text:
# Ierland op het Eurovisiesongfestival 1979
Ierland nam deel aan het Eurovisiesongfestival 1979 in Jeruzalem, Israël. Het was de 14de Ierse deelname aan het festival. De nationale omroep RTE was verantwoordelijk voor de bijdrage van Ierland voor 1979.

## Selectieprocedure
De Ierse nationale finale werd gehouden op 4 februari 1979 en werd uitgezonden door de RTÉ. Het evenement vond plaats in Dublin en gepresenteerd door Mike Murphy.
Acht acts deden mee in de finale en de winnaar werd gekozen door 10 regionale jury's. Een van de verliezende deelnemers was Johnny Logan, die in latere jaren driemaal voor Ierland het songfestival zou winnen.

### Uitslag
| Volgorde | Artiest            | Lied                    | Punten | Plaats |
| -------- | ------------------ | ----------------------- | ------ | ------ |
| 1        | Tweed              | No restrictions         | 4      | 5      |
| 2        | Johnny Logan       | Angie                   | 15     | 3      |
| 3        | Anderson           | Goodbye                 | 3      | 6      |
| 4        | The Memories       | The main attraction     | 13     | 4      |
| 5        | Red Hurley & Tina  | Hiding behind our smile | 0      | 8      |
| 6        | Cathal Dunne       | Happy man               | 36     | 1      |
| 7        | Catriona Walsh     | Superstar               | 3      | 6      |
| 8        | The Miami Showband | Too much is going on    | 26     | 2      |

## In Jeruzalem
In Jeruzalem moest Ierland als vierde aantreden, na Denemarken en voorafgaand aan Finland. Aan het einde van de puntentelling bleek dat de Ieren op een vijfde plaats waren geëindigd, met een totaal van 80 punten. Nederland en België gaven respectievelijk 0 en 10 punten aan de Ierse inzending.

### Gekregen punten

#### Finale
| 12 punten                                    | 10 punten              | 8 punten | 7 punten    | 6 punten                            |
| -------------------------------------------- | ---------------------- | -------- | ----------- | ----------------------------------- |
|                                              | - België - Griekenland | - Zweden | - Luxemburg | - Duitsland - Finland - Zwitserland |
| 5 punten                                     | 4 punten               | 3 punten | 2 punten    | 1 punt                              |
| - Denemarken - Italië - Noorwegen - Portugal | - Verenigd Koninkrijk  | - Israël |             |                                     |

### Punten gegeven door Ierland

#### Finale
Punten gegeven in de finale:
| 12 punten | Israël              |
| 10 punten | Nederland           |
| 8 punten  | Noorwegen           |
| 7 punten  | Verenigd Koninkrijk |
| 6 punten  | Zweden              |
| 5 punten  | Duitsland           |
| 4 punten  | Griekenland         |
| 3 punten  | Luxemburg           |
| 2 punten  | Denemarken          |
| 1 punt    | Zwitserland         |

1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024 · 2025

wikitext:
{{Infobox Eurovisiepreselectie
| naam = Eurovisiesongfestival
| jaar = 1979
| land = {{IE}}
| selectie = nationale finale
| datum = 4 februari 1979
| winact = [[Cathal Dunne]]
| winlied = ''Happy man''
| finale = 5de (80 punten)
}}
'''[[Ierland (land)|Ierland]]''' nam deel aan het '''[[Eurovisiesongfestival 1979]]''' in [[Jeruzalem]], [[Israël]]. Het was de 14de Ierse deelname aan het festival. De nationale omroep [[Raidió Teilifís Éireann|RTE]] was verantwoordelijk voor de bijdrage van Ierland voor 1979.

== Selectieprocedure ==
De Ierse nationale finale werd gehouden op 4 februari 1979 en werd uitgezonden door de [[RTÉ]]. Het evenement vond plaats in [[Dublin]] en gepresenteerd door Mike Murphy.
Acht acts deden mee in de finale en de winnaar werd gekozen door 10 regionale jury's.<ref>https://www.eurovision-spain.com/iphp/pais_historia.php?numero=461. [https://web.archive.org/web/20200929031942/https://www.eurovision-spain.com/iphp/pais_historia.php?numero=461 Gearchiveerd] op 29 september 2020.</ref> Een van de verliezende deelnemers was [[Johnny Logan]], die in latere jaren driemaal voor Ierland het songfestival zou winnen.

