text:
# Ichneumon annulatorius
Ichneumon annulatorius is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Fabricius in 1775.

title: Ichneumon annulatorius

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Ichneumon annulatorius''
| titelweergave = cursief
| afbeelding = Ichneumon annulatorius 52218438.jpg
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Gewone sluipwespen|Ichneumonidae]] (Gewone sluipwespen)
| geslacht = ''[[Ichneumon]]''
| w-naam = ''Ichneumon annulatorius''
| auteur = Fabricius
| datum = 1775
| haakjes =
}}
'''''Ichneumon annulatorius''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Gewone sluipwespen|gewone sluipwespen (Ichneumonidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Fabricius in 1775.

{{Beginnetje|biologie|2012|08|26}}

[[Categorie:Ichneumon|annulatorius]]

title: Ichneumon annulatorius

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Ichneumonidae (Gewone sluipwespen)

Geslacht: Ichneumon

title: Soort


text:
# Montemonaco
Montemonaco is een gemeente in de Italiaanse provincie Ascoli Piceno (regio Marche) en telt 660 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 67,7 km², de bevolkingsdichtheid is 10 inwoners per km².
De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: Foce.

## Demografie
Montemonaco telt ongeveer 302 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 9,2% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| ---- | ------------- |
| 1991 | 753           |
| 2001 | 684           |

## Geografie
De gemeente ligt op ongeveer 980 m boven zeeniveau.
Montemonaco grenst aan de volgende gemeenten: Arquata del Tronto, Castelsantangelo sul Nera (MC), Comunanza, Montefortino, Montegallo, Norcia (PG).

## Geboren in Montemonaco
- Sergio Sebastiani (1931-2024), kardinaal

Acquasanta Terme · Acquaviva Picena · Appignano del Tronto · Arquata del Tronto · Ascoli Piceno · Carassai · Castel di Lama · Castignano · Castorano · Colli del Tronto · Comunanza · Cossignano · Cupra Marittima · Folignano · Force · Grottammare · Maltignano · Massignano · Monsampolo del Tronto · Montalto delle Marche · Montedinove · Montefiore dell'Aso · Montegallo · Montemonaco · Monteprandone · Offida · Palmiano · Ripatransone · Roccafluvione · Rotella · San Benedetto del Tronto · Spinetoli · Venarotta
1. ↑  https://demo.istat.it/?l=it.

wikiname: nlwiki

title: Montemonaco

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox gemeente Italië
| naam= Montemonaco
| italiaansenaam=
| kaart= Map_of_comune_of_Montemonaco_(province_of_Ascoli_Piceno,_region_Marche,_Italy).svg
| provincie= [[Ascoli Piceno (provincie)|Ascoli Piceno]] (AP)
| regioAfk= MAR
| regio= [[Marche (Italië)|Marche]]
| jaar= 31-12-2004
| inwonersaantal= 660
| inwonersperkm2= 10
| oppervlakte= 67,7
| water=
| lat_deg= 42
| lat_min= 54
| lat_sec= 0
| lon_deg= 13
| lon_min= 20
| lon_sec= 0
| kaartX= 166
| kaartY= 140
| code= 044044
| postcode= 63048
| netnummer= 0736
| hoogteligging= 980
| aangrenzende gemeenten=
| beschermheilige=
| naam inwoner=
| image = Torrioni_(Montemonaco).JPG
| caption = Torrioni_(Montemonaco)
}}
'''Montemonaco''' is een gemeente in de [[Italië|Italiaanse]] provincie [[Ascoli Piceno (provincie)|Ascoli Piceno]] (regio [[Marche (Italië)|Marche]]) en telt 660 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 67,7 km², de bevolkingsdichtheid is 10 inwoners per km².

De volgende [[frazione|frazioni]] maken deel uit van de gemeente: Foce.

==Demografie==
Montemonaco telt ongeveer 302 [[huishouden]]s. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 9,2% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse [[volkstelling]]en van [[ISTAT]].

{| class="wikitable" style="text-align:center;"
! width=70px | Jaar
! width=100px | Inwoneraantal
|-
| 1991 || 753
|-
| 2001 || 684
|}

==Geografie==
De gemeente ligt op ongeveer 980 m boven zeeniveau.

Montemonaco grenst aan de volgende gemeenten: [[Arquata del Tronto]], [[Castelsantangelo sul Nera]] (MC), [[Comunanza]], [[Montefortino]], [[Montegallo]], [[Norcia]] (PG).

==Geboren in Montemonaco==
* [[Sergio Sebastiani]] (1931-2024), kardinaal

{{Appendix|2=
* [http://www.istat.it/ Italiaans bureau voor statistiek]
}}
{{Navigatie provincie Ascoli Piceno}}
{{Coor title dms|42|54|0|N|13|20|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:IT}}

[[Categorie:Gemeente in Ascoli Piceno]]

title: Situering

Regio: Marche (MAR)

Provincie: Ascoli Piceno (AP)

title: Algemeen

title: Overig

Beschermheilige: Benedictus van Nursia

title: Detailkaart

Detailkaart: Locatie van Montemonaco in Ascoli Piceno (AP)

title: Foto's

Portaal: Italië


text:
# Scopalatum vorax
Scopalatum vorax is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Scolecitrichidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Esterly.

title: Scopalatum vorax

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Scopalatum vorax''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] (Geleedpotigen)
| klasse = [[Hexanauplia]]
| onderklasse = [[Eenoogkreeftjes|Copepoda]] (Eenoogkreeftjes)
| orde = [[Calanoida]]
| familie = [[Scolecitrichidae]]
| geslacht = ''[[Scopalatum]]''
| w-naam = ''Scopalatum vorax''
| auteur = Esterly
| datum = 1911
| haakjes = ja
| worms = 355585
| synoniem = * ''Scolecithrix vorax''  Esterly, 1911
* ''Amallothrix vorax''  (Esterly, 1911)
| origineel = ''Scolecithrix vorax''
}}
'''''Scopalatum vorax''''' is een [[eenoogkreeftjes]]soort uit de familie van de [[Scolecitrichidae]].<ref>Walter, T. Chad (2012). Scopalatum vorax. In: Walter, T.C., Boxshall, G. (2012). World Copepoda database. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=355585</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Esterly.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|18}}

[[Categorie:Scolecitrichidae]]

title: Scopalatum vorax

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Hexanauplia

Onderklasse: Copepoda (Eenoogkreeftjes)

Orde: Calanoida

Familie: Scolecitrichidae

Geslacht: Scopalatum

title: Synoniemen

Portaal: Biologie


text:
# Tot behoud huis de Haas
Partij Tot behoud huis de Haas is een politieke partij in de Nederlandse gemeente Lansingerland. De partij is voor het eerst in de gemeenteraad gekozen tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 22 november 2006 met in totaal 1.098 stemmen. Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 3 maart 2010 werd de partij wederom met 1 zetel gekozen in de gemeenteraad. In die jaren was Pedro de Haas gemeenteraadslid.

## Achtergrond
De partij was opgericht vanwege het voornemen van de gemeente om het huis aan de Berkelseweg 60 te slopen voor de woningbouw, maar richtte zich nadrukkelijk op alle inwoners van Lansingerland die menen niet of onvoldoende gehoord te worden. In 2000 werd het woonhuis onteigend door de Hogesnelheidslijn nadat er procedures waren gestart in 1997. Het echtpaar de Haas besloot niet te vertrekken en de HSL werd pal naast de woning gebouwd. Het huis van de familie De Haas werd in 2011 alsnog gesloopt. Filmmaker Deborah van Dam heeft een documentaire gemaakt over het leven van de familie de Haas. Deze documentaire is op 6 mei 2014 uitgezonden op NPO 2. De première heeft op 9 maart 2014 plaatsgevonden in Cinerama in Rotterdam. In 2014 werd geen zetel behaald. In 2015 is het appartementencomplex opgeleverd op de plaats van het huis van de familie de Haas. Het appartementencomplex heeft de naam Huis de Haas gekregen.
Op dinsdag 29 november 2016 is Aad de Haas overleden en op dinsdag 21 februari 2017 is Nel de Haas-Ruigrok overleden.

title: Tot behoud huis de Haas

wikitext:
{{Infobox politieke partij Nederland
| naam                   = Tot behoud huis de Haas
| logo                   =
| partijvoorzitter       =
| partijleider           = Pedro de Haas
| splitsing              =
| oprichting             = 2006
| opheffing              = 2014
| richting               =
| ideologie              =
| jongeren               =
| actief in              = [[Lansingerland]]
}}

Partij '''Tot behoud huis de Haas''' is een [[politieke partij]] in de Nederlandse gemeente [[Lansingerland]]. De partij is voor het eerst in de gemeenteraad gekozen tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 22 november 2006 met in totaal 1.098 stemmen. Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 3 maart 2010 werd de partij wederom met 1 zetel gekozen in de gemeenteraad. In die jaren was Pedro de Haas gemeenteraadslid.

== Achtergrond ==
De partij was opgericht vanwege het voornemen van de gemeente om het huis aan de Berkelseweg 60 te slopen voor de woningbouw, maar richtte zich nadrukkelijk op alle inwoners van Lansingerland die menen niet of onvoldoende gehoord te worden. In 2000 werd het woonhuis onteigend door de [[Hogesnelheidslijn]] nadat er procedures waren gestart in 1997. Het echtpaar de Haas besloot niet te vertrekken en de HSL werd pal naast de woning gebouwd. Het huis van de familie De Haas werd in 2011 alsnog gesloopt. Filmmaker [[Deborah van Dam]] heeft een documentaire gemaakt over het leven van de familie de Haas. Deze documentaire is op 6 mei 2014 uitgezonden op [[NPO 2]]. De première heeft op 9 maart 2014 plaatsgevonden in Cinerama in Rotterdam. In 2014 werd geen zetel behaald. In 2015 is het appartementencomplex opgeleverd op de plaats van het huis van de familie de Haas. Het appartementencomplex heeft de naam ''Huis de Haas'' gekregen.

Op dinsdag 29 november 2016 is Aad de Haas overleden en op dinsdag 21 februari 2017 is Nel de Haas-Ruigrok overleden.

==Externe links==
* [http://www.huisdehaas.nl/ Officiële website partij Tot behoud huis de Haas]
* [http://www.lansingerland.nl/ Officiële website Lansingerland]

[[Categorie:Nederlandse lokale politieke partij]]
[[Categorie:Politiek in Lansingerland]]

title: Personen

Partijleider: Pedro de Haas

title: Geschiedenis

title: Algemene gegevens

Actief in: Lansingerland


text:
# Tetraglenes intermedia
Tetraglenes intermedia is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1954 door Breuning.

title: Tetraglenes intermedia

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Tetraglenes intermedia''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Boktorren|Cerambycidae]] (Boktorren)
| onderfamilie = [[Lamiinae]]
| geslacht = ''[[Tetraglenes]]''
| w-naam = ''Tetraglenes intermedia''
| auteur = [[Stephan von Breuning|Breuning]]
| datum = 1954
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Tetraglenes intermedia''''' is een [[kevers]]oort uit de familie van de [[Boktorren|boktorren (Cerambycidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1954 door Breuning.<ref>{{Brontabel|9999-Cerambycidae}} (bezocht 30 januari 2014)</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2014|02|17}}

[[Categorie:Tetraglenes|intermedia]]

title: Tetraglenes intermedia

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Cerambycidae (Boktorren)

Onderfamilie: Lamiinae

Geslacht: Tetraglenes

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Ignavusaurus
Ignavusaurus is een geslacht van plantenetende dinosauriërs behorend tot de Sauropodomorpha dat in het vroege Jura leefde in het gebied van het huidige Lesotho.

## Vondst en naamgeving
De typesoort Ignavusaurus rachelis is in 2010 benoemd en beschreven door Fabien Knoll. De geslachtsnaam is afgeleid van het Latijnse ignavus, "lafaard", een verwijzing naar de vindplaats Ha Ralekoala, wat "plaats van de vader van de lafaard" betekent. De soortaanduiding eert de paleontologe Raquel López-Antoñanzas.
Het holotype, BM HR 20, bestaat uit een gedeeltelijk, goed geconserveerd, skelet met schedel van een jong dier, ongeveer een jaar oud.
Het fossiel is bij Quacha's Nek gevonden in de Elliotformatie die vermoedelijk stamt uit het Hettangien. In 2002 verwees Knoll er zijdelings naar zijn dissertatie.
In 2011 werd het door Adam Mathew Yates gezien als een jonger synoniem van Massospondylus waarvan het dan slechts het jong zou zijn.

