebruikt zoals een trein of een oceaanstomer en kleur gebruikt in termen van idee, uitbreiding en beweging in plaats van voor picturale sensatie. Zijn kunstwerken gaan vaak gepaard met poëtische teksten waarvan sommige zijn gepubliceerd.

Naast de vele Transavanguardia-groepstentoonstellingen is zijn werk ook te zien geweest in solotentoonstellingen in galerieën, musea en culturele instellingen over de hele wereld.

== Werken ==
Eind jaren zeventig viel Cucchi's originele werk opvallend op in een omgeving die werd gedomineerd door conceptuele kunst. Kunstcriticus en kunsthandelaar Mario Diacono steunde hem door zijn werk in Italië en de Verenigde Staten te exposeren. Sinds 1979 werkt Cucchi samen met galeriehouder Emilio Mazzoli in [[Modena (stad)|Modena]] en met Bruno Bischofberger die hem sinds 1981 exclusief wereldwijd vertegenwoordigde. Tussen 1981 en 1985 exposeerde ook Gian Enzo Sperone regelmatig Cucchi's werk in zijn galerieën in Rome en New York. Bijgevolg werd zijn experimentele expressionistische stijl geleidelijk aan invloedrijk, terwijl hij zijn kunst wilde uitbreiden door direct op muren te schilderen of te tekenen, keramiek, mozaïek of geschilderde afbeeldingen te gebruiken als onderdeel van beeldhouwkunst en door vrije installatieruimtes te creëren.

Cucchi's gevarieerde interesses hebben hem verder gebracht dan de grenzen van gewone tentoonstellingen. Hij heeft buitensculpturen gemaakt voor het Brueglinger Park in Basel in 1984 en het [[Louisiana Museum of Modern Art]] in [[Humlebæk (plaats)|Humblebaek]] (Denemarken) in 1985, een fontein voor de tuin van het Museo d'arte contemporanea Luigi Pecci in Prato in 1988 en de ''Fontana d'Italia'' aan de [[York University]] in Toronto. En een fontein op het centrale plein van zijn geboortestad, Morro d'Alba.

Hij droeg ook bij aan de collectie hedendaagse kunst van Lucio Amelio in het Koninklijk Paleis van Caserta. De Napolitaanse galeriehouder vroeg na de aardbeving van Irpinia in 1980 aan de belangrijkste kunstenaars van die tijd om een werk over de aardbeving om die verschrikkelijke ervaring te verwerken; zijn werk ''Senza titolo'' bestaat uit vier roestige ijzeren panelen, die de gewelddadigheid van het verstrijken van de tijd symboliseren, met in het midden een vat, een beeld van onzekerheid dat typerend is voor zijn kunst.<ref>{{Cite book |title=Terrae Motus, la collezione Amelio alla Reggia di Caserta |last=A cura di Livia Velani, Ester Coen e Angelica Tecce |publisher=Skira Editore |location=Milano |pages=159–160 |isbn=88-8491-066-8 |year=2001}}</ref>

Tussen 1992 en 1994 werkte hij samen met architect [[Mario Botta]] aan de kapel op [[Monte Tamaro]] bij [[Lugano (stad)|Lugano]], waar Cucchi hielp met het ontwerpen van het interieur van de kapel, voornamelijk het hoofdaltaar en de uitgevoerde muurschilderingen voor de apsis en het schip.

Cucchi onderhoudt nauwe banden met dichters en schrijvers als Paolo Volponi, Goffredo Parise, Giovanni Testori, Ruggero Guarini, Alberto Boatto en Paul Evangelisti. Hij maakte illustraties voor hun boeken terwijl zij over zijn kunst schreven. Cucchi is ook actief geweest op het gebied van toneelontwerp: hij ontwierp kostuums en decors voor producties als [[Gioachino Rossini|Rossini]]'s en [[Ottorino Respighi|Respighi]]'s ''La Bottega Fantastica'' op het Rossini Opera Festival in Pesaro en [[Heinrich von Kleist]]'s ''Penthesilea'', beide in 1986. Verder voor [[Giacomo Puccini|Puccini]]'s ''Tosca'' in het Teatro dell'Opera in Rome, Pennisi's ''Funeral de la Luna'' in Gibellina en een bewerking van [[Desiderius Erasmus|Erasmus]]' ''Lof der Zotheid''. In 1996 ontwierp hij het gordijn voor het Teatro la Fenice in Senigallia en een mozaïek op de stoep voor La Rotonda al Mare.

== Een selectie van tentoonstellingen ==
* FL - Wizard Gallery, Milaan 2014
* BIASA ArtSpace, Seminyak, Bali, Indonesië, 2010
* EMMA, Espoon Kaupunki, Finland, 2009
* Museo Correr, Venetië, 2007
* Academie de France à Rome, Villa Medici, Roma, 2006
* Artium, Centro Museo Vasco de Arte Contemporaneo in Vitoria-Gasteiz, Spanje, 2002
* Mozaïeko nella Stazione Termini, Roma, 2000
* Tel Aviv Museum of Art, Tel Aviv, 1999 en 2001
* Deichtorhallen Hamburg, Hamburg, 1999
* Artiscope Galerij, Brussel, 1999
* Suermondt-Ludwig-Museum, Aken, 1997
* Museo di Capodimonte, Napels, 1996
* Sezon Museum of Art, Tokio, 1996
* Museo di Palazzo Reale Arengario, Milaan 1995
* Collezione "Terrae Motus", Reggia di Caserta, 1994
* Castello di Rivoli Museo d'Arte Contemporanea, Turijn 1993
* Artiscope Galerij, Brussel, 1993
* Museo Cantonale d'Arte, Lugano, 1993
* Hamburger Kunsthalle, Hamburg, 1992
* Carré d'Art, Musée d'Art Contemporain, Nîmes, 1991
* Fundació Joan Miró, Barcelona, 1991
* Wiener Secession, Wenen, 1988
* Städtische Galerie im Lenbachhaus, München 1987
* Musée d'art moderne Centre Georges Pompidou, Parijs 1986
* Het Solomon R. Guggenheim Museum, New York 1986
* Fundación Caja de Pensiones, Madrid; capc Musée d'Art contemporain, Bordeaux, 1985
* Louisiana Museum voor Moderne Kunst, Humblebaek, 1985
* Stedelijk Museum, Amsterdam, 1983
* Kunsthaus Zürich, 1982, 1984 en 1988
* Documenta 7, Kassel, 1982
* Galerie Gian Enzo Sperone, Rome, 1981
* Galerie Bruno Bischofberger, Zürich, 1981
* Incontri Internazionali d'Arte, Rome, 1977

{{Appendix|1=alles|2=
{{Bronvermelding anderstalige Wikipedia |taal=en |titel=Enzo Cucchi |oldid=1245044836 |datum=20240910}}
----
{{References}}
}}
{{Commonscat}}

[[Categorie:Italiaans kunstschilder]]

title: Persoonsgegevens

Geboren: Morro d'Alba, 14 november 1949

Nationaliteit: Italië

Beroep(en): kunstschilder


text:
# Sukamakmur (Binjai)
Sukamakmur is een bestuurslaag in het regentschap Langkat van de provincie Noord-Sumatra, Indonesië. Sukamakmur telt 3595 inwoners (volkstelling 2010).

title: Sukamakmur (Binjai)

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Sukamakmur
| inwoners       = 3595
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[Noord-Sumatra]]
| regentschap    = [[Langkat (regentschap)|Langkat]]
| onderdistrict  = [[Binjai (onderdistrict)|Binjai]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 1213060007
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Sukamakmur''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Langkat (regentschap)|Langkat]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[Noord-Sumatra]], [[Indonesië]]. Sukamakmur telt 3595 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=14}}

[[Categorie:Plaats in Noord-Sumatra]]

title: Situering

Provincie: Noord-Sumatra

Regentschap of · stadsgemeente: Langkat

Onderdistrict: Binjai

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# Station Plešivec
Het station Plešivec (in het Slowaaks: Železničná stanica Plešivec) is een spoorwegstation in de gemeente Plešivec in het zuiden van Slowakije. Het werd geopend in 1874.

## Ligging
Het station ligt aan de "Železničná ulica", in het noorden van de gemeente, op wandelafstand (± 5 minuten) van het centrum. Ten overstaan van dit dorpscentrum, ligt het aan gene oever van de Sajó. Het maakt deel uit van de niet-geëlektrificeerde hoofdlijn Zvolen-Košice.
Er zijn een vijftiental sporen voor allerlei activiteiten: de rit van reizigers- en goederentreinen, uitwijking van wagons, rangeringen...
In Plešivec is er een aftakking in noordwestelijke richting, naar Muráň (lijn 165) (41 km), en naar Slavošovce (lijn 166) (24 km) in de noordelijke richting.