=== Uitslag ===
{| class="sortable wikitable" border="2" cellpadding="2" cellspacing="0" style="margin: 0 1em 0 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse;
|-
! Volgorde !! Artiest !! Lied !! Punten !! Plaats
|-
| 1
| Tweed
| ''No restrictions''
| 4
| 5
|-
| 2
| [[Johnny Logan]]
| ''Angie''
| 15
| 3
|-
| 3
| Anderson
| ''Goodbye''
| 3
| 6
|-
| 4
| The Memories
| ''The main attraction''
| 13
| 4
|-
| 5
| [[Red Hurley]] & [[Tina Reynolds|Tina]]
| ''Hiding behind our smile''
| 0
| 8
|-bgcolor="gold"
| 6
| [[Cathal Dunne]]
| ''Happy man''
| 36
| 1
|-
| 7
| Catriona Walsh
| ''Superstar''
| 3
| 6
|-
| 8
| The Miami Showband
| ''Too much is going on''
| 26
| 2
|-
|}

== In Jeruzalem ==
In Jeruzalem moest Ierland als vierde aantreden, na [[Denemarken op het Eurovisiesongfestival 1979|Denemarken]] en voorafgaand aan [[Finland op het Eurovisiesongfestival 1979|Finland]]. Aan het einde van de puntentelling bleek dat de Ieren op een vijfde plaats waren geëindigd, met een totaal van 80 punten. [[Nederland op het Eurovisiesongfestival 1979|Nederland]] en [[België op het Eurovisiesongfestival 1979|België]] gaven respectievelijk 0 en 10 punten aan de Ierse inzending.<ref>http://www.eurovision.tv/page/history/by-year/contest?event=295. [https://web.archive.org/web/20170227094849/http://www.eurovision.tv/page/history/by-year/contest?event=295 Gearchiveerd] op 27 februari 2017.</ref>

=== Gekregen punten ===
==== Finale ====
{| class="wikitable" style="min-width:20%;"
|-
!width=20%|12 punten
!width=20%|10 punten
!width=20%|8 punten
!width=20%|7 punten
!width=20%|6 punten
|-
| valign="top" |
| valign="top" |
* {{BE-esf}}
* {{GR-esf}}
| valign="top" |
* {{SE-esf}}
| valign="top" |
* {{LU-esf}}
| valign="top" |
* {{DE-esf}}
* {{FI-esf}}
* {{CH-esf}}
|-
!width=20%|5 punten
!width=20%|4 punten
!width=20%|3 punten
!width=20%|2 punten
!width=20%|1 punt
|-
| valign="top" |
* {{DK-esf}}
* {{IT-esf}}
* {{NO-esf}}
* {{PT-esf}}
| valign="top" |
* {{GB-esf}}
| valign="top" |
* {{IL-esf}}
| valign="top" |
| valign="top" |
|-
|}

===Punten gegeven door Ierland===
==== Finale ====
Punten gegeven in de finale:
{| class="wikitable" style="min-width:20%;"
|-
|bgcolor="gold"|'''12 punten'''||{{IL-esf}}
|-
|bgcolor="silver"|'''10 punten'''||{{NL-esf}}
|-
|bgcolor="#CC9966"|'''8 punten'''||{{NO-esf}}
|-
|'''7 punten'''||{{GB-esf}}
|-
|'''6 punten'''||{{SE-esf}}
|-
|'''5 punten'''||{{DE-esf}}
|-
|'''4 punten'''||{{GR-esf}}
|-
|'''3 punten'''||{{LU-esf}}
|-
|'''2 punten'''||{{DK-esf}}
|-
|'''1 punt'''||{{CH-esf}}
|-
|}

{{Appendix}}
{{Navigatie Ierland op het Eurovisiesongfestival}}

[[Categorie:Ierland op het Eurovisiesongfestival|1979]]
[[Categorie:Land op het Eurovisiesongfestival 1979]]

title: Eurovisiesongfestival 1979

Land: Ierland

title: Nationale selectie

Selectieproces: nationale finale

Datum: 4 februari 1979

Artiest: Cathal Dunne

Lied: Happy man

title: Uitslag

Finale: 5de (80 punten)


text:
# Lathronympha sardinica
Lathronympha sardinica is een vlinder uit de familie bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1995 door Trematerra.
De soort komt voor in Europa.

wikiname: nlwiki

title: Lathronympha sardinica

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Lathronympha sardinica''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Bladrollers|Tortricidae]] (Bladrollers)
| geslacht = ''[[Lathronympha]]''
| w-naam = ''Lathronympha sardinica''
| auteur = Trematerra
| datum = 1995
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Lathronympha sardinica''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[bladrollers]] (Tortricidae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1995 door Trematerra.

