text:
# François Poullain de La Barre
François Poullain de La Barre (Parijs, juli 1647 – Genève, 4 mei 1723) was een geestelijke, schrijver, cartesiaans filosoof en vroeg feminist. Hij publiceerde in 1673-1675 drie boeken om de vooroordelen tegen vrouwen te bestrijden. Daarna bekeerde hij zich tot het calvinisme en ging hij in Génève wonen.

## Leven
François Poullain kwam uit de katholieke bourgeoisie van Parijs. Zijn familie behoorde tot de ambtsadel. In de loop van zijn leven zou hij "de La Barre" toevoegen aan zijn naam. Omstreeks zijn vijftiende verjaardag behaalde hij al de graad van Maître ès Arts. Onmiddellijk daarna begon hij theologie te volgen aan de Sorbonne. Hij studeerde af in 1666, na drie in plaats van de normale vijf jaar. In 1667 kwam Poullain voor het eerst in aanraking met het cartesianisme. De filosofie van Descartes was toen onderwerp van gesprek in de geleerde salons van Parijs. Het bracht hem ertoe de scholastiek uit zijn studies af te wijzen; aan een doctoraat in de theologie begon hij niet meer.
Na zijn studies kwam Poullain aan de kost als leraar grammatica in een Parijse school. Een anoniem vertaalhandboek uit 1672 wordt aan hem toegeschreven. In de daarop volgende jaren publiceerde hij drie verhandelingen over de maatschappelijke achterstelling van vrouwen. Hoewel de zogenaamde Querelle des femmes toen in volle gang was, kregen deze boeken minder aandacht dan verhoopt. De eerste edities waren anoniem.
Met de steun van zijn verwant Gabriel de Flexelles werd Poullain in 1679 tot priester gewijd. Hij doceerde een jaar aan het Collège de Fortet van de Sorbonne en werd eind 1680 als zielenherder toegewezen aan het Picardische dorp La Flamengrie. Daar was hij getuige van toenemende repressie tegen de protestanten. In april 1685 stapte hij over naar het nog kleinere en armere Versigny. Er zijn geen aanwijzingen dat dit een disciplinaire maatregel betrof. Enkele maanden later herriep het Edict van Fontainebleau de rechten die protestanten genoten.
In 1688 verliet hij Vertigny en trok hij via Parijs naar Genève, dat toen een calvinistische republiek was. Hij had zich bekeerd. In plaats van zijn familienaam gebruikte hij er meestal FP de la Barre of Delabarre. Zijn integratie in de betere milieus verliep vlot, maar zijn bestaansmiddelen waren nogal onzeker. Hij gaf Franse les aan buitenlandse edelen en publiceerde in 1691 nog een Frans uitspraakboekje. Het jaar voordien was hij getrouwd.
In 1696 werd Poullain in Genève beschuldigd van socinianisme, wat beschouwd werd als een ernstige ketterij. Hoewel hij na een maand werd vrijgesproken, was de reputatieschade niet min, zoals blijkt uit het feit dat hij nog meer dan tien jaar moest wachten op een aanstelling in het officieel onderwijs. Pas in 1708 werd hij uiteindelijk benoemd tot regent aan het calvinistisch college van Genève. Als auteur bleef Poullain toegewijd aan het cartesianisme. In zijn laatste publicatie uit 1720 paste hij dit toe voor een vergelijkende studie van de rooms-katholieke kerk en de protestantse leer. Vanwege zijn verdiensten werd Poullain in 1716 poorter (bourgeois) van Genève.

## Feministische filosofie
Vanuit het cartesiaanse dualisme ontwikkelde Poullain een visie op de gelijkberechtiging van mannen en vrouwen. De fysieke verschillen tussen de geslachten hadden volgens hem geen invloed op het intellect. Wanneer vrouwen minder grote prestaties konden voorleggen, was dat door vooroordelen en uitsluiting.
Het eerste boek waarin hij deze ideeën uiteenzette, was het anonieme De l'égalité des deux sexes uit 1673. Het betoogde dat de achterstelling van vrouwen niet gegrond was in de natuur, maar berustte op culturele vooroordelen. De Franse term "préjugé" was geïntroduceerd in de 16e eeuw en werd door Poullain voor het eerst toegepast op de genderverhoudingen. Zijn praktische conclusie was dat men zich vrouwen moest kunnen voorstellen als professoren aan de universiteit, leiders van erediensten, magistraten in de rechtbank en generaals in het leger.
Zijn volgende anonieme werk, De l'éducation des dames pour la conduite de l'esprit dans les sciences et dans les mœurs, verscheen in 1674 en onderzocht de vraag hoe vrouwen zichzelf konden ontwikkelen en bevrijden. Een gezond uitgangspunt was cartesiaanse twijfel aan de maatschappelijke ordening en vertrouwen in eigen capaciteiten. In dit boek deed hij de puntige uitspraak L'esprit n'a point de sexe ("De geest heeft geen geslacht").
Het derde werk uit de rij, De l'excellence des hommes contre l'égalité des sexes (1675), betoogde dat het mannelijk geslacht superieur was en dat dit gegeven de genderongelijkheid rechtvaardigde. Pierre Bayle vroeg zich af of Poullain deze schijnbare weerlegging van zijn eigen stelling had geschreven omdat hij zich bedreigd voelde. In werkelijkheid was het een ironisch werk waarin hij de absurditeit van de patriarchale argumenten probeerde bloot te leggen. Hij voegde de ontkrachting erbij. Door op deze manier tewerk te gaan, zal hij gehoopt hebben een groter publiek te bereiken.
Het feminisme van Poullain bouwde voort op bestaande ideeën. Hij bezocht de salons van de zogenaamde Précieuses, die met name geïnteresseerd waren in onderwijs. Vooral Marie Le Jars de Gournay (Égalité des hommes et des femmes, 1622) was een invloedrijke auteur uit deze kringen. Molière had de spot gedreven met deze vrouwen in Les Précieuses ridicules (1659) en Les femmes savantes (1672). Het werk van Poullain wordt soms opgevat als een kritische reactie tegen deze toneelstukken.
Hoe dan ook ging zijn feminisme een stuk verder dan al wat voorafging. Vreemd is dat er nauwelijks auteurs zijn geweest die met zijn ideeën schriftelijk in debat gingen, al werd zijn werk wel degelijk gelezen, als men mag afgaan op de verschillende 17e-eeuwse edities. Gabrielle Suchon putte uit zijn De l'égalité des deux sexes, maar noemde geen auteursnaam. In Engeland vond dit werk in vertaling nog meer weerklank, zij het eveneens anoniem. Nadien raakte Poullain in de vergetelheid, tot hij in de 20e eeuw werd herontdekt. Simone de Beauvoir plaatste een uitspraak van hem als epigraaf in De tweede sekse (1949): Alles wat door mannen over vrouwen is geschreven moet verdacht zijn, want ze zijn tegelijk rechter en partij.

## Familie
Poullain trouwde op 1 januari 1690 met Marie Ravier (1658-1742) en kreeg haar een dochter Jeanne Charlotte Poulain de La Barre (1690-1746) en een zoon Jean Jaques Poulain de La Barre (1696-1751).

## Publicaties
- Les Rapports de la langue latine avec la françoise pour traduire élégament et sans peine. Avec un recueil étymologique & methodique de cinq mille mots françois tirez immédiatement du latin, C. Thibout, Paris, 1672
- De l'Égalité des deux sexes, discours physique et moral où l'on voit l'importance de se défaire des préjugés, Jean du Puis, Paris, 1673
- De l'Éducation des dames pour la conduite de l'esprit dans les sciences et dans les mœurs, entretiens, Jean du Puis, Paris, 1674
- De l'Excellence des hommes contre l'égalité des sexes, Jean du Puis, Paris, 1675
- Essai des remarques particulières sur la langue françoise pour la ville de Genève, Genf, 1691
- La Doctrine des protestants sur la liberté de lire l'Ecriture Sainte, le Service Divin en langue entendu, l'Invocation des Saints, le Sacrement de l'Eucharistie. Justifiée par le MISSEL ROMAIN et par des Réflexions sur chaque Point. Avec un Commentaire philosophique sur ses Paroles de JESUS CHRIST, Ceci est mon corp, Ceci est mon sang, Matth. Chap. XXVI, v. 26, Fabri & Barrillot, Genf, 1720

## Uitgaven en vertalingen
- Three Cartesian Feminist Treatises, ed. Marcelle Maistre Welch, vert. Vivien Bosley, 2002. ISBN 0226676544 (Franse-Engelse editie)
- De l'égalité des deux sexes – De l'éducation des dames – De l'excellence des hommes, ed. Marie-Frédérique Pellegrin, 2011. ISBN 9782711621026
- The Equality of the Sexes. Three Feminist Texts of the Seventeenth Century, vert. Desmond M. Clarke, 2013. ISBN 0199673519

## Voetnoten
1. ↑  Tout ce qui a été écrit par les hommes sur les femmes doit être suspect, car ils sont à la fois juge et partie

- Bibsys: 90105128
- Biblioteca Nacional de España: XX949889
- Bibliothèque nationale de France: cb12308751q (data)
- Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058608626406706
- CiNii: DA02236722
- Gemeinsame Normdatei: 11907916X
- Historisch woordenboek van Zwitserland: 015874
- International Standard Name Identifier: 0000 0001 1443 6612
- Library of Congress Control Number: n87101317
- Bibliotheek van het Japanse parlement: 00655631
- Nationale Bibliotheek van Tsjechië: mzk2009511566
- Nationale bibliotheek van Australië: 36192419
- Nationale Bibliotheek van Israël: 987007266595505171
- Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 073310123
- Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A000132549
- Istituto Centrale per il Catalogo Unico: TO0V007505
- LIBRIS: 333907
- Système universitaire de documentation: 031968961
- Trove: 1226818
- Virtual International Authority File: 50027729
- WorldCat: E39PBJjT4Jkt3my7cxhRR6pXVC

title: François Poullain de La Barre

wikitext:
'''François Poullain de La Barre''' ([[Parijs]], juli [[1647]] – [[Genève (stad)|Genève]], [[4 mei]] [[1723]]) was een geestelijke, schrijver, cartesiaans [[filosoof]] en vroeg [[feminist]]. Hij publiceerde in 1673-1675 drie boeken om de vooroordelen tegen vrouwen te bestrijden. Daarna bekeerde hij zich tot het [[calvinisme]] en ging hij in Génève wonen.

== Leven ==
François Poullain kwam uit de katholieke bourgeoisie van Parijs. Zijn familie behoorde tot de [[ambtsadel]]. In de loop van zijn leven zou hij "de La Barre" toevoegen aan zijn naam. Omstreeks zijn vijftiende verjaardag behaalde hij al de graad van [[Magister artium|Maître ès Arts]]. Onmiddellijk daarna begon hij [[theologie]] te volgen aan de [[Sorbonne (gebouw)|Sorbonne]]. Hij studeerde af in 1666, na drie in plaats van de normale vijf jaar. In 1667 kwam Poullain voor het eerst in aanraking met het cartesianisme. De filosofie van [[René Descartes|Descartes]] was toen onderwerp van gesprek in de geleerde salons van Parijs. Het bracht hem ertoe de [[scholastiek]] uit zijn studies af te wijzen; aan een doctoraat in de theologie begon hij niet meer.

Na zijn studies kwam Poullain aan de kost als leraar grammatica in een Parijse school. Een anoniem vertaalhandboek uit 1672 wordt aan hem toegeschreven. In de daarop volgende jaren publiceerde hij drie verhandelingen over de maatschappelijke achterstelling van vrouwen. Hoewel de zogenaamde ''[[Querelle des femmes]]'' toen in volle gang was, kregen deze boeken minder aandacht dan verhoopt. De eerste edities waren anoniem.

Met de steun van zijn verwant Gabriel de Flexelles werd Poullain in 1679 tot priester gewijd. Hij doceerde een jaar aan het ''Collège de Fortet'' van de [[Universiteit van Parijs|Sorbonne]] en werd eind 1680 als zielenherder toegewezen aan het [[Picardië|Picardische]] dorp [[La Flamengrie (Aisne)|La Flamengrie]]. Daar was hij getuige van toenemende repressie tegen de protestanten. In april 1685 stapte hij over naar het nog kleinere en armere [[Versigny (Oise)|Versigny]]''.'' Er zijn geen aanwijzingen dat dit een disciplinaire maatregel betrof. Enkele maanden later herriep het [[Edict van Fontainebleau (1685)|Edict van Fontainebleau]] de [[Edict van Nantes|rechten die protestanten genoten]].

In 1688 verliet hij Vertigny en trok hij via Parijs naar [[Genève (stad)|Genève]], dat toen een [[Calvinisme|calvinistische]] [[republiek]] was. Hij had zich bekeerd. In plaats van zijn familienaam gebruikte hij er meestal ''FP de la Barre'' of ''Delabarre''. Zijn integratie in de betere milieus verliep vlot, maar zijn bestaansmiddelen waren nogal onzeker. Hij gaf Franse les aan buitenlandse edelen en publiceerde in 1691 nog een Frans uitspraakboekje. Het jaar voordien was hij getrouwd.

In 1696 werd Poullain in Genève beschuldigd van [[socinianisme]], wat beschouwd werd als een ernstige [[ketterij]]. Hoewel hij na een maand werd vrijgesproken, was de reputatieschade niet min, zoals blijkt uit het feit dat hij nog meer dan tien jaar moest wachten op een aanstelling in het officieel onderwijs. Pas in 1708 werd hij uiteindelijk benoemd tot regent aan het calvinistisch college van Genève. Als auteur bleef Poullain toegewijd aan het cartesianisme. In zijn laatste publicatie uit 1720 paste hij dit toe voor een vergelijkende studie van de rooms-katholieke kerk en de protestantse leer. Vanwege zijn verdiensten werd Poullain in 1716 [[poorter]] (''bourgeois'') van Genève.

