text:
# Aphodius notabilis
Aphodius notabilis is een keversoort uit de familie bladsprietkevers (Scarabaeidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1963 door Petrovitz.

title: Aphodius notabilis

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Aphodius notabilis''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Bladsprietkevers|Scarabaeidae]] (Bladsprietkevers)
| geslacht = ''[[Aphodius]]''
| w-naam = ''Aphodius notabilis''
| auteur = Petrovitz
| datum = 1963
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Aphodius notabilis''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[bladsprietkevers]] (Scarabaeidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1963 door Petrovitz.<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|09}}

[[Categorie:Aphodius|notabilis]]

title: Aphodius notabilis

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Scarabaeidae (Bladsprietkevers)

Geslacht: Aphodius

title: Soort


text:
# Androy (plaats)
Androy is een plaats en commune in het zuiden van Madagaskar, behorend tot het district Fianarantsoa II, dat gelegen is in de regio Haute Matsiatra. Tijdens een volkstelling in 2001 telde de plaats 9.121 inwoners.
- Library of Congress Control Number: n88056053
- Nationale Bibliotheek van Israël: 987007560272405171
- Système universitaire de documentation: 027551741
- Virtual International Authority File: 147850903

wikiname: nlwiki

title: Androy (plaats)

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox plaats in Madagaskar
| land = Madagaskar
| naam = Androy (plaats)
| regio = [[Haute Matsiatra]]
| district = [[Fianarantsoa II]]
| hoogte =
| wapen =
| inwoners = 9.121
| meetjaar = 2001
| lat_deg =
| lat_min =
| lat_dir = S
| lon_deg =
| lon_min =
| lon_dir = E
| foto =
| onderschrift =
}}

'''Androy''' is een plaats en [[Gemeente (bestuur)|commune]] in het zuiden van [[Madagaskar]], behorend tot het district [[Fianarantsoa II]], dat gelegen is in de regio [[Haute Matsiatra]]. Tijdens een [[volkstelling]] in 2001 telde de plaats 9.121 inwoners.<ref>[http://www.ilo.cornell.edu/ilo/data.html Ilo Census Data]. [https://web.archive.org/web/20210608085554/http://www.ilo.cornell.edu/ilo/data.html Gearchiveerd] op 8 juni 2021.</ref>

{{Appendix|2=
{{references}}
}}

{{Navigatie regio Haute Matsiatra}}
{{Bibliografische informatie}}

[[Categorie:Gemeente in Haute Matsiatra]]

title: Situering

Regio: Haute Matsiatra

District: Fianarantsoa II

title: Algemeen

Portaal: Madagaskar


text:
# Natuurlijke theologie
Natuurlijke theologie is de leer die handelt over (de mogelijkheid van) kennis over God via de natuur en de rede, de door God geschapen werkelijkheid. Daarom noemt men de natuurlijke theologie ook wel wijsgerige godsleer of filosofische theologie. In tegenstelling tot de 'niet-natuurlijke' theologie maakt men in de natuurlijke theologie geen gebruik van openbaringen of heilige schriften, die men traditioneel als bovennatuurlijk beschouwt.
Om de mogelijkheid voor het bedrijven van natuurlijke theologie te ondersteunen wordt in de christelijke theologie meestal verwezen naar Genesis 1 en 2, het scheppingsverhaal. Als God de wereld schiep, moet deze schepping zijn signatuur dragen. Bovendien: als de mens is geschapen naar Gods beeld, kan hij ook tot redelijke kennis over God komen.

## Natuurlijke theologie in de Oudheid
Natuurlijke theologie ontstond in de westerse cultuur als onderdeel van de Griekse filosofie. Vanaf Plato werd het wijsgerig spreken over God een belangrijk aandachtspunt. Naast Plato hebben vooral Aristoteles en het neoplatonisme veel invloed gehad op de christelijke theologie.
Volgens Augustinus moeten we God zoeken in het hoogtepunt van de schepping: de mens. Op basis van neoplatoonse filosofie veronderstelt Augustinus dat het redenerende verstand het hoogste menselijke orgaan is waar we sporen van God, of beter gezegd de goddelijke drie-eenheid, mogen verwachten.

## Natuurlijke theologie in de Middeleeuwen
In hoeverre men wijsgerig kon spreken over God, werd vanaf de Middeleeuwen een belangrijk discussiepunt onder theologen. Voornamelijk het belang van de erfenis van Aristoteles werd ter discussie gesteld.
Thomas van Aquino onderscheidt een zuiver natuurlijke kennis van God, die onder meer blijkt uit de zogenaamde godsbewijzen, van de kennis die wordt verworven uit een bovennatuurlijke openbaring (Jezus Christus, de Bijbel, de traditie): eerst door de bovennatuurlijke openbaring wordt kennis van de drie-eenheid verkregen. De natuurlijke kennis is zonder de hulp van de openbaring niet geheel en tijdig te bereiken; de openbaring raakt God zelf in zijn eigen werkelijkheid, die voor het natuurlijke weten altijd geheim is. Door Thomas van Aquino verwierf de natuurlijke theologie een belangrijke status in de katholieke theologie.