De soort komt voor in [[Europa (werelddeel)|Europa]].

{{Appendix|2=
* {{Link Fauna Europaea|id=439128|naam=''Lathronympha sardinica''}}
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|03|21}}

[[Categorie:Bladrollers]]
[[Categorie:Dier uit het Palearctisch gebied]]

title: Lathronympha sardinica

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Tortricidae (Bladrollers)

Geslacht: Lathronympha

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Sergio Lobera
Sergio Lobera (Zaragoza, 16 januari 1976) is een Spaanse voetbalcoach.

## Carrière
Sergio Lobera begon op jonge leeftijd aan een loopbaan als voetbalcoach. Van 1999 tot 2007 was hij jeugdtrainer bij FC Barcelona. Toen Carles Rexach in het seizoen 2000/01 hoofdtrainer werd, werd Lobera in de technische staf van het eerste elftal opgenomen. De toen 25-jarige Spanjaard maakte videoanalyses van de tegenstander. Bij de jeugd werkte hij dan weer samen met spelers als Cesc Fàbregas, Sergio Busquets, Bojan Krkić, Isaac Cuenca, Cristian Tello en Jonathan Dos Santos. Nadien ging hij samen met Juan Carlos Rojo naar het bescheiden Terrassa FC. Rojo en Lobera waren voordien actief als respectievelijk trainer en assistent-trainer bij het C-elftal van Barcelona. Ook Tito Vilanova was in die periode werkzaam bij Terrassa. Vervolgens ging Lobera aan de slag bij San Roque en Ceuta. In 2012 werd Lobera aangesteld als trainer van UD Las Palmas uit de Segunda División A.

title: Sergio Lobera

wikitext:
{{Infobox voetballer
| spelernaam                  = Sergio Lobera
| volledigenaam               = Sergio Lobera Rodríguez
| bijnaam                     =
| afbeelding                  =
| onderschrift                =
| geboortedatum               = [[16 januari]] [[1976]]
| geboortestad                = [[Zaragoza (stad)|Zaragoza]]
| geboorteland                = [[Spanje]]
| overlijddatum               =
| stadvanoverlijden           =
| landvanoverlijden           =
| lengte                      =
| gewicht                     =
| been                        =
| huidigeclub                 =
| rugnummer                   =
| positie                     =
| functie                     = Trainer
| huidigeclubfunctie          = [[Mumbai City FC|Mumbai City]]
| contracttot                 =
| vorigeclubs                 =
| jeugdjaren                  =
| jeugdteams                  =
| seizoen                     =
| club                        =
| wedstr(goals)               =
| interlandjaren              =
| interlandteam               =
| interlandwedstrijden(goals) =
| trainersjaren               = 1999-2007
2007-2009
2010-2011
2011-2012
2012
2012–2014
2014–2017
2017–2020
2020–
| getraindeclubs              = [[FC Barcelona]] (jeugd)
[[Terrassa FC|Terrassa]]
[[CD San Roque|San Roque]]
[[AD Ceuta|Ceuta]]
[[FC Barcelona]] (assistent)
[[UD Las Palmas]]
[[Moghreb Tétouan]]
[[FC Goa|Goa]]
[[Mumbai City FC|Mumbai City]].
| erelijstjaren               =
| erelijst                    =
| clubupdate                  =
| landupdate                  =
}}
'''Sergio Lobera''' ([[Zaragoza (stad)|Zaragoza]], [[16 januari]] [[1976]]) is een [[Spanje|Spaanse]] [[voetbalcoach]].

