text:
# Haagleguaan
De haagleguaan (Sceloporus undulatus) is een hagedis uit de familie Phrynosomatidae.

## Naam en indeling
De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Louis-Augustin Bosc d'Antic en François Marie Daudin in 1801. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Stellio undulatus gebruikt maar de soort is daarnaast ook beschreven onder de namen Lacerta undulata, Agama undulata en Tropidolepis Undulatus.

### Ondersoorten
Er worden zeven ondersoorten erkend, die verschillen in uiterlijk en verspreidingsgebied.
| Naam                                | Auteur                                  | Verspreidingsgebied                                                                               |
| ----------------------------------- | --------------------------------------- | ------------------------------------------------------------------------------------------------- |
| Sceloporus undulatus elongatus      | Stejneger, 1890                         | Verenigde Staten (Arizona, Colorado, Nevada, Utah)                                                |
| Sceloporus undulatus erythrocheilus | Maslin, 1956                            | Verenigde Staten (Colorado)                                                                       |
| Sceloporus undulatus garmani        | Boulenger, 1882                         | Verenigde Staten (New Mexico, South Dakota, Texas, Oklahoma, Colorado, Wyoming, Kansas, Nebraska) |
| Sceloporus undulatus hyacinthinus   | Green, 1818                             | Verenigde Staten (Missouri, West Virginia, Louisiana, Arkansas, Oklahoma, New Jersey, Virginia)   |
| Sceloporus undulatus speari         | Smith, Chiszar & Lemos-Espinal, 1995    | Mexico (Chihuahua)                                                                                |
| Sceloporus undulatus tedbrowni      | Smith, Bell, Applegarth & Chiszar, 1992 | Verenigde Staten (New Mexico)                                                                     |
| Sceloporus undulatus undulatus      | Bosc & Daudin, 1801                     | Verenigde Staten (South Carolina)                                                                 |

## Uiterlijke kenmerken
De totale lichaamslengte bedraagt ongeveer tien tot bijna negentien centimeter, waarvan de helft bestaat uit de lange staart. De kleur is variabel, meestal bruin tot grijs met een meer naar wit neigende onderzijde en keel. Sommige exemplaren zijn gestreept en er zijn meer dan 10 ondersoorten die er vanwege het grote verspreidingsgebied iets anders uitzien. Aan weerszijden van de onderzijde van de buik hebben de mannetjes in de paartijd een zwartomzoomde felblauwe vlek, evenals onder de keel. Als ze worden bedreigd wordt het lichaam afgeplat en wordt de vlek getoond om af te schrikken. Op de rug is vaak een patroon van V-vormige donkere strepen aanwezig, vooral bij jongere exemplaren.
Net als wel meer stekelleguanen uit het geslacht Sceloporus zijn de schubben sterk gekield en eindigen in een stekeltje. Vooral in de nek is hierdoor een stekelkraag te zien, de kop van de hagedis is gedrongen. Exemplaren die tot de ondersoort Sceloporus undulatus erythrocheilus behoren hebben een rode keel en snuit, vooral gedurende de paartijd.

## Verspreiding en habitat
De haagleguaan leeft in grote delen van Noord-Amerika, van grote delen van het zuiden van de Verenigde Staten tot in noordelijk Mexico. De habitat bestaat uit droge en open delen van bossen zoals naaldbossen en andere hardhoutbomen. Ook steen- of houthopen en vervallen gebouwen worden gebruikt om op te zonnen en in te schuilen. Het is een klimmende soort die echter ook wel op de bodem wordt aangetroffen.

## Levenswijze
Het voedsel bestaat uit kleine ongewervelden, vooral insecten zoals kevers. Vijanden zijn andere hagedissen, zoals skinken, maar ook slangen, roofvogels en kleine carnivore zoogdieren.
De paartijd loopt van april tot augustus, gedurende deze tijd zijn de mannetjes fel tegen elkaar en bewaken een eigen territorium. Het vrouwtje zet vijf tot vijftien eitjes in twee of drie legsels af in zelfgegraven holletjes in het zand. Na ongeveer acht tot elf weken komen de eitjes uit.

## Beschermingsstatus
Door de internationale natuurbeschermingsorganisatie IUCN is de beschermingsstatus 'veilig' toegewezen (Least Concern of LC).

title: Haagleguaan

wikitext:
{{Taxobox reptiel
| afbeelding=Eastern Fence Lizard - Sceloporus undulatus, Meadowood Farm SRMA, Mason Neck, Virginia (40486057172).jpg
| afbeeldingtekst=Zonnend exemplaar uit [[Virginia (staat)|Virginia]].
| orde=[[Schubreptielen|Squamata]] (Schubreptielen)
| onderorde=[[Hagedissen|Lacertilia]] (Hagedissen)
| infraorde=[[Leguaanachtigen|Iguania]] (Leguaanachtigen)
| familie=[[Phrynosomatidae]]
| geslacht=''[[Stekelleguanen|Sceloporus]]'' (Stekelleguanen)
| w-naam=''Sceloporus undulatus''
| auteur=[[Louis-Augustin Bosc d'Antic|Bosc]] & [[François Marie Daudin|Daudin]]
| datum=1801
| status=LC|statusbron=2007|rl-id=64156}}
De '''haagleguaan'''<ref name="GRZ">{{Citeer boek|achternaam = Bernhard Grzimek|titel = Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen| pagina's = Pagina 214 |datum = 1971|uitgever = Kindler Verlag AG|ISBN = 90 274 8626 3}}</ref> (''Sceloporus undulatus'') is een [[hagedissen|hagedis]] uit de familie [[Phrynosomatidae]].

==Naam en indeling==
De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door [[Louis-Augustin Bosc d'Antic]] en [[François Marie Daudin]] in 1801. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam ''Stellio undulatus'' gebruikt maar de soort is daarnaast ook beschreven onder de namen ''Lacerta undulata'', ''Agama undulata'' en ''Tropidolepis Undulatus''.<ref name="EMBL">{{Citeer web| url = http://reptile-database.reptarium.cz/species?genus=Sceloporus&species=undulatus | titel = The Reptile Database - ''Sceloporus undulatus'' | auteur = Peter Uetz & Jakob Hallermann}}</ref>

===Ondersoorten===
Er worden zeven ondersoorten erkend, die verschillen in uiterlijk en verspreidingsgebied.
{| class="wikitable vatop"
! Naam
! Auteur
! Verspreidingsgebied
|-
| ''[[Sceloporus undulatus elongatus]]''
| [[Leonhard Hess Stejneger|Stejneger]], 1890
| [[Verenigde Staten]] ([[Arizona (staat)|Arizona]], [[Colorado (staat)|Colorado]], [[Nevada (staat)|Nevada]], [[Utah]])
|-
| ''[[Sceloporus undulatus erythrocheilus|Sceloporus undulatus erythrocheilus]]''
| [[Thomas Paul Maslin|Maslin]], 1956
| [[Verenigde Staten]] ([[Colorado (staat)|Colorado]])
|-
| ''[[Sceloporus undulatus garmani]]''
| [[George Albert Boulenger|Boulenger]], 1882
| [[Verenigde Staten]] ([[New Mexico]], [[South Dakota]], [[Texas (staat)|Texas]], [[Oklahoma]], [[Colorado (staat)|Colorado]], [[Wyoming]], [[Kansas (staat)|Kansas]], [[Nebraska]])
|-
| ''[[Sceloporus undulatus hyacinthinus]]''
| [[Jacob Green|Green]], 1818
| [[Verenigde Staten]] ([[Missouri (staat)|Missouri]], [[West Virginia]], [[Louisiana (staat)|Louisiana]], [[Arkansas (staat)|Arkansas]], [[Oklahoma]], [[New Jersey]], [[Virginia (staat)|Virginia]])
|-
| ''[[Sceloporus undulatus speari]]''
| [[Hobart Muir Smith|Smith]], [[David Alfred Chiszar|Chiszar]] & [[Julio A. Lemos-Espinal|Lemos-Espinal]], 1995
| [[Mexico (land)|Mexico]] ([[Chihuahua (staat)|Chihuahua]])
|-
| ''[[Sceloporus undulatus tedbrowni]]''
| [[Hobart Muir Smith|Smith]], [[Edwin Lewis Bell|Bell]], [[John S. Applegarth|Applegarth]] & [[David Alfred Chiszar|Chiszar]], 1992
| [[Verenigde Staten]] ([[New Mexico]])
|-
| ''[[Sceloporus undulatus undulatus]]''
| [[Louis-Augustin Bosc d'Antic|Bosc]] & [[François Marie Daudin|Daudin]], 1801
| [[Verenigde Staten]] ([[South Carolina]])
|}

==Uiterlijke kenmerken==
De totale lichaamslengte bedraagt ongeveer tien tot bijna negentien centimeter, waarvan de helft bestaat uit de lange staart.<ref name="ROGER" /> De kleur is variabel, meestal bruin tot grijs met een meer naar wit neigende onderzijde en keel. Sommige exemplaren zijn gestreept en er zijn meer dan 10 ondersoorten die er vanwege het grote verspreidingsgebied iets anders uitzien. Aan weerszijden van de onderzijde van de buik hebben de mannetjes in de paartijd een zwartomzoomde felblauwe vlek, evenals onder de keel. Als ze worden bedreigd wordt het lichaam afgeplat en wordt de vlek getoond om af te schrikken. Op de rug is vaak een patroon van V-vormige donkere strepen aanwezig, vooral bij jongere exemplaren.

Net als wel meer [[stekelleguanen]] uit het geslacht ''Sceloporus'' zijn de schubben sterk gekield en eindigen in een stekeltje. Vooral in de nek is hierdoor een stekelkraag te zien, de kop van de hagedis is gedrongen. Exemplaren die tot de ondersoort ''[[Sceloporus undulatus erythrocheilus]]'' behoren hebben een rode keel en snuit, vooral gedurende de paartijd.<ref name="ROGER">{{Citeer boek | achternaam = Roger Conant en Joseph T Collins | titel = Reptiles and Amphibians of Eastern/Central and North-America | url = https://archive.org/details/fieldguidetorept00cona_0 | pagina's = Pagina 232 - 234| datum = 1998 | uitgever = Houghton Mifflin | ISBN = 0 395 90 452 8}}</ref>

==Verspreiding en habitat==
De haagleguaan leeft in grote delen van [[Noord-Amerika]], van grote delen van het zuiden van de [[Verenigde Staten]] tot in noordelijk [[Mexico (land)|Mexico]]. De habitat bestaat uit droge en open delen van bossen zoals naaldbossen en andere hardhoutbomen. Ook steen- of houthopen en vervallen gebouwen worden gebruikt om op te zonnen en in te schuilen. Het is een klimmende soort die echter ook wel op de bodem wordt aangetroffen.

==Levenswijze==
[[Bestand:Black Snake Eating.jpg|thumb|[[Zwarte rattenslang]] (''Pantherophis obsoletus'') met een buitgemaakte haagleguaan.]]
Het voedsel bestaat uit kleine ongewervelden, vooral insecten zoals [[kevers]]. Vijanden zijn andere hagedissen, zoals [[skinken]], maar ook [[slangen]], [[roofvogels]] en kleine [[Roofdieren|carnivore zoogdieren]].

De paartijd loopt van april tot augustus, gedurende deze tijd zijn de mannetjes fel tegen elkaar en bewaken een eigen territorium. Het vrouwtje zet vijf tot vijftien eitjes in twee of drie legsels af in zelfgegraven holletjes in het zand. Na ongeveer acht tot elf weken komen de eitjes uit.