## Beschrijving
Het individu was ongeveer anderhalve meter lang; het gewicht ervan is geschat op 25,5 kilogram; het dijbeen heeft een lengte van 152,7 millimeter. Het holotype was echter nog onvolgroeid. Een exemplaar van Massospondylus van dezelfde grootte zou al drie groeiringen in het dijbeen hebben gehad. Dit is een aanwijzing dat de volwassen grootte aanzienlijk is.
Knoll kon geen autapomorfieën vaststellen, unieke afgeleide eigenschappen, maar wel een unieke combinatie van op zich niet unieke kenmerken. De neergaande tak van het postorbitale is in het midden overdwars dikker dan van voor naar achter lang. Het deel van het postorbitale dat de achterkant van de bovenste rand van de oogkas vormt, is zodanig verhoogd dat het zijwaarts uitsteekt ten opzichte van de achterste tak van het postorbitale. De eerste tand van het dentarium van de onderkaak staat naast de symfyse, het voorste vergroeiingsvlak, van de onderkaken. De tanden staan op een recht rijtje. De tanden in de onderkaak hellen iets naar voren. De kartelingen van de tanden bevinden zich alleen nabij het spits. Er zijn veertien zekere ruggenwervels. De zijuitsteeksels van de ruggenwervels steken schuin omhoog. Bij de middelste ruggenwervels is de achterrand van het doornuitsteeksel bol met een uitstekende bovenhoek. Bij de eerste staartwervel is het wervellichaam korter dan hoog. Het vijfde middenhandsbeen is ongeveer even breed als lang met een sterk bol bovenste gewrichtsvlak. Het achterblad van het darmbeen vormt een stompe punt. De buitenste zijranden van de verbonden schaambeenschachten zijn hol in bovenaanzicht. Er loopt geen langwerpige trog schuin van boven naar buiten op de bovenzijde van het zitbeen. De dijbeenkop vormt een halve bol zonder een scherpe binnenhoek aan de onderkant. Het sprongbeen heeft van boven bezien een rechthoekig profiel. Het sprongbeen heeft een piramidevormig uitsteeksel op de voorste buitenhoek van het bovenvlak. De breedte overdwars van het bovenvlak van het vijfde middenvoetsbeen bedraagt de helft van de schachtlengte.
Het dijbeen heeft een hoog gelegen vierde trochanter wat wijst op een goed vermogen tot rennen.

## Fylogenie
Ignavusaurus is door de beschrijver na een cladistische analyse geplaatst in de Sauropodomorpha in een positie die boven de klade Thecodontosaurus/Pantydraco ligt in de stamboom, maar boven Efraasia. Afgeleide eigenschappen die hierop duiden behelzen onder andere het bezit van een volledig open heupgewricht, terwijl dit bij Thecodontosaurus nog halfopen is; basale eigenschappen een scheenbeen dat onderaan van voor naar achter groter is dan van binnen naar buiten, wat Efraasia al niet meer bezit. Opmerkelijk is dat het vierde middenvoetsbeen overdwars verbreed is, wat wel gezien is als een mogelijke synapomorfie van een klade Prosauropoda. Ignavusaurus laat zien dat dit kenmerk kennelijk veel basaler voorkomt.

title: Ignavusaurus

wikitext:
{{Taxobox reptiel
| titelweergave=cursief
| naam=''Ignavusaurus''
| superorde=[[Dinosauria]] (Dinosauriërs)
| orde=[[Saurischia]]
| onderorde=[[Sauropodomorpha]]
| w-naam=''Ignavusaurus''
| taxon=[[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| typesoort=''Ignavusaurus rachelis''
| auteur=Knoll
| datum=2010
}}
'''''Ignavusaurus''''' is een [[geslacht (biologie)|geslacht]] van plantenetende [[dinosauriërs]] behorend tot de [[Sauropodomorpha]] dat in het vroege [[Jura (periode)|Jura]] leefde in het gebied van het huidige [[Lesotho]].

==Vondst en naamgeving==
De [[typesoort]] '''''Ignavusaurus rachelis''''' is in 2010 benoemd en beschreven door [[Fabien Knoll]]. De geslachtsnaam is afgeleid van het [[Latijn]]se ''ignavus'', "lafaard", een verwijzing naar de vindplaats Ha Ralekoala, wat "plaats van de vader van de lafaard" betekent. De soortaanduiding eert de paleontologe [[Raquel López-Antoñanzas]].

Het [[holotype]], '''BM HR 20''', bestaat uit een gedeeltelijk, goed geconserveerd, skelet met schedel van een jong dier, ongeveer een jaar oud.

Het [[fossiel]] is bij [[Quacha's Nek (stad)|Quacha's Nek]] gevonden in de [[Elliotformatie]] die vermoedelijk stamt uit het [[Hettangien]]. In 2002 verwees Knoll er zijdelings naar zijn dissertatie.

In 2011 werd het door [[Adam Mathew Yates]] gezien als een jonger synoniem van ''[[Massospondylus]]'' waarvan het dan slechts het jong zou zijn.

==Beschrijving==
Het individu was ongeveer anderhalve meter lang; het gewicht ervan is geschat op 25,5 kilogram; het dijbeen heeft een lengte van 152,7 millimeter. Het holotype was echter nog onvolgroeid. Een exemplaar van ''[[Massospondylus]]'' van dezelfde grootte zou al drie groeiringen in het dijbeen hebben gehad. Dit is een aanwijzing dat de volwassen grootte aanzienlijk is.

Knoll kon geen [[autapomorfie]]ën vaststellen, unieke afgeleide eigenschappen, maar wel een unieke combinatie van op zich niet unieke kenmerken. De neergaande tak van het postorbitale is in het midden overdwars dikker dan van voor naar achter lang. Het deel van het postorbitale dat de achterkant van de bovenste rand van de oogkas vormt, is zodanig verhoogd dat het zijwaarts uitsteekt ten opzichte van de achterste tak van het postorbitale. De eerste tand van het dentarium van de onderkaak staat naast de symfyse, het voorste vergroeiingsvlak, van de onderkaken. De tanden staan op een recht rijtje. De tanden in de onderkaak hellen iets naar voren. De kartelingen van de tanden bevinden zich alleen nabij het spits. Er zijn veertien zekere ruggenwervels. De zijuitsteeksels van de ruggenwervels steken schuin omhoog. Bij de middelste ruggenwervels is de achterrand van het doornuitsteeksel bol met een uitstekende bovenhoek. Bij de eerste staartwervel is het wervellichaam korter dan hoog. Het vijfde middenhandsbeen is ongeveer even breed als lang met een sterk bol bovenste gewrichtsvlak. Het achterblad van het darmbeen vormt een stompe punt. De buitenste zijranden van de verbonden schaambeenschachten zijn hol in bovenaanzicht. Er loopt geen langwerpige trog schuin van boven naar buiten op de bovenzijde van het zitbeen. De dijbeenkop vormt een halve bol zonder een scherpe binnenhoek aan de onderkant. Het sprongbeen heeft van boven bezien een rechthoekig profiel. Het sprongbeen heeft een piramidevormig uitsteeksel op de voorste buitenhoek van het bovenvlak. De breedte overdwars van het bovenvlak van het vijfde middenvoetsbeen bedraagt de helft van de schachtlengte.

Het dijbeen heeft een hoog gelegen vierde trochanter wat wijst op een goed vermogen tot rennen.

==Fylogenie==
''Ignavusaurus'' is door de beschrijver na een [[Cladistiek|cladistische]] analyse geplaatst in de Sauropodomorpha in een positie die boven de [[klade]] ''[[Thecodontosaurus]]''/''[[Pantydraco]]'' ligt in de stamboom, maar boven ''[[Efraasia]]''. Afgeleide eigenschappen die hierop duiden behelzen onder andere het bezit van een volledig open heupgewricht, terwijl dit bij ''Thecodontosaurus'' nog halfopen is; basale eigenschappen een scheenbeen dat onderaan van voor naar achter groter is dan van binnen naar buiten, wat ''Efraasia'' al niet meer bezit. Opmerkelijk is dat het vierde middenvoetsbeen overdwars verbreed is, wat wel gezien is als een mogelijke [[synapomorfie]] van een [[klade]] [[Prosauropoda]]. ''Ignavusaurus'' laat zien dat dit kenmerk kennelijk veel basaler voorkomt.

{{Appendix|1= Literatuur|2=
* {{aut|Fabien Knoll}}, 2002, ''Les Fabrosauridae Galton, 1972 (Dinosauria: Ornithischia): répartition géographique et stratigraphique; systématique et phylogénie''. Ph.D. dissertation, Museum national d'Histoire Naturelle
* {{Cite journal |author=Knoll, Fabien |year=2010 |title=A primitive sauropodomorph from the upper Elliot Formation of Lesotho |url=https://archive.org/details/sim_geological-magazine_2010-11_147_6/page/814 |journal=Geological Magazine |volume=147 |issue=6|pages= 814-829|doi=10.1017/S001675681000018X}}
}}

[[Categorie:Sauropodomorpha]]

title: Ignavusaurus

Stam: Chordata (Chordadieren)

Klasse: Reptilia (Reptielen)

Superorde: Dinosauria (Dinosauriërs)

Orde: Saurischia

Onderorde: Sauropodomorpha

title: Ignavusaurus rachelis

Portaal: Biologie · Herpetologie


text:
# Sphaerophoria novaeangliae
Sphaerophoria novaeangliae is een vliegensoort uit de familie van de zweefvliegen (Syrphidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1916 door Johnson.

title: Sphaerophoria novaeangliae

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Sphaerophoria novaeangliae''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Zweefvliegen (dieren)|Syrphidae]] (Zweefvliegen)
| geslacht = ''[[Sphaerophoria]]''
| w-naam = ''Sphaerophoria novaeangliae''
| auteur = Johnson
| datum = 1916
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Sphaerophoria novaeangliae''''' is een [[Vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Zweefvliegen (dieren)|zweefvliegen (Syrphidae)]].<ref>Wirth et al., in Stone et al., 1965, Catalog of the Diptera of America north of Mexico, p. 570.</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1916 door Johnson.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|06|15}}

[[Categorie:Sphaerophoria|novaeangliae]]

title: Sphaerophoria novaeangliae

Orde: Diptera (Tweevleugeligen)

Onderorde: Brachycera (Vliegen)

Familie: Syrphidae (Zweefvliegen)

Geslacht: Sphaerophoria

title: Soort


text:
# Nova Fátima (Bahia)
Nova Fátima is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Bahia. De gemeente telt 7.964 inwoners (schatting 2009).

## Aangrenzende gemeenten
De gemeente grenst aan Capela do Alto Alegre, Gavião, Pé de Serra, Retirolândia, Riachão do Jacuípe en São Domingos.

title: Nova Fátima (Bahia)

wikitext:
{{Infobox plaats in Brazilië
| land                  = Brazilië
| soort                 = Gemeente
| naam                  = Nova Fátima
| area                  = [[Regio Noordoost (Brazilië)|Noordoost]]
| subarea               = [[Bahia (staat)|Bahia]]
| situeringnaam6        = [[Mesoregio]]
| situering6            = [[Nordeste Baiano]]
| situeringnaam7        = [[Microregio]]
| situering7            = [[Serrinha (microregio)|Serrinha]]
| inwoners              = 7.964
| census                = 2009
| dichtheid             = 14,6
| coa                   =
| flag                  =
| vlagartikel           =
| km2                   = 371,480
| hoogte                = 298
| algemeen0             = 2922730
| algemeennaam0         = Gemeentenummer
| tijdzone              = [[UTC−3]]
| overig0               = 0,635
| overignaam0           = [[Index van de menselijke ontwikkeling|HDI]]
| lat_deg               = 11
| lat_min               = 36
| lat_sec               = 21
| lat_dir               = S
| lon_deg               = 39
| lon_min               = 37
| lon_sec               = 51
| lon_dir               = W
| gesticht              = 1940
| burgemeester          = Manoel Santos
| www                   = novafatima.ba.gov.br
| detailkaart           = Bahia Municip NovaFatima.svg
| detailkaartbijschrift = Locatie van Nova Fátima in de staat Bahia
| image                 = Igreja matriz de Nossa Senhora de Fátima inicio da década de 1980.jpg
| caption               = Katholieke kerk ''Nossa Senhora de Fátima'' in Nova Fátima
}}

'''Nova Fátima''' is een [[gemeente (bestuur)|gemeente]] in de [[Brazilië|Braziliaanse]] deelstaat [[Bahia (staat)|Bahia]]. De gemeente telt 7.964 inwoners (schatting 2009).

== Aangrenzende gemeenten ==
De gemeente grenst aan [[Capela do Alto Alegre]], [[Gavião (Bahia)|Gavião]], [[Pé de Serra]], [[Retirolândia]], [[Riachão do Jacuípe]] en [[São Domingos (Bahia)|São Domingos]].

{{Appendix|2=
* [[Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística]], [http://www.ibge.gov.br/home/estatistica/populacao/estimativa2009/POP2009_DOU.pdf Inwonertallen 2009]
}}
{{Commonscat}}

{{DEFAULTSORT:Nova Fatima}}
[[Categorie:Gemeente in Bahia]]

title: Situering

Regio: Noordoost

Staat: Bahia

Mesoregio: Nordeste Baiano

Microregio: Serrinha

title: Algemeen

title: Politiek

Burgemeester: Manoel Santos

title: Overig

title: Detailkaart

title: Foto's

Foto's: Katholieke kerk Nossa Senhora de Fátima in Nova Fátima

Portaal: Brazilië


text:
# Afronaumannia rubra
Afronaumannia rubra is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 2005 gepubliceerd door Steiner & Wagner.

title: Afronaumannia rubra

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Afronaumannia rubra''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Bladkevers|Chrysomelidae]] (Bladkevers)
| geslacht = ''[[Afronaumannia]]''
| w-naam = ''Afronaumannia rubra''
| auteur = Steiner & Wagner
| datum = 2005
| haakjes =
| origineel =
}}

'''''Afronaumannia rubra''''' is een [[kevers]]oort uit de familie [[bladkevers]] (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 2005 gepubliceerd door Steiner & Wagner.<ref>[https://web.archive.org/web/20130927083459/https://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/ChrysoIndex0.htm Chrysomelidae] in Synopsis of the described Coleoptera of the World, 13 december 2008. Gearchiveerd op 27 september 2013.</ref>

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|30}}

[[Categorie:Bladkevers]]

title: Afronaumannia rubra

Familie: Chrysomelidae (Bladkevers)

Geslacht: Afronaumannia

title: Soort


text:
# Helen Volk
Helen Volk (29 maart 1954) is een hockeyster uit Zimbabwe.
De Zimbabwaanse hockeyploeg kreeg zes weken voor de Olympische Spelen 1980 de gelegenheid deel te nemen aan de spelen, omdat vijf uitgenodigde landen verstek lieten gaan.
Helen Volk won met haar ploeggenoten de gouden medaille. Ze speelde mee in twee wedstrijden.
De spelen van 1980 zijn tot op heden enige deelname van de Zimbabwaanse hockeyploeg aan een wereldkampioenschap of Olympische Spelen geweest.