== Feministische filosofie ==
Vanuit het cartesiaanse [[dualisme]] ontwikkelde Poullain een visie op de gelijkberechtiging van mannen en vrouwen. De fysieke verschillen tussen de geslachten hadden volgens hem geen invloed op het intellect. Wanneer vrouwen minder grote prestaties konden voorleggen, was dat door vooroordelen en uitsluiting.

Het eerste boek waarin hij deze ideeën uiteenzette, was het anonieme ''De l'égalité des deux sexes'' uit 1673. Het betoogde dat de achterstelling van vrouwen niet gegrond was in de natuur, maar berustte op culturele vooroordelen. De Franse term "préjugé" was geïntroduceerd in de 16e eeuw en werd door Poullain voor het eerst toegepast op de genderverhoudingen. Zijn praktische conclusie was dat men zich vrouwen moest kunnen voorstellen als professoren aan de universiteit, leiders van erediensten, magistraten in de rechtbank en generaals in het leger.

Zijn volgende anonieme werk, ''De l'éducation des dames pour la conduite de l'esprit dans les sciences et dans les mœurs'', verscheen in 1674 en onderzocht de vraag hoe vrouwen zichzelf konden ontwikkelen en bevrijden. Een gezond uitgangspunt was [[cartesiaanse twijfel]] aan de maatschappelijke ordening en vertrouwen in eigen capaciteiten. In dit boek deed hij de puntige uitspraak ''L'esprit n'a point de sexe'' ("De geest heeft geen geslacht").

Het derde werk uit de rij, ''De l'excellence des hommes contre l'égalité des sexes'' (1675), betoogde dat het mannelijk geslacht superieur was en dat dit gegeven de genderongelijkheid rechtvaardigde. [[Pierre Bayle]] vroeg zich af of Poullain deze schijnbare weerlegging van zijn eigen stelling had geschreven omdat hij zich bedreigd voelde. In werkelijkheid was het een ironisch werk waarin hij de absurditeit van de patriarchale argumenten probeerde bloot te leggen. Hij voegde de ontkrachting erbij. Door op deze manier tewerk te gaan, zal hij gehoopt hebben een groter publiek te bereiken.

Het feminisme van Poullain bouwde voort op bestaande ideeën. Hij bezocht de salons van de zogenaamde [[Préciosité|Précieuses]], die met name geïnteresseerd waren in onderwijs. Vooral [[Marie le Jars de Gournay|Marie Le Jars de Gournay]] (''Égalité des hommes et des femmes'', 1622) was een invloedrijke auteur uit deze kringen. [[Molière (schrijver)|Molière]] had de spot gedreven met deze vrouwen in ''Les Précieuses ridicules'' (1659) en ''Les femmes savantes'' (1672). Het werk van Poullain wordt soms opgevat als een kritische reactie tegen deze toneelstukken.

Hoe dan ook ging zijn feminisme een stuk verder dan al wat voorafging. Vreemd is dat er nauwelijks auteurs zijn geweest die met zijn ideeën schriftelijk in debat gingen, al werd zijn werk wel degelijk gelezen, als men mag afgaan op de verschillende 17e-eeuwse edities. [[Gabrielle Suchon]] putte uit zijn ''De l'égalité des deux sexes'', maar noemde geen auteursnaam. In Engeland vond dit werk in vertaling nog meer weerklank, zij het eveneens anoniem. Nadien raakte Poullain in de vergetelheid, tot hij in de 20e eeuw werd herontdekt. [[Simone de Beauvoir]] plaatste een uitspraak van hem als epigraaf in ''[[De tweede sekse]]'' (1949): ''Alles wat door mannen over vrouwen is geschreven moet verdacht zijn, want ze zijn tegelijk rechter en partij''.<ref>''Tout ce qui a été écrit par les hommes sur les femmes doit être suspect, car ils sont à la fois juge et partie''</ref>

== Familie ==
Poullain trouwde op 1 januari 1690 met Marie Ravier (1658-1742) en kreeg haar een dochter Jeanne Charlotte Poulain de La Barre (1690-1746) en een zoon Jean Jaques Poulain de La Barre (1696-1751).

== Publicaties ==
* ''Les Rapports de la langue latine avec la françoise pour traduire élégament et sans peine. Avec un recueil étymologique & methodique de cinq mille mots françois tirez immédiatement du latin'', C. Thibout, Paris, 1672
* ''De l'Égalité des deux sexes, discours physique et moral où l'on voit l'importance de se défaire des préjugés'', Jean du Puis, Paris, 1673
* ''De l'Éducation des dames pour la conduite de l'esprit dans les sciences et dans les mœurs, entretiens'', Jean du Puis, Paris, 1674
* ''De l'Excellence des hommes contre l'égalité des sexes'', Jean du Puis, Paris, 1675
* ''Essai des remarques particulières sur la langue françoise pour la ville de Genève'', Genf, 1691
* ''La Doctrine des protestants sur la liberté de lire l'Ecriture Sainte, le Service Divin en langue entendu, l'Invocation des Saints, le Sacrement de l'Eucharistie. Justifiée par le MISSEL ROMAIN et par des Réflexions sur chaque Point. Avec un Commentaire philosophique sur ses Paroles de JESUS CHRIST, Ceci est mon corp, Ceci est mon sang, Matth. Chap. XXVI, v. 26'', Fabri & Barrillot, Genf, 1720

== Uitgaven en vertalingen ==
*''Three Cartesian Feminist Treatises'', ed. Marcelle Maistre Welch, vert. Vivien Bosley, 2002. ISBN 0226676544 (Franse-Engelse editie)
*''De l'égalité des deux sexes – De l'éducation des dames – De l'excellence des hommes'', ed. Marie-Frédérique Pellegrin, 2011. ISBN 9782711621026
*''The Equality of the Sexes. Three Feminist Texts of the Seventeenth Century'', vert. Desmond M. Clarke, 2013. ISBN 0199673519

== Literatuur ==
*Madeleine Alcover, ''Poullain de la Barre. Une aventure philosophique'', 1981, 155 p.
*Siep Stuurman, ''François Poulain de la Barre and the Invention of Modern Equality'', 2004. ISBN 9780674011854
*Anthony J. La Vopa, "Sexless Minds at Work and at Play: Poullain de la Barre and the Origins of Early Modern Feminism" in: ''Representations'', 2010, nr. 1, p. 57-94. {{DOI|10.1525/rep.2010.109.1.57}}
*Marie-Frédérique Pellegrin (ed.), ''François Poulain de la Barre. Égalité, radicalité, modernité'', 2017. ISBN 2711627616

== Externe link ==
*[https://plato.stanford.edu/archives/spr2014/entries/francois-barre François Poulain de la Barre] (The Stanford Encyclopedia of Philosophy)

== Voetnoten ==
{{references}}
{{Appendix|1=Bronvermelding|2=
*{{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=de|titel=François Poullain de La Barre|oldid=216085638}}
*{{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=fr|titel=François Poullain de La Barre|oldid=191888999}}}}
{{Bibliografische informatie}}
{{Commonscat}}
{{DEFAULTSORT:Poullain de la Barre, François}}

[[Categorie:18e-eeuws filosoof]]
[[Categorie:17e-eeuws filosoof]]
[[Categorie:Frans feminist]]
[[Categorie:Frans filosoof]]


text:
# Noordelijke witbandmiersluiper
De noordelijke witbandmiersluiper (Formicivora intermedia) is een zangvogel uit de familie Thamnophilidae (miervogels).

## Verspreiding en leefgebied
Deze soort komt voor in Colombia en Venezuela en telt zes ondersoorten:
- F. i. alticincta: de Pareleilanden (Panama).
- F. i. hondae: noordwestelijk Colombia.
- F. i. fumosa: noordoostelijk Colombia en westelijk Venezuela.
- F. i. intermedia: noordelijk Colombia en noordelijk Venezuela (incl. Isla Margarita).
- F. i. tobagensis: Tobago.
- F. i. orenocensis: zuidelijk-centraal Venezuela.

## Status
De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

wikiname: nlwiki

title: Noordelijke witbandmiersluiper

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox vogel
| status            = LC
| statusbron        = 2020
| rl-id             = 103657347
| afbeelding        = Formicivora intermedia.jpg
| afbeelding2       = Formicivora intermedia map.svg
| orde              = [[Zangvogels|Passeriformes]] (Zangvogels)
| onderorde         = [[Schreeuwvogels|Suboscines]] (Schreeuwvogels)
| familie           = [[Thamnophilidae]] (Miervogels)
| geslacht          = ''[[Formicivora]]'' (Miersluipers)
| w-naam            = ''Formicivora intermedia''
| auteur            = [[Jean Cabanis|Cabanis]]
| datum             = 1847
| haakjes           =
| commons           =
| species           =
}}
De '''noordelijke witbandmiersluiper''' (''Formicivora intermedia'') is een [[Zangvogels|zangvogel]] uit de [[Familie (biologie)|familie]] [[Thamnophilidae]] (miervogels).

==Verspreiding en leefgebied==
Deze soort komt voor in [[Colombia]] en [[Venezuela]] en telt zes ondersoorten:<ref>{{en}}[https://www.worldbirdnames.org/new/ Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.1).]</ref>
* ''F. i. alticincta'': de [[Pareleilanden]] ([[Panama (land)|Panama]]).
* ''F. i. hondae'': noordwestelijk Colombia.
* ''F. i. fumosa'': noordoostelijk Colombia en westelijk Venezuela.
* ''F. i. intermedia'': noordelijk Colombia en noordelijk Venezuela (incl. [[Isla Margarita]]).
* ''F. i. tobagensis'': [[Tobago]].
* ''F. i. orenocensis'': zuidelijk-centraal Venezuela.

==Status==
De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als algemeen. Op de [[Rode lijst van de IUCN]] heeft deze soort de status ''niet bedreigd''.<ref name="IUCN" />

{{Taxonbalk}}
{{Appendix}}
[[Categorie:Thamnophilidae]]
[[Categorie:Dier uit het Neotropisch gebied]]
[[Categorie:IUCN-status niet bedreigd]]

title: Noordelijke witbandmiersluiper · IUCN-status: Niet bedreigd (2020)

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Chordata (Chordadieren)

Klasse: Aves (Vogels)

Orde: Passeriformes (Zangvogels)

Onderorde: Suboscines (Schreeuwvogels)

Familie: Thamnophilidae (Miervogels)

Geslacht: Formicivora (Miersluipers)

title: Soort

Portaal: Biologie · Vogels


text:
# Neocrepidodera thoracica
Neocrepidodera thoracica is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1990 gepubliceerd door Medvedev.

title: Neocrepidodera thoracica

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Neocrepidodera thoracica''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Bladkevers|Chrysomelidae]] (Bladkevers)
| geslacht = ''[[Neocrepidodera]]''
| w-naam = ''Neocrepidodera thoracica''
| auteur = Medvedev
| datum = 1990
| haakjes = ja
| origineel =
}}

'''''Neocrepidodera thoracica''''' is een [[kevers]]oort uit de familie [[bladkevers]] (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1990 gepubliceerd door Medvedev.<ref>[https://web.archive.org/web/20130927083459/https://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/ChrysoIndex0.htm Chrysomelidae] in Synopsis of the described Coleoptera of the World, 13 december 2008. Gearchiveerd op 27 september 2013.</ref>

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|30}}

[[Categorie:Neocrepidodera|thoracica]]

title: Neocrepidodera thoracica

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Chrysomelidae (Bladkevers)

Geslacht: Neocrepidodera

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# ADT CAPS Championship
Het ADT CAPS Championship is een jaarlijks golftoernooi voor vrouwen in Zuid-Korea, dat deel uitmaakt van de LPGA of Korea Tour. Het werd opgericht in 2004 en vindt sindsdien telkens plaats op de Lotte Skyhill Gimhae Country Club in Gimhae.
Het wordt gespeeld in een strokeplay-formule van drie ronden (54-holes).

## Winnaressen
| Jaar | Winnares       | Score | Score | Info                                                |
| ---- | -------------- | ----- | ----- | --------------------------------------------------- |
| 2004 | Choi Na-yeon   | 202   | –14   |                                                     |
| 2005 | Kim Hae-jung   | 146   | +2    | 36-holes (weersomstandigheden)                      |
| 2006 | Yoon Ji-won    | 213   | –3    |                                                     |
| 2007 | Jiyai Shin     | 211   | –5    |                                                     |
| 2008 | Seo Hee-kyung  | 214   | –2    |                                                     |
| 2009 | Seo Hee-kyung  | 210   | –6    |                                                     |
| 2010 | Pyun Ae-ree    | 212   | –4    |                                                     |
| 2011 | Cho Yeong-ran  | 145   | +1    | 36-holes (weersomstandigheden)                      |
| 2012 | Yang Je-yoon   | 206   | –10   |                                                     |
| 2013 | Choi Yoo-lim   | 211   | –5    |                                                     |
| 2014 | Kim Min-sun po | 205   | –11   | Won de play-off van Kim Sei-young en Heo Yoon-kyung |

| Toernooirecord |  | po = winnares na play-off |

 Lotte Mart Women's Open ·
 Nexen Saint Nine Masters ·
 Edaily Ladies Open ·
 Woori Ladies Championship ·
 Doosan Match Play Championship ·
 E1 Charity Open ·
 Lotte Cantata Women's Open ·
 S-OIL Champions Invitational ·
 Korea Women's Open ·
 Kumho Tire Women's Open ·
 Jeju Samdasoo Masters ·
 Hanwha Finance Classic ·
 KyoChon Honey Ladies Open ·
 Nefs Masterpiece ·
 MBN Women's Open ·
 Charity High1 Resort Open ·
 YTN-Volvik Women's Open ·
 KLPGA Championship ·
 Daewoo Classic ·
 Pak Se-ri Invitational ·
 Hite Championship ·
 LPGA KEB-HanaBank Championship ·
 KB Star Championship ·
 Seoul Ladies Classic ·
 ADT CAPS Championship ·
 Chosun Ilbo Championship ·
 China Women's Open

title: ADT CAPS Championship

wikitext:
{{Infobox golftoernooi
| naam           = ADT CAPS Championship
| afbeelding     =
| onderschrift   =
| officiële naam =
| plaats         = {{KR-VLAG}} [[Gimhae]]
| opgericht      = 2004
| opgeheven      =
| golfbaan       = [[Lotte Skyhill Gimhae Country Club]]
| par            = 72
| lengte         = 6551 m
| tour           = [[LPGA of Korea Tour]]
| recordwinnaar  = {{KR-VLAG}} [[Seo Hee-kyung]] (2)
}}

Het '''ADT CAPS Championship''' is een jaarlijks [[golftoernooi]] voor vrouwen in [[Zuid-Korea]], dat deel uitmaakt van de [[LPGA of Korea Tour]]. Het werd opgericht in 2004 en vindt sindsdien telkens plaats op de [[Lotte Skyhill Gimhae Country Club]] in [[Gimhae]].