## Dienstverlening
De spoorweginstelling behoort tot de infrastructuur van de ŽSR, terwijl anno 2023 het reizigersvervoer verzorgd wordt door de operator: ŽSSK.
In 2023 is er personeel aanwezig van de dienst "Verkeersleiding" doch geen personeel van de ŽSSK. Aanschaf van reisdocumenten aan een loket is niet mogelijk.

## Openbaar vervoer

### Treinen
Bij middel van snelle reizigerstreinen is Plešivec rechtstreeks of met overstap verbonden met verscheidene steden en gemeenten, onder meer met de hoofdstad: Bratislava.
Het regionaal aanbod met stoptreinen naar de kleinere stations in de onmiddellijke omgeving werd opgeschort op 9 december 2012.

### Autobus
Voor het streekvervoer per autobus is er nabij het gemeentecentrum een autobusstation met de naam: « Autobusova stanica Plešivec ». Dit is gelegen aan de « Zeleznicná ulica » (locatie: klik hier) nabij de kruispunten:
- Zeleznicná/Ceskoslovenskej armády,
- Ceskoslovenskej armády/Okruzna.

title: Station Plešivec

wikitext:
{{Infobox station
| naam              = Železničná stanica Plešivec
| afbeelding        = Plešivec - Železničná stanica -1.jpg
| onderschrift      = Station Plešivec
| plaats            = Plešivec (Slowakije)
| afbeeldingsbreedte = 400px
| type              = Reizigersstation
| opening           = [[1874]]
| spoorlijn         = • [[Spoorlijn Zvolen – Košice|Zvolen – Košice]] (Lijn 160)
• Plešivec – [[Muráň (plaats)|Muráň]] (Lijn 165)
• Plešivec - [[Slavošovce]] (lijn 166)
| stadsbus          = Autobusstation nabij het centrum van de gemeente.
| positiekaartnaam  = Slowakije
| lat_deg           = 48
| lat_min           = 33
| lat_sec           = 12
| lat_dir           = N
| lon_deg           = 20
| lon_min           = 24
| lon_sec           = 48
| lon_dir           = E
}}

[[Bestand:Plešivec - Železničná stanica - pam. tabuľa.jpg|thumb|{{center|Herinneringsplaat met betrekking tot de indienststelling}}]]
[[Bestand:Plešivec - Železničná stanica -2.jpg|thumb|{{center|Het station. Vooraanzicht.
{{coördinaten-inline|48_33_11_N_20_24_46_E_type:landmark_region:SK_scale:2000|Locatie: ''Železničná ulica 518/47''.|}}}}]]
Het '''station Plešivec''' (in het Slowaaks: '''Železničná stanica Plešivec''') is een spoorwegstation in de gemeente [[Plešivec (Slowakije)|Plešivec]] in het zuiden van [[Slowakije]]. Het werd geopend in [[1874]].

==Ligging==
Het station ligt aan de "''Železničná ulica''"<ref group="vertaling">"Železničná ulica" ([[Slowaaks]]). Vertaald: "Spoorwegstraat".</ref>, in het noorden van de gemeente, op wandelafstand (± 5 minuten) van het centrum. Ten overstaan van dit dorpscentrum, ligt het aan gene oever van de [[Sajó]]. Het maakt deel uit van de niet-geëlektrificeerde hoofdlijn [[Spoorlijn Zvolen – Košice|Zvolen-Košice]].
Er zijn een vijftiental sporen voor allerlei activiteiten: de rit van reizigers- en goederentreinen, uitwijking van wagons, rangeringen...

In Plešivec is er een aftakking in noordwestelijke richting, naar [[Muráň (plaats)|Muráň]] (lijn 165) (41 km), en naar [[Slavošovce]] (lijn 166) (24 km) in de noordelijke richting.

==Dienstverlening==
De spoorweginstelling behoort tot de infrastructuur van de [[Železnice Slovenskej republiky|ŽSR]], terwijl anno 2023 het reizigersvervoer verzorgd wordt door de operator: [[Železničná spoločnosť Slovensko|ŽSSK]].

In 2023 is er personeel aanwezig van de dienst "Verkeersleiding" doch geen personeel van de ŽSSK. Aanschaf van reisdocumenten aan een loket is niet mogelijk.

==Openbaar vervoer==
===Treinen===
Bij middel van snelle reizigerstreinen is Plešivec rechtstreeks of met overstap verbonden met verscheidene steden en gemeenten, onder meer met de hoofdstad: [[Bratislava hlavná stanica|Bratislava]].

Het regionaal aanbod met ''stoptreinen'' naar de kleinere stations in de onmiddellijke omgeving werd opgeschort op [[9 december]] [[2012]].

===Autobus===
Voor het streekvervoer per autobus is er nabij het gemeentecentrum een autobusstation met de naam: « Autobusova stanica Plešivec »<ref group="vertaling">"Autobusova stanica Plešivec" ([[Slowaaks]]). Vertaald: "Autobusstation Plešivec".</ref>. Dit is gelegen aan de « ''Zeleznicná ulica'' » {{coördinaten-inline|48_32_54.5_N_20_24_19_E_type:landmark_region:SK_scale:2000|(locatie: klik hier)}} nabij de kruispunten:
*Zeleznicná/Ceskoslovenskej armády,
*Ceskoslovenskej armády/Okruzna.

==Zie ook==
* [[Železničná spoločnosť Slovensko|Slowaakse Spoorwegen ŽSSK]]
* [[Plešivec (Slowakije)|Plešivec]]

==Externe link==
* {{sk}} [https://web.archive.org/web/20230907162427/https://aplikacie.zsr.sk/InfoTabule/StationDetail.aspx?id=150102&t=2 ŽSR - Treinaanwijzer]
*{{sk}} {{en}} [https://www.zssk.sk Dienstregeling Slowaakse Spoorwegen]
* {{sk}} [https://www.vlaky.net/trate/objekt/374/zeleznicna-stanica-plesivec/ Informatie over station Plešivec - Vlaky.net]

{{Commonscat|Plešivec railway station}}

{{Appendix|1=Bronnen|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=sk|titel=Železničná stanica Plešivec|oldid=6932703|datum=20230907}}
----
'''Vertalingen'''
{{references|group=vertaling}}
}}

[[Categorie:Spoorwegstation in Slowakije|Plešivec]]
[[Categorie:Košice (regio)]]

title: Železničná stanica Plešivec

Type: Reizigersstation

title: Spoorlijn(en)

Spoorlijn: • Zvolen – Košice (Lijn 160) · • Plešivec – Muráň (Lijn 165) · • Plešivec - Slavošovce (lijn 166)

title: Ligging

Plaats: Plešivec (Slowakije)

Ligging: Station Plešivec (Slowakije) · Station Plešivec

Portaal: Openbaar vervoer


text:
# 't Huys Grol
 't Huys Grol is een voormalige buitenplaats in Renesse in de Nederlandse provincie Zeeland.
Grol (betekent groen) is een van de typische buitenplaatsen die vroeger veelvuldig werden aangetroffen langs de binnenduinrand van Holland en Zeeland. Ze werden meestal alleen in de winter bewoond door kooplieden in goeden doen, die veelal hun geld verdienden met handel in koloniale waren.
De oorsprong van de buitenplaats Grol gaat zeker terug tot 1599. Als bewoner van deze buitenplaats werd toen genoemd een Jan Leendertszoon. In 1676 heette het huis 'het hof van de Heer Gerrit Couwenburgh', een telg uit een rijk Zierikzees geslacht.
't Huys Grol is een van de weinige buitenplaatsen die nog particulier bewoond zijn.
Daarnaast wordt het huis geëxploiteerd als pension.
't Huys Grol is een rijksmonument.

title: 't Huys Grol

wikitext:
{{Infobox gebouw
| naam          =
| afbeelding    = Grol.jpg
| onderschrift  =
| locatie       = Stoofweg, [[Renesse]]
| oorspronkelijke functie =
| gebruik       = Bewoond
| start         =
| gereed        =
| opening       =
| sluiting      =
| verbouwing    =
| status        =
| bouwstijl     =
| monumentstatus= Rijksmonument
| monumentnummer= 38840
| architect     =
| eigenaar      =
}}
''' 't Huys Grol''' is een voormalige [[buitenplaats]] in [[Renesse]] in de Nederlandse provincie [[Zeeland (provincie)|Zeeland]].