## Natuurlijke theologie in de Reformatie
De reformatie was deels een beweging die zich afzette tegen de theologie van de Middeleeuwen, de scholastiek en zijn bondgenoot de natuurlijke theologie. Voor veel hervormers bezoedelde de natuurlijke theologie het christendom, omdat deze te veel een beroep deed op niet-christelijke bronnen.
Calvijn zegt dat wij tot een eerste en eenvoudige godskennis zouden komen uit de natuur "indien Adam in de staat der rechtheid was gebleven". Derhalve is onze natuurlijke godskennis onvolmaakt, verward en soms tegenstrijdig, maar zij is er wel in voldoende mate om de mensheid ieder excuus om Gods wil te negeren, te ontnemen. Als bronnen van natuurlijke godskennis noemt Calvijn "een besef van godheid in ieder mens" en "de ervaring en doordenking van de orde in het heelal". De schrift nu verheldert en versterkt deze algemene openbaring: "De kennis van God die getoond wordt in de ordening van de wereld en haar schepselen wordt nog duidelijker en betrouwbaarder uitgelegd door het Woord."

## Natuurlijke theologie in de moderne tijd en tijdens de Verlichting
Baruch Spinoza wordt beschouwd als de vader van de Verlichting. Hij publiceerde in 1670 anoniem de Tractatus theologico-politicus, waarin hij vele contradicties in de Bijbel blootlegt en argumenteert dat de religie en de filosofie strikt gescheiden moeten zijn; dat de theologen moeten erkennen dat het niet mogelijk is contradictorisch te denken en derhalve de Bijbel niet onbetwijfelbaar is; en dat het mogelijk, zelfs noodzakelijk is, de vrijheid van de filosofie toe te staan, om de vroomheid en de vrede in de staat te bewaren. Spinoza wijst in zijn Ethica, en eigenlijk al eerder, in de Tractatus de intellectus emendatione, de voorstelling van God als een transcendente autoriteit af, en ontwikkelt de zienswijzen van onder meer Descartes en Anselmus van Canterbury verder door God op te vatten als een substantie, die evenzeer als uitgebreid wezen (extensio) en als denkend wezen (cogitatio) opgevat kan worden, en die bovendien oneindig vele andere attributen bezit. Alle dingen (of hoedanigheden) zijn in hem en niets is buiten hem. God is de Natuur, zo wordt zijn filosofie vaak samengevat. Het is volgens hem derhalve onmogelijk God te haten en noodzakelijk God lief te hebben; echter, niet de God die door de theologen uit de joodse of christelijke openbaringen wordt afgeleid, maar de enige God, die een mens helder en welonderscheiden kan denken, namelijk de enige substantie, waarin de geworden natuur bestaat.
Vanaf de 18de eeuw maakte het argument van ontwerp opgang als verweermiddel tegen het opkomend ongeloof door fysicotheologen als Bernard Nieuwentijt. David Hume had sterke kritiek op dit soort argumenten, aangezien causale en teleologische redeneringen volgens hem slechts gronden voor waarschijnlijkheid, en niet voor zekerheid zijn.
In de Kritik der reinen Vernunft (1781) weerlegt Immanuel Kant alle mogelijke godsbewijzen. Het falen van alle godsbewijzen kan volgens hem tot één simpele denkfout herleid worden, namelijk tot een ongerechtvaardigde overgang van het domein van het noumenale naar het domein van het fenomenale, oftewel, eenvoudiger gesteld, door het verwarren van denken en zijn. Deze fout is bijvoorbeeld terug te vinden in het type argument, dat Kant het ontologische bewijs noemt, en die tot dan toe als het sterkste beschouwd werd; voorbeelden hiervan  zijn onder meer te vinden bij Thomas van Aquino en Anselmus van Canterbury. In de formulering van Anselmus komt dit bewijs hierop neer, dat God, gedefinieerd als datgene dan wat niets hoger gedacht kan worden noodzakelijkerwijs moet bestaan: immers, als datgene dan wat niets hoger gedacht kan worden niet werkelijk bestaat, dan kan er iets hogers gedacht worden, namelijk datgene dan wat niets hoger gedacht kan worden en dat wel bestaat. Deze redenering lijkt voor een scholasticus of een leek weliswaar plausibel, maar is in het modernistische dualisme verwerpelijk; Existentie is geen eigenschap, aldus formuleerde Kant zijn bezwaar. De denkcategorieën die wij aan de werkelijkheid "opleggen" komen niet noodzakelijkerwijs overeen met het wezen van de werkelijkheid als zodanig.
Deze weerlegging van alle godsbewijzen was voor sommige theologen en religieuze filosofen een domper. Kant had hiermee echter niet de bedoeling om de natuurlijke religie haar fundamenten te ontnemen. In zijn tweede kritiek (1788), die in tegenstelling tot de eerste kritiek niet over de theoretische rede, maar over de praktische rede handelt, stelt hij dat aan de ethiek noodzakelijkerwijs drie postulaten ten grondslag liggen: het geloof in de onsterfelijkheid van de ziel, het geloof in de vrije wil en het geloof in God, waarbij het laatste object door hem wordt gedefinieerd als het hoogste zelfstandige Goed.
In Die Religion innerhalb der Grenzen der bloßen Vernunft (1793) behandelt hij vervolgens het onderscheid tussen onder meer openbaringsreligie en rationele religie (waarbij natuurlijke religie een vorm van de laatste categorie is). Hij positioneert zichzelf als een individu dat langs de weg van de rationele religie tot het wezenlijke inzicht van de religie überhaupt is gekomen, namelijk de erkenning van al onze plichten; in de context van de onderhavige thematiek formuleert hij het op theologische wijze met de toevoeging: de erkenning van al onze plichten als goddelijke geboden. Echter, alle vormen van religie, ook de openbaringsreligie, leiden volgens hem tot datzelfde doel.
Toch bleef een natuurlijk theologisch denken waarin het argument van ontwerp centraal stond tot diep in de 19de eeuw verder leven. Vooral het werk Natural Theology van William Paley was bijzonder populair en had veel invloed. Mede onder invloed van de opkomst van de evolutietheorie werd dit pad verlaten. Recent is de invloed van Paley terug te zien in de stroming intelligent design.