## Erelijst
- 1980 –  Olympische Spelen in Moskou

title: Helen Volk

wikitext:
{{Infobox sporter
| kopnaam  =
| afbeelding =
| onderschrift =
| volledigenaam =
| bijnaam =
| geboortedatum = [[29 maart]] [[1954]]
| geboorteplaats =
| nationaliteit = {{ZW}}
| overlijdensdatum =
| overlijdensplaats =
| lengte = 1,50m
| gewicht =
| discipline= [[Bestand:Hockey pictogram.svg|25px]] [[Hockey]]
| trainer =
| 1etitel =
| OS = [[Hockey op de Olympische Zomerspelen 1980|1980]]
| extra =
}}
'''Helen Volk''' ([[29 maart]] [[1954]]) is een [[hockey]]ster uit [[Zimbabwe]].

De [[Zimbabwaanse hockeyploeg (vrouwen)|Zimbabwaanse hockeyploeg]] kreeg zes weken voor de [[Hockey op de Olympische Zomerspelen 1980|Olympische Spelen 1980]] de gelegenheid deel te nemen aan de spelen, omdat vijf uitgenodigde landen verstek lieten gaan.

Helen Volk won met haar ploeggenoten de gouden medaille. Ze speelde mee in twee wedstrijden.

De spelen van 1980 zijn tot op heden enige deelname van de Zimbabwaanse hockeyploeg aan een wereldkampioenschap of Olympische Spelen geweest.

==Erelijst==
*1980 – {{goud}} [[Hockey op de Olympische Zomerspelen 1980|Olympische Spelen]] in [[Moskou]]

{{Appendix|2=
* {{Link SRO-profiel|id=vo/helen-volk-1}}
{{references}}
}}

{{DEFAULTSORT:Volk, Helen}}
[[Categorie:Zimbabwaans hockeyer]]
[[Categorie:Zimbabwaans olympisch kampioen]]

title: Persoonlijke informatie

Nationaliteit: Zimbabwe

title: Sportieve informatie

Discipline: Hockey

Portaal: Sport


text:
# Agathomyia perplexa
Agathomyia perplexa is een vliegensoort uit de familie van de breedvoetvliegen (Platypezidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1916 door Johnson.

title: Agathomyia perplexa

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Agathomyia perplexa''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Breedvoetvliegen|Platypezidae]] (Breedvoetvliegen)
| geslacht = ''[[Agathomyia]]''
| w-naam = ''Agathomyia perplexa''
| auteur = Johnson
| datum = 1916
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Agathomyia perplexa''''' is een [[Vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Breedvoetvliegen|breedvoetvliegen (Platypezidae)]].<ref>Kessel, in Stone et al., 1965, Catalog of the Diptera of America north of Mexico, p. 548.</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1916 door Johnson.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|06|18}}

[[Categorie:Breedvoetvliegen]]

title: Agathomyia perplexa

Familie: Platypezidae (Breedvoetvliegen)

Geslacht: Agathomyia

title: Soort


text:
# Austerocardiochiles japonicus
Austerocardiochiles japonicus is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Watanabe in 1937.

title: Austerocardiochiles japonicus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Austerocardiochiles japonicus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Schildwespen|Braconidae]] (Schildwespen)
| geslacht = ''[[Austerocardiochiles]]''
| w-naam = ''Austerocardiochiles japonicus''
| auteur = Watanabe
| datum = 1937
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Austerocardiochiles japonicus''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Schildwespen|schildwespen (Braconidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Watanabe in 1937.

{{Beginnetje|biologie|2012|09|12}}

[[Categorie:Schildwespen]]

title: Austerocardiochiles japonicus

Familie: Braconidae (Schildwespen)

Geslacht: Austerocardiochiles

title: Soort


text:
# Sumatraplantsoen
Het Sumatraplantsoen  is een straat en plantsoen annex plein in de Indische Buurt in Amsterdam-Oost. Het zou na het Museumplein het grootste plein in Amsterdam zijn.

## Geschiedenis en ligging
Het Sumatraplantsoen in de zuidoosthoek van de wijk kreeg op 22 april 1925 haar naam en werd vernoemd naar de Sumatrastraat (naam sinds 1900) en daarmee indirect naar het Indische eiland Sumatra. Het plantsoen ontstond bij de verlenging van de Sumatrastraat naar het oosten toe. Straat en plein werden in verschillende perioden aangelegd op wat daarvoor nog agrarisch gebied was tot 1896 behorend tot gemeente Diemen.
Het plantsoen werd door de jaren heen steeds aangepast aan de nieuwe wensen etc.
In juli 2019 besloot burgemeester Femke Halsema om toezichtscamera's te installeren om overlast en crimineel gedrag door hangjongeren tegen te gaan. Er is sprake van een toename van straatroven en drugshandel. Bewoners worden bespuugd en nageroepen en voorbijgangers worden bekogeld met eieren en waterballonnen. In 2018 vonden er twee schietincidenten plaats op en rond het Sumatraplantsoen.
In 2019 begon de gemeente Amsterdam een project om het Sumatraplantsoen op te knappen. De langdurige opknapbeurt liep van 2021 uit tot 2024.

## Gebouwen
Vanaf het midden van de jaren twintig werd er rondom het plantsoen flink gebouwd. Het was de tijd van de Amsterdamse School met onder andere werk van Arend Jan Westerman, Jo van der Mey, Zeeger Gulden  en Melle Geldmaker. Ook stond er op Sumatraplantsoen 9-11 een schoolgebouw van de Dienst der Publieke Werken. Van dat werk is bijna niets meer terug te vinden. Bijna alle oorspronkelijke bebouwing is hier in fases gesloopt en vervangen door nieuwbouw, de eerder genoemde zuidelijke gevelwand als laatste.

### Sumatraplantsoen 214-314
Aan de zuidrand stond tot 2016 nog originele bebouwing in de bouwstijl van de Amsterdamse School. Bij een onderzoek naar dat bouwblok, dat doorloopt naar de Valentijnkade (langs Ringvaart Watergraafsmeer), bleek dat men name het deel aan het plantsoen niet meer geschikt voor renovatie; het deel aan de kade kon wel worden gerenoveerd. Het totale bouwblok werd onderhanden genomen door Kampman Architecten, die voor de nieuwbouw Huub van Heesewijk inschakelde. Deze liet zich voor 50 appartementen en bedrijfsruimten inspireren door de Amsterdamse School. Het complex werd in 2016 en 2017 opgetrokken in roodbruin baksteen met accenten van grijs natuursteen, zoals die bouwstijl ook hanteerden. Verder zijn er ronde gevelelementen zien en verspringende metselverbanden. Wat de oorspronkelijke bouwstijl soms ook met zich meebracht waren artistieke beeldhouwwerken. Dat gold niet voor de oude bebouwing maar van Heesewijk verwerkte dat wel in de nieuwbouw. Over een gedeelte van de gevel zijn in een strook boven de begane grond reliëfs geplaatst, die verwijzen naar Nederlands-Indië. De toegang tot de onderliggende parkeergarage is opgeluisterd door geperforeerde wajangpoppen, een interessegebied van de architect. De bouwstijl is tevens de herkennen in de symmetrieas (midden in het complex) van het plantsoen.  Aansluitend werd het stuk Sumatraplantsoen, de Sumatrastraat en de Kramatweg aangepast; ook daar werd gebouwd in de bouwstijl Amsterdamse School. In 2022 werd dat laatste blok met van 50 koopwoningen, 51 vrijesectorhuurwoningen en 21 sociale huurwoningen opgeleverd.

## Kunst
Behalve genoemde reliëfs en deuren is er een lichtobject van Helly Östreicher te zien, dat in de volksmond de Omgekeerde spijkerbroek wordt genoemd. Vanaf 2007 was er een betonnen buurttafel ontworpen door Carmela Bogman te vinden.

## Afbeeldingen
- Het Sumatraplantsoen in 1930
- Schoolgebouw in 1940
- Reliëfs op 214-314 (april 2024)
- Toegang 214-314 (april 2024)
- Bouwblok 22-38 met in het midden kunstwerk (april 2024)

title: Sumatraplantsoen

wikitext:
{{Infobox plein
| straatnaam  = Sumatraplantsoen
| afbeelding  = 2024 Sumatraplantsoen, Asd-overzicht (A).jpg
| onderschrift= Eindfase vernieuwing Sumatraplantsoen (april 2024)
| locatie     = [[Amsterdam]]
| stadsdeel   = [[Amsterdam-Oost]]
| wijk        = [[Indische Buurt (Amsterdam)|Indishe Buurt]]
| lengte      = 125 meter
| breedte     = 145 meter
| postcode    =
| bouwjaar    = jaren 20
| genoemdnaar = [[Sumatra]]
| naamsinds   = 1925
}}
Het '''Sumatraplantsoen'''  is een straat en [[stadspark|plantsoen]] annex [[plein]] in de [[Indische Buurt (Amsterdam)|Indische Buurt]] in [[Amsterdam-Oost]]. Het zou na het [[Museumplein (Amsterdam)|Museumplein]] het grootste plein in Amsterdam zijn.<ref name=opknapbeurt>[https://www.amsterdam.nl/projecten/sumatraplantsoen-opknapbeurt/ "Sumatraplantsoen: opknapbeurt"], Gemeente Amsterdam</ref><ref>[https://oost-online.nl/ontwerp-sumatraplantsoen-ligt-op-tafel-fijne-ontmoetingsplek-met-veel-groen/ Oost-online (2022, geraadpleegd 12 april 2024)]</ref>

== Geschiedenis en ligging ==
Het Sumatraplantsoen in de zuidoosthoek van de wijk kreeg op 22 april 1925 haar naam en werd vernoemd naar de Sumatrastraat (naam sinds 1900) en daarmee indirect naar het [[Indonesië|Indische]] eiland [[Sumatra]]. Het plantsoen ontstond bij de verlenging van de Sumatrastraat naar het oosten toe. Straat en plein werden in verschillende perioden aangelegd op wat daarvoor nog agrarisch gebied was tot 1896 behorend tot gemeente [[Diemen]].

Het plantsoen werd door de jaren heen steeds aangepast aan de nieuwe wensen etc.

In juli 2019 besloot burgemeester [[Femke Halsema]] om toezichtscamera's te installeren om overlast en crimineel gedrag door hangjongeren tegen te gaan. Er is sprake van een toename van straatroven en drugshandel. Bewoners worden bespuugd en nageroepen en voorbijgangers worden bekogeld met eieren en waterballonnen. In 2018 vonden er twee schietincidenten plaats op en rond het Sumatraplantsoen.<ref>[https://www.at5.nl/artikelen/195536/toenemende-overlast-op-sumatraplantsoen-gemeente-hangt-cameras-op "Toenemende overlast op Sumatraplantsoen: gemeente hangt camera's op"], AT5, 16 juli 2019</ref>

In 2019 begon de gemeente Amsterdam een project om het Sumatraplantsoen op te knappen. De langdurige opknapbeurt liep van 2021 uit tot 2024.<ref name=opknapbeurt />

== Gebouwen ==
Vanaf het midden van de jaren [[1920-1929|twintig]] werd er rondom het plantsoen flink gebouwd. Het was de tijd van de [[Amsterdamse School (bouwstijl)|Amsterdamse School]] met onder andere werk van [[Arend Jan Westerman]], [[Jo van der Mey]], [[Zeeger Gulden ]] en [[Melle Geldmaker]]. Ook stond er op Sumatraplantsoen 9-11 een schoolgebouw van de [[Dienst der Publieke Werken (Amsterdam)|Dienst der Publieke Werken]]. Van dat werk is bijna niets meer terug te vinden. Bijna alle oorspronkelijke bebouwing is hier in fases gesloopt en vervangen door nieuwbouw, de eerder genoemde zuidelijke gevelwand als laatste.