Het wordt gespeeld in een [[strokeplay]]-formule van drie ronden (54-holes).

== Winnaressen ==
{| class="wikitable"
|-
! Jaar !! Winnares !! colspan=2|Score !! Info
|-
| 2004 || {{KR-VLAG}} [[Choi Na-yeon]] || style="background:lime;"|202 || style="background:lime;" align=right|–14 ||
|-
| 2005 || {{KR-VLAG}} [[Kim Hae-jung]] || 146 || align=right|+2 || 36-holes (weersomstandigheden)
|-
| 2006 || {{KR-VLAG}} [[Yoon Ji-won]] || 213 || align=right|–3 ||
|-
| 2007 || {{KR-VLAG}} [[Jiyai Shin]] || 211 || align=right|–5 ||
|-
| 2008 || {{KR-VLAG}} [[Seo Hee-kyung]] || 214 || align=right|–2 ||
|-
| 2009 || {{KR-VLAG}} [[Seo Hee-kyung]] || 210 || align=right|–6 ||
|-
| 2010 || {{KR-VLAG}} [[Pyun Ae-ree]] || 212 || align=right|–4 ||
|-
| 2011 || {{KR-VLAG}} [[Cho Yeong-ran]] || 145 || align=right|+1 || 36-holes (weersomstandigheden)
|-
| 2012 || {{KR-VLAG}} [[Yang Je-yoon]] || 206 || align=right|–10 ||
|-
| 2013 || {{KR-VLAG}} [[Choi Yoo-lim]] || 211 || align=right|–5 ||
|-
| 2014 || {{KR-VLAG}} [[Kim Min-sun]] po || 205 || align=right|–11 || Won de play-off van [[Kim Sei-young]] en [[Heo Yoon-kyung]]
|-
|}
{| class="wikitable"
| style="background:lime;"|[[Toernooirecord]] || || po = winnares na play-off
|}

{{Appendix|2=
* {{ko}} [http://klpga.co.kr/web/tour/winner.do?dcode=2014110001&dyear=2014&dscode=RE&gamecd=RE Overzicht van winnaressen op LPGA of Korea Tour]
}}
{{Navigatie LPGA of Korea Tour}}

[[Categorie:Golftoernooi in Zuid-Korea]]
[[Categorie:Golftoernooi van de LPGA of Korea Tour]]

title: ADT CAPS Championship

Plaats: Gimhae

Golfbaan: Lotte Skyhill Gimhae Country Club

Tour(s): LPGA of Korea Tour

Recordwinnaar: Seo Hee-kyung (2)

Portaal: Golf


text:
# Dichelopandalus
Dichelopandalus is een geslacht van kreeftachtigen uit de klasse van de Malacostraca (hogere kreeftachtigen).

## Soorten
- Dichelopandalus bonnieri Caullery, 1896
- Dichelopandalus leptocerus (Smith, 1881)

title: Dichelopandalus

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Dichelopandalus''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] (Geleedpotigen)
| onderstam = [[Kreeftachtigen|Crustacea]] (Kreeftachtigen)
| superklasse = [[Multicrustacea]]
| klasse = [[Malacostraca]] (Hogere kreeftachtigen)
| onderklasse = [[Eumalacostraca]]
| superorde = [[Eucarida]]
| orde = [[Tienpotigen|Decapoda]] (Tienpotigen)
| onderorde = [[Pleocyemata]]
| infraorde = [[Garnalen|Caridea]] (Garnalen)
| superfamilie = [[Pandaloidea]]
| familie = [[Pandalidae]]
| taxon = [[geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Dichelopandalus''
| auteur = Caullery
| datum = 1896
| commons =
| species =
| worms = 107041
}}
'''''Dichelopandalus''''' is een [[geslacht (biologie)|geslacht]] van [[kreeftachtigen]] uit de [[klasse (biologie)|klasse]] van de [[Malacostraca]] (hogere kreeftachtigen).

== Soorten ==
* ''[[Dichelopandalus bonnieri]]'' Caullery, 1896
* ''[[Dichelopandalus leptocerus]]'' (Smith, 1881)

[[Categorie:Pandalidae]]

title: Dichelopandalus

Onderstam: Crustacea (Kreeftachtigen)

Superklasse: Multicrustacea

Klasse: Malacostraca (Hogere kreeftachtigen)

Onderklasse: Eumalacostraca

Superorde: Eucarida

Orde: Decapoda (Tienpotigen)

Onderorde: Pleocyemata

Infraorde: Caridea (Garnalen)

Superfamilie: Pandaloidea

Familie: Pandalidae

title: Geslacht

Portaal: Biologie


text:
# Jacobus Losecaat
Jacobus Losecaat (Zevenbergen, 9 februari 1716 - Asten, 17 december 1796) was een jurist die de heren van Asten heeft ondersteund.
Hij was betrokken bij de koop van deze heerlijkheid in 1754 door de Dordtse industriëlen Cornelis van Hombroek en Jan van Nievervaart. Van 1749-1795 was hij rentmeester van deze heren, alsmede van hun voorganger Pieter Valkenier en van hun opvolgers, zoals Antonia Papegaaij.
Jacobus Losecaat was bovendien drossaard en secretaris van Asten, drossaard van Mierlo, secretaris van Bakel en erfsecretaris van Lierop. Dit leverde hem voor die tijd aanzienlijke inkomsten op. Daarbij leverde hij schrijfmaterialen aan de gemeente, kreeg onkostenvergoedingen en een deel van de boetes die hij zelf oplegde.
Hij was in 1758 en 1761 griffier van het kwartier Peelland en in 1763 rentmeester van Peelland. In 1795 legde hij, op 79-jarige leeftijd, het drostambt neer, wat verwikkelingen met zich meebracht, aangezien de Fransen ingrijpende bestuurlijke hervormingen doorvoerden.
Jacobus Losecaat is getrouwd met Geertruyda Hampen en ze kregen vijf kinderen:
- Mr. Jacobus Losecaat, Burgemeester van 's-Hertogenbosch raadsheer in het provinciaal Gerechtshof van Noord-Brabant
- Pieternella Gerardina Losecaat
- Geertruida Helena Losecaat, Trouwde met Mr. Isaak Weijer Vermeer en wijzigde de naam bij koninklijk besluit in Losecaat Vermeer
- Mr. Pieter Gerard Antonie Losecaat, rechter te Breda en officier van Justitie,
- Antonette Losecaat

title: Jacobus Losecaat

wikitext:
'''Jacobus Losecaat''' ([[Zevenbergen (Moerdijk)|Zevenbergen]], [[9 februari]] [[1716]] - [[Asten (plaats)|Asten]], [[17 december]] [[1796]]) was een jurist die de heren van [[Kasteel Asten|Asten]] heeft ondersteund.

Hij was betrokken bij de koop van deze heerlijkheid in [[1754]] door de [[Dordrecht (Nederland)|Dordtse]] industriëlen [[Cornelis van Hombroek]] en [[Jan van Nievervaart]]. Van [[1749]]-[[1795]] was hij [[Rentmeester (beroep)|rentmeester]] van deze heren, alsmede van hun voorganger [[Pieter Valkenier]] en van hun opvolgers, zoals [[Antonia Papegaaij]].

Jacobus Losecaat was bovendien [[Schout|drossaard]] en secretaris van [[Asten (plaats)|Asten]], drossaard van [[Mierlo]], secretaris van [[Bakel]] en erfsecretaris van [[Lierop]]. Dit leverde hem voor die tijd aanzienlijke inkomsten op. Daarbij leverde hij schrijfmaterialen aan de gemeente, kreeg onkostenvergoedingen en een deel van de boetes die hij zelf oplegde.

Hij was in [[1758]] en [[1761]] griffier van het kwartier [[Peelland]] en in [[1763]] rentmeester van Peelland. In [[1795]] legde hij, op 79-jarige leeftijd, het drostambt neer, wat verwikkelingen met zich meebracht, aangezien de Fransen ingrijpende bestuurlijke hervormingen doorvoerden.

Jacobus Losecaat is getrouwd met [[Geertruyda Hampen]] en ze kregen vijf kinderen:
* Mr. Jacobus Losecaat, Burgemeester van 's-Hertogenbosch raadsheer in het provinciaal Gerechtshof van Noord-Brabant
*Pieternella Gerardina Losecaat
*Geertruida Helena Losecaat, Trouwde met Mr. Isaak Weijer Vermeer en wijzigde de naam bij koninklijk besluit in Losecaat Vermeer
*Mr. Pieter Gerard Antonie Losecaat, rechter te Breda en officier van Justitie,
* Antonette Losecaat

{{DEFAULTSORT:Losecaat}}
[[Categorie:Asten]]
[[Categorie:Persoon in de Nederlanden in de 18e eeuw]]


text:
# Lumbricillus dubius
Lumbricillus dubius is een ringworm uit de familie van de Enchytraeidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Stephenson.

title: Lumbricillus dubius

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Lumbricillus dubius''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Ringwormen|Annelida]] ([[Ringwormen]])
| klasse = [[Clitellata]]
| orde = [[Enchytraeida]]
| familie = [[Enchytraeidae]]
| geslacht = ''[[Lumbricillus]]''
| w-naam = ''Lumbricillus dubius''
| auteur = Stephenson
| datum = 1911
| haakjes = ja
| commons =
| species =
| worms = 137430
}}
'''''Lumbricillus dubius''''' is een [[ringwormen|ringworm]] uit de familie van de [[Enchytraeidae]].<ref>Timm, T.; Erséus, C. (2012). <i>Lumbricillus dubius</i> (Stephenson, 1911). Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=137430</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Stephenson.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|14}}

[[Categorie:Enchytraeidae]]

title: Lumbricillus dubius

Stam: Annelida (Ringwormen)

Klasse: Clitellata

Orde: Enchytraeida

Familie: Enchytraeidae

Geslacht: Lumbricillus

title: Soort


text:
# Cyclaspis thomsoni
Cyclaspis thomsoni is een zeekommasoort uit de familie van de Bodotriidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1907 door Calman.

title: Cyclaspis thomsoni

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Cyclaspis thomsoni''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] ([[Geleedpotigen]])
| klasse = [[Malacostraca]]
| orde = [[Cumacea]]
| familie = [[Bodotriidae]]
| geslacht = ''[[Cyclaspis]]''
| w-naam = ''Cyclaspis thomsoni''
| auteur = Calman
| datum = 1907
| haakjes =
| commons =
| species = Cyclaspis thomsoni
| worms = 181760
}}
'''''Cyclaspis thomsoni''''' is een [[zeekomma]]soort uit de familie van de [[Bodotriidae]].<ref>Watling, L. (2012). <i>Cyclaspis thomsoni</i> Calman, 1907. In: Watling, L.; Gerken, S. (2012). World Cumacea database. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=181760</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1907 door Calman.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|22}}

[[Categorie:Cyclaspis|thomsoni]]

title: Cyclaspis thomsoni

Klasse: Malacostraca

Orde: Cumacea

Familie: Bodotriidae

Geslacht: Cyclaspis

title: Soort


text:
# Historische stad Sukhothai en aanverwante historische steden
De historische binnenstad van Sukhothai en bijbehorende historische steden staat op de UNESCO Werelderfgoedlijst, met de historische parken Sukhothai, Kamphaeng Phet en Si Satchanalai. Deze historische parken bewaren de overblijfselen van de drie belangrijkste steden van het koninkrijk Sukhothai, dat zijn bloeitijd kende in de 13e en 14e eeuw na Chr. De drie steden hadden alfabet, taal, bestuur en rechtspraak gemeen. Daarom neemt men aan dat ze een politieke eenheid vormden. Het Sukhothai Koninkrijk wordt beschouwd als het oudste Thaise koninkrijk.

## Sukhothai Historical Park
Sukhothai Historical Park (Thai: อุทยาน ประวัติศาสตร์ สุโขทัย) bevat de ruïnes van Sukhothai, wat letterlijk betekent Aanbreken van gelukzaligheid, de hoofdstad van het Sukhothaikoninkrijk in de 13e en 14e eeuw. Tegenwoordig ligt dit gebied in Noord-Thailand bij Sukhothai, de moderne hoofdstad van de gelijknamige provincie. De stadsmuren vormen een rechthoek van ongeveer 2 km oost-west bij 1,6 km noord-zuid. Er zijn 193 ruïnes op 70 vierkante kilometer. Er is een poort in het midden van elke stadsmuur. Binnen de muren staan de overblijfselen van het koninklijk paleis en zesentwintig tempels, de grootste is Wat Mahathat.

## Si Satchanalai Historical Park
Si Satchanalai Historical Park (Thai: อุทยาน ประวัติศาสตร์ ศรีสัชนาลัย) bevat de ruïnes van Si Satchanalai, de op een na belangrijkste stad van het Sukhothaikoninkrijk. Het is gelegen in de buurt van de moderne stad Si Satchanalai in de provincie Sukhothai. Er zijn 215 ruïnes in het historische park.