## Natuurlijke theologie in de hedendaagse tijd
Door de opkomst van het neothomisme begon de natuurlijke theologie eind 19de eeuw aan een opmars in katholieke kringen. Onder invloed van het het existentialisme verloor de natuurlijke theologie echter na de Tweede Wereldoorlog snel veel invloed.
In de protestantse theologie bleef de natuurlijke theologie meestal verdacht. In 1934 ontbrandde een discussie tussen Karl Barth en Emil Brunner over de mogelijkheid van natuurlijke godskennis en daarmee over het onderscheid tussen algemene (natuurlijke) en bijzondere (bovennatuurlijke) openbaring. Zowel dit onderscheid als de mogelijkheid van een aanknopingspunt tussen beide spelen onder meer een rol en de gereformeerde dogmatiek van Herman Bavinck.
Barth verwierp de mogelijkheid van een natuurlijke godskennis. Volgens hem is God slechts door God te kennen; dat wil zeggen, door Jezus Christus. Brunner handhaafde een zekere natuurlijke theologie. In zijn boek Natur und Gnade schrijft hij dat het voor de mens mogelijk blijft God te onderscheiden in de natuur en in de geschiedenis. Er is een "Anknüpfungspunkt": de mens heeft al enig idee waar de openbaring over gaat. Aanknopingspunt is in de theologie de term die aanduidt dat er in het mens-zijn bepaalde gegevenheden zijn waarbij het verlossend handelen van God kan 'aanknopen'. Het evangelie is gericht op de mens die al weet wat "zonde", "vergeving" en "bekering" ongeveer betekenen. De openbaring schenkt een dieper inzicht, maar bouwt voort op een bestaand menselijk bewustzijn.
Barth reageerde op deze ideeën met het kortste antwoord uit de geschiedenis van de theologie: "Nein!"
Een belangrijke vernieuwing in de natuurlijke theologie leverde de metafysica van de filosoof Alfred North Whitehead. Zijn ideeën over God werden verder ontwikkeld door Charles Hartshorne en gaven aanleiding tot een nieuwe theologische stroming waarin de natuurlijke theologie een belangrijke plaats inneemt: de procestheologie. John B. Cobb ontwierp op die manier een christelijke natuurlijke theologie.

title: Natuurlijke theologie

wikitext:
'''Natuurlijke theologie''' is de leer die handelt over (de mogelijkheid van) kennis over [[God (christendom)|God]] via de natuur en de rede, de door God geschapen werkelijkheid. Daarom noemt men de natuurlijke theologie ook wel [[Filosofie|wijsgerige]] godsleer of filosofische [[theologie]]. In tegenstelling tot de 'niet-natuurlijke' theologie maakt men in de natuurlijke theologie geen gebruik van openbaringen of heilige schriften, die men traditioneel als bovennatuurlijk beschouwt.

Om de mogelijkheid voor het bedrijven van natuurlijke theologie te ondersteunen wordt in de [[christendom|christelijke]] theologie meestal verwezen naar [[Genesis (boek)|Genesis]] 1 en 2, het scheppingsverhaal. Als God de wereld schiep, moet deze schepping zijn signatuur dragen. Bovendien: als de mens is geschapen naar Gods beeld, kan hij ook tot redelijke kennis over God komen.

== Natuurlijke theologie in de Oudheid ==
Natuurlijke theologie ontstond in de westerse cultuur als onderdeel van de [[Antieke filosofie|Griekse filosofie]]. Vanaf [[Plato]] werd het wijsgerig spreken over God een belangrijk aandachtspunt. Naast Plato hebben vooral [[Aristoteles]] en het [[neoplatonisme]] veel invloed gehad op de christelijke theologie.<ref>De Strycker, E., ''Beknopte geschiedenis van de antieke filosofie'', Kapellen: Pelckmans, p. 232</ref>

Volgens [[Augustinus van Hippo|Augustinus]] moeten we God zoeken in het hoogtepunt van de schepping: de mens. Op basis van neoplatoonse [[filosofie]] veronderstelt Augustinus dat het redenerende verstand het hoogste menselijke orgaan is waar we sporen van God, of beter gezegd de goddelijke [[drie-eenheid]], mogen verwachten.<ref>McGrath, Alister, ''Christelijke Theologie - Een introductie'', Kampen: Kok, 1997, p. 175</ref>

== Natuurlijke theologie in de Middeleeuwen ==
In hoeverre men wijsgerig kon spreken over God, werd vanaf de [[Middeleeuwen]] een belangrijk discussiepunt onder theologen. Voornamelijk het belang van de erfenis van Aristoteles werd ter discussie gesteld.