Grol (betekent groen) is een van de typische buitenplaatsen die vroeger veelvuldig werden aangetroffen langs de [[binnenduin]]rand van Holland en Zeeland. Ze werden meestal alleen in de winter bewoond door kooplieden in goeden doen, die veelal hun geld verdienden met handel in koloniale waren.

De oorsprong van de buitenplaats Grol gaat zeker terug tot 1599. Als bewoner van deze buitenplaats werd toen genoemd een Jan Leendertszoon. In 1676 heette het huis 'het hof van de Heer Gerrit Couwenburgh', een telg uit een rijk [[Zierikzee]]s geslacht.
't Huys Grol is een van de weinige buitenplaatsen die nog particulier bewoond zijn.
Daarnaast wordt het huis geëxploiteerd als pension.

't Huys Grol is een [[rijksmonument]].

{{Coor title dms|51|43|52.76|N|3|46|31.41|E|scale:6250_region:NL}}

{{DEFAULTSORT:Huys Grol}}
[[Categorie:Bouwwerk in Schouwen-Duiveland]]
[[Categorie:Rijksmonument in Schouwen-Duiveland]]

title: Locatie

Locatie: Stoofweg, Renesse

Adres: Stoofweg 4

Coördinaten: 51° 44′ NB, 3° 47′ OL

title: Status en tijdlijn

Huidig gebruik: Bewoond

title: Erkenning

Monumentstatus: Rijksmonument

Portaal: Civiele techniek en bouwkunde


text:
# Casas de Lázaro
Casas de Lázaro is een gemeente in de Spaanse provincie Albacete in de regio Castilië-La Mancha met een oppervlakte van 112 km². Casas de Lázaro telt 380 inwoners (1 januari 2016).

## Demografische ontwikkeling
Bron: INE, 1857-2011: volkstellingen
Abengibre · Alatoz · Albacete · Albatana · Alborea · Alcadozo · Alcalá del Júcar · Alcaraz · Almansa · Alpera · Ayna · Balazote · Balsa de Ves · Barrax · Bienservida · Bogarra · Bonete · Carcelén · Casas de Juan Núñez · Casas de Lázaro · Casas de Ves · Casas-Ibáñez · Caudete · Cenizate · Chinchilla de Monte-Aragón · Corral-Rubio · Cotillas · El Ballestero · El Bonillo · Elche de la Sierra · Férez · Fuensanta · Fuente-Álamo · Fuentealbilla · Golosalvo · Hellín · Higueruela · Hoya-Gonzalo · Jorquera · La Gineta · La Herrera · La Recueja · La Roda · Letur · Lezuza · Liétor · Madrigueras · Mahora · Masegoso · Minaya · Molinicos · Montalvos · Montealegre del Castillo · Motilleja · Munera · Navas de Jorquera · Nerpio · Ontur · Ossa de Montiel · Paterna del Madera · Peñas de San Pedro · Peñascosa · Pétrola · Povedilla · Pozo Cañada · Pozo-Lorente · Pozohondo · Pozuelo · Riópar · Robledo · Salobre · San Pedro · Socovos · Tarazona de la Mancha · Tobarra · Valdeganga · Vianos · Villa de Ves · Villalgordo del Júcar · Villamalea · Villapalacios · Villarrobledo · Villatoya · Villavaliente · Villaverde de Guadalimar · Viveros · Yeste

title: Casas de Lázaro

wikitext:
{{Infobox gemeente Spanje
| naam = Casas de Lázaro
| wapen = [[Bestand:Escudo de Casas de Lázaro.svg|60px]]
| lat_deg = 38
| lat_min = 46
| lat_dir = N
| lon_deg = 2
| lon_min = 14
| lon_dir = W
| provincie = [[Albacete (provincie)|Albacete]]
| regio = [[Castilië-La Mancha]]
| idnummer = 02.022
| munwebpage = https://www.casasdelazaro.es/
| detailkaart = Albacete_Casas_de_Lázaro_Mapa_municipal.png
| detailkaartbijschrift = Locatie in de provincie [[Albacete (provincie)|Albacete]]
}}
'''Casas de Lázaro''' is een [[Gemeente (bestuur)|gemeente]] in de [[Spanje|Spaanse]] provincie [[Albacete (provincie)|Albacete]] in de regio [[Castilië-La Mancha]] met een oppervlakte van 112 km². Casas de Lázaro telt {{Array Spanje gemeentes inwonertallen|POP=02.022}} inwoners ({{Array Spanje gemeentes inwonertallen|TXT=Year}}).

== Demografische ontwikkeling ==
<timeline>
Colors=
 id:a value:gray(0.9)
 id:b value:gray(0.7)
 id:c value:rgb(1,1,1)
 id:d value:rgb(0.6,0.7,0.8)

ImageSize = width:450 height:250
PlotArea = left:50 bottom:30 top:30 right:30
DateFormat = x.y
Period = from:0 till:2100
TimeAxis = orientation:vertical
AlignBars = justify
ScaleMajor = gridcolor:b increment:300 start:0
ScaleMinor = gridcolor:a increment:60 start:0
BackgroundColors = canvas:c

BarData=

 bar:1857 text:1857
 bar:1877 text:1877
 bar:1897 text:1897
 bar:1910 text:1910
 bar:1930 text:1930
 bar:1950 text:1950
 bar:1970 text:1970
 bar:1991 text:1991
 bar:2011 text:2011
 bar:2015 text:2015

PlotData=
 color:d width:25 align:left

 bar:1857 from:0 till: 1174
 bar:1877 from:0 till: 1332
 bar:1897 from:0 till: 1557
 bar:1910 from:0 till: 1714
 bar:1930 from:0 till: 1917
 bar:1950 from:0 till: 2028
 bar:1970 from:0 till: 1054
 bar:1991 from:0 till: 524
 bar:2011 from:0 till: 453
 bar:2015 from:0 till: 403

PlotData=

 bar:1857 at: 1174 fontsize:s text: 1.174 shift:(-10,5)
 bar:1877 at: 1332 fontsize:s text: 1.332 shift:(-10,5)
 bar:1897 at: 1557 fontsize:s text: 1.557 shift:(-10,5)
 bar:1910 at: 1714 fontsize:s text: 1.714 shift:(-10,5)
 bar:1930 at: 1917 fontsize:s text: 1.917 shift:(-10,5)
 bar:1950 at: 2028 fontsize:s text: 2.028 shift:(-10,5)
 bar:1970 at: 1054 fontsize:s text: 1.054 shift:(-10,5)
 bar:1991 at: 524 fontsize:s text: 524 shift:(-10,5)
 bar:2011 at: 453 fontsize:s text: 453 shift:(-10,5)
 bar:2015 at: 403 fontsize:s text: 403 shift:(-10,5)

</timeline>
{{Clearleft}}
:<small>Bron: [[Instituto Nacional de Estadística (Spanje)|INE]], 1857-2011: volkstellingen</small>

[[Bestand:Lazaro.jpg|thumb|left|Casas de Lázaro]]

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding inwoners en oppervlakte Spanje}}
}}
{{Navigatie provincie Albacete}}
{{Commonscat}}

{{DEFAULTSORT:Casas de Lazaro}}
[[Categorie:Gemeente in Albacete]]

title: Situering

Autonome regio: Castilië-La Mancha

Provincie: Albacete

Coördinaten: 38° 46′ NB, 2° 14′ WL

title: Algemeen

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart:
Kaart van Casas de Lázaro
Locatie in de provincie Albacete
· Locatie in Castilië-La Mancha

Portaal: Spanje


text:
# Papuagrion degeneratum
Papuagrion degeneratum is een libellensoort uit de familie van de waterjuffers (Coenagrionidae), onderorde juffers (Zygoptera).
De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1937 door Lieftinck.

title: Papuagrion degeneratum

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam                  = ''Papuagrion degeneratum''
| titelweergave         = cursief
| status                = DD
| statusbron            = 2019
| rl-id                 = 147332763
| afbeelding            =
| afbeeldingtekst       =
| orde                  = [[Libellen|Odonata]] (Libellen)
| onderorde             = [[Juffers|Zygoptera]] (Juffers)
| familie               = [[Waterjuffers (familie)|Coenagrionidae]] (Waterjuffers)
| geslacht              = ''[[Papuagrion]]''
| w-naam                = ''Papuagrion degeneratum''
| auteur                = [[Maurits Anne Lieftinck|Lieftinck]]
| datum                 = 1937
| haakjes               =
| commons               =
}}
'''''Papuagrion degeneratum''''' is een [[libellen]]soort uit de familie van de [[Waterjuffers (familie)|waterjuffers]] (Coenagrionidae), onderorde [[juffers]] (Zygoptera).<ref>{{en}} [https://web.archive.org/web/20100828091754/http://www.pugetsound.edu/academics/academic-resources/slater-museum/biodiversity-resources/dragonflies/world-odonata-list/ World Odonata List; 25-04-2011]</ref>

De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1937 door [[Maurits Anne Lieftinck|Lieftinck]].

