text:
# Tweede Kamerverkiezingen 1881
De Tweede Kamerverkiezingen 1881 waren periodieke Nederlandse verkiezingen voor de Tweede Kamer der Staten-Generaal. Zij vonden plaats op 14 juni 1881.
Nederland was verdeeld in 43 kiesdistricten, waarin 86 leden van de Tweede Kamer gekozen werden. Een kiezer bracht evenveel stemmen uit als er afgevaardigden in zijn kiesdistrict gekozen werden. Om gekozen te worden moest een kandidaat minimaal de districtskiesdrempel behalen.
De verkiezingen werden gehouden vanwege het aftreden van 43 leden van de Tweede Kamer van wie de zittingstermijn afliep op 18 september 1881. In twee kiesdistricten was een tweede verkiezingsronde benodigd tussen de twee hoogstgeplaatste (niet-direct gekozen) kandidaten uit de eerste ronde vanwege het niet-behalen van de districtskiesdrempel. Deze tweede ronde vond plaats op 28 juni 1881.

## Uitslag

### Opkomst
|                  | 1879    | 1879      | 1881    | 1881  |
| # stemmen        | %       | # stemmen | %       |       |
| ---------------- | ------- | --------- | ------- | ----- |
| Kiesgerechtigden | 115.120 |           | 116.277 |       |
| Niet opgekomen   | 48.907  | 42,48     | 48.654  | 41,84 |
| Opkomst          | 66.213  | 57,52     | 67.623  | 58,16 |

### Verkiezingsuitslag naar groepering
| Partij/groepering          | Zetels | Zetels | Zetels | Zetels | Zetels | Zetels |
| Partij/groepering          | 1879   | Af     | Bij    | 1881   | +/−    |        |
| -------------------------- | ------ | ------ | ------ | ------ | ------ | ------ |
| liberalen                  | 39     | 22     | 19     | 36     | −3     |        |
| Anti-Revolutionaire Partij | 12     | 4      | 7      | 15     | +3     |        |
| bahlmannianen              | 15/14  | 7      | 7      | 14     | 0      |        |
| kappeynianen               | 12     | 7      | 7      | 12     | 0      |        |
| conservatieven             | 5      | 2      | 2      | 5      | 0      |        |
| schaepmannianen            | 2/3    | 1      | 1      | 3      | 0      |        |
| conservatief-liberalen     | 1      | 0      | 0      | 1      | 0      |        |
| totaal                     | 86     | 43     | 43     | 86     | 0      |        |

### Gekozen leden
Bij deze verkiezingen werden 38 leden herkozen. De stemmingen voor de overige vijf vacatures hadden de volgende resultaten:
- in het kiesdistrict Amsterdam versloegen Hendrikus Wichers (58,2%, kappeynianen) en Herman Kist (54,4%, liberalen) het aftredende lid Jan Rutgers van Rozenburg (8,9%, kappeynianen); Willem Froger (liberalen), een tweede aftredend lid in dit district, had aangegeven niet herkiesbaar te zijn;

- in het kiesdistrict Delft versloeg Jan Fabius (65,5%, ARP) het aftredende lid Adriaan Schagen van Leeuwen (34,1%, liberalen);

- in het kiesdistrict Goes versloeg Jozef Pompe van Meerdervoort (69,0%, ARP) het aftredende lid Jan Bredius (29,9%, liberalen);

- in het kiesdistrict Zwolle versloeg Titus van Asch van Wijck (52,2%, ARP) het aftredende lid Johannes Sandberg (47,5%, liberalen).

De zittingsperiode van de Tweede Kamer ging in op 19 september 1881. De zittingstermijn van Tweede Kamerleden bedroeg vier jaar.

title: Tweede Kamerverkiezingen 1881

wikitext:
{{Infobox verkiezingen
| naam                 = Tweede Kamerverkiezingen 1881
| datum                = 14 juni 1881
| land                 = {{NL}}
| zetels_te_verdelen   = 43<br/>(43 leden waren niet-aftredend)
| afbeelding           =
| onderschrift         =
| opkomst              = 58,16%
| grootste_partij      =
| diagram_uitslag      =
| onderschrift_diagram =
| vorige               = [[Tweede Kamerverkiezingen 1879|1879]]
| volgende             = [[Tweede Kamerverkiezingen 1883|1883]]
| portaal2             = Nederland
}}
De '''Tweede Kamerverkiezingen 1881''' waren periodieke [[Nederland]]se [[Tweede Kamerverkiezingen|verkiezingen voor de Tweede Kamer der Staten-Generaal]]. Zij vonden plaats op 14 juni 1881.

Nederland was verdeeld in 43 kiesdistricten, waarin 86 leden van de Tweede Kamer gekozen werden.<ref>Acht enkelvoudige kiesdistricten kozen één lid, in 32 meervoudige kiesdistricten werden twee leden afgevaardigd, in het kiesdistrict Sneek drie, in het kiesdistrict Rotterdam vier en in het kiesdistrict Amsterdam zeven.</ref> Een kiezer bracht evenveel stemmen uit als er afgevaardigden in zijn kiesdistrict gekozen werden. Om gekozen te worden moest een kandidaat minimaal de districtskiesdrempel behalen.<ref>De districtskiesdrempel werd bepaald door de volgende formule: 50% van het aantal uitgebrachte geldige stemmen, gedeeld door het aantal in het district te verkiezen zetels.</ref>

De verkiezingen werden gehouden vanwege het aftreden van 43 leden van de Tweede Kamer van wie de zittingstermijn afliep op 18 september 1881. In twee kiesdistricten<ref>Almelo en Zevenbergen.</ref> was een tweede verkiezingsronde benodigd tussen de twee hoogstgeplaatste (niet-direct gekozen) kandidaten uit de eerste ronde vanwege het niet-behalen van de districtskiesdrempel. Deze tweede ronde vond plaats op 28 juni 1881.

== Uitslag ==
=== Opkomst ===
{| class="wikitable" style="text-align:right;"
|-
! rowspan="2" |
! colspan="2" style="color:gray" | 1879
! colspan="2" | 1881
|-
! style="color:gray" | # stemmen
! style="color:gray" | %
! # stemmen
! %
|-
! style="text-align:left;" | Kiesgerechtigden
| align="right" style="color:gray" | 115.120
|
| 116.277
|

|-
! style="text-align:left;" | Niet opgekomen
| style="color:gray" | 48.907
| style="color:gray" | 42,48<ref name="kiesgerechtigden">% van het aantal kiesgerechtigden.</ref>
| 48.654
| 41,84<ref name="kiesgerechtigden" />

|-
! style="text-align:left;" | Opkomst
| style="color:gray" | 66.213
| style="color:gray" | 57,52<ref name="kiesgerechtigden" />
| 67.623
| 58,16<ref name="kiesgerechtigden" />
|}

=== Verkiezingsuitslag naar groepering ===
{| class="wikitable" style="text-align:center"
! rowspan=2|Partij/groepering<ref>In 1881 bestonden nog slechts enkele politieke partijen. Gekozen leden sloten zich gewoonlijk eerst na hun verkiezing aan bij een kamerfactie.</ref>
! colspan=6|Zetels
|-
! style="color:gray" | 1879<ref>Een wijziging van het aantal zetels van een groepering is ontstaan door aftreden en overlijden gedurende de zittingsperiode 1879-1881.</ref>
! Af<ref>Aftredend in 1881 vanwege het bereiken van het einde van de zittingstermijn.</ref>
! Bij<ref>Gekozen c.q. herkozen bij de periodieke verkiezingen in 1881.</ref>
! 1881
! +/−

|-
| style="text-align:left" | ''[[Liberalen (19e-eeuwse stroming)|liberalen]]''
| style="color:gray" | 39
| 22
|  19
| 36
| −3

|-
| style="text-align:left" | [[Anti-Revolutionaire Partij]]<ref>Leden van de factie van de ''antirevolutionairen'' verenigden zich in 1879 in de ARP.</ref>
| style="color:gray" | 12
|   4
|   7
| 15
| +3

|-
| style="text-align:left" | ''[[Bahlmanniaan|bahlmannianen]]''<ref>De factie ''bahlmannianen'' werd tot 1881 aangeduid als ''conservatief-katholieken''.</ref>
| style="color:gray" |  15/14
|   7
|   7
| 14
| 0

|-
| style="text-align:left" | ''[[Kappeyniaan|kappeynianen]]''
| style="color:gray" | 12
|   7
|   7
| 12
| 0

|-
| style="text-align:left" | [[Conservatieven (Nederlandse 19e-eeuwse stroming)|''conservatieven'']]
| style="color:gray" |   5
|   2
|   2
|  5
| 0

|-
| style="text-align:left" | ''[[Schaepmanniaan|schaepmannianen]]''<ref>De factie ''schaepmannianen'' werd tot 1881 aangeduid als ''liberaal-katholieken''.</ref>
| style="color:gray" |   2/3
|   1
|   1
|  3
| 0

|-
| style="text-align:left" | ''[[Liberalen (19e-eeuwse stroming)|conservatief-liberalen]]''
| style="color:gray" |   1
|   0
|   0
|  1
| 0

|-
! ''totaal''
! style="color:gray" | 86
! 43
! 43
! 86
! 0
|-
|}

=== Gekozen leden ===
{{Zie hoofdartikel|Lijst van Tweede Kamerleden 1881-1883}}
Bij deze verkiezingen werden 38 leden herkozen. De stemmingen voor de overige vijf vacatures hadden de volgende resultaten:

* in het kiesdistrict Amsterdam versloegen [[Hendrikus Octavius Wichers|Hendrikus Wichers]] (58,2%, kappeynianen) en [[Herman Jacob Kist (1836-1912)|Herman Kist]] (54,4%, liberalen) het aftredende lid [[Jan Willem Hendrik Rutgers van Rozenburg (1830-1902)|Jan Rutgers van Rozenburg]] (8,9%, kappeynianen); Willem Froger (liberalen), een tweede aftredend lid in dit district, had aangegeven niet herkiesbaar te zijn;

* in het kiesdistrict Delft versloeg [[Jan Christiaan Fabius|Jan Fabius]] (65,5%, ARP) het aftredende lid [[Adriaan Marius Schagen van Leeuwen|Adriaan Schagen van Leeuwen]] (34,1%, liberalen);

* in het kiesdistrict Goes versloeg [[Jozef Jan Pompe van Meerdervoort|Jozef Pompe van Meerdervoort]] (69,0%, ARP) het aftredende lid [[Jan Pieter Bredius (1841-1886)|Jan Bredius]] (29,9%, liberalen);

* in het kiesdistrict Zwolle versloeg [[Titus van Asch van Wijck]] (52,2%, ARP) het aftredende lid [[Johannes Albertus Sandberg|Johannes Sandberg]] (47,5%, liberalen).

De zittingsperiode van de Tweede Kamer ging in op 19 september 1881. De zittingstermijn van Tweede Kamerleden bedroeg vier jaar.<ref>Om de twee jaar was de helft van de Kamerleden aftredend.</ref>

== Bronvermelding ==
{{Appendix||2=
=== Bronnen ===
* [http://resources.huygens.knaw.nl/verkiezingentweedekamer Verkiezingen Tweede Kamer 1848-1918] op huygens.knaw.nl
* {{Citeer boek
| achternaam =Ron de Jong
| datum =1999
| titel=Van standspolitiek naar partijloyaliteit. Verkiezingen voor de Tweede Kamer 1848-1887
| uitgever=Verloren
| plaats=Hilversum
| ISBN=90-6550-069-3
}}
* {{Citeer boek
| achternaam =Ron de Jong, Henk van der Kolk, Gerrit Voerman
| datum =2011
| titel=Verkiezingen op de kaart 1848-2010
| uitgever=Matrijs
| plaats=Utrecht
| ISBN=978 90 5345 437 4
}}
=== Noten ===
{{references-scroll}}
}}

{{Navigatie Tweede Kamerverkiezingen}}

[[Categorie:Nederlandse politiek in 1881]]
[[Categorie:Tweede Kamerverkiezingen|1881]]
[[Categorie:Verkiezingen in 1881|Nederland]]

title: Tweede Kamerverkiezingen 1881

Land: Nederland

Te verdelen zetels: 43 · (43 leden waren niet-aftredend)

title: Opvolging verkiezingen

Portaal: Politiek · Nederland


text:
# Créteil - L'Échat (metrostation)
Créteil - L'Échat is een station van de metro in Parijs langs metrolijn 8 in de gemeente Créteil. Het op 24 september 1973 geopende station is het eerste bovengrondse station van lijn 8 in de richting Créteil-Préfecture, en bedient een nogal treurige jaren 70 zakenwijk. Het is voorzien dat rond 2025 metrolijn 15 van de Grand Paris Express in dit station een halte krijgt. In 2011 was de timing nog dit te realiseren tegen 2018..
Het station heeft als ondertitel Hôpital Henri Mondor, naar het nabijgelegen universiteitsziekenhuis.
Balard ·
Lourmel ·
Boucicaut ·
Félix Faure ·
Commerce ·
La Motte-Picquet - Grenelle ·
Champ de Mars ·
École Militaire ·
La Tour-Maubourg ·
Invalides ·
Concorde ·
Madeleine ·
Opéra ·
Richelieu - Drouot ·
Grands Boulevards ·
Bonne Nouvelle ·
Strasbourg - Saint-Denis ·
République ·
Filles du Calvaire ·
Saint-Sébastian - Froissart ·
Chemin Vert ·
Bastille ·
Ledru-Rollin ·
Faidherbe - Chaligny ·
Reuilly - Diderot ·
Montgallet ·
Daumesnil ·
Michel Bizot ·
Porte Dorée ·
Porte de Charenton ·
Liberté ·
Charenton - Écoles ·
École Vétérinaire de Maisons-Alfort ·
Maisons-Alfort - Stade ·
Maisons-Alfort - Les Juilliottes ·
Créteil - L'Échat ·
Créteil - Université ·
Créteil - Préfecture ·
Pointe du Lac

wikiname: nlwiki

title: Créteil - L'Échat (metrostation)

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox metrostation Parijs
| naam=Créteil - L'Échat
''Hôpital Henri Mondor''
| lat_deg = 48
| lat_min = 47
| lat_sec = 46
| lat_dir = N
| lon_deg = 2
| lon_min = 26
| lon_sec = 47
| lon_dir = E
| lijn= {{Pictogram metrolijn Parijs|8}}
| gemeente=[[Créteil]]
| open= [[24 september]] [[1973]]
| afbeelding=Creteil-LEchat01.jpg
| onderschrift=Een [[MF 77]] aan het perron. Het spoor terzijde is ook van de metro en leidt naar een opstelplaats.
}}
'''Créteil - L'Échat''' is een station van de [[Metro van Parijs|metro]] in [[Parijs]] langs [[Parijse metrolijn 8|metrolijn 8]] in de gemeente [[Créteil]]. Het op 24 september 1973 geopende station is het eerste bovengrondse station van lijn 8 in de richting Créteil-Préfecture, en bedient een nogal treurige jaren 70 zakenwijk. Het is voorzien dat rond 2025 metrolijn 15 van de [[Grand Paris Express]] in dit station een halte krijgt. In 2011 was de timing nog dit te realiseren tegen 2018.<ref name="secteur_sud">[https://archive.today/20121205071616/http://www.leparisien.fr/val-de-marne-94/le-supermetro-c-est-parti-au-sud-06-07-2011-1521912.php Le supermétro, c’est parti au sud!] - ''[[Le Parisien]]'' - Bérengère Lepetit - 06072011</ref>.