==Beschermingsstatus==
Door de internationale natuurbeschermingsorganisatie [[International Union for Conservation of Nature and Natural Resources|IUCN]] is de [[beschermingsstatus]] 'veilig' toegewezen (Least Concern of LC).<ref name="IUCN2">{{Citeer web | url = https://www.iucnredlist.org/species/64156/12749881| titel = ''Sceloporus undulatus'' - IUCN Red List| auteur = International Union for Conservation of Nature and Natural Resources - Red List|archiefurl=https://web.archive.org/web/20230629063633/https://www.iucnredlist.org/species/64156/12749881|archiefdatum=2023-06-29}}</ref>
{{Clearboth}}

==Bronvermelding==
{{Appendix|2=
'''Referenties'''
{{References}}
'''Bronnen'''
* {{en}} – Roger Conant en Joseph T Collins - Reptiles and Amphibians of Eastern/Central and North-America – Pagina 232 - 234 - Houghton Mifflin – 1998 – {{ISBN|0395904528}}
* {{en}} – Peter Uetz & Jakob Hallermann - '''The Reptile Database - ''Sceloporus undulatus''''' - [http://reptile-database.reptarium.cz/species.php?genus=Sceloporus&species=undulatus Website] Geconsulteerd 28 oktober 2019
}}

[[Categorie:Phrynosomatidae]]
[[Categorie:IUCN-status niet bedreigd]]

title: Haagleguaan · IUCN-status: Niet bedreigd (2007)

Klasse: Reptilia (Reptielen)

Orde: Squamata (Schubreptielen)

Onderorde: Lacertilia (Hagedissen)

Infraorde: Iguania (Leguaanachtigen)

Familie: Phrynosomatidae

Geslacht: Sceloporus (Stekelleguanen)

title: Soort

Portaal: Biologie · Herpetologie


text:
# Claudio Corti (wielrenner)
Claudio Corti (Bergamo, 1 maart 1955) is een voormalig Italiaans wielrenner. Corti was professional tussen 1978 en 1989 en won vooral wedstrijden in Italië, waaronder tweemaal het nationaal kampioenschap. Na zijn actieve wielerloopbaan werd Corti ploegleider, onder andere bij Saeco, Lampre en Barloworld. Zijn zoon, Marco, is eveneens profwielrenner geworden.

## Belangrijke overwinningen
1977
- Ronde van Italië voor beloften
- WK wegrennen amateurs
- Girobio
- Giro della Regione Friuli Venezia Giulia

1980
- Ronde van Friuli

1984
- Ronde van Friuli

1985
- Trofeo Melinda
- Ronde van Romagna

1986
- GP Città di Camaiore
- Ronde van Toscane

1980
- Ronde van Venetië
- Ronde van Romagna
- Italiaans kampioenschap op de weg, Elite
- Giro dell'Umbria

1986
- Ronde van Toscane
- Italiaans kampioenschap op de weg, Elite

1987
- Ronde van Trentino

1988
- Coppa Sabatini

## Resultaten in voornaamste wedstrijden
| Jaar | Ronde van Italië | Ronde van Frankrijk | Ronde van Spanje |
| ---- | ---------------- | ------------------- | ---------------- |
| 1978 | 30e              |                     |                  |
| 1979 | 28e              |                     |                  |
| 1980 | 34e              |                     |                  |
| 1981 | 67e              |                     |                  |
| 1982 | 60e              |                     |                  |
| 1983 | 109e             |                     |                  |
| 1984 | 97e              |                     |                  |
| 1985 | opgave           |                     | 54e              |
| 1986 | 5e               |                     |                  |
| 1987 | opgave           | opgave              |                  |
| 1988 | 54e              |                     |                  |
| 1989 | 95e              |                     |                  |

| Jaar | Milaan-San Remo | Gent-Wevelgem | Amstel Gold Race | Luik-Bast.‑Luik | Ronde van Lombardije |  | WK op de weg |
| ---- | --------------- | ------------- | ---------------- | --------------- | -------------------- |  | ------------ |
| 1978 | 136e            |               |                  |                 | 14e                  |  |              |
| 1979 |                 |               |                  |                 |                      |  |              |
| 1980 | 120e            | 57e           |                  |                 |                      |  |              |
| 1981 |                 |               |                  |                 | 17e                  |  |              |
| 1982 | 65e             |               |                  | 32e             | 27e                  |  |              |
| 1983 | 101e            |               |                  |                 | 24e                  |  |              |
| 1984 | 62e             |               |                  |                 | 24e                  |  | ↑            |
| 1985 | 89e             |               |                  |                 | 6e                   |  | 11e          |
| 1986 | 87e             |               | 45e              |                 |                      |  | 53e          |
| 1987 |                 |               |                  |                 |                      |  |              |
| 1988 |                 |               |                  |                 |                      |  |              |
| 1989 |                 |               |                  |                 |                      |  |              |

wikiname: nlwiki

title: Claudio Corti (wielrenner)

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox wielrenner
| naam = Claudio Corti
| volledigenaam =
| afbeelding =
| afbbreedte =
| onderschrift =
| bijnaam =
| geboortedatum = 1 maart 1955
| geboortestad = {{IT-VLAG}} [[Bergamo (stad)|Bergamo]]
| geboorteland = [[Italië]]
| sterfdatum =
| sterfstad =
| sterfland =
| lengte  =
| gewicht =
| ploeg =
| discipline = Weg
| specialisatie =
| jaren = 1978-1979
1980
1981-1984
1985-1986
1987

1988-1989
| ploegen = [[Zonca-Santini]]
 [[San Giacomo (wielerploeg)|San Giacomo]]
 [[ Sammontana]]
 [[Supermercati Brianzoli]]
 [[Supermercati Brianzoli-Chateau d'Ax]]
 [[Chateau d'Ax]]
| rvlplaats = 6
| rvljaar = 1985
| wkplaats = 2
| wkjaar = 1984
| itplaats = 5
| itjaar = 1986
}}
'''Claudio Corti''' ([[Bergamo (stad)|Bergamo]], [[1 maart]] [[1955]]) is een voormalig [[Italië|Italiaans]] [[wielrenner]]. Corti was professional tussen 1978 en 1989 en won vooral wedstrijden in Italië, waaronder tweemaal het nationaal kampioenschap. Na zijn actieve wielerloopbaan werd Corti [[ploegleider]], onder andere bij ''Saeco'', ''Lampre'' en ''Barloworld''. Zijn zoon, [[Marco Corti|Marco]], is eveneens profwielrenner geworden.

== Belangrijke overwinningen ==
{{Palmares start}}
'''1977'''
* [[Ronde van Italië voor beloften]]
* WK wegrennen amateurs
* [[Girobio]]
* [[Giro della Regione Friuli Venezia Giulia]]
'''1980'''
* [[Ronde van Friuli]]
'''1984'''
* Ronde van Friuli
'''1985'''
* [[Trofeo Melinda]]
* [[Ronde van Romagna]]
'''1986'''
* [[GP Città di Camaiore]]
* [[Ronde van Toscane]]
'''1980'''
* [[Ronde van Venetië]]
* Ronde van Romagna
* [[Bestand:Jersey italianflag.svg|25px|Italiaanse kampioenstrui]] [[Italiaans kampioenschap wielrennen voor elite|Italiaans kampioenschap op de weg]], Elite
* Giro dell'Umbria
'''1986'''
* [[Ronde van Toscane]]
* [[Bestand:Jersey italianflag.svg|25px|Italiaanse kampioenstrui]] Italiaans kampioenschap op de weg, Elite
'''1987'''
* [[Ronde van Trentino]]
'''1988'''
* [[Coppa Sabatini]]
{{Palmares eind}}

== Resultaten in voornaamste wedstrijden ==
{| class="vatop"
|
{{Tabelkop grote wielerrondes}}
{{Tabelrij grote wielerrondes|jaar=1978|giro=30}}
{{Tabelrij grote wielerrondes|jaar=1979|giro=28}}
{{Tabelrij grote wielerrondes|jaar=1980|giro=34}}
{{Tabelrij grote wielerrondes|jaar=1981|giro=67}}
{{Tabelrij grote wielerrondes|jaar=1982|giro=60}}
{{Tabelrij grote wielerrondes|jaar=1983|giro=109}}
{{Tabelrij grote wielerrondes|jaar=1984|giro=97}}
{{Tabelrij grote wielerrondes|jaar=1985|vuelta=54|giro=X}}
{{Tabelrij grote wielerrondes|jaar=1986|giro=5}}
{{Tabelrij grote wielerrondes|jaar=1987|tour=X|giro=X}}
{{Tabelrij grote wielerrondes|jaar=1988|giro=54}}
{{Tabelrij grote wielerrondes|jaar=1989|giro=95}}
|}
|{{Tabel wielerklassiekers
|jaar1=1978|msr1=136|rvl1=14
|jaar2=1979
|jaar3=1980|msr3=120|gwg3=57
|jaar4=1981|rvl4=17
|jaar5=1982|msr5=65|lbl5=32|rvl5=27
|jaar6=1983|msr6=101|rvl6=24
|jaar7=1984|msr7=62|rvl7=24|wkw7=2
|jaar8=1985|msr8=89|rvl8=6|wkw8=11
|jaar9=1986|msr9=87|agr9=45|wkw9=53
|jaar10=1987
|jaar11=1988
|jaar12=1989
|msr=ja|agr=ja|lbl=ja|rvl=ja|wkw=ja|gwg=ja
}}
|}

== Externe link ==
:{{Standaardlinks wielrenner|commons=no}}

{{Navigatie selectie wielerploeg|inhoud= <big>'''Wielerploegen van Claudio Corti'''</big>
{{Navigatie selectie wielerploeg/Supermercati Brianzoli 1985}}
{{Navigatie selectie wielerploeg/Supermercati Brianzoli 1986}}
{{Navigatie selectie wielerploeg/Supermercati Brianzoli 1987}}
{{Navigatie selectie wielerploeg/Chateau d'Ax 1988}}
{{Navigatie selectie wielerploeg/Chateau d'Ax 1989}}
}}
[[Categorie:Italiaans wielerploegleider|Corti, Claudio]]
[[Categorie:Italiaans wielrenner|Corti, Claudio]]

title: Persoonlijke informatie

Geboortedatum: 1 maart 1955

Geboorteplaats: Bergamo, Italië

title: Sportieve informatie

Discipline(s): Weg

title: Ploegen

Zonca-Santini · San Giacomo · Sammontana · Supermercati Brianzoli · Supermercati Brianzoli-Chateau d'Ax · Chateau d'Ax

title: Beste prestaties

Portaal: Wielersport


text:
# Neoepitriptus
Neoepitriptus is een vliegengeslacht uit de familie van de roofvliegen (Asilidae).

## Soorten
- N. inconstans (Wiedemann in Meigen, 1820)
- N. minusculus (Bezzi, 1898)
- N. ninae Lehr, 1992
- N. setosulus (Zeller, 1840)

title: Neoepitriptus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam            = ''Neoepitriptus''
| titelweergave   = cursief
| orde            = [[Tweevleugeligen|Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde       = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie         = [[Roofvliegen|Asilidae]] (Roofvliegen)
| onderfamilie    = [[Asilinae]]
| taxon           = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| auteur          = Lehr
| datum           = 1992
}}

'''''Neoepitriptus''''' is een vliegengeslacht uit de familie van de [[roofvliegen]] (Asilidae).

== Soorten ==
*''[[Neoepitriptus inconstans|N. inconstans]]'' (Wiedemann in Meigen, 1820)
*''[[Neoepitriptus minusculus|N. minusculus]]'' (Bezzi, 1898)
*''[[Neoepitriptus ninae|N. ninae]]'' Lehr, 1992
*''[[Neoepitriptus setosulus|N. setosulus]]'' ([[Philipp Christoph Zeller|Zeller]], 1840)

[[Categorie:Roofvliegen]]

title: Neoepitriptus

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Diptera (Tweevleugeligen)

Onderorde: Brachycera (Vliegen)

Familie: Asilidae (Roofvliegen)

Onderfamilie: Asilinae

title: Geslacht

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Misumenops silvarum
Misumenops silvarum is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de krabspinnen (Thomisidae).
Het dier behoort tot het geslacht Misumenops. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1929 door Cândido Firmino de Mello-Leitão.

title: Misumenops silvarum

wikitext:
{{Taxobox spin
| naam              = ''Misumenops silvarum''
| titelweergave     = cursief
| afbeelding        =
| afbeeldingtekst   =
| familie           = [[Krabspinnen|Thomisidae]] (Krabspinnen)
| geslacht          = ''[[Misumenops]]''
| auteur            = [[Cândido Firmino de Mello-Leitão]]
| datum             = 1929
| haakjes           =
}}
'''''Misumenops silvarum''''' is een [[spinnen (dieren)|spinnen]][[soort]] in de taxonomische indeling van de [[Krabspinnen|krabspinnen (Thomisidae)]].<ref>{{aut|Platnick, Norman I.}} (2010): [http://research.amnh.org/entomology/spiders/catalog/ The world spider catalog], version 10.5. ''American Museum of Natural History''. [https://web.archive.org/web/20090312050907/http://research.amnh.org:80/entomology/spiders/catalog/ Gearchiveerd] op 12 maart 2009.</ref>

Het dier behoort tot het geslacht ''[[Misumenops]]''. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1929 door [[Cândido Firmino de Mello-Leitão]].