{{appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2011|10|29}}

{{DEFAULTSORT:Papuagrion degeneratum}}
[[Categorie:Papuagrion|degeneratum]]
[[Categorie:IUCN-status onzeker]]

title: Papuagrion degeneratum · IUCN-status: Onzeker (2019)

Orde: Odonata (Libellen)

Onderorde: Zygoptera (Juffers)

Familie: Coenagrionidae (Waterjuffers)

Geslacht: Papuagrion

title: Soort


text:
# Euxoa cryptica
Euxoa cryptica is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1968 door Hardwick.

title: Euxoa cryptica

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Euxoa cryptica''
| afbeelding =
| familie = [[Uilen (vlinders)|Noctuidae]] (Uilen)
| onderfamilie = [[Noctuinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Euxoa]]''
| w-naam = ''Euxoa cryptica''
| auteur = Hardwick
| datum = 1968
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Euxoa cryptica''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Uilen (vlinders)|uilen (Noctuidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1968 door Hardwick.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Euxoa|cryptica]]

title: Euxoa cryptica

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Noctuidae (Uilen)

Onderfamilie: Noctuinae

Geslacht: Euxoa

title: Soort


text:
# De pruikenmaker
Tom Poes en de pruikenmaker of kortweg De pruikenmaker is 57ste verhaal uit de Bommelsaga, geschreven en getekend door Marten Toonder. Het verhaal verscheen voor het eerst op 6 november 1953 en liep tot 30 december van dat jaar. Thema: Alles zit in het haar.
Dit verhaal verscheen voor 1970 in enigszins andere vorm als stripverhaal in Revue. Het werd na 1970 ook uitgegeven als stripalbum door de Nederlandse Condensfabriek Friesland samen met het verhaal "Tom Poes en de Zwarte Vleer". Beide zijn geïllustreerd met kleurentekeningen.

## Samenvatting
Heer Bommel en de markies de Canteclaer hebben tijdens een etentje op kasteel Bommelstein een hooglopende discussie over wie het beste viool kan spelen, maar de markies wint dit met gemak. Bediende Joost dient een reizend musicus aan, Harewar, die een adembenemende voorstelling op viool weggeeft. Heer Harewar beaamt de stelling van heer Bommel dat muziek maken in het haar zit. Hij heeft een bijzondere pruik. Iedereen die deze draagt kan zo de mooiste muziek maken. Heer Bommel speelt met deze pruik een prachtig stuk viool.
Heer Bommel wil die pruik natuurlijk meteen kopen, maar de pruikenmaker heeft iets veel beters, een pruik waarmee je de beste zanger wordt. Maar daar is een pluk haar van schilder Terpen Tijn voor nodig. De meester-schilder is in de nachtelijke uren doende zijn eigen kunstwerken in het Stedelijk Museum kapot te hakken, omdat journalist Argus daar gunstig over schreef. Hij smijt heer Bommel naar buiten.
Geleidelijk weet Harewar steeds meer pruiken te verspreiden, en daarmee zijn invloed uit te breiden. Gelukkig weet Tom Poes het tij te doen keren, en rent de pruikenmaker het verhaal uit.

title: De pruikenmaker

wikitext:
{{Infobox stripverhaal
| titel            = De pruikenmaker
| stripreeks       = [[Bommelsaga]]
| volgnummer       = 57
| scenario         = Marten Toonder
| tekenaar         = Marten Toonder
| type             =
| paginas          =
| eerstedruk       = 6 november 1953
| ISBN             =
| lijst            = [[Lijst van verhalen van Heer Bommel en Tom Poes]]
}}
'''Tom Poes en de pruikenmaker''' of kortweg '''''De pruikenmaker''''' is 57ste verhaal uit de [[Bommelsaga]], geschreven en getekend door [[Marten Toonder]]. Het verhaal verscheen voor het eerst op [[6 november]] [[1953]] en liep tot [[30 december]] van dat jaar. Thema: Alles zit in het haar.

Dit verhaal verscheen voor 1970 in enigszins andere vorm als stripverhaal in Revue. Het werd na 1970 ook uitgegeven als stripalbum door de Nederlandse Condensfabriek Friesland samen met het verhaal "Tom Poes en de Zwarte Vleer". Beide zijn geïllustreerd met kleurentekeningen.

== Samenvatting ==
{{Leeswaarschuwing}}
[[Olivier B. Bommel|Heer Bommel]] en de [[markies de Canteclaer]] hebben tijdens een etentje op kasteel [[Bommelstein]] een hooglopende discussie over wie het beste viool kan spelen, maar de markies wint dit met gemak. Bediende [[Joost (Tom Poes-stripfiguur)|Joost]] dient een reizend musicus aan, Harewar, die een adembenemende voorstelling op viool weggeeft. Heer Harewar beaamt de stelling van heer Bommel dat muziek maken in het haar zit. Hij heeft een bijzondere [[pruik]]. Iedereen die deze draagt kan zo de mooiste muziek maken. Heer Bommel speelt met deze pruik een prachtig stuk viool.

Heer Bommel wil die pruik natuurlijk meteen kopen, maar de pruikenmaker heeft iets veel beters, een pruik waarmee je de beste zanger wordt. Maar daar is een pluk haar van schilder [[Terpen Tijn]] voor nodig. De meester-schilder is in de nachtelijke uren doende zijn eigen kunstwerken in het Stedelijk Museum kapot te hakken, omdat journalist [[Argus (stripfiguur)|Argus]] daar gunstig over schreef. Hij smijt heer Bommel naar buiten.

Geleidelijk weet Harewar steeds meer pruiken te verspreiden, en daarmee zijn invloed uit te breiden. Gelukkig weet Tom Poes het tij te doen keren, en rent de pruikenmaker het verhaal uit.

== Bronnen ==
* https://delpher.nl/nl/kranten/results?query=Tom+Poes+de+pruikenmaker&page=1&coll=ddd.
{{References}}

{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi|
| lijst = [[Bommelsaga]]<br />[[6 november]] [[1953]] - [[30 december]] 1953
| vorige = [[De klokker]]
| volgende = [[De spiegelaar]]
}}
{{EindOpvolging}}

{{cursief}}
{{DEFAULTSORT:Pruikenmaker, De}}
[[Categorie:Tekststripverhaal van Tom Poes]]
[[Categorie:Bommelsaga]]
[[Categorie:Stripverhaal uit 1953]]

title: De pruikenmaker

Stripreeks: Bommelsaga

Scenario: Marten Toonder

Tekeningen: Marten Toonder

Eerste druk: 6 november 1953

Portaal: Strip


text:
# Fluitconcert
Een fluitconcert of voluit dwarsfluitconcert is een soloconcerto voor solo dwarsfluit en orkest of kamerorkest. Een concert voor dwarsfluit met begeleiding wordt meestal met fluitconcert aangeduid, een voor blokfluit wordt voluit blokfluitconcert genoemd.
Het fluitconcert bestaat meestal uit drie delen en werd vooral in het classicisme en de romantiek veel gecomponeerd. Toch werden er ook voor en na die tijd bekende fluitconcerten geschreven.

## Andere betekenis
Fluitconcert kent nog een andere betekenis. Het is een negatieve publieke waardering die kunstenaars of sporters ten deel valt, als het publiek het een slechte prestatie vindt. Het fluitconcert wordt gegeven door het fluiten met de mond, al dan niet met behulp van vingers.

title: Fluitconcert

wikitext:
Een '''fluitconcert''' of voluit '''dwarsfluitconcert''' is een [[soloconcerto]] voor solo [[dwarsfluit]] en [[orkest]] of [[kamerorkest]]. Een concert voor dwarsfluit met begeleiding wordt meestal met ''fluitconcert'' aangeduid, een voor [[blokfluit]] wordt voluit ''[[blokfluitconcert]]'' genoemd.

Het fluitconcert bestaat meestal uit drie delen en werd vooral in het [[classicisme]] en de [[romantiek (muziek)|romantiek]] veel gecomponeerd. Toch werden er ook voor en na die tijd bekende fluitconcerten geschreven.