=== Sumatraplantsoen 214-314 ===
Aan de zuidrand stond tot 2016 nog originele bebouwing in de bouwstijl van de Amsterdamse School. Bij een onderzoek naar dat bouwblok, dat doorloopt naar de Valentijnkade (langs Ringvaart Watergraafsmeer), bleek dat men name het deel aan het plantsoen niet meer geschikt voor renovatie; het deel aan de kade kon wel worden gerenoveerd. Het totale bouwblok werd onderhanden genomen door Kampman Architecten, die voor de nieuwbouw [[Huub van Heesewijk]] inschakelde. Deze liet zich voor 50 appartementen en bedrijfsruimten inspireren door de Amsterdamse School. Het complex werd in 2016 en 2017 opgetrokken in roodbruin [[baksteen]] met accenten van grijs [[natuursteen]], zoals die bouwstijl ook hanteerden. Verder zijn er ronde gevelelementen zien en verspringende metselverbanden. Wat de oorspronkelijke bouwstijl soms ook met zich meebracht waren [[kunstwerk (artistiek)|artistieke beeldhouwwerken]]. Dat gold niet voor de oude bebouwing maar van Heesewijk verwerkte dat wel in de nieuwbouw. Over een gedeelte van de gevel zijn in een strook boven de begane grond [[reliëf (beeldhouwkunst)|reliëfs]] geplaatst, die verwijzen naar [[Nederlands-Indië]]. De toegang tot de onderliggende parkeergarage is opgeluisterd door geperforeerde [[wajang]]poppen, een interessegebied van de architect. De bouwstijl is tevens de herkennen in de symmetrieas (midden in het complex) van het plantsoen.<ref>[https://www.kampman-architecten.nl/sumatraplantsoen Kampman Architecten (geraadpleegd 12 april 2024)]</ref>  Aansluitend werd het stuk Sumatraplantsoen, de Sumatrastraat en de Kramatweg aangepast; ook daar werd gebouwd in de bouwstijl Amsterdamse School. In 2022 werd dat laatste blok met van 50 koopwoningen, 51 vrijesectorhuurwoningen en 21 sociale huurwoningen opgeleverd.<ref>[https://web.archive.org/web/20190924115354/https://www.eigenhaard.nl/projecten/o_ib_sumatraplantsoen "Sumatraplantsoen"], Eigen Haard</ref><ref>[https://amsterdamopdekaart.nl/1850-1940/Sumatraplantsoen/72-92 Amsterdam op de kaart/Monumenten Inventarisatie Project (geraadpleegd 12 april 2024)]</ref><ref>Ariëla Legman, Bas van Lier in samenwerking met [[Ons Amsterdam (tijdschrift)|Ons Amsterdam]], Amsterdamkalender 2023 (opknappen) en 2024 (Wajang)</ref>

== Kunst ==
Behalve genoemde reliëfs en deuren is er een lichtobject van [[Helly Östreicher]] te zien, dat in de volksmond de ''[[Omgekeerde spijkerbroek]]'' wordt genoemd. Vanaf 2007 was er een betonnen buurttafel ontworpen door [[Carmela Bogman]] te vinden.<ref>Of deze buurttafel de renovatie van het plein heeft overleefd is onbekend.</ref>

== Afbeeldingen ==
<gallery widths="180" heights="180">
Stadsarchief Amsterdam, Afb PRKBB00383000002.jpg|Het Sumatraplantsoen in 1930
Stadsarchief Amsterdam, Afb OSIM00004001710.jpg|Schoolgebouw in 1940
2024 Sumatraplantsoen 214-314, Asd (G).jpg|Reliëfs op 214-314 (april 2024)
2024 Sumatraplantsoen 214-314, Asd (A).jpg|Toegang 214-314 (april 2024)
2024 Sumatraplantsoen 22-38, Asd (A).jpg|Bouwblok 22-38 met in het midden kunstwerk (april 2024)
</Gallery>

{{Appendix|2=
*[https://data.amsterdam.nl/data/bag/openbareruimtes/0363300000005062?center=52.3599566%2C4.9411129&filters=dataTypes%3Bstraten&legenda=true&term=Sumatraplantsoen&zoom=13 Sumatraplantsoen volgens BAG via data.amsterdam.nl]
*[https://maps.amsterdam.nl/ordekaart/ Waarderingskaart architectonische en stedenbouwkundige kwaliteit Amsterdam]
*BAG-viewer
*Monumentenregister voor rijksmonumenten; Monumentenkaart Amsterdam
*'Stadsatlas Amsterdam. Stadskaarten en straatnamen verklaard', Bakker, Martha (red.) (1998). Derde druk in 2006. Amsterdam Publishers [etc.]. {{ISBN|90-74891-31-4}}
----
{{References}}
}}
{{Navigatie parken Amsterdam}}
{{Coor title dms|52|21|35.28|N|4|56|35.11|E|scale:781}}

[[Categorie:Straat in Amsterdam-Oost]]
[[Categorie:Park in Amsterdam]]

title: Geografische informatie

Locatie: Amsterdam

Stadsdeel: Amsterdam-Oost

Wijk: Indishe Buurt

Lengte: 125 meter

Breedte: 145 meter

title: Algemene informatie

Aangelegd in: jaren 20

Genoemd naar: Sumatra

Portaal: Steden


text:
# Elene Achvlediani
Elene Achvlediani (Georgisch: ელენე ახვლედიანი) (Telavi, 5 april 1898 O.S. – Tbilisi, 30 december 1975) was een 20e-eeuwse kunstschilderes, illustratrice en theatervormgeefster uit Georgië. Ze werd bekend om haar schilderijen van Georgische steden en landschappen, haar illustraties voor de werken van Ilia Tsjavtsjavadze en Vazja-Psjavela, en het ontwerpen van tientallen decors voor het Kote Mardzjanisjvili-theater in Tbilisi.

## Biografie
Elene Achvlediani werd in Telavi geboren, het centrum van de Oost-Georgische regio Kacheti. Ze was de oudste van vijf kinderen van militair arts Dimitri Achvlediani en zijn echtgenote Elisabet Eristavi. Haar vader had een kliniek in het dorp Koerdglaoeri, net buiten Telavi, waar hij zieken gratis behandelde. Ze bracht haar kinderjaren door in Telavi, waar ze op haar school les kreeg van schrijver Vasil Barnovi en de latere modernistische kunstenaar Valerian Sidamon-Eristavi. Als kind had Achvlediani belangstelling voor muziek, maar ook voor schilderen. Barnovi moedigde haar daarin aan voor de klas:

Een Georgische vrouw is van nature een kunstenaar. Kijk eens naar de geweven borduurmotieven van onze voorouders. Hun makers waren grote kunstenaars, maar ze zijn zo verdwenen dat we hun identiteit alleen kennen uit de borduurmotieven die op de geweven stof zijn geschreven. En jij, Elena, schilder, schilder vaak. Telavi en de Alazani-vallei wachten op hun kunstenaar.

In 1911 verhuisde het gezin naar Tbilisi, waar Achvlediani tot 1916 naar het Tweede Vrouwengymnasium ging. Ze was hier leerling van kunstschilder Nikolaj Sklifosovski.

### Kunstopleiding
Nikolaj Sklifosovski was niet alleen haar docent op het gymnasium, maar ook haar buurman. Hij onderkende de talenten van Elene Achvlediani en bracht haar naar zijn privé-kunstschool bij hem thuis, waar verschillende kunstenaars studeerden, onder wie Irakli Gamrekeli. Tijdens een bezoek aan Moskou met de school van Sklifosovski, raakte Achvlediani in de Tretjakovgalerij onder de indruk van de werken van Michail Vroebel. In 1918 voltooide ze haar studie bij Sklifosovski, waarmee ze zich kunstdocente mocht noemen.
In 1919 nam Elene Achvlediani voor het eerst deel aan een tentoonstelling van de Unie van Georgische Kunstenaars. Ze kreeg een aanbeveling van de unie om in het buitenland te studeren, iets dat ze enkele jaren later zou doen. In datzelfde jaar begon ze met het schilderen van stadsgezichten in het oude centrum van Tbilisi onder begeleiding van de Russische kunstschilder Boris Fogel. Ze vervolgde haar opleiding aan de kunstacademie van Tbilisi, waar ze in de klas zat van de beroemde Georgische kunstenaar Gigo Gabasjvili.

### Italië en Frankrijk
Tijdens haar studie aan de kunstacademie kreeg Achvlediani in 1922 een speciale beurs van de Sovjet-Georgische autoriteiten om haar studie in het buitenland voort te zetten. Ze bracht anderhalf jaar door in Italië en woonde en werkte in Rome, Milaan, Florence en Venetië. Ze maakte hier voornamelijk stadsgezichten van oude huizen en straten.
In 1924 begon Achvlediani samen met Ketevan Magalasjvili een studie aan de Académie Colarossi in Parijs, waar ze zich verder specialiseerde in stadsgezichten. Colarossi werkte zonder docent, wat een bewuste keuze was van Achvlediani. Ze wilde vrij en onafhankelijk zijn van invloeden om vrij te kunnen experimenteren met haar stijl, ook al had ze op dat moment al haar thema en stijl gevormd. Ze trok in Parijs op met andere jonge Georgische kunstenaars, die tegelijkertijd met haar in de stad verbleven, waaronder David Kakabadze, Lado Goediasjvili en Ketevan Magalasjvili. Met hen verdiepte Achvlediani zich in de avant-garde die op dat moment populair was in Parijs, maar ook de Franse landschapsschilderkunst en werken van impressionisten.
De Parijse periode was een van de meest productieve fasen in het creatieve leven van Achvlediani, waarin ze aan haar vakinhoudelijke kennis, technische vaardigheden en geestelijke ontwikkeling werkte. Ze negeerde conventies en verkende als onafhankelijke en vrije kunstenaar de buitenwereld. Achvlediani maakte een reeks Parijse stadsgezichten en erotiserende naaktportretten. Daarnaast maakte Achvlediani in Parijs schilderijen van Georgische stadsgezichten en landschappen als een uiting van heimwee.

Parijs is prachtig, maar Tbilisi is een echt wonder!

Vanaf 1925 nam ze regelmatig deel aan tentoonstellingen met positieve recensies over haar werk en goede verkopen. Ze stuurde twee van haar werken naar New York voor een tentoonstelling. Ze werd uitgenodigd voor een tentoonstelling in Nederland, maar vanwege een ernstige ziekte van haar moeder keerde ze terug naar Georgië en stuurde ze schilderijen op naar Nederland.

### Terugkeer naar Sovjet-Georgië
In 1927 keerde Achvlediani terug naar Georgië, dat inmiddels sterk gesovjetiseerd was onder Jozef Stalin en waar een repressieve wind waaide. Haar Parijse werken werden bij terugkeer op een tentoonstelling aan de Roestavelilaan in Tbilisi getoond. Een jaar later werd dezelfde tentoonstelling in Telavi en Koetaisi gehouden. In Koetaisi ontmoette ze Kote Mardzjanisjvili, de oprichter van het gelijknamige theater in de stad, die haar aanbood voor hem te komen werken als theaterontwerper. Daar ging ze op in en ze zou haar leven lang voor het theater werken, dat inmiddels naar Tbilisi was verhuisd.
In de eerste vijf jaar maakte ze de ontwerpen van tientallen voorstellingen. De samenwerking tussen Mardzjanisjvili en Achvlediani legde de basis voor een nieuw tijdperk van theatrale en decoratieve kunst in het Georgische theater. Ze maakte ook de ontwerpen voor tientallen producties in de theaters van Moskou, Leningrad, Kiev en Charkiv. Vanaf 1934 ging Achvlediani ook aan de slag als grafisch ontwerper en werd ze daarmee een van de eerste illustratoren van Georgische kinderboeken. De illustraties voor een uitgave van De lotgevallen van Tom Sawyer van Mark Twain staan hoog aangeschreven door de levendige, expressieve tekeningen.
In de stalinistische Sovjet-Unie woedde een politieke strijd tegen het formalisme, waarin kunstenaars nauwelijks konden afwijken van het socialistisch realisme, de opgelegde norm. Veel kunstenaars zochten hun uitvlucht in veiliger artistieke disciplines. De kunstenaars die in het buitenland hadden verbleven, zoals Achvlediani en haar vrienden, stonden onder toezicht van de censuurautoriteiten. Ze legde zich in deze periode dan ook vooral toe op theaterontwerp en boekillustraties en minder op de schilderkunst, waardoor ze zelf uit de wind van het regime bleef. De Grote Zuivering van 1937 ging niet zonder gevolgen aan Achvlediani en haar vriendenkring voorbij. Verschillende kunstenaarsvrienden werden vervolgd en geëxecuteerd, waaronder Dimitri Sjevardnadze, Petre Otscheli en Titian Tabidze.
Het nieuwe atelier dat Achvlediani in 1939 betrok in de wijk Vera van Tbilisi, werd een ontmoetingsplaats van vooraanstaande schrijvers, schilders en muzikanten. Ze organiseerde er ook tentoonstellingen van andere kunstenaars. Het zou postuum haar huismuseum worden. In 1946 ontving Achvlediani de titel van Geëerd Kunstenaar van de Georgische SSR.

### Erkenning
In 1954 begon Achvlediani met productiewerk in de Georgische filmindustrie. Ze ontwierp kostuums voor verschillende films, waaronder De kleur van granaatappels uit 1969 van de in Tbilisi woonachtige Armeense regisseur Sergej Paradzjanov. Rond 1960 pakte Achvlediani de schilderkunst van haar favoriete landschapsgenre weer op. Het was de periode van de destalinisatie onder Nikita Chroesjtsjov, die een minder repressief bewind voerde jegens de kunsten. Achvlediani hield tentoonstellingen in Oekraïne, Armenië en Azerbeidzjan en ze reisde naar de Baltische sovjetrepublieken en Tsjecho-Slowakije, waar ze de landschapsreeksen De Daken van Tallinn en De Landschappen van Bratislava maakte.
Haar werk werd in 1960 beloond met de titel Volkskunstenaar van de Georgische SSR. Er volgde een periode van tentoonstellingen in en buiten de Sovjet-Unie, waaronder in het Staatsmuseum voor Oosterse Kunst in Moskou. Ze bracht een groep landschapsschilders samen en reisde ermee naar verschillende delen van Georgië om in openluchtsessies te tekenen en schilderen. In 1971 kreeg Achvlediani als eerste vrouw de Sjota Roestaveliprijs, de hoogste Georgische prijs voor de kunsten en literatuur. Ze verscheen in 1973 als zichzelf naast Lado Goediasjvili in de film Herfstzon (Georgisch: მზე შემოდგომისა, Mze Sjemodgomisa). In deze film verhuist een onderdrukte kunstenaar vanuit zijn steriele naoorlogse flat naar het district Ortatsjala van Tbilisi en vindt inspiratie in de historische architectuur van de stad.