[[Thomas van Aquino]] onderscheidt een zuiver natuurlijke kennis van God, die onder meer blijkt uit de zogenaamde ''[[godsbewijs|godsbewijzen]]'', van de kennis die wordt verworven uit een bovennatuurlijke [[Openbaring (concept)|openbaring]] ([[Jezus (traditioneel-christelijk benaderd)|Jezus Christus]], de [[Bijbel (christendom)|Bijbel]], de [[traditie]]): eerst door de bovennatuurlijke openbaring wordt kennis van de drie-eenheid verkregen. De natuurlijke kennis is zonder de hulp van de openbaring niet geheel en tijdig te bereiken; de openbaring raakt God zelf in zijn eigen werkelijkheid, die voor het natuurlijke weten altijd geheim is. Door Thomas van Aquino verwierf de natuurlijke theologie een belangrijke status in de katholieke theologie.

== Natuurlijke theologie in de Reformatie ==
De [[reformatie]] was deels een beweging die zich afzette tegen de theologie van de Middeleeuwen, de [[scholastiek]] en zijn bondgenoot de natuurlijke theologie. Voor veel hervormers bezoedelde de natuurlijke theologie het christendom, omdat deze te veel een beroep deed op niet-christelijke bronnen.

[[Calvijn]] zegt dat wij tot een eerste en eenvoudige godskennis zouden komen uit de natuur "indien [[Adam]] in de staat der rechtheid was gebleven". Derhalve is onze natuurlijke godskennis onvolmaakt, verward en soms tegenstrijdig, maar zij is er wel in voldoende mate om de mensheid ieder excuus om Gods wil te negeren, te ontnemen. Als bronnen van natuurlijke godskennis noemt Calvijn "een besef van godheid in ieder mens" en "de ervaring en doordenking van de orde in het [[heelal]]". De schrift nu verheldert en versterkt deze algemene openbaring: "De kennis van God die getoond wordt in de ordening van de wereld en haar schepselen wordt nog duidelijker en betrouwbaarder uitgelegd door het Woord."<ref>McGrath p. 176-177</ref>

== Natuurlijke theologie in de moderne tijd en tijdens de Verlichting ==
[[Baruch Spinoza]] wordt beschouwd als de vader van de [[Verlichting (stroming)|Verlichting]]. Hij publiceerde in [[1670]] anoniem de ''[[Tractatus theologico-politicus]]'', waarin hij vele contradicties in de Bijbel blootlegt en argumenteert dat de religie en de filosofie strikt gescheiden moeten zijn; dat de theologen moeten erkennen dat het niet mogelijk is contradictorisch te denken en derhalve de Bijbel niet onbetwijfelbaar is; en dat het mogelijk, zelfs noodzakelijk is, de vrijheid van de filosofie toe te staan, om de vroomheid en de vrede in de staat te bewaren. Spinoza wijst in zijn ''[[Ethica (Spinoza)|Ethica]]'', en eigenlijk al eerder, in de ''[[Tractatus de intellectus emendatione]]'', de voorstelling van God als een transcendente autoriteit af, en ontwikkelt de zienswijzen van onder meer [[René Descartes|Descartes]] en [[Anselmus van Canterbury]] verder door God op te vatten als een substantie, die evenzeer als [[uitgebreidheid|uitgebreid]] wezen (''extensio'') en als [[denken]]d wezen (''cogitatio'') opgevat kan worden, en die bovendien oneindig vele andere [[attribuut (filosofie)|attributen]] bezit. Alle dingen (of ''[[modus (filosofie)|hoedanigheden]]'') zijn in hem en niets is buiten hem. ''God is de Natuur'', zo wordt zijn filosofie vaak samengevat. Het is volgens hem derhalve onmogelijk God te haten en noodzakelijk God lief te hebben; echter, niet de God die door de theologen uit de joodse of christelijke openbaringen wordt afgeleid, maar de enige God, die een mens helder en welonderscheiden kan denken, namelijk de enige substantie, waarin de geworden natuur bestaat.

Vanaf de 18de eeuw maakte het argument van ontwerp opgang als verweermiddel tegen het opkomend ongeloof door [[fysicotheologie|fysicotheologen]]<ref>de Pater, Kees, "[https://web.archive.org/web/20090622131746/http://www.gewina.nl/werkgroepen/voortgezet_onderwijs/materiaal/fysicotheologie_in_de_achtt.html Fysicotheologie in de achttiende eeuw: Boyle tot Paley]".</ref> als [[Bernard Nieuwentijt]].<ref>[https://web.archive.org/web/20071008112100/http://bwnw.cwi-incubator.nl/cgi-bin/uncgi/toon?nr=39&ftnr=1 Bernhart Nieuwentijt in Biografisch woordenboek van Nederlandse wiskundigen]</ref> [[David Hume]] had sterke kritiek op dit soort argumenten,<ref>Hume, David (1779), ''Dialogues concerning Natural Religion'',(1779)</ref> aangezien [[Oorzakelijkheid|causale]] en [[teleologie|teleologische]] redeneringen volgens hem slechts gronden voor waarschijnlijkheid, en niet voor zekerheid zijn.<ref>Hume, David (1748), ''An Enquiry Concerning Human Understanding''. Zie voor een beknopte weergave van zijn bezwaar het lemma ''[[Inductie (filosofie)#Het probleem van inductie]]''.</ref>