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|21}}

[[Categorie:Misumenops|silvarum]]

title: Misumenops silvarum

Klasse: Arachnida (Spinachtigen)

Orde: Araneae (Spinnen)

Familie: Thomisidae (Krabspinnen)

Geslacht: Misumenops

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Stygnus aggerum
Stygnus aggerum is een hooiwagen uit de familie Stygnidae.

title: Stygnus aggerum

wikitext:
{{Taxobox
| type = dier
| naam = ''Stygnus aggerum''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] (Geleedpotigen)
| klasse = [[Spinachtigen|Arachnida]] (Spinachtigen)
| orde = [[Hooiwagens|Opiliones]] (Hooiwagens)
| familie = [[Stygnidae]]
| onderfamilie = [[Stygninae]]
| geslacht = ''[[Stygnus]]''
| w-naam = ''Stygnus aggerum''
| auteur = Sørensen
| datum = 1932
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Stygnus aggerum''''' is een [[hooiwagens|hooiwagen]] uit de familie [[Stygnidae]].<ref>{{Aut|Hallan J.}} (2005) [http://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/Acari/Family/Stygnidae.txt Stygnidae] in [http://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/Acari/Family/Opiliones1.htm SYNOPSIS OF THE DESCRIBED OPILIONES OF THE WORLD]</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2012|07|13}}

[[Categorie:Stygnidae]]

title: Stygnus aggerum

Orde: Opiliones (Hooiwagens)

Familie: Stygnidae

Onderfamilie: Stygninae

Geslacht: Stygnus

title: Soort


text:
# Zinkwitstaking
De Zinkwitstaking van 1929 was een staking van arbeiders van de Maastrichtsche Zinkwit Maatschappij in de Nederlandse stad Maastricht, waarbij twee doden vielen door politiegeweld. De staking wordt gezien als het hoogtepunt in de strijd tussen de katholieke en socialistische vakbeweging in Maastricht.

## Geschiedenis
De Maastrichtsche Zinkwit Maatschappij ("de Zinkwit") was een zinkwit producerende fabriek, die vanaf 1880 gevestigd was aan de Franciscus Romanusweg / Nieuweweg, ten noorden van het stadsdeel Wyck. Van 1915-1940 werd het bedrijf op paternalistische wijze geleid door de Belg Fernand Pisart. Zijn autoritaire bewind leidde in het najaar van 1919 tot een eerste staking bij de fabriek, waarbij katholieke en socialistische werknemers gezamenlijk optrokken en hun eisen gedeeltelijk ingewilligd zagen.
In de zomer van 1929 werden zes arbeiders van de nachtploeg van de Zinkwit ontslagen, omdat ze te vroeg zouden zijn opgehouden met werken. Toen op 21 juli het ontslag bekend werd, gingen collega's spontaan in staking. Ze eisten onder andere hoger loon en het recht zich aan te sluiten bij een vakbond. Nadat de directie van het bedrijf de Rooms-katholieke bond Sint Willibrordus hadden erkend, hervatten de meeste katholieke arbeiders (de "blauwen") het werk op 2 augustus. Anderen, leden of sympathisanten van de socialistische bond (de "roden"), besloten verder te staken. De werkwilligen werden bedreigd en werden daarop in de fabriek ondergebracht, waar op drie opeenvolgende zondagen de mis voor hen gelezen werd.
Vanaf half september ontstonden er rellen in de stad, die op 16 oktober escaleerden. Bij een demonstratie raakte een lid van de marechaussee in paniek en begon op de menigte te schieten. Twee personen kwamen daarbij om het leven: de 32-jarige arbeider Hubert Beckers (die toevallig in de buurt was) en de 35-jarige Matthias Houben, agent bij de gemeentepolitie (die in burger gekleed was). Nog diezelfde avond werd de stakingsleider, Caspar Pieters, wegens opruiing gearresteerd. Na zijn vrijlating een week later vertrok hij naar Amsterdam om niet meer terug te keren naar Maastricht. De begrafenis van Beckers op 22 oktober werd door een grote menigte bijgewoond en liep uit op een grootse manifestatie, waarop onder anderen Willem Vliegen, bestuurder van de SDAP, het woord voerde.
De staking werd voortgezet tot 14 november. Hoewel het weekloon op de lithopoonafdeling met ƒ 1,80 werd verhoogd, beschouwde de socialistische vakbond de staking als verloren, vooral door het snel overstag gaan van de katholieke bond.

## Herdenkingen
De Zinkwitstaking van 1929, die in de arbeidersstad Maastricht in het algemeen op sympathie kon rekenen, liet een diepe indruk achter. In 1979 werd herdacht dat de staking 50 jaar eerder had plaatsgevonden. In het Stadsarchief Maastricht vond een tentoonstelling plaats en er verscheen een herdenkingsboek getiteld De zinkwitstaking 1929: Leven en strijd van de arbeiders/sters in het Maastricht van de jaren twintig. De kunstenaar Gèr Boosten maakte enkele affiches voor een herdenkingsbijeenkomst in Lumière Cinema.
In 2009 bracht het platform voor lokale historie Zicht op Maastricht dit schietincident opnieuw onder de aandacht. Op 12 juli lagen twee 'lichamen' (acteurs) op de kruising Statensingel en Frontensingel, op de plek waar in 1929 de twee doden vielen. Gedurende die maand werd de plek van het schietincident met witte lijnen op de grond gemarkeerd.

title: Zinkwitstaking

wikitext:
De '''Zinkwitstaking van 1929''' was een staking van arbeiders van de [[Maastrichtsche Zinkwit Maatschappij]] in de [[Nederland (hoofdbetekenis)|Nederlandse]] stad [[Maastricht]], waarbij twee doden vielen door [[politiegeweld]]. De staking wordt gezien als het hoogtepunt in de strijd tussen de [[Rooms-Katholieke Kerk|katholieke]] en [[Socialisme|socialistische]] [[vakbeweging]] in Maastricht.

== Geschiedenis ==
De Maastrichtsche Zinkwit Maatschappij ("de Zinkwit") was een [[zinkwit]] producerende fabriek, die vanaf 1880 gevestigd was aan de [[Franciscus Romanusweg]] / Nieuweweg, ten noorden van het stadsdeel [[Wyck]]. Van 1915-1940 werd het bedrijf op [[Paternalisme (personeelsbeleid)|paternalistische]] wijze geleid door de [[Belgen|Belg]] Fernand Pisart. Zijn autoritaire bewind leidde in het najaar van 1919 tot een eerste staking bij de fabriek, waarbij katholieke en socialistische werknemers gezamenlijk optrokken en hun eisen gedeeltelijk ingewilligd zagen.<ref>Ubachs/Evers (2006), p. 248.</ref>

[[Bestand:Maastricht, stakend Zinkwit personeel, 1929.jpg|thumb|Zinkwitstakers (Franciscus Romanusweg)]]
[[Bestand:Maastricht, werkwilligen tijdens Zinkwitstaking, 1929.jpg|thumb|Werkwilligen op het fabrieksterrein]]
In de zomer van 1929 werden zes [[arbeider]]s van de nachtploeg van de Zinkwit ontslagen, omdat ze te vroeg zouden zijn opgehouden met werken. Toen op 21 juli het ontslag bekend werd, gingen collega's spontaan in staking. Ze eisten onder andere hoger loon en het recht zich aan te sluiten bij een [[vakbond]]. Nadat de directie van het bedrijf de [[Rooms-Katholieke Kerk|Rooms-katholieke]] bond Sint Willibrordus hadden erkend, hervatten de meeste katholieke arbeiders (de "blauwen") het werk op 2 augustus. Anderen, leden of sympathisanten van de socialistische bond (de "roden"), besloten verder te staken. De werkwilligen werden bedreigd en werden daarop in de fabriek ondergebracht, waar op drie opeenvolgende zondagen de [[mis]] voor hen gelezen werd.<ref name=ue596>Ubachs/Evers (2005), p. 596: 'Zinkwitstaking'.</ref>

Vanaf half september ontstonden er rellen in de stad, die op 16 oktober escaleerden. Bij een demonstratie raakte een lid van de [[Koninklijke Marechaussee|marechaussee]] in paniek en begon op de menigte te schieten. Twee personen kwamen daarbij om het leven: de 32-jarige arbeider Hubert Beckers (die toevallig in de buurt was) en de 35-jarige Matthias Houben, [[politieagent|agent]] bij de [[gemeentepolitie]] (die in burger gekleed was). Nog diezelfde avond werd de stakingsleider, Caspar Pieters, wegens opruiing gearresteerd. Na zijn vrijlating een week later vertrok hij naar [[Amsterdam]] om niet meer terug te keren naar Maastricht. De begrafenis van Beckers op 22 oktober werd door een grote menigte bijgewoond en liep uit op een grootse manifestatie, waarop onder anderen [[Willem Vliegen]], bestuurder van de [[Sociaal-Democratische Arbeiderspartij|SDAP]], het woord voerde.<ref>{{aut|J. van Gerwen}}, [https://www.vakbondshistorie.nl/dossiers/zwarte-donderdag-in-maastricht/ 'Zwarte donderdag in Maastricht: De Zinkwitstaking van 1929'] op ''vakbondshistorie.nl''.</ref>

De staking werd voortgezet tot 14 november. Hoewel het weekloon op de [[lithopoon]]afdeling met [[Nederlandse gulden|ƒ]] 1,80 werd verhoogd, beschouwde de socialistische vakbond de staking als verloren, vooral door het snel overstag gaan van de katholieke bond.<ref name=ue596/>

== Herdenkingen ==
De Zinkwitstaking van 1929, die in de arbeidersstad Maastricht in het algemeen op sympathie kon rekenen, liet een diepe indruk achter. In 1979 werd herdacht dat de staking 50 jaar eerder had plaatsgevonden. In het Stadsarchief Maastricht vond een tentoonstelling plaats en er verscheen een herdenkingsboek getiteld ''De zinkwitstaking 1929: Leven en strijd van de arbeiders/sters in het Maastricht van de jaren twintig''. De kunstenaar Gèr Boosten maakte enkele affiches voor een herdenkingsbijeenkomst in [[Lumière Cinema]].

In 2009 bracht het platform voor lokale historie ''Zicht op Maastricht'' dit schietincident opnieuw onder de aandacht. Op 12 juli lagen twee 'lichamen' (acteurs) op de kruising [[Statensingel (Maastricht)|Statensingel]] en [[Frontensingel]], op de plek waar in 1929 de twee doden vielen. Gedurende die maand werd de plek van het schietincident met witte lijnen op de grond gemarkeerd.<ref>[https://historiek.net/maastricht-staat-stil-bij-zinkwitstaking/5045 'Maastricht staat stil bij Zinkwitstaking'] op ''historiek.net'', 25 juni 2009.</ref>

{{Appendix||2=
== Geraadpleegde literatuur, verwijzingen ==
* {{aut|Boogard, J. van den & P. Winkels}} (1989): ''Marechaussee in Maastricht'', Maastrichts Silhouet #29. Stichting Historische Reeks Maastricht
* {{aut|[[Pierre Ubachs|Ubachs, Pierre J.H.]], en [[Ingrid Evers|Ingrid M.H. Evers]]}} (2005): ''[[Historische Encyclopedie Maastricht]]''. Walburg Pers, Zutphen / [[Regionaal Historisch Centrum Limburg|RHCL]], Maastricht. {{ISBN|90-5730-399-X}}
* {{aut|Ubachs, Pierre J.H., en Ingrid M.H. Evers}} (2006): ''Tweeduizend jaar Maastricht. Een stadsgeschiedenis''. Walburg Pers, Zutphen. {{ISBN|90-5730-441-4}}
-----
{{References|2=3|90%}}
}}

[[Categorie:Geschiedenis van Maastricht]]
[[Categorie:1929]]
[[Categorie:Staking in Nederland]]
[[Categorie:Politiegeweld]]


text:
# Olympic Experience Amsterdam
Olympic Experience Amsterdam was het Nederlands sportmuseum, gevestigd in het Olympisch Stadion in Amsterdam.