### Overlijden
In december 1975 organiseerde het Sovjet-Georgische ministerie van Financiën op initiatief van Elene Achvlediani een tentoonstelling van vrouwelijke kunstenaars. Vlak voor de slottoespraak op 28 december 1975 kreeg Achvlediani een hersenbloeding en overleed twee dagen later. Ze werd begraven in het pantheon van Didoebe in Tbilisi, waar schrijvers, kunstenaars en wetenschappers begraven liggen. Vier maanden na haar overlijden werd haar atelier en woning een huismuseum.

## Persoonlijk
Vlak voor haar vertrek naar Italië in 1922 trouwde Achvlediani met Apollon Kakabadze, een agronoom die in 1919 door de regering van de Democratische Republiek Georgië op studie naar Zwitserland was gestuurd. Het huwelijk bleek van korte duur en het echtpaar scheidde twee jaar later, maar bleef vrienden. Achvlediani was zwanger, maar raakte in Parijs haar ongeboren kind kwijt door een auto-ongeval. Ze zou ongetrouwd en kinderloos blijven. Kakabadze werd in 1933 gearresteerd en voor drie jaar naar de goelag gestuurd. In 1937 werd hij tijdens de Grote Zuivering geëxecuteerd.
Elene Achvlediani hield principieel geen dagboeken bij en in biografische essays wordt nauwelijks geschreven over haar relaties. In 1966 schreef Achvlediani een korte autobiografie, waarin ze nauwelijks inging op haar persoonlijke leven. Mede daardoor bleef haar persoonlijke leven een onderwerp van geruchten en speculaties. De combinatie van een wilskrachtig en hard karakter, haar overwegend mannelijke kleding, haar levensstijl en de afwezigheid van latere persoonlijke relaties gaf aanleiding tot geruchten over de geaardheid van Achvlediani.
Haar levensstijl wordt nog steeds als taboe beschouwd in delen van de Georgische samenleving, maar Achvlediani gezien als een vrouwelijke kunstenaar die het vrouw zijn waardeerde en haar lichaam als seksueel aantrekkelijk beschouwde. Sommigen in Georgië beschouwen Achvlediani als een feministisch stijlicoon die haar tijd ver vooruit was. Dit wordt onder meer ingegeven door haar soms masculiene kledingstijl van een mannelijk pak, een stropdas en een herenhoed. De Tbilisi Fashion Week van 2017 eerde haar kledingstijl in de jaren 1920 met een speciaal evenement.

## Invloed
Achvlediani wordt gezien als een pionier van het stedelijk landschap in het Georgische modernisme, waarbij ze Europese invloeden integreerde met de artistieke taal van de Georgische modernisten. Daarnaast was ze haar tijd vooruit door een groep vrouwelijke kunstenaars op te richten die gezamenlijk werkten en van elkaar leerden, wat bijdroeg aan het stimuleren van vrouwelijke kunst en talentontwikkeling. Dit deed ze door in groepsverband in openluchtsessies te tekenen en schilderen.
Ze speelde postuum een belangrijke rol bij het behoud van het uiterlijk van het oude Tbilisi. Tijdens renovatiewerkzaamheden van verschillende buurten in het centrum liet de betrokken architect Sjota Kavlasjvili zich leiden door haar werken. Hij stelde dat "bijna alle delen van het oude Tbilisi kunnen worden gerestaureerd op basis van de schilderijen van Achvlediani". Hij maakte in 1982 de eerste stadskaart van Tbilisi op basis van de schetsen van Achvlediani, waarbij het Narikala-fort en de Mtatsminda-berg vanuit elk deel van de oude stad zichtbaar waren. Datzelfde deed hij voor Telavi, waar de bergen van de Kaukasus en de Alazani-vallei als referentiepunten werden genomen.

## Stijl
De Georgische schilderkunst kende aan het begin van de 20e eeuw enkele typen landschapsschilderkunst, maar Achvlediani voegde daar een variant aan toe met Georgië als hoofdonderwerp. Hierbij ging ze uit van het modernisme zonder daarbij de belangrijkste referentiepunten in de Georgische cultuur te schenden. Ze was in haar geboortegrond Kacheti begonnen met schilderen en bleef gedurende haar hele leven deze Georgische regio met het besneeuwde Kaukasusgebergte op de achtergrond schilderen. De tweede rode draad in haar leven was het stadsgezicht van het oude centrum van Tbilisi, dat ze in dezelfde stijl schilderde.

### Kubisme
Achvlediani onderscheidde zich met haar stijl van andere Georgische beroemdheden in de landschapsschilderkunst, zoals David Kakabadze, Valerian Sidamon-Eristavi en Sjalva Kikodze. De groep Georgische kunstenaars die in de jaren 1920 in Parijs verbleef, waaronder Achvlediani, waren bepalend voor de richting van het modernisme in Georgië. In haar Franse periode begon Achvlediani kubistische en soms expressionistische vormen te gebruiken voor haar landschappen met gebouwen en gebroken contouren. Haar Parijse stadsgezichten roepen de associatie op met de stadsgezichten van Maurice Utrillo, met brede vlakken en veralgemeende architecturale vormen die teruggebracht zijn tot kubistische geometrie en postimpressionisme.
De geportretteerde onderwerpen zette ze vaak tegen een hoge horizon. Deze stijlen wist ze succesvol om te zetten in een Georgische ‘soort’ landschapsschildering. Ze koppelde het kubisme aan de vormen van de bergen en huizen door moderne lijnen in figuratieve schilderijen in te voegen en wist de impressionistische sfeer aan te passen aan de landschappen van Georgië. Onder het Sovjetregime wist ze het socialistisch realisme te mijden zonder van formalisme beschuldigd te worden. Ze wist haar landschapsschilderijen in haar eigen stijl aan te passen aan wat acceptabel was binnen de Sovjet-ideologie zonder er direct aan te conformeren.

### Naaktportretten
Achvlediani wordt voornamelijk herinnerd om haar landschappen en stadsgezichten, maar ze maakte ook vele illustraties en figuratieve composities. Dit waren meestal losstaande kunstwerken met een vrouwelijke esthetiek, die ze in haar Parijse periode ontwikkelde. De serie naaktportretten van voornamelijk vrouwen, onder de naam "Nudes" en doordrenkt met lichte erotiek, is exemplarisch voor haar ontwikkeling hierin. Het waren deels conceptschetsen en waren voor een deel gericht op het ontwikkelen van haar tekenvaardigheid. Een aantal werken werden voltooid en geheel uitgewerkt.
Ze experimenteerde met de stijl, techniek en pose, waarbij ze geïnspireerd door kubistische tekeningen poses en lichaamsvormen construeerde en gebruik maakte van clair-obscur. De serie was doordrenkt met lichte erotiek, waarbij Achvlediani de modellen vanuit moeilijke invalshoeken portretteerde. Ze legde hierbij niet alleen de nadruk op esthetiek en haar professionaliteit, maar ze verwerkte haar innerlijke vrouwelijke wereld en haar vrouwelijkheid in de schetsen en schilderingen. Terug in Sovjet-Georgië waren dergelijke werken, waarin vrouwelijkheid tot uitdrukking kwam in een individuele stijl, ideologisch onaanvaardbaar. Het socialistisch realisme in de Sovjet-Unie ontwikkelde zich na haar terugkeer naar een vorm met androgyne figuren, waarin mannen en mannelijke vrouwen domineerden en het geslacht en gender verborgen bleef.

## Museum
Op 18 april 1976, enkele maanden na haar overlijden en op haar geboortedag, werd het Elene Achvlediani Huismuseum gesticht. Het museum is onderdeel van het Georgisch Nationaal Museum en is gevestigd in de atelierswoning van Achvlediani in Tbilisi. De atelierswoning was tevens een salon voor kunstenaarsbijeenkomsten en creatieve samenwerkingen. Achvlediani organiseerde er thematische en persoonlijke tentoonstellingsavonden en er werden poëzievoordrachten en concerten gehouden.
De museumcollectie herbergt ruim 3000 objecten, waaronder de belangrijkste schilderijen, illustraties en decorontwerpen van Achvlediani en een verzameling ambachtelijke monsters uit Georgische regio's die zij verzamelde. Een aantal stukken werden tijdens de chaos in de vroege jaren 1990 gestolen. Sommige van deze werken werden later geretourneerd. In april 2022 brandde een deel van het dak van het pand af zonder schade aan de kunstverzameling te veroorzaken. Het Georgische ministerie van Cultuur kondigde vervolgens een algehele renovatie aan van het museum. In november 2024 heropende het museum.
Haar werken hangen ook in andere musea in Georgië, waaronder in kunstmusea in Batoemi, Koetaisi en haar geboorteplaats Telavi. In Tbilisi is een kinderkunstgalerie naar haar vernoemd. In Telavi is een kinderkunstschool naar haar vernoemd, dat gehuisvest is in een beschermd 19e-eeuws pand.

## Onderscheidingen
Elene Achvlediani kreeg bij leven verschillende onderscheidingen:
- Geëerd Kunstenaar van de Georgische SSR (1946)
- Volkskunstenaar van de Georgische SSR (1960)
- Sjota Roestaveliprijs (1971), de hoogste Georgische prijs voor de kunsten en literatuur.

title: Elene Achvlediani

wikitext:
{{Infobox kunstenaar
| naam              = Elene Achvlediani
| afbeelding        = Elene Akhvlediani in Paris (1926).jpg
| onderschrift      = Elene Achvlediani in 1926
| volledige naam    =
| bijnaam           =
| pseudoniem        =
| geboren           = [[5 april]] [[1898]] [[Oude Stijl en Nieuwe Stijl|O.S.]]{{Refn|Veel artikelen en biografieën melden 1901 als geboortejaar. Archiefdocumenten, waaronder ook haar autobiografie, stellen dat Achvlediani in 1898 werd geboren.<ref name="archive"/> Volgens de [[gregoriaanse kalender]] is haar geboortedatum 18 april 1898.}}
| geboorteplaats    = [[Telavi (stad)|Telavi]], [[Gouvernement Tiflis]], [[Keizerrijk Rusland|Russisch Rijk]]
| doopplaats        =
| gedoopt           =
| overleden         = [[30 december]] [[1975]]
| overlijdensplaats = [[Tbilisi]], [[Georgische Socialistische Sovjetrepubliek|Georgische SSR]], [[Sovjet-Unie]]
| land              =
| nationaliteit     =
| opleiding         =
| beroep            = [[Kunstschilder]], [[decorontwerp]]er, [[illustrator]]
| signatuur         =
| leermeester       =
| leerling          =
| jaren-actief      =
| periode           =
| stijl             = [[Expressionisme]], [[kubisme]], [[fauvisme]]
| bekende-werken    = [[Stadsgezicht]]en van Georgische steden
| website           =
| extra portaal     = Georgië
}}
'''Elene Achvlediani''' ([[Georgisch]]: {{lang|ka|ელენე ახვლედიანი}}) ([[Telavi (stad)|Telavi]], [[5 april]] [[1898]] [[Oude Stijl en Nieuwe Stijl|O.S.]] – [[Tbilisi]], [[30 december]] [[1975]]) was een 20e-eeuwse [[kunstschilder]]es, [[illustrator|illustratrice]] en [[Theatervormgever|theatervormgeefster]] uit [[Georgië]]. Ze werd bekend om haar schilderijen van Georgische steden en landschappen, haar illustraties voor de werken van [[Ilia Tsjavtsjavadze]] en [[Vazja-Psjavela]], en het ontwerpen van tientallen decors voor het [[Kote Mardzjanisjvili-theater]] in Tbilisi.

== Biografie ==
Elene Achvlediani werd in [[Telavi (stad)|Telavi]] geboren, het centrum van de Oost-Georgische regio [[Kacheti]]. Ze was de oudste van vijf kinderen van militair arts Dimitri Achvlediani en zijn echtgenote Elisabet Eristavi. Haar vader had een kliniek in het dorp Koerdglaoeri, net buiten Telavi, waar hij zieken gratis behandelde. Ze bracht haar kinderjaren door in Telavi, waar ze op haar school les kreeg van schrijver [[Vasil Barnovi]] en de latere modernistische kunstenaar [[Valerian Sidamon-Eristavi]]. Als kind had Achvlediani belangstelling voor muziek, maar ook voor schilderen. Barnovi moedigde haar daarin aan voor de klas:<ref name="artinfo2">{{Citeer web | url=https://artinfo.ge/2020/04/udidesi-sastsauli-elene-akhvledianisthvis/ | titel=უდიდესი სასწაული ელენე ახვლედიანისთვის (Een groot wonder voor Elene Achvlediani) | datum=2020-04-18 | werk=Artinfo.ge| taal=ka}}</ref>
{{Cquote|1=''Een Georgische vrouw is van nature een kunstenaar. Kijk eens naar de geweven borduurmotieven van onze voorouders. Hun makers waren grote kunstenaars, maar ze zijn zo verdwenen dat we hun identiteit alleen kennen uit de borduurmotieven die op de geweven stof zijn geschreven. En jij, Elena, schilder, schilder vaak. Telavi en de Alazani-vallei wachten op hun kunstenaar.''}}
In 1911 verhuisde het gezin naar Tbilisi,{{Sfn|Tsikoridze|2021|p=16}} waar Achvlediani tot 1916 naar het Tweede Vrouwengymnasium ging. Ze was hier leerling van kunstschilder [[Nikolaj Sklifosovski]].{{Sfn|Tsikoridze|2009|p=8}}

=== Kunstopleiding ===
[[Bestand:Elene Akhvlediani painting in 1920s.jpg|miniatuur|Elene Achvlediani legde zich toe op landschappen en stadsgezichten.]]
Nikolaj Sklifosovski was niet alleen haar docent op het gymnasium, maar ook haar buurman. Hij onderkende de talenten van Elene Achvlediani en bracht haar naar zijn privé-kunstschool bij hem thuis, waar verschillende kunstenaars studeerden, onder wie [[Irakli Gamrekeli]]. Tijdens een bezoek aan [[Moskou]] met de school van Sklifosovski, raakte Achvlediani in de [[Tretjakovgalerij]] onder de indruk van de werken van [[Michail Vroebel]].{{Sfn|Janberidze|2016|p=2}} In 1918 voltooide ze haar studie bij Sklifosovski, waarmee ze zich kunstdocente mocht noemen.{{Sfn|Tsikoridze|2009|p=8}}

In 1919 nam Elene Achvlediani voor het eerst deel aan een tentoonstelling van de Unie van Georgische Kunstenaars. Ze kreeg een aanbeveling van de unie om in het buitenland te studeren, iets dat ze enkele jaren later zou doen. In datzelfde jaar begon ze met het schilderen van [[stadsgezicht]]en in het oude centrum van Tbilisi onder begeleiding van de Russische kunstschilder [[Boris Fogel]].{{Sfn|Tsikoridze|2009|p=8}} Ze vervolgde haar opleiding aan de [[Staatskunstacademie van Tbilisi|kunstacademie van Tbilisi]], waar ze in de klas zat van de beroemde Georgische kunstenaar [[Gigo Gabasjvili]].