Het station heeft als ondertitel ''Hôpital Henri Mondor'', naar het nabijgelegen [[CHU Henri Mondor|universiteitsziekenhuis]].

{{Appendix}}
{{Navigatie metrolijn 8 Parijs}}
{{Coor title dms|48|47|46|N|2|26|47|E|type:landmark_scale:12500_region:FR}}

{{DEFAULTSORT:Creteil - L'Echat}}
[[Categorie:Station van de metro van Parijs]]
[[Categorie:Créteil]]
[[Categorie:Bouwwerk in Val-de-Marne]]

title: Metrostation

Geopend: 24 september 1973

title: Metro

Lijn: Richting · Volgend station

title: Ligging

Gemeente: Créteil

Coördinaten: 48° 48′ NB, 2° 27′ OL

Ligging: Créteil - L'Échat (Regio Parijs) · Créteil - L'Échat

Portaal: Openbaar vervoer · Parijs


text:
# Vila Franca do Campo
Vila Franca do Campo is een plaats en gemeente op het grootste eiland van de Portugese eilandengroep Azoren, São Miguel.
De gemeente heeft een totale oppervlakte van 78 km2 en telde 11.150 inwoners in 2001.

## Plaatsen in de gemeente
- Água de Alto
- Ponta Garça
- Ribeira das Tainhas
- Ribeira Seca
- São Miguel (Vila Franca do Campo)
- São Pedro (Vila Franca do Campo)

title: Vila Franca do Campo

wikitext:
{{Infobox gemeente Portugal
| naam= Vila Franca do Campo
| coatofarms= [[Bestand:VFC.png|100px]]
| map= [[Bestand:localVilaFrancaDoCampo.png|260px]]
| district= [[Azoren]]
| oppervlaktotaal=78
| populatiedatum= 2001
| bevolking=11.150
| dichtheid= 142,9
| munwebpage= bron: [http://www.ine.pt Instituto Nacional de Estatistica]
}}
'''Vila Franca do Campo''' is een plaats en [[Lijst van Portugese gemeenten|gemeente]] op het grootste eiland van de [[Portugal|Portugese]] eilandengroep [[Azoren]], [[São Miguel (eiland)|São Miguel]].
De gemeente heeft een totale oppervlakte van 78 km2 en telde 11.150 inwoners in 2001.

==Plaatsen in de gemeente==
* [[Água de Alto]]
* [[Ponta Garça]]
* [[Ribeira das Tainhas]]
* [[Ribeira Seca (Vila Franca do Campo)|Ribeira Seca]]
* [[São Miguel (Vila Franca do Campo)]]
* [[São Pedro (Vila Franca do Campo)]]

[[Categorie:Gemeente op de Azoren]]

title: Situering

District: Azoren

title: Algemeen

Oppervlakte: 78 km²

Portaal: Portugal


text:
# Glypta verecunda
Glypta verecunda is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Dasch in 1988.

title: Glypta verecunda

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Glypta verecunda''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Gewone sluipwespen|Ichneumonidae]] (Gewone sluipwespen)
| geslacht = ''[[Glypta]]''
| w-naam = ''Glypta verecunda''
| auteur = Dasch
| datum = 1988
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Glypta verecunda''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Gewone sluipwespen|gewone sluipwespen (Ichneumonidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Dasch in 1988.

{{Beginnetje|biologie|2012|09|06}}

[[Categorie:Glypta|verecunda]]

title: Glypta verecunda

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Ichneumonidae (Gewone sluipwespen)

Geslacht: Glypta

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Herman Lenaerts
Herman Lenaerts (Ekeren, 21 februari 1923 - Mortsel, 14 augustus 2009) was een Belgisch magistraat, rechtsgeleerde en hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Gent. Hij was gespecialiseerd in het arbeidsrecht en was van 1990 tot 1993 procureur-generaal bij het Hof van Cassatie.

## Biografie
Herman Lenaerts liep school aan het Sint-Lievenscollege in Antwerpen. Hij studeerde aan de Katholieke Universiteit Leuven, waar hij in 1945 promoveerde tot doctor in de rechten en doctor in het notariaat en licentiaat in de handels- en economische wetenschappen. Na een korte tussenstop aan de Antwerpse balie werd hij in 1946 juridisch adviseur bij het sociaal secretariaat Sociale en Fiscale Diensten voor Werkgevers in Antwerpen. Drie jaar later maakt Lenaerts de overstap naar de Raad van State, waar hij substituut-auditeur-generaal werd. In de afdeling administratie hield hij zich vooral bezig met de geschillen over de aanspraken van particulieren op de prestaties van de sociale openbare diensten en was hij verslaggever bij de vele adviezen van de afdeling wetgeving over sociaalrechtelijke wetsontwerpen. Zo speelde Lenaerts een rol bij de adviezen over de ontwerpen van onder meer de Loonbeschermingswet (1965), de Wet betreffende de collectieve arbeidsovereenkomsten en de paritaire comités (1968) en de Arbeidsongevallenwet (1971).
In mei 1957 promoveerde hij aan de Rijksuniversiteit Gent tot geaggregeerde van het hoger onderwijs. Op het einde van datzelfde jaar werd hij als assistent administratief recht. In 1959 werd hij docent van de vakken internationaal arbeidsrecht en vergelijkend arbeidsrecht. In 1967 werd Lenaerts buitengewoon hoogleraar en titularis van de leerstoel sociaal recht. Na het emeritaat van professor Laurent Merchiers breidde zijn leeropdracht uit. Lenaerts doceerde onder meer inleiding tot het sociaal recht en grondige studie van het arbeidsrecht. Van 1966 tot 1971 en van 1976 tot 1988 was hij eveneens directeur-diensthoofd van het seminarie voor sociaal recht. In 1988 ging hij met emeritaat gaat. Hij doceerde tevens aan de Université du Luxembourg.
In 1967 werd Lenaerts advocaat-generaal bij het Hof van Cassatie, het hoogste rechtscollege. Bij de invoering van het Gerechtelijk Wetboek dat jaar werd in het Hof van Cassatie een derde kamer gecreëerd, die kennis neemt van de voorzieningen tegen de in laatste aanleg gewezen beslissingen van de arbeidsgerechten. In 1990 werd hij procureur-generaal bij het Hof van Cassatie, de hoogste parketmagistraat van het land. In 1993 ging hij met emeritaat.
Hij had met zijn adviezen als magistraat, die het equivalent van wetenschappelijke artikels waren, een enorme invloed op de Belgische rechtspraak en rechtsleer. In zijn bedenkingen over het stakingsrecht in de zaak SIPB vs. De Bruyne in 1981 besloot hij dat de werkneerlegging in kwestie geoorloofd was, ondanks het feit dat de Wet Prestaties Algemeen Belang geen onderscheid maakte tussen het soort staking. Hiermee gooide Lenaerts het denken over collectieve acties en stakingsrecht volledig om en kon een staking hoogstens nog leiden tot een tijdelijke schorsing van een arbeidsovereenkomst, maar geen beëindiging ervan. Na zijn pensioen pleitte hij voor Vlaamse collectieve arbeidsovereenkomsten houden en een Vlaams overlegmodel waarin de SERV een centrale plaats zou innemen.
Lenaerts was auteur van verschillende boeken, waaronder Inleiding tot het sociaal recht, waarvan de eerste druk in 1973 verscheen, gevolgd door drie kortere versies. De vijfde druk verscheen in 1999. Hij was ook medeauteur van het Benelux Sociaalrechtelijk Woordenboek.
Verder was hij:
- lid van de Nederlands-Belgische commissie voor eenmaking van de terminologie inzake sociaal recht
- secretaris van het Belgisch Interuniversitair Centrum voor Sociaal recht
- lid van de Société internationale de droit du travail et de la sécurité sociale

title: Herman Lenaerts

wikitext:
'''Herman Lenaerts''' ([[Ekeren]], [[21 februari]] [[1923]] - [[Mortsel]], [[14 augustus]] [[2009]]) was een [[België (hoofdbetekenis)|Belgisch]] [[magistraat]], [[rechtsgeleerde]] en [[hoogleraar]] aan de [[Rijksuniversiteit Gent]]. Hij was gespecialiseerd in het [[arbeidsrecht]] en was van 1990 tot 1993 [[procureur-generaal]] bij het [[Hof van Cassatie (België)|Hof van Cassatie]].

== Biografie ==
Herman Lenaerts liep school aan het [[Sint-Lievenscollege (Antwerpen)|Sint-Lievenscollege]] in [[Antwerpen (stad)|Antwerpen]]. Hij studeerde aan de [[Katholieke Universiteit Leuven]], waar hij in 1945 promoveerde tot doctor in de rechten en doctor in het notariaat en licentiaat in de handels- en economische wetenschappen. Na een korte tussenstop aan de Antwerpse balie werd hij in 1946 juridisch adviseur bij het sociaal secretariaat Sociale en Fiscale Diensten voor Werkgevers in Antwerpen. Drie jaar later maakt Lenaerts de overstap naar de [[Raad van State (België)|Raad van State]], waar hij substituut-auditeur-generaal werd. In de afdeling administratie hield hij zich vooral bezig met de geschillen over de aanspraken van particulieren op de prestaties van de sociale openbare diensten en was hij verslaggever bij de vele adviezen van de afdeling wetgeving over sociaalrechtelijke wetsontwerpen. Zo speelde Lenaerts een rol bij de adviezen over de ontwerpen van onder meer de Loonbeschermingswet (1965), de Wet betreffende de collectieve arbeidsovereenkomsten en de paritaire comités (1968) en de Arbeidsongevallenwet (1971).

In mei 1957 promoveerde hij aan de [[Rijksuniversiteit Gent]] tot geaggregeerde van het hoger onderwijs. Op het einde van datzelfde jaar werd hij als assistent administratief recht. In 1959 werd hij docent van de vakken internationaal arbeidsrecht en vergelijkend arbeidsrecht. In 1967 werd Lenaerts buitengewoon hoogleraar en titularis van de leerstoel sociaal recht. Na het emeritaat van professor [[Laurent Merchiers]] breidde zijn leeropdracht uit. Lenaerts doceerde onder meer inleiding tot het sociaal recht en grondige studie van het arbeidsrecht. Van 1966 tot 1971 en van 1976 tot 1988 was hij eveneens directeur-diensthoofd van het seminarie voor sociaal recht. In 1988 ging hij met emeritaat gaat. Hij doceerde tevens aan de [[Université du Luxembourg]].

In 1967 werd Lenaerts advocaat-generaal bij het [[Hof van Cassatie (België)|Hof van Cassatie]], het hoogste rechtscollege. Bij de invoering van het [[Gerechtelijk Wetboek]] dat jaar werd in het Hof van Cassatie een derde kamer gecreëerd, die kennis neemt van de voorzieningen tegen de in laatste aanleg gewezen beslissingen van de arbeidsgerechten. In 1990 werd hij procureur-generaal bij het Hof van Cassatie, de hoogste parketmagistraat van het land. In 1993 ging hij met emeritaat.

Hij had met zijn adviezen als magistraat, die het equivalent van wetenschappelijke artikels waren, een enorme invloed op de Belgische rechtspraak en rechtsleer. In zijn bedenkingen over het stakingsrecht in de zaak SIPB vs. De Bruyne in 1981 besloot hij dat de werkneerlegging in kwestie geoorloofd was, ondanks het feit dat de Wet Prestaties Algemeen Belang geen onderscheid maakte tussen het soort staking. Hiermee gooide Lenaerts het denken over collectieve acties en stakingsrecht volledig om en kon een staking hoogstens nog leiden tot een tijdelijke schorsing van een arbeidsovereenkomst, maar geen beëindiging ervan. Na zijn pensioen pleitte hij voor Vlaamse collectieve arbeidsovereenkomsten houden en een Vlaams overlegmodel waarin de [[Sociaal-Economische Raad van Vlaanderen|SERV]] een centrale plaats zou innemen.

Lenaerts was auteur van verschillende boeken, waaronder ''Inleiding tot het sociaal recht'', waarvan de eerste druk in 1973 verscheen, gevolgd door drie kortere versies. De vijfde druk verscheen in 1999. Hij was ook medeauteur van het ''Benelux Sociaalrechtelijk Woordenboek''.