In de [[Kritik der reinen Vernunft]] ([[1781]]) weerlegt [[Immanuel Kant]] alle mogelijke godsbewijzen. Het falen van alle godsbewijzen kan volgens hem tot één simpele denkfout herleid worden, namelijk tot een ongerechtvaardigde overgang van het domein van het [[Ding an sich|noumenale]] naar het domein van het [[fenomeen|fenomenale]], oftewel, eenvoudiger gesteld, door het verwarren van ''denken'' en ''zijn''. Deze fout is bijvoorbeeld terug te vinden in het type argument, dat Kant het [[Godsbewijs#Ontologisch godsbewijs|ontologische bewijs]] noemt, en die tot dan toe als het sterkste beschouwd werd; voorbeelden hiervan  zijn onder meer te vinden bij Thomas van Aquino en Anselmus van Canterbury. In de formulering van Anselmus komt dit bewijs hierop neer, dat God, gedefinieerd als ''datgene dan wat niets hoger gedacht kan worden'' noodzakelijkerwijs moet bestaan: immers, als datgene dan wat niets hoger gedacht kan worden ''niet'' werkelijk bestaat, dan kan er iets hogers gedacht worden, namelijk datgene dan wat niets hoger gedacht kan worden en dat ''wel'' bestaat. Deze redenering lijkt voor een scholasticus of een leek weliswaar plausibel, maar is in het modernistische [[dualisme]] verwerpelijk; ''Existentie is geen eigenschap'', aldus formuleerde Kant zijn bezwaar. De denkcategorieën die wij aan de werkelijkheid "opleggen" komen niet noodzakelijkerwijs overeen met het wezen van de ''werkelijkheid als zodanig''.

Deze weerlegging van alle godsbewijzen was voor sommige theologen en [[Religieuze filosofie|religieuze filosofen]] een domper. Kant had hiermee echter niet de bedoeling om de natuurlijke religie haar fundamenten te ontnemen. In zijn [[Kritik der praktischen Vernunft|tweede kritiek]] ([[1788]]), die in tegenstelling tot de eerste kritiek niet over de theoretische rede, maar over de praktische rede handelt, stelt hij dat aan de [[ethiek]] noodzakelijkerwijs drie postulaten ten grondslag liggen: het geloof in de [[onsterfelijkheid]] van de [[Ziel (filosofie)|ziel]], het geloof in de [[vrije wil]] en het geloof in God, waarbij het laatste object door hem wordt gedefinieerd als ''het hoogste zelfstandige Goed''.

In ''[[De religie binnen de grenzen van de zuivere rede|Die Religion innerhalb der Grenzen der bloßen Vernunft]]'' (1793) behandelt hij vervolgens het onderscheid tussen onder meer ''openbaringsreligie'' en ''rationele religie'' (waarbij ''natuurlijke religie'' een vorm van de laatste categorie is). Hij positioneert zichzelf als een individu dat langs de weg van de rationele religie tot het wezenlijke inzicht van de religie überhaupt is gekomen, namelijk de ''erkenning van al onze plichten''; in de context van de onderhavige thematiek formuleert hij het op theologische wijze met de toevoeging: de erkenning van al onze plichten ''als goddelijke geboden''. Echter, alle vormen van religie, ook de openbaringsreligie, leiden volgens hem tot datzelfde doel.

Toch bleef een natuurlijk theologisch denken waarin het argument van ontwerp centraal stond tot diep in de 19de eeuw verder leven. Vooral het werk ''Natural Theology''<ref>Paley, William, ''Natural Theology; or, Evidences of the Existence and Attributes of the Deity - Collected from the Appearences of Nature '', 1802, [http://darwin-online.org.uk/content/frameset?itemID=A142&viewtype=text&pageseq=1 Online tekst]</ref> van [[William Paley]] was bijzonder populair en had veel invloed. Mede onder invloed van de opkomst van de [[evolutietheorie]] werd dit pad verlaten. Recent is de invloed van Paley terug te zien in de stroming [[intelligent design]].

== Natuurlijke theologie in de hedendaagse tijd ==
Door de opkomst van het [[neothomisme]] begon de natuurlijke theologie eind 19de eeuw aan een opmars in katholieke kringen. Onder invloed van het het [[existentialisme]] verloor de natuurlijke theologie echter na de [[Tweede Wereldoorlog]] snel veel invloed.

In de protestantse theologie bleef de natuurlijke theologie meestal verdacht. In 1934 ontbrandde een discussie tussen [[Karl Barth]] en [[Emil Brunner]] over de mogelijkheid van natuurlijke godskennis en daarmee over het onderscheid tussen algemene (natuurlijke) en bijzondere (bovennatuurlijke) openbaring. Zowel dit onderscheid als de mogelijkheid van een aanknopingspunt tussen beide spelen onder meer een rol en de ''gereformeerde dogmatiek'' van [[Herman Bavinck]].