## Geschiedenis
Sinds 1995 was het Nederlands Sportmuseum Olympion gevestigd in Lelystad. Na enkele jaren raakte het in financiële problemen en werd het museum gesloten. De sluiting verliep hoogst onzorgvuldig: ter beschikking gestelde trofeeën en dergelijke werden buiten weten van de betrokkenen op een openbare veiling verkocht. Kanovaarster Mieke Jaapies zag toevallig haar eigen kano, die ze aan het museum ter beschikking had gesteld, op een internetveiling te koop staan en kon hem nog terugkopen.
Vervolgens werd gezocht naar een meer perspectief biedende locatie. Die werd gevonden in het Olympisch Stadion, waarnaar in 2005 verhuisd werd. Het was lang de bedoeling een grotere locatie in Amsterdam te vinden, maar dit bleek niet haalbaar. Nadat de Nederlandse overkoepelende sportorganisatie NOC*NSF in 2014 had besloten te stoppen met het steunen van het museum, sloot op 18 oktober 2014 de Olympic Experience de deuren.

## Collectie
De Olympic Experience concentreerde zich op tien sporten: schaatsen, ruitersport, atletiek, voetbal, judo, roeien, wielrennen, hockey, tennis en zwemmen. Er waren voorwerpen te zien uit de Nederlandse sportgeschiedenis, zoals de fiets waarop Jan Janssen in 1968 de Ronde van Frankrijk won, de oudste Olympische medaille die door Nederlandse sporters gewonnen is (de bronzen van het Nederlands voetbalelftal uit 1912) en historische sportkleding en -attributen. Daarnaast werden filmbeelden uit het archief van Studio Sport en foto's van het ANP vertoond.
Tevens is in de Marathonpoort, de hoofdingang van het stadion, een Wall of Fame aangebracht, een uitbreiding van de reeds in 1928 aangebrachte eregalerij, waarop alle Nederlandse winnaars van gouden medailles zijn vermeld. Na de sluiting van het museum is deze muur blijven bestaan.
- Deel van de eregalerij van 1928
- Het Olympisch Stadion in 1930
- Het stadion in 2004

title: Olympic Experience Amsterdam

wikitext:
{{Infobox museum
| naam                 = Olympic Experience
| oorspronkelijke_naam =
| afbeelding           = Marathonpoort - Stadion.jpg
| onderschrift         = De ''Wall of Fame'', aan de rechterkant te zien. Achter deze muur was de Olympic Experience gevestigd.
| opgericht            =
| locatie              = Olympisch Stadion, Amsterdam
| oppervlakte          =
| type                 =
| thema                = sport, olympische spelen
| directeur            =
| conservator          =
| medewerkers          =
| monumentstatus       =
| monumentnummer       =
| architect            =
| gebouwd              =
| openingsdatum        = oktober 2005
| sluiting             = 18 oktober 2014
| bezoekers            =
| lid van              =
| website              =
| mapname              =
| lat_deg              =
| lat_min              =
| lat_sec              =
| lat_dir              =
| lon_deg              =
| lon_min              =
| lon_sec              =
| lon_dir              =
}}
'''Olympic Experience Amsterdam''' was het [[Nederland]]s [[sport]]museum, gevestigd in het [[Olympisch Stadion (Amsterdam)|Olympisch Stadion]] in [[Amsterdam]].

==Geschiedenis==
Sinds [[1995]] was het '''Nederlands Sportmuseum Olympion''' gevestigd in [[Lelystad]]. Na enkele jaren raakte het in financiële problemen en werd het museum gesloten. De sluiting verliep hoogst onzorgvuldig: ter beschikking gestelde trofeeën en dergelijke werden buiten weten van de betrokkenen op een openbare veiling verkocht.<ref>[https://archive.today/20130703133916/http://www.sportgeschiedenis.nl/2009/03/02/elles-berger-zoekt-prijzen-van-vader-chris.aspx Elles Berger zoekt prijzen van vader Chris], artikel van Jurryt van de Vooren, Sportgeschiedenis.nl, 2-3-2009, gearchiveerd op archive.is</ref> Kanovaarster [[Mieke Jaapies]] zag toevallig haar eigen kano, die ze aan het museum ter beschikking had gesteld, op een internetveiling te koop staan en kon hem nog terugkopen.

Vervolgens werd gezocht naar een meer perspectief biedende locatie. Die werd gevonden in het Olympisch Stadion, waarnaar in [[2005]] verhuisd werd. Het was lang de bedoeling een grotere locatie in Amsterdam te vinden, maar dit bleek niet haalbaar. Nadat de Nederlandse overkoepelende sportorganisatie [[NOC*NSF]] in [[2014]] had besloten te stoppen met het steunen van het museum, sloot op 18 oktober 2014 de Olympic Experience de deuren.

==Collectie==
De Olympic Experience concentreerde zich op tien sporten: [[schaatsen]], [[ruitersport]], [[atletiek]], [[voetbal]], [[judo]], [[Roeien (sport)|roeien]], [[wielrennen]], [[hockey]], [[tennis]] en [[zwemsport|zwemmen]]. Er waren voorwerpen te zien uit de Nederlandse sportgeschiedenis, zoals de fiets waarop [[Jan Janssen]] in [[1968]] de [[Ronde van Frankrijk]] won, de oudste Olympische medaille die door Nederlandse sporters gewonnen is (de bronzen van het [[Nederlands voetbalelftal (mannen)|Nederlands voetbalelftal]] uit [[1912]]) en historische sportkleding en -attributen. Daarnaast werden filmbeelden uit het archief van [[Studio Sport]] en foto's van het [[Algemeen Nederlands Persbureau|ANP]] vertoond.

Tevens is in de ''Marathonpoort'', de hoofdingang van het stadion, een ''Wall of Fame'' aangebracht, een uitbreiding van de reeds in 1928 aangebrachte ''eregalerij'', waarop alle Nederlandse winnaars van gouden medailles zijn vermeld. Na de sluiting van het museum is deze muur blijven bestaan.

<gallery {{Largethumb}}>
Bestand:Eregalerij ('28) Olympisch Stadion Amsterdam.jpg|Deel van de ''eregalerij'' van 1928
Bestand:Olympic Stadium Amsterdam 1928.jpg|Het [[Olympisch Stadion (Amsterdam)|Olympisch Stadion]] in 1930
Bestand:Amsterdam_Olympisch_Stadion.jpg|Het stadion in 2004
</gallery>

{{Appendix|2=
* [http://www.olympisch-stadion.net/ Website van het Olympisch Stadion]
{{References}}
}}

{{Coor title dms|52|20|36|N|4|51|15|E|type:landmark_scale:12500}}

[[Categorie:Voormalig museum in Amsterdam]]
[[Categorie:Sport in Nederland]]
[[Categorie:Sportmuseum]]

title: Olympic Experience

Locatie: Olympisch Stadion, Amsterdam

Thema: sport, olympische spelen

Openingsdatum: oktober 2005

Sluiting: 18 oktober 2014

Portaal: Kunst & Cultuur


text:
# Perhimpoenan Indonesia
Indonesische Vereeniging (Maleis/Indonesische taal: Perhimpoenan Indonesia, PI) was een studentenvereniging voor Indonesische studenten in Nederland. Aanvankelijk opgezet als studentengezelligheidsvereniging ontwikkelde de PI zich binnen enkele decennia tot een activistische vereniging, en was een van de eerste clubs in Nederland én Nederlands-Indië die streefde naar volledige onafhankelijkheid van 'Indonesië' - tot dan toe een term uit de taalkunde. Als zodanig heeft ze relatief veel aandacht gekregen van historici. Verschillende leden zouden later prominente rollen vervullen in zowel de Nederlandse als de Indonesische politiek.

## Geschiedenis

### Oprichting en koers
Perhimpoenan Indonesia werd opgericht in 1908 onder de naam Indische Vereeniging, voor studenten uit Nederlands-Indië die in Nederland kwamen studeren. Oprichter en eerste voorzitter was Soetan Kasajangan Soripada, die op dat moment in Leiden voor zijn hoofdakte studeerde, en mogelijk geïnspireerd raakte door de oprichting van Boedi Oetomo in zijn thuisland, eerder dat jaar. Het lidmaatschap stond aanvankelijk open voor alle bevolkingsgroepen van Indonesië, dus ook voor chinezen en etnische nederlanders. De vereniging stelde zich in de begindagen ten doel "den omgang tusschen de uit Indië afkomstige personen te bevorderen, en een betere studie te maken van de Indische aangelegenheden.
Na de Eerste Wereldoorlog nam het aantal studenten toe dat vanuit Nederlands-Indië naar Nederland kwam. Steeds vaker waren ze revolutionair ingesteld, en konden ze zich niet vinden in de oorspronkelijke doelstelling van de Indische Vereeniging, In 1922 wijzigde de vereniging haar naam naar Indonesische Vereeniging (vanaf 1922) en Perhimpoenan Indonesia (letterlijke vertaling in het Maleis/Indonesische taal vanaf 1925), en het bestuur dat in 1923 aantrad, ijverde vervolgens voor nieuwe statuten en een nieuwe doelstelling. Vanaf dat moment was ze een anti-koloniale, nationalistische organisatie, met een sterke anti-kapitalistische inslag. Dat kwam het sterkste naar voren in haar tijdschrift Indonesia Merdeka (Onafhankelijk Indonesië), een tijdschrift dat vanuit Nederland ook naar Nederlands-Indië werd gesmokkeld.

### Buitenlandse actie
De PI zag het als haar taak om steun te zoeken bij anti-koloniale en anti-imperialistische organisaties en bewegingen in andere delen van Europa, en om de misdaden van het Nederlandse kolonialisme in Indonesië bekendheid te geven in het buitenland. Door 'ambassadeurs' naar Parijs, Brussel en Berlijn te sturen kwam ze met vooraanstaande activisten en anti-koloniale bewegingen in contact, waaronder Jawaharlal Nehru van het Indian National Congress, Messali Hadj van de Algerijnse Étoile Nord-Africaine, en activisten van de Chinese Kuomintang. Ook waren Indonesische studenten aanwezig bij het pacifistische Congrès Democratique International dat in augustus 1926 plaatsvond in het Noord-Franse Bierville, en bij de congressen van de Liga tegen Imperialisme na februari 1927 in Brussel. Met name Mohammed Hatta, sinds januari 1926 voorzitter van PI, verkreeg hier veel bekendheid en een uitgebreid internationaal netwerk.

### Vervolging van de studenten
Gealarmeerd door de buitenlandse activiteiten van de PI en contacten met de communistische Comintern besloten de Nederlandse autoriteiten in 1927 in te grijpen en een aantal studenten aan te klagen voor opruiing in Indonesia Merdeka. Op 10 juni 1927 vonden er huiszoekingen plaats in Leiden, Amsterdam en Den Haag, waarbij grote hoeveelheden documenten in beslag genomen werden, waaronder het volledige verenigingsarchief van PI. Vervolgens werden 23 september Mohammed Hatta, Ali Sastroamidjojo, Abdoelmadjid Djojoadhiningrat en Nazir Pamontjak gearresteerd en aangeklaagd voor opruiing. De rechtszaak, die pas in maart 1928 plaatsvond, leidde tot vrijspraak. Het leverde de studenten veel publiciteit op en bekendheid in Nederland én Nederlands-Indië. De pleitrede die Hatta in zijn cel had geschreven, gaf hij later in brochurevorm uit onder de titel Indonesië vrij. Het werd een veelgelezen pamflet.