Verder was hij:
* lid van de Nederlands-Belgische commissie voor eenmaking van de terminologie inzake sociaal recht
* secretaris van het Belgisch Interuniversitair Centrum voor Sociaal recht
* lid van de Société internationale de droit du travail et de la sécurité sociale

== Literatuur ==
* [[Willy van Eeckhoutte|Van Eeckhoutte, Willy]] (red.), ''De grote arresten van het Hof van Cassatie in sociale zaken gewezen op conclusie van em. procureur-generaal H. Lenaerts'', Antwerpen, 1996
* Van Eeckhoutte, Willy, "De inleiding tot het sociaal recht van Herman Lenaerts revisited", in ''Tijdschrift voor Sociaal Recht'', 2017, 35-58.
* Van Eeckhoutte, Willy, "Herman Lenaerts (1923-2009)", in Heirbaut, Dirk; Gerkens, Jean-François; Wautelet, Patrick; Grandjean, Geoffroy; Humblet, Patrick en Cools, Marc (red.), ''Deux-centième anniversaire des Facultés de droit de Gand et Liège – Tweehonderd jaar rechtsfaculteiten Gent en Luik'', Brugge, 2019, 173-175.
* Humblet, Patrick en Van Eeckhoutte, Willy, "[https://biblio.ugent.be/publication/8653749/file/8671895.pdf Herman Lenaerts (1923-2009)]", in Berkvens, Louis; Brood, Paul en Martyn, Georges (red.), ''Juristen die schreven en bleven: Nederlandstalige rechtsgeleerde klassiekers'', ''Pro Memorie. Bijdragen tot de rechtsgeschiedenis'', vol. 21.2, 2019, 299-302.

{{Appendix|2=
* [https://www.ugentmemorie.be/personen/lenaerts-herman-1923-2009 Lenaerts, Herman (1923-2009)], Universiteit Gent
{{References}}
}}
{{DEFAULTSORT:Lenaerts, Herman}}
[[Categorie:Belgisch rechtsgeleerde]]
[[Categorie:Belgisch procureur-generaal]]
[[Categorie:Hoogleraar aan de Universiteit Gent]]


text:
# Zekenites
Zekenites was een piratenheerser in de 1ste eeuw v.Chr. Hij heerste over verschillende Lycische kuststeden zoals Olympos en Phaselis in het hedendaagse Turkije.
Toen zijn vloot verslagen werd door de Romeinen onder leiding van Publius Servilius Isauricus ontnam hij zichzelf het leven door zijn huis in de stad Olympos in brand te steken.
Het is mogelijk dat Zekenites zelf geen piraat was maar de leider van een groep rebellen die Mithras aanbaden en daartoe een bondgenootschap hadden gesloten met de Cilicische piraten.

title: Zekenites

wikitext:
'''Zekenites''' was een piratenheerser in de 1ste eeuw v.Chr. Hij heerste over verschillende [[Lycië|Lycische]] kuststeden zoals [[Olympos]] en [[Phaselis]] in het hedendaagse Turkije.

Toen zijn vloot verslagen werd door de Romeinen onder leiding van [[Publius Servilius Isauricus]] ontnam hij zichzelf het leven door zijn huis in de stad Olympos in brand te steken<ref>[[Strabo (historicus)|Strabo]], XIV, p. 5, Loeb ed
</ref>.

Het is mogelijk dat Zekenites zelf geen piraat was maar de leider van een groep rebellen die [[Mithra (god)|Mithras]] aanbaden en daartoe een bondgenootschap hadden gesloten met de [[Cilicië|Cilicische]] piraten<ref>Arderne Ormerod, Henry: Piracy in the ancient world: an essay in Mediterranean history, Liverpool, 1924. p.216-218</ref>.

{{Appendix}}

[[Categorie:Oud-Grieks militair]]
[[Categorie:Piraat]]
[[Categorie:Persoon in de 1e eeuw v.Chr.]]


text:
# Scytodes bertheloti
Scytodes bertheloti is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de lijmspuiters (Scytodidae).
Het dier behoort tot het geslacht Scytodes. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1838 door Hippolyte Lucas.

title: Scytodes bertheloti

wikitext:
{{Taxobox spin
| naam              = ''Scytodes bertheloti''
| titelweergave     = cursief
| afbeelding        =
| afbeeldingtekst   =
| familie           = [[Lijmspuiters|Scytodidae]] (Lijmspuiters)
| geslacht          = ''[[Scytodes]]''
| auteur            = [[Hippolyte Lucas]]
| datum             = 1838
| haakjes           =
}}
'''''Scytodes bertheloti''''' is een [[spinnen (dieren)|spinnen]][[soort]] in de taxonomische indeling van de [[Lijmspuiters|lijmspuiters (Scytodidae)]].<ref>{{aut|Platnick, Norman I.}} (2010): [http://research.amnh.org/entomology/spiders/catalog/ The world spider catalog], version 10.5. ''American Museum of Natural History''. [https://web.archive.org/web/20090312050907/http://research.amnh.org:80/entomology/spiders/catalog/ Gearchiveerd] op 12 maart 2009.</ref>

Het dier behoort tot het geslacht ''[[Scytodes]]''. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1838 door [[Hippolyte Lucas]].

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|21}}
{{DEFAULTSORT:Scytodes bertheloti}}
[[Categorie:Lijmspuiters]]

title: Scytodes bertheloti

Klasse: Arachnida (Spinachtigen)

Orde: Araneae (Spinnen)

Familie: Scytodidae (Lijmspuiters)

Geslacht: Scytodes

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Ligophorus acuminatus
Ligophorus acuminatus is een soort in de taxonomische indeling van de platwormen (Platyhelminthes). De worm is tweeslachtig en kan zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtscellen produceren. De soort leeft in zeer vochtige omstandigheden.
De platworm behoort tot het geslacht Ligophorus en behoort tot de familie Dactylogyridae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1977 door Euzet & Suriano.

title: Ligophorus acuminatus

wikitext:
{{Taxobox
| type            = dier
| naam            = ''Ligophorus acuminatus''
| titelweergave   =cursief
| afbeelding      =
| afbeeldingtekst =
| rijk            = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| onderrijk       = [[Eumetazoa]] (Orgaandieren)
| stam            = [[Platwormen|Platyhelminthes]] (Platwormen)
| klasse          = [[Monogenea]]
| orde            = [[Dactylogyridea]]
| familie         = [[Ancyrocephalidae]]
| geslacht        = ''[[Ligophorus]]''
| auteur          = Euzet & Suriano
| datum           = 1977
| haakjes         =
| worms           = 119482
}}
'''''Ligophorus acuminatus''''' is een [[soort]] in de taxonomische indeling van de [[platwormen]] (Platyhelminthes). De worm is [[Tweeslachtigheid|tweeslachtig]] en kan zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtscellen produceren. De soort leeft in zeer vochtige omstandigheden.

De platworm behoort tot het geslacht ''[[Ligophorus]]'' en behoort tot de familie [[Dactylogyridae]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1977 door Euzet & Suriano.

{{Appendix|2=
*Harris, P..}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|05}}

[[Categorie:Ancyrocephalidae]]

title: Ligophorus acuminatus

Onderrijk: Eumetazoa (Orgaandieren)

Stam: Platyhelminthes (Platwormen)

Klasse: Monogenea

Orde: Dactylogyridea

Familie: Ancyrocephalidae

Geslacht: Ligophorus

title: Soort


text:
# Mauricio Kagel
Mauricio Raúl Kagel (Buenos Aires, 24 december 1931 – Keulen, 18 september 2008) was een Argentijns-Duitse componist, dirigent, librettist en regisseur. Kagel geldt als een van de belangrijkste 20ste-eeuwse componisten.

## Levensloop
Na de Oktoberrevolutie 1917 in Rusland waren er ook pogroms tegen de Joodse bevolking. Voor de ouders van Kagel was dat de reden om in de jaren twintig van Rusland naar Argentinië te emigreren. Vanaf zijn zevende levensjaar kreeg Mauricio Kagel piano- en muzieklessen onder andere bij Vicenzo Scaramuzza, een leerling van Franz Liszt. Later kreeg hij ook cello-, klarinet- en zanglessen. Orkestdirectie leerde hij bij Theodor Fuchs, die hem ook de directie van amateurkoren bijbracht.
Als componist was hij autodidact. Vanaf 1949 werkte hij als acteur en organisatieleider bij de Agrupación Nueva Música mee, die door Juan Carlos Paz werd geleid en belangrijke composities van de twintigste eeuw in Buenos Aires uitvoert. Van 1955 tot en met 1957 was hij aan het Teatro Colón verbonden, het belangrijkste operahuis van Zuid-Amerika, als koorrepetitor onder Erich Kleiber en later dirigent van de kameropera.
Kagels werk bestaat naast ínstrumentale muziek en muziek voor het theater, ook uit composities voor de radio-omroep (hoorspelen) en muziek voor de film. Zijn oeuvre is bijzonder rijk aan ideeën en referenties met cross-over naar andere kunstvormen. Hij verrijkte de muziekwereld vooral met nieuwe muziektheatrale concepten (bijvoorbeeld de Anti-Opera Staatstheater); gearticuleerde elementen, procedures bij het musiceren, of de rol van de artiest op het podium, brachten nieuwe structuren en composities teweeg. Zo beelden in het muziektheaterstuk Match twee cellisten een tenniswedstrijd uit met de percussionist als scheidsrechter.

De componist ontwikkelde ook nieuwe instrumenten en speeltechnieken en gebruikte niet-Europese muziek (Exotica) en eigenzinnigheden van muzikale taal in zijn composities.
Hij maakte in de jaren vijftig deel uit van de Kranichsteiner Ferienkurse für Neue Musik of Darmstädter Ferienkursen für Neue Musik en emigreerde in 1957 definitief naar Duitsland. Kagel woonde sindsdien in Keulen. Van 1969 tot en met 1975 was hij muzikaal directeur van de Kölner Kurse für Neue Musik en van het Institut für Neue Musik. In 1974 werd hij professor voor Neues Musiktheater aan de Hochschule für Musik in Keulen. Kagel ontving talrijke prijzen en onderscheidingen voor zijn composities, waaronder in 1998 de Erasmuspriijs en is vertegenwoordigd op alle belangrijke festivals voor nieuwe muziek. Hij gaf onder andere les aan Maria de Alvear, Carola Bauckholt, Martyn Harry, Bernhard König, Yves-Miro Magloire, Dominik Sack, Juan Maria Solare, Manos Tsangaris en Ulrich Wagner. Verder was Kagel eredoctor van de Franz Liszt Musikhochschule in Weimar, Duitsland.

## Citaat
«Wat mij in de muziek interesseert is de semantiek en de grammatica. Toch ben ik altijd een heel intuïtieve componist geweest. Voor mij is communicatie met publiek het allerbelangrijkste. Ik wil de luisteraars iets brengen wat hen raakt en hen aan het denken zet.»

## Composities

### Muziektheater
- 1971 Staatstheater - Musiktheater
- 1975 Mare nostrum. Entdeckung, Befriedung und Konversion des Mittelmeerraums durch einen Stamm aus Amazonien - scenisch spel voor countertenor, bariton, fluit, hobo, gitaar, harp, cello en slagwerk
- 1975 Kantrimiusik - Pastorale voor stemmen en instrumenten
- 1980 Die Erschöpfung der Welt - scenische illusie in een acte
- 1981 Aus Deutschland een liederenopera
- 1981-1983 Der mündliche Verrat (La Trahison orale) - Een muziekepos over de duivel voor 3 spreekers/artiesten en 7 instrumentalisten
- 1988 Tantz-Schul - (Ballet d'action)

### Instrumentale en vocale werken
- 1952 Dos piezas voor orkest
- 1961 Heterophonie voor instrumenten afkomstig van buiten Europa
- 1962/1964 Prima vista, für Diapositivbilder und unbestimmte Schallquellen
- 1970 Atem
- 1970 Morceau de concours
- 1979 Klangwölfe voor viool en piano
- 1979 Zehn Märsche, um den Sieg zu verfehlen voor harmonieorkest
- 1982 Prinz Igor - eine Totenmesse für Igor Stravinsky
- 1982 Ein Brief Concertscène voor mezzosopraan en orkest
- 1982 Szenario voor groot orkest
- 1988 Quodlibet - Cantate op Franse chansonteksten uit de 15e eeuw voor solostem en orkest
- 1989/1990 Liturgieën voor soli, dubbelkoor en groot orkest
- 1992 Verstümmelte Nachrichten voor bariton en instrumenten
- 1995 Schattenklänge drie stukken voor basklarinet [14'][1]
- 1989/1991 Opus 1991 voor groot orkest
- 1990-1992 Konzertstück voor pauken en orkest
- 1993 Fanfanfaren voor 4 trompetten
- 1993 Orchestrion-Straat voor kamerensemble
- 1988/1994 Die Stücke der Windrose (8) - voor kamerensemble
- Drei Etüden für großes Orchester
- 1994/1995 Art bruit voor slagwerkers en assistenten
- 1997/1998 Duodramen voor sopraan, bariton en groot orkest
- 1998/1999 Schwarzes Madrigaal voor koor, trompet, tuba en 2 slagwerkers
- 2000 Entführung im Konzertsaal concertante opera
- 11 september 2001 das 2. Trio voor viool, cello en piano
- 2000/2001 Broken Chords voor groot orkest
- 2001/2002 Das Konzert Concert voor fluit, harp, slagwerk en strijkers
- 2005 Fremde Töne & Widerhall voor groot orkest
- Mitternachtsstück voor stemmen en instrumenten n.a.v. vier fragmenten uit het dagboek van Robert Schumann
  1. Mitternachtsstück
  2. Mitternachtsstück aus Selene
  3. Nachtphaläne in der Selene
  4. Altarblatt

### Hoorspelen
- 1976 Die Umkehrung Amerikas
- 1979 Der Tribun
- 1987 Der mündliche Verrat

### Filmmuziek
- Anti-These
- Blue's Blue
- 1978 Ex-Position

### Boeken
- Tamtam. Monologe und Dialoge zur Musik, 1975
- Werner Klüppelholz, Kagel. Dialoge, Monologe, Keulen 2001
- Dieter Schnebel, Mauricio Kagel, Musik, Theater, Film, Dumont Dokumente 1970

title: Mauricio Kagel

wikitext:
{{Infobox artiest
| naam                 = Mauricio Raúl Kagel
| afbeelding           = Mauricio Kagel (1985).jpg
| onderschrift         = Mauricio Kagel (1985)
| volledige naam       =
| alias                =
| bijnaam              =
| bijnamen             =
| geboren              = [[Buenos Aires (stad)|Buenos Aires]], [[24 december]] [[1931]]
| overleden            = [[Keulen (stad)|Keulen]], [[18 september]] [[2008]]
| land                 = [[Argentinië]]
[[Duitsland]]
| jaren-actief         = Vanaf 1949
| genre                =
| beroep               = [[Componist]]
[[Dirigent]]
[[Librettist]]
[[Toneelregisseur]]
| website              =
| imdb                 = 1097626
| allmusic             = mauricio-kagel-mn0001335367
| lastfm               = Mauricio+Kagel
}}
'''Mauricio Raúl Kagel''' ([[Buenos Aires (stad)|Buenos Aires]], [[24 december]] [[1931]] – [[Keulen (stad)|Keulen]], [[18 september]] [[2008]]) was een [[Argentinië|Argentijns]]-[[Duitsland|Duitse]] [[componist]], [[dirigent]], [[librettist]] en [[toneelregisseur|regisseur]]. Kagel geldt als een van de belangrijkste 20ste-eeuwse componisten.{{Bron?||2018|06|24}}

== Levensloop ==
Na de Oktoberrevolutie [[1917]] in Rusland waren er ook [[pogrom]]s tegen de Joodse bevolking. Voor de ouders van Kagel was dat de reden om in de [[1920-1929|jaren twintig]] van Rusland naar Argentinië te emigreren. Vanaf zijn zevende levensjaar kreeg Mauricio Kagel piano- en muzieklessen onder andere bij [[Vicenzo Scaramuzza]], een leerling van [[Franz Liszt]]. Later kreeg hij ook [[cello]]-, [[klarinet]]- en zanglessen. Orkestdirectie leerde hij bij [[Theodor Fuchs]], die hem ook de directie van amateurkoren bijbracht.