## Kamphaeng Phet Historical Park
De Kamphaeng Phet Historical Park (Thai: อุทยาน ประวัติศาสตร์ กำแพงเพชร) is een archeologische vindplaats in Kamphaeng Phet, met onder meer oude plaatsen zoals Mueang Chakangrao ten oosten van de rivier de Ping, Mueang Nakhon Chum in het westen en Mueang Trai Trueng ongeveer 18 km van de stad naar het zuidwesten. Chakangrao, de oude stad Kamphaeng Phet, was net zo gebouwd als de oude steden Sukhothai en Si Satchanalai, met aparte zones voor godsdienst binnen en buiten de stadsgrenzen. De bouwwerken zijn meestal groot en gemaakt van lateriet. Religieuze plaatsen op de westelijke oever van de rivier de Ping in Nakhon Chum zijn van baksteen en kleiner. Stadsmuren en oude vestingwerken markeren de rand van de rechthoekige stad van 300-700 bij 2200 meter.

wikitext:
[[Bestand:Sukhothai historical park1.jpg|miniatuur|Historisch Park Sukhothai, 2000]]
De '''historische binnenstad van Sukhothai en bijbehorende historische steden''' staat op de [[UNESCO]] [[Werelderfgoedlijst]], met de historische parken [[Historisch Park Sukhothai|Sukhothai]], Kamphaeng Phet en Si Satchanalai. Deze historische parken bewaren de overblijfselen van de drie belangrijkste steden van het [[koninkrijk Sukhothai]], dat zijn bloeitijd kende in de 13e en 14e eeuw na Chr. De drie steden hadden alfabet, taal, bestuur en rechtspraak gemeen. Daarom neemt men aan dat ze een politieke eenheid vormden.<ref>{{en}} [https://whc.unesco.org/en/list/574 whc.unesco.org ''UNESCO World Heritage List: Historic Town of Sukhothai and Associated Historic Towns'']. Geraadpleegd op 5 januari 2020</ref> Het Sukhothai Koninkrijk wordt beschouwd als het oudste Thaise koninkrijk.

==Sukhothai Historical Park==
Sukhothai Historical Park (Thai: อุทยาน ประวัติศาสตร์ สุโขทัย) bevat de ruïnes van Sukhothai, wat letterlijk betekent ''Aanbreken van gelukzaligheid'', de hoofdstad van het Sukhothaikoninkrijk in de 13e en 14e eeuw. Tegenwoordig ligt dit gebied in Noord-Thailand bij [[Sukhothai (stad)|Sukhothai]], de moderne hoofdstad van de gelijknamige provincie. De stadsmuren vormen een rechthoek van ongeveer 2 km oost-west bij 1,6 km noord-zuid. Er zijn 193 ruïnes op 70 vierkante kilometer. Er is een poort in het midden van elke stadsmuur. Binnen de muren staan de overblijfselen van het koninklijk paleis en zesentwintig tempels, de grootste is Wat Mahathat.

==Si Satchanalai Historical Park==
Si Satchanalai Historical Park (Thai: อุทยาน ประวัติศาสตร์ ศรีสัชนาลัย) bevat de ruïnes van Si Satchanalai, de op een na belangrijkste stad van het Sukhothaikoninkrijk. Het is gelegen in de buurt van de moderne stad Si Satchanalai in de [[Changwat Sukhothai|provincie Sukhothai]]. Er zijn 215 ruïnes in het historische park.

==Kamphaeng Phet Historical Park==
De Kamphaeng Phet Historical Park (Thai: อุทยาน ประวัติศาสตร์ กำแพงเพชร) is een archeologische vindplaats in Kamphaeng Phet, met onder meer oude plaatsen zoals Mueang Chakangrao ten oosten van de rivier de [[Ping (rivier)|Ping]], Mueang Nakhon Chum in het westen en Mueang Trai Trueng ongeveer 18 km van de stad naar het zuidwesten. Chakangrao, de oude stad Kamphaeng Phet, was net zo gebouwd als de oude steden Sukhothai en Si Satchanalai, met aparte zones voor godsdienst binnen en buiten de stadsgrenzen. De bouwwerken zijn meestal groot en gemaakt van [[lateriet]]. Religieuze plaatsen op de westelijke oever van de rivier de Ping in Nakhon Chum zijn van baksteen en kleiner. Stadsmuren en oude vestingwerken markeren de rand van de rechthoekige stad van 300-700 bij 2200 meter.

==Zie ook==
* [[Werelderfgoedlijst]]
* [[Koninkrijk Sukhothai]]

== Externe link ==
* [https://unesco.nl/erfgoed/historische-stad-sukhothai-en-aanverwante-historische-steden#zoom=1&lat=0&lon=0&layers=TB Nationale UNESCO commissie]

{{Appendix}}

{{Commonscat|Historic Town of Sukhothai and Associated Historic Towns}}
[[Categorie:Werelderfgoed in Thailand|Sukhothai]]
[[Categorie:Sukhothai (provincie)]]
[[Categorie:Phitsanulok (provincie)]]


text:
# Hyalopsyche incerta
Hyalopsyche incerta is een schietmot uit de familie Dipseudopsidae. De soort komt voor in het Oriëntaals gebied.

title: Hyalopsyche incerta

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Hyalopsyche incerta''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Trichoptera]] (Schietmotten)
| familie = [[Dipseudopsidae]]
| geslacht = ''[[Hyalopsyche]]''
| w-naam = ''Hyalopsyche incerta''
| auteur = L Navas
| datum = 1917
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Hyalopsyche incerta''''' is een [[Schietmotten|schietmot]] uit de familie [[Dipseudopsidae]]. De soort komt voor in het [[Oriëntaals gebied]].

{{Beginnetje|biologie|2=2011|3=06|4=19}}

[[Categorie:Schietmot uit het Oriëntaals gebied]]
[[Categorie:Dipseudopsidae]]

title: Hyalopsyche incerta

Orde: Trichoptera (Schietmotten)

Familie: Dipseudopsidae

Geslacht: Hyalopsyche

title: Soort


text:
# Sophie Apenes
Sophie Apenes Zéla-Achorn (Chistiania, 19 januari 1861 - Boston, 9 juni 1897) was een Noors zangeres.
Sophie Marie werd waarschijnlijk opgenomen binnen het gezin van kapitein William Apenes en Sophie Nicoline Lemwig. Ze huwde in 1889 de uit Boston afkomstige advokaat Edgar Achorn, hij was van Zweedse komaf. Het was liefde op het eerste gezicht en  hun huwelijk haalde diverse Amerikaanse kranten. Ze overleed op jonge leeftijd aan tuberculose; ook haar overlijden haalde een aantal Amerikaanse kranten waaronder The New York Times.
Ze kreeg haar muzikale opleiding van Ida Basilier-Magelssen in Oslo, de Kungliga Musikaliska Akademien in Stockholm en later bij Mathilde Marchesi en Enrico Delle Sedie in Parijs. Ze was een beschermelinge van koning Oscar II van Zweden.
Ze trad snel in het voetlicht met een officieel debuut in 1885, maar ze had al eerder opgetreden. Gedurende het seizoen 1886-1887 maakte ze deel uit van een operagezelschap uit Keulen. Zo zong ze rollen in Faust (Margareta), Tannhäuser (Elisabeth), Robert le diable (Alice) en Norma (Adalgisa).
Enkele concerten:
- 17 januari 1882: Liefdadigheidsconcert voor zeemansmissieposten in Tivoli
- 15 oktober 1885: Concertzaal van Brødrene Hals, als hoofdartiest in opera-aria’s en liederen
- 27 oktober 1888: als Sophie Apenes Zéla; dezelfde concertzaal maar nu met Ellen Gulbranson, Agathe Backer-Grøndahl; in de liederen werd ze echter begeleid door Louise Apenes, waarschijnlijk een tante
- 2 december 1889: Boston, ze zong mee in de opera Svatební košile (Spectre’s bride); het was geen succes
- 7 april 1891: Boston: delen van opera's
- 18 oktober 1892: concert in de oudste Chickering Hall in Boston met liederen; het leverde haar een matige recensie op; te weinig ademsteun was de conclusie

title: Sophie Apenes

wikitext:
{{Infobox artiest klassieke muziek
| naam           = Sophie Apenes
| afbeelding     =
| onderschrift   =
| volledige naam = Sophie Marie Apenes Zéla Achorn
| ook bekend als =
| geboren        = [[19 januari]] [[1861]]
| overleden      = [[9 juni]] [[1897]]
| land           = {{NO}}, {{US}}
| jaren-actief   = 1882-1897
| stijl          =
| beroep         = [[sopraan (zangstem)|sopraan]]
| instrument     =
| invloed        =
| label          =
| ensemble       =
| website        =
| imdb           =
| allmusic       =
}}

'''Sophie Apenes Zéla-Achorn''' ([[Oslo|Chistiania]], [[19 januari]] [[1861]] - [[Boston]], [[9 juni]] [[1897]]) was een [[Noorwegen|Noors]] zangeres.

Sophie Marie werd waarschijnlijk opgenomen binnen het gezin van kapitein William Apenes en Sophie Nicoline Lemwig. Ze huwde in 1889 de uit [[Boston]] afkomstige advokaat Edgar Achorn, hij was van Zweedse komaf. Het was liefde op het eerste gezicht en  hun huwelijk haalde diverse Amerikaanse kranten. Ze overleed op jonge leeftijd aan [[tuberculose]]; ook haar overlijden haalde een aantal Amerikaanse kranten waaronder [[The New York Times]].

Ze kreeg haar muzikale opleiding van [[Ida Basilier-Magelssen]] in [[Oslo]], de [[Kungliga Musikaliska Akademien]] in [[Stockholm]] en later bij [[Mathilde Marchesi]] en [[Enrico Delle Sedie]] in [[Parijs]]. Ze was een beschermelinge van koning [[Oscar II van Zweden]].

Ze trad snel in het voetlicht met een officieel debuut in 1885, maar ze had al eerder opgetreden. Gedurende het seizoen 1886-1887 maakte ze deel uit van een operagezelschap uit [[Keulen (stad)|Keulen]]. Zo zong ze rollen in ''[[Faust (rockopera)|Faust]]'' (Margareta), ''[[Tannhäuser]]'' (Elisabeth), ''[[Robert le diable]]'' (Alice) en ''[[Norma (opera)|Norma]]'' (Adalgisa).

Enkele concerten:
*17 januari 1882: Liefdadigheidsconcert voor zeemansmissieposten in [[Tivoli (Oslo)|Tivoli]]
*15 oktober 1885: Concertzaal van Brødrene Hals, als hoofdartiest in opera-aria’s en liederen
*27 oktober 1888: als Sophie Apenes Zéla; dezelfde concertzaal maar nu met [[Ellen Gulbranson]], [[Agathe Backer-Grøndahl]]; in de liederen werd ze echter begeleid door Louise Apenes, waarschijnlijk een tante
*2 december 1889: Boston, ze zong mee in de opera ''[[Svatební košile]]'' (Spectre’s bride); het was geen succes
*7 april 1891: Boston: delen van opera's
*18 oktober 1892: concert in de oudste [[Chickering Hall]] in Boston met liederen; het leverde haar een matige recensie op; te weinig ademsteun was de conclusie

{{Appendix|2=
*[http://www.hf.uio.no/imv/forskning/prosjekter/norgesmusikk/musikkhistarkiv/hurum/apenes_s.html Studie naar Noorse operazangeressen]
*[http://www.nb.no/nbsok/nb/0057235c96f5bc0db3520bf409ec9fef?index=1 Overlijdensadvertentie] in [[Aftenposten]] 10 juni 1897.
*[http://image2.findagrave.com/photos/2012/109/75621339_133489065778.jpg Foto graf met geboortedatum]
}}

{{DEFAULTSORT:Apenes, Sophie}}
[[Categorie:Noors zanger]]

title: Sophie Apenes

Volledige naam: Sophie Marie Apenes Zéla Achorn

Geboren: 19 januari 1861

Land: Noorwegen, Verenigde Staten

Beroep(en): sopraan

Portaal: Klassieke muziek


text:
# Pramadea ovialis
Pramadea ovialis is een vlinder uit de familie grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst gepubliceerd in 1859 door Francis Walker.

## Verspreiding
De soort komt voor in tropisch Afrika met inbegrip van Madagaskar en Réunion.

## Waardplanten
De rups leeft op:
- Cassia fistula (Fabaceae)
- Vitis vinifera (Vitaceae)

title: Pramadea ovialis

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Pramadea ovialis''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Grasmotten|Crambidae]] (Grasmotten)
| geslacht = ''[[Pramadea]]''
| w-naam = ''Pramadea ovialis''
| auteur = Walker
| datum = 1859
| haakjes = ja
| origineel = ''Botys ovialis''
| synoniem =
* ''Pramadea aburalis'' (Plötz, 1880)
* ''Botys aburalis'' Plötz, 1880
* ''Pramadea cinnamomalis'' (Saalmüller, 1880)
* ''Polythlipta malgassalis'' Viette, 1958
* ''Polythlipta annulifera malgassalis'' Viette, 1958
* ''Pramadea serei'' Guillermet, 2008
* ''Syllepte ovialis'' Walker, 1859
* ''Syllepte ovialis serei'' Guillermet, 2008
}}
'''''Pramadea ovialis''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[grasmotten]] (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst gepubliceerd in 1859 door [[Francis Walker]].

==Verspreiding==
De soort komt voor in [[Afrotropisch gebied|tropisch Afrika]] met inbegrip van [[Madagaskar]] en [[Réunion]].

