text:
# Lucien Barbarin
Lucien Barbarin (New Orleans, Louisiana, 17 juli 1956 - aldaar, 30 januari 2020) was een Amerikaanse trombonist in de New Orleans-jazz. Barbarin heeft getoerd met de Preservation Hall Jazz Band en was een lid van het orkest van Harry Connick Jr.

## Biografie
Barbarin maakte zijn debuut toen hij zes was, in de Onward Brass Band van zijn oudoom Paul Barbarin. In de jaren zestig ging hij ook andere instrumenten spelen, waaronder tuba en drums. In 1971 richtte hij met zijn neef de Fairview Baptist Christian Church Band op. Hij werkte in allerlei gelegenheden in Bourbon Street, maar speelde tevens in streetparades en op festivals. In 1976 maakte hij zijn eerste opnames, met de 'Hurricane Jazz Band'. Hij werkte jarenlang met 'June Gardner and the New Orleans Finest'. Begin jaren tachtig toerde hij in Europa, waarbij hij ook Nederland aandeed: in Amsterdam verkreeg hij de titel 'Honorary Goodwill Ambassador of Amsterdam'. In 1988 verscheen zijn eerste album. Hij gaf talloze voorstellingen voor schoolkinderen. In 1990 werd hij lid van het orkest van Harry Connick Jr, waarmee hij in de loop der jaren veel heeft getoerd en opgenomen. Hij werkte samen met Wynton Marsalis, onder andere tijdens de afsluiting van de Olympische Spelen in Atlanta (Georgia) in 1996. Hij heeft verder gespeeld met onder andere Dr. Michael White, Dianne Reeves, Doc Cheatham en Lionel Hampton. Hij heeft veel in het buitenland getoerd en onder andere gespeeld op het North Sea Jazz Festival.
In New Orleans speelde hij met lokale musici en gaf aandacht aan zijn gezin met vijf kinderen. In november 2018 kreeg hij kanker. Hij overleed op 63-jarige leeftijd in 2020.

## Discografie
als leider:
- It's Good to be Home, independent, 2007
- Little Becomes Much: Jazz at the Palm Court Vol. 3, Lucien Barbarin & the Palm Court Swingsters, G.H.B. Records, 2000
- Trombone Tradition, Lucien Barbarin met het Henry Chaix Trio, Jazz Connaisseur, 1989

als 'sideman':
- 2008 What a Night! A Christmas Album – Harry Connick Jr.
- 2007 Oh, My NOLA – Harry Connick Jr.
- 2007 Chanson du Vieux Carré : Connick On Piano, Volume 3 – Harry Connick Jr.
- 2004 Unforgivable Blackness – Wynton Marsalis
- 2004 Dancing In The Sky – Dr. Michael White
- 2003 The Marsalis Family: A Jazz Celebration – The Marsalis Family
- 2003 Shake That Thing – Preservation Hall Jazz Band
- 2003 Harry for the Holidays – Harry Connick Jr.
- 2002 Jazz From the Soul of New Orleans – Dr. Michael White
- 2002 My One and Only Love – Topsy Chapman And The Pro's
- 2001 Songs I Heard – Harry Connick Jr.
- 2000 Song for George Lewis – Dr. Michael White
- 1999 Mr. Jelly Lord – Wynton Marsalis
- 1999 Come By Me – Harry Connick Jr.
- 1997 Doc Cheatham & Nicholas Payton – Doc Cheatham & Nicholas Payton
- 1995 Star Turtle – Harry Connick Jr.
- 1994 Mo' Cream from the Crop – Leroy Jones
- 1993 When My Heart Finds Christmas – Harry Connick Jr.
- 1992 World on a String – Kermit Ruffins
- 1991 Blue Light, Red Light – Harry Connick Jr.
- 1976 Hurricane Jazz Band – Hurricane Jazz Band

## Filmografie
- 2011 Harry Connick Jr. – In Concert On Broadway (DVD) – Harry Connick Jr.
- 2011 Tradition is a Temple
- 2004 Only You: In Concert (PBS) – Harry Connick Jr.
- 2003 Harry for the Holidays (NBC) – Harry Connick Jr.
- 2003 The Marsalis Family: A Jazz Celebration (PBS) – The Marsalis Family
- 2000 Armstrong—When the Saints Go Marching In (PBS) – Lincoln Center Jazz Orchestra with Wynton Marsalis and special guests
- 1994 The Harry Connick Jr. Christmas Special (video) – Harry Connick Jr.
- 1993 The Harry Connick Jr. Christmas Special (CBS) – Harry Connick Jr.
- 1993 The New York Big Band Concert (Video) – Harry Connick Jr.

title: Lucien Barbarin

wikitext:
{{Infobox artiest
| naam = Lucien Barbarin
| afbeelding = Lucien Barbarin.jpg
| onderschrift = Lucien Barbarin deelt handtekeningen uit na een optreden met Harry Connick Jr (2008)
| geboren = 17 juli 1956
| geboorteplaats = New Orleans
| genre = [[Jazz]]
| instrument = [[Trombone]]
}}'''Lucien Barbarin''' ([[New Orleans (stad)|New Orleans, Louisiana]], [[17 juli]] [[1956]] - aldaar, [[30 januari]] [[2020]]) was een [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] [[Trombone|trombonist]] in de New Orleans-[[jazz]]. Barbarin heeft getoerd met de [[Preservation Hall Jazz Band]] en was een lid van het orkest van [[Harry Connick jr.|Harry Connick Jr]].

== Biografie ==
Barbarin maakte zijn debuut toen hij zes was, in de ''Onward Brass Band'' van zijn oudoom [[Paul Barbarin]]. In de jaren zestig ging hij ook andere instrumenten spelen, waaronder [[Tuba (instrument)|tuba]] en drums.<ref>[http://www.trombone-usa.com/barbarin_lucien_bio.htm Biografie op website Trombone Page of the World]</ref> In 1971 richtte hij met zijn neef de [[Fairview Baptist Christian Church Band]] op. Hij werkte in allerlei gelegenheden in Bourbon Street, maar speelde tevens in ''streetparades'' en op festivals. In 1976 maakte hij zijn eerste opnames, met de 'Hurricane Jazz Band'. Hij werkte jarenlang met '[[June Gardner]] and the New Orleans Finest'. Begin jaren tachtig toerde hij in [[Europa (werelddeel)|Europa]], waarbij hij ook [[Nederland]] aandeed: in [[Amsterdam]] verkreeg hij de titel 'Honorary Goodwill Ambassador of Amsterdam'. In 1988 verscheen zijn eerste album. Hij gaf talloze voorstellingen voor schoolkinderen. In 1990 werd hij lid van het orkest van Harry Connick Jr, waarmee hij in de loop der jaren veel heeft getoerd en opgenomen. Hij werkte samen met [[Wynton Marsalis]], onder andere tijdens de afsluiting van de [[Olympische Spelen]] in [[Atlanta (Georgia)]] in 1996. Hij heeft verder gespeeld met onder andere Dr. Michael White, [[Dianne Reeves]], [[Doc Cheatham]] en [[Lionel Hampton]]. Hij heeft veel in het buitenland getoerd en onder andere gespeeld op het [[North Sea Jazz Festival]].

In New Orleans speelde hij met lokale musici en gaf aandacht aan zijn gezin met vijf kinderen. In november 2018 kreeg hij kanker. Hij overleed op 63-jarige leeftijd in 2020.

== Discografie ==
'''als leider:'''

* ''It's Good to be Home'', independent, 2007
* ''Little Becomes Much: Jazz at the Palm Court Vol. 3'', Lucien Barbarin & the Palm Court Swingsters, G.H.B. Records, 2000
* ''Trombone Tradition'', Lucien Barbarin met het Henry Chaix Trio, Jazz Connaisseur, 1989

'''als 'sideman':'''

* 2008 ''What a Night! A Christmas Album'' – [[Harry Connick jr.|Harry Connick Jr.]]
* 2007 ''Oh, My NOLA'' – Harry Connick Jr.
* 2007 ''Chanson du Vieux Carré : Connick On Piano, Volume 3'' – Harry Connick Jr.
* 2004 ''Unforgivable Blackness'' – [[Wynton Marsalis]]
* 2004 ''Dancing In The Sky'' – Dr. Michael White
* 2003 ''The Marsalis Family: A Jazz Celebration'' – The Marsalis Family
* 2003 ''Shake That Thing'' – Preservation Hall Jazz Band
* 2003 ''Harry for the Holidays'' – Harry Connick Jr.
* 2002 ''Jazz From the Soul of New Orleans'' – Dr. Michael White
* 2002 ''My One and Only Love'' – Topsy Chapman And The Pro's
* 2001 ''Songs I Heard'' – Harry Connick Jr.
* 2000 ''Song for George Lewis'' – Dr. Michael White
* 1999 ''Mr. Jelly Lord'' – Wynton Marsalis
* 1999 ''Come By Me'' – Harry Connick Jr.
* 1997 ''Doc Cheatham & Nicholas Payton'' – [[Doc Cheatham]] & [[Nicholas Payton]]
* 1995 ''Star Turtle'' – Harry Connick Jr.
* 1994 ''Mo' Cream from the Crop'' – Leroy Jones
* 1993 ''When My Heart Finds Christmas'' – Harry Connick Jr.
* 1992 ''World on a String'' – Kermit Ruffins
* 1991 ''Blue Light, Red Light'' – Harry Connick Jr.
* 1976 ''Hurricane Jazz Band'' – Hurricane Jazz Band