=== Italië en Frankrijk ===
Tijdens haar studie aan de kunstacademie kreeg Achvlediani in 1922 een speciale beurs van de [[Georgische Socialistische Sovjetrepubliek|Sovjet-Georgische]] autoriteiten om haar studie in het buitenland voort te zetten. Ze bracht anderhalf jaar door in Italië en woonde en werkte in [[Rome (stad)|Rome]], [[Milaan (stad)|Milaan]], [[Florence (stad)|Florence]] en [[Venetië (stad)|Venetië]]. Ze maakte hier voornamelijk stadsgezichten van oude huizen en straten.{{Sfn|Janberidze|2016|p=4}}{{Sfn|Machabeli|2021|p=30}}

[[Bestand:Elene Akhvlediani, Lado Gudiashvili, Rusiko Mdivani and Ketevan Magalashvili in Paris (1923).jpg|miniatuur|Elene Achvlediani (l) trok in Parijs op met andere Georgische kunstenaars, zoals [[Lado Goediasjvili]] (m) en [[Ketevan Magalasjvili]] (r).]]
In 1924 begon Achvlediani samen met [[Ketevan Magalasjvili]] een studie aan de [[Académie Colarossi]] in [[Parijs]], waar ze zich verder specialiseerde in [[stadsgezicht]]en. Colarossi werkte zonder docent, wat een bewuste keuze was van Achvlediani. Ze wilde vrij en onafhankelijk zijn van invloeden om vrij te kunnen experimenteren met haar stijl, ook al had ze op dat moment al haar thema en stijl gevormd.{{Sfn|Gvineria|2018|p=2}} Ze trok in Parijs op met andere jonge Georgische kunstenaars, die tegelijkertijd met haar in de stad verbleven, waaronder [[David Kakabadze]], [[Lado Goediasjvili]] en Ketevan Magalasjvili.{{Sfn|Janberidze|2016|p=4}} Met hen verdiepte Achvlediani zich in de [[avant-garde]] die op dat moment populair was in Parijs,{{Sfn|Gvineria|2018|p=2}} maar ook de Franse landschapsschilderkunst en werken van [[Impressionisme|impressionisten]].{{Sfn|Janberidze|2016|p=4}}

De Parijse periode was een van de meest productieve fasen in het creatieve leven van Achvlediani, waarin ze aan haar vakinhoudelijke kennis, technische vaardigheden en geestelijke ontwikkeling werkte.{{Sfn|Gvineria|2018|p=2}} Ze negeerde conventies en verkende als onafhankelijke en vrije kunstenaar de buitenwereld. Achvlediani maakte een reeks Parijse stadsgezichten en erotiserende naaktportretten.<ref name="artgov">{{Citeer web| url=https://art.gov.ge/en/portfolio/akhvlediani-helene/| titel=Elene Akhvlediani| datum=2022-08-26| werk=Georgian Modern and Contemporary Visual Arts Database| taal=en| bezochtdatum=2024-01-27| archiefdatum=2024-01-05| archiefurl=https://web.archive.org/web/20240105214926/https://art.gov.ge/en/portfolio/akhvlediani-helene/| dodeurl=ja}}</ref> Daarnaast maakte Achvlediani in Parijs schilderijen van Georgische stadsgezichten en landschappen als een uiting van heimwee.
{{Cquote|1=''Parijs is prachtig, maar Tbilisi is een echt wonder!'' {{Sfn|Janberidze|2016|p=1}}}}

Vanaf 1925 nam ze regelmatig deel aan tentoonstellingen met positieve recensies over haar werk en goede verkopen.{{Sfn|Janberidze|2016|p=3}} Ze stuurde twee van haar werken naar [[New York (stad)|New York]] voor een tentoonstelling. Ze werd uitgenodigd voor een tentoonstelling in [[Nederland]], maar vanwege een ernstige ziekte van haar moeder keerde ze terug naar Georgië en stuurde ze schilderijen op naar Nederland.

=== Terugkeer naar Sovjet-Georgië ===
[[Bestand:Decoration sketch for the play 'Solar Eclipse in Georgia (1932) by Elene Akhvlediani Georgian State Museum of Theatre, Music, Film and Choreography - Art Palace.jpg|miniatuur|Theaterdecoratie voor 'Zonsverduistering in Georgië' (1932).]]
In 1927 keerde Achvlediani terug naar Georgië, dat inmiddels sterk gesovjetiseerd was onder [[Jozef Stalin]] en waar een repressieve wind waaide. Haar Parijse werken werden bij terugkeer op een tentoonstelling aan de [[Roestavelilaan]] in Tbilisi getoond. Een jaar later werd dezelfde tentoonstelling in Telavi en [[Koetaisi]] gehouden.{{Sfn|Janberidze|2016|p=4}} In Koetaisi ontmoette ze [[Kote Mardzjanisjvili]], de oprichter van het [[Kote Mardzjanisjvili-theater|gelijknamige theater]] in de stad, die haar aanbood voor hem te komen werken als theaterontwerper. Daar ging ze op in en ze zou haar leven lang voor het theater werken, dat inmiddels naar Tbilisi was verhuisd.{{Sfn|Tsikoridze|2009|p=9}}

In de eerste vijf jaar maakte ze de ontwerpen van tientallen voorstellingen. De samenwerking tussen Mardzjanisjvili en Achvlediani legde de basis voor een nieuw tijdperk van theatrale en decoratieve kunst in het Georgische theater.{{Sfn|Tsikoridze|2021|p=18}} Ze maakte ook de ontwerpen voor tientallen producties in de theaters van [[Moskou]], [[Sint-Petersburg|Leningrad]], [[Kiev]] en [[Charkiv]].{{Sfn|Janberidze|2016|p=4}} Vanaf 1934 ging Achvlediani ook aan de slag als grafisch ontwerper en werd ze daarmee een van de eerste illustratoren van Georgische kinderboeken. De illustraties voor een uitgave van ''[[De lotgevallen van Tom Sawyer]]'' van [[Mark Twain]] staan hoog aangeschreven door de levendige, expressieve tekeningen.{{Sfn|Janberidze|2016|p=6}}

[[Bestand:Elene Akhvlediani and Petre Otskheli (1930).jpg|miniatuur|Achvlediani werkte in het [[Kote Mardzjanisjvili-theater]] intensief samen met [[Petre Otscheli]]. Hij werd in 1937 geëxecuteerd.]]
In de stalinistische [[Sovjet-Unie]] woedde een politieke strijd tegen het [[Russisch formalisme|formalisme]], waarin kunstenaars nauwelijks konden afwijken van het [[socialistisch realisme]], de opgelegde norm. Veel kunstenaars zochten hun uitvlucht in veiliger artistieke disciplines. De kunstenaars die in het buitenland hadden verbleven, zoals Achvlediani en haar vrienden, stonden onder toezicht van de censuurautoriteiten. Ze legde zich in deze periode dan ook vooral toe op theaterontwerp en boekillustraties en minder op de schilderkunst,{{Sfn|Tsikoridze|2021|p=18}} waardoor ze zelf uit de wind van het regime bleef.<ref>{{Citeer boek |url=https://www.repository.cam.ac.uk/handle/1810/290266 | formaat=pdf |titel=Navigating ‘national Form’ And ‘socialist Content’ In The Great Leader’s Homeland: Georgian Painting And National Politics Under Stalin, 1921-39 | paginas=p. 63-64, 177-178, 206|voornaam=Jennifer Ellen | achternaam=Brewin  |datum=2018 |edition=1e druk |uitgever=University of Cambridge | taal=en |doi=10.17863/CAM.37494}}</ref> De [[Grote Zuivering]] van 1937 ging niet zonder gevolgen aan Achvlediani en haar vriendenkring voorbij. Verschillende kunstenaarsvrienden werden vervolgd en geëxecuteerd, waaronder [[Dimitri Sjevardnadze]], [[Petre Otscheli]] en [[Titian Tabidze]].{{Sfn|Tsikoridze|2021|p=18}}

Het nieuwe atelier dat Achvlediani in 1939 betrok in de wijk Vera van Tbilisi, werd een ontmoetingsplaats van vooraanstaande schrijvers, schilders en muzikanten. Ze organiseerde er ook tentoonstellingen van andere kunstenaars. Het zou postuum haar huismuseum worden. In 1946 ontving Achvlediani de titel van Geëerd Kunstenaar van de [[Georgische Socialistische Sovjetrepubliek|Georgische SSR]].{{Sfn|Tsikoridze|2021|p=18}}

=== Erkenning ===
[[Bestand:Ketevan Magalashvili and Elene Akhvlediani.jpg|miniatuur|Elene Achvlediani (r) en [[Ketevan Magalasjvili]] (l), circa 1950.]]
In 1954 begon Achvlediani met productiewerk in de Georgische filmindustrie. Ze ontwierp kostuums voor verschillende films, waaronder ''[[De kleur van granaatappels]]'' uit 1969 van de in Tbilisi woonachtige Armeense regisseur [[Sergej Paradzjanov]]. Rond 1960 pakte Achvlediani de schilderkunst van haar favoriete landschapsgenre weer op. Het was de periode van de [[destalinisatie]] onder [[Nikita Chroesjtsjov]], die een minder repressief bewind voerde jegens de kunsten. Achvlediani hield tentoonstellingen in [[Oekraïense Socialistische Sovjetrepubliek|Oekraïne]], [[Armeense Socialistische Sovjetrepubliek|Armenië]] en [[Azerbeidzjaanse Socialistische Sovjetrepubliek|Azerbeidzjan]] en ze reisde naar de [[Baltische staten|Baltische sovjetrepublieken]] en [[Tsjecho-Slowakije]], waar ze de landschapsreeksen ''De Daken van Tallinn'' en ''De Landschappen van Bratislava'' maakte.{{Sfn|Tsikoridze|2021|p=18}}

Haar werk werd in 1960 beloond met de titel ''Volkskunstenaar van de Georgische SSR''. Er volgde een periode van tentoonstellingen in en buiten de Sovjet-Unie, waaronder in het [[Staatsmuseum voor Oosterse Kunst]] in [[Moskou]]. Ze bracht een groep landschapsschilders samen en reisde ermee naar verschillende delen van Georgië om in openluchtsessies te tekenen en schilderen. In 1971 kreeg Achvlediani als eerste vrouw de [[Sjota Roestaveliprijs]], de hoogste Georgische prijs voor de kunsten en literatuur.{{Sfn|Tsikoridze|2021|p=18}} Ze verscheen in 1973 als zichzelf naast [[Lado Goediasjvili]] in de film ''Herfstzon'' ([[Georgisch]]: {{lang|ka|მზე შემოდგომისა}}, ''{{lang|ka-latn|Mze Sjemodgomisa}}''). In deze film verhuist een onderdrukte kunstenaar vanuit zijn steriele naoorlogse flat naar het district Ortatsjala van Tbilisi en vindt inspiratie in de historische architectuur van de stad.

=== Overlijden ===
In december 1975 organiseerde het Sovjet-Georgische ministerie van Financiën op initiatief van Elene Achvlediani een tentoonstelling van vrouwelijke kunstenaars. Vlak voor de slottoespraak op 28 december 1975 kreeg Achvlediani een [[hersenbloeding]] en overleed twee dagen later.<ref name="artinfo" /> Ze werd begraven in het [[Pantheon (religie)|pantheon]] van Didoebe in Tbilisi, waar schrijvers, kunstenaars en wetenschappers begraven liggen. Vier maanden na haar overlijden werd haar atelier en woning een huismuseum.