==Carrière==
Sergio Lobera begon op jonge leeftijd aan een loopbaan als voetbalcoach. Van 1999 tot 2007 was hij jeugdtrainer bij [[FC Barcelona]]. Toen [[Carles Rexach]] in het seizoen 2000/01 hoofdtrainer werd, werd Lobera in de technische staf van het eerste elftal opgenomen. De toen 25-jarige Spanjaard maakte videoanalyses van de tegenstander. Bij de jeugd werkte hij dan weer samen met spelers als [[Cesc Fàbregas]], [[Sergio Busquets]], [[Bojan Krkić]], [[Isaac Cuenca]], [[Cristian Tello]] en [[Jonathan Dos Santos]]. Nadien ging hij samen met Juan Carlos Rojo naar het bescheiden [[Terrassa FC]]. Rojo en Lobera waren voordien actief als respectievelijk trainer en assistent-trainer bij het C-elftal van Barcelona. Ook [[Francesc Vilanova|Tito Vilanova]] was in die periode werkzaam bij Terrassa. Vervolgens ging Lobera aan de slag bij [[CD San Roque|San Roque]] en [[AD Ceuta|Ceuta]]. In 2012 werd Lobera aangesteld als trainer van [[UD Las Palmas]] uit de [[Segunda División A]].

{{DEFAULTSORT:Lobera, Sergio}}
[[Categorie:Spaans voetbalcoach]]

title: Persoonlijke informatie

Volledige naam: Sergio Lobera Rodríguez

Geboortedatum: 16 januari 1976

Geboorteplaats: Zaragoza, Spanje

title: Clubinformatie

Huidige club: Mumbai City

Functie: Trainer

title: Getrainde teams

FC Barcelona (jeugd) · Terrassa · San Roque · Ceuta · FC Barcelona (assistent) · UD Las Palmas · Moghreb Tétouan · Goa · Mumbai City.

Portaal: Voetbal


text:
# Ulrich Ochsenbein
Ulrich J. Ochsenbein (Schwarzenegg, 24 november 1811 - Port, 3 november 1890) was een Zwitsers advocaat, militair en politicus voor de radicalen uit het kanton Bern. Van 1848 tot 1854 was hij lid van de Bondsraad.

## Biografie

### Afkomst en opleiding
Ulrich Ochsenbein was een zoon van Kaspar Ochsenbein, die herbergier, landbouwer en paardenhandelaar was. Hij was gehuwd met Emilie Sury. Na zijn schooltijd aan het gymnasium van Biel/Bienne studeerde hij rechten in Bern. Samen met zijn schoonbroer Eduard Sury opende hij in 1835 een advocatenkantoor in Nidau.

### Politicus

#### Kantonnale politiek
Met Jakob Stämpfli aan het hoofd van de Berner radicalen leidde Ochsenbein in 1845 de tweede expeditie van het vrijkorps, al leidde dit tot een mislukking. Van 1845 tot 1846 was Ochsenbein lid van de Grote Raad van Bern. In 1846 was hij voorzitter van de kantonnale constituante, waarna hij van 1846 tot 1848 lid was van de Regeringsraad van Bern. Tevens was hij van 1847 tot 1848 lid van de Tagsatzung, waarvan hij in 1847 voorzitter was toen werd besloten om de Sonderbund te ontbinden en Zwitserland om te vormen tot een bondsstaat. Tijdens de Sonderbundoorlog was hij commandant van een Bernse reservistendivisie.
In de kantonnale politiek trachtte hij een gematigd standpunt in te nemen tussen de conservatieven en de radicalen van Jakob Stämpfli, met wie hij in onmin leefde.

#### Lid van de Bondsraad
Ochsenbein werd bij de eerste federale parlementsverkiezingen in 1848 verkozen tot lid van de nieuw opgerichte Nationale Raad, waar hij zetelde van 6 tot 16 november 1848 en waarvan hij van 7 tot 16 november 1848 kortstondig de eerste voorzitter was. Op 16 november 1848 werd hij evenwel bij de eerste Bondsraadsverkiezingen met 92 stemmen in één stemronde verkozen tot lid van de nieuw opgerichte Bondsraad. Hij kwam aan het hoofd van het Departement van Militaire Zaken. In 1854 was hij vicevoorzitter van de Bondsraad.
Onder zijn impuls werd de federale wet op de militaire organisatie aangenomen. Deze wet regelde de opleiding en aanvoering van de militaire troepen. Zijn onduidelijke positie te midden van de conservatieven en de radicalen leidde tot zijn niet-herverkiezing bij de Bondsraadsverkiezingen van 1854. Zulke niet-herverkiezing zou in de latere geschiedenis van de Bondsraad zeer uitzonderlijk blijken. Als zijnde de zittende vicevoorzitter van de Bondsraad belette zijn niet-herverkiezing overigens dat hij het jaar nadien bondspresident zou worden. Zijn mandaat liep af op 31 december 1854. Hij werd opgevolgd door zijn rivaal Jakob Stämpfli.