==Waardplanten==
De rups leeft op:
* ''[[Cassia fistula]]'' ([[Fabaceae]])
* ''[[Vitis vinifera]]'' ([[Vitaceae]])

{{Appendix|1=Externe link|2=
* {{en}} De Prins J. & De Prins W. 2011–2021. [http://www.afromoths.net Afromoths, online database of Afrotropical moth species (Lepidoptera). World Wide Web electronic publication]. Geraadpleegd op 13-02-2022.
}}

{{Beginnetje|biologie|2013|03|27}}

[[Categorie:Grasmotten]]
[[Categorie:Dier uit het Afrotropisch gebied]]

title: Pramadea ovialis

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Crambidae (Grasmotten)

Geslacht: Pramadea

title: Synoniemen


text:
# MG Metro 6R4
De MG Metro 6R4 is een rallyauto, die door Austin-Rover werd ingezet tijdens het Groep B-segment in het Wereldkampioenschap Rally in de seizoenen 1985-1986. De auto was geen doorslaand succes en haalde slechts één keer het podium.

## Geschiedenis
De British Motor Corporation (BMC) kende in de jaren zestig grootschalige successen met de Mini Cooper. Een kleine maar wendbare auto, die tussen 1964 en 1967 won in Monte Carlo en Finland en tevens met Rauno Aaltonen de Europese titel op naam schreef in 1965. Onder de vlag van British Leyland werd in de jaren zeventig Triumph naar voren geschoven als rallyauto fabrikant, maar meer dan nationaal succes wist het merk niet te bereiken en Triumph werd in 1980 opgeheven.
BMC werd vervolgens hernoemd als de Austin Rover Group en de sportieve tak kwam onder leiding van rallyjournalist en voormalig navigator John Davenport. Gekozen werd om het Rover Metro productiemodel te gebruiken voor de basis van een nieuwe Groep B rallyauto, die daarmee het succes van de Mini moest gaan evenaren. Het team riep de hulp in van het Williams Formule 1 team voor de ontwikkeling van de auto, die bij deze verantwoordelijk waren voor het gehele ontwerp. De eerste versie van de auto verscheen al op de Britse rallypaden in 1983, maar resultaten bleven vooralsnog uit. Het oorspronkelijke model was echter qua uiterlijk en prestaties nog ver weg van de uiteindelijke Metro 6R4. Tegelijkertijd kwam de Austin Rover Group met een Rover Vitesse SD1 voor Groep A competitie, die wel gelijk competitief bleek te zijn, maar dit project werd gestopt toen de officiële MG Metro 6R4 werd geïntroduceerd in 1985. De Metro 6R4 had net als vele late Groep B auto's een centraal geplaatste motor en een vierwielaangedreven systeem. Een groot verschil met de concurrentie was echter dat de auto niet beschikte over een turbo of compressor, maar gebruik maakte van een atmosferische 3-liter V6 motor, met pakweg 400 Pk. De auto had dubbele bovenliggende nokkenassen en vier kleppen per cilinder.
De carrosserie werd gemaakt van de combinatie van staal en kevlar, het laatste genoemde dat daarmee vooral het gewicht van de auto omlaag moest brengen. Aerodynamische hulpmiddelen waren onder andere een voor- en achterspoiler, en de auto had ook een grote luchthapper aan iedere zijde.
Het competitieve debuut van de Metro 6R4 kwam in het voorjaar van 1985. Het debuut van de auto in het WK liet wachten tot Groot-Brittannië aan het einde van het seizoen 1985, waar het met rijder Tony Pond een aardige indruk achter liet door het behalen van een derde plaats achter twee fabrieks Lancia Delta S4's. Dit was echter een schijnresultaat vergeleken met de prestaties die Austin-Rover in een groter programma in het seizoen 1986 wist neer te zetten. De auto werd daarin vaak getroffen door motor of transmissie problemen en daarnaast was de snelheid van de 6R4 niet op hetzelfde niveau als dat van de voornaamste concurrentie. Halverwege het seizoen werd de Groep B klasse na een serie van dodelijke ongevallen door de FIA verboden ingaand vanaf het seizoen 1987. Hierdoor werd het programma van de 6R4 gelimiteerd en uiteindelijk gestopt na afloop van het seizoen. Het laatste WK-optreden van de auto was tevens in Groot-Brittannië.
Op nationaal niveau wist de auto iets meer succes met zich mee te brengen en ook jaren na het competitieverbod voor Groep B en het gebrek aan homologatie, is de auto nog steeds een reguliere verschijning op voornamelijk de Britse en Ierse rallypaden, nu alleen wel met een gelimiteerde motor capaciteit. De 6R4 werd tot vroeg in de jaren negentig ook nog in rallycross evenementen gebruikt.
Nadat Austin Rover zich aan het einde van het seizoen terugtrok uit de rallywereld, kwamen in 1987 alle onderdelen en motoren in handen van Tom Walkinshaw Racing, die onder andere de V6 motoren gebruikte voor de Jaguar XJ220, ditmaal wel ondersteund door een turbo.
- Metro 6R4 achterzijde
- MG Metro 6R4

## Specificaties en resultaten

### Specificaties
| Carrosserie           | Merk: MG Type: Metro 6R4 Aantal deuren: 3-deurs Materiaal: Staal en kevlar                                                                                |
| Afmetingen en gewicht | Wielbasis: 2391 mm Spoorbreedte: Voor \| 1510 mm - Achter \| 1550 mm Lengte: 3657 mm Breedte: 1836 mm Hoogte: 1650 mm Gewicht: 1040 kg                                                                                |
| Motor                 | Fabrikant: Austin Rover Type: 3-liter V6, 4 kleppen per cilinder Positie: Centraal Boring × Slag: 92 mm × 75 mm Boring/slag verhouding: 1.24 Kompressie verhouding: 12:1 Versnellingsbak: 5 versnellingen Aandrijving: Vierwielaandrijving (4WD) Max. vermogen: 410 PK Toeren per minuut (tpm): 9000 Max. koppel: 370 Nm 0/100 km/u: 3,2 s |

### Overzicht van deelnames
| Seizoen | Inschrijving                         | Rijders        | 1   | 2   | 3   | 4   | 5   | 6   | 7   | 8   | 9   | 10  | 11  | 12  | 13  | Pos | Punten |
| ------- | ------------------------------------ | -------------- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | ------ |
| 1985    | Austin Rallying                      |                | MON | SWE | POR | KEN | FRA | GRE | NZL | ARG | FIN | ITA | CIV | GBR |     | 14  | 14     |
| 1985    | Austin Rallying                      | Tony Pond      |     |     |     |     |     |     |     |     |     |     |     | 3   |     | 14  | 14     |
| 1985    | Austin Rallying                      | Malcolm Wilson |     |     |     |     |     |     |     |     |     |     |     | NF  |     | 14  | 14     |
| 1986    | Austin Rover World Championship Team |                | MON | SWE | POR | KEN | FRA | GRE | NZL | ARG | FIN | CIV | ITA | GBR | USA | 9   | 12     |
| 1986    | Austin Rover World Championship Team | Tony Pond      | NF  |     | NF  |     | NF  |     |     |     |     |     | NF  | 6   |     | 9   | 12     |
| 1986    | Austin Rover World Championship Team | Malcolm Wilson | NF  | NF  | NF  |     | NF  |     |     |     | 10  |     | 4   | 17  |     | 9   | 12     |
| 1986    | Austin Rover World Championship Team | Per Eklund     |     | NF  |     |     |     |     |     |     | 7   |     |     | 7   |     | 9   | 12     |
| 1986    | Austin Rover World Championship Team | Marc Duez      |     |     | NF  |     |     |     |     |     |     |     | NF  | NF  |     | 9   | 12     |
| 1986    | Austin Rover World Championship Team | Didier Auriol  |     |     |     |     | NF  |     |     |     |     |     |     |     |     | 9   | 12     |
| 1986    | Austin Rover World Championship Team | Harri Toivonen |     |     |     |     |     |     |     |     | 8   |     |     | NF  |     | 9   | 12     |
| 1986    | Austin Rover World Championship Team | Jimmy McRae    |     |     |     |     |     |     |     |     |     |     |     | 8   |     | 9   | 12     |
| 1986    | Austin Rover World Championship Team | David Llewelin |     |     |     |     |     |     |     |     |     |     |     | 9   |     | 9   | 12     |

Notities:
- Het resultaat van de Rally van San Remo 1986 werd geannuleerd, de punten werden niet meegenomen in het kampioenschap.
- Overzicht van deelnames geldt alleen voor de fabrieksinschrijving.

title: MG Metro 6R4

wikitext:
{{Infobox auto Wereldkampioenschap Rally
| naam                = MG Metro 6R4
| afbeelding          = MG Metro 6R4 001.JPG
| onderschrift        = De Metro 6R4 in fabrieks kleurstelling
| fabrikant           = [[Austin Rover Group]]
| klasse              = [[Groep B|B / 12]]
| productie           = ± 200
| debuut              = 1985
| specificaties       =
| inschrijving        = [[Austin Motor Company|Austin]]-[[Rover (bedrijf)|Rover]]
| jaren               = [[Wereldkampioenschap Rally in 1985|1985]] - [[Wereldkampioenschap Rally in 1986|1986]]
| deelnames           = 8
| winst               = 0
| podia               = 1
| punten              = 26
| eerste              = [[Rally van Groot-Brittannië 1985|Groot-Brittannië 1985]]
| laatste             = [[Rally van Groot-Brittannië 1986|Groot-Brittannië 1986]]
| rijders             = {{GB-VLAG}} [[Tony Pond]]
{{GB-VLAG}} [[Malcolm Wilson]]
{{SE-VLAG}} [[Per Eklund]]
}}
De '''MG Metro 6R4''' is een rallyauto, die door [[Austin Motor Company|Austin]]-[[Rover (bedrijf)|Rover]] werd ingezet tijdens het [[Groep B]]-segment in het [[World Rally Championship|Wereldkampioenschap Rally]] in de seizoenen [[Wereldkampioenschap Rally in 1985|1985]]-[[Wereldkampioenschap Rally in 1986|1986]]. De auto was geen doorslaand succes en haalde slechts één keer het podium.

==Geschiedenis==
De [[British Motor Corporation]] (BMC) kende in de jaren zestig grootschalige successen met de [[Mini Cooper]]. Een kleine maar wendbare auto, die tussen 1964 en 1967 won in [[Rally van Monte Carlo|Monte Carlo]] en [[Rally van Finland|Finland]] en tevens met [[Rauno Aaltonen]] de Europese titel op naam schreef in 1965. Onder de vlag van [[British Leyland]] werd in de jaren zeventig [[Triumph Motor Company|Triumph]] naar voren geschoven als rallyauto fabrikant, maar meer dan nationaal succes wist het merk niet te bereiken en Triumph werd in 1980 opgeheven.

BMC werd vervolgens hernoemd als de [[Austin Rover Group]] en de sportieve tak kwam onder leiding van rallyjournalist en voormalig navigator John Davenport. Gekozen werd om het [[Rover Metro]] productiemodel te gebruiken voor de basis van een nieuwe [[Groep B]] rallyauto, die daarmee het succes van de Mini moest gaan evenaren. Het team riep de hulp in van het [[Williams F1|Williams]] [[Formule 1]] team voor de ontwikkeling van de auto, die bij deze verantwoordelijk waren voor het gehele ontwerp. De eerste versie van de auto verscheen al op de Britse rallypaden in 1983, maar resultaten bleven vooralsnog uit. Het oorspronkelijke model was echter qua uiterlijk en prestaties nog ver weg van de uiteindelijke Metro 6R4. Tegelijkertijd kwam de Austin Rover Group met een [[Rover SD1|Rover Vitesse SD1]] voor [[Groep A]] competitie, die wel gelijk competitief bleek te zijn, maar dit project werd gestopt toen de officiële MG Metro 6R4 werd geïntroduceerd in 1985. De Metro 6R4 had net als vele late Groep B auto's een centraal geplaatste motor en een [[Vierwielaandrijving|vierwielaangedreven]] systeem. Een groot verschil met de concurrentie was echter dat de auto niet beschikte over een [[Turbolader|turbo]] of [[compressor (gas)|compressor]], maar gebruik maakte van een atmosferische 3-liter [[V-motor|V6 motor]], met pakweg 400 [[Paardenkracht (eenheid)|Pk]]. De auto had dubbele [[bovenliggende nokkenassen]] en vier kleppen per cilinder.
De [[carrosserie]] werd gemaakt van de combinatie van staal en [[kevlar]], het laatste genoemde dat daarmee vooral het gewicht van de auto omlaag moest brengen. Aerodynamische hulpmiddelen waren onder andere een voor- en achterspoiler, en de auto had ook een grote luchthapper aan iedere zijde.

Het competitieve debuut van de Metro 6R4 kwam in het voorjaar van 1985. Het debuut van de auto in het WK liet wachten tot [[Rally van Groot-Brittannië 1985|Groot-Brittannië]] aan het einde van het [[Wereldkampioenschap Rally in 1985|seizoen 1985]], waar het met rijder [[Tony Pond]] een aardige indruk achter liet door het behalen van een derde plaats achter twee fabrieks [[Lancia Delta S4]]'s. Dit was echter een schijnresultaat vergeleken met de prestaties die Austin-Rover in een groter programma in het [[Wereldkampioenschap Rally in 1986|seizoen 1986]] wist neer te zetten. De auto werd daarin vaak getroffen door motor of transmissie problemen en daarnaast was de snelheid van de 6R4 niet op hetzelfde niveau als dat van de voornaamste concurrentie. Halverwege het seizoen werd de Groep B klasse na een serie van dodelijke ongevallen door de [[FIA]] verboden ingaand vanaf het [[Wereldkampioenschap Rally in 1987|seizoen 1987]]. Hierdoor werd het programma van de 6R4 gelimiteerd en uiteindelijk gestopt na afloop van het seizoen. Het laatste WK-optreden van de auto was tevens in [[Rally van Groot-Brittannië 1986|Groot-Brittannië]].

Op nationaal niveau wist de auto iets meer succes met zich mee te brengen en ook jaren na het competitieverbod voor Groep B en het gebrek aan [[Homologatie (sport)|homologatie]], is de auto nog steeds een reguliere verschijning op voornamelijk de Britse en Ierse rallypaden, nu alleen wel met een gelimiteerde motor capaciteit. De 6R4 werd tot vroeg in de jaren negentig ook nog in [[rallycross]] evenementen gebruikt.