Als componist was hij [[autodidact]]. Vanaf [[1949]] werkte hij als [[acteur]] en organisatieleider bij de ''Agrupación Nueva Música'' mee, die door [[Juan Carlos Paz]] werd geleid en belangrijke composities van de [[20e eeuw|twintigste eeuw]] in [[Buenos Aires (stad)|Buenos Aires]] uitvoert. Van [[1955]] tot en met [[1957]] was hij aan het ''Teatro Colón'' verbonden, het belangrijkste operahuis van Zuid-Amerika, als koorrepetitor onder [[Erich Kleiber]] en later dirigent van de kameropera.

Kagels werk bestaat naast [[instrumentaal|ínstrumentale]] muziek en muziek voor het theater, ook uit [[compositie (muziek)|composities]] voor de [[radio]]-omroep ([[hoorspel]]en) en muziek voor de [[bioscoop|film]]. Zijn oeuvre is bijzonder rijk aan ideeën en referenties met [[cross-over (kunst)|cross-over]] naar andere kunstvormen. Hij verrijkte de muziekwereld vooral met nieuwe muziektheatrale concepten (bijvoorbeeld de [[Anti-Opera]] ''Staatstheater''); [[articulatie (muziek)|gearticuleerde]] elementen, [[procedure]]s bij het musiceren, of de rol van de artiest op het [[podium (verhoging)|podium]], brachten nieuwe structuren en composities teweeg. Zo beelden in het muziektheaterstuk ''Match'' twee [[cellist]]en een [[tennis]]wedstrijd uit met de [[percussie|percussionist]] als [[scheidsrechter]].

De [[componist]] ontwikkelde ook nieuwe instrumenten en speeltechnieken en gebruikte niet-Europese muziek (''Exotica'') en eigenzinnigheden van muzikale taal in zijn composities.

Hij maakte in de [[1950-1959|jaren vijftig]] deel uit van de ''Kranichsteiner Ferienkurse für Neue Musik'' of ''Darmstädter Ferienkursen für Neue Musik'' en emigreerde in [[1957]] definitief naar Duitsland. Kagel woonde sindsdien in [[Keulen (stad)|Keulen]]. Van [[1969]] tot en met [[1975]] was hij muzikaal directeur van de ''Kölner Kurse für Neue Musik'' en van het [[Institut für Neue Musik]]. In [[1974]] werd hij [[professor]] voor ''Neues Musiktheater'' aan de [[Hochschule für Musik und Tanz Keulen|Hochschule für Musik]] in [[Keulen (stad)|Keulen]]. Kagel ontving talrijke prijzen en onderscheidingen voor zijn composities, waaronder in 1998 de Erasmuspriijs en is vertegenwoordigd op alle belangrijke festivals voor nieuwe muziek. Hij gaf onder andere les aan [[Maria de Alvear]], [[Carola Bauckholt]], [[Martyn Harry]], [[Bernhard König]], [[Yves-Miro Magloire]], [[Dominik Sack]], [[Juan Maria Solare]], [[Manos Tsangaris]] en [[Ulrich Wagner]]. Verder was Kagel eredoctor van de ''Franz Liszt Musikhochschule'' in [[Weimar (Thüringen)|Weimar]], [[Duitsland]].

==Citaat==
:«''Wat mij in de muziek interesseert is de [[semantiek]] en de [[grammatica]]. Toch ben ik altijd een heel [[intuïtie]]ve componist geweest. Voor mij is communicatie met publiek het allerbelangrijkste. Ik wil de luisteraars iets brengen wat hen raakt en hen aan het denken zet.''»

== Composities ==
=== Muziektheater ===
* [[1971]] ''Staatstheater - Musiktheater''
* [[1975]] ''Mare nostrum. Entdeckung, Befriedung und Konversion des Mittelmeerraums durch einen Stamm aus Amazonien'' - scenisch spel voor countertenor, bariton, fluit, hobo, gitaar, harp, cello en slagwerk
* [[1975]] ''Kantrimiusik'' - Pastorale voor stemmen en instrumenten
* [[1980]] ''Die Erschöpfung der Welt'' - scenische illusie in een acte
* [[1981]] ''Aus Deutschland'' een liederenopera
* [[1981]]-[[1983]] ''Der mündliche Verrat (La Trahison orale)'' - Een muziekepos over de [[duivel]] voor 3 spreekers/artiesten en 7 instrumentalisten
* [[1988]] ''Tantz-Schul - (Ballet d'action)''

=== Instrumentale en vocale werken ===
* [[1952]] ''Dos piezas'' voor orkest
* [[1961]] ''Heterophonie'' voor instrumenten afkomstig van buiten Europa
* [[1962]]/[[1964]] ''Prima vista, für Diapositivbilder und unbestimmte Schallquellen''
* [[1970]] ''Atem''
* [[1970]] ''Morceau de concours''
* [[1979]] ''Klangwölfe'' voor viool en piano
* [[1979]] ''Zehn Märsche, um den Sieg zu verfehlen'' voor harmonieorkest
* [[1982]] ''Prinz Igor - eine Totenmesse für [[Igor Stravinsky]]''
* [[1982]] ''Ein Brief'' Concertscène voor mezzosopraan en orkest
* [[1982]] ''Szenario'' voor groot orkest
* [[1988]] ''Quodlibet'' - Cantate op Franse chansonteksten uit de 15e eeuw voor solostem en orkest
* [[1989]]/[[1990]] ''[[Liturgie]]ën'' voor soli, [[dubbelkoor]] en groot orkest
* [[1992]] ''Verstümmelte Nachrichten'' voor bariton en instrumenten
* [[1995]] ''Schattenklänge'' drie stukken voor basklarinet [14']<ref>{{Citeer web |url=https://dutchperformershouse.nl/releases/ladder-of-escape-11/ |titel=Ladder of Escape 11 |bezochtdatum=2022-08-09 |datum=2021-04-03 |werk=Dutch Performers House |taal=nl|archiefurl=https://web.archive.org/web/20221004133501/https://dutchperformershouse.nl/releases/ladder-of-escape-11/|archiefdatum=2022-10-04}}</ref>
* [[1989]]/[[1991]] ''Opus 1991'' voor groot orkest
* [[1990]]-[[1992]] ''[[Concert (uitvoering)|Konzertstück]]'' voor pauken en orkest
* [[1993]] ''Fanfanfaren'' voor 4 trompetten
* [[1993]] ''Orchestrion-Straat'' voor kamerensemble
* [[1988]]/[[1994]] ''[[Die Stücke der Windrose]] (8)'' - voor kamerensemble
* ''[[Drei Etüden für großes Orchester]]''
* [[1994]]/[[1995]] ''Art bruit'' voor slagwerkers en assistenten
* [[1997]]/[[1998]] ''Duodramen'' voor sopraan, bariton en groot orkest
* [[1998]]/[[1999]] ''Schwarzes [[Madrigaal]]'' voor koor, trompet, tuba en 2 slagwerkers
* [[2000]] ''Entführung im Konzertsaal'' concertante opera
* [[11 september]] [[2001]] ''das 2. Trio'' voor viool, cello en piano
* [[2000]]/[[2001]] ''Broken Chords'' voor groot orkest
* [[2001]]/[[2002]] ''Das Konzert'' Concert voor fluit, harp, slagwerk en strijkers
* [[2005]] ''Fremde Töne & Widerhall'' voor groot orkest
* ''Mitternachtsstück'' voor stemmen en instrumenten n.a.v. vier fragmenten uit het dagboek van [[Robert Schumann]]
*# Mitternachtsstück
*# Mitternachtsstück aus Selene
*# Nachtphaläne in der Selene
*# Altarblatt

=== Hoorspelen ===
* [[1976]] ''Die Umkehrung Amerikas''
* [[1979]] ''Der Tribun''
* [[1987]] ''Der mündliche Verrat''

=== Filmmuziek ===
* ''Anti-These''
* ''Blue's Blue''
* [[1978]] ''Ex-Position''

=== Boeken ===
* ''Tamtam. Monologe und Dialoge zur Musik'', 1975
* Werner Klüppelholz, ''Kagel. Dialoge, Monologe'', Keulen 2001
* Dieter Schnebel, ''Mauricio Kagel, Musik, Theater, Film'', Dumont Dokumente 1970

== Externe link ==
* [https://www.standaard.be/cnt/b26399965080918 Duits-Argentijnse componist Mauricio Kagel overleden]

{{Appendix}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Kagel, Mauricio}}
[[Categorie:Argentijns componist]]
[[Categorie:Argentijns dirigent]]
[[Categorie:20e-eeuws componist]]
[[Categorie:21e-eeuws componist]]
[[Categorie:Duits componist]]
[[Categorie:Duits dirigent]]
[[Categorie:Duits toneelregisseur]]
[[Categorie:Librettist]]

title: Algemene informatie

Geboren: Buenos Aires, 24 december 1931

Geboorteplaats: Buenos Aires

Overleden: Keulen, 18 september 2008

Overlijdensplaats: Keulen

Land: Argentinië · Duitsland

title: Werk

Jaren actief: Vanaf 1949

Beroep: Componist · Dirigent · Librettist · Toneelregisseur


text:
# Hygronemobius alleni
Hygronemobius alleni is een rechtvleugelig insect uit de familie krekels (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1905 door Morse.

title: Hygronemobius alleni

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Hygronemobius alleni''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Rechtvleugeligen|Orthoptera]] (Rechtvleugeligen)
| familie = [[Krekels|Gryllidae]] (Krekels)
| geslacht = ''[[Hygronemobius]]''
| w-naam = ''Hygronemobius alleni''
| auteur = Morse
| datum = 1905
| haakjes = ja
| species =
| commons =
}}
'''''Hygronemobius alleni''''' is een [[rechtvleugeligen|rechtvleugelig insect]] uit de familie [[krekels]] (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1905 door Morse.

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|9999-Orthoptera}} [bezocht 15 april 2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|19}}

[[Categorie:Hygronemobius|alleni]]

title: Hygronemobius alleni

Orde: Orthoptera (Rechtvleugeligen)

Familie: Gryllidae (Krekels)

Geslacht: Hygronemobius

title: Soort


text:
# Bulcy
Bulcy is een gemeente in het Franse departement Nièvre (regio Bourgogne-Franche-Comté) en telt 149 inwoners (2009). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Cosne-Cours-sur-Loire.

## Geografie
De oppervlakte van Bulcy bedraagt 8,4 km², de bevolkingsdichtheid is 17,7 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Bulcy met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: Bulcy

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Bulcy
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Bourgogne-Franche-Comté]]
| departement = [[Nièvre (departement)|Nièvre]] (58)
| depnr = 58
| arrondissement = [[Arrondissement Cosne-Cours-sur-Loire|Cosne-Cours-sur-Loire]]
| kanton = [[Kanton Pouilly-sur-Loire|Pouilly-sur-Loire]]
| jaar = 2005
| inwoners = 158
| dichtheid = 18,8
| oppervlakte = 8,4
| water =
| latitudeGraden = 47
| latitudeMinuten = 15
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 3
| longitudeMinuten = 2
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 58042
| postcode = 58400
| netnummer =
| hoogteligging = 155 - 188
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
| image = Manoir-Bulcy01.jpg
| caption = Manoir de Bulcy
}}
'''Bulcy''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Nièvre (departement)|Nièvre]] (regio [[Bourgogne-Franche-Comté]]) en telt 149 inwoners (2009). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Cosne-Cours-sur-Loire|Cosne-Cours-sur-Loire]].

==Geografie==
De oppervlakte van Bulcy bedraagt 8,4 km², de bevolkingsdichtheid is 17,7 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=58042}}

==Demografie==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).<br />
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=58042}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

==Externe links==
* {{Link INSEE|id=58042}}

{{Commonscat}}
{{Coor title dms|47|15|0|N|3|2|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Gemeente in Nièvre]]

title: Situering

Regio: Bourgogne-Franche-Comté

Departement: Nièvre (58)

Arrondissement: Cosne-Cours-sur-Loire

Kanton: Pouilly-sur-Loire

Coördinaten: 47° 15′ NB, 3° 2′ OL

title: Algemeen

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Nièvre

title: Foto's

Foto's: Manoir de Bulcy

Portaal: Frankrijk


text:
# Psilopterna hirsuta
Psilopterna hirsuta is een schietmot uit de familie Limnephilidae. De soort komt voor in het Palearctisch gebied.

title: Psilopterna hirsuta

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Psilopterna hirsuta''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Trichoptera]] (Schietmotten)
| familie = [[Limnephilidae]]
| geslacht = ''[[Psilopterna]]''
| w-naam = ''Psilopterna hirsuta''
| auteur = AV Martynov
| datum = 1928
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Psilopterna hirsuta''''' is een [[Schietmotten|schietmot]] uit de familie [[Limnephilidae]]. De soort komt voor in het [[Palearctisch gebied]].