### Latere carrière
Na zijn niet-herverkiezing in de Bondsraad diende Ochsenbein tot tweemaal toe gedurende korte tijd in het Franse leger, in 1855 als brigadegeneraal en in 1871 als divisiegeneraal. Als grootgrondbezitter in Seeland legde hij zich toe op de ontwikkeling van dit gebied. Zo was hij betrokken bij de waterwerken in Jura en de verbetering van het lot van de armen in de regio.
In 1882 was hij betrokken bij de oprichting van de Bernse Volkspartij (Bernischen Volkspartei) van Ulrich Dürrenmatt. Hoewel hij meerdere malen had geprobeerd, slaagde hij er evenwel niet in om een politieke comeback te maken. Zijn temperament en zijn gevoeligheid maakten hem tot een man met wie men vaak moeilijk kon omgaan. Hij had zijn succes en populariteit niet te danken aan zijn mandaat als Bondsraadslid, maar aan zijn rol als leider van het vrijkorps en gangmaker van de federale Zwitserse Grondwet van 1848. Hij had graag gezien dat de Zwitserse overheid nog meer centraliseerd was georganiseerd, al wist hij de oprichting van de bondsstaat wel met succes te verdedigen toen de nieuwe grondwet in het kanton Bern in een referendum werd goedgekeurd, terwijl zijn politieke tegenstander Jakob Stämpfli er geen voorstander van was.

title: Ulrich Ochsenbein

wikitext:
{{Infobox ambtsbekleder
| naam          = Ulrich Ochsenbein
| afbeelding    = Ochsenbein Ulrich 1847.png
| onderschrift  = Ulrich Ochsenbein in 1847.
| afbeeldinggrootte =
| opvolging     = [[Lijst van leden van de Bondsraad (Zwitserland)|2e]] lid van de [[Bondsraad (Zwitserland)|Bondsraad]]
| start_periode = [[16 november]] [[1848]]
| eind_periode  = [[31 december]] [[1854]]
| monarch       =
| vicepresident =
| vicepremier   =
| leider        =
| president     =
| premier       =
| voorganger    = ''nieuwe functie''
| opvolger      = [[Jakob Stämpfli]]
| opvolging2    =
| start_periode2=
| eind_periode2 =
| monarch2      =
| vicepresident2=
| vicepremier2  =
| leider2       =
| president2    =
| premier2      =
| voorganger2   =
| opvolger2     =
| geboren       = [[24 november]] [[1811]]
| geboren_in    = [[Unterlangenegg|Schwarzenegg]]
| gestorven     = [[3 november]] [[1890]]
| gestorven_in  = [[Port (Zwitserland)|Port]]
| partner       = Emilie Sury
| beroep        = [[Advocaat (beroep)|advocaat]], [[militair]] en [[politicus]]
| religie       = protestantisme
| partij        = radicalen
| kieskring     =
| regio         = {{CH-vlag|Bern}}
| land          = {{CH}}
| handtekening  =
| website       =
| extra portaal = Zwitserland
}}

'''Ulrich J. Ochsenbein''' ([[Unterlangenegg|Schwarzenegg]], [[24 november]] [[1811]] - [[Port (Zwitserland)|Port]], [[3 november]] [[1890]]) was een [[Zwitserland|Zwitsers]] [[Advocaat (beroep)|advocaat]], [[militair]] en [[politicus]] voor de radicalen uit het kanton [[Bern (kanton)|Bern]]. Van 1848 tot 1854 was hij lid van de [[Bondsraad (Zwitserland)|Bondsraad]].

== Biografie ==

=== Afkomst en opleiding ===
Ulrich Ochsenbein was een zoon van Kaspar Ochsenbein, die herbergier, landbouwer en paardenhandelaar was. Hij was gehuwd met Emilie Sury. Na zijn schooltijd aan het gymnasium van [[Biel/Bienne]] studeerde hij rechten in [[Bern (stad)|Bern]]. Samen met zijn schoonbroer [[Eduard Sury]] opende hij in 1835 een advocatenkantoor in [[Nidau (gemeente)|Nidau]].