== Filmografie ==
* 2011 ''Harry Connick Jr. – In Concert On Broadway'' (DVD) – [[Harry Connick jr.|Harry Connick Jr.]]
* 2011 ''Tradition is a Temple''
* 2004 ''Only You: In Concert'' ([[Public Broadcasting Service|PBS]]) – [[Harry Connick jr.|Harry Connick Jr.]]
* 2003 ''Harry for the Holidays'' ([[National Broadcasting Company|NBC]]) – Harry Connick Jr.
* 2003 ''The Marsalis Family: A Jazz Celebration'' (PBS) – The Marsalis Family
* 2000 ''Armstrong—When the Saints Go Marching In'' (PBS) – [[Lincoln Center]] Jazz Orchestra with [[Wynton Marsalis]] and special guests
* 1994 ''The Harry Connick Jr. Christmas Special'' (video) – Harry Connick Jr.
* 1993 ''The Harry Connick Jr. Christmas Special'' ([[CBS (televisiezender)|CBS]]) – Harry Connick Jr.
* 1993 ''The New York Big Band Concert'' (Video) – Harry Connick Jr.

== Externe links ==
* [https://www.myspace.com/lucienbarbarinsr Lucien Barbarin op MySpace]
* [https://web.archive.org/web/20140517205507/http://lucienbarbarin.com/ Lucien Barbarin, website]

{{Appendix}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Barbarin}}

[[Categorie:Amerikaans jazztrombonist]]

title: Algemene informatie

Geboorteplaats: New Orleans

Overleden: 30 januari 2020

title: Werk

Genre(s): Jazz

Instrument(en): Trombone


text:
# Xylopteryx emunctaria
Xylopteryx emunctaria is een vlinder uit de familie spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1858 door Guenée.
De soort komt voor in tropisch Afrika.

wikiname: nlwiki

title: Xylopteryx emunctaria

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Xylopteryx emunctaria''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Spanners|Geometridae]] (Spanners)
| onderfamilie = [[Ennominae]]
| geslacht = ''[[Xylopteryx]]''
| w-naam = ''Xylopteryx emunctaria''
| auteur = Guenée
| datum = 1858
| haakjes = ja
| species =
| commons =
}}
'''''Xylopteryx emunctaria''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[spanners]] (Geometridae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1858 door Guenée.

De soort komt voor in [[Afrotropisch gebied|tropisch Afrika]].

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|2012-DePrins-DePrins}} [bezocht 24-3-2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|03|24}}

[[Categorie:Xylopteryx|emunctaria]]
[[Categorie:Dier uit het Afrotropisch gebied]]

title: Xylopteryx emunctaria

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Geometridae (Spanners)

Onderfamilie: Ennominae

Geslacht: Xylopteryx

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Cannagara himerodes
Cannagara himerodes is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Warren.

title: Cannagara himerodes

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Cannagara himerodes''
| afbeelding =
| familie = [[Spanners|Geometridae]] (Spanners)
| onderfamilie = [[Ennominae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Cannagara]]''
| w-naam = ''Cannagara himerodes''
| auteur = Warren
| datum = 1906
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Cannagara himerodes''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Spanners|spanners (Geometridae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Warren.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|30}}

[[Categorie:Cannagara|himerodes]]

title: Cannagara himerodes

Geslacht: Cannagara

title: Soort


text:
# Cyanopterus scaber
Cyanopterus scaber is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Brulle in 1846.

title: Cyanopterus scaber

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Cyanopterus scaber''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Schildwespen|Braconidae]] (Schildwespen)
| geslacht = ''[[Cyanopterus]]''
| w-naam = ''Cyanopterus scaber''
| auteur = Brulle
| datum = 1846
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Cyanopterus scaber''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Schildwespen|schildwespen (Braconidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Brulle in 1846.

{{Beginnetje|biologie|2012|09|11}}

[[Categorie:Cyanopterus|scaber]]

title: Cyanopterus scaber

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Braconidae (Schildwespen)

Geslacht: Cyanopterus

title: Soort


text:
# Monte San Giovanni in Sabina
Monte San Giovanni in Sabina is een gemeente in de Italiaanse provincie Rieti (regio Latium) en telt 756 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 30,7 km², de bevolkingsdichtheid is 24 inwoners per km².

## Demografie
Monte San Giovanni in Sabina telt ongeveer 307 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 9,5% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| ---- | ------------- |
| 1991 | 665           |
| 2001 | 728           |

## Geografie
De gemeente ligt op ongeveer 728 m boven zeeniveau.
Monte San Giovanni in Sabina grenst aan de volgende gemeenten: Mompeo, Montenero Sabino, Rieti, Roccantica, Salisano.
Accumoli · Amatrice · Antrodoco · Ascrea · Belmonte in Sabina · Borbona · Borgo Velino · Borgorose · Cantalice · Cantalupo in Sabina · Casaprota · Casperia · Castel Sant'Angelo · Castel di Tora · Castelnuovo di Farfa · Cittaducale · Cittareale · Collalto Sabino · Colle di Tora · Collegiove · Collevecchio · Colli sul Velino · Concerviano · Configni · Contigliano · Cottanello · Fara in Sabina · Fiamignano · Forano · Frasso Sabino · Greccio · Labro · Leonessa · Longone Sabino · Magliano Sabina · Marcetelli · Micigliano · Mompeo · Montasola · Monte San Giovanni in Sabina · Montebuono · Monteleone Sabino · Montenero Sabino · Montopoli di Sabina · Morro Reatino · Nespolo · Orvinio · Paganico Sabino · Pescorocchiano · Petrella Salto · Poggio Bustone · Poggio Catino · Poggio Mirteto · Poggio Moiano · Poggio Nativo · Poggio San Lorenzo · Posta · Pozzaglia Sabina · Rieti · Rivodutri · Rocca Sinibalda · Roccantica · Salisano · Scandriglia · Selci · Stimigliano · Tarano · Toffia · Torri in Sabina · Torricella in Sabina · Turania · Vacone · Varco Sabino

title: Monte San Giovanni in Sabina

wikitext:
{{Infobox gemeente Italië
| naam= Monte San Giovanni in Sabina
| italiaansenaam=
| kaart= Map_of_comune_of_Monte_San_Giovanni_in_Sabina_(province_of_Rieti,_region_Lazio,_Italy).svg
| provincie= [[Rieti (provincie)|Rieti]] (RI)
| regioAfk= LAZ
| regio= [[Latium]]
| jaar= 31-12-2004
| inwonersaantal= 756
| inwonersperkm2= 24
| oppervlakte= 30,7
| water=
| lat_deg= 42
| lat_min= 20
| lat_sec= 0
| lon_deg= 12
| lon_min= 47
| lon_sec= 0
| kaartX= 153
| kaartY= 158
| code= 057043
| postcode= 02040
| netnummer= 0765
| hoogteligging= 728
| aangrenzende gemeenten=
| beschermheilige=
| naam inwoner=
}}
'''Monte San Giovanni in Sabina''' is een gemeente in de [[Italië|Italiaanse]] provincie [[Rieti (provincie)|Rieti]] (regio [[Latium]]) en telt 756 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 30,7 km², de bevolkingsdichtheid is 24 inwoners per km².

== Demografie ==
Monte San Giovanni in Sabina telt ongeveer 307 [[huishouden]]s. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 9,5% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse [[volkstelling]]en van [[ISTAT]].

{| class="wikitable" style="text-align:center;"
! width=70px | Jaar
! width=100px | Inwoneraantal
|-
| 1991 || 665
|-
| 2001 || 728
|}

== Geografie ==
De gemeente ligt op ongeveer 728 m boven zeeniveau.

Monte San Giovanni in Sabina grenst aan de volgende gemeenten: [[Mompeo]], [[Montenero Sabino]], [[Rieti (stad)|Rieti]], [[Roccantica]], [[Salisano]].