Barth verwierp de mogelijkheid van een natuurlijke godskennis. Volgens hem is God slechts door God te kennen; dat wil zeggen, door Jezus Christus. Brunner handhaafde een zekere natuurlijke theologie. In zijn boek ''Natur und Gnade'' schrijft hij dat het voor de mens mogelijk blijft God te onderscheiden in de natuur en in de geschiedenis. Er is een "Anknüpfungspunkt": de mens heeft al enig idee waar de openbaring over gaat. Aanknopingspunt is in de theologie de term die aanduidt dat er in het mens-zijn bepaalde gegevenheden zijn waarbij het verlossend handelen van God kan 'aanknopen'. Het [[evangelie]] is gericht op de mens die al weet wat "zonde", "vergeving" en "bekering" ongeveer betekenen. De openbaring schenkt een dieper inzicht, maar bouwt voort op een bestaand menselijk [[bewustzijn]].
Barth reageerde op deze ideeën met het kortste antwoord uit de geschiedenis van de theologie: "Nein!"<ref>McGrath p. 178-179</ref>

Een belangrijke vernieuwing in de natuurlijke theologie leverde de [[metafysica]] van de filosoof [[Alfred North Whitehead]]. Zijn ideeën over God werden verder ontwikkeld door [[Charles Hartshorne]] en gaven aanleiding tot een nieuwe theologische stroming waarin de natuurlijke theologie een belangrijke plaats inneemt: de [[procestheologie]]. [[John B. Cobb]] ontwierp op die manier een christelijke natuurlijke theologie.<ref>Cobb, John B., ''A Christian Natural Theology - Based on the Thought of Alfred North Whitehead'', 2nd Ed., p. 170-178</ref>

{{Appendix}}

[[Categorie:Godsdienstfilosofie]]
[[Categorie:Studiegebied binnen de theologie]]


text:
# Trechalea paucispina
Trechalea paucispina is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de Trechaleidae.
Het dier behoort tot het geslacht Trechalea. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1947 door Lodovico di Caporiacco.

title: Trechalea paucispina

wikitext:
{{Taxobox spin
| naam            = ''Trechalea paucispina''
| titelweergave   = cursief
| afbeelding      =
| afbeeldingtekst =
| familie         = [[Trechaleidae]]
| geslacht        = ''[[Trechalea]]''
| w-naam          = ''Trechalea paucispina''
| taxon           = [[Soort]]
| auteur          = [[Lodovico di Caporiacco]]
| datum           = 1947
| haakjes         =
}}
'''''Trechalea paucispina''''' is een [[spinnen (dieren)|spinnen]][[soort]] in de taxonomische indeling van de [[Trechaleidae]].<ref>{{aut|Platnick, Norman I.}} (2010): [http://research.amnh.org/entomology/spiders/catalog/ The world spider catalog], version 10.5. ''American Museum of Natural History''. [https://web.archive.org/web/20090312050907/http://research.amnh.org:80/entomology/spiders/catalog/ Gearchiveerd] op 12 maart 2009.</ref>

Het dier behoort tot het geslacht ''[[Trechalea]]''. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1947 door [[Lodovico di Caporiacco]].

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|19}}

[[Categorie:Trechaleidae]]

title: Trechalea paucispina

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Arachnida (Spinachtigen)

Orde: Araneae (Spinnen)

Familie: Trechaleidae

Geslacht: Trechalea

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Tasiocera (Dasymolophilus) robusta
Tasiocera (Dasymolophilus) robusta is een tweevleugelige uit de familie steltmuggen (Limoniidae). De soort komt voor in het Palearctisch gebied.

title: Tasiocera (Dasymolophilus) robusta

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = ''Tasiocera (Dasymolophilus) robusta''
| naam = ''Tasiocera (Dasymolophilus) robusta''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Tweevleugeligen|Diptera]] (Tweevleugeligen)
| familie = [[Steltmuggen|Limoniidae]] (Steltmuggen)
| geslacht = ''[[Tasiocera]]''
| w-naam = ''Tasiocera (Dasymolophilus) robusta''
| auteur = Bangerter
| datum = 1947
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Tasiocera (Dasymolophilus) robusta''''' is een [[Tweevleugeligen|tweevleugelige]] uit de familie [[steltmuggen]] (Limoniidae). De soort komt voor in het [[Palearctisch gebied]].

{{Beginnetje|biologie|2=2011|3=07|4=02}}
[[Categorie:Tasiocera]]
[[Categorie:Steltmug uit het Palearctisch gebied]]

title: Tasiocera (Dasymolophilus) robusta

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Diptera (Tweevleugeligen)

Familie: Limoniidae (Steltmuggen)

Geslacht: Tasiocera

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Jón Ögmundsson
Jón Ögmundsson (1052 - 1121) was een IJslands rooms-katholiek bisschop. Jón was de zoon van Ögmund Þorkelsson en Þorgerðar Egilsdóttur, die in Breiðabólstaður, Fljótshlíð (Zuid-IJsland) woonden, niet ver van Hvolsvöllur. Jón was eerst de leerling van bisschop Ísleifur Gissurarson van Skálholt, en studeerde verder in Denemarken en Noorwegen. Hij was de reisgenoot van (de latere geleerde) Sæmundur fróði Sigfússon, en zij kwamen tezamen terug naar IJsland. Hij verbleef eerst weer in Breiðabólstaður alwaar hij in de kerk diende. In 1106 stichtte hij, waarschijnlijk gesteund door zijn vroegere leraar Ísleifur Gissurarson, een bisschoppelijke zetel in Hólar in het noorden van IJsland, dat later zou uitgroeien tot een van de twee grootste religieuze centra van IJsland. Het andere centrum was Skálholt. In Hólar was hij vervolgens bisschop tot aan zijn dood op 23 april 1121.
Als een religieuze zuiveraar zag Jón het als zijn missie om alle oude heidense overblijfselen en rituelen op IJsland uit te bannen. Dat hield onder meer het veranderen van de namen van de dagen van de week in. Óðinsdagr (dag van Odin) werd miðvikudagr (midweekdag), en de dagen van Týr en Thor werden eenvoudig þriðjudagr respectievelijk fimmtudagr (de derde- respectievelijk de vijfde dag, ofwel dinsdag en donderdag) genoemd.
Jóns namen voor de dagen worden op dit moment op IJsland nog steeds gebruikt. Ondanks dit succes bleek toch dat het hem niet gelukt was om alle heidense invloeden uit te bannen. Meer dan een eeuw later werden de Edda's (de Proza-Edda en de Poëtische Edda) geschreven, waarin nog vele invloeden uit de oude Noorse mythologie aanwezig waren.
Jón werd bij bisschoppelijk decreet op het Alding in 1200 tot plaatselijke heilige uitgeroepen, dat echter nooit door de Rooms-Katholieke kerk is erkend.