=== Politicus ===

==== Kantonnale politiek ====
Met [[Jakob Stämpfli]] aan het hoofd van de Berner radicalen leidde Ochsenbein in 1845 de tweede expeditie van het [[Vrijkorps (Zwitserland)|vrijkorps]], al leidde dit tot een mislukking. Van 1845 tot 1846 was Ochsenbein lid van de [[Grote Raad van Bern]]. In 1846 was hij voorzitter van de kantonnale constituante, waarna hij van 1846 tot 1848 lid was van de [[Regeringsraad van Bern]]. Tevens was hij van 1847 tot 1848 lid van de [[Tagsatzung]], waarvan hij in 1847 [[Lijst van voorzitters van de Tagsatzung|voorzitter]] was toen werd besloten om de [[Sonderbund]] te ontbinden en Zwitserland om te vormen tot een [[bondsstaat]]. Tijdens de [[Sonderbundoorlog]] was hij commandant van een Bernse reservistendivisie.

In de kantonnale politiek trachtte hij een gematigd standpunt in te nemen tussen de conservatieven en de radicalen van [[Jakob Stämpfli]], met wie hij in onmin leefde.

==== Lid van de Bondsraad ====
Ochsenbein werd bij de [[Zwitserse parlementsverkiezingen 1848|eerste federale parlementsverkiezingen in 1848]] verkozen tot lid van de nieuw opgerichte [[Nationale Raad (Zwitserland)|Nationale Raad]], waar hij zetelde van 6 tot 16 november 1848 en waarvan hij van 7 tot 16 november 1848 kortstondig de eerste [[Voorzitter van de Nationale Raad (Zwitserland)|voorzitter]] was. Op 16 november 1848 werd hij evenwel bij de [[Zwitserse Bondsraadsverkiezingen 1848|eerste Bondsraadsverkiezingen]] met 92 stemmen in één stemronde verkozen tot lid van de nieuw opgerichte [[Bondsraad (Zwitserland)|Bondsraad]]. Hij kwam aan het hoofd van het [[Federaal Departement van Defensie, Volksverdediging en Sport|Departement van Militaire Zaken]]. In 1854 was hij [[Bondspresident van Zwitserland#Vicepresident|vicevoorzitter van de Bondsraad]].

Onder zijn impuls werd de federale wet op de militaire organisatie aangenomen. Deze wet regelde de opleiding en aanvoering van de militaire troepen. Zijn onduidelijke positie te midden van de conservatieven en de radicalen leidde tot zijn niet-herverkiezing bij de [[Zwitserse Bondsraadsverkiezingen 1854|Bondsraadsverkiezingen van 1854]]. Zulke niet-herverkiezing zou in de latere geschiedenis van de Bondsraad zeer uitzonderlijk blijken. Als zijnde de zittende vicevoorzitter van de Bondsraad belette zijn niet-herverkiezing overigens dat hij het jaar nadien bondspresident zou worden. Zijn mandaat liep af op 31 december 1854. Hij werd opgevolgd door zijn rivaal [[Jakob Stämpfli]].

=== Latere carrière ===
[[Bestand:Ulrich Ochsenbein, Bueste Schloss Nidau 02 11.jpg|miniatuur|Buste van Ulrich Ochsenbein in [[Nidau (gemeente)|Nidau]].]]

Na zijn niet-herverkiezing in de Bondsraad diende Ochsenbein tot tweemaal toe gedurende korte tijd in het [[Franse leger]], in 1855 als brigadegeneraal en in 1871 als divisiegeneraal. Als grootgrondbezitter in [[Seeland (Zwitserland)|Seeland]] legde hij zich toe op de ontwikkeling van dit gebied. Zo was hij betrokken bij de waterwerken in Jura en de verbetering van het lot van de armen in de regio.

In 1882 was hij betrokken bij de oprichting van de Bernse Volkspartij (Bernischen Volkspartei) van [[Ulrich Dürrenmatt]]. Hoewel hij meerdere malen had geprobeerd, slaagde hij er evenwel niet in om een politieke comeback te maken. Zijn temperament en zijn gevoeligheid maakten hem tot een man met wie men vaak moeilijk kon omgaan. Hij had zijn succes en populariteit niet te danken aan zijn mandaat als Bondsraadslid, maar aan zijn rol als leider van het vrijkorps en gangmaker van de federale [[Zwitserse Grondwet]] van 1848. Hij had graag gezien dat de Zwitserse overheid nog meer centraliseerd was georganiseerd, al wist hij de oprichting van de bondsstaat wel met succes te verdedigen toen de nieuwe grondwet in het kanton Bern in een referendum werd goedgekeurd, terwijl zijn politieke tegenstander Jakob Stämpfli er geen voorstander van was.