{{Appendix|2=
* [http://www.istat.it/ Italiaans bureau voor statistiek]
{{References}}
}}
{{Navigatie provincie Rieti}}
{{Coor title dms|42|20|0|N|12|47|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:IT}}

[[Categorie:Gemeente in Rieti]]

title: Situering

Regio: Latium (LAZ)

Provincie: Rieti (RI)

title: Algemeen

title: Overig

Beschermheilige: Johannes de apostel

title: Detailkaart

Detailkaart: Locatie van Monte San Giovanni in Sabina in Rieti (RI)

Portaal: Italië


text:
# Pyreferra hesperidago
Pyreferra hesperidago is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd door Guenée.

title: Pyreferra hesperidago

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Pyreferra hesperidago''
| afbeelding =
| familie = [[Uilen (vlinders)|Noctuidae]] (Uilen)
| onderfamilie = [[Cuculliinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Pyreferra]]''
| w-naam = ''Pyreferra hesperidago''
| auteur = Guenée
| datum =
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Pyreferra hesperidago''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Uilen (vlinders)|uilen (Noctuidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd door Guenée.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Pyreferra|hesperidago]]

title: Pyreferra hesperidago

Familie: Noctuidae (Uilen)

Onderfamilie: Cuculliinae

Geslacht: Pyreferra

title: Soort


text:
# Station Iwin
Station Iwin is een spoorwegstation in de Poolse plaats Iwin.

title: Station Iwin

wikitext:
{{Infobox spoorwegstation Polen
| naam             = Iwin
| afbeelding       = Iwin rail station.JPG
| onderschrift     =
| plaats           = [[Iwin]]
| stationscode     =
| opening          =
| sluiting         =
| heropening       =
| perronsporen     = 3
| perrons          = 2
| lijnen           = Lijn [[Spoorlijn 404 (Polen)|404 Szczecinek - Białogard – Kołobrzeg]]
| exploitant       =
| aantalreizigers  =
| volgend station  =
| vorig station    =
| positiekaartnaam = Polen
| lat_deg          = 53
| lat_min          = 47
| lat_sec          = 45
| lon_deg          = 16
| lon_min          = 31
| lon_sec          = 00
}}
'''Station Iwin''' is een [[spoorwegstation]] in de [[Polen|Poolse]] plaats [[Iwin]].

{{Beginnetje|openbaar vervoer|2=2011|3=07|4=02}}

[[Categorie:Spoorwegstation in West-Pommeren|Iwin]]

title: Iwin

Plaats: Iwin

Lijn(en): Lijn 404 Szczecinek - Białogard – Kołobrzeg

title: Locatie

Locatie: Station Iwin (Polen) · Station Iwin

Portaal: Openbaar vervoer · Polen


text:
# Salon Saffier
Salon Saffier is een literair theatertje in Utrecht, dat in theatrale vorm aandacht besteedt aan — wel of niet vergeten — overleden schrijvers en dichters, aan literair-historisch interessante figuren. Het theatertje is ongesubsidieerd en opent maandelijks één weekeinde zijn deuren. Met net nog geen 50 stoelen is het een der kleinste theaters in Nederland.

## Geschiedenis
Salon Saffier is van start gegaan in december 1995 in de woning van de oprichter, Marijke van Dorst, aan de Saffierhorst (vandaar de naam) in Den Haag, later gebruikmakend van andere podia. Begin 2000 verhuisde Salon Saffier naar Utrecht, eerst op een paar wisselende locaties en vanaf herfst 2000 in een werfkelder aan de Nieuwegracht. Van september 2007 tot herfst 2013 was Salon Saffier gevestigd in een ruimte aan een intiem hofje achter de huizen aan de Herenstraat in het Utrechtse Museumkwartier. Een literair-historische plek, want hier was rond 1915 het kantoor van uitgeverij Bruna gevestigd en in het buurhuis woonde de dichter Martinus Nijhoff in 1940 twee maanden bij zijn Utrechtse vriendin. Begin 2014 vond het theatertje een nieuw onderkomen aan de Wijde Doelen in het zuiden van de Utrechtse binnenstad. Vanaf begin 2019 vinden de voorstellingen plaats in een theaterruimte aan de Boorstraat 107 en soms in een werfkelder aan de Nieuwegracht, beide in Utrecht.

## Voorstellingen
Het programma van Salon Saffier bestaat uit eigen producties en kant en klare voorstellingen van derden, altijd van theatrale aard. De vorm kan sterk wisselen: dramatisering van literair werk; voordrachten van literair werk, omkleed met toepasselijke muziek en beelden; interviews met biografen, afgewisseld met beeld en geluid, enz.. Een deel van de eigen producties is in handen van Boris van den Wijngaard, theatermaker en ‘huisacteur’. Op verzoek worden de eigen voorstellingen ook elders gespeeld.
Naast het brengen van literaire voorstellingen wordt er ook op andere wijze aandacht besteed aan literair erfgoed, zoals het verzorgen van kleine exposities over leven en werk van de schrijvers bij de desbetreffende voorstellingen en door het organiseren van literaire wandelingen (bijvoorbeeld over de Utrechtse schrijver C.C.S. Crone).

### Hoogtepunten
Enkele hoogtepunten in de geschiedenis van Salon Saffier zijn:
- het historisch unieke gesprek tussen Couperus-biograaf Frédéric Bastet († 2008) en Van Deyssel-biograaf Harry Prick († 2006)
- het portret van de Russische dichteres Anna Achmatova, incognito bezocht door Prinses Irene
- adaptaties van werk van Honoré de Balzac en W.F. Hermans
- de solo-voorstelling Vrouw alleen naar verhalen van Dorothy Parker
- de literaire wandeling Awater achterna – en Nijhoff langs de huizen van Martinus Nijhoff en de plaatsen in zijn gedicht ‘Awater’ in Utrecht
- het festival Fernando Pessoa in Nederland in april 2009, georganiseerd samen met Poëziecircus
- de theatrale lezingenserie Schrijvers onder Habsburg
- de voorstellingen van acteur Henk van Ulsen († 2009), die graag en regelmatig in Saffier optrad
- het themaweekend over de Tachtigers
- het weekend over Thomas Mann en zijn familie
- de Slauerhoff-voorstelling Verwonderd saam te zijn — het verhaal van een dichter en een danseres
- de expositie C.C.S. Crone - Utrechts schrijver - 1914-2014, Stadhuis Utrecht, 7 juli t/m 7 sept. 2014.

## Samenwerking
Salon Saffier stond mede aan de wieg van de twee festivals City2Cities - Internationale Literatuurdagen Utrecht, een jaarlijks terugkerend festival waarin steeds twee buitenlandse contrasterende 'literaire' steden samen met gaststad Utrecht centraal staan, dat is opgevolgd door het International Literature Festival Utrecht (ILFU), en het tweejaarlijkse Festival Literaire Meesters. Voor beide festivals maakt Salon Saffier speciale producties in samenwerking met ILFU-organisator stichting Het Literatuurhuis Utrecht.

## Publicaties
Salon Saffier geeft ook publicaties uit. Al in 2002 was dat een boek met tekeningen en bijbehorende teksten van Franz Kafka - inmiddels bij buitenlandse uitgevers uitgekomen in Duitse, Engelse, Spaanse en zelfs Chinese vertaling.

Mede onder haar verantwoordelijkheid verschenen in het kader van het festival Literaire Meesters in 2009 een bundel aforismen van de Portugese dichter Fernando Pessoa en het jaar erop een bundel nieuw vertaalde teksten van de Spaanse schrijver Federico García Lorca.

In 2011 startte de uitgave van het gratis PDF-tijdschrift De Utrechtse Boekhouder over Utrechts literair erfgoed, vanaf 2012 vergezeld van de boekjesreeks De Utrechtse Boekhoudpers, waarin als eerste deel de in Utrecht geschreven cyclus Infernale Impressies van Willem Kloos. Daarna volgden Geert van Istendael, Reizen in Utrecht, vervolgens De Utrechtse Maliebaen (ca. 1715), een ode van de Utrechtse doopsgezinde textielhandelaar Dionys Oortman, Kruisiging in Utrecht met houtsneden van William D. Kuik en poëzie van Ep Köster, en de dichtbundel Een laatste onderdak van Hans van Straten. Herfst 2013 verschenen Herinnering & De jongen - twee teruggevonden verhalen van W.G. van de Hulst en Utrechtsche brieven (1839) van C.L. Schuller tot Peursum.

## Vriendenkring
Sinds 2008 is Salon Saffier een stichting. Deze stichting kent een Vriendenkring. Donateurs hebben recht op één gratis voorstelling per kalenderjaar. De stichting is door de Belastingdienst aangemerkt als een Algemeen Nut Beogende Instelling (ANBI).

title: Salon Saffier

wikitext:
[[Bestand:SAFFIER-LOGO.jpg|thumb|rechts|250px|Logo van Salon Saffier]]
'''Salon Saffier''' is een [[literatuur|literair]] theatertje in [[Utrecht (stad)|Utrecht]], dat in theatrale vorm aandacht besteedt aan — wel of niet vergeten — overleden [[schrijver]]s en [[dichter]]s, aan literair-historisch interessante figuren. Het [[Theater (gebouw)|theatertje]] is ongesubsidieerd en opent maandelijks één [[weekeinde]] zijn deuren. Met net nog geen 50 stoelen is het een der kleinste theaters in Nederland.