== Persoonlijk ==
[[Bestand:Elene Akhvlediani, Apollon Kakabadze, David Kakabadze, Tatia Kakabadze (1920s).jpg|miniatuur|Elene Achvlediani was kort getrouwd met [[Landbouwkunde|agronoom]] Apollon Kakabadze (tweede links). Hier samen met kunstenaar David Kakabadze.]]
Vlak voor haar vertrek naar Italië in 1922 trouwde Achvlediani met Apollon Kakabadze, een [[Landbouwkunde|agronoom]] die in 1919 door de regering van de [[Democratische Republiek Georgië]] op studie naar [[Zwitserland]] was gestuurd.<ref name="civil19">{{Citeer web | url=https://civil.ge/ka/archives/328442 | titel=მთავრობა უცხოეთში განათლების მისაღებად ლადო გუდიაშვილსა და დავით კაკაბაძეს აგზავნის (De regering stuurt Lado Goediasjvili en Davit Kakabadze om in het buitenland te studeren) | datum=1919-11-22 | werk=Republic of Georgia Gazette N165 - via Civil Georgia| taal=ka}}</ref> Het huwelijk bleek van korte duur en het echtpaar scheidde twee jaar later, maar bleef vrienden.{{Sfn|Tsikoridze|2021|p=16}} Achvlediani was zwanger, maar raakte in Parijs haar ongeboren kind kwijt door een auto-ongeval. Ze zou ongetrouwd en kinderloos blijven.<ref name="artinfo">{{Citeer web | url=https://artinfo.ge/2015/07/sabedistsero-shetsdoma-elen/ | titel=საბედისწერო შეცდომა ელენე ახვლედიანის ცხოვრებაში (Een fatale fout in het leven van Elene Achvlediani) | datum=2015-07-05 | werk=Artinfo.ge| taal=ka}}</ref> Kakabadze werd in 1933 gearresteerd en voor drie jaar naar de [[goelag]] gestuurd. In 1937 werd hij tijdens de [[Grote Zuivering]] geëxecuteerd.<ref>{{Citeer web | url=https://stalin.historyproject.ge/ru/info/2614 | titel=Apollon Kakabadze | bezochtdatum=2024-01-06 | werk=Stalin's Lists - Institute for Development of Freedom of Information (IDFI) | taal=ru}}</ref>

Elene Achvlediani hield principieel geen dagboeken bij en in biografische essays wordt nauwelijks geschreven over haar relaties. In 1966 schreef Achvlediani een korte autobiografie, waarin ze nauwelijks inging op haar persoonlijke leven.<ref name="archive">{{Citeer web | url=https://archive.gov.ge/en/elene-akhvlediani-1 | titel=Elene Akhvlediani| bezochtdatum=2024-01-05 | werk=National Archives of Georgia| taal=en}}</ref> Mede daardoor bleef haar persoonlijke leven een onderwerp van geruchten en speculaties. De combinatie van een wilskrachtig en hard karakter, haar overwegend mannelijke kleding, haar levensstijl en de afwezigheid van latere persoonlijke relaties gaf aanleiding tot geruchten over de [[Seksuele geaardheid|geaardheid]] van Achvlediani.<ref name="sova">{{Citeer web | url=https://sova.news/2020/09/22/ikona-stilya-hudozhnitsa-elena-ahvlediani/ | titel=Икона стиля: художница Елена Ахвледиани (Stijlicoon: kunstenaar Elena Achvlediani) | datum=2020-09-22 | werk=SOVA| taal=ru |archiefurl=https://web.archive.org/web/20211022003614/https://sova.news/2020/09/22/ikona-stilya-hudozhnitsa-elena-ahvlediani/ | archiefdatum=2021-10-22}}</ref>

Haar levensstijl wordt nog steeds als taboe beschouwd in delen van de Georgische samenleving, maar Achvlediani gezien als een vrouwelijke kunstenaar die het vrouw zijn waardeerde en haar lichaam als seksueel aantrekkelijk beschouwde.{{Sfn|Gvineria|2018|p=3}} Sommigen in Georgië beschouwen Achvlediani als een [[Feminisme|feministisch]] [[stijlicoon]] die haar tijd ver vooruit was.<ref name="sova" /> Dit wordt onder meer ingegeven door haar soms masculiene kledingstijl van een mannelijk pak, een stropdas en een herenhoed.<ref>{{Citeer web | url=https://www.spekali.tsu.ge/index.php/en/article/viewArticle/13/211 | titel=Narrated Stories By Elene Akhvlediani’s Landscapes | voornaam=Nino | achternaam=Mgaloblishvili | werk="Spekali" #13 - Faculty of Humanities of Ivane Javakhishvili Tbilisi State University | datum=2019 | taal=en | archiefurl=https://web.archive.org/web/20230929073051/https://www.spekali.tsu.ge/index.php/en/article/viewArticle/13/211 | archiefdatum=2023-09-29}}</ref> De ''Tbilisi Fashion Week'' van 2017 eerde haar kledingstijl in de jaren 1920 met een speciaal evenement.

== Invloed ==
Achvlediani wordt gezien als een pionier van het stedelijk landschap in het Georgische modernisme, waarbij ze Europese invloeden integreerde met de artistieke taal van de Georgische modernisten. Daarnaast was ze haar tijd vooruit door een groep vrouwelijke kunstenaars op te richten die gezamenlijk werkten en van elkaar leerden, wat bijdroeg aan het stimuleren van vrouwelijke kunst en talentontwikkeling. Dit deed ze door in groepsverband in openluchtsessies te tekenen en schilderen.<ref>{{Citeer web | url=https://atinati.com/news/5f8818c078d8520038287bda | titel=Narrated Stories By Elene Akhvlediani’s Landscapes | voornaam=Mzia | achternaam=Chikhradze | werk=Atinati | datum=2020-10-22 | taal=en}}</ref>

Ze speelde postuum een belangrijke rol bij het behoud van het uiterlijk van het oude Tbilisi. Tijdens renovatiewerkzaamheden van verschillende buurten in het centrum liet de betrokken architect [[Sjota Kavlasjvili]] zich leiden door haar werken. Hij stelde dat "bijna alle delen van het oude Tbilisi kunnen worden gerestaureerd op basis van de schilderijen van Achvlediani".{{Sfn|Tsikoridze|2021|p=18}} Hij maakte in 1982 de eerste [[stadskaart]] van Tbilisi op basis van de schetsen van Achvlediani, waarbij het Narikala-fort en de Mtatsminda-berg vanuit elk deel van de oude stad zichtbaar waren. Datzelfde deed hij voor Telavi, waar de bergen van de [[Grote Kaukasus|Kaukasus]] en de [[Alazani]]-vallei als referentiepunten werden genomen.

== Stijl ==
[[Bestand:Stamp of Georgia - 2003 - Colnect 294306 - Painter Elene Akhvlediani 1901-1975.jpeg|miniatuur|Achvlediani schilderde vooral landschappen van [[Kacheti]] en stadsgezichten van [[Tbilisi]]. In 2003 werd een postzegel uitgegeven met daarop 'Winter in [[Signagi (stad)|Signagi]]'.]]
De Georgische schilderkunst kende aan het begin van de 20e eeuw enkele typen landschapsschilderkunst, maar Achvlediani voegde daar een variant aan toe met Georgië als hoofdonderwerp. Hierbij ging ze uit van het [[modernisme]] zonder daarbij de belangrijkste referentiepunten in de Georgische cultuur te schenden.{{Sfn|Tsikoridze|2021|p=28}} Ze was in haar geboortegrond [[Kacheti]] begonnen met schilderen en bleef gedurende haar hele leven deze Georgische regio met het besneeuwde [[Grote Kaukasus|Kaukasusgebergte]] op de achtergrond schilderen. De tweede rode draad in haar leven was het stadsgezicht van het oude centrum van Tbilisi, dat ze in dezelfde stijl schilderde.

=== Kubisme ===
Achvlediani onderscheidde zich met haar stijl van andere Georgische beroemdheden in de landschapsschilderkunst, zoals [[David Kakabadze]], [[Valerian Sidamon-Eristavi]] en [[Sjalva Kikodze]]. De groep Georgische kunstenaars die in de jaren 1920 in Parijs verbleef, waaronder Achvlediani, waren bepalend voor de richting van het modernisme in Georgië.{{Sfn|Tsikoridze|2021|p=28}} In haar Franse periode begon Achvlediani [[Kubisme|kubistische]] en soms [[Expressionisme|expressionistische]] vormen te gebruiken voor haar landschappen met gebouwen en gebroken contouren. Haar Parijse stadsgezichten roepen de associatie op met de stadsgezichten van [[Maurice Utrillo]], met brede vlakken en veralgemeende architecturale vormen die teruggebracht zijn tot kubistische geometrie en [[postimpressionisme]].<ref>{{Citeer web | url=https://geoartistsabroad.tsu.ge/files/docs/ModernismandIdentity.MziaChikhradze.pdf | formaat=pdf | titel=Modernism and Identity | voornaam=Mzia | achternaam=Chikhradze | paginas=p. 8| werk=Tbilisi State University - project "Integration and Identity - Georgian artists abroad" | datum= | taal=en}}</ref>

De geportretteerde onderwerpen zette ze vaak tegen een hoge horizon. Deze stijlen wist ze succesvol om te zetten in een Georgische ‘soort’ landschapsschildering. Ze koppelde het kubisme aan de vormen van de bergen en huizen door moderne lijnen in [[Figuratieve kunst|figuratieve]] schilderijen in te voegen en wist de [[Impressionisme|impressionistische]] sfeer aan te passen aan de landschappen van Georgië. Onder het Sovjetregime wist ze het [[socialistisch realisme]] te mijden zonder van [[Russisch formalisme|formalisme]] beschuldigd te worden.{{Sfn|Tsikoridze|2021|p=28}} Ze wist haar landschapsschilderijen in haar eigen stijl aan te passen aan wat acceptabel was binnen de Sovjet-ideologie zonder er direct aan te conformeren.{{Sfn|Gvineria|2018|p=2}}

=== Naaktportretten ===
Achvlediani wordt voornamelijk herinnerd om haar landschappen en stadsgezichten, maar ze maakte ook vele illustraties en figuratieve composities. Dit waren meestal losstaande kunstwerken met een vrouwelijke esthetiek, die ze in haar Parijse periode ontwikkelde. De serie [[Naakt (beeldende kunst)|naaktportretten]] van voornamelijk vrouwen, onder de naam "Nudes" en doordrenkt met lichte erotiek, is exemplarisch voor haar ontwikkeling hierin. Het waren deels conceptschetsen en waren voor een deel gericht op het ontwikkelen van haar tekenvaardigheid. Een aantal werken werden voltooid en geheel uitgewerkt.

Ze experimenteerde met de stijl, techniek en pose, waarbij ze geïnspireerd door [[kubisme|kubistische]] tekeningen poses en lichaamsvormen construeerde en gebruik maakte van [[Clair-obscur (schilderkunst)|clair-obscur]]. De serie was doordrenkt met lichte erotiek, waarbij Achvlediani de modellen vanuit moeilijke invalshoeken portretteerde. Ze legde hierbij niet alleen de nadruk op esthetiek en haar professionaliteit, maar ze verwerkte haar innerlijke vrouwelijke wereld en haar vrouwelijkheid in de schetsen en schilderingen.{{Sfn|Gvineria|2018|p=3}} Terug in Sovjet-Georgië waren dergelijke werken, waarin vrouwelijkheid tot uitdrukking kwam in een individuele stijl, ideologisch onaanvaardbaar. Het socialistisch realisme in de Sovjet-Unie ontwikkelde zich na haar terugkeer naar een vorm met [[Androgynie|androgyne]] figuren, waarin mannen en mannelijke vrouwen domineerden en het geslacht en [[Gender (sekse)|gender]] verborgen bleef.{{Sfn|Gvineria|2018|pp=3-4}}

== Museum ==
[[Bestand:Entrance Elene Akhvlediani House Museum.jpg|miniatuur|Huismuseum van Elene Achvlediani in Tbilisi.]]
[[Bestand:Парк 9 апреля. Памятник Елене Ахвледиани.jpg|miniatuur|Bronzen beeld van Elene Achvlediani in het 9 Aprilpark achter de Nationale Kunstgalerij in Tbilisi.]]
Op 18 april 1976, enkele maanden na haar overlijden en op haar geboortedag, werd het Elene Achvlediani Huismuseum gesticht.<ref name="tv1">{{Citeer web | url=https://1tv.ge/news/kulturis-saministro-elene-akhvledianis-sakhl-muzeumis-reabilitacias-iwyebs/ | titel=კულტურის სამინისტრო ელენე ახვლედიანის სახლ-მუზეუმის რეაბილიტაციას იწყებს (Het Ministerie van Cultuur start met de renovatie van het Huismuseum van Elene Achvlediani)| datum=2022-05-18 | werk=1TV | taal=ka}}</ref> Het museum is onderdeel van het [[Georgisch Nationaal Museum]] en is gevestigd in de atelierswoning van Achvlediani in Tbilisi.<ref>{{Citeer web | url=https://georgianmuseums.ge/en/museum/georgian-national-museum-elene-akhvlediani-house-museum/ | titel=Georgian National Museum - Elene Akhvlediani House Museum | bezochtdatum=2024-01-27 | werk=Georgische Museum Associatie | taal=en}}</ref> De atelierswoning was tevens een [[Literaire salon|salon]] voor kunstenaarsbijeenkomsten en creatieve samenwerkingen. Achvlediani organiseerde er thematische en persoonlijke tentoonstellingsavonden en er werden poëzievoordrachten en concerten gehouden.