### Communistische wending
Desalniettemin betekende het ook dat veel studenten terugschrokken voor verdere actie. Kwijnend in ledenaantal en activiteit werd de vereniging uiteindelijk in 1931 overgenomen door een groep communistische Indonesische studenten, onder leiding van Abdulmadjid Djojoadhiningrat. Vooraanstaande nationalisten, waaronder Hatta en Sjahrir, werden uit de vereniging gezet en de PI veranderde feitelijk in een mantelorganisatie van de Communistische Partij Holland.
In 1933 werd PI-voorzitter Roestam Effendi als eerste Indonesiër gekozen tot lid van de Tweede Kamer voor de CPH.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog namen tientallen PI-leden deel aan het verzet tegen het fascisme.

## Ideologie
De vereniging was aanvankelijk vooral een studentengezelligheidsvereniging. Kort na de Eerste Wereldoorlog, aan het begin van de jaren 1920, kwam echter het Indonesische nationalistische denken goed op gang, en dat beinvloedde ook de vereniging. Zij polariseerde, en werd een anti-koloniale, nationalistische organisatie, met een sterke anti-kapitalistische inslag.
De beginselverklaring van 1924 luidde:
1. ‘Slechts een zich één-voelend Indonesië, onderlinge groepsverschillen ter zijde stellend, kan de macht van de overheersching breken.
2. Het gemeenschappelijke doel – de vrijmaking van Indonesië – eischt de totstandkoming van een zelfbewuste, op eigen kracht steunende nationalistische massa-actie.
3. Deze actie is, gezien de dubbele overheersching van tweeërlei aard, staatkundig en economisch: een voorbereiding tot de politieke onafhankelijkheid en een stelling nemen tegen het draineerend uitheemsche kapitaal.'

## Symboliek
Perhimpoenan Indonesia voerde vanaf omstreeks 1922 een rood-witte vlag, die later de nationale vlag van Indonesië zou worden. Aanvankelijk droeg de vlag nog de kop van een banteng.

## Externe relaties
Perhimpoenan Indonesia zag het als haar taak om steun te zoeken bij anti-koloniale en anti-imperialistische organisaties en bewegingen in andere delen van Europa, en om de misdaden van het Nederlandse kolonialisme in Indonesië bekendheid te geven in het buitenland. Door 'ambassadeurs' naar Parijs, Brussel en Berlijn te sturen kwam ze met vooraanstaande activisten en anti-koloniale bewegingen in contact, waaronder Jawaharlal Nehru van het Indian National Congress, Messali Hadj van de Algerijnse Étoile Nord-Africaine, activisten van de Chinese Kuomintang en het wereldwijde communistische, door de Sovjet-Unie aangevoerde samenwerkingsverband Komintern. Ook waren leden aanwezig bij het pacifistische Congrès Democratique International dat in augustus 1926 plaatsvond in het Noord-Franse Bierville, en bij de congressen van de Liga tegen Imperialisme na februari 1927 in Brussel. Met name Mohammed Hatta verkreeg hier veel bekendheid en een uitgebreid internationaal netwerk.

## Bekende oud-leden
- Soetomo (1888-1938), arts in Indonesië

- Nazir Pamontjak (1897-1966), politicus in Nederland, en Indonesisch diplomaat
- Mohammed Hatta (1902-1980), politicus in Indonesië
- Achmad Soebardjo (1896-1978), politicus in Indonesië

- Soetan Sjahrir (1906-1966), politicus in Indonesië
- Roestam Effendi (1905-1979), politicus in Nederland en schrijver
- Ali Sastroamidjojo (1903-1976), politicus in Indonesië

title: Perhimpoenan Indonesia

wikitext:
{{Infobox studentenvereniging
| naam               = Perhimpoenan Indonesia
| afkorting          = PI
| logo               = Perhimpoenan Indonesia.png
| type               = Studentenvereniging voor Indonesische studenten in Nederland
| oprichting         = 1908
}}

'''Indonesische Vereeniging''' (Maleis/Indonesische taal: ''Perhimpoenan Indonesia'', PI) was een [[studentenvereniging]] voor [[Indonesië|Indonesische]] studenten in [[Nederland]]. Aanvankelijk opgezet als studentengezelligheidsvereniging ontwikkelde de PI zich binnen enkele decennia tot een activistische vereniging, en was een van de eerste clubs in [[Nederland]] én [[Nederlands-Indië]] die streefde naar volledige onafhankelijkheid van 'Indonesië' - tot dan toe een term uit de taalkunde. Als zodanig heeft ze relatief veel aandacht gekregen van historici.<ref>Zie bijvoorbeeld R.E. Elson, ''The idea of Indonesia, a history'' (Cambridge: Cambridge University Press, 2008), 45</ref> Verschillende leden zouden later prominente rollen vervullen in zowel de Nederlandse als de Indonesische politiek.

== Geschiedenis ==

=== Oprichting en koers ===
''Perhimpoenan Indonesia'' werd opgericht in [[1908]] onder de naam Indische Vereeniging, voor studenten uit Nederlands-Indië die in Nederland kwamen studeren. Oprichter en eerste voorzitter was Soetan Kasajangan Soripada, die op dat moment in Leiden voor zijn [[hoofdakte]] studeerde, en mogelijk geïnspireerd raakte door de oprichting van [[Boedi Oetomo]] in zijn thuisland, eerder dat jaar.<ref name=":2">{{Citeer tijdschrift |achternaam= |voornaam= |titel=De Volksbeweging |url=https://www.delpher.nl/nl/tijdschriften/view?coll=dts&identifier=MMKITLV3:002243001:00001 |jaargang=1939 |tijdschrift=Overzicht van de Inlandsche en Maleisisch-Chineesche pers |datum=1939-01-07 |nummer=1}}</ref> Het lidmaatschap stond aanvankelijk open voor alle bevolkingsgroepen van Indonesië, dus ook voor chinezen en etnische nederlanders. De vereniging stelde zich in de begindagen ten doel "''den omgang tusschen de uit Indië afkomstige personen te bevorderen, en een betere studie te maken van de Indische aangelegenheden''.<ref name=":2" />

Na de Eerste Wereldoorlog nam het aantal studenten toe dat vanuit Nederlands-Indië naar Nederland kwam. Steeds vaker waren ze revolutionair ingesteld, en konden ze zich niet vinden in de oorspronkelijke doelstelling van de Indische Vereeniging,<ref name=":2" /> In 1922 wijzigde de vereniging haar naam naar Indonesische Vereeniging (vanaf [[1922]]) en ''Perhimpoenan Indonesia'' (letterlijke vertaling in het Maleis/Indonesische taal vanaf [[1925]]), en het bestuur dat in 1923 aantrad, ijverde vervolgens voor nieuwe statuten en een nieuwe doelstelling<ref name=":2" />. Vanaf dat moment was ze een anti-koloniale, nationalistische organisatie, met een sterke [[anti-kapitalisme|anti-kapitalistische]] inslag. Dat kwam het sterkste naar voren in haar tijdschrift ''Indonesia Merdeka'' (Onafhankelijk Indonesië), een tijdschrift dat vanuit Nederland ook naar Nederlands-Indië werd gesmokkeld.<ref name=":1">{{Citeer web |url=https://www.dbnl.org/tekst/bouw029kron01_01/bouw029kron01_01_1440.php |titel=Huiszoeking bij Indische student Hatta |achternaam= |auteur=Carin Bouwmeester, Ed Delwel, Ton Mantoua, Anne Nippel, Katja Rotte, Sylvia Sassenus |datum=1985 |bezochtdatum=2025-04-21 |werk=Kroniek van de 20ste eeuw [tot en met 1940] |taal=nl}}</ref>

=== Buitenlandse actie ===
De PI zag het als haar taak om steun te zoeken bij anti-koloniale en anti-imperialistische organisaties en bewegingen in andere delen van Europa, en om de misdaden van het Nederlandse kolonialisme in Indonesië bekendheid te geven in het buitenland. Door 'ambassadeurs' naar Parijs, Brussel en Berlijn te sturen kwam ze met vooraanstaande activisten en anti-koloniale bewegingen in contact, waaronder [[Jawaharlal Nehru]] van het [[Indian National Congress]], [[Messali Hadj]] van de Algerijnse [[Étoile Nord-Africaine]], en activisten van de Chinese [[Kuomintang]]. Ook waren Indonesische studenten aanwezig bij het pacifistische Congrès Democratique International dat in augustus 1926 plaatsvond in het Noord-Franse Bierville, en bij de congressen van de [[Liga tegen Imperialisme]] na februari 1927 in Brussel<ref>{{Citeer tijdschrift |achternaam= |voornaam= |titel=Het eerste kabinet van de R.I.S. |url=https://www.delpher.nl/nl/tijdschriften/view?coll=dts&identifier=MMKITLV3:002256050:00005 |jaargang=1949 |tijdschrift=Indische documentatie dienst van ANP-Aneta |datum=1949-12-30 |nummer=49}}</ref>. Met name Mohammed Hatta, sinds januari 1926 voorzitter van PI<ref name=":1" />, verkreeg hier veel bekendheid en een uitgebreid internationaal netwerk.<ref name=":0">{{Citeer tijdschrift |achternaam=Stutje |voornaam=Klaas |titel=Indonesian Identities Abroad: International Engagement of Colonial Students in the Netherlands, 1908-1931 |url=http://www.bmgn-lchr.nl/articles/abstract/10.18352/bmgn-lchr.8359/ |jaargang=128 |tijdschrift=BMGN - Low Countries Historical Review |datum=2013-03-19 |taal=en |nummer=1 |doi=10.18352/bmgn-lchr.8359/ |archiefurl=https://web.archive.org/web/20210123104641/https://www.bmgn-lchr.nl/articles/abstract/10.18352/bmgn-lchr.8359/ |archiefdatum=2021-01-23 |issn=2211-2898 |dodeurl=ja }}</ref>

=== Vervolging van de studenten ===
Gealarmeerd door de buitenlandse activiteiten van de PI en contacten met de communistische [[Comintern]] besloten de Nederlandse autoriteiten in 1927 in te grijpen en een aantal studenten aan te klagen voor opruiing in Indonesia Merdeka. Op 10 juni 1927 vonden er huiszoekingen plaats in Leiden, Amsterdam<ref>{{Citeer web |url=https://www.dbnl.org/tekst/bouw029kron01_01/bouw029kron01_01_1440.php |titel=Juni 1927 |achternaam= |auteur=Carin Bouwmeester, Ed Delwel, Ton Mantoua, Anne Nippel, Katja Rotte, Sylvia Sassenus |datum=1985 |bezochtdatum=2025-04-21 |werk=Kroniek van de 20ste eeuw [tot en met 1940] |pagina's=pp330}}</ref> en Den Haag, waarbij grote hoeveelheden documenten in beslag genomen werden, waaronder het volledige verenigingsarchief van PI<ref name=":1" />. Vervolgens werden 23 september Mohammed Hatta, Ali Sastroamidjojo, Abdoelmadjid Djojoadhiningrat en Nazir Pamontjak gearresteerd en aangeklaagd voor opruiing. De rechtszaak, die pas in maart 1928 plaatsvond, leidde tot vrijspraak.<ref name=":3">{{Citeer web |url=https://www.dbnl.org/tekst/kaam001para01_01/kaam001para01_01_0012.php |titel=1928 |achternaam=van Kaam |voornaam=Ben |datum=1964 |bezochtdatum=2025-04-21 |werk=Parade der Mannenbroeders |taal=nl |via=DBNL}}</ref> Het leverde de studenten veel publiciteit op en bekendheid in Nederland én Nederlands-Indië. De pleitrede die Hatta in zijn cel had geschreven, gaf hij later in brochurevorm uit onder de titel ''Indonesië vrij.'' Het werd een veelgelezen pamflet.<ref name=":3" />

=== Communistische wending ===
Desalniettemin betekende het ook dat veel studenten terugschrokken voor verdere actie. Kwijnend in ledenaantal en activiteit werd de vereniging uiteindelijk in [[1931]] overgenomen door een groep communistische Indonesische studenten, onder leiding van Abdulmadjid Djojoadhiningrat. Vooraanstaande nationalisten, waaronder Hatta en Sjahrir, werden uit de vereniging gezet en de PI veranderde feitelijk in een mantelorganisatie van de [[Communistische Partij Holland]].