== Geschiedenis ==
[[Salon (bijeenkomst)|Salon]] Saffier is van start gegaan in december [[1995]] in de woning van de oprichter, Marijke van Dorst, aan de Saffierhorst (vandaar de naam) in [[Den Haag]], later gebruikmakend van andere podia. Begin 2000 verhuisde Salon Saffier naar [[Utrecht (stad)|Utrecht]], eerst op een paar wisselende locaties en vanaf herfst 2000 in een [[werfkelder]] aan de Nieuwegracht. Van september 2007 tot herfst 2013 was Salon Saffier gevestigd in een ruimte aan een intiem hofje achter de huizen aan de [[Herenstraat (Utrecht)|Herenstraat]] in het Utrechtse [[Museumkwartier (Utrecht)|Museumkwartier]]. Een literair-historische plek, want hier was rond 1915 het kantoor van [[A.W. Bruna Uitgevers|uitgeverij Bruna]] gevestigd en in het buurhuis woonde de dichter [[Martinus Nijhoff]] in 1940 twee maanden bij zijn Utrechtse vriendin. Begin 2014 vond het theatertje een nieuw onderkomen aan de [[Wijde Doelen]] in het zuiden van de Utrechtse binnenstad. Vanaf begin 2019 vinden de voorstellingen plaats in een theaterruimte aan de Boorstraat 107 en soms in een werfkelder aan de Nieuwegracht, beide in Utrecht.

== Voorstellingen ==
Het programma van Salon Saffier bestaat uit eigen producties en kant en klare voorstellingen van derden, altijd van theatrale aard. De vorm kan sterk wisselen: dramatisering van literair werk; voordrachten van literair werk, omkleed met toepasselijke muziek en beelden; interviews met biografen, afgewisseld met beeld en geluid, enz.. Een deel van de eigen producties is in handen van Boris van den Wijngaard, theatermaker en ‘huisacteur’. Op verzoek worden de eigen voorstellingen ook elders gespeeld.
Naast het brengen van literaire voorstellingen wordt er ook op andere wijze aandacht besteed aan literair erfgoed, zoals het verzorgen van ''kleine exposities'' over leven en werk van de schrijvers bij de desbetreffende voorstellingen en door het organiseren van ''literaire wandelingen'' (bijvoorbeeld over de Utrechtse schrijver [[C.C.S. Crone]]).

=== Hoogtepunten ===
Enkele hoogtepunten in de geschiedenis van Salon Saffier zijn:
*het historisch unieke gesprek tussen [[Louis Couperus|Couperus]]-biograaf [[Frédéric Bastet]] († 2008) en [[Van Deyssel]]-biograaf [[Harry Prick]] († 2006)
*het portret van de Russische dichteres [[Anna Achmatova]], incognito bezocht door [[Prinses Irene]]
*adaptaties van werk van [[Honoré de Balzac]] en [[W.F. Hermans]]
*de solo-voorstelling ''Vrouw alleen'' naar verhalen van [[Dorothy Parker]]
*de literaire wandeling ''Awater achterna – en Nijhoff'' langs de huizen van [[Martinus Nijhoff]] en de plaatsen in zijn gedicht ‘Awater’ in Utrecht
*het festival ''Fernando Pessoa in Nederland'' in april 2009, georganiseerd samen met Poëziecircus
*de theatrale lezingenserie ''Schrijvers onder Habsburg''
*de voorstellingen van acteur [[Henk van Ulsen]] († 2009), die graag en regelmatig in Saffier optrad
*het themaweekend over de [[Tachtigers]]
*het weekend over [[Thomas Mann]] en zijn familie
*de [[Slauerhoff]]-voorstelling ''Verwonderd saam te zijn — het verhaal van een dichter en een danseres''
*de expositie ''[[C.C.S. Crone]] - Utrechts schrijver - 1914-2014'', Stadhuis [[Utrecht (stad)|Utrecht]], 7 juli t/m 7 sept. 2014.

== Samenwerking ==
Salon Saffier stond mede aan de wieg van de twee festivals ''City2Cities - Internationale Literatuurdagen Utrecht'',<ref>[https://web.archive.org/web/20160121081328/http://www.city2cities.nl/ ''City2Cities - Internationale Literatuurdagen Utrecht'']</ref> een jaarlijks terugkerend festival waarin steeds twee buitenlandse contrasterende 'literaire' steden samen met gaststad [[Utrecht (stad)|Utrecht]] centraal staan, dat is opgevolgd door het [[International Literature Festival Utrecht]] (ILFU), en het tweejaarlijkse ''Festival Literaire Meesters''.<ref>[https://web.archive.org/web/20190515070556/http://www.literairemeesters.nl/ ''Festival Literaire Meesters'']</ref> Voor beide festivals maakt Salon Saffier speciale producties in samenwerking met ILFU-organisator stichting Het Literatuurhuis Utrecht.

== Publicaties ==
Salon Saffier geeft ook publicaties uit. Al in 2002 was dat een boek met tekeningen en bijbehorende teksten van [[Franz Kafka]] - inmiddels bij buitenlandse uitgevers uitgekomen in Duitse, Engelse, Spaanse en zelfs Chinese vertaling.

Mede onder haar verantwoordelijkheid verschenen in het kader van het festival Literaire Meesters in 2009 een bundel [[aforisme]]n van de Portugese dichter [[Fernando Pessoa]] en het jaar erop een bundel nieuw vertaalde teksten van de Spaanse schrijver [[Federico García Lorca]].

In 2011 startte de uitgave van het gratis PDF-tijdschrift ''De Utrechtse Boekhouder'' over Utrechts literair erfgoed, vanaf 2012 vergezeld van de boekjesreeks ''De Utrechtse Boekhoudpers'', waarin als eerste deel de in Utrecht geschreven cyclus ''Infernale Impressies'' van [[Willem Kloos (dichter)|Willem Kloos]]. Daarna volgden [[Geert van Istendael]], ''Reizen in Utrecht'', vervolgens ''De Utrechtse [[Maliebaan (Utrecht)|Maliebaen]]'' (ca. 1715), een ode van de Utrechtse doopsgezinde textielhandelaar [[Dionys Oortman]], ''Kruisiging in Utrecht'' met houtsneden van [[Dirkje Kuik|William D. Kuik]] en poëzie van [[Ep Köster]], en de dichtbundel ''Een laatste onderdak'' van [[Hans van Straten]]. Herfst 2013 verschenen ''Herinnering & De jongen - twee teruggevonden verhalen'' van [[W.G. van de Hulst sr.|W.G. van de Hulst]] en ''Utrechtsche brieven'' (1839) van [[C.L. Schuller tot Peursum]].

== Vriendenkring ==
Sinds 2008 is Salon Saffier een [[stichting]]. Deze stichting kent een Vriendenkring. Donateurs hebben recht op één gratis voorstelling per kalenderjaar. De stichting is door de Belastingdienst aangemerkt als een Algemeen Nut Beogende Instelling (ANBI).

== Externe link ==
*[http://www.salonsaffier.nl Officiële website]

{{Appendix|1=alles|2=
{{References}}
}}

[[Categorie:Theaterzaal in Utrecht (stad)]]


text:
# Monument voor de gevallenen (Willemstad)
Het Monument voor de gevallenen in Willemstad is een monument ter nagedachtenis aan slachtoffers uit de Nederlandse Antillen die in de periode 1939-1945 door oorlogshandelingen zijn omgekomen. Het monument wordt wel Vrijheid van de zee genoemd.