{{Beginnetje|biologie|2=2011|3=06|4=25}}

[[Categorie:Schietmot uit het Palearctisch gebied]]
[[Categorie:Limnephilidae]]

title: Psilopterna hirsuta

Orde: Trichoptera (Schietmotten)

Familie: Limnephilidae

Geslacht: Psilopterna

title: Soort


text:
# Pleuronectes
Pleuronectes is een geslacht van straalvinnige vissen uit de familie van schollen (Pleuronectidae).

## Soorten
- Pleuronectes platessa Linnaeus, 1758 – Schol
- Pleuronectes putnami (Gill, 1864)
- Pleuronectes quadrituberculatus Pallas, 1814

title: Pleuronectes

wikitext:
{{Taxobox straalvinnige
| titelweergave = cursief
| naam = ''Pleuronectes''
| afbeelding = Pleuronectes platessa.JPG
| afbeeldingtekst = [[Schol (vis)|Schol]] (''Pleuronectes platessa'')
| onderklasse = [[Neopterygii]] (Nieuwvinnigen)
| infraklasse = [[Beenvissen|Teleostei]] (Beenvissen)
| superorde = [[Stekelvinnigen|Acanthopterygii]] (Stekelvinnigen)
| orde = [[Platvissen|Pleuronectiformes]] (Platvissen)
| familie = [[Pleuronectidae]] (Schollen)
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| auteur = [[Carl Linnaeus|Linnaeus]]
| datum = 1758
| worms = 126120
| synoniem = * ''Platessa''  Cuvier, 1816
* ''Inopsetta Jordan & Goss, 1885''
}}
'''''Pleuronectes''''' is een [[geslacht (biologie)|geslacht]] van [[straalvinnigen|straalvinnige]] vissen uit de familie van [[Pleuronectidae|schollen]] (Pleuronectidae).<ref>{{Link FishBase genus|genus=Pleuronectes|month=10|year=2011}}</ref>

== Soorten ==
* ''[[Pleuronectes platessa]]'' Linnaeus, 1758 – Schol
* ''[[Pleuronectes putnami]]'' (Gill, 1864)
* ''[[Pleuronectes quadrituberculatus]]'' Pallas, 1814

{{Appendix}}

[[Categorie:Pleuronectidae]]

title: Pleuronectes

Stam: Chordata (Chordadieren)

Superklasse: Osteichthyes (Beenvisachtigen)

Klasse: Actinopterygii (Straalvinnigen)

Onderklasse: Neopterygii (Nieuwvinnigen)

Infraklasse: Teleostei (Beenvissen)

Superorde: Acanthopterygii (Stekelvinnigen)

Orde: Pleuronectiformes (Platvissen)

Familie: Pleuronectidae (Schollen)

title: Synoniemen

Portaal: Biologie · Vissen


text:
# Comitán
Comitán de Domínguez is een stad in de Mexicaanse deelstaat Chiapas. Volgens de census van 2000 had de stad 70.311 inwoners. Comitán de Domínguez is de hoofdplaats van de gelijknamige gemeente.
De plaats werd (en wordt) door de Maya Balún Canán genoemd. In 1822 werd hier de (kortstondige) onafhankelijkheid van Chiapas uitgeroepen.
Bekendste inwoner uit Comitán was Dr. Belisario Domínguez, die na de machtsgreep van generaal Victoriano Huerta in het congres een toespraak hield waarin hij Huerta veroordeelde en hem een dictator noemde. Enkele dagen later werd Domínguez vermoord. Comitán de Domínguez is naar hem genoemd. Ook generaal Absalón Castellanos Domínguez werd hier geboren.

## Geboren
- Belisario Domínguez (1863-1913), dokter en politicus
- Absalón Castellanos Domínguez (1923-2017), generaal en politicus
- Irma Serrano (1933-2023), zangeres, actrice en politica

title: Comitán

wikitext:
{{Infobox plaats in Mexico
| landartikel  = [[Mexico (land)|Mexico]]
| land         = Mexico
| naam         = Comitán de Domínguez
| area         = [[Chiapas]]
| overigniveau = [[Comitán de Domínguez (gemeente)|Comitán de Domínguez]]
| tijdzone     = [[UTC−6]]
| inwoners     = 97.537 ([[2010]])<ref name="inegi2010">[http://www.inegi.org.mx/sistemas/consulta_resultados/iter2010.aspx?c=27329&s=est INEGI. Census 2010]</ref>
| hoogte       = 1640
| www          = comitan.gob.mx
| lat_deg      = 16
| lat_min      = 15
| lat_dir      = N
| lon_deg      = 92
| lon_min      = 08
| lon_dir      = W
}}
'''Comitán de Domínguez''' is een stad in de [[Mexico (land)|Mexicaanse]] deelstaat [[Chiapas]]. Volgens de census van [[2000]] had de stad 70.311 inwoners. Comitán de Domínguez is de hoofdplaats van de [[gemeente Comitán de Domínguez|gelijknamige gemeente]].

[[Bestand:Comitan oriente poniente.jpg|280px|left|thumb|Comitán de Domínguez]]
De plaats werd (en wordt) door de [[Maya (volk)|Maya]] '''Balún Canán''' genoemd. In [[1822]] werd hier de (kortstondige) onafhankelijkheid van Chiapas uitgeroepen.

Bekendste inwoner uit Comitán was Dr. [[Belisario Domínguez]], die na de machtsgreep van generaal [[Victoriano Huerta]] in het [[congres van de Unie|congres]] een toespraak hield waarin hij Huerta veroordeelde en hem een dictator noemde. Enkele dagen later werd Domínguez vermoord. Comitán de Domínguez is naar hem genoemd. Ook generaal [[Absalón Castellanos Domínguez]] werd hier geboren.

== Geboren ==
* [[Belisario Domínguez]] (1863-1913), dokter en politicus
* [[Absalón Castellanos Domínguez]] (1923-2017), generaal en politicus
* [[Irma Serrano]] (1933-2023), zangeres, actrice en politica

== Referenties ==
{{References}}

{{DEFAULTSORT:Comitan}}
[[Categorie:Stad in Mexico]]
[[Categorie:Plaats in Chiapas]]

title: Situering

Deelstaat: Chiapas

Gemeente: Comitán de Domínguez

Coördinaten: 16° 15′ NB, 92° 8′ WL

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Mexico


text:
# Rangapara
Rangapara is een dorp in het district Sonitpur van de Indiase staat Assam.

## Demografie
Volgens de Indiase volkstelling van 2001 wonen er 18.822 mensen in Rangapara, waarvan 54% mannelijk en 46% vrouwelijk is. De plaats heeft een alfabetiseringsgraad van 76%.

title: Rangapara

wikitext:
{{Infobox plaats in India
| naam = Rangapara
| wapen =
| kaart =
| deelstaat = [[Assam]]
| district = [[Sonitpur]]
| jaar = 2001
| inwoners = 18.822
| km2 =
| hoogte =
| lat_deg =
| lat_min =
| lon_deg =
| lon_min =
| netnummer =
| image=
| caption=
| alfabetisme = 76%
| mannen = 10.227
| vrouwen = 8.595
| kinderen = 1.921
}}
'''Rangapara''' is een dorp in het district [[Sonitpur]] van de [[India]]se [[Lijst van staten en territoria van India|staat]] [[Assam]].

== Demografie ==
Volgens de Indiase [[volkstelling]] van 2001<ref>{{cite web|url=http://www.censusindia.net/results/town.php?stad=A&state5=999|archiveurl=https://web.archive.org/web/20040616075334/http://www.censusindia.net/results/town.php?stad=A&state5=999|archivedate=16 juni 2004|title=Volkstelling van India 2001: Data from the 2001 Census, including cities, villages and towns  (Provisional)|accessdate=20 februari 2013|work=|publisher=Census Commission of India|deadurl=yes}}</ref> wonen er 18.822 mensen in Rangapara, waarvan 54% mannelijk en 46% vrouwelijk is. De plaats heeft een [[alfabetiseringsgraad]] van 76%.
{{Appendix}}

[[Categorie:Plaats in Sonitpur]]

title: Situering

Staat: Assam

District: Sonitpur

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: India


text:
# Kaarlo Castrén
Kaarlo Castrén (Turtola, 28 februari 1860 - Helsinki, 19 november 1938) was een Fins politicus.
In 1888 richtte hij met Frans Emil Snellman het nog steeds bestaande advocatenkantoor Castrén & Snellman op. Van 1888 tot 1892 maakte hij deel uit van de Senaat (regering van het Groothertogdom Finland). Van 1908 tot 1909 was Castrén senator van Burgerzaken.
Na de Finse onafhankelijkheid (november 1917) werd hij lid van de Nationale Progressieve Partij (NPP). Van 1918 tot 1919 was hij minister van Financiën. Van 17 april tot 15 augustus 1919 was hij premier van een coalitie van de NPP, Finse Agrarische Partij en de Zweedse Volkspartij.
Als advocaat van zijn eigen advocatenkantoor, verdedigde hij in 1946 Risto Heikki Ryti, de vroegere Finse president, tijdens de Oorlogsverantwoordelijkheidsprocessen.

title: Kaarlo Castrén

wikitext:
[[Bestand:Kaarlo Castrén.jpg|thumb|Kaarlo Castrén]]
'''Kaarlo Castrén''' ([[Turtola]], [[28 februari]] [[1860]] - [[Helsinki]], [[19 november]] [[1938]]) was een [[Finland|Fins]] politicus.

In [[1888]] richtte hij met [[Frans Emil Snellman]] het nog steeds bestaande advocatenkantoor ''Castrén & Snellman'' op. Van [[1888]] tot [[1892]] maakte hij deel uit van de [[Senaat (Groothertogdom Finland)|Senaat]] (regering van het [[Finland|Groothertogdom Finland]]). Van [[1908]] tot [[1909]] was Castrén senator van Burgerzaken.

Na de [[Finland|Finse]] onafhankelijkheid ([[november]] [[1917]]) werd hij lid van de [[Nationale Progressieve Partij (Finland)|Nationale Progressieve Partij]] (NPP). Van [[1918]] tot [[1919]] was hij minister van Financiën. Van [[17 april]] tot [[15 augustus]] [[1919]] was hij premier van een coalitie van de [[Nationale Progressieve Partij (Finland)|NPP]], [[Finse Agrarische Partij]] en de [[Zweedse Volkspartij]].

Als advocaat van zijn eigen advocatenkantoor, verdedigde hij in [[1946]] [[Risto Heikki Ryti]], de vroegere Finse president, tijdens de [[Oorlogsverantwoordelijkheidsproces]]sen.

==Zie ook==
* [[Lijst van premiers van Finland]]

==Externe links==
* [https://www.castren.fi/ website Castrén & Snellman (in het Engels)]
* [https://web.archive.org/web/20070102003041/http://www.scanpol.kent.edu/finland.htm scanpol.kent.edu] via [http://www.archive.org Internet Archive]

{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = Premier van Finland<br>1919
| vorige = [[Lauri Johannes Ingman]]
| volgende = [[Juho Emil Vennola]]
}}
{{EindOpvolging}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Castren, Kaarlo}}
[[Categorie:Fins advocaat]]
[[Categorie:Premier van Finland]]


text:
# Acroclita guanchana
Acroclita guanchana is een vlinder uit de familie bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1908 door Walsingham.
De soort komt voor in Europa.

title: Acroclita guanchana

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Acroclita guanchana''
| titelweergave = cursief
| afbeelding = Acroclita guanchana.jpg
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Bladrollers|Tortricidae]] (Bladrollers)
| geslacht = ''[[Acroclita]]''
| w-naam = ''Acroclita guanchana''
| auteur = Walsingham
| datum = 1908
| haakjes =
| species = Acroclita guanchana
| commons = Category:Acroclita guanchana
}}
'''''Acroclita guanchana''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[bladrollers]] (Tortricidae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1908 door Walsingham.

De soort komt voor in [[Europa (werelddeel)|Europa]].

{{Appendix|2=
* {{Link Fauna Europaea|id=438987|naam=''Acroclita guanchana''}}
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|03|21}}

[[Categorie:Acroclita|guanchana]]
[[Categorie:Dier uit het Palearctisch gebied]]

title: Acroclita guanchana

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Tortricidae (Bladrollers)

Geslacht: Acroclita

title: Soort


text:
# Pheidole socrates
Pheidole socrates is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Forel.

title: Pheidole socrates

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Pheidole socrates''
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Mieren|Formicidae]] (Mieren)
| onderfamilie = [[Myrmicinae]]
| tribus = [[Pheidolini]]
| geslacht = ''[[Pheidole]]''
| w-naam = ''Pheidole socrates''
| auteur = Forel
| datum = 1912
| haakjes  =
| commons =
| species = Pheidole socrates
}}

'''''Pheidole socrates''''' is een [[Mieren|mierensoort]] uit de onderfamilie van de [[Myrmicinae]].<ref>[http://www.antwiki.org/wiki/Pheidole_socrates Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)]</ref><ref>[http://www.antweb.org/description.do?genus=Pheidole&name=socrates&rank=species Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)]</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Forel.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|13}}

[[Categorie:Pheidole]]

title: Pheidole socrates

Familie: Formicidae (Mieren)

Onderfamilie: Myrmicinae

Geslachtengroep: Pheidolini

Geslacht: Pheidole

title: Soort


text:
# Peprilus snyderi
Peprilus snyderi is een  straalvinnige vissensoort uit de familie van grootbekken (Stromateidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1904 door Gilbert & Starks.
De soort staat op de Rode Lijst van de IUCN als niet bedreigd, beoordelingsjaar 2008.

title: Peprilus snyderi

wikitext:
{{Taxobox straalvinnige
| titelweergave = cursief
| naam = ''Peprilus snyderi''
| status = LC
| rl-id = 183549
| statusbron = 2008
| afbeelding = FMIB 50634 Peprilus snyderi Gilbert & Starks Type specimen; Panama.jpeg
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Baarsachtigen|Perciformes]] (Baarsachtigen)
| familie = [[Grootbekken|Stromateidae]] (Grootbekken)
| geslacht = ''[[Peprilus]]''
| auteur = Gilbert & Starks
| datum = 1904
| haakjes =
| worms = 276564
}}
'''''Peprilus snyderi''''' is een  [[straalvinnigen|straalvinnige]] [[vissen (dieren)|vissensoort]] uit de familie van [[grootbekken]] (Stromateidae).<ref>{{Link FishBase species|genus=Peprilus|species=snyderi|month=10|year=2011}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1904 door Gilbert & Starks.