In 1933 werd PI-voorzitter [[Roestam Effendi]] als eerste Indonesiër gekozen tot lid van de Tweede Kamer voor de [[Communistische Partij Holland|CPH]].

Tijdens de Tweede Wereldoorlog namen tientallen PI-leden deel aan het verzet tegen het fascisme.<ref>{{Citeer web |url=http://www.historischnieuwsblad.nl/nl/artikel/43118/indische-nederlanders-in-het-verzet.html |titel=Indische Nederlanders in het verzet |bezochtdatum= |werk=Historisch Nieuwsblad |taal=nl |dodeurl=ja |archiefdatum=2016-03-09 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20160309044212/http://www.historischnieuwsblad.nl/nl/artikel/43118/indische-nederlanders-in-het-verzet.html }}</ref>

== Ideologie ==
De vereniging was aanvankelijk vooral een studentengezelligheidsvereniging. Kort na de Eerste Wereldoorlog, aan het begin van de jaren 1920, kwam echter het Indonesische nationalistische denken goed op gang, en dat beinvloedde ook de vereniging.<ref>{{Citeer web |url=https://www.dbnl.org/tekst/groe050wegt01_01/groe050wegt01_01_0006.php |titel=Hoofdstuk IV Het Nederlands in twintigste-eeuws Indië, 1900-1950, Weg tot het Westen, Kees Groeneboer |achternaam=Groeneboer |voornaam=Kees |datum=1993 |bezochtdatum=2025-04-21 |werk=Weg tot het Westen |pagina's=pp413 |taal=nl |via=Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren}}</ref> Zij polariseerde, en werd een anti-koloniale, nationalistische organisatie, met een sterke [[Anti-kapitalisme|anti-kapitalistische]] inslag.

De beginselverklaring van 1924 luidde:

# ‘Slechts een zich één-voelend Indonesië, onderlinge groepsverschillen ter zijde stellend, kan de macht van de overheersching breken.
# Het gemeenschappelijke doel – de vrijmaking van Indonesië – eischt de totstandkoming van een zelfbewuste, op eigen kracht steunende nationalistische massa-actie.
# Deze actie is, gezien de dubbele overheersching van tweeërlei aard, staatkundig en economisch: een voorbereiding tot de politieke onafhankelijkheid en een stelling nemen tegen het draineerend uitheemsche kapitaal.'

== Symboliek ==
Perhimpoenan Indonesia voerde vanaf omstreeks 1922 een rood-witte vlag, die later de nationale vlag van Indonesië zou worden. Aanvankelijk droeg de vlag nog de kop van een [[banteng]].<ref>{{Citeer tijdschrift |achternaam= |voornaam= |titel=Rood-wit: de vlag van Indonesië |url=https://www.delpher.nl/nl/tijdschriften/view?coll=dts&identifier=MMUBL13:279202019:00006 |jaargang=42 |tijdschrift=Oost en West; maandblad der Koninklijke Vereeniging "Oost en West" |datum=1949-12-24 |nummer=19}}</ref>

== Externe relaties ==
Perhimpoenan Indonesia zag het als haar taak om steun te zoeken bij anti-koloniale en anti-imperialistische organisaties en bewegingen in andere delen van Europa, en om de misdaden van het Nederlandse kolonialisme in Indonesië bekendheid te geven in het buitenland. Door 'ambassadeurs' naar Parijs, Brussel en Berlijn te sturen kwam ze met vooraanstaande activisten en anti-koloniale bewegingen in contact, waaronder [[Jawaharlal Nehru]] van het [[Indian National Congress]], [[Messali Hadj]] van de Algerijnse [[Étoile Nord-Africaine]], activisten van de Chinese [[Kuomintang]] en het wereldwijde communistische, door de Sovjet-Unie aangevoerde samenwerkingsverband [[Komintern]]. Ook waren leden aanwezig bij het pacifistische Congrès Democratique International dat in augustus 1926 plaatsvond in het Noord-Franse Bierville, en bij de congressen van de [[Liga tegen Imperialisme]] na februari 1927 in Brussel. Met name Mohammed Hatta verkreeg hier veel bekendheid en een uitgebreid internationaal netwerk.<ref name=":0" />

== Bekende oud-leden ==

* [[Soetomo]] (1888-1938), arts in Indonesië

* [[Nazir Pamontjak]] (1897-1966), politicus in Nederland, en Indonesisch diplomaat
* [[Mohammed Hatta]] (1902-1980), politicus in Indonesië
* [[Achmad Soebardjo]] (1896-1978), politicus in Indonesië

* [[Soetan Sjahrir]] (1906-1966), politicus in Indonesië
* [[Roestam Effendi]] (1905-1979), politicus in Nederland en schrijver
* [[Ali Sastroamidjojo]] (1903-1976), politicus in Indonesië
{{Appendix|2=
'''Bronnen'''
*Harry A. Poeze, ''In het land van de Overheerser: Indonesiërs in Nederland 1600-1950'' (Dordrecht: Foris Publications, 1986).
*Klaas Stutje, 'Indonesian Identities Abroad: International Engagement of Colonial Students in the Netherlands, 1908-1931', in: BMGN-LCHR, Volume 128-1 (2013) pp. 151-172.
*Klaas Stutje, 'To maintain an independent course. Interwar Indonesian nationalism and international communism on a Dutch-European stage', in: Dutch Crossing, Volume 39-2 (2015).
----
'''Noten'''
{{References}}
}}

[[Categorie:Studentenorganisatie in Nederland]]
[[Categorie:Geschiedenis van Indonesië]]
[[Categorie:Culturele studentenorganisatie]]

title: Perhimpoenan Indonesia


text:
# Michael Fox
Michael Fox (Yonkers, New York, 27 februari 1921 - Woodland Hills, Los Angeles, 1 juni 1996) was een Amerikaans acteur.
Fox speelde al op de middelbare school in zijn woonplaats Yonkers al in allerlei toneelstukken. Nadat kort met het idee gespeeld te hebben om geschiedenisleraar te worden, ging Fox iets doen dat volgens zijn eigen niet verder van hem af kon liggen. Hij werd een 'boomer' (een meereizend medewerker van de spoorwegen). Hij werkte op meerdere lijnen als de rem-operateur. Midden jaren 40 werd zijn interesse in acteren weer opgewekt en speelde hij in Los Angeles in allerlei kleinere theaters. Een acteer-regisseer klus voor het toneelstuk The Home of the Brave trok de aandacht van de filmwereld en Fox speelde zijn eerste filmrol in A Yank in Indo-China (1952). Hij verscheen vervolgens in tientallen films en speelde talloze (gast)rollen in televisieseries.
Tijdelijke vaste rollen speelde hij onder meer in Perry Mason, Burke's Law, Falcon Crest en The Bold and the Beautiful (waarin hij te zien was als Saul Feinberg). Ook was hij in twee afleveringen van Columbo te zien als dierenarts Benson.
Vanaf 1947 tot aan zijn dood was Fox getrouwd met Hannah; met haar kreeg hij twee kinderen. Fox overleed op 75-jarige leeftijd aan de complicaties van een longontsteking. Zijn laatste rol speelde hij in een aflevering van NYPD Blue, een jaar eerder.

## Trivia
- Hij was ook de reden dat Michael J. Fox de J. in zijn naam verwerkte; een Michael Fox was immers al ingeschreven bij de Screen Actors Guild.

- Gemeinsame Normdatei: 1280146060
- International Standard Name Identifier: 0000 0000 4660 4425
- Library of Congress Control Number: no97037882
- Virtual International Authority File: 46366871
- WorldCat: E39PBJrWyy9TCjjWvjKhwwPfbd

title: Michael Fox

wikitext:
{{Infobox acteur
| naam           = Michael Fox
| afbeelding     =
| onderschrift   =
| volledige naam =
| geboortenaam   =
| geboren        = [[Yonkers]], [[27 februari]] [[1921]]
| overleden      = [[Woodland Hills (Californië)|Woodland Hills]], [[Los Angeles|LA]], [[1 juni]] [[1996]]
| land           = {{US}}
| bijnaam        =
| pseudoniem     =
| jaren-actief   =
| beroep         =
| website        =
| imdb           =
}}
'''Michael Fox''' ([[Yonkers]], [[New York (staat)|New York]], [[27 februari]] [[1921]] - [[Woodland Hills (Californië)|Woodland Hills]], [[Los Angeles]], [[1 juni]] [[1996]]) was een Amerikaans acteur.

Fox speelde al op de middelbare school in zijn woonplaats Yonkers al in allerlei toneelstukken. Nadat kort met het idee gespeeld te hebben om geschiedenisleraar te worden, ging Fox iets doen dat volgens zijn eigen niet verder van hem af kon liggen. Hij werd een 'boomer' (een meereizend medewerker van de spoorwegen). Hij werkte op meerdere lijnen als de rem-operateur. Midden jaren 40 werd zijn interesse in acteren weer opgewekt en speelde hij in Los Angeles in allerlei kleinere theaters. Een acteer-regisseer klus voor het toneelstuk ''The Home of the Brave'' trok de aandacht van de filmwereld en Fox speelde zijn eerste filmrol in ''[[A Yank in Indo-China]]'' ([[1952]]). Hij verscheen vervolgens in tientallen films en speelde talloze (gast)rollen in televisieseries.

Tijdelijke vaste rollen speelde hij onder meer in ''[[Perry Mason (televisieserie uit 1957)|Perry Mason]]'', ''[[Burke's Law]]'', ''[[Falcon Crest]]'' en ''[[The Bold and the Beautiful]]'' (waarin hij te zien was als Saul Feinberg). Ook was hij in twee afleveringen van ''[[Columbo]]'' te zien als dierenarts Benson.

Vanaf [[1947]] tot aan zijn dood was Fox getrouwd met Hannah; met haar kreeg hij twee kinderen. Fox overleed op 75-jarige leeftijd aan de complicaties van een [[longontsteking]]. Zijn laatste rol speelde hij in een aflevering van ''[[NYPD Blue]]'', een jaar eerder.

==Trivia==
* Hij was ook de reden dat [[Michael J. Fox]] de J. in zijn naam verwerkte; een Michael Fox was immers al ingeschreven bij de [[Screen Actors Guild]].

{{Bibliografische informatie}}
{{DEFAULTSORT:Fox, Michael}}
[[Categorie:Amerikaans acteur]]

title: Algemene informatie

Geboren: Yonkers, 27 februari 1921

Overleden: Woodland Hills, LA, 1 juni 1996

Land: Verenigde Staten


text:
# Dorylus fulvus
Dorylus fulvus is een mierensoort uit de onderfamilie van de Dorylinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1839 door Westwood.

title: Dorylus fulvus

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Dorylus fulvus''
| afbeelding = Male Dorylus fulvus.jpg
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Mieren|Formicidae]] (Mieren)
| onderfamilie = [[Dorylinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Dorylus]]''
| w-naam = ''Dorylus fulvus''
| auteur = Westwood
| datum = 1839
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}

'''''Dorylus fulvus''''' is een [[Mieren|mierensoort]] uit de onderfamilie van de [[Dorylinae]].<ref>[https://www.antwiki.org/wiki/Dorylus_fulvus Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)]. [https://web.archive.org/web/20230207005047/https://www.antwiki.org/wiki/Dorylus_fulvus Gearchiveerd] op 7 februari 2023.</ref><ref>[http://www.antweb.org/description.do?genus=Dorylus&name=fulvus&rank=species Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)]</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1839 door Westwood.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|13}}

[[Categorie:Dorylus]]

title: Dorylus fulvus

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Formicidae (Mieren)

Onderfamilie: Dorylinae

Geslacht: Dorylus

title: Soort


text:
# Nonards
Nonards is een gemeente in het Franse departement Corrèze (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 334 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Brive-la-Gaillarde.