## Achtergrond
Op initiatief van een aantal Antilianen, onder wie Shon Cai Winkel, werd na de oorlog de 'Stichting ter Herdenking van in de Tweede Wereldoorlog Gevallenen van de Nederlandse Antillen' opgericht. Een van de doelen van de stichting was het laten vervaardigen van een oorlogsmonument. Aanvankelijk werd hiervoor gedacht aan een plek bij het Fort Amsterdam. Op zoek naar een geschikte beeldhouwer benaderde de stichting de Nederlandse Kring van Beeldhouwers, die Fred Carasso naar voren schoof. De in Amsterdam wonende beeldhouwer verbleef in 1955 een aantal weken op Curaçao om de situatie ter plekke te bekijken. Tijdens dit bezoek werd besloten het monument op een kleine bastion in het water van het Waaigat te plaatsen. Carasso ontwierp een monument met een bronzen vrouwenfiguur, met twee gestilleerde, betonnen vleugels, hij gaf daarmee "de ruimte en de openheid van de zee weer, in welk element velen der Gevallenen hun leven voor de zaak der vrijheid lieten". De vrouw werd in brons gegoten bij Binder. Er werd door een commissie uitgebreid onderzoek gedaan naar de namen van de slachtoffers. Carasso ontwierp daarvoor een gedenkplaat, waarop de namen van de overledenen werden aangebracht.
Het monument werd op 4 mei 1957 door Antonius Speekenbrink, gouverneur van de Nederlandse Antillen onthuld. Tegelijkertijd werd op de vijf andere eilanden van de Nederlandse Antillen een gedenkplaat met namen van de slachtoffers onthuld. Hoewel de Nederlandse Antillen geen sterke traditie van herdenken kennen, wordt sindsdien jaarlijks op de dag van de Nationale Dodenherdenking om 9 uur 's ochtends een herdenkingsplechtigheid gehouden. Traditioneel namen de gouverneur en premier van de Nederlandse Antillen deel aan de kranslegging, sinds 2011 zijn dat de gouverneur en de minister-president van Curaçao. Ook prinses Beatrix (februari 1965), koningin Juliana en prins Bernhard (september 1965) hebben een bezoek aan het monument gebracht om de gevallenen te herdenken.
Onderzoek van kapitein-luitenant ter zee Jos Rozenburg leverde 37 nieuwe namen op, die aan de plaquette werden toegevoegd. Deze werd daarom bij de dodenherdenking van 4 mei 2022 opnieuw onthuld.

## Beschrijving
Het monument bestaat uit een 3,50 meter hoge, bronzen vrouw ten voeten uit. Ze heeft haar bovenlichaam naar rechts gedraaid, terwijl ze over haar linkerschouder kijkt. Ze houdt boven haar hoofd een zeemeeuw tussen haar handen, aan haar voeten zijn nog een aantal zeemeeuwen te zien. De vrouwenfiguur is geplaatst op een voetstuk van sierbeton, waaruit twee 11 meter hoge gestileerde vleugels schuin omhoogrijzen.

wikitext:
{{Infobox beeld
| titel        = Monument voor de gevallenen
| afbeelding   = Collectie Nationaal Museum van Wereldculturen TM-20029862 Detail van het monument ter nagedachtenis aan de Antillianen die omkwamen gedurende de Tweede Wereldoorlog (1940-1945) Willemstad Boy Lawson.jpg
| onderschrift = Detail van het monument in 1964
| kunstenaar   = Fred Carasso
| jaar         = 1957
| materiaal    = Brons
| hoogte       = ca. 1200
| breedte      =
| diameter     =
| plaats       = Willemstad
| locatie      = Waaigatplein
}}
[[Bestand:Koninklijk huis, koninginnen, prinsen, bezoeken, kransleggingen, monumenten, Ber, Bestanddeelnr 017-0033.jpg|thumb|Kranslegging door koningin [[Juliana der Nederlanden|Juliana]] en prins [[Bernhard van Lippe-Biesterfeld|Bernhard]] in 1965.]]
Het '''Monument voor de gevallenen''' in '''[[Willemstad (Curaçao)|Willemstad]]''' is een [[monument (gedenkteken)|monument]] ter nagedachtenis aan slachtoffers uit de [[Nederlandse Antillen]] die in de periode 1939-1945 door oorlogshandelingen zijn omgekomen.<ref>{{Link oorlogsmonument Nederland|id=425}}</ref> Het monument wordt wel '''Vrijheid van de zee''' genoemd.

== Achtergrond ==
Op initiatief van een aantal Antilianen, onder wie Shon Cai Winkel,<ref>Carel Nicolaas 'Shon Cai' Winkel was oprichter van het Vrijwilligers Korps Curaçao, waarvan hij in oorlogstijd commandant was.</ref> werd na de [[Tweede Wereldoorlog|oorlog]] de 'Stichting ter Herdenking van in de Tweede Wereldoorlog Gevallenen van de Nederlandse Antillen' opgericht. Een van de doelen van de stichting was het laten vervaardigen van een [[oorlogsmonument]]. Aanvankelijk werd hiervoor gedacht aan een plek bij het [[Fort Amsterdam (Curaçao)|Fort Amsterdam]]. Op zoek naar een geschikte beeldhouwer benaderde de stichting de [[Nederlandse Kring van Beeldhouwers]], die [[Fred Carasso]] naar voren schoof. De in Amsterdam wonende beeldhouwer verbleef in 1955 een aantal weken op Curaçao om de situatie ter plekke te bekijken. Tijdens dit bezoek werd besloten het monument op een kleine bastion in het water van het [[Waaigat (Curaçao)|Waaigat]] te plaatsen.<ref>[https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010404573:mpeg21:p002 "Beeldhouwer Carasso heden met arbeid voor monument begonnen"], ''Amigoe di Curacao'', 28 april 1955; [https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010404575:mpeg21:p001 "Monument voor Gevallenen komt langs het Waaigat"], ''Amigoe di Curacao'', 2 mei 1955.</ref> Carasso ontwierp een monument met een bronzen vrouwenfiguur, met twee gestilleerde, betonnen vleugels, hij gaf daarmee "de ruimte en de openheid van de zee weer, in welk element velen der Gevallenen hun leven voor de zaak der vrijheid lieten".<ref>[https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010404584:mpeg21:p001 "Monument van Carasso zal eerlang langs Waaigat verrijzen"], ''Amigoe di Curacao'', 12 mei 1955.</ref> De vrouw werd in brons gegoten bij [[Bronsbeeldgieterij Binder B.V.|Binder]]. Er werd door een commissie uitgebreid onderzoek gedaan naar de namen van de slachtoffers. Carasso ontwierp daarvoor een gedenkplaat, waarop de namen van de overledenen werden aangebracht.

Het monument werd op 4 mei 1957 door [[Antonius Speekenbrink]], [[Lijst van gouverneurs van de Nederlandse Antillen (1954-2010)|gouverneur van de Nederlandse Antillen]] onthuld. Tegelijkertijd werd op de vijf andere eilanden van de Nederlandse Antillen een gedenkplaat met namen van de slachtoffers onthuld. Hoewel de Nederlandse Antillen geen sterke traditie van herdenken kennen,<ref>Eric Alink, [https://issuu.com/nationaalcomite4en5mei/docs/nc_magazine_2 'Om de vrijheid te beschermen, moet je soms op eieren lopen'], ''NC Magazine'', jaargang 1 (2012), nummer 2, p. 22.</ref> wordt sindsdien jaarlijks op de dag van de [[Nationale Dodenherdenking]] om 9 uur 's ochtends een herdenkingsplechtigheid gehouden. Traditioneel namen de gouverneur en premier van de Nederlandse Antillen deel aan de [[kranslegging]],<ref>[https://resolver.kb.nl/resolve?urn=KBDDD02:000211358:mpeg21:p001 "Indrukwekkende plechtigheid bij Monument voor Gevallenen"], ''Amigoe di Curacao'', 3 mei 1958.</ref><ref>{{Link YouTube|id=9wcXdVE_MA0|label=Kranslegging}} door onder anderen gouverneur [[Frits Goedgedrag]] en minister-president [[Emily de Jongh-Elhage]] (2010)</ref> sinds 2011 zijn dat de [[gouverneur van Curaçao|gouverneur]] en de [[Lijst van premiers van Curaçao|minister-president van Curaçao]]. Ook prinses [[Beatrix der Nederlanden|Beatrix]] (februari 1965), koningin [[Juliana der Nederlanden|Juliana]] en prins [[Bernhard van Lippe-Biesterfeld|Bernhard]] (september 1965) hebben een bezoek aan het monument gebracht om de gevallenen te herdenken.

Onderzoek van kapitein-luitenant ter zee Jos Rozenburg leverde 37 nieuwe namen op, die aan de plaquette werden toegevoegd. Deze werd daarom bij de dodenherdenking van 4 mei 2022 opnieuw onthuld.<ref>[https://curacao.nu/nieuwe-namen-van-curacaose-oorlogsslachtoffers-op-plakkaat-bij-monument-waaigat/ Nieuwe namen van Curaçaose oorlogsslachtoffers op plakkaat bij monument Waaigat], curacao.nu 5 mei 2022. [https://web.archive.org/web/20241208221139/https://curacao.nu/nieuwe-namen-van-curacaose-oorlogsslachtoffers-op-plakkaat-bij-monument-waaigat/ Gearchiveerd] op 8 december 2024.</ref>

== Beschrijving ==
Het monument bestaat uit een 3,50 meter hoge, bronzen vrouw ten voeten uit. Ze heeft haar bovenlichaam naar rechts gedraaid, terwijl ze over haar linkerschouder kijkt. Ze houdt boven haar hoofd een zeemeeuw tussen haar handen, aan haar voeten zijn nog een aantal zeemeeuwen te zien. De vrouwenfiguur is geplaatst op een voetstuk van sierbeton, waaruit twee 11 meter hoge gestileerde vleugels schuin omhoogrijzen.