De soort staat op de [[Rode Lijst van de IUCN]] als ''niet bedreigd'', beoordelingsjaar 2008.<ref name="IUCN"/>

{{Appendix}}

{{beginnetje|biologie|2011|10|22}}

[[Categorie:Grootbekken]]
[[Categorie:IUCN-status niet bedreigd]]

title: Peprilus snyderi · IUCN-status: Niet bedreigd (2008)

Orde: Perciformes (Baarsachtigen)

Familie: Stromateidae (Grootbekken)

Geslacht: Peprilus

title: Soort


text:
# Monomma lukuledianum
Monomma lukuledianum is een keversoort uit de familie somberkevers (Zopheridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1958 gepubliceerd door Heinz Freude.

title: Monomma lukuledianum

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Monomma lukuledianum''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Somberkevers|Zopheridae]] (Somberkevers)
| geslacht = ''[[Monomma]]''
| w-naam = ''Monomma lukuledianum''
| auteur = [[Heinz Freude|Freude]]
| datum = 1958
| haakjes =
| origineel =
}}

'''''Monomma lukuledianum''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[somberkevers]] (Zopheridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1958 gepubliceerd door [[Heinz Freude]].<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref>

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|10}}

[[Categorie:Monomma|lukuledianum]]

title: Monomma lukuledianum

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Zopheridae (Somberkevers)

Geslacht: Monomma

title: Soort


text:
# Prosoponoides kaharianus
Prosoponoides kaharianus is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de hangmatspinnen (Linyphiidae).
Het dier behoort tot het geslacht Prosoponoides. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1992 door Alfred Frank Millidge & Anthony Russell-Smith.

title: Prosoponoides kaharianus

wikitext:
{{Taxobox spin
| naam              = ''Prosoponoides kaharianus''
| titelweergave     = cursief
| afbeelding        =
| afbeeldingtekst   =
| familie           = [[Hangmat- en dwergspinnen|Linyphiidae]] (Hangmat- en dwergspinnen)
| geslacht          = ''[[Prosoponoides]]''
| auteur            = [[Alfred Frank Millidge]] & [[Anthony Russell-Smith]]
| datum             = 1992
| haakjes           =
}}
'''''Prosoponoides kaharianus''''' is een [[spinnen (dieren)|spinnen]][[soort]] in de taxonomische indeling van de [[Hangmatspinnen|hangmatspinnen (Linyphiidae)]].<ref>{{Brontabel|2012-Platnick}}</ref>

Het dier behoort tot het geslacht ''[[Prosoponoides]]''. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1992 door [[Alfred Frank Millidge]] & [[Anthony Russell-Smith]].

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|21}}
{{DEFAULTSORT:Prosoponoides kaharianus}}
[[Categorie:Hangmatspinnen]]

title: Prosoponoides kaharianus

Familie: Linyphiidae (Hangmat- en dwergspinnen)

Geslacht: Prosoponoides

title: Soort


text:
# Haven van Breda
De haven van Breda is gelegen in de binnenstad van Breda. Zij ligt bij het Spanjaardsgat, niet ver van de Havermarkt, Vismarktstraat en de Grote Kerk. De haven was oorspronkelijk een stuk van de rivier de Mark, waaraan Breda zijn oorsprong te danken heeft. Tussen 1965 en 2007 was de haven gedempt. Sinds 2007 heeft ze een lage kade waar boten kunnen aanmeren, met daarboven horeca met terrassen. Daarnaast varen rondvaartboten vanuit de haven langs het Spanjaardsgat over de singels.
Langs de haven, tegenover de Prinsenkade, loopt ook een straat die Haven heet. De straat loopt vanaf het Oude Postkantoor en de vishal bij het Spanjaardsgat tot aan de Tolbrug bij de Lange Brugstraat en de Haagdijk. Het is een van de oudste straten van Breda. Er is geen doorgaand verkeer meer. Hier bevinden zich nu diverse horecagelegenheden. Door de veranderingen aan de haven zijn bij de kademuur terrassen aangelegd.  Los van de opnieuw gegraven haven zijn er enkele monumentale panden te vinden, waaronder het rijksmonument 'Den Anker' uit 1644.

## Geschiedenis
De haven van Breda bestond aanvankelijk uit een los- en ligplaats op het einde van de Vismarktstraat, waar ook de oude vishal is. Tussen 1552 en 1563 construeerden aannemers aan de oostzijde van de Mark en bovenstrooms een solide kademuur.
Nadat in 1609 het Twaalfjarig Bestand tijdens de Tachtigjarige Oorlog was ingegaan liet de toenmalige Baron van Breda, Prins Filips Willem van Oranje, de oudste zoon van Willem van Oranje,  werken uitvoeren om Breda voor het personen- en goederenvervoer beter bereikbaar te maken. Dit droeg bij aan het herstel en de economische opbloei van de stad na een periode van chaos en achteruitgang ten gevolge van het oorlogsgewoel. Er ontstond een nieuw optimisme. Een van de ingrijpendste veranderingen in de economie en het stadsbeeld betrof de exploitatie van het gebied tegenover de kade bij de stadsmuur. In 1613 legde Filips Willem de eerste steen voor een nieuwe kade aan de westelijke overzijde van de Mark, tussen de Hoge Brug en de Haagdijk. De nieuwe kade werd naar hem genoemd de 'Prinsenkaay', tegenwoordig Prinsenkade geheten. Als de turfvaart gereed zou zijn gekomen kon het groeiende aantal turfschepen hier gaan aanleggen. Er werden al snel fraaie herenhuizen gebouwd alsmede enkele brouwerijen. In 1615 werd de Hoge Brug vervangen door een dubbele ophaalbrug. Ook het oude havengedeelte tussen het nieuwe waterpoort (Spanjaardsgat) en de Hoge Brug bij de vismarkten werd verbreed tot de nu nog bestaande zwaaikom waar schepen konden keren. Hiermee konden ook wat grotere schepen tot in het hart van de stad komen voor overslag en transport naar Zeeland en Holland. De capaciteit van de Bredase haven werd hiermee verdubbeld. Het woonmilieu aan de haven werd planmatig aangepakt om er een voorname uitstraling aan te geven en was te vergelijken met de nieuwe grachten in Amsterdam. Door dit welbewuste stedenbouwkundige concept groeide Breda door naar een volwaardige doorvoerhaven met Dinteloord als voorhaven en een groot achterland dat tot Leuven en Maastricht reikte. Filips Willem en een aantal bierbrouwers streefden al vanaf 1609 naar de aanleg van een directe verbinding van de veengebieden bij Achtmaal via de Pannenhoef en de Vloeiweide via de Weerijs naar de haven in het centrum van de stad. De Heren van Breda waren eigenaars van de veengronden en verleenden concessies aan ondernemers. Filips Willem verleende de concessies onder voorwaarde dat de turfvaart zou worden aangelegd.
Op 20 november 1618 voer het eerste met turf geladen schip Breda binnen onder trompetgeschal en het luiden van de grote Roelandsklok van de Onze Lieve Vrouwe Kerk. Duizenden mensen stonden aan de oude en nieuwe kade om te komen kijken. Het binnenvaren van dit turfschip markeerde de voltooiing van het ambitieuze havenproject van Filips Willem van Oranje en werd heel wat vrolijker ontvangen dan het binnenvaren van het turfschip in 1590, waarmee het kasteel van Breda werd veroverd door Staatse troepen. De Prins zou echter de oplevering van de Turfvaart niet meer meemaken. Begin 1618 was hij al overleden. Het turfschip uit 1590 is bekender en beroemder geworden dan het turfschip uit 1618, ook bij de Bredanaars.
Tot 1827 had Breda een open verbinding naar de Zeeuwse en Hollandse wateren. Het getijdeverschil is de haven was zestig centimeter. In eerste instantie werd zeevis later ook riviervis aangevoerd. Op de kop van de Vismarktstraat stonden visbanken. De riviervis werd verkocht onder een houten overkapping van het Waaggebouw (het latere Oude Postkantoor).
Nadat in 1937-1941 de Mark binnen de singels gedempt was, had de haven geen doorstroming meer. Hij werd een bron van stankoverlast en een onderwaterstort voor heel wat fietsen en bedden.

Na de demping van de haven in 1965 bleven een paar kademuurtjes en een parkeerterrein de plek omzomen. De economische havenactiviteiten verplaatsten zich naar de omgeving van de suikerfabriek in het noorden van de stad. De demping van de haven paste in de filosofie van de jaren zestig die er van uitging dat autoverkeer de binnenstad vlot moest kunnen binnendringen. Bovengronds vormde de gedempte haven een brede autoweg; ondergronds bevond zich de eerste ondergrondse parkeergarage van Nederland. Dat niet iedereen even tevreden was met deze oplossing blijkt wanneer al na enige jaren de eerste signalen om de ingreep weer ongedaan te maken weerklinken. Het was de toenmalige PvdA-wethouder Welschen die in de jaren 80 het idee opperde om de haven weer terug te halen.
Pas zo'n 25 jaar later besluit het stadsbestuur de haven en de Mark opnieuw uit te graven. In het laatste weekend van juni 2007 werd de haven opnieuw geopend en deze vormt nu een belangrijk onderdeel van de binnenstad.
De namen Nieuwe Prinsenkade, Gebouw ´De Prins´ en Parkeergarage ´De Prins´ zijn afgeleid van de Prinsenkaay van Prins Filips-Willem van Oranje.

## Werkzaamheden
De werkzaamheden van dit project zijn in fasen verlopen van december 2004 tot in december 2008 het water definitief werd doorgetrokken. Er varen weer boten tot in het stadshart. In 2007 werd in het eerste gedeelte het water doorgetrokken. Het tweede deel, de Markendaalseweg, volgde later in 2007 en 2008. Het was een onderdeel van het project Water in Historic City Centres (WIHCC).
Er zijn uiteindelijk vier bruggen gekomen. Via de Hoge Brug, ontworpen door Eloi Koreman, kan men langs de oude visafslag richting de Havermarkt en de Grote Markt naar de autovrije binnenstad. Via de Tolbrug kan men door de Lange Brugstraat ook naar het stadshart. De twee andere bruggen volgden in de tweede bouwfase.
In 2007 werden terrassen aangelegd en bomen geplant. De straat de Haven en de Prinsenkade werden klaargemaakt voor de doorgaande route. Ook het gebied rond het Spanjaardsgat werd onder handen genomen.
Op 13 juni 2007 brak een schot van de dam die de Mark afsloot en begon de haven een dag vroeger dan het gepland vol te lopen. Dit heeft geen effect gehad op de werkzaamheden. De haven is volgelopen en heeft uiteindelijk een diepte van 1,70 meter bereikt. Op 10 oktober 2008 werd het gedeelte voor Dok 64 onder water gezet. Sinds 11 november 2008 staat in de gehele Nieuwe Mark weer water.

## Feiten en cijfers
Enkele feiten en cijfers over de Haven zijn:
| Technische gegevens     |                                            |
| ----------------------- | ------------------------------------------ |
| werkgebied              | 43.000 m² = 4,3 ha (circa 8 voetbalvelden) |
| Lengte haven            | 205 m                                      |
| Breedte haven           | 30 m                                       |
| Diepte haven            | 1,7 m                                      |
| Lengte rivier           | 400 m                                      |
| Breedte rivier          | 18 m                                       |
| Diepte rivier           | 1,2 m                                      |
| Inhoud rivier           | 8.640.000 liter                            |
| Riolering               | 5,5 km                                     |
| Ankers damwanden haven  | 292 stuks                                  |
| Betonijzer              | 225.000 kg                                 |
| Grond                   | 43.464 m³                                  |
| Klinkers (straatstenen) | 1 miljoen                                  |
| Trottoirbanden          | 4000 m                                     |
| asfalt                  | 1931 ton                                   |
| Belijning op straat     | 4710 m                                     |
| Lichtmasten             | 115                                        |
| Verkeersborden          | 100                                        |
| Banken                  | 42                                         |
| Bruggen                 | 4                                          |

Aan de Haven werden 4 platanen en 42 lindes geplant.
De kosten van het hele project komen op € 29,5 miljoen.

## Feestelijke opening
Op 30 juni en 1 juli 2007 vond de officiële opening van de haven plaats. Er was een groot feest met onder andere optredens van Vader Abraham, VOF de Kunst, Corry Konings, Laura Fygi en DJ Cor Fijneman. Ook werd het Havenboek gepresenteerd.
Pierre Kartner schreef een speciaal openingslied, Breda jij bent de mijne, ik blijf de jouwe.

## Evenementen rond de haven
Op 19 december 2008 vonden activiteiten plaats in verband met het afronden van het project. In december worden jaarlijks speciale festiviteiten rond de haven in wintersfeer met winterevenement Winter Boulevard Breda gehouden.
In het voorjaar 2009 vond voor de tweede maal het Havenement plaats met onder andere de Spanjaardsgat-concerten bij het Spanjaardsgat en het Breda Jazz Festival.
In de zomer is er jaarlijks het muziekevenement de Zomer Boulevard Breda met diverse artiesten.