==Andere betekenis==
Fluitconcert kent nog een andere betekenis. Het is een negatieve publieke waardering die kunstenaars of sporters ten deel valt, als het publiek het een slechte prestatie vindt. Het fluitconcert wordt gegeven door het [[fluiten]] met de mond, al dan niet met behulp van [[vinger]]s.

[[Categorie:Fluitconcert|*]]


text:
# Lago (Cosenza)
Lago is een gemeente in de Italiaanse provincie Cosenza (regio Calabrië) en telt 2967 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 49,8 km², de bevolkingsdichtheid is 63 inwoners per km².
De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: Aria di lupi, Cafosa, Chiorio, Fontanella, Greci, Palomandro, Paragieri, Piscopie, Ponticelli, Porcile, Rovettari, Sangineto, Scavolio, Terrati, Vasci, Versaggi, Zaccanelle .

## Demografie
Lago telt ongeveer 1158 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 9,0% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| ---- | ------------- |
| 1991 | 3401          |
| 2001 | 3096          |

## Geografie
De gemeente ligt op ongeveer 429 m boven zeeniveau.
Lago grenst aan de volgende gemeenten: Aiello Calabro, Belmonte Calabro, Domanico, Grimaldi, Mendicino, San Pietro in Amantea.

## Stedenband
- Harare (Zimbabwe)

Acquaformosa · Acquappesa · Acri · Aiello Calabro · Aieta · Albidona · Alessandria del Carretto · Altilia · Altomonte · Amantea · Amendolara · Aprigliano · Belmonte Calabro · Belsito · Belvedere Marittimo · Bianchi · Bisignano · Bocchigliero · Bonifati · Buonvicino · Calopezzati · Caloveto · Campana · Canna · Cariati · Carolei · Carpanzano · Casali del Manco · Cassano all'Ionio · Castiglione Cosentino · Castrolibero · Castroregio · Castrovillari · Celico · Cellara · Cerchiara di Calabria · Cerisano · Cervicati · Cerzeto · Cetraro · Civita · Cleto · Colosimi · Corigliano-Rossano · Cosenza · Cropalati · Crosia · Diamante · Dipignano · Domanico · Fagnano Castello · Falconara Albanese · Figline Vegliaturo · Firmo · Fiumefreddo Bruzio · Francavilla Marittima · Frascineto · Fuscaldo · Grimaldi · Grisolia · Guardia Piemontese · Lago · Laino Borgo · Laino Castello · Lappano · Lattarico · Longobardi · Longobucco · Lungro · Luzzi · Maierà · Malito · Malvito · Mandatoriccio · Mangone · Marano Marchesato · Marano Principato · Marzi · Mendicino · Mongrassano · Montalto Uffugo · Montegiordano · Morano Calabro · Mormanno · Mottafollone · Nocara · Oriolo · Orsomarso · Paludi · Panettieri · Paola · Papasidero · Parenti · Paterno Calabro · Pedivigliano · Piane Crati · Pietrafitta · Pietrapaola · Plataci · Praia a Mare · Rende · Rocca Imperiale · Roggiano Gravina · Rogliano · Rose · Roseto Capo Spulico · Rota Greca · Rovito · San Basile · San Benedetto Ullano · San Cosmo Albanese · San Demetrio Corone · San Donato di Ninea · San Fili · San Giorgio Albanese · San Giovanni in Fiore · San Lorenzo Bellizzi · San Lorenzo del Vallo · San Lucido · San Marco Argentano · San Martino di Finita · San Nicola Arcella · San Pietro in Amantea · San Pietro in Guarano · San Sosti · San Vincenzo La Costa · Sangineto · Sant'Agata di Esaro · Santa Caterina Albanese · Santa Domenica Talao · Santa Maria del Cedro · Santa Sofia d'Epiro · Santo Stefano di Rogliano · Saracena · Scala Coeli · Scalea · Scigliano · Serra d'Aiello · Spezzano Albanese · Spezzano della Sila · Tarsia · Terranova da Sibari · Terravecchia · Torano Castello · Tortora · Trebisacce · Vaccarizzo Albanese · Verbicaro · Villapiana · Zumpano
1. ↑  https://demo.istat.it/?l=it.

title: Lago (Cosenza)

wikitext:
{{Infobox gemeente Italië
| naam= Lago
| italiaansenaam=
| kaart= Map_of_comune_of_Lago_(province_of_Cosenza,_region_Calabria,_Italy).svg
| provincie= [[Cosenza (provincie)|Cosenza]] (CS)
| regioAfk= CAL
| regio= [[Calabrië]]
| jaar= 31-12-2004
| inwonersaantal= 2967
| inwonersperkm2= 63
| oppervlakte= 49,8
| water=
| lat_deg= 39
| lat_min= 10
| lat_sec= 0
| lon_deg= 16
| lon_min= 9
| lon_sec= 0
| kaartX= 233
| kaartY= 260
| code= 078062
| postcode= 87035
| netnummer= 0982
| hoogteligging= 429
| aangrenzende gemeenten=
| beschermheilige=
| naam inwoner= laghitani
}}
[[Bestand:Panorama Lago (Italia).JPG|thumb|left|Lago]]
'''Lago''' is een gemeente in de [[Italië|Italiaanse]] provincie [[Cosenza (provincie)|Cosenza]] (regio [[Calabrië]]) en telt 2967 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 49,8 km², de bevolkingsdichtheid is 63 inwoners per km².

De volgende [[frazione|frazioni]] maken deel uit van de gemeente: Aria di lupi, Cafosa, Chiorio, Fontanella, Greci, Palomandro, Paragieri, Piscopie, Ponticelli, Porcile, Rovettari, Sangineto, Scavolio, Terrati, Vasci, Versaggi, Zaccanelle .

==Demografie==
Lago telt ongeveer 1158 [[huishouden]]s. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 9,0% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse [[volkstelling]]en van [[ISTAT]].

{| class="wikitable" style="text-align:center;"
! width=70px | Jaar
! width=100px | Inwoneraantal
|-
| 1991 || 3401
|-
| 2001 || 3096
|}

==Geografie==
De gemeente ligt op ongeveer 429 m boven zeeniveau.

Lago grenst aan de volgende gemeenten: [[Aiello Calabro]], [[Belmonte Calabro]], [[Domanico]], [[Grimaldi (gemeente)|Grimaldi]], [[Mendicino]], [[San Pietro in Amantea]].

==Stedenband==
* {{ZW-VLAG}} [[Harare]] (Zimbabwe)

{{Appendix|2=
* [http://www.istat.it/ Italiaans bureau voor statistiek]
}}
{{Navigatie provincie Cosenza}}
{{Coor title dms|39|10|0|N|16|9|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:IT}}

[[Categorie:Gemeente in Cosenza]]

title: Situering

Regio: Calabrië (CAL)

Provincie: Cosenza (CS)

Coördinaten: 39° 10′ NB, 16° 9′ OL

title: Algemeen

title: Overig

Beschermheilige: Nicolaas van Myra

Naam inwoner: laghitani

title: Detailkaart

Detailkaart:
Locatie van Lago in Cosenza (CS)
· Locatie in Calabrië

Portaal: Italië


text:
# Norberto Fontana
Norberto Edgardo Fontana (Arrecifes, Argentinië, 20 januari 1975) is een voormalig Formule 1-coureur. Hij reed in 1997 4 Grands Prix voor het team Sauber.

title: Norberto Fontana

wikitext:
[[Bestand:TC2000 Toyota Team Argentina 2006 Toyota Corolla.jpg|thumb|right|Norberto Fontana (2006)]]
'''Norberto Edgardo Fontana''' ([[Arrecifes (Buenos Aires)|Arrecifes]], [[Argentinië]], [[20 januari]] [[1975]]) is een voormalig [[Formule 1]]-coureur. Hij reed in [[1997]] 4 [[Grand Prix Formule 1|Grands Prix]] voor het team [[Sauber]].

{{Beginnetje|autosport|2=2008|3=01|4=21}}

{{DEFAULTSORT:Fontana, Norberto}}
[[Categorie:Argentijns autocoureur]]
[[Categorie:Formule 1-coureur]]


text:
# Joon (luchtvaartmaatschappij)
Joon was een Franse luchtvaartmaatschappij met een basis op luchthaven Charles de Gaulle in Parijs. Het was een dochtermaatschappij van Air France.