{{Appendix}}
{{Coor title dms|12|6|15.97|N|68|55|45.17|W|type:landmark}}
{{Commonscat}}

[[Categorie:Geschiedenis van de Nederlandse Antillen]]
[[Categorie:Tweede Wereldoorlog in het Koninkrijk der Nederlanden]]
[[Categorie:Tweede Wereldoorlog-monument]]
[[Categorie:Willemstad]]

title: Monument voor de gevallenen

Kunstenaar: Fred Carasso

Materiaal: Brons

Locatie: Waaigatplein, Willemstad

Portaal: Kunst & Cultuur


text:
# Diogenichthys atlanticus
Diogenichthys atlanticus is een straalvinnige vissensoort uit de familie van lantaarnvissen (Myctophidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1928 door Tåning.

title: Diogenichthys atlanticus

wikitext:
{{Taxobox straalvinnige
| titelweergave = cursief
| naam = ''Diogenichthys atlanticus''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Lantaarnvisachtigen|Myctophiformes]] (Lantaarnvisachtigen)
| familie = [[Lantaarnvissen|Myctophidae]] (Lantaarnvissen)
| geslacht = ''[[Diogenichthys]]''
| auteur = Tåning
| datum = 1928
| haakjes = ja
| origineel = ''Diogenichthye atlanticus'' Tåning, 1928
| worms = 126599
| synoniem = * ''Diogenichthys atlanticum'' (Tåning, 1928)
* ''Diogenichthys scofieldi'' Bolin, 1939
* ''Myctophum laternatum atlanticum'' Tåning, 1928
* ''Diogenichthye atlanticus'' Tåning, 1928
| rl-id = 198614
| status = LC
| statusbron = 2012
}}
'''''Diogenichthys atlanticus''''' is een [[straalvinnigen|straalvinnige]] [[vissen (dieren)|vissensoort]] uit de familie van [[Myctophidae|lantaarnvissen]] (Myctophidae).<ref>{{Link FishBase species|genus=Diogenichthys|species=atlanticus|month=10|year=2011}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1928 door Tåning.

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2011|10|22}}

[[Categorie:Myctophidae]]
[[Categorie:IUCN-status niet bedreigd]]

title: Diogenichthys atlanticus · IUCN-status: Niet bedreigd (2012)

Stam: Chordata (Chordadieren)

Superklasse: Osteichthyes (Beenvisachtigen)

Klasse: Actinopterygii (Straalvinnigen)

Orde: Myctophiformes (Lantaarnvisachtigen)

Familie: Myctophidae (Lantaarnvissen)

Geslacht: Diogenichthys

title: Synoniemen

Portaal: Biologie · Vissen


text:
# Hypena paliscia
Hypena paliscia is een vlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Bethune-Baker.

title: Hypena paliscia

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Hypena paliscia''
| afbeelding =
| familie = [[Spinneruilen|Erebidae]] (Spinneruilen)
| onderfamilie = [[Hypeninae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Hypena]]''
| w-naam = ''Hypena paliscia''
| auteur = Bethune-Baker
| datum = 1911
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Hypena paliscia''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Spinneruilen|spinneruilen (Erebidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Bethune-Baker.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Hypena|paliscia]]

title: Hypena paliscia

Familie: Erebidae (Spinneruilen)

Onderfamilie: Hypeninae

Geslacht: Hypena

title: Soort


text:
# Koen Plasmeijer
Koen Plasmeijer (Leiden, 9 november 1985) is een Nederlandse waterpolotrainer.

## Loopbaan
Plasmeijer speelde voor De Zijl en vertegenwoordigde Nederland op vier Europese jeugdkampioenschappen. Ook speelde hij in de College League met Bringham Young University Hawaii. Hij raakte op jonge leeftijd geblesseerd aan zijn schouder.

### Griekenland
Plasmeijer won met Ethnikos Piraeus de LEN Trophy in 2010.

### Nederland
Vanaf het seizoen 2011 trainde en coachte Plasmeijer de dames van ZVL. Met deze club won hij diverse prijzen. Hij was verder assistent-jeugdbondscoach bij de Koninklijke Nederlandse Zwembond en technisch coördinator bij WOC Noord-Holland.

#### Ethnikos Pireaus
- LEN Trophy: 2010

#### ZVL
- Landskampioenschap: 2013-2014
- Supercup : 2012, 2013
- KNZB Beker: 2011-2012, 2012-2013, 2013-2014, 2014-2015

title: Koen Plasmeijer

wikitext:
'''Koen Plasmeijer''' ([[Leiden]], [[9 november]] [[1985]]) is een [[Nederland]]se [[waterpolo]]trainer.

== Loopbaan ==
Plasmeijer speelde voor [[De Zijl Zwemsport|De Zijl]] en vertegenwoordigde Nederland op vier Europese jeugdkampioenschappen. Ook speelde hij in de College League met Bringham Young University Hawaii. Hij raakte op jonge leeftijd geblesseerd aan zijn schouder.

=== Griekenland ===
Plasmeijer won met Ethnikos Piraeus de [[LEN Cup|LEN Trophy]] in 2010.<ref>{{Citeer web|url=https://www.desportvrouw.nl/vertellen/137-iefke-van-belkum-waterpolo|titel=Iefke van Belkum speelster waterpoloteam|bezochtdatum=18 augustus 2023|archiefdatum=26 juni 2018|archiefurl=https://web.archive.org/web/20180626082945/http://www.desportvrouw.nl/vertellen/137-iefke-van-belkum-waterpolo|dodeurl=ja}}</ref>

=== Nederland ===
Vanaf het seizoen 2011 trainde en coachte Plasmeijer de dames van [[ZVL]].<ref>{{Citeer web|url=https://nos.nl/artikel/240911-plasmeijer-coach-vrouwen-zvl.html|werk=NOS|titel=Plasmeijer coach vrouwen ZVL|datum=16 mei 2011|archiefurl=https://web.archive.org/web/20180626083157/https://nos.nl/artikel/240911-plasmeijer-coach-vrouwen-zvl.html|archiefdatum=2018-06-26}}</ref> Met deze club won hij diverse prijzen.<ref>{{Citeer web|url=https://leiden.tv/koen-plasmeijer-nieuwe-trainer-zijl-zwemsport/|titel=Koen Plasmeijer nieuwe trainer De Zijl Zwemsport|datum=18 april 2018|werk=Leiden.tv|bezochtdatum=27 juni 2018|archiefurl=https://web.archive.org/web/20180626110840/https://leiden.tv/koen-plasmeijer-nieuwe-trainer-zijl-zwemsport/|archiefdatum=26 juni 2018|dodeurl=ja}}</ref> Hij was verder assistent-jeugdbondscoach bij de [[Koninklijke Nederlandse Zwembond]] en technisch coördinator bij WOC Noord-Holland.

<br />

====[[Ethnikos Pireaus]]====
* [[LEN Cup|LEN Trophy]]: 2010
====[[ZVL]]====
* [[Nederlands kampioenschap waterpolo dames|Landskampioenschap]]: 2013-2014
* Supercup : 2012, 2013
* [[KNZB beker#Nederlandse bekerwinnaars Dames|KNZB Beker]]: 2011-2012, 2012-2013, 2013-2014, 2014-2015

{{Appendix}}

{{DEFAULTSORT:Plasmeijer, Koen}}
[[Categorie:Nederlands zwemcoach]]