De museumcollectie herbergt ruim 3000 objecten, waaronder de belangrijkste schilderijen, illustraties en decorontwerpen van Achvlediani en een verzameling ambachtelijke monsters uit Georgische regio's die zij verzamelde.<ref>{{Citeer web | url=https://georgiantravelguide.com/en/articles/what-museums-to-see-in-tbilisi-georgia | titel=What Museums to See in Tbilisi, Georgia - Elene Akhvlediani House-Museum| bezochtdatum=2024-01-04 | werk=Georgian Travel Guide | taal=en}}</ref> Een aantal stukken werden tijdens de chaos in de vroege jaren 1990 gestolen. Sommige van deze werken werden later geretourneerd.<ref name="artinfo" /> In april 2022 brandde een deel van het dak van het pand af zonder schade aan de kunstverzameling te veroorzaken. Het Georgische ministerie van Cultuur kondigde vervolgens een algehele renovatie aan van het museum.<ref name="tv1" /> In november 2024 heropende het museum.<ref>{{Citeer web | url=https://georgiatoday.ge/elene-akhvlediani-house-museum-reopens-in-tbilisi-after-major-restoration/ | titel=Elene Akhvlediani House Museum reopens in Tbilisi after major restoration | werk=Georgia Today | datum=2024-11-08 | bezochtdatum=2024-11-11 | taal=en}}</ref><ref>{{Citeer web | url=https://rustavi2.ge/ka/news/297413 | titel=ელენე ახვლედიანის განახლებული სახლ-მუზეუმი გაიხსნა (ფოტოები) (Het gerenoveerde huismuseum van Elene Achvlediani is geopend (foto's) )| werk=Rustavi2 | datum=2024-11-08 | bezochtdatum=2024-11-11 | taal=ka}}</ref>

Haar werken hangen ook in andere musea in Georgië, waaronder in kunstmusea in [[Batoemi]], [[Koetaisi]] en haar geboorteplaats [[Telavi (stad)|Telavi]].<ref>{{Citeer boek |url=https://books.google.com/books?id=qQ6R4Fg6rh4C&printsec=frontcover#v=onepage&q&f=false |titel=Georgia |voornaam=Tim | achternaam=Burford |datum=2007 | paginas=p. 181, 220, 230|edition=3e editie |uitgever=Bradt Travel Guides | isbn=9-781841-62-261-3 |plaats=Londen}}</ref> In Tbilisi is een kinderkunstgalerie naar haar vernoemd.<ref>{{Citeer web | url=https://georgianmuseums.ge/en/museum/elene-akvlediani-children-gallery/ | titel=Elene Akhvlediani Children Gallery | bezochtdatum=2024-01-27 | werk=Georgische Museum Associatie | taal=en}}</ref> In Telavi is een kinderkunstschool naar haar vernoemd, dat gehuisvest is in een beschermd 19e-eeuws pand.<ref>{{Citeer web | url=https://tenders.procurement.gov.ge/public/library/files.php?mode=app&file=4365922&code=1625483664 | titel=Rehabilitation of Public Recreation Zones and Touristic Routes In Telavi, Telavi Municipality | paginas=p. 62-63 | werk=Municipal Development Fund of Georgia - Ministry of Regional Development & Infrastructure of the Government of Georgia |datum=2021 | taal=en}}</ref>

== Onderscheidingen ==
Elene Achvlediani kreeg bij leven verschillende onderscheidingen:{{Sfn|Janberidze|2016|p=4}}
* Geëerd Kunstenaar van de [[Georgische Socialistische Sovjetrepubliek|Georgische SSR]] (1946)
* Volkskunstenaar van de Georgische SSR (1960)
* [[Sjota Roestaveliprijs]] (1971), de hoogste Georgische prijs voor de kunsten en literatuur.

== Referenties ==
{{Appendix||2=
;Literatuur
* {{Citeer hoofdstuk |url=https://baiagallery.com/en/wp-content/uploads/Three_types_of_Eroticism.pdf | formaat=pdf |titel=Three Types of Eroticism in the Artwork of Georgian Female Artists | hoofdstuk=An Unknown World of a Well-known Artist (Elene Akhvlediani) |voornaam=Tatia | achternaam=Gvineria |datum=2018 |edition=1e druk |uitgever=Ministry of Education, Science, Culture and Sport of Georgia |plaats=Tbilisi | isbn= 9788301203108 | archiefurl=https://web.archive.org/web/20240104203219/https://www.baiagallery.ge/en/wp-content/uploads/Elene_Akhvlediani.pdf | archiefdatum=2024-01-04 |dodeurl=nee}}
* {{Citeer boek |url=https://baiagallery.com/en/wp-content/uploads/ELENE-AKHVLEDIANI_Grandmasters_of_Georgian_Art_Tbiliei_2016.pdf | formaat=pdf |titel=Grandmasters Of Georgian Art - Elene Akhvlediani |voornaam=Georgi | achternaam=Janberidze |datum=2016 |edition=1e druk |uitgever=Ministry Of Culture And Monument Protection Of Georgia |plaats=Tbilisi | archiefurl=https://web.archive.org/web/20240105144440/https://www.baiagallery.ge/en/wp-content/uploads/ELENE-AKHVLEDIANI_Grandmasters_of_Georgian_Art_Tbiliei_2016.pdf | archiefdatum=2024-01-05 |dodeurl=nee}}
* {{Citeer hoofdstuk |url=http://www.gch-centre.ge/wp-content/uploads/2021/12/დრო-და-მხატვარი.pdf | formaat=pdf|titel=დრო და მხატვარი (Tijd en de kunstenaar) | hoofdstuk=Elene Achvlediani |paginas=pp. 29-38|voornaam=Kiti | achternaam=Machabeli |datum=2021 |edition=1e druk |uitgever=Giorgi Chubinashvili National Research Centre for Georgian Art History and Heritage Preservation |plaats=Tbilisi |archiefurl=https://web.archive.org/web/20240104203207/https://www.gch-centre.ge/wp-content/uploads/2021/12/დრო-და-მხატვარი.pdf |archiefdatum=2024-01-04 |dodeurl=nee}}
* {{Citeer boek |url=https://baiagallery.com/en/wp-content/uploads/Elene_Akhvlediani_catalog_1901-1975.pdf | formaat=pdf |titel=Elene Akhvlediani (1901-1975) |voornaam=Baia | achternaam=Tsikoridze |datum=2009 |edition=1e druk |uitgever=National Agency for Cultural Heritage Preservation of Georgia |plaats=Tbilisi |archiefurl=https://web.archive.org/web/20240104203208/https://www.baiagallery.ge/en/wp-content/uploads/Elene_Akhvlediani_1901-1975.pdf | archiefdatum=2024-01-04 | dodeurl=nee}}
* {{Citeer boek |url=https://baiagallery.com/en/wp-content/uploads/Elene_Akhvlediani_and_Her_Era.pdf | formaat=pdf |titel=Elene Akhvlediani and Her Era |voornaam=Baia | achternaam=Tsikoridze |datum=2021 |edition=1e druk |uitgever=Ministry of Culture, Sport and Youth of Georgia |plaats=Tbilisi | isbn=978-9941-8-3993-1 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20240106224809/https://www.baiagallery.ge/en/wp-content/uploads/Elene_Akhvlediani_and_Her_Era.pdf |archiefdatum=2024-01-06 |dodeurl=nee}}
* {{Citeer boek |url=https://rustaveli.org.ge/res/docs/097556728566b227b09627c1c6155d3ced01a1d6.pdf | formaat=pdf |titel=XX საუკუნის ქართული ხელოვნება და მისი ისტორიული კონტექსტი (Georgische kunst uit de 20e eeuw en haar historische context) |voornaam=Dimitri | achternaam=Tumanishvili |datum=2021 |edition=1e druk |uitgever=Shota Rustaveli National Science Foundation of Georgia / Tbilisi State Academy of Art |plaats=Tbilisi |isbn=978-9941-8-2248-3 | archiefurl=https://web.archive.org/web/20240104203206/https://rustaveli.org.ge/res/docs/097556728566b227b09627c1c6155d3ced01a1d6.pdf |archiefdatum=2024-01-04 |dodeurl=nee}}
;Bronnen en voetnoten
{{References}}
}}

{{Commonscat}}
{{bibliografische informatie}}
{{Etalage|68932358|2025|03|13}}

{{DEFAULTSORT:Achvlediani, Elene}}
[[Categorie:Georgisch decorontwerper]]
[[Categorie:Georgisch kunstschilder]]
[[Categorie:Georgisch grafisch ontwerper]]

title: Persoonsgegevens

Geboren: Telavi, Gouvernement Tiflis, Russisch Rijk, 5 april 1898 O.S.

Overleden: Tbilisi, Georgische SSR, Sovjet-Unie, 30 december 1975

title: Oriënterende gegevens

Stijl(en): Expressionisme, kubisme, fauvisme

Bekende werken: Stadsgezichten van Georgische steden


text:
# Turritella anactor
Turritella anactor is een slakkensoort uit de familie van de Turritellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1957 door Berry.

title: Turritella anactor

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Turritella anactor''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Weekdieren|Mollusca]] ([[Weekdieren]])
| klasse = [[Slakken|Gastropoda]] (Slakken)
| clade1 = [[Caenogastropoda]]
| familie = [[Turritellidae]]
| geslacht = ''[[Turritella]]''
| w-naam = ''Turritella anactor''
| auteur = Berry
| datum = 1957
| haakjes =
| commons =
| species =
| worms = 446534
}}
'''''Turritella anactor''''' is een [[slakken|slakkensoort]] uit de familie van de [[Turritellidae]].<ref>Rosenberg, G. (2012). <i>Turritella anactor</i> Berry, 1957. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=446534</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1957 door Berry.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|09}}

[[Categorie:Turritellidae]]

title: Turritella anactor

Stam: Mollusca (Weekdieren)

Klasse: Gastropoda (Slakken)

Clade: Caenogastropoda

Familie: Turritellidae

Geslacht: Turritella

title: Soort


text:
# Michotamia carmichaeli
Michotamia carmichaeli is een vliegensoort uit de familie van de roofvliegen (Asilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1935 door Bromley.

title: Michotamia carmichaeli

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Michotamia carmichaeli''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Roofvliegen|Asilidae]] (Roofvliegen)
| geslacht = ''[[Michotamia]]''
| w-naam = ''Michotamia carmichaeli''
| auteur = Bromley
| datum = 1935
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Michotamia carmichaeli''''' is een [[Vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Roofvliegen|roofvliegen (Asilidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Asilidae}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1935 door Bromley.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|28}}

[[Categorie:Michotamia|carmichaeli]]

title: Michotamia carmichaeli

Familie: Asilidae (Roofvliegen)

Geslacht: Michotamia

title: Soort


text:
# Wadang
Wadang is een bestuurslaag in het regentschap Bojonegoro van de provincie Oost-Java, Indonesië. Wadang telt 6202 inwoners (volkstelling 2010).

title: Wadang

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Wadang
| inwoners       = 6202
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[Oost-Java]]
| regentschap    = [[Bojonegoro (regentschap)|Bojonegoro]]
| onderdistrict  = [[Ngasem (Bojonegoro)|Ngasem]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 3522190014
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Wadang''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Bojonegoro (regentschap)|Bojonegoro]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[Oost-Java]], [[Indonesië]]. Wadang telt 6202 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=23}}

[[Categorie:Plaats in Oost-Java]]

title: Situering

Provincie: Oost-Java

Regentschap of · stadsgemeente: Bojonegoro

Onderdistrict: Ngasem

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# Aruba Golf Club
Aruba Golf Club is de oudste golfclub op Aruba.
De golfclub werd begin 1941 opgericht. De 9 holesbaan ligt aan de zuidoostelijke kust van het eiland. Hij is erg windgevoelig.
Na de Tweede Wereldoorlog werd hij veel bespeeld door de werknemers van de raffinaderijen, maar tegenwoordig ligt hij er verwaarloosd bij. Het is een woestijnbaan en door geldgebrek komst steeds meer van het oorspronkelijke woestijnzand in de baan. De greens zijn van zand en olie.
Voor het toerisme op Aruba zijn nieuwe golfbanen aangelegd. Tierra del Sol, de eerste 18 holesgolfbaan op Aruba, maakt deel uit van een resort en ligt aan de noordkust, waar minder wind is.

title: Aruba Golf Club

wikitext:
{{Infobox golfbaan
| Golfclub     =
| afbeelding   =
| onderschrift =
| afbeelding1  =
| onderschrift1=
| Plaats       = [[Sint Nicolaas (Aruba)|Sint Nicolaas]]
| Oprichting   = [[1941]]
| Architect    =
| Status       =
| Soort baan   =
| Holes        = 9
| Par          =
| Heren lengte =
| Heren CR     =
| Heren SR     =
| Heren lengte2=
| Heren CR2    =
| Heren SR2    =
| Dames lengte =
| Dames CR     =
| Dames SR     =
| Dames lengte2=
| Dames CR2    =
| Dames SR2    =
| website      =
}}

'''Aruba Golf Club''' is de oudste [[golfclub (instelling)|golfclub]] op [[Aruba]].

De golfclub werd begin [[1941]] opgericht. De 9 holesbaan ligt aan de zuidoostelijke kust van het eiland. Hij is erg windgevoelig.

Na de [[Tweede Wereldoorlog]] werd hij veel bespeeld door de werknemers van de raffinaderijen, maar tegenwoordig ligt hij er verwaarloosd bij. Het is een woestijnbaan en door geldgebrek komst steeds meer van het oorspronkelijke woestijnzand in de baan. De [[Green (golf)|greens]] zijn van zand en olie.

Voor het toerisme op Aruba zijn nieuwe golfbanen aangelegd. [[Tierra del Sol]], de eerste 18 holesgolfbaan op Aruba, maakt deel uit van een resort en ligt aan de noordkust, waar minder wind is.

== Zie ook ==
* [[The Links at Divi Aruba]]
* [[Tierra del Sol]]

== Bronnen ==
* {{en}} [http://www.worldgolf.com/courses/aruba/aruba-golf-club.html Officiële website]
* {{en}} [https://web.archive.org/web/20120717040207/http://golftoday.co.uk/clubhouse/coursedir/world/caribbean/aruba/aruba.html Profiel op de World Golf Course Guide]

{{Coor title dms|12|27|4.86|N|69|53|22.37|W|scale:6250_region:AW}}

[[Categorie:Golfbaan in Aruba]]

title: Aruba Golf Club

Plaats: Sint Nicolaas

title: Informatie

Portaal: Golf