## Geschiedenis
Joon was gericht op jonge mensen, volgens moederbedrijf Air France klinkt "Joon" hetzelfde als het Franse woord "jeune", dat jong betekent. Joon voerde vluchten uit op trajecten waarop veel concurrentie bestaat van lagekostenluchtvaartmaatschappijen. De eerste vluchten werden uitgevoerd op 1 december 2017 naar Barcelona, Berlijn en Lissabon. Sinds 25 maart 2018 voert Joon ook langeafstandvluchten uit.
In januari 2019 besloot Air France niet door te gaan met dochtermaatschappij Joon. De vliegtuigen en het personeel worden nu geïntegreerd in Air France. Joon zou goedkoper moeten vliegen door personeel minder te betalen dan bij Air France, maar de Franse vakbonden verhinderden dit. Verder was de naamsbekendheid bij het grote publiek slecht ondanks hoge marketinguitgaven. De nieuwe bestuursvoorzitter van Air France-KLM, Ben Smith, maakte dit bekend. Alle vliegtuigen, inclusief een bestelling voor Airbus A350 toestellen, gaan naar Air France. Joon vloog op diverse Europese en intercontinentale routes en Air France neemt die over, mits economisch haalbaar. Joon is 26 juni 2019 gestopt met alle vluchten.

## Bestemmingen
| Land        | Stad      | Luchthaven                                      |
| ----------- | --------- | ----------------------------------------------- |
| Brazilië    | Fortaleza | Aeroporto Internacional de Fortaleza            |
| Duitsland   | Berlijn   | Flughafen Berlin-Tegel                          |
| Egypte      | Caïro     | Cairo International Airport                     |
| Frankrijk   | Parijs    | Luchthaven Charles de Gaulle (hub)              |
| Hongarije   | Budapest  | Luchthaven van Boedapest                        |
| India       | Bombay    | Chhatrapati Shivaji International Airport       |
| Iran        | Tehran    | Tehran Imam Khomeini International Airport      |
| Italië      | Napels    | Aeroporto di Napoli                             |
| Italië      | Rome      | Aeroporto di Roma Fiumicino                     |
| Noorwegen   | Bergen    | Luchthaven Bergen Flesland                      |
| Noorwegen   | Oslo      | Luchthaven Oslo Gardermoen                      |
| Portugal    | Lissabon  | Aeroporto Humberto Delgado                      |
| Portugal    | Porto     | Internationale luchthaven Francisco Sá Carneiro |
| Spanje      | Barcelona | Aeroport de Barcelona-El Prat                   |
| Seychelles  | Mahé      | Seychelles International Airport                |
| Turkije     | Istanbul  | Luchthaven Istanboel Atatürk                    |
| Zuid-Afrika | Kaapstad  | Cape Town International Airport                 |

## Vloot
| Type            | In dienst | Bestellingen | Aantal passagiers | Opmerkingen           |
| --------------- | --------- | ------------ | ----------------- | --------------------- |
| Airbus A320-200 | 7         |              | 174               |                       |
| Airbus A321-200 | 4         |              | 212               |                       |
| Airbus A340-300 | 4         |              | 278               |                       |
| Airbus A350-900 |           | 10           | n.b.              | stromen vanaf 2019 in |
| Totaal          | 15        | 10           |                   |                       |

title: Joon (luchtvaartmaatschappij)

wikitext:
{{Infobox luchtvaartmaatschappij
| luchtvaartmaatschappij = Joon
| logo                   = Joon logo.svg
| IATA                   = JN
| ICAO                   = JON
| callsign               = JOON
| afbeelding             = JOON, F-GKXH, Airbus A320-214 (39932738914).jpg
| afbeeldingtekst        = Een [[Airbus A320|Airbus A320-200]] van Joon op Parijs Charles de Gaulle.
| opgericht              = juli 2017
| eerste vlucht          = 1 december 2017
| opgeheven              = 26 juni 2019
| hub                    = [[Aéroport de Paris-Charles de Gaulle|luchthaven Charles de Gaulle]]
| vloot                  = 15
| bestemmingen           = 11
| frequent flyer         =
| alliantie              =
| moederbedrijf          = [[Air France]]
| hoofdkwartier          = [[Parijs]], [[Frankrijk]]
| sleutelpersonen        = [[Jean-Michel Mathieu]] ([[Bestuursvoorzitter|CEO]])
| website                = [http://joon.fr/ joon.fr]
}}
'''Joon''' was een [[Frankrijk|Franse]] [[luchtvaartmaatschappij]] met een basis op [[Aéroport de Paris-Charles de Gaulle|luchthaven Charles de Gaulle]] in [[Parijs]]. Het was een dochtermaatschappij van [[Air France]].

==Geschiedenis==
Joon was gericht op jonge mensen, volgens moederbedrijf Air France<ref>[https://www.usatoday.com/story/travel/flights/todayinthesky/2017/07/20/meet-joon-air-frances-new-airline-millenials/496039001 Meet 'Joon,' Air France's new airline for Millennials]. [https://web.archive.org/web/20230328081837/https://www.usatoday.com/story/travel/flights/todayinthesky/2017/07/20/meet-joon-air-frances-new-airline-millenials/496039001/ Gearchiveerd] op 28 maart 2023.</ref> klinkt "Joon" hetzelfde als het Franse woord "jeune", dat jong betekent. Joon voerde vluchten uit op trajecten waarop veel concurrentie bestaat van [[Lagekostenluchtvaartmaatschappij|lagekostenluchtvaartmaatschappijen]]. De eerste vluchten werden uitgevoerd op 1 december 2017 naar Barcelona, Berlijn en Lissabon. Sinds 25 maart 2018 voert Joon ook langeafstandvluchten uit.

In januari 2019 besloot Air France niet door te gaan met dochtermaatschappij Joon.<ref name=LVNJOON>Luchtvaartnieuws [https://www.luchtvaartnieuws.nl/nieuws/categorie/2/airlines/air-france-trekt-stekker-uit-mislukte-dochtermaatschappij-joon Air France trekt stekker uit mislukte Joon], 10 januari 2019], geraadpleegd op 2 maart 2019. [https://web.archive.org/web/20190306043819/https://www.luchtvaartnieuws.nl/nieuws/categorie/2/airlines/air-france-trekt-stekker-uit-mislukte-dochtermaatschappij-joon Gearchiveerd] op 6 maart 2019.</ref> De vliegtuigen en het personeel worden nu geïntegreerd in Air France. Joon zou goedkoper moeten vliegen door personeel minder te betalen dan bij Air France, maar de Franse vakbonden verhinderden dit.<ref name=LVNJOON/> Verder was de naamsbekendheid bij het grote publiek slecht ondanks hoge marketinguitgaven.<ref name=LVNJOON/> De nieuwe bestuursvoorzitter van [[Air France-KLM]], Ben Smith, maakte dit bekend. Alle vliegtuigen, inclusief een bestelling voor [[Airbus A350]] toestellen, gaan naar Air France. Joon vloog op diverse Europese en intercontinentale routes en Air France neemt die over, mits economisch haalbaar. Joon is 26 juni 2019 gestopt met alle vluchten.<ref name=LVNJOON/>

==Bestemmingen ==
{| class="wikitable"
|-
!Land
!Stad
!Luchthaven
|-
|Brazilië||Fortaleza||[[Aeroporto Internacional de Fortaleza]]
|-
|Duitsland||Berlijn||[[Flughafen Berlin-Tegel]]
|-
|Egypte||Caïro||[[Cairo International Airport]]
|-
|Frankrijk||Parijs|| [[Aéroport de Paris-Charles de Gaulle|Luchthaven Charles de Gaulle]] (hub)
|-
|Hongarije||Budapest||[[Luchthaven van Boedapest]]
|-
|India||Bombay||[[Chhatrapati Shivaji International Airport]]
|-
|Iran||Tehran||[[Tehran Imam Khomeini International Airport]]
|-
|Italië||Napels||[[Aeroporto di Napoli]]
|-
|Italië||Rome||[[Aeroporto di Roma Fiumicino]]
|-
|Noorwegen||Bergen||[[Luchthaven Bergen Flesland]]
|-
|Noorwegen||Oslo||[[Luchthaven Oslo Gardermoen]]
|-
|Portugal||Lissabon||[[Aeroporto Humberto Delgado]]
|-
|Portugal||Porto||[[Internationale luchthaven Francisco Sá Carneiro]]
|-
|Spanje||Barcelona||[[Aeroport de Barcelona-El Prat]]
|-
|Seychelles||Mahé||[[Seychelles International Airport]]
|-
|Turkije||Istanbul||[[Luchthaven Istanboel Atatürk]]
|-
|Zuid-Afrika||Kaapstad||[[Cape Town International Airport]]
|-
|}