Nadat Austin Rover zich aan het einde van het seizoen terugtrok uit de rallywereld, kwamen in 1987 alle onderdelen en motoren in handen van [[Tom Walkinshaw|Tom Walkinshaw Racing]], die onder andere de V6 motoren gebruikte voor de [[Jaguar XJ220]], ditmaal wel ondersteund door een turbo.

<gallery>
Bestand:MG Metro 6R4 002.JPG|Metro 6R4 achterzijde
Bestand:Metro6r4.jpg|MG Metro 6R4
</gallery>

==Specificaties en resultaten==
===Specificaties===
{| class="wikitable"
! Carrosserie
| Merk: MG
Type: Metro 6R4

Aantal deuren: 3-deurs

Materiaal: Staal en kevlar
|-
! Afmetingen en gewicht
| Wielbasis: 2391 mm
Spoorbreedte: Voor | 1510 mm - Achter | 1550 mm

Lengte: 3657 mm

Breedte: 1836 mm

Hoogte: 1650 mm

Gewicht: 1040 kg
|-
! Motor
| Fabrikant: Austin Rover

Type: 3-liter V6, 4 kleppen per cilinder

Positie: Centraal

Boring × Slag: 92 mm × 75 mm

Boring/slag verhouding: 1.24

Kompressie verhouding: 12:1

Versnellingsbak: 5 versnellingen

Aandrijving: Vierwielaandrijving (4WD)

Max. vermogen: 410 PK

Toeren per minuut (tpm): 9000

Max. koppel: 370 Nm

0/100 km/u: 3,2 s
|}

===Overzicht van deelnames===
{| class="wikitable" style="text-align:center; font-size:85%"
! Seizoen
! Inschrijving
! Rijders
! 1
! 2
! 3
! 4
! 5
! 6
! 7
! 8
! 9
! 10
! 11
! 12
! 13
! Pos
! Punten
|-
|rowspan="3"| [[Wereldkampioenschap Rally in 1985|1985]]
|rowspan="3"| Austin Rallying
|
| [[Rally van Monte Carlo 1985|MON]]
| [[Rally van Zweden 1985|SWE]]
| [[Rally van Portugal 1985|POR]]
| [[Safari Rally 1985|KEN]]
| [[Rally van Corsica 1985|FRA]]
| [[Rally van Griekenland 1985|GRE]]
| [[Rally van Nieuw-Zeeland 1985|NZL]]
| [[Rally van Argentinië 1985|ARG]]
| [[Rally van Finland 1985|FIN]]
| [[Rally van San Remo 1985|ITA]]
| [[Rally van Ivoorkust 1985|CIV]]
| [[Rally van Groot-Brittannië 1985|GBR]]
|
|style="background:#efefef" rowspan="3"| '''14'''
|style="background:#efefef" rowspan="3"| '''14'''
|-
|style="text-align:left;"| {{GB-VLAG}} [[Tony Pond]]
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|bgcolor="#ffdf9f"| 3
|
|-
|style="text-align:left;"| {{GB-VLAG}} [[Malcolm Wilson]]
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|bgcolor="#efcfff"| NF
|
|-
|rowspan="9"| [[Wereldkampioenschap Rally in 1986|1986]]
|rowspan="9"| Austin Rover
World Championship Team
|
| [[Rally van Monte Carlo 1986|MON]]
| [[Rally van Zweden 1986|SWE]]
| [[Rally van Portugal 1986|POR]]
| [[Safari Rally 1986|KEN]]
| [[Rally van Corsica 1986|FRA]]
| [[Rally van Griekenland 1986|GRE]]
| [[Rally van Nieuw-Zeeland 1986|NZL]]
| [[Rally van Argentinië 1986|ARG]]
| [[Rally van Finland 1986|FIN]]
| [[Rally van Ivoorkust 1986|CIV]]
| [[Rally van San Remo 1986|ITA]]
| [[Rally van Groot-Brittannië 1986|GBR]]
| [[Rally van de Verenigde Staten 1986|USA]]
|style="background:#efefef" rowspan="9"| '''9'''
|style="background:#efefef" rowspan="9"| '''12'''
|-
|style="text-align:left;"| {{GB-VLAG}} [[Tony Pond]]
|bgcolor="#efcfff"| NF
|
|bgcolor="#efcfff"| NF
|
|bgcolor="#efcfff"| NF
|
|
|
|
|
|bgcolor="#efcfff"| NF
|bgcolor="#dfffdf"| 6
|
|-
|style="text-align:left;"| {{GB-VLAG}} [[Malcolm Wilson]]
|bgcolor="#efcfff"| NF
|bgcolor="#efcfff"| NF
|bgcolor="#efcfff"| NF
|
|bgcolor="#efcfff"| NF
|
|
|
|bgcolor="#dfffdf"| 10
|
|bgcolor="#ffffff"| 4
|bgcolor="#cfcfff"| 17
|
|-
|style="text-align:left;"| {{SE-VLAG}} [[Per Eklund]]
|
|bgcolor="#efcfff"| NF
|
|
|
|
|
|
|bgcolor="#dfffdf"| 7
|
|
|bgcolor="#dfffdf"| 7
|
|-
|style="text-align:left;"| {{BE-VLAG}} [[Marc Duez]]
|
|
|bgcolor="#efcfff"| NF
|
|
|
|
|
|
|
|bgcolor="#efcfff"| NF
|bgcolor="#efcfff"| NF
|
|-
|style="text-align:left;"| {{FR-VLAG}} [[Didier Auriol]]
|
|
|
|
|bgcolor="#efcfff"| NF
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
|style="text-align:left;"| {{FI-VLAG}} [[Harri Toivonen]]
|
|
|
|
|
|
|
|
|bgcolor="#dfffdf"| 8
|
|
|bgcolor="#efcfff"| NF
|
|-
|style="text-align:left;"| {{GB-VLAG}} [[Jimmy McRae]]
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|bgcolor="#dfffdf"| 8
|
|-
|style="text-align:left;"| {{GB-VLAG}} David Llewelin
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|bgcolor="#dfffdf"| 9
|
|}

'''Notities:'''

:* Het resultaat van de Rally van San Remo 1986 werd geannuleerd, de punten werden niet meegenomen in het kampioenschap.
:* Overzicht van deelnames geldt alleen voor de fabrieksinschrijving.

==Externe links==
* [http://juwra.com/mg_metro_6r4.html Juwra.com] MG Metro 6R4
* {{en}} [https://web.archive.org/web/20100113101857/http://www.stormloader.com/groupb/rover.html Group B - Rover]

[[Categorie:Rally-auto]]
[[Categorie:Groep B-auto]]
[[Categorie:Auto van MG|Metro 6R4]]

title: MG Metro 6R4

Fabrikant: Austin Rover Group

title: Statistieken in het wereldkampioenschap rally

Inschrijving: Austin-Rover

Eerste rally: Groot-Brittannië 1985

Laatste rally: Groot-Brittannië 1986

Noemenswaardige rijders: Tony Pond · Malcolm Wilson · Per Eklund

Portaal: wereldkampioenschap rally


text:
# Glos-sur-Risle
Glos-sur-Risle is een gemeente in het Franse departement Eure (regio Normandië) en telt 415 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Bernay. In de gemeente ligt spoorwegstation Glos-Montfort.
- Glos-sur-Risle : Station Glos-Montfort
- De Risle bij Glos-sur-Risle

## Geografie
De oppervlakte van Glos-sur-Risle bedraagt 7,4 km², de bevolkingsdichtheid is 56,1 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Glos-sur-Risle met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: Glos-sur-Risle

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Glos-sur-Risle
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Normandië]]
| departement = [[Eure (departement)|Eure]] (27)
| depnr = 27
| arrondissement = [[Arrondissement Bernay|Bernay]]
| kanton = [[Kanton Pont-Audemer|Pont-Audemer]]
| jaar = 1999
| inwoners = 415
| dichtheid = 56,1
| oppervlakte = 7,4
| water =
| latitudeGraden = 49
| latitudeMinuten = 16
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 0
| longitudeMinuten = 41
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 27288
| postcode = 27290
| netnummer =
| hoogteligging = 31 - 135
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
}}
'''Glos-sur-Risle''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Eure (departement)|Eure]] (regio [[Normandië]]) en telt 415 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Bernay|Bernay]]. In de gemeente ligt spoorwegstation [[Station Glos-Montfort|Glos-Montfort]].

<gallery>
Glos3.JPG|Glos-sur-Risle : Station Glos-Montfort
Risle2.jpg|De Risle bij Glos-sur-Risle
</gallery>

== Geografie ==
De oppervlakte van Glos-sur-Risle bedraagt 7,4 km², de bevolkingsdichtheid is 56,1 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=27288}}

== Demografie ==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).<br />
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=27288}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

== Externe links ==
* {{Link INSEE|id=27288}}

{{Coor title dms|49|16|0|N|0|41|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Glos-sur-Risle| ]]

title: Situering

Regio: Normandië

Departement: Eure (27)

Arrondissement: Bernay

Kanton: Pont-Audemer

Coördinaten: 49° 16′ NB, 0° 41′ OL

title: Algemeen

title: Overig

Website: Officiële website

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Eure

Portaal: Frankrijk


text:
# Jan Eduard Adriaan Meijer
Jhr. Jan Eduard Adriaan Meijer, (Amersfoort, 9 september 1839 - Dieren, 15 april 1904) was een Nederlands officier, met laatstelijk de rang van generaal-majoor, en commandant van het 2de Regiment Huzaren te Venlo.

## Familie
Meijer was een telg uit het militaire geslacht Meijer. Hij was de jongste zoon van majoor jhr. Carel Hendrik Meijer (1799-1871) en Henriette Cordula Judith Begram (1802-1868), en een kleinzoon van luitenant-generaal jhr. Adriaan Frans Meijer. Meijer huwde op 10 oktober 1861 Henriette Susanna Maas Geesteranus (Alkmaar, 29 maart 1841 - Zutphen, 10 december 1921), dochter van mr. Adriaan Jan Cornelis Maas Geesteranus, heer van Zuid-Scharwoude, en Jkvr. Catharine Anne Caan. Zij kregen 3 kinderen:
- Cordula Henriette Judith (1862-1905) huwde op 16 december 1886 mr. Gerrit Nicolaas Manger Cats (1854-1909)
- Carel Adriaan Jan (1864-1927), majoor der infanterie, huwde op 30 mei 1895 Marie van Maasdijk (1873-1911) en op 20 april 1920 Savina Johanna Fockema (1873-1938)
- Catharina Anna (1866-1949) huwde op 15 november 1887 Joachim Caspar Hendrik van der Wens (1860-1934)

## Militaire loopbaan
Meijer begon als cadet bij de Koninklijke Militaire Akademie. Na voltooiing van zijn studie werd hij bij Koninklijke Besluit van 1 juli 1860 aangesteld als 2de luitenant bij het 4de Regiment Dragonders te 's-Hertogenbosch. Op 1 juli 1864 werd hij aangesteld bij de Rijschool te Venlo. Op 27 april 1866 werd Meijer bij KB 69 bevorderd tot 1ste luitenant bij het 4de Regiment Dragonders, dat in 1867 het 4de Regiment Huzaren werd. Bij hetzelfde regiment werd hij 27 januari 1877 bevorderd tot ritmeester 2de klasse. Na overplaatsing naar het 3de regiment huzaren werd hij commissaris van het fonds voor onderofficieren, waarvan hij door de minister van Oorlog op 21 mei 1880 eervol werd ontheven. Op 29 september van dat jaar werd hij benoemd tot ritmeester-instructeur bij hetzelfde korps, waar hij op 6 november 1886 werd bevorderd tot majoor.
In 1885 en 1887 maakte Meijer twee reizen naar Ierland met een militaire missie om paarden aan te kopen voor het Nederlandse leger.
Op 26 augustus 1890 werd Meijer bevorderd tot luitenant-kolonel van het 2de Regiment Huzaren te Venlo. Daarna werd hij overgeplaatst naar het 1ste Regiment Huzaren. Op 1 november 1892 keerde hij terug naar Venlo, waar hij werd aangesteld als commandant van het 2de Regiment Huzaren. Enkele maanden later, op 18 februari 1893, werd hem de rang van kolonel toegekend. In die hoedanigheid was hij op 21 september 1893 present bij de uitreiking van de nieuwe vaandels en standaarden van de korpsen op het Malieveld in Den Haag door de koningin-regentes en de 13-jarige Wilhelmina. In april 1896 werd Meijer op eigen verzoek eervol gepensioneerd. Na zijn pensionering werd hij bij Koninklijk Besluit no. 7 van 29 augustus 1901 bevorderd naar de rang van generaal-majoor.
Meijer was in 1890 lid van een commissie van de Brabantse provinciale bond van de Vereniging het Metalen Kruis voor de feestelijke viering van de 59ste verjaardag van de Tiendaagse Veldtocht op de verjaardag van de koningin. Deze vereniging werd in 1856 opgericht voor de dragers van deze militaire onderscheiding voor vierjaarlijkse ontmoetingen, en regelde later ook financiële ondersteuning van deze oud-strijders.

## Onderscheidingen
Op 28 augustus 1893 werd Meijer benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau met de zwaarden.

title: Jan Eduard Adriaan Meijer

wikitext:
{{Infobox militair persoon
| naam = Jan Eduard Adriaan Meijer
| afbeelding = Jan Eduard Adriaan Meijer.jpg
| onderschrift =
| bijnaam =
| geboorteplaats = [[Amersfoort]]
| geboortedatum = [[9 september]] [[1839]]
| sterfplaats = [[Dieren (Gelderland)|Dieren]]
| sterfdatum = [[15 april]] [[1904]]
| partij = {{NL}}
| onderdeel = [[Cavalerie]]
| dienstjaren = 36
| rang = [[Generaal-majoor]]
| eenheid = 2de Regiment [[Cavalerie|Huzaren]]
| leiding =
| veldslagen =
| onderscheidingen = [[Bestand:Order of Orange-Nassau ribbon - Officer.svg|80px]]<br>[[Orde van Oranje-Nassau|Officier in de Orde van Oranje-Nassau]]
| anderwerk =
| portaal =
}}

Jhr. '''Jan Eduard Adriaan Meijer''', ([[Amersfoort]], [[9 september]] [[1839]] - [[Dieren (Gelderland)|Dieren]], [[15 april]] [[1904]]) was een [[Nederland]]s officier, met laatstelijk de rang van [[generaal-majoor]], en commandant van het [[Huzaren van Venlo|2de Regiment Huzaren te Venlo]].