## Bron
1. ↑  Koen Ballemans (2007): '1937 - 'Demping van de Mark', in: Historische Canon van Breda,  Breda: Selexyz Gianotten / Stadsarchief.

title: Haven van Breda

wikitext:
[[Bestand:P1000876Haven.JPG|thumb|250px|Haven]]
[[Bestand:P1020424Haven Breda.JPG|thumb|250px|Terrassen langs de haven, mei 2009]]
[[Bestand:P1030239 copyHaven Breda.jpg|thumb|250px|Haven]]
[[Bestand:P1000878Prinsenkade.JPG|thumb|250px|[[Prinsenkade]]]]
[[Bestand:P1000874Hoge Brug.JPG|thumb|250px|Hoge Brug met op de achtergrond het [[Oude Postkantoor (Breda)|Oude Postkantoor]]]]
De '''haven van Breda''' is gelegen in de [[Binnenstad (Breda)|binnenstad van Breda]]. Zij ligt bij het [[Spanjaardsgat]], niet ver van de [[Havermarkt (Breda)|Havermarkt]], [[Vismarktstraat]] en de [[Grote of Onze-Lieve-Vrouwekerk (Breda)|Grote Kerk]]. De haven was oorspronkelijk een stuk van de rivier de [[Mark (Dintel)|Mark]], waaraan [[Breda]] zijn oorsprong te danken heeft. Tussen 1965 en 2007 was de haven gedempt. Sinds 2007 heeft ze een lage kade waar boten kunnen aanmeren, met daarboven horeca met terrassen. Daarnaast varen rondvaartboten vanuit de haven langs het Spanjaardsgat over de singels.

Langs de haven, tegenover de [[Prinsenkade]], loopt ook een straat die Haven heet. De straat loopt vanaf het [[Oude Postkantoor (Breda)|Oude Postkantoor]] en de [[Vishal (Breda)|vishal]] bij het [[Spanjaardsgat]] tot aan de Tolbrug bij de [[Lange Brugstraat]] en de [[Haagdijk]]. Het is een van de oudste straten van Breda. Er is geen doorgaand verkeer meer. Hier bevinden zich nu diverse horecagelegenheden. Door de veranderingen aan de haven zijn bij de kademuur terrassen aangelegd.  Los van de opnieuw gegraven haven zijn er enkele monumentale panden te vinden, waaronder het rijksmonument 'Den Anker' uit 1644.

==Geschiedenis==
De haven van Breda bestond aanvankelijk uit een los- en ligplaats op het einde van de [[Vismarktstraat]], waar ook de oude [[Vishal (Breda)|vishal]] is. Tussen 1552 en 1563 construeerden aannemers aan de oostzijde van de Mark en bovenstrooms een solide kademuur.
Nadat in 1609 het [[Twaalfjarig Bestand]] tijdens de [[Tachtigjarige Oorlog]] was ingegaan liet de toenmalige Baron van Breda, Prins [[Filips Willem van Oranje]], de oudste zoon van [[Willem van Oranje]],  werken uitvoeren om Breda voor het personen- en goederenvervoer beter bereikbaar te maken. Dit droeg bij aan het herstel en de economische opbloei van de stad na een periode van chaos en achteruitgang ten gevolge van het oorlogsgewoel. Er ontstond een nieuw optimisme. Een van de ingrijpendste veranderingen in de economie en het stadsbeeld betrof de exploitatie van het gebied tegenover de kade bij de stadsmuur. In 1613 legde Filips Willem de eerste steen voor een nieuwe kade aan de westelijke overzijde van de Mark, tussen de [[Hoge Brug (Breda)|Hoge Brug]] en de [[Haagdijk]]. De nieuwe kade werd naar hem genoemd de 'Prinsenkaay', tegenwoordig [[Prinsenkade]] geheten. Als de turfvaart gereed zou zijn gekomen kon het groeiende aantal turfschepen hier gaan aanleggen. Er werden al snel fraaie herenhuizen gebouwd alsmede enkele brouwerijen. In 1615 werd de Hoge Brug vervangen door een dubbele ophaalbrug. Ook het oude havengedeelte tussen het nieuwe waterpoort ([[Spanjaardsgat]]) en de Hoge Brug bij de vismarkten werd verbreed tot de nu nog bestaande [[zwaaikom]] waar schepen konden keren. Hiermee konden ook wat grotere schepen tot in het hart van de stad komen voor overslag en transport naar Zeeland en Holland. De capaciteit van de Bredase haven werd hiermee verdubbeld. Het woonmilieu aan de haven werd planmatig aangepakt om er een voorname uitstraling aan te geven en was te vergelijken met de nieuwe grachten in Amsterdam. Door dit welbewuste stedenbouwkundige concept groeide Breda door naar een volwaardige doorvoerhaven met [[Dinteloord]] als voorhaven en een groot achterland dat tot Leuven en Maastricht reikte. Filips Willem en een aantal bierbrouwers streefden al vanaf 1609 naar de aanleg van een directe verbinding van de veengebieden bij [[Achtmaal]] via de Pannenhoef en de Vloeiweide via de [[Weerijs]] naar de haven in het centrum van de stad. De Heren van Breda waren eigenaars van de veengronden en verleenden concessies aan ondernemers. Filips Willem verleende de concessies onder voorwaarde dat de turfvaart zou worden aangelegd.
Op 20 november 1618 voer het eerste met turf geladen schip Breda binnen onder trompetgeschal en het luiden van de grote Roelandsklok van de [[Grote Kerk (Breda)|Onze Lieve Vrouwe Kerk]]. Duizenden mensen stonden aan de oude en nieuwe kade om te komen kijken. Het binnenvaren van dit turfschip markeerde de voltooiing van het ambitieuze havenproject van Filips Willem van Oranje en werd heel wat vrolijker ontvangen dan het binnenvaren van het turfschip in 1590, waarmee het kasteel van Breda werd veroverd door Staatse troepen. De Prins zou echter de oplevering van de Turfvaart niet meer meemaken. Begin 1618 was hij al overleden. Het turfschip uit 1590 is bekender en beroemder geworden dan het turfschip uit 1618, ook bij de Bredanaars.

Tot 1827 had Breda een open verbinding naar de Zeeuwse en Hollandse wateren. Het getijdeverschil is de haven was zestig centimeter. In eerste instantie werd zeevis later ook riviervis aangevoerd. Op de kop van de Vismarktstraat stonden visbanken. De riviervis werd verkocht onder een houten overkapping van het Waaggebouw (het latere [[Oude Postkantoor (Breda)|Oude Postkantoor]]).
Nadat in 1937-1941 de Mark binnen de singels gedempt was, had de haven geen doorstroming meer. Hij werd een bron van stankoverlast en een onderwaterstort voor heel wat fietsen en bedden.<br/>
Na de demping van de haven in 1965 bleven een paar kademuurtjes en een parkeerterrein de plek omzomen. De economische havenactiviteiten verplaatsten zich naar de omgeving van de [[suikerfabriek]] in het noorden van de stad. De demping van de haven paste in de filosofie van de jaren zestig die er van uitging dat autoverkeer de binnenstad vlot moest kunnen binnendringen. Bovengronds vormde de gedempte haven een brede autoweg; ondergronds bevond zich de eerste ondergrondse parkeergarage van Nederland. Dat niet iedereen even tevreden was met deze oplossing blijkt wanneer al na enige jaren de eerste signalen om de ingreep weer ongedaan te maken weerklinken. Het was de toenmalige [[Partij van de Arbeid (Nederland)|PvdA]]-wethouder [[Rein Welschen|Welschen]] die in de jaren 80 het idee opperde om de haven weer terug te halen.<ref>Koen Ballemans (2007): '1937 - 'Demping van de Mark', in: ''Historische Canon van Breda'',  Breda: Selexyz Gianotten / Stadsarchief.</ref>
Pas zo'n 25 jaar later besluit het stadsbestuur de haven en de Mark opnieuw uit te graven. In het laatste weekend van juni 2007 werd de haven opnieuw geopend en deze vormt nu een belangrijk onderdeel van de binnenstad.
De namen Nieuwe Prinsenkade, Gebouw ´De Prins´ en Parkeergarage ´De Prins´ zijn afgeleid van de Prinsenkaay van Prins Filips-Willem van Oranje.

==Werkzaamheden==
De werkzaamheden van dit project zijn in fasen verlopen van december 2004 tot in december 2008 het water definitief werd doorgetrokken. Er varen weer boten tot in het stadshart. In 2007 werd in het eerste gedeelte het water doorgetrokken. Het tweede deel, de ''Markendaalseweg'', volgde later in 2007 en 2008. Het was een onderdeel van het project [[Water in Historic City Centres]] (WIHCC).

Er zijn uiteindelijk vier bruggen gekomen. Via de ''[[Hoge Brug (Breda)|Hoge Brug]]'', ontworpen door [[Eloi Koreman]], kan men langs de oude visafslag richting de [[Havermarkt (Breda)|Havermarkt]] en de [[Grote Markt (Breda)|Grote Markt]] naar de autovrije binnenstad. Via de ''Tolbrug'' kan men door de [[Lange Brugstraat]] ook naar het stadshart. De twee andere bruggen volgden in de tweede bouwfase.

In 2007 werden terrassen aangelegd en bomen geplant. De straat de Haven en de [[Prinsenkade]] werden klaargemaakt voor de doorgaande route. Ook het gebied rond het Spanjaardsgat werd onder handen genomen.

Op 13 juni 2007 brak een schot van de dam die de Mark afsloot en begon de haven een dag vroeger dan het gepland vol te lopen. Dit heeft geen effect gehad op de werkzaamheden. De haven is volgelopen en heeft uiteindelijk een diepte van 1,70 meter bereikt. Op 10 oktober 2008 werd het gedeelte voor Dok 64 onder water gezet. Sinds 11 november 2008 staat in de gehele Nieuwe Mark weer water.

==Feiten en cijfers==
[[Bestand:P1030240 copyHaven Breda.jpg|thumb|250px|Tolbrug]]
[[Bestand:P1030739Haven copy.jpg|thumb|250px|Haven van Breda]]
[[Bestand:P1030236Haven Breda.JPG|thumb|250px|Haven van Breda]]
Enkele feiten en cijfers over de Haven zijn:
{| class="wikitable" align="center"
|- style="background:#efefef;"
! '''Technische gegevens'''!!
|-
| werkgebied || 43.000 m² = 4,3 [[hectare|ha]] (circa 8 voetbalvelden)
|-
| Lengte haven || 205 m
|-
| Breedte haven || 30 m
|-
| Diepte haven || 1,7 m
|-
| Lengte rivier || 400 m
|-
| Breedte rivier || 18 m
|-
|Diepte rivier || 1,2 m
|-
| Inhoud rivier || 8.640.000 liter
|-
|Riolering || 5,5 km
|-
|Ankers damwanden haven || 292 stuks
|-
|Betonijzer || 225.000 kg
|-
|Grond || 43.464 m³
|-
| Klinkers (straatstenen) || 1 miljoen
|-
| Trottoirbanden || 4000 m
|-
| asfalt || 1931 ton
|-
|Belijning op straat || 4710 m
|-
|Lichtmasten || 115
|-
|Verkeersborden || 100
|-
| Banken || 42
|-
|Bruggen || 4
|}

Aan de Haven werden 4 platanen en 42 lindes geplant.
De kosten van het hele project komen op € 29,5 miljoen.

==Feestelijke opening==
Op 30 juni en 1 juli 2007 vond de officiële opening van de haven plaats. Er was een groot feest met onder andere optredens van [[Pierre Kartner|Vader Abraham]], [[VOF de Kunst]], [[Corry Konings]], [[Laura Fygi]] en DJ [[Cor Fijneman]]. Ook werd het ''Havenboek'' gepresenteerd.

[[Pierre Kartner]] schreef een speciaal openingslied, ''Breda jij bent de mijne, ik blijf de jouwe''.

==Evenementen rond de haven==
Op 19 december 2008 vonden activiteiten plaats in verband met het afronden van het project. In december worden jaarlijks speciale festiviteiten rond de haven in wintersfeer met winterevenement [[Winter Boulevard Breda]] gehouden.

In het voorjaar 2009 vond voor de tweede maal het [[Havenement]] plaats met onder andere de Spanjaardsgat-concerten bij het [[Spanjaardsgat]] en het [[Breda Jazz Festival]].

In de zomer is er jaarlijks het muziekevenement de [[Zomer Boulevard Breda]] met diverse artiesten.

== Bron ==
{{References}}

{{Commonscat|Port of Breda, Netherlands}}
{{Coor title dms|51|35|19|N|4|46|34|E|type:landmark_scale:3125_region:NL}}

[[Categorie:Oppervlaktewater in Breda]]
[[Categorie:Straat in Breda]]
[[Categorie:Haven in Nederland|Breda, haven]]
[[Categorie:Recreatie in Breda]]
[[Categorie:Stroomgebied van de Maas]]


text:
# Olios paalongus
Olios paalongus is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de jachtkrabspinnen (Sparassidae).
Het dier behoort tot het geslacht Olios. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1995 door Alberto Barrion & James A. Litsinger.

title: Olios paalongus

wikitext:
{{Taxobox spin
| naam              = ''Olios paalongus''
| titelweergave     = cursief
| afbeelding        =
| afbeeldingtekst   =
| familie           = [[Jachtkrabspinnen|Sparassidae]] (Jachtkrabspinnen)
| geslacht          = ''[[Olios]]''
| auteur            = [[Alberto Barrion]] & [[James A. Litsinger]]
| datum             = 1995
| haakjes           =
}}
'''''Olios paalongus''''' is een [[spinnen (dieren)|spinnen]][[soort]] in de taxonomische indeling van de [[Jachtkrabspinnen|jachtkrabspinnen (Sparassidae)]].<ref>{{aut|Platnick, Norman I.}} (2010): [http://research.amnh.org/entomology/spiders/catalog/ The world spider catalog], version 10.5. ''American Museum of Natural History''. [https://web.archive.org/web/20090312050907/http://research.amnh.org:80/entomology/spiders/catalog/ Gearchiveerd] op 12 maart 2009.</ref>

Het dier behoort tot het geslacht ''[[Olios]]''. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1995 door [[Alberto Barrion]] & [[James A. Litsinger]].

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|21}}

[[Categorie:Olios|paalongus]]

title: Olios paalongus

Familie: Sparassidae (Jachtkrabspinnen)

Geslacht: Olios

title: Soort


text:
# Stultutragus
Stultutragus is een kevergeslacht uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2010 door Clarke.