== Vloot ==
[[Bestand:JOON,_F-GKXN,_Airbus_A320-214_(40642687141).jpg|thumb|Joon [[Airbus A320-200]]]]
{| class="wikitable"
!Type
!In dienst
!Bestellingen
!Aantal passagiers
!Opmerkingen
|-
|[[Airbus A320|Airbus A320-200]]||7||||174||
|-
|[[Airbus A321|Airbus A321-200]]||4||||212||
|-
|[[Airbus A340|Airbus A340-300]]||4||||278||
|-
|[[Airbus A350|Airbus A350-900]]||||10||n.b.||stromen vanaf 2019 in
|-
!Totaal||15||10||||
|}

{{appendix}}

[[Categorie:Voormalige Franse luchtvaartmaatschappij]]
[[Categorie:Air France-KLM]]
[[Categorie:Economie in Île-de-France]]

title: Joon

IATA JN: ICAO JON · Roepletters JOON

Opgericht: juli 2017

Eerste vlucht: 1 december 2017

Hubs: luchthaven Charles de Gaulle

Moederbedrijf: Air France

Hoofdkantoor: Parijs, Frankrijk

Sleutelfiguren: Jean-Michel Mathieu (CEO)

Portaal: Luchtvaart


text:
# Juliana van Nassau (1546-1588)
Juliana van Nassau (Dillenburg, 10 augustus 1546 – Rudolstadt, 31 augustus 1588) was een Duitse gravin uit het huis Nassau-Dillenburg. Juliana was een van de dochters van graaf Willem de Rijke van Nassau en Juliana van Stolberg. Willem van Oranje was haar oudste broer. In 1575 trouwde ze met graaf Albrecht VII van Schwarzburg en werd gravin van Schwarzburg-Rudolstadt.

## Biografie

### Jeugd en huwelijksonderhandelingen
Juliana werd Luthers opgevoed op het kasteel van Dillenburg. Over haar opvoeding is weinig bekend.

In de jaren 1560 waren er vergevorderde onderhandelingen over een huwelijk tussen Juliana en koning Frederik III van Denemarken. Voor Willem van Oranje zou een huwelijk tussen zijn zuster en de Deense koning zijn internationale positie verstevigd hebben. De onderhandelingen werden gevoerd door Günther XLI van Schwarzburg. Günther was een goede vriend van Willem van Oranje, getrouwd met diens zuster Catharina en hij had van 1563 tot 1564 gediend als opperbevelhebber in het Deense leger. Kort na Günthers laatste bezoek aan Denemarken in oktober 1568 brak koning Frederik II de onderhandelingen af, waarschijnlijk omdat een huwelijk door Spanje opgevat kon worden als een provocatie.
In 1574 deed graaf Albrecht van Schwarzburg, een jongere broer van graaf Günther, Juliana een huwelijksaanzoek. Albrecht en Juliana hadden elkaar leren kennen op de Dillenburg, waar Albrecht regelmatig verbleef. Op 25 mei 1575 werd het huwelijkscontract getekend.
Op 14 juni 1575 trouwde Juliana en Albrecht op het kasteel van Dillenburg. Willem van Oranje betaalde de bruidsschat. De bruiloft bleef bij een kleinschalige plechtigheid, later zou Juliana feestelijk overgedragen worden aan haar nieuwe familie. Vanwege een uitbraak van de pest bleven Juliana en Albrecht in Dillenburg. Ook Juliana werd getroffen door de ziekte, maar ze herstelde binnen korte tijd.

### Gravin van Schwarzburg
In februari 1576 vertrok de bruidsstoet uit Dillenburg naar Thüringen. Op 19 februari vierden Albrecht en Juliana hun huwelijksfeest in Arnstadt, de grootste stad van de Schwarzburgse graafschappen. Willem van Oranje kon niet bij het feest aanwezig zijn, zodat graaf Herman van Wied als zijn plaatsvervanger optrad.
Juliana en Albrecht trokken na hun aankomst in Schwarzburg in de Heideckburg, het kasteel boven Rudolstadt. Na een grote brand in 1573 had Albrecht opdracht gegeven het kasteel te laten verbouwen in een renaissancestijl. De verbouwingen waren nog in volle gang toen Juliana het kasteel betrok.
Juliana stond bekend als diepgelovige lutherse vrouw die zich inzette voor liefdadigheid. Zo liet ze op haar eigen kosten artsen en barbiers ontbieden om de armen te behandelen. Ze had haar eigen apotheek in het kasteel en bemoeide zich persoonlijk met de behandeling van zieken.
Juliana overleed op 31 augustus 1588, kort na de bevalling van een zoontje. Ze werd op 10 september begraven in de stadskerk van Rudolstadt. Graaf Albrecht rouwde diep om haar dood. Drieënhalf jaar later hertrouwde hij met Elisabeth van Leiningen-Westerburg.

## Kinderen
Juliana en Albrecht kregen tien kinderen, vier zoons en zes dochters:
- Karel Günther (6 november 1576 – 24 september 1630)
- Elizabeth Juliana (1 januari 1578 – 28 maart 1658)
- Sophie (1 maart 1579 – 24 augustus 1630), trouwde op 30 maart 1595 met graaf Jobst II von Barby-Mühlingen
- Magdalena (12 april 1580 – 22 april 1632), trouwde op 22 mei 1597 met Hendrik II van Reuss-Gera
- Lodewijk Gunther I (27 mei 1581 – 4 november 1646)
- Albrecht Gunther I (8 augustus 1582 – 20 januari 1634)
- Anna Sybilla (14 maart 1584 – 22 augustus 1623), trouwde op 15 november 1612 met graaf Christiaan Günther I van Schwarzburg-Sondershausen
- Catharina Maria (13 juli 1585 – 19 januari 1650)
- Dorothea Susanne (13 februari 1587 – 19 april 1662)
- Hendrik Gunther (27 augustus 1588 – 29 oktober 1589)

title: Juliana van Nassau (1546-1588)

wikitext:
[[Bestand:Porträt von Juliane von Schwarzburg-Rudolstadt.jpg|{{largethumb}}|Portret van gravin Juliana van Nassau door een onbekende schilder, eerste helft van de 17e eeuw.]]
'''Juliana van Nassau''' ([[Dillenburg (stad)|Dillenburg]], 10 augustus 1546 – [[Rudolstadt]], 31 augustus 1588) was een Duitse gravin uit het huis [[Nassau-Dillenburg]]. Juliana was een van de dochters van graaf [[Willem I van Nassau-Dillenburg|Willem de Rijke van Nassau]] en [[Juliana van Stolberg]]. [[Willem van Oranje]] was haar oudste broer. In 1575 trouwde ze met graaf [[Albrecht VII van Schwarzburg-Rudolstadt|Albrecht VII van Schwarzburg]] en werd gravin van [[Graafschap Schwarzburg-Rudolstadt|Schwarzburg-Rudolstadt]].

==Biografie==
===Jeugd en huwelijksonderhandelingen===
Juliana werd Luthers opgevoed op het kasteel van Dillenburg. Over haar opvoeding is weinig bekend.

In de jaren 1560 waren er vergevorderde onderhandelingen over een huwelijk tussen Juliana en koning [[Frederik III van Denemarken]]. Voor Willem van Oranje zou een huwelijk tussen zijn zuster en de Deense koning zijn internationale positie verstevigd hebben. De onderhandelingen werden gevoerd door [[Günther XLI van Schwarzburg-Arnstadt|Günther XLI van Schwarzburg]]. Günther was een goede vriend van Willem van Oranje, getrouwd met diens zuster [[Catharina van Nassau (1543-1624)|Catharina]] en hij had van 1563 tot 1564 gediend als opperbevelhebber in het Deense leger. Kort na Günthers laatste bezoek aan Denemarken in oktober 1568 brak koning Frederik II de onderhandelingen af, waarschijnlijk omdat een huwelijk door Spanje opgevat kon worden als een provocatie.<ref>{{Citeer web |url=https://biografiskleksikon.lex.dk/G%C3%BCnther |titel=Günther |achternaam=Jensen |voornaam=Frede P. |datum=2011-07-17 |bezochtdatum=2024-12-26 |werk=Dansk Biografisk Leksikon |taal=da}}</ref>[[Bestand:Portrait of Albert VIII, count of Schwarzburg-Rudolstadt.jpg|{{largethumb}}|Portret van graaf Albrecht van Schwarzburg door een onbekende schilder, ca. 1600]]
In 1574 deed graaf Albrecht van Schwarzburg, een jongere broer van graaf Günther, Juliana een huwelijksaanzoek. Albrecht en Juliana hadden elkaar leren kennen op de Dillenburg, waar Albrecht regelmatig verbleef. Op 25 mei 1575 werd het huwelijkscontract getekend.<ref>Voor het huwelijk was nog goedkeuring nodig van de aartsbisschop van Mainz als leenheer van Dillenburg en graaf [[Willem van Schwarzburg-Frankenhausen|Willem van Schwarzburg]]. De graven van Isenburg, die als bemiddelaars optraden voor het contract, verplichtten zich om binnen twee maanden toestemming te verkrijgen.</ref>