==Familie==
Meijer was een telg uit het militaire geslacht [[Meijer (geslacht)|Meijer]]. Hij was de jongste zoon van majoor jhr. [[Carel Hendrik Meijer]] (1799-1871) en Henriette Cordula Judith Begram (1802-1868), en een kleinzoon van luitenant-generaal jhr. [[Adriaan Frans Meijer]]. Meijer huwde op 10 oktober 1861 Henriette Susanna Maas Geesteranus (Alkmaar, 29 maart 1841 - Zutphen, 10 december 1921), dochter van mr. Adriaan Jan Cornelis [[Maas Geesteranus]], heer van Zuid-Scharwoude, en Jkvr. Catharine Anne Caan. Zij kregen 3 kinderen:<ref>''[[Nederland's Adelsboek]]'' 88 (1999), p. 332.</ref>
* Cordula Henriette Judith (1862-1905) huwde op 16 december 1886 mr. Gerrit Nicolaas Manger Cats (1854-1909)
* [[Carel Adriaan Jan Meijer|Carel Adriaan Jan]] (1864-1927), majoor der infanterie, huwde op 30 mei 1895 Marie van Maasdijk (1873-1911) en op 20 april 1920 Savina Johanna Fockema (1873-1938)
* Catharina Anna (1866-1949) huwde op 15 november 1887 Joachim Caspar Hendrik van der Wens (1860-1934)

==Militaire loopbaan==
Meijer begon als cadet bij de Koninklijke Militaire Akademie. Na voltooiing van zijn studie werd hij bij Koninklijke Besluit van 1 juli 1860 aangesteld als 2de luitenant bij het 4de Regiment [[Dragonder|Dragonders]] te 's-Hertogenbosch. Op 1 juli 1864 werd hij aangesteld bij de Rijschool te [[Venlo (stad)|Venlo]]. Op 27 april 1866 werd Meijer bij KB 69 bevorderd tot 1ste luitenant bij het 4de Regiment Dragonders, dat in 1867 het [[Regiment Huzaren van Boreel|4de Regiment Huzaren]] werd. Bij hetzelfde regiment werd hij 27 januari 1877 bevorderd tot [[Kapitein (rang)|ritmeester]] 2de klasse. Na overplaatsing naar het 3de regiment huzaren werd hij commissaris van het fonds voor onderofficieren, waarvan hij door de minister van Oorlog op 21 mei 1880 eervol werd ontheven. Op 29 september van dat jaar werd hij benoemd tot ritmeester-instructeur bij hetzelfde korps, waar hij op 6 november 1886 werd bevorderd tot [[majoor]].

In 1885 en 1887 maakte Meijer twee reizen naar Ierland met een militaire missie om paarden aan te kopen voor het Nederlandse leger.

Op 26 augustus 1890 werd Meijer bevorderd tot [[luitenant-kolonel]] van het 2de Regiment Huzaren te Venlo. Daarna werd hij overgeplaatst naar het 1ste Regiment Huzaren. Op 1 november 1892 keerde hij terug naar Venlo, waar hij werd aangesteld als commandant van het 2de Regiment Huzaren. Enkele maanden later, op 18 februari 1893, werd hem de rang van [[kolonel]] toegekend. In die hoedanigheid was hij op 21 september 1893 present bij de uitreiking van de nieuwe vaandels en standaarden van de korpsen op het Malieveld in Den Haag door de [[Emma van Waldeck-Pyrmont|koningin-regentes]] en de 13-jarige [[Wilhelmina der Nederlanden|Wilhelmina]]. In april 1896 werd Meijer op eigen verzoek eervol gepensioneerd. Na zijn pensionering werd hij bij Koninklijk Besluit no. 7 van 29 augustus 1901 bevorderd naar de rang van [[generaal-majoor]].

Meijer was in 1890 lid van een commissie van de Brabantse provinciale bond van de ''Vereniging het [[Metalen Kruis]]'' voor de feestelijke viering van de 59ste verjaardag van de [[Tiendaagse Veldtocht]] op de verjaardag van de koningin. Deze vereniging werd in 1856 opgericht voor de dragers van deze militaire onderscheiding voor vierjaarlijkse ontmoetingen, en regelde later ook financiële ondersteuning van deze oud-strijders.

==Onderscheidingen==
Op 28 augustus 1893 werd Meijer benoemd tot Officier in de [[Orde van Oranje-Nassau]] met de zwaarden.

{{Appendix}}

{{DEFAULTSORT:Meijer, Jan Eduard Adriaan}}
[[Categorie:Meijer|Jan Eduard Adriaan]]
[[Categorie:Nederlands landmachtofficier]]
[[Categorie:Nederlands generaal]]
[[Categorie:19e-eeuws militair]]
[[Categorie:Nederlandse adel in de 19e eeuw]]

title: Jan Eduard Adriaan Meijer

Geboren: 9 september 1839 · Amersfoort

Overleden: 15 april 1904 · Dieren

Land/zijde: Nederland

Onderdeel: Cavalerie

Rang: Generaal-majoor

Eenheid: 2de Regiment Huzaren

Onderscheidingen: · Officier in de Orde van Oranje-Nassau


text:
# Albert van Cuyck
Albert van Cuijck (rond 1130 - Luik, 2 februari 1200) was van 1194 tot aan zijn dood de 39e bisschop van Luik.
Over het leven van Albert van Cuijck is weinig bekend. Zijn vader was Herman van Cuijk. Zijn moeder was een onbekende dochter van Otto II van Chiny en Adelheid van Namen. Tijdens zijn episcopaat was hij de leenheer van Lodewijk II, graaf van Loon.
Van Cuijck was aartsdiaken van het kapittel van Sint-Lambertus en proost van het Sint-Pauluskapittel in Luik. Hij keerde zich tegen de woelige bisschopsverkiezing van Simon van Limburg en bekwam dat paus Celestinus III deze in 1194 annuleerde. Van Limburg legde zich er niet bij neer en reisde met zijn concurrent naar Rome voor pauselijke arbitrage. Van Cuijck won het pleit en Van Limburg werd kardinaal.
Bij zijn terugkeer lijkt Van Cuijck enige moeite te hebben ondervonden om zich te doen aanvaarden. In 1196 werd hij gewijd tot bisschop van Luik door aartsbisschop Adolf I van Altena van Keulen. Datzelfde jaar verleende hij de Luikenaars een keure die hun gewoonterechtelijke vrijheden op schrift stelde in het Charter van Albert de Cuyck. Beroemd is het verbod op huiszoekingen zonder toestemming van de bewoner. De onschendbaarheid van de woning gaf aanleiding tot de lokale uitdrukking Pauvre homme en sa maison est roi, die terug te vinden is in een later charter van bisschop Heinsberg uit 1424. Ook de steden Ciney, Hoei, Dinant en Tongeren kregen eind 12e eeuw stadskeuren. In Luik gaf hij toestemming om nieuwe stadsdelen te ommuren.
In de strijd tussen Filips van Zwaben en Otto de Welf, losgebarsten na de plotse dood van keizer Hendrik VI in 1297, koos Van Cuijck onverzettelijk de kant van de eerste. Hij trok zich even terug in het Kasteel van Hoei. In 1200 overleed hij aan malaria quartana, opgedaan in Rome.
Zijn graf is begin 20e eeuw opgegraven onder de Place Saint-Lambert en geïdentificeerd dankzij een loden naamplaatje. De beenderen zijn overgebracht naar de Sint-Pauluskathedraal.

## Standbeelden
- Alphonse de Tombay maakte in 1881-1884 een standbeeld van Albert van Cuijck voor de neogotische vleugel van het Paleis van de Prins-bisschoppen.
- In Hoei maakte Pierre Pétry in 1966 de sculptuur Les bourgeois. Een van de vijf figuren draagt Van Cuycks blazoen.

## Voetnoten
1. ↑  Het document is slechts bekend uit een bekrachtiging door koning Filips van Zwaben uit 1208, wat enige twijfel over de authenticiteit toelaat.

title: Albert van Cuyck

wikitext:
{{Infobox dynastie
| naam = Albert van Cuijck
| leven = ca. 1130-1200
| functie = [[Lijst van bisschoppen en prins-bisschoppen van Luik|bisschop van Luik]]
| periode = [[1195]]-[[1200]]
| voorganger = [[Otto van Heinsberg]]
| opvolger = [[Hugo van Pierrepont]]
| vader = [[Herman van Cuijk]]
}}

'''Albert van Cuijck''' (rond 1130 - [[Luik (stad)|Luik]], [[2 februari]] [[1200]]) was van 1194 tot aan zijn dood de 39e [[bisschop]] van [[prinsbisdom Luik|Luik]].

[[Bestand:Rue Albert de Cuyck1.JPG|thumb|left|Straat in Luik vernoemd naar "Albert de Cuyck"]]
Over het leven van Albert van Cuijck is weinig bekend. Zijn vader was [[Herman van Cuijk]]. Zijn moeder was een onbekende dochter van [[Otto II van Chiny]] en Adelheid van Namen. Tijdens zijn episcopaat was hij de [[leenheer]] van [[Lodewijk II van Loon|Lodewijk II]], graaf van [[graafschap Loon|Loon]].

Van Cuijck was [[aartsdiaken]] van het [[kapittel van Sint-Lambertus]] en [[Proost (ambt)|proost]] van het [[Sint-Pauluskathedraal (Luik)|Sint-Pauluskapittel]] in Luik. Hij keerde zich tegen de woelige bisschopsverkiezing van [[Simon van Limburg]] en bekwam dat [[paus Celestinus III]] deze in 1194 annuleerde. Van Limburg legde zich er niet bij neer en reisde met zijn concurrent naar [[Rome (stad)|Rome]] voor pauselijke arbitrage. Van Cuijck won het pleit en Van Limburg werd kardinaal.

Bij zijn terugkeer lijkt Van Cuijck enige moeite te hebben ondervonden om zich te doen aanvaarden. In 1196 werd hij gewijd tot [[Lijst van prins-bisschoppen van Luik|bisschop van Luik]] door aartsbisschop [[Adolf I van Altena]] van Keulen. Datzelfde jaar verleende hij de Luikenaars een [[keure]] die hun [[gewoonterecht]]elijke vrijheden op schrift stelde in het [[Charter van Albert de Cuyck]].<ref>Het document is slechts bekend uit een bekrachtiging door koning [[Filips van Zwaben]] uit 1208, wat enige twijfel over de authenticiteit toelaat.</ref> Beroemd is het verbod op [[huiszoeking]]en zonder toestemming van de bewoner. De onschendbaarheid van de woning gaf aanleiding tot de lokale uitdrukking ''Pauvre homme en sa maison est roi'', die terug te vinden is in een later charter van [[Jan van Heinsberg|bisschop Heinsberg]] uit 1424. Ook de steden [[Ciney (stad)|Ciney]], [[Hoei]], [[Dinant]] en [[Tongeren (stad)|Tongeren]] kregen eind 12e eeuw stadskeuren. In Luik gaf hij toestemming om nieuwe stadsdelen te ommuren.

In de strijd tussen [[Filips van Zwaben]] en [[keizer Otto IV|Otto de Welf]], losgebarsten na de plotse dood van [[keizer Hendrik VI]] in 1297, koos Van Cuijck onverzettelijk de kant van de eerste. Hij trok zich even terug in het [[Fort van Hoei|Kasteel van Hoei]]. In 1200 overleed hij aan [[Plasmodium malariae|malaria quartana]], opgedaan in Rome.

Zijn graf is begin 20e eeuw opgegraven onder de [[Place Saint-Lambert]] en geïdentificeerd dankzij een loden naamplaatje. De beenderen zijn overgebracht naar de [[Sint-Pauluskathedraal (Luik)|Sint-Pauluskathedraal]].

== Standbeelden ==
*[[Alphonse de Tombay]] maakte in 1881-1884 een standbeeld van Albert van Cuijck voor de neogotische vleugel van het [[Paleis van de Prins-bisschoppen]].
*In [[Hoei]] maakte Pierre Pétry in 1966 de sculptuur ''Les bourgeois''. Een van de vijf figuren draagt Van Cuycks blazoen.