== Zie ook ==
* [[Lijst van leden van de Bondsraad (Zwitserland)]]
* [[Lijst van voorzitters van de Nationale Raad (Zwitserland)]]
* [[Lijst van voorzitters van de Tagsatzung]]

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding HWZ|titel=Ulrich Ochsenbein|link=https://hls-dhs-dss.ch/fr/articles/004633/2020-12-01/|datum=25 januari 2022|taal=fr}}
* {{fr}} ''[https://www.parlament.ch/de/biografie/ulrich-j.-ochsenbein/2845 Ulrich J. Ochsenbein]'', parlament.ch, website van de [[Bondsvergadering (Zwitserland)|Zwitserse Bondsvergadering]].
* {{fr}} ''[https://www.admin.ch/gov/fr/accueil/conseil-federal/membres-du-conseil-federal/ulrich-ochsenbein.html Ulrich Ochsenbein]'',  admin.ch, website van de Zwitserse federale overheid.
{{References}}
}}
{{Bibliografische informatie}}
{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi|
| lijst = Lid van de [[Bondsraad (Zwitserland)|Bondsraad]]
1848-1854
| vorige =
| volgende = [[Jakob Stämpfli]]
}}
{{OpvolgingCombi|
| lijst = [[Voorzitter van de Nationale Raad (Zwitserland)|Voorzitter van de Nationale Raad]]
1848
| vorige =
| volgende = [[Jakob Robert Steiger]]
}}
{{EindOpvolging}}
{{Commonscat}}

{{DEFAULTSORT:Ochsenbein, Ulrich}}
[[Categorie:Zwitsers politicus]]
[[Categorie:Lid van de Zwitserse Bondsraad]]
[[Categorie:Lid van de Nationale Raad (Zwitserland)]]
[[Categorie:Voorzitter van de Nationale Raad (Zwitserland)]]
[[Categorie:Zwitsers advocaat]]
[[Categorie:Zwitsers militair]]

title: Ulrich Ochsenbein

Geboren: 24 november 1811 · Schwarzenegg

Overleden: 3 november 1890 · Port

Regio: Bern

Land: Zwitserland

Politieke partij: radicalen

Partner: Emilie Sury

Beroep: advocaat, militair en politicus

Religie: protestantisme

title: 2e lid van de Bondsraad

Aangetreden: 16 november 1848

Einde termijn: 31 december 1854

Voorganger: nieuwe functie

Opvolger: Jakob Stämpfli

Portaal: Politiek · Zwitserland


text:
# Frigora ascidicola
Frigora ascidicola is een vlokreeftensoort uit de familie van de Calliopiidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1991 door Ren in Ren & Huang.

title: Frigora ascidicola

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Frigora ascidicola''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] ([[Geleedpotigen]])
| klasse = [[Malacostraca]]
| orde = [[Amphipoda]]
| familie = [[Calliopiidae]]
| geslacht = ''[[Frigora]]''
| w-naam = ''Frigora ascidicola''
| auteur = Ren in Ren & Huang
| datum = 1991
| haakjes =
| commons =
| species =
| worms = 237021
}}
'''''Frigora ascidicola''''' is een [[vlokreeften]]soort uit de familie van de [[Calliopiidae]].<ref>Lowry, J.; De Broyer, C. (2012). <i>Frigora ascidicola</i> Ren in Ren & Huang, 1991. In: Lowry, J. (2012) World Amphipoda database. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=237021</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1991 door Ren in Ren & Huang.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|20}}