## Trivia
Jón was tweemaal getrouwd maar heeft nooit kinderen gekregen. Jón runde ook een school in Hólar met buitenlandse docenten.
- Gemeinsame Normdatei: 118558218
- International Standard Name Identifier: 0000 0000 7858 369X
- Library of Congress Control Number: nr97026948
- Virtual International Authority File: 71298023
- WorldCat: E39PBJcR889JY7gWM9MJv3MXVC

title: Jón Ögmundsson

wikitext:
[[Bestand:Jon Ogmundsson Icelandic bishop.jpg|right|thumb|250px|Bisschop Jón Ögmundsson houdt op deze illustratie van een 19e-eeuws IJslandse manuscript een staf en een boek vast]]
'''Jón Ögmundsson''' ([[1052]] - [[1121]]) was een [[IJsland]]s [[rooms-katholiek]] [[bisschop]]. Jón was de zoon van Ögmund Þorkelsson en Þorgerðar Egilsdóttur, die in Breiðabólstaður, Fljótshlíð (Zuid-IJsland) woonden, niet ver van [[Hvolsvöllur]]. Jón was eerst de leerling van bisschop [[Ísleifur Gissurarson]] van [[Skálholt]], en studeerde verder in [[Denemarken]] en [[Noorwegen]]. Hij was de reisgenoot van (de latere geleerde) [[Sæmundur Sigfússon|Sæmundur fróði Sigfússon]], en zij kwamen tezamen terug naar IJsland. Hij verbleef eerst weer in Breiðabólstaður alwaar hij in de kerk diende. In [[1106]] stichtte hij, waarschijnlijk gesteund door zijn vroegere leraar Ísleifur Gissurarson, een bisschoppelijke zetel in [[Hólar]] in het noorden van [[IJsland]], dat later zou uitgroeien tot een van de twee grootste religieuze centra van IJsland. Het andere centrum was [[Skálholt]]. In Hólar was hij vervolgens bisschop tot aan zijn dood op 23 april 1121.

Als een religieuze zuiveraar zag Jón het als zijn missie om alle oude [[Heiden (geloof)|heidense]] overblijfselen en rituelen op IJsland uit te bannen. Dat hield onder meer het veranderen van de namen van de dagen van de week in. ''Óðinsdagr'' (dag van [[Odin (god)|Odin]]) werd ''miðvikudagr'' (midweekdag), en de dagen van [[Týr]] en [[Thor]] werden eenvoudig ''þriðjudagr'' respectievelijk ''fimmtudagr'' (de derde- respectievelijk de vijfde dag, ofwel dinsdag en donderdag) genoemd.

Jóns namen voor de dagen worden op dit moment op IJsland nog steeds gebruikt. Ondanks dit succes bleek toch dat het hem niet gelukt was om alle heidense invloeden uit te bannen. Meer dan een eeuw later werden de [[Edda|Edda's]] (de [[Proza-Edda]] en de [[Poëtische Edda]]) geschreven, waarin nog vele invloeden uit de oude [[Noorwegen|Noorse]] [[mythologie]] aanwezig waren.

Jón werd bij bisschoppelijk [[Decreet (staatsrecht)|decreet]] op het [[Alding]] in [[1200]] tot plaatselijke heilige uitgeroepen, dat echter nooit door de Rooms-Katholieke kerk is erkend.

== Trivia ==
Jón was tweemaal getrouwd maar heeft nooit kinderen gekregen. Jón runde ook een school in Hólar met buitenlandse docenten.

{{Bibliografische informatie}}
{{DEFAULTSORT:Ogmundsson, Jon}}
[[Categorie:IJslands rooms-katholiek bisschop]]
[[Categorie:Bisschop in IJsland in de 11e eeuw]]


text:
# Hathliodes pseudomurinus
Hathliodes pseudomurinus is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1938 door Breuning.

title: Hathliodes pseudomurinus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Hathliodes pseudomurinus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Boktorren|Cerambycidae]] (Boktorren)
| onderfamilie = [[Lamiinae]]
| geslacht = ''[[Hathliodes]]''
| w-naam = ''Hathliodes pseudomurinus''
| auteur = [[Stephan von Breuning|Breuning]]
| datum = 1938
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Hathliodes pseudomurinus''''' is een [[kevers]]oort uit de familie van de [[Boktorren|boktorren (Cerambycidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1938 door Breuning.<ref>{{Brontabel|9999-Cerambycidae}} (bezocht 30 januari 2014)</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2014|02|17}}

[[Categorie:Boktorren]]

title: Hathliodes pseudomurinus

Familie: Cerambycidae (Boktorren)

Onderfamilie: Lamiinae

Geslacht: Hathliodes

title: Soort


text:
# Charaxes
Charaxes is een geslacht van vlinders uit de familie van de Nymphalidae van de onderfamilie van de Charaxinae. Charaxes-soorten komen voor in tropische en subtropische gebieden in de Oude Wereld, met veruit de hoogste diversiteit in Afrika ten zuiden van de Sahara, en een kleiner aantal soorten in Zuid-Azië, Melanesië en Australië. Een soort (Charaxes jasius) komt ook voor rond de Middellandse Zee. Het zijn over het algemeen krachtige vliegers en zeer populair bij vlinderverzamelaars.