== Voetnoten ==
{{References}}

[[Categorie:Prins-bisschop van Luik]]
[[Categorie:Bisschop in de Nederlanden in de 12e eeuw]]
[[Categorie:Adel in de Nederlanden in de 12e eeuw|Cuyck]]
[[Categorie:Huis Cuijk]]

title: bisschop van Luik

Voorganger: Otto van Heinsberg

Opvolger: Hugo van Pierrepont


text:
# Stade François Coty
Stade François Coty is een voetbalstadion in de Franse stad Ajaccio op Corsica. Het is de thuisbasis van AC Ajaccio.
Het stadion werd op 1 december 1969 geopend onder de naam Parc des Sports de l'ACA. De Corsicaanse derby, tussen AC Ajaccio en SC Bastia, werd bijgewoond door 14.421 toeschouwers, hoewel het stadion maar plaats biedt aan 10.446 toeschouwers. Het stadion wordt tegenwoordig informeel het Stade Timizzilio genoemd. In 2002 werd het gerenoveerd en vernoemd naar François Coty. Tot 2007 onderging het stadion verbouwingen, waardoor het vanaf dat jaar Ligue 1-wedstrijden mocht huisvesten.
Stade Raymond-Kopa (Angers) ·
Matmut Atlantique (Bordeaux) ·
Stade Francis-Le Blé (Brest) ·
Stade Gabriel Montpied (Clermont) ·
Stade Bollaert-Delelis (Lens) ·
Stade Pierre-Mauroy (Lille) ·
Stade du Moustoir (Lorient) ·
Parc Olympique Lyonnais (Lyon) ·
Stade Vélodrome (Marseille) ·
Stade Saint-Symphorien (Metz) ·
Stade Louis II (Monaco) ·
Stade de la Mosson (Montpellier) ·
Stade de la Beaujoire (Nantes) ·
Allianz Riviera (Nice) ·
Parc des Princes (PSG) ·
Stade Auguste-Delaune (Reims) ·
Roazhon Park (Rennes) ·
Stade Geoffroy-Guichard (Saint-Étienne) ·
Stade de la Meinau (Strasbourg) ·
Stade de l'Aube (Troyes)
Stade François Coty (Ajaccio) ·
Stade de la Licorne (Amiens) ·
Stade de l'Abbé-Deschamps (Auxerre) ·
Stade Armand Cesari (Bastia) ·
Stade Michel d'Ornano (Caen) ·
Stade Gaston Gérard (Dijon) ·
Stade Marcel-Tribut (Dunkerque) ·
Stade des Alpes (Grenoble) ·
Stade du Roudourou (Guingamp) ·
Stade Océane (Le Havre) ·
Stade Marcel Picot (Nancy) ·
Stade des Costières (Nîmes) ·
Stade René Gaillard (Niort) ·
Stade Charléty (Paris) ·
Nouste Camp (Pau) ·
Stade Paul-Lignon (Rodez) ·
Stade Robert-Diochon (Quevilly-Rouen) ·
Stade Auguste Bonal (Sochaux) ·
Stadium Municipal (Toulouse) ·
Stade du Hainaut (Valenciennes)
Stade de France (Frans nationaal stadion) ·
Parc des Sports d'Avignon (Avignon) ·
Stade Gaston Petit (Châteauroux) ·
Stade Dominique Duvauchelle (Créteil) ·
Parc des Sports d'Annecy (Annecy) ·
Stade Ange Casanova (Gazélec Ajaccio) ·
Stade Francis-Le Basser (Laval) ·
Stade de la Source (Orléans) ·
Stade Bauer (Red Star) ·
Stade Jean-Bouin (Stade français) ·
Stade de la Vallée du Cher (Tours)

title: Stade François Coty

wikitext:
{{Infobox stadion
| naam stadion      = Stade François Coty
| afbeelding        = Stade François-Coty 02.jpg
| onderschrift      =
| bijnaam           = Stade Timizzilio
| plaats            = {{FR-VLAG}} [[Ajaccio]]
| capaciteit        = 10.446
| bouwjaar          =
| geopend           = [[1 december]] [[1969]]
| kosten            =
| architect         =
| eigenaar          =
| beheerder         =
| bespelers         = [[AC Ajaccio]]
| eerste wedstrijd  =
| laatste wedstrijd =
| gerenoveerd       =
| gesloten          =
| afgebroken        =
| vorigenamen       =
| naamtribunes      =
| veldafmetingen    =
| oppervlak         =
| afbeelding2       =
}}
'''Stade François Coty''' is een [[voetbalstadion]] in de [[Frankrijk|Franse]] stad [[Ajaccio]] op [[Corsica]]. Het is de thuisbasis van [[AC Ajaccio]].

Het stadion werd op [[1 december]] [[1969]] geopend onder de naam ''Parc des Sports de l'ACA''. De Corsicaanse derby, tussen AC Ajaccio en [[SC Bastia]], werd bijgewoond door 14.421 toeschouwers, hoewel het stadion maar plaats biedt aan 10.446 toeschouwers. Het stadion wordt tegenwoordig informeel het ''Stade Timizzilio'' genoemd. In [[2002]] werd het gerenoveerd en vernoemd naar [[François Coty]]. Tot [[2007]] onderging het stadion verbouwingen, waardoor het vanaf dat jaar [[Ligue 1]]-wedstrijden mocht huisvesten.

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Stade François Coty|oldid=495799823|datum=20120603}}
}}
{{Navigatie stadions betaald voetbal Frankrijk}}
{{Coor title dms|41|55|50.74|N|8|46|35.2|E|scale:6250_type:landmark_region:FR}}

[[Categorie:Voetbalstadion in Frankrijk|François Coty]]
[[Categorie:Bouwwerk in Ajaccio]]
[[Categorie:Sportaccommodatie in Corsica]]
[[Categorie:Sport in Corse-du-Sud]]

title: Stade François Coty

Bijnaam: Stade Timizzilio

Plaats: Ajaccio

Geopend: 1 december 1969

Bespelers: AC Ajaccio

Portaal: Sport


text:
# Badgam (stad)
Badgam (ook gespeld als Budgam) is een stad en “notified area” in het Indiase unieterritorium Jammu en Kasjmir. Het is de hoofdplaats van het gelijknamige district Badgam.

## Demografie
Volgens de Indiase volkstelling van 2001 wonen er 15.932 mensen in Badgam, waarvan 69% mannelijk en 31% vrouwelijk is. De plaats heeft een alfabetiseringsgraad van 68%.

title: Badgam (stad)

wikitext:
{{Infobox plaats in India
| naam = Badgam
| wapen =
| kaart =
| deelstaat = [[Jammu en Kasjmir (unieterritorium)|Jammu en Kasjmir]]
| geendeelstaat=Territorium
| district = [[Badgam (district)|Badgam]]
| jaar = 2001
| inwoners = 15.932
| km2 =
| hoogte =
| lat_deg =
| lat_min =
| lon_deg =
| lon_min =
| netnummer =
| image=
| caption=
| alfabetisme = 68%
| mannen = 10.948
| vrouwen = 4.984
| kinderen = 1.002
}}
'''Badgam''' (ook gespeld als '''Budgam''') is een stad en “[[notified area]]” in het [[India]]se [[Lijst van staten en territoria van India|unieterritorium]] [[Jammu en Kasjmir (unieterritorium)|Jammu en Kasjmir]]. Het is de hoofdplaats van het gelijknamige district [[Badgam (district)|Badgam]].

== Demografie ==
Volgens de Indiase [[volkstelling]] van 2001<ref>{{cite web|url=http://www.censusindia.net/results/town.php?stad=A&state5=999|archiveurl=https://web.archive.org/web/20040616075334/http://www.censusindia.net/results/town.php?stad=A&state5=999|archivedate=16 juni 2004|title=Volkstelling van India 2001: Data from the 2001 Census, including cities, villages and towns  (Provisional)|accessdate=20 februari 2013|work=|publisher=Census Commission of India|deadurl=yes}}</ref> wonen er 15.932 mensen in Badgam, waarvan 69% mannelijk en 31% vrouwelijk is. De plaats heeft een [[alfabetiseringsgraad]] van 68%.

{{Appendix}}
[[Categorie:Plaats in Badgam]]

title: Situering

Territorium: Jammu en Kasjmir

District: Badgam

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: India


text:
# Ethmia albifrontella
Ethmia albifrontella is een vlinder uit de familie van de grasmineermotten (Elachistidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Sattler.

title: Ethmia albifrontella

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Ethmia albifrontella''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| familie = [[Grasmineermotten|Elachistidae]] (Grasmineermotten)
| onderfamilie = [[Ethmiinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Ethmia]]''
| w-naam = ''Ethmia albifrontella''
| auteur = Sattler
| datum = 1967
| haakjes =
| commons =
| species =
}}

'''''Ethmia albifrontella''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[grasmineermotten]] (Elachistidae).<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Sattler.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|04}}

[[Categorie:Ethmia|albifrontella]]

title: Ethmia albifrontella

Familie: Elachistidae (Grasmineermotten)

Onderfamilie: Ethmiinae

Geslacht: Ethmia

title: Soort


text:
# Cold (Tears for Fears)
Cold is een nummer van de Britse band Tears for Fears uit 1993. Het is de tweede single van het vierde studioalbum Elemental.

## Achtergrondinformatie
"Cold" gaat over een ontmoeting van frontman Roland Orzabal met een Duitse fotografe, die probeerde foto's te maken van Orzabal terwijl hij op het podium stond. Hij was echter niet in de stemming voor foto's en bleef zijn gezicht wegdraaien. Uiteindelijk kreeg Orzabal later een briefje van de fotografe waarin stond: "Hoe kan iemand die zulke warme muziek maakt zo koud zijn?". De eerste 2 coupletten van het nummer beschrijven deze gebeurtenis. Daarnaast haalt Orzabal uit naar voormalig Tears for Fears-bedrijfsmanager Paul King met de tekst "King got caught with his fingers in the till. Where's your calculator, will you leave it in your will?" nadat er vermeende discrepanties werden ontdekt in Kings eerdere beheer van de financiële zaken van de band. King ging in 1990 failliet en moest, nadat hij schuldig werd bevonden aan latere frauduleuze activiteiten, in 2004 de gevangenis in.
In tegenstelling tot voorganger Break It Down Again, flopte "Cold" in de Britse hitlijsten met een 72e positie. In het Nederlandse taalgebied werden helemaal geen hitlijsten gehaald.

## Tracklijst
- 7"

1. "Cold" – 5:06
2. "New Star"

- Cd-single

1. "Cold"
2. "New Star"
3. "Deja-Vu & the Sins of Science"

title: Cold (Tears for Fears)

wikitext:
{{Infobox single
| Titel          = Cold
| Artiest        = [[Tears for Fears]]
| van Album      = Elemantal
| B-kant         = "New Star"
"Deja-Vu & the Sins of Science"
| Releasedatum   = [[12 juli]] [[1993]]
| Drager         = [[Single (muziek)|Cd-single]], 7"
| Opname         =
| Genre          = [[Rockmuziek|Rock]]
| Duur           = 5:04
| Label          = [[Mercury Records]]
| Schrijver      = [[Roland Orzabal]]
| Producer       = Roland Orzabal, Tim Palmer, Alan Griffiths
| Status         =
| Hitlijsten     =
*72 (Verenigd Koninkrijk)<ref>[https://www.officialcharts.com/charts/singles-chart/19930731/7501/ Verenigd Koninkrijk]</ref>
*2 (Italië)<ref>[https://www.worldradiohistory.com/UK/Music-and-Media/90s/1993/MM-1993-09-18.pdf Italië]</ref>
| Vorige         = ''[[Break It Down Again]]''
(1993)
| Huidige        = '''Cold'''
(1993)
| Volgende       = ''[[Goodnight Song]]''
(1993)
}}
'''Cold''' is een nummer van de Britse band [[Tears for Fears]] uit 1993. Het is de tweede single van het vierde studioalbum ''Elemental''.

==Achtergrondinformatie==
"Cold" gaat over een ontmoeting van frontman [[Roland Orzabal]] met een Duitse fotografe, die probeerde foto's te maken van Orzabal terwijl hij op het podium stond. Hij was echter niet in de stemming voor foto's en bleef zijn gezicht wegdraaien. Uiteindelijk kreeg Orzabal later een briefje van de fotografe waarin stond: "Hoe kan iemand die zulke warme muziek maakt zo koud zijn?". De eerste 2 coupletten van het nummer beschrijven deze gebeurtenis. Daarnaast haalt Orzabal uit naar voormalig Tears for Fears-bedrijfsmanager Paul King met de tekst "King got caught with his fingers in the till. Where's your calculator, will you leave it in your will?" nadat er vermeende discrepanties werden ontdekt in Kings eerdere beheer van de financiële zaken van de band. King ging in 1990 failliet en moest, nadat hij schuldig werd bevonden aan latere frauduleuze activiteiten, in 2004 de gevangenis in.

In tegenstelling tot voorganger ''[[Break It Down Again]]'', flopte "Cold" in de Britse hitlijsten met een 72e positie. In het Nederlandse taalgebied werden helemaal geen hitlijsten gehaald.

==Tracklijst==
*'''7"'''
#"Cold" – 5:06
#"New Star"

*'''Cd-single'''
#"Cold"
#"New Star"
#"Deja-Vu & the Sins of Science"

{{Appendix}}
[[Categorie:Nummer van Tears for Fears]]
[[Categorie:Single uit 1993]]

title: Cold

B-kant(en): "New Star" · "Deja-Vu & the Sins of Science"

Soort drager: Cd-single, 7"

Genre: Rock

Label: Mercury Records

Schrijver(s): Roland Orzabal

title: Hoogste positie(s) in de hitlijsten

Hoogste positie(s) in de hitlijsten: - 72 (Verenigd Koninkrijk) - 2 (Italië)

title: Tears for Fears

Break It Down Again · (1993): Cold · (1993) · Goodnight Song · (1993)


text:
# Scalmicauda ignicolor
Scalmicauda ignicolor is een vlinder uit de familie tandvlinders (Notodontidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1964 door Sergius Kiriakoff.
De soort komt voor in tropisch Afrika.

title: Scalmicauda ignicolor

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Scalmicauda ignicolor''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Tandvlinders|Notodontidae]] (Tandvlinders)
| onderfamilie = [[Notodontinae]]
| geslacht = ''[[Scalmicauda]]''
| w-naam = ''Scalmicauda ignicolor''
| auteur = [[Sergius Kiriakoff|Kiriakoff]]
| datum = 1964
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Scalmicauda ignicolor''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[tandvlinders]] (Notodontidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1964 door [[Sergius Kiriakoff]].

De soort komt voor in [[Afrotropisch gebied|tropisch Afrika]].

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|2012-DePrins-DePrins}} [bezocht 25-3-2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|03|25}}

[[Categorie:Scalmicauda|ignicolor]]
[[Categorie:Dier uit het Afrotropisch gebied]]

title: Scalmicauda ignicolor

Familie: Notodontidae (Tandvlinders)

Onderfamilie: Notodontinae

Geslacht: Scalmicauda

title: Soort