text:
# Paus Zosimus
Zosimus (? - 26 december 418) was de 41ste paus van de Katholieke Kerk. Hij zou een Griek zijn en de zoon van een verder onbekende Abram. Dit doet vermoeden dat hij van oorsprong Jood was. Verder is niets over zijn leven tot zijn korte pontificaat bekend.
Een belangrijke kwestie die tijdens zijn pontificaat begon was het herorganiseren van de kerkprovincie Gallië. Na het onrechtmatig afzetten van bisschop Hero van Arles, gevolgd door het aanstellen van Patroclus, door generaal Constantius, was hier een twist over de macht ontstaan. Door slimme politiek van Patroclus won deze de gunst van de paus, zodat snel besloten werd hem de rechtmatige bisschop van Arles te maken. Bovendien werd de bisschop van Arles de belangrijkste van de kerkprovincie gemaakt, wat door de bisschoppen van Vienne, Marseille en Narbonne als een aantasting van hun machtsbasis gezien werd. Nog tot het pontificaat van Leo I zou het duren voordat er definitief een einde aan de twist kwam.
Ook kampte Zosimus met problemen met betrekking tot het pelagianisme van Caelestius en Pelagius. Deze leer was door Zosimus' voorganger Innocentius I veroordeeld, maar Pelagius en Caelestius tekenden protest aan. In de San Clemente te Rome werd in 417 een bijeenkomst gehouden, waarop Caelestius op dezelfde gronden als in 411 te Carthago beschuldigd werd van ketterij. Hem werd gevraagd dit te ontkennen. Dit weigerde Caelestius echter, maar tegelijkertijd legde hij een geloofsbelijdenis af die door de aanwezigen goedgekeurd werd. Dientengevolge werd de uitspraak van de bisschoppen te Carthago voorbarig genoemd. Zosimus besloot dat eenieder die nog verdere aanklachten wilde uiten tegen Caelestius, dit binnen twee maanden moest doen. Feitelijk betekende dit vrijspraak. Pelagius kwam schriftelijk in het verweer tegen zijn veroordeling, ook met een geloofsbelijdenis en ook hij werd vrijgesproken. Al snel volgde een brief van aartsbisschop Aurelius van Carthago, waarin uitgelegd werd hoe Caelestius en Pelagius de paus misleid zouden hebben. Dit leidde uiteindelijk samen met de vervolging van pelagianen door keizer Honorius tot een uiteindelijke verwerping van het pelagianisme, ook door Zosimus zelf in zijn Epistola Tractoria, die grotendeels verloren is gegaan.
Ook vaardigde Zosimus een decreet uit dat priesters verbood een taveerne binnen te gaan. Verder zijn er uitgebreide correspondenties met de kerkprovincies bewaard gebleven. Na zijn dood werd Zosimus begraven in de San Lorenzo in Agro Verano, een grafkerk. Zosimus wordt als heilige vereerd. Zijn gedenkdag is 26 december.
Cursief: tegenpaus

title: Paus Zosimus

wikitext:
{{Infobox paus
| afbeelding = Zosimus.jpg
| naam = Zosimus
| echte naam =
| geboren =
| overleden = [[418]]
| voorganger = [[Paus Innocentius I|Innocentius I]]
| paus = [[417]] - [[418]]
| opvolger = [[Paus Bonifatius I|Bonifatius I]]
}}
'''Zosimus''' (? - [[26 december]] [[418]]) was de 41ste [[paus]] van de [[Rooms-Katholieke Kerk|Katholieke Kerk]]. Hij zou een Griek zijn en de zoon van een verder onbekende Abram. Dit doet vermoeden dat hij van oorsprong [[Joden|Jood]] was. Verder is niets over zijn leven tot zijn korte [[pontificaat]] bekend.

Een belangrijke kwestie die tijdens zijn pontificaat begon was het herorganiseren van de kerkprovincie [[Gallië]]. Na het onrechtmatig afzetten van [[bisschop]] Hero van [[Arles]], gevolgd door het aanstellen van [[Patroclus van Arles|Patroclus]], door generaal [[Constantius III|Constantius]], was hier een twist over de macht ontstaan. Door slimme politiek van Patroclus won deze de gunst van de paus, zodat snel besloten werd hem de rechtmatige bisschop van Arles te maken. Bovendien werd de bisschop van Arles de belangrijkste van de kerkprovincie gemaakt, wat door de bisschoppen van [[Vienne (departement)|Vienne]], [[Marseille]] en [[Narbonne]] als een aantasting van hun machtsbasis gezien werd. Nog tot het pontificaat van [[paus Leo I|Leo I]] zou het duren voordat er definitief een einde aan de twist kwam.

Ook kampte Zosimus met problemen met betrekking tot het [[Pelagius (monnik)|pelagianisme]] van [[Caelestius]] en [[Pelagius (monnik)|Pelagius]]. Deze leer was door Zosimus' voorganger [[paus Innocentius I|Innocentius I]] veroordeeld, maar Pelagius en Caelestius tekenden protest aan. In de [[San Clemente (basiliek)|San Clemente]] te [[Rome (stad)|Rome]] werd in [[417]] een bijeenkomst gehouden, waarop Caelestius op dezelfde gronden als in [[411]] te [[Carthago]] beschuldigd werd van [[ketterij]]. Hem werd gevraagd dit te ontkennen. Dit weigerde Caelestius echter, maar tegelijkertijd legde hij een geloofsbelijdenis af die door de aanwezigen goedgekeurd werd. Dientengevolge werd de uitspraak van de bisschoppen te Carthago voorbarig genoemd. Zosimus besloot dat eenieder die nog verdere aanklachten wilde uiten tegen Caelestius, dit binnen twee maanden moest doen. Feitelijk betekende dit vrijspraak. [[Pelagius (monnik)|Pelagius]] kwam schriftelijk in het verweer tegen zijn veroordeling, ook met een geloofsbelijdenis en ook hij werd vrijgesproken. Al snel volgde een brief van [[aartsbisschop]] [[Aurelius van Carthago]], waarin uitgelegd werd hoe Caelestius en Pelagius de paus misleid zouden hebben. Dit leidde uiteindelijk samen met de vervolging van pelagianen door keizer [[Honorius (keizer)|Honorius]] tot een uiteindelijke verwerping van het pelagianisme, ook door Zosimus zelf in zijn ''Epistola Tractoria'', die grotendeels verloren is gegaan.

Ook vaardigde Zosimus een decreet uit dat priesters verbood een [[Café|taveerne]] binnen te gaan. Verder zijn er uitgebreide correspondenties met de kerkprovincies bewaard gebleven. Na zijn dood werd Zosimus begraven in de San Lorenzo in Agro Verano, een grafkerk. Zosimus wordt als [[Heilig|heilige]] vereerd. Zijn gedenkdag is [[26 december]].

{{Navigatie pausen}}

[[Categorie:Paus|Zosimus]]
[[Categorie:Heilige in het christendom|Zosimus]]
[[Categorie:Romeins heilige of zalige]]
[[Categorie:5e-eeuws bisschop]]

title: Paus

Voorganger: Innocentius I

Opvolger: Bonifatius I

title: Lijst van pausen

Portaal: Christendom


text:
# Baeotis johannae
Baeotis johannae is een vlindersoort uit de familie van de prachtvlinders (Riodinidae), onderfamilie Riodininae.
Baeotis johannae werd in 1890 beschreven door Sharpe.

title: Baeotis johannae

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam=''Baeotis johannae''
| titelweergave=cursief
| afbeelding=
| afbeeldingtekst=
| familie = [[Prachtvlinders|Riodinidae]] (Prachtvlinders)
| onderfamilie=[[Riodininae]]
| tribus=[[Riodinini]]
| geslacht=''[[Baeotis]]''
| w-naam=''Baeotis johannae''
| auteur=[[Richard Bowdler Sharpe|Sharpe]]
| datum=1890
| haakjes=
| commons=
}}
'''''Baeotis johannae''''' is een [[vlinders|vlindersoort]] uit de familie van de [[prachtvlinders]] (Riodinidae), onderfamilie [[Riodininae]].

''Baeotis johannae'' werd in 1890 beschreven door [[Richard Bowdler Sharpe|Sharpe]].<ref>[https://www.ucl.ac.uk/taxome/gbn/Lamas_Riodinidae_04ii08.xls Gerardo Lamas: Riodinidae of the World (revised 4 Feb 2008) -- 3659 names, 1470 spp., 146 genera]. [https://web.archive.org/web/20221017103257/https://www.ucl.ac.uk/taxome/gbn/Lamas_Riodinidae_04ii08.xls Gearchiveerd] op 17 oktober 2022.</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2011|11|15}}

{{DEFAULTSORT:Baeotis johannae}}
[[Categorie:Baeotis|johannae]]

title: Baeotis johannae

Familie: Riodinidae (Prachtvlinders)

Onderfamilie: Riodininae

Geslachtengroep: Riodinini

Geslacht: Baeotis

title: Soort


text:
# It's a Free World...
It's a Free World... is een Britse dramafilm uit 2007 onder regie van Ken Loach. Het verhaal werd geschreven door Paul Laverty. De film won op het Filmfestival van Venetië zowel de EIUC Award als de SIGNIS Award (beide voor Loach) en de Gouden Osella voor beste scenario (voor Laverty).