Op 14 juni 1575 trouwde Juliana en Albrecht op het kasteel van Dillenburg. Willem van Oranje betaalde de bruidsschat.<ref>{{Citeer boek |titel=De Zwijger: het leven van Willem van Oranje |achternaam=van Stipriaan |voornaam=René |taal=nl |uitgever=Querido Facto |datum=2021 |pagina=123}}</ref> De bruiloft bleef bij een kleinschalige plechtigheid, later zou Juliana feestelijk overgedragen worden aan haar nieuwe familie. Vanwege een uitbraak van de pest bleven Juliana en Albrecht in Dillenburg. Ook Juliana werd getroffen door de ziekte, maar ze herstelde binnen korte tijd.<ref>{{Citeer boek |titel=Juliana van Stolberg, gravin van Nassau-dillenburg, 15061580: In de familiekring geschetst |achternaam=van Hogendorp |voornaam=Jonkvrouwe A. |url=https://theologienet.nl/bestanden/juliana-van-stolberg-haar-leven-en-5-zoons.pdf |taal=nl |uitgever=Stoomboekdrukkerij — C. C. Callenbach |datum=1902 |pagina=88}}</ref>

[[File:RU-Heidecksburg-Portal-2.jpg|{{largethumb}}|Renaissance-portaal in de Heideckburg.]]
===Gravin van Schwarzburg===
In februari 1576 vertrok de bruidsstoet uit Dillenburg naar Thüringen. Op 19 februari vierden Albrecht en Juliana hun huwelijksfeest in Arnstadt, de grootste stad van de Schwarzburgse graafschappen. Willem van Oranje kon niet bij het feest aanwezig zijn, zodat graaf Herman van Wied als zijn plaatsvervanger optrad.<ref>{{Citeer boek |titel=Juliana van Stolberg, gravin van Nassau-dillenburg, 15061580: In de familiekring geschetst |achternaam=van Hogendorp |voornaam=Jonkvrouwe A. |url=https://theologienet.nl/bestanden/juliana-van-stolberg-haar-leven-en-5-zoons.pdf |taal=nl |uitgever=Stoomboekdrukkerij — C. C. Callenbach |datum=1902 |pagina=90}}</ref>

Juliana en Albrecht trokken na hun aankomst in Schwarzburg in de Heideckburg, het kasteel boven Rudolstadt. Na een grote brand in 1573 had Albrecht opdracht gegeven het kasteel te laten verbouwen in een renaissancestijl. De verbouwingen waren nog in volle gang toen Juliana het kasteel betrok.

Juliana stond bekend als diepgelovige lutherse vrouw die zich inzette voor liefdadigheid. Zo liet ze op haar eigen kosten artsen en barbiers ontbieden om de armen te behandelen. Ze had haar eigen apotheek in het kasteel en bemoeide zich persoonlijk met de behandeling van zieken.<ref>{{Citeer boek |titel=Die Graven van Schwarzburg-Rudolstadt: Albrecht VII. bis Anton |achternaam=Fleischer |voornaam=Horst |taal=de |uitgever=Thüringer Landesmuseum Heidecksburg Rudolstadt |datum=2000 |pagina=55-56}}</ref>

Juliana overleed op 31 augustus 1588, kort na de bevalling van een zoontje. Ze werd op 10 september begraven in de [[Sint-Andreaskerk (Rudolstadt)|stadskerk van Rudolstadt]]. Graaf Albrecht rouwde diep om haar dood. Drieënhalf jaar later hertrouwde hij met Elisabeth van Leiningen-Westerburg.<ref>{{Citeer boek |titel=Die Graven van Schwarzburg-Rudolstadt: Albrecht VII. bis Anton |achternaam=Fleischer |voornaam=Horst |taal=de |uitgever=Thüringer Landesmuseum Heidecksburg Rudolstadt |datum=2000 |pagina=58}}</ref>

==Kinderen==
Juliana en Albrecht kregen tien kinderen, vier zoons en zes dochters:
* [[Karel Günther van Schwarzburg-Rudolstadt|Karel Günther]] (6 november 1576 – 24 september 1630)
* Elizabeth Juliana (1 januari 1578 – 28 maart 1658)
* Sophie (1 maart 1579 – 24 augustus 1630), trouwde op 30 maart 1595 met graaf [[Jobst II von Barby-Mühlingen]]
* Magdalena (12 april 1580 – 22 april 1632), trouwde op 22 mei 1597 met Hendrik II van [[Huis Reuss|Reuss-Gera]]
* [[Lodewijk Günther I van Schwarzburg-Rudolstadt|Lodewijk Gunther I]] (27 mei 1581 – 4 november 1646)
* [[Albrecht Gunther I van Schwarzburg-Rudolstadt|Albrecht Gunther I]] (8 augustus 1582 – 20 januari 1634)
* Anna Sybilla (14 maart 1584 – 22 augustus 1623), trouwde op 15 november 1612 met graaf [[Christiaan Günther I van Schwarzburg-Sondershausen]]
* Catharina Maria (13 juli 1585 – 19 januari 1650)
* Dorothea Susanne (13 februari 1587 – 19 april 1662)
* Hendrik Gunther (27 augustus 1588 – 29 oktober 1589)

==Noten==
{{references|90%}}

[[Categorie:Huis Nassau-Dillenburg (II)]]
[[Categorie:Huis Schwarzburg-Rudolstadt]]


text:
# Sepia brevimana
Sepia brevimana is een soort in de taxonomische indeling van de inktvissen, een klasse dieren die tot de stam der weekdieren (Mollusca) behoort. De inktvis komt enkel in zout water voor en is in staat om van kleur te veranderen. Hij beweegt zich voort door water in zijn mantel te pompen en het er via de sifon weer krachtig uit te persen. De inktvis is een carnivoor en zijn voedsel bestaat voornamelijk uit vis, krabben, kreeften en weekdieren die ze met de zuignappen op hun grijparmen vangen.
De inktvis komt uit het geslacht Sepia en behoort tot de familie Sepiidae. Sepia brevimana werd in 1875 beschreven door Steenstrup.

title: Sepia brevimana

wikitext:
{{Taxobox
| naam= ''Sepia brevimana''
| titelweergave=cursief
| afbeelding=
| afbeeldingtekst=
| rijk= [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam= [[Weekdieren|Mollusca]] (Weekdieren)
| klasse= [[Inktvissen|Cephalopoda]] (Inktvissen)
| onderklasse=
| orde= [[Zeekatten (inktvissen)|Sepiida]] (Zeekatten)
| familie= [[Sepiidae]]
| geslacht= ''[[Sepia (geslacht)|Sepia]]''
| soort=
| auteur=[[Steenstrup]]
| datum=1875
| worms = 342120
| synoniem = * ''Sepia rostrata''  Férussac & d'Orbigny, 1848 [''pro parte'']
* ''Sepia winckworthi''  Adam, 1939
}}
'''''Sepia brevimana''''' is een [[soort]] in de taxonomische indeling van de [[inktvissen]], een klasse dieren die tot de stam der [[weekdieren]] (Mollusca) behoort. De inktvis komt enkel in zout water voor en is in staat om van kleur te veranderen. Hij beweegt zich voort door water in zijn mantel te pompen en het er via de sifon weer krachtig uit te persen. De inktvis is een [[carnivoor]] en zijn voedsel bestaat voornamelijk uit vis, krabben, kreeften en weekdieren die ze met de zuignappen op hun grijparmen vangen.

De inktvis komt uit het geslacht ''[[Sepia (geslacht)|Sepia]]'' en behoort tot de familie [[Sepiidae]]. ''Sepia brevimana'' werd in 1875 beschreven door [[Steenstrup]].<ref>{{Citeer web |url=http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=342120|titel=Sepia brevimana|auteur=[[World Register of Marine Species]]|uitgever=''Marinespecies.org''|datum= |bezochtdatum=3 oktober 2011}}</ref>

{{Appendix}}

[[Categorie:Inktvissen]]

title: Sepia brevimana

Stam: Mollusca (Weekdieren)

Klasse: Cephalopoda (Inktvissen)

Orde: Sepiida (Zeekatten)

Familie: Sepiidae

Geslacht: Sepia

title: Synoniemen