## Geografie
De oppervlakte van Nonards bedraagt 11,0 km², de bevolkingsdichtheid is 30,4 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Nonards met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: Nonards

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Nonards
| wapen = [[Bestand:Blason_ville_fr_Nonards_(Corrèze).svg|100px]]
| kaart =
| regio = [[Nouvelle-Aquitaine]]
| departement = [[Corrèze (departement)|Corrèze]] (19)
| depnr = 19
| arrondissement = [[Arrondissement Brive-la-Gaillarde|Brive-la-Gaillarde]]
| kanton = [[Kanton Midi Corrézien|Midi Corrézien]]
| jaar = 1999
| inwoners = 334
| dichtheid = 30,4
| oppervlakte = 11,0
| water =
| latitudeGraden = 45
| latitudeMinuten = 2
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 1
| longitudeMinuten = 48
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 19152
| postcode = 19120
| netnummer =
| hoogteligging = 152 - 451
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
}}
'''Nonards''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Corrèze (departement)|Corrèze]] (regio [[Nouvelle-Aquitaine]]) en telt 334 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Brive-la-Gaillarde|Brive-la-Gaillarde]].

==Geografie==
De oppervlakte van Nonards bedraagt 11,0 km², de bevolkingsdichtheid is 30,4 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=19152}}

==Demografie==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).<br />
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=19152}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

==Externe links==
* {{Link INSEE|id=19152}}

{{Commonscat}}
{{Coor title dms|45|2|0|N|1|48|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Gemeente in Corrèze]]

title: Situering

Regio: Nouvelle-Aquitaine

Departement: Corrèze (19)

Arrondissement: Brive-la-Gaillarde

Kanton: Midi Corrézien

Coördinaten: 45° 2′ NB, 1° 48′ OL

title: Algemeen

title: Overig

Website: Officiële website

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Corrèze

Portaal: Frankrijk


text:
# Halbach
Halbach is een plaats in Duitsland. Het maakt deel uit van de stadswijk Lüttringhausen van de stad Remscheid.
Halbach ligt aan de Uerdinger Linie, de scheidslijn tussen het Hoogduitse 'ich' en het Kleverlandse ´ik'. Halbach valt onder het gebied waar Limburgs wordt gesproken, in de ruimste zin van het woord.

title: Halbach

wikitext:
{{Infobox plaats in Duitsland
| land = Duitsland
| naam = Halbach
| area = [[Noordrijn-Westfalen]]
| subarea =
| gemeente = [[Remscheid]]
| mapname = Noordrijn-Westfalen
| inwoners =
| census =
| km2 =
| lat_deg = 51
| lat_min = 12
| lat_sec = 21
| lat_dir = N
| lon_deg = 7
| lon_min = 12
| lon_sec = 46
| lon_dir = E
| image =Wiki_Schule_Halbach.JPG
| caption = School
}}
'''Halbach''' is een plaats in [[Duitsland]]. Het maakt deel uit van de stadswijk [[Lüttringhausen]] van de stad [[Remscheid]].

Halbach ligt aan de [[Uerdinger Linie]], de scheidslijn tussen het [[Hoogduits]]e 'ich' en het [[Kleverlands]]e ´ik'. Halbach valt onder het gebied waar [[Limburgs]] wordt gesproken, in de ruimste zin van het woord.

[[Categorie:Plaats in Noordrijn-Westfalen]]
[[Categorie:Remscheid]]

title: Situering

Deelstaat: Noordrijn-Westfalen

Gemeente: Remscheid

Coördinaten: 51° 12′ NB, 7° 13′ OL

title: Foto's

Foto's: School

Portaal: Duitsland


text:
# Pietro Cataldi
Pietro Antonio Cataldi (Bologna, 15 april 1548 - aldaar, 11 februari 1626) was een Italiaans wiskundige.

## Leven
Hoewel hij geboren is in Bologna lijkt hij niet te hebben gestudeerd aan de Universiteit van Bologna. In 1569, hij was toen een-en-twintig, begon hij wiskundeles te geven aan de "Academie van Schone Kunsten" in Florence. In 1570 verkaste hij naar Perugia, waar hij eerst aan de Universiteit van Perugia en vanaf 1572 aan de plaatselijke kunstacademie lesgaf. In 1584 keerde hij terug naar Bologna, waar hij eerst waarschijnlijk aan de kunstacademie lesgaf. Vanaf 1596 gaf hij les in zowel de wiskunde als de astronomie aan de universiteit van Bologna, waaraan hij tot zijn dood verbonden zou blijven. Gedurende de laatste jaren van zijn leven probeerde hij tevergeefs om een wiskundige academie van de grond te krijgen. Een deel van zijn erfenis stelde hij voor dit doel ter beschikking.

## Werk
Het is bekend voor zijn bijdragen aan de berekening van vierkantswortels door gebruik te maken van rekenkundige reeksen, waarbij hij aansloot op eerder werk door Rafael Bombelli.
Hij ontdekte in 1588 de zesde en zevende Mersenne-priemgetallen. Gedurende 184 jaar, totdat Leonhard Euler in 1772 het achtste Mersenne-priemgetal, 231−1, ontdekte had Cataldi het record voor het grootst bekende priemgetal in handen.
Ook in 1588 ontdekte hij het zesde en zevende (8.589.869.056 en 137.438.691.328) perfecte getal.
Zijn werk op het gebied van algebraïsche technieken bleek ook toepassingen te kennen op het militaire vlak.
In 1603 publiceerde hij een verhandeling, waarin hij ten onrechte dacht het parallellenpostulaat (het vijfde postulaat van Euclides) te hebben bewezen.
In 1613 publiceerde Pietro Cataldi een boek, waarin voor het eerst sprake is van kettingbreuken en meer speciaal een methode voor hun weergave (trattato del modo brevissimo ..).

title: Pietro Cataldi

wikitext:
[[Bestand:Cataldi - Due lettioni date nella academia erigenda dove si mostra come si trovi la grandezza delle superficie rettilinee, 1613 - 87568.jpg|thumb|''Due lettioni'', 1613]]
'''Pietro Antonio Cataldi''' ([[Bologna (stad)|Bologna]], [[15 april]] [[1548]] - aldaar, [[11 februari]] [[1626]]) was een [[Italië|Italiaans]] [[wiskundige]].

==Leven==
Hoewel hij geboren is in Bologna lijkt hij niet te hebben gestudeerd aan de [[Universiteit van Bologna]]. In [[1569]], hij was toen een-en-twintig, begon hij wiskundeles te geven aan de "[[Academie van Schone Kunsten]]" in [[Florence (stad)|Florence]]. In [[1570]] verkaste hij naar [[Perugia (stad)|Perugia]], waar hij eerst aan de [[Universiteit van Perugia]] en vanaf [[1572]] aan de plaatselijke kunstacademie lesgaf. In [[1584]] keerde hij terug naar Bologna, waar hij eerst waarschijnlijk aan de kunstacademie lesgaf. Vanaf [[1596]] gaf hij les in zowel de wiskunde als de [[astronomie]] aan de universiteit van Bologna, waaraan hij tot zijn dood verbonden zou blijven. Gedurende de laatste jaren van zijn leven probeerde hij tevergeefs om een wiskundige academie van de grond te krijgen. Een deel van zijn erfenis stelde hij voor dit doel ter beschikking.

== Werk ==
Het is bekend voor zijn bijdragen aan de berekening van [[vierkantswortel]]s door gebruik te maken van [[rekenkundige reeks]]en, waarbij hij aansloot op eerder werk door [[Rafael Bombelli]].

Hij ontdekte in 1588 de zesde en zevende [[Mersenne-priemgetal]]len. Gedurende 184 jaar, totdat [[Leonhard Euler]] in 1772 het achtste Mersenne-priemgetal, 231−1, ontdekte had Cataldi het record voor het [[Priemgetal#Het grootste bekende priemgetal|grootst bekende priemgetal]] in handen.

Ook in 1588 ontdekte hij het zesde en zevende (8.589.869.056 en 137.438.691.328) [[perfect getal|perfecte getal]].

Zijn werk op het gebied van algebraïsche technieken bleek ook toepassingen te kennen op het militaire vlak.

In 1603 publiceerde hij een verhandeling, waarin hij ten onrechte dacht het [[parallellenpostulaat]] (het vijfde postulaat van [[Postulaten van Euclides|Euclides]]) te hebben [[bewijs (wiskunde)|bewezen]].

In 1613 publiceerde Pietro Cataldi een boek, waarin voor het eerst sprake is van [[kettingbreuk]]en en meer speciaal een methode voor hun weergave (trattato del modo brevissimo ..).

== Bibliografie ==
Hij schreef belangrijke werken over het [[rekenen]], de [[getaltheorie]] (vooral op het gebied van [[perfect getal|perfecte getallen]]) en de [[algebra]], waarvan de belangrijkste zijn:
*{{it}} ''"Trattato dei numeri perfetti"'' (1603),
*{{it}} ''"Transformatione geometrica"'' (1611),
*{{it}} ''"Trattato del modo brevissimo di trovare la radice quadra delli numeri et regole da approssimarsi di continuo al vero nelle radici de' numeri non quadrati, con le cause & invenzioni loro"'' (1613),
*{{it}} ''"Practica aritmetica"'' (1617),
*{{it}} ''"Operetta di ordinanze quadre"'' (1618).

Hij publiceerde verder in 1620, 1625 en 1626 een uitgave met commentaren op:
*{{it}} ''"[[Elementen van Euclides|Elementi]]"'' van [[Euclides van Alexandrië|Euclides]].

==Externe links==
*{{en}} [http://www-history.mcs.st-andrews.ac.uk/Biographies/Cataldi.html Cataldi] op [[MacTutor]]
*{{en}} [http://galileo.rice.edu/Catalog/NewFiles/cataldi.html Galileo Project]

{{DEFAULTSORT:Cataldi, Pietro Antonio}}
[[Categorie:Italiaans wiskundige]]
[[Categorie:16e-eeuws wiskundige]]


text:
# Sam Kerkhofs
Sam Kerkhofs (Leuven, 27 november 1987) is een Belgische media- en sportondernemer. Hij is CEO van Sporthouse Group, voormalig presentator van de voetbalpodcast MidMid en mede-eigenaar van voetbalclub Sporting Hasselt. Vooraleer hij doorbrak als media- en sportondernemer gaf hij nog vier jaar lang voetbaltraining bij de jeugd van OHL. Het laatste jaar deed hij dit op nationaal niveau.

## Carrière
In 2004 is Sam Kerkhofs begonnen met vakantiewerk voor de sportredactie van Canal+. Doorheen zijn tienerjaren maakte hij ook de SlowMo's bij de wedstrijden van de Jupiler Pro League. Jaren later heeft hij zijn studies in bedrijfsmanagement stopgezet om een sportmarketingbedrijf op te richten. Zo heeft hij in 2011 in samenwerking met Jacob Nys Sporthouse Group opgericht. Sporthouse Group is een bedrijf dat de sociale mediakanalen van topsporters en van websites uit de sportwereld ondersteunt. Zo hebben ze klanten als Dries Mertens, Kevin De Bruyne en Max Verstappen. In 2018 stapten Wouter Vandenhaute en Erik Watté mee in het bedrijf.
In oktober 2019, acht jaar later na de oprichting van Sporthouse Group, nam Kerkhofs het initiatief om Friends of Sports (FOS) op te richten. Friends of Sports bundelt verschillende sportpodcasts. De meest bekende podcasts zijn MidMid, 90 minutes en X&O's. Deze podcasts worden aangeboden op Spotify en Youtube. Even later heeft Friends of Sports een contract kunnen tekenen met Telenet en worden enkele podcasts op de Belgische zender Play Sports uitgezonden.
Kerkhofs is met zijn sidekick Evert Winkelmans presentator van de Belgische voetbalpodcast MidMid. Ze nodigen wekelijks een profvoetballer of gast uit de voetbalwereld uit in hun studio om te praten over hun carrière. De podcast is tevens te beluisteren op de zender Play Sports. Tijdens het wereldkampioenschap voetbal in Qatar gingen ze elke dag live, onder de naam MidMid MONDIAL.