## Soorten
Stultutragus omvat de volgende soorten:
- Stultutragus bifasciatus (Zajciw, 1965)
- Stultutragus cerdai (Peñaherrera & Tavakilian, 2003)
- Stultutragus crotonaphilus Clarke, 2010
- Stultutragus endoluteus Bezark, Santos-Silva & Martins, 2011
- Stultutragus fenestratus (Lucas, 1859)
- Stultutragus linsleyi (Fisher, 1947)
- Stultutragus mataybaphilus Clarke, 2010
- Stultutragus nigricornis (Fisher, 1947)
- Stultutragus poecilus (Bates, 1873)
- Stultutragus romani (Aurivillius, 1919)
- Stultutragus tippmanni Santos-Silva, Bezark & Martins, 2012
- Stultutragus ventriguttatus Santos-Silva, Bezark & Martins, 2012
- Stultutragus xantho (Bates, 1873)

title: Stultutragus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Stultutragus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Boktorren|Cerambycidae]] (Boktorren)
| onderfamilie = [[Cerambycinae]]
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Stultutragus''
| auteur = Clarke
| datum = 2010
| commons =
| species =
}}
'''''Stultutragus''''' is een [[kevers|kever]][[geslacht (biologie)|geslacht]] uit de familie van de [[Boktorren|boktorren (Cerambycidae)]]. De wetenschappelijke naam van het geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2010 door Clarke.<ref>{{Brontabel|9999-Cerambycidae}} (bezocht 30 januari 2014)</ref>

==Soorten==
''Stultutragus'' omvat de volgende soorten:
* ''[[Stultutragus bifasciatus]]'' (Zajciw, 1965)
* ''[[Stultutragus cerdai]]'' (Peñaherrera & Tavakilian, 2003)
* ''[[Stultutragus crotonaphilus]]'' Clarke, 2010
* ''[[Stultutragus endoluteus]]'' Bezark, Santos-Silva & Martins, 2011
* ''[[Stultutragus fenestratus]]'' (Lucas, 1859)
* ''[[Stultutragus linsleyi]]'' (Fisher, 1947)
* ''[[Stultutragus mataybaphilus]]'' Clarke, 2010
* ''[[Stultutragus nigricornis]]'' (Fisher, 1947)
* ''[[Stultutragus poecilus]]'' (Bates, 1873)
* ''[[Stultutragus romani]]'' (Aurivillius, 1919)
* ''[[Stultutragus tippmanni]]'' Santos-Silva, Bezark & Martins, 2012
* ''[[Stultutragus ventriguttatus]]'' Santos-Silva, Bezark & Martins, 2012
* ''[[Stultutragus xantho]]'' (Bates, 1873)

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2014|02|20}}

[[Categorie:Stultutragus| ]]

title: Stultutragus

Familie: Cerambycidae (Boktorren)

Onderfamilie: Cerambycinae

title: Geslacht


text:
# Taj Mahal (muzikant)
Henry Saint Clair Fredericks (New York, 17 mei 1942), beter bekend als Taj Mahal, is een Amerikaans bluesmuzikant.
Taj Mahal verzorgde voor diverse films de muziek, of schreef er de muziek voor.
Taj Mahal bracht tussen 1968 en 2008 25 studioalbums uit, waarvan een aantal samen met, of met medewerking van, een aantal andere artiesten.
Jon Oliva, eveneens uit New York, richtte een project op dat Tage Mahal heette. Taj Mahal was het hier niet mee eens maar Oliva besloot geen strijd te voeren, door de band simpelweg Jon Oliva's Pain te noemen. Het eerste album van JOP heet echter wel Tage Mahal.

## Discografie
- 1968 – Taj Mahal
- 1968 – The Natch'l Blues
- 1969 – Giant Step/De Ole Folks at Home
- 1971 – Happy Just to Be Like I Am
- 1972 – Recycling The Blues & Other Related Stuff
- 1972 – Sounder (original soundtrack)
- 1973 – Oooh So Good 'n Blues
- 1974 – Mo' Roots
- 1975 – Music Keeps Me Together
- 1976 – Satisfied 'n' Tickled Too
- 1976 – Music Fuh Ya' (Musica Para Tu)
- 1977 – Brothers
- 1977 – Evolution (The Most Recent)
- 1987 – Taj
- 1988 – Shake Sugaree – Taj Mahal Sings and Plays for Children
- 1991 – Mule Bone
- 1991 – Like Never Before
- 1993 – Dancing the Blues
- 1995 – Mumtaz Mahal (met V.M. Bhatt and N. Ravikiran)
- 1996 – Phantom Blues
- 1997 – Señor Blues
- 1997 – Taj Mahal and the Hula Blues AKA Sacred Island (1998; met The Hula Blues Band)
- 1999 – Kulanjan (met Toumani Diabaté)
- 2001 – Hanapepe Dream (met The Hula Blues Band)
- 2005 – Mkutano Meets the Culture Musical Club of Zanzibar
- 2008 – Maestro
- 2012 – Hidden Treasures of Taj Mahal
- 2014 – Talkin' Christmas (met The Blind Boys of Alabama)
- 2016 – Labor of Love (opgenomen in 1998)
- 2017 – TajMo (met Keb' Mo')
- 2022 -  Get On Board (met Ry Cooder)

title: Taj Mahal (muzikant)

wikitext:
{{Infobox artiest
| naam           = Taj Mahal
| volledige naam = Henry Saint Clair Fredericks
| afbeelding     = Taj Mahal (musician).jpg
| onderschrift   = Taj Mahal
| bijnaam        =
| geboren        = [[New York (stad)|New York]]
[[17 mei]] [[1942]]
| overleden      =
| land           = [[Verenigde Staten]]
| beroep         =
| instrument     = [[Gitaar]]
[[Banjo]]
[[Mondharmonica|Harmonica]]
[[piano (instrument)|Piano]]
| zangstem       =
| jaren-actief   = 1964–heden
| genre          = [[Blues]], [[New York blues]], [[wereldmuziek]], [[rhythm-and-blues]], [[bluesrock]], [[soulblues]], [[jazzblues]], [[countryblues]], [[delta blues]], [[electric blues]], [[reggae]], [[reggae fusion]]
| label          = [[Columbia Records]]
[[Warner Bros. Records]]
[[Gramavision]]
[[Hannibal Records]]
[[Private Music]]
| imdb           = 0536737
| allmusic       =
}}
'''Henry Saint Clair Fredericks''' ([[New York (stad)|New York]], [[17 mei]] [[1942]]), beter bekend als '''Taj Mahal''', is een [[Verenigde Staten|Amerikaans]] [[New York Blues|blues]]muzikant.

Taj Mahal verzorgde voor diverse films de muziek, of schreef er de muziek voor.

Taj Mahal bracht tussen 1968 en 2008 25 studioalbums uit, waarvan een aantal samen met, of met medewerking van, een aantal andere artiesten.

[[Jon Oliva]], eveneens uit New York, richtte een project op dat ''Tage Mahal'' heette. Taj Mahal was het hier niet mee eens maar Oliva besloot geen strijd te voeren, door de band simpelweg [[Jon Oliva's Pain]] te noemen. Het eerste album van JOP heet echter wel ''[[Tage Mahal]]''.

== Discografie ==

* 1968 – Taj Mahal
* 1968 – The Natch'l Blues
* 1969 – Giant Step/De Ole Folks at Home
* 1971 – Happy Just to Be Like I Am
* 1972 – Recycling The Blues & Other Related Stuff
* 1972 – Sounder (original soundtrack)
* 1973 – Oooh So Good 'n Blues
* 1974 – Mo' Roots
* 1975 – Music Keeps Me Together
* 1976 – Satisfied 'n' Tickled Too
* 1976 – Music Fuh Ya' (Musica Para Tu)
* 1977 – Brothers
* 1977 – Evolution (The Most Recent)
* 1987 – Taj
* 1988 – Shake Sugaree – Taj Mahal Sings and Plays for Children
* 1991 – Mule Bone
* 1991 – Like Never Before
* 1993 – Dancing the Blues
* 1995 – Mumtaz Mahal (met V.M. Bhatt and N. Ravikiran)
* 1996 – Phantom Blues
* 1997 – Señor Blues
* 1997 – Taj Mahal and the Hula Blues AKA Sacred Island (1998; met The Hula Blues Band)
* 1999 – Kulanjan (met [[Toumani Diabaté]])
* 2001 – Hanapepe Dream (met The Hula Blues Band)
* 2005 – Mkutano Meets the Culture Musical Club of Zanzibar
* 2008 – Maestro
* 2012 – Hidden Treasures of Taj Mahal
* 2014 – Talkin' Christmas (met [[The Blind Boys of Alabama]])
* 2016 – Labor of Love (opgenomen in 1998)
* 2017 – TajMo (met [[Keb' Mo']])
* 2022 -  Get On Board (met Ry Cooder)

== Externe link ==
*[http://www.tajblues.com/ Officiële website]

{{Bibliografische informatie}}
[[Categorie:Amerikaans bluesmusicus]]
[[Categorie:Pseudoniem|Mahal, Taj]]

title: Algemene informatie

Volledige naam: Henry Saint Clair Fredericks

Geboren: New York · 17 mei 1942

Geboorteplaats: New York

Land: Verenigde Staten

title: Werk

Genre(s): Blues, New York blues, wereldmuziek, rhythm-and-blues, bluesrock, soulblues, jazzblues, countryblues, delta blues, electric blues, reggae, reggae fusion

Instrument(en): Gitaar · Banjo · Harmonica · Piano

Label(s): Columbia Records · Warner Bros. Records · Gramavision · Hannibal Records · Private Music


text:
# EV8 Middellandse Zeeroute
De Middellandse Zeeroute (Mediterrenean Route) is een geheel bewegwijzerde fietsroute van zo'n 7350 kilometer lang. De route maakt deel uit van het EuroVelo-netwerk van de European Cyclists' Federation, en is opgezet met financiering vanuit een Interreg-programma van de Europese Unie. Het type bewegwijzering verschilt van land tot land omdat gebruik wordt gemaakt van nationale netten van langeafstandsfietsroutes.
De route gaat door de volgende landen en gebieden: Spanje, Frankrijk, Italië, Slovenië, Kroatië, Montenegro, Albanië en Griekenland. Vanuit Athene zijn er ook verbindingen naar Turkije (waar de route Selçuk verbindt met İzmir en Dikili. Daarnaast kan vanuit Athene worden overgestoken naar Cyprus waar de route een ronde over het eiland maakt en de hoofdstad Nicosia aandoet.
De route verbindt de Europese landen rond de Middellandse Zee met elkaar.
Onderweg zijn er veel bezienswaardigheden. Voor gidsen en toelichtingen moet gebruikgemaakt worden van het materiaal dat per land beschikbaar is. In sommige gevallen kan dat er toe leiden dat het alleen beschikbaar is in de taal van dat land.

title: EV8 Middellandse Zeeroute

wikitext:
{{Infobox fietsroute EV
| nummer= 8
| naam= Middellandse Zeeroute
| kaart= EuroVelo Route 8.svg
| legenda=
| lengte= 7350
| land= [[Spanje]], [[Frankrijk]], [[Italië]], [[Slovenië]], [[Kroatië]], [[Montenegro]], [[Albanië]], [[Griekenland]]
| begin= [[Cádiz (stad)|Cádiz]]
| einde= [[Athene (stad)|Athene]]
| bijschrift=
}}
<!-- Routetabel hier invoegen -->
|}
|}
De '''Middellandse Zeeroute''' (''Mediterrenean Route'') is een geheel bewegwijzerde fietsroute van zo'n 7350 kilometer lang. De route maakt deel uit van het [[EuroVelo]]-netwerk van de [[European Cyclists' Federation]], en is opgezet met financiering vanuit een [[Interreg]]-programma van de [[Europese Unie]]. Het type bewegwijzering verschilt van land tot land omdat gebruik wordt gemaakt van nationale netten van [[LF-route|langeafstandsfietsroutes]].

De route gaat door de volgende landen en gebieden: [[Spanje]], [[Frankrijk]], [[Italië]], [[Slovenië]], [[Kroatië]], [[Montenegro]], [[Albanië]] en [[Griekenland]]. Vanuit [[Athene (stad)|Athene]] zijn er ook verbindingen naar [[Turkije]] (waar de route [[Selçuk (stad)|Selçuk]] verbindt met [[İzmir]] en [[Dikili (district)|Dikili]]. Daarnaast kan vanuit Athene worden overgestoken naar [[Cyprus]] waar de route een ronde over het eiland maakt en de hoofdstad [[Nicosia (Cyprus)|Nicosia]] aandoet.

De route verbindt de [[Europa (werelddeel)|Europese]] landen rond de [[Middellandse Zee]] met elkaar.

Onderweg zijn er veel bezienswaardigheden. Voor gidsen en toelichtingen moet gebruikgemaakt worden van het materiaal dat per land beschikbaar is. In sommige gevallen kan dat er toe leiden dat het alleen beschikbaar is in de taal van dat land.

==Externe links==
* [https://en.eurovelo.com/ev8 EuroVelo 8]

{{Commonscat|EuroVelo 8}}
{{Navigatie fietsroutes EuroVelo-netwerk}}

[[Categorie:EuroVelo]]
[[Categorie:Fietsroute in Frankrijk]]

title: Middellandse Zeeroute

Landen: Spanje, Frankrijk, Italië, Slovenië, Kroatië, Montenegro, Albanië, Griekenland

Begin: Cádiz

Einde: Athene

title: EuroVelo

Portaal: Verkeer & Vervoer · Toerisme


text:
# Epiblema otiosana
Epiblema otiosana is een vlinder uit de familie van de bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1860 door Clemens.

title: Epiblema otiosana

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Epiblema otiosana''
| afbeelding = Epiblema otiosana1.jpg
| familie = [[Bladrollers|Tortricidae]] (Bladrollers)
| onderfamilie = [[Olethreutinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Epiblema]]''
| w-naam = ''Epiblema otiosana''
| auteur = Clemens
| datum = 1860
| haakjes = ja
| commons = Category:Epiblema otiosana
| species =
}}
'''''Epiblema otiosana''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Bladrollers|bladrollers (Tortricidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1860 door Clemens.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|06}}

[[Categorie:Epiblema|otiosana]]

title: Epiblema otiosana

Onderfamilie: Olethreutinae

Geslacht: Epiblema

title: Soort