## Verhaal
De 33-jarige Angie werkt voor een arbeidsbureau in Londen dat immigranten rekruteert, selecteert en aan werk helpt. Het gaat hierbij voornamelijk om Oost-Europeanen die bereid zijn elke fysiek belastende baan aan te nemen, maar ook om Aziaten en Zuid-Amerikanen. Angie is inlevend voor haar cliënten, maar ook verbaal hard voor de mensen die ze niet kan gebruiken. Te hard naar de zin van haar baas, die haar op straat zet.
Verbolgen over haar ontslag en in twijfel over het punt waar ze op haar 33e staat in haar leven, besluit Angie niet opnieuw voor een baas te gaan werken. Ze haalt haar vriendin Rose over om samen met haar zélf een dergelijk arbeidsbureau te beginnen, ondanks waarschuwingen dat ze dit onderschat. Angie is niettemin overtuigd van haar kunnen en bereid tot hard en veel werken, dus ze slaat de waarschuwingen in de wind.
Hoewel Angie en Rose veel uren maken en elke dag tientallen mensen leveren aan bedrijven die arbeiders zoeken, blijken de financiën tegen te vallen. Bovendien moet Angie elke dag de Iraniër Mahmoud wegsturen omdat deze geen paspoort kan overleggen, maar raakt ze begaan met hem en zijn familie wanneer ze ziet hoe deze als illegaal moet leven. Terug naar Iran kan Mahmoud niet, omdat hij daar naar eigen zeggen zal worden opgepakt wegens het uitgeven van boeken die zich richten tegen het heersende regime.
Om mensen als Mahmoud te helpen en meer geld te gaan verdienen, begeven de vrouwen zich op initiatief van Angie vervolgens op een hellend vlak dat ze leidt tot huisjesmelkerij en het leveren van illegale arbeiders die onder het minimumloon werken. Tijdelijk, totdat ze de zaak op poten hebben, houden ze zichzelf voor. Angie krijgt alleen een steeds meedogenlozere mentaliteit, tot steeds grotere ergernis van Rose. Tevens komt ze er op onplezierige wijze achter dat in dit wereldje niet alleen de illegale arbeiders met heel andere wetten en omgangsvormen te maken hebben.

## Rolverdeling
- Kierston Wareing: Angie
- Juliet Ellis: Rose
- Leslaw Zurek: Karol
- Joe Siffleet: Jamie
- Colin Caughlin: Geoff
- Maggie Russell: Cathy
- Raymond Mearns: Andy
- Davoud Rastagou: Mahmoud
- Mahin Aminnia: Mahin
- Frank Gilhooley: Derek
- David Doyle: Tony

title: It's a Free World...

wikitext:
{{Infobox film
| titel          = It's a Free World...
| afbeelding     =
| onderschrift   =
| tagline        =
| regie          = [[Ken Loach]]
| producer       = [[Ken Loach]]
[[Rebecca O'Brien]]
| schrijver      = [[Paul Laverty]]
| spelers        = [[Kierston Wareing]]
[[Juliet Ellis]]
| muziek         = [[George Fenton]]
| montage        = [[Jonathan Morris]]
| cinematografie = [[Nigel Willoughby]]
| distributeur   =
| première       = 24 september 2007
| genre          = [[Drama (genre)|Drama]]
| lengte         = 96 minuten
| ratio          = 1,85 : 1
| taal           = [[Engels]]
[[Pools]]
| land           = {{UK}}
| budget         =
| bezoekers      =
| opbrengst      =
| nominaties     = [[Filmfestival van Venetië]] 2007: Golden Lion
[[British Independent Film Award]] 2008:

*Beste actrice ([[Kierston Wareing]])
*Meest veelbelovende nieuwkomer ([[Kierston Wareing]])
[[British Academy Television Award|BAFTA Award]] 2008:

*Beste actrice ([[Kierston Wareing]])
| prijzen        = [[Filmfestival van Venetië]] 2007:

*EIUC Award
*Golden Osella
*SIGNIS Award - Honorable Mention
| voorloper      =
| vervolg        =
| website            =
| imdb               =
| moviemeter         =
| tmdb               =
| allmovie           =
| kijkwijzer         =
| kijkwijzer_inhoud  =
}}

'''''It's a Free World...''''' is een [[Verenigd Koninkrijk|Britse]] [[dramafilm]] uit 2007 onder regie van [[Ken Loach]]. Het verhaal werd geschreven door [[Paul Laverty]]. De film won op het [[Filmfestival van Venetië]] zowel de ''EIUC Award'' als de ''SIGNIS Award'' (beide voor Loach) en de Gouden Osella voor beste scenario (voor Laverty).

==Verhaal==
{{Leeswaarschuwing}}
De 33-jarige Angie werkt voor een arbeidsbureau in [[Londen]] dat immigranten rekruteert, selecteert en aan werk helpt. Het gaat hierbij voornamelijk om [[Oostblok|Oost-Europeanen]] die bereid zijn elke fysiek belastende baan aan te nemen, maar ook om [[Azië|Aziaten]] en [[Zuid-Amerika]]nen. Angie is inlevend voor haar cliënten, maar ook verbaal hard voor de mensen die ze niet kan gebruiken. Te hard naar de zin van haar baas, die haar op straat zet.

Verbolgen over haar ontslag en in twijfel over het punt waar ze op haar 33e staat in haar leven, besluit Angie niet opnieuw voor een baas te gaan werken. Ze haalt haar vriendin Rose over om samen met haar zélf een dergelijk arbeidsbureau te beginnen, ondanks waarschuwingen dat ze dit onderschat. Angie is niettemin overtuigd van haar kunnen en bereid tot hard en veel werken, dus ze slaat de waarschuwingen in de wind.

Hoewel Angie en Rose veel uren maken en elke dag tientallen mensen leveren aan bedrijven die arbeiders zoeken, blijken de financiën tegen te vallen. Bovendien moet Angie elke dag de [[Iran]]iër Mahmoud wegsturen omdat deze geen [[paspoort]] kan overleggen, maar raakt ze begaan met hem en zijn familie wanneer ze ziet hoe deze als illegaal moet leven. Terug naar Iran kan Mahmoud niet, omdat hij daar naar eigen zeggen zal worden opgepakt wegens het uitgeven van boeken die zich richten tegen het heersende regime.

Om mensen als Mahmoud te helpen en meer geld te gaan verdienen, begeven de vrouwen zich op initiatief van Angie vervolgens op een hellend vlak dat ze leidt tot [[huisjesmelker]]ij en het leveren van [[Illegaal (persoon)|illegale]] arbeiders die onder het [[minimumloon]] werken. Tijdelijk, totdat ze de zaak op poten hebben, houden ze zichzelf voor. Angie krijgt alleen een steeds meedogenlozere mentaliteit, tot steeds grotere ergernis van Rose. Tevens komt ze er op onplezierige wijze achter dat in dit wereldje niet alleen de illegale arbeiders met heel andere wetten en omgangsvormen te maken hebben.

==Rolverdeling==
* [[Kierston Wareing]]: Angie
* [[Juliet Ellis]]: Rose
*[[Leslaw Zurek]]: Karol
*[[Joe Siffleet]]: Jamie
*[[Colin Caughlin]]: Geoff
*[[Maggie Russell]]: Cathy
*[[Raymond Mearns]]: Andy
*[[Davoud Rastagou]]: Mahmoud
*[[Mahin Aminnia]]: Mahin
*[[Frank Gilhooley]]: Derek
*[[David Doyle]]: Tony

== Externe links ==
{{Standaardlinks film}}

{{Navigatie films Ken Loach}}

[[Categorie:Britse film]]
[[Categorie:Film uit 2007]]
[[Categorie:Dramafilm]]
[[Categorie:Film van Ken Loach]]

title: It's a Free World...

Regie: Ken Loach

Producent: Ken Loach · Rebecca O'Brien

Scenario: Paul Laverty

Hoofdrollen: Kierston Wareing · Juliet Ellis

Muziek: George Fenton

Montage: Jonathan Morris

Cinematografie: Nigel Willoughby

Première: 24 september 2007

Genre: Drama

Speelduur: 96 minuten

Taal: Engels · Pools

Land: Verenigd Koninkrijk

Gewonnen prijzen: Filmfestival van Venetië 2007: · - EIUC Award - Golden Osella - SIGNIS Award - Honorable Mention

Overige nominaties: Filmfestival van Venetië 2007: Golden Lion British Independent Film Award 2008: · - Beste actrice (Kierston Wareing) - Meest veelbelovende nieuwkomer (Kierston Wareing) BAFTA Award 2008: · - Beste actrice (Kierston Wareing)


text:
# Finotina radama
Finotina radama is een rechtvleugelig insect uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1893 door Brancsik.

title: Finotina radama

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Finotina radama''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Rechtvleugeligen|Orthoptera]] (Rechtvleugeligen)
| familie = [[Veldsprinkhanen|Acrididae]] (Veldsprinkhanen)
| geslacht = ''[[Finotina]]''
| w-naam = ''Finotina radama''
| auteur = Brancsik
| datum = 1893
| haakjes = ja
| species =
| commons =
}}
'''''Finotina radama''''' is een [[rechtvleugeligen|rechtvleugelig insect]] uit de familie [[veldsprinkhanen]] (Acrididae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1893 door Brancsik.

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|9999-Orthoptera}} [bezocht 15 april 2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|19}}

[[Categorie:Veldsprinkhanen]]

title: Finotina radama

Orde: Orthoptera (Rechtvleugeligen)

Familie: Acrididae (Veldsprinkhanen)

Geslacht: Finotina

title: Soort