## Familie
De vader van Sam is Ludo Kerkhofs, een van de oprichters van Outside Broadcast in 1989. Dit bedrijf houdt zich bezig op de audiovisuele markt. Ann Steenberghs, de moeder van Sam, is oprichter van de Kaderleden. Hij is een neef van Kat Kerkhofs, mediafiguur en vrouw van profvoetballer Dries Mertens.

title: Sam Kerkhofs

wikitext:
{{Infobox persoon
| naam           = Sam Kerkhofs
| afbeelding     =
| geboorteplaats = [[Leuven]]
| geboortedatum  = 27 november 1987
| nationaliteit  = Belg
| land           = {{BE-VLAG}} [[België]]
| beroep         = Belgische ondernemer
| bekendvan      = CEO Sporthouse Group, initiatiefnemer van Friends of Sports en presentator podcast MidMid
| vader          = Ludo Kerkhofs
| moeder         = Ann Steenberghs
}}
'''Sam Kerkhofs''' ([[Leuven]], [[27 november]] [[1987]]) is een Belgische media- en sportondernemer.<ref name=":0">{{Citeer web |url=https://voetbalflitsen.be/nieuws/6j60v1/wie-is-sam-kerkhofs-presentator-van-podcast-midmid-en-familie-van-kat-kerkhofs |titel=Wie is Sam Kerkhofs, presentator van podcast MIDMID en familie van Kat Kerkhofs? |datum=2022-12-21 |bezochtdatum=2023-05-20 |werk=Voetbalflitsen.be - het leukste en opvallendste voetbalnieuws!}}</ref> Hij is CEO van [[Sporthouse Group]], voormalig presentator van de voetbalpodcast [[MidMid]]<ref>{{Citeer web |url=https://www.demorgen.be/tv-cultuur/midmid-mondial-podcasthost-sam-kerkhofs-beknopt-over-voetbal-praten-is-zeker-niet-onze-grootste-kwaliteit~bb49a89a/ |titel=‘MIDMID MONDIAL’-podcasthost Sam Kerkhofs: ‘Beknopt over voetbal praten is zeker niet onze grootste kwaliteit’ |datum=2022-11-24 |bezochtdatum=2023-05-20 |werk=De Morgen |taal=nl-NL}}</ref> en mede-eigenaar van voetbalclub [[Koninklijke Sporting Hasselt|Sporting Hasselt]]. Vooraleer hij doorbrak als media- en sportondernemer gaf hij nog vier jaar lang voetbaltraining bij de jeugd van [[Oud-Heverlee Leuven|OHL]]. Het laatste jaar deed hij dit op nationaal niveau.<ref name=":2">{{Citeer web |url=https://www.mediarte.be/nl/dossiers/mediarte-en-de-sector/inside-the-company/sporthouse-group |titel=SportHouse Group |bezochtdatum=2023-05-20 |werk=mediarte |taal=nl}}</ref>

== Carrière ==
In 2004 is Sam Kerkhofs begonnen met vakantiewerk voor de sportredactie van [[Canal+]].<ref name=":0" /> Doorheen zijn tienerjaren maakte hij ook de ''SlowMo's'' bij de wedstrijden van de [[Jupiler Pro League]].<ref name=":2" /> Jaren later heeft hij zijn studies in bedrijfsmanagement stopgezet om een sportmarketingbedrijf op te richten. Zo heeft hij in 2011 in samenwerking met [[Jacob Nys]] ''Sporthouse Group'' opgericht.<ref name=":1">{{Citeer web |url=https://www.standaard.be/cnt/dmf20220802_97582021 |titel=‘In de ideale wereld lanceren wij de volgende Aster Nzeyimana’ |achternaam=Smet |voornaam=Diebrecht De |datum=2023-05-20 |bezochtdatum=2023-05-20 |werk=De Standaard |taal=nl-BE}}</ref> Sporthouse Group is een bedrijf dat de sociale mediakanalen van topsporters en van websites uit de sportwereld ondersteunt. Zo hebben ze klanten als [[Dries Mertens]], [[Kevin De Bruyne]] en [[Max Verstappen]].<ref>{{Citeer nieuws |achternaam=Doms |voornaam=Kjell |titel="Hij heeft de expertise die we nodig hebben" |werk=Het Laatste Nieuws |datum=2023-05-10 |bezochtdatum=2023-05-20}}</ref> In 2018 stapten [[Wouter Vandenhaute]] en [[Erik Watté]] mee in het bedrijf.<ref>{{Citeer web |url=https://www.sporthousegroup.com/team |titel=Team |bezochtdatum=2023-05-20 |werk=SportHouse Group |taal=nl}}</ref>

In oktober 2019, acht jaar later na de oprichting van Sporthouse Group, nam Kerkhofs het initiatief om [[Friends of Sports]] (FOS) op te richten.<ref>{{Citeer web |url=https://www.bruzz.be/sport/74-radio-radzinski-met-sam-kerkhofs-over-vandenhaute-duidelijke-denen-en-een-fout-shirt-2023 |titel=#74 Radio Radzinski met Sam Kerkhofs: over Vandenhaute, duidelijke Denen en een fout shirt |bezochtdatum=2023-05-20 |werk=www.bruzz.be |taal=nl}}</ref> Friends of Sports bundelt verschillende sportpodcasts. De meest bekende podcasts zijn [[MidMid]], [[90 minutes]] en [[X&O's]]. Deze podcasts worden aangeboden op [[Spotify]] en [[YouTube|Youtube]].<ref name=":1" /> Even later heeft Friends of Sports een contract kunnen tekenen met [[Telenet]] en worden enkele podcasts op de Belgische zender [[Play Sports]] uitgezonden.<ref>{{Citeer web |url=https://press.telenet.be/de-meest-bekeken-voetbalpodcast-van-vlaanderen-is-terug-op-play-sports |titel=De meest bekeken voetbalpodcast van Vlaanderen is terug op Play Sports |bezochtdatum=2023-05-20 |werk=press.telenet.be |taal=nl-BE |archiefdatum=2023-06-03 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20230603210831/https://press.telenet.be/de-meest-bekeken-voetbalpodcast-van-vlaanderen-is-terug-op-play-sports |dodeurl=ja }}</ref>

Kerkhofs is met zijn sidekick [[Evert Winkelmans]] presentator van de Belgische voetbalpodcast [[MidMid]]. Ze nodigen wekelijks een profvoetballer of gast uit de voetbalwereld uit in hun studio om te praten over hun carrière. De podcast is tevens te beluisteren op de zender [[Play Sports]].<ref name=":0" /> Tijdens het wereldkampioenschap voetbal in [[Qatar]] gingen ze elke dag live, onder de naam [[MIDMID MONDIAL|MidMid MONDIAL]].<ref>{{Citeer web |url=https://voetbalflitsen.be/nieuws/6j60v1/wie-is-sam-kerkhofs-presentator-van-podcast-midmid-en-familie-van-kat-kerkhofs |titel=Wie is Sam Kerkhofs, presentator van podcast MIDMID en familie van Kat Kerkhofs? |datum=2022-12-21 |bezochtdatum=2023-05-21 |werk=Voetbalflitsen.be - het leukste en opvallendste voetbalnieuws!}}</ref><ref>{{Citeer web |url=https://www.demorgen.be/tv-cultuur/midmid-mondial-podcasthost-sam-kerkhofs-beknopt-over-voetbal-praten-is-zeker-niet-onze-grootste-kwaliteit~bb49a89a/ |titel=‘MIDMID MONDIAL’-podcasthost Sam Kerkhofs: ‘Beknopt over voetbal praten is zeker niet onze grootste kwaliteit’ |datum=2022-11-24 |bezochtdatum=2023-05-21 |werk=De Morgen |taal=nl-NL}}</ref>

== Familie ==
De vader van Sam is [[Ludo Kerkhofs]], een van de oprichters van ''Outside Broadcast'' in 1989. Dit bedrijf houdt zich bezig op de audiovisuele markt. [[Ann Steenberghs]], de moeder van Sam, is oprichter van de ''Kaderleden''. Hij is een neef van [[Kat Kerkhofs]], mediafiguur en vrouw van profvoetballer [[Dries Mertens]].

{{Appendix}}
{{Bibliografische informatie}}
{{DEFAULTSORT:Kerkhofs, Sam}}
[[Categorie:Belgisch ondernemer]]
[[Categorie:Belgisch presentator]]

title: Algemene informatie

Geboren: 27 november 1987 · Leuven

Nationaliteit(en): Belg

Beroep(en): Belgische ondernemer

title: Familie

Vader: Ludo Kerkhofs

Moeder: Ann Steenberghs


text:
# Sainte-Foy-l'Argentière
Sainte-Foy-l'Argentière is een gemeente in het Franse departement Rhône (regio Auvergne-Rhône-Alpes). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Lyon. Sainte-Foy-l'Argentière telde op 1 januari 2022 1.292 inwoners.

## Geografie
De oppervlakte van Sainte-Foy-l'Argentière bedroeg op 1 januari 2022 1,54 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 839 inwoners per km².

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: Sainte-Foy-l'Argentière

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Sainte-Foy-l'Argentière
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Auvergne-Rhône-Alpes]]
| departement = [[Rhône (departement)|Rhône]] (69D)
| depnr = 69
| arrondissement = [[Arrondissement Lyon|Lyon]]
| kanton = [[Kanton L'Arbresle|L'Arbresle]]
| jaar = 2004
| inwoners = 1247
| dichtheid = 831,3
| oppervlakte = 1,5
| water =
| latitudeGraden = 45
| latitudeMinuten = 42
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 4
| longitudeMinuten = 28
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 69201
| postcode = 69610
| netnummer =
| hoogteligging = 417 - 480
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
| image = Stefoy_chateau_fenoyl_gayardon.jpg
| caption = Château de Sainte-Foy-l'Argentière
| image2 = Sainte-Foy-l'Argentière - bibliothèque - boîte à livres.jpg
| caption2 = Bibliotheek en [[Openbare boekenkast|minibieb]]
}}

'''Sainte-Foy-l'Argentière''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Rhône (departement)|Rhône]] (regio [[Auvergne-Rhône-Alpes]]). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Lyon|Lyon]]. Sainte-Foy-l'Argentière telde op {{Inwonertal|soort=datum}} {{Inwonertal}} inwoners.

== Geografie ==
De oppervlakte van Sainte-Foy-l'Argentière bedroeg op {{Inwonertal|soort=datum}} {{inwonertal|soort=oppervlakte}}; de [[bevolkingsdichtheid]] was toen {{inwonertal|soort=dichtheid}} inwoners per km².

<!-- {{Detailkaart Franse gemeente|id=69201}} -->
[[Bestand:69201-Sainte-Foy-l'Argentière-Sols.png|thumb|left|350px|Kaart van de gemeente met de belangrijkste infrastructuur, bodemgebruik en omliggende gemeenten]]{{Clearleft}}

== Demografie ==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=69201}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

== Externe links ==
* {{Link INSEE|id=69201}}

{{Appendix}}
{{Commonscat}}
{{Coor title dms|45|42|0|N|4|28|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

{{DEFAULTSORT:Sainte-Foy-l'Argentiere}}
[[Categorie:Gemeente in Rhône]]

title: Situering

Regio: Auvergne-Rhône-Alpes

Departement: Rhône (69D)

Arrondissement: Lyon

Kanton: L'Arbresle

Coördinaten: 45° 42′ NB, 4° 28′ OL

title: Algemeen

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Rhône

title: Foto's

Foto's:
Château de Sainte-Foy-l'Argentière
Bibliotheek en minibieb