[[Categorie:Calliopiidae]]

title: Frigora ascidicola

Klasse: Malacostraca

Orde: Amphipoda

Familie: Calliopiidae

Geslacht: Frigora

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Slag bij Jackson (Tennessee)
De Slag bij Jackson te Tennessee vond plaats op 19 december 1862 in Madison County, Tennessee, tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog.
Deze confrontatie vond plaats tijdens de expeditie van de Zuidelijke Brigade-generaal Nathan Bedford Forrest tussen 11 december 1862 en 1 januari 1863.
Forrest wilde de aanvoerlijn van het leger van Ulysses S. Grant verstoren. Grants leger was langs de Mississippispoorweg bezig met militaire operaties. Als Forrest erin slaagde om de Mobile & Ohio-spoorweg te vernietigen, kon dit de operaties van Grant ernstig verstoren of zelfs een halt toeroepen. Forrests 2.100 man sterke cavaleriebrigade stak de rivier de Tennessee over tussen 15 december en 17 december. Om Forrest een halt toe te roepen, had Grant een troepenconcentratie bevolen rond Jackson onder leiding van brigadegeneraal Jeremiah C. Sullivan en een cavalerie-eenheid onder leiding van kolonel Robert G. Ingersoll om Forrest te vinden. Op 18 december verpletterde Forrest de Noordelijke cavalerie.
De volgende dag kon Forrest zijn opmars voortzetten. Sullivan gaf het bevel aan kolonel Adolph Englemann om een kleine eenheid ten noordoosten van Jackson te positioneren. Bij het kerkhof van Old Salem sloeg Englemann een vijandelijke cavalerieaanval af met twee infanterieregimenten. Daarna trok hij zich anderhalve kilometer terug, dichter bij het stadje. Deze Zuidelijke cavalerieaanval op het kerkhof was echter een list van Forrest. Terwijl hij via de aanval met een klein deel van zijn cavalerie de vijand vastpinde rond Jackson, kreeg hij de vrije hand om de spoorweg ten zuiden en noorden van het stadje te vernietigen. Na de vernietiging van de spoorweg verplaatste Forrest zijn aandacht naar Trenton en Humboldt.

title: Slag bij Jackson (Tennessee)

wikitext:
{{Zijbalk Forrests veldtocht in westelijk Tennessee}}
[[Bestand:Jackson-tennessee.jpg|thumb|Jackson voor de slag]]
De '''Slag bij Jackson te Tennessee''' vond plaats op [[19 december]] [[1862]] in [[Madison County (Tennessee)|Madison County]], [[Tennessee]], tijdens de [[Amerikaanse Burgeroorlog]].

Deze confrontatie vond plaats tijdens de expeditie van de Zuidelijke Brigade-generaal [[Nathan Bedford Forrest]] tussen [[11 december]] [[1862]] en [[1 januari]] [[1863]].
Forrest wilde de aanvoerlijn van het leger van [[Ulysses S. Grant]] verstoren. Grants leger was langs de Mississippispoorweg bezig met militaire operaties. Als Forrest erin slaagde om de Mobile & Ohio-spoorweg te vernietigen, kon dit de operaties van Grant ernstig verstoren of zelfs een halt toeroepen. Forrests 2.100 man sterke cavaleriebrigade stak de rivier de [[Tennessee (rivier)|Tennessee]] over tussen [[15 december]] en [[17 december]]. Om Forrest een halt toe te roepen, had Grant een troepenconcentratie bevolen rond Jackson onder leiding van brigadegeneraal [[Jeremiah C. Sullivan]] en een cavalerie-eenheid onder leiding van kolonel Robert G. Ingersoll om Forrest te vinden. Op [[18 december]] verpletterde Forrest de Noordelijke cavalerie.

De volgende dag kon Forrest zijn opmars voortzetten. Sullivan gaf het bevel aan kolonel Adolph Englemann om een kleine eenheid ten noordoosten van Jackson te positioneren. Bij het kerkhof van Old Salem sloeg Englemann een vijandelijke cavalerieaanval af met twee infanterieregimenten. Daarna trok hij zich anderhalve kilometer terug, dichter bij het stadje. Deze Zuidelijke cavalerieaanval op het kerkhof was echter een list van Forrest. Terwijl hij via de aanval met een klein deel van zijn cavalerie de vijand vastpinde rond Jackson, kreeg hij de vrije hand om de spoorweg ten zuiden en noorden van het stadje te vernietigen. Na de vernietiging van de spoorweg verplaatste Forrest zijn aandacht naar [[Slag bij Trenton|Trenton]] en [[Humboldt (Tennessee)|Humboldt]].

{{Appendix|2=
* [http://www.nps.gov/civilwar/search-battles-detail.htm?battleCode=tn009 National Park Service - Jackson, TN]
}}

[[Categorie:Veldslag tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog|Jackson (Tennessee)]]
[[Categorie:Geschiedenis van Tennessee|Slag Jackson]]
[[Categorie:1862]]