## Gedrag
Enkele soorten zijn te vinden in struikgewas (C. pelias, C. jasius, C. fabius), maar veruit de meeste soorten komen voor in bos. Charaxes heeft een voorkeur voor open plekken in het bos waar ze zonnen met uitgespreide of halfgesloten vleugels. Mannetjes verzamelen zich vaak bij regenplassen op wegen. Als ze verontrust worden sluiten ze de vleugels, waardoor de meestal camouflerende onderkant zichtbaar wordt. Ze hebben een snelle vlucht, een voorkeur voor bepaalde zitplekken, en indringers worden fanatiek verjaagd. De vlinders voeden zich gedeeltelijk met boomsap uit wonden, rottend fruit, bedorven vlees en uitwerpselen. Die stoffen kunnen met succes als lokaas dienen. Als uitzondering is C. zoolina een bloembezoeker.
Charaxes-soorten leggen hun eieren op de bovenkant van jongste bladeren van struiken of lage bomen. De gecamoufleerde rupsen rusten op de bovenkant van een bepaald blad waarop zij een zijden "bed" hebben gesponnen. De rupsen van de verschillende soorten voeden zich met allerlei planten zoals Rhamnaceae, Leguminosae, Sapindaceae, Melianthaceae, Euphorbiaceae, Ochnaceae, Lauraceae, Tiliaceae, Meliaceae en grassen.
Charaxes acraeoides is een niet giftige soort die net als sommige soorten van het geslacht Pseudacraea sterk lijkt op de giftige Acraea-soorten (een voorbeeld van de Mimicry van Bates).

## Beschrijving
De eieren van verschillende soorten onderscheiden zich vooral door een ander formaat. De micropyle aan de top is afgeplat, iets hol, met een opgeheven middelpunt. Vanuit het centrum lopen onopvallende ribben, die geleidelijk verdwijnen aan de zijkant en de onderkant niet bereiken. Ze zijn met elkaar verbonden door een uiterst zwakke dwarsrichels, en bezet met kleine doorntjes die gemakkelijk zichtbaar zijn met een loep.
De slak-vormige rups is het breedst op of vóór het midden en versmalt verder naar achteren. De huid is fijnkorrelig. De kop is plat, vooruitstekend, en draagt vier achteruit wijzende, ruwknobbelige hoorns. De richel die deze hoorns verbindt en de wangen zijn eveneens grofkorrelig. Het achterste segment heeft twee of meer prominente schuin naar achter stekende hoorns die langer zijn bij jonge rupsen. De kleur van de rupsen is in het algemeen groen en soms geelachtig. De kop heeft aan elke kant een lichte lijn die loopt langs de buitenste hoorn. De rups is een zeer traag dier, dat niet vrijwillig het blad verlaat waarop het als ei werd gedeponeerd.
De dikke pop is helder groen, in de regel zeer glad en glanzend, en aan de rugkant rond. De kop heeft in de lengterichting een groef.

## Soorten
- Charaxes achaemenes Felder & Felder, 1866
- Charaxes acraeoides Druce, 1908
- Charaxes acuminatus Thurau, 1903
- Charaxes affinis Butler, 1865
- Charaxes albimaculatus Van Someren, 1972
- Charaxes alpinus Van Someren & Jackson, 1957
- Charaxes alticola Grünberg, 1911
- Charaxes ameliae Doumet, 1861
- Charaxes amycus Felder, 1861
- Charaxes analava Ward, 1872
- Charaxes andara Ward, 1873
- Charaxes andranodorus Mabille, 1884
- Charaxes andrefana Viette, 1975
- Charaxes ansorgei Rothschild, 1897
- Charaxes antamboulou Lucas, 1872
- Charaxes anticlea (Drury, 1782)
- Charaxes antiquus Joicey & Talbot, 1926
- Charaxes antonius Semper, 1878
- Charaxes aristogiton Felder & Felder, 1866
- Charaxes antamboulou Lucas, 1872
- Charaxes aubyni Van Someren & Jackson, 1952
- Charaxes baileyi Van Someren, 1958
- Charaxes balfourii Butler, 1881
- Charaxes barnsi Joicey & Talbot, 1927
- Charaxes baumanni Rogenhofer, 1891
- Charaxes berkeleyi Van Someren & Jackson, 1957
- Charaxes bernardii Minig, 1977
- Charaxes bernardus (Fabricius, 1793)
- Charaxes biokoensis Canu, 1989
- Charaxes bipunctatus Rothschild, 1894
- Charaxes blanda Rothschild, 1897
- Charaxes bocqueti Minig, 1977
- Charaxes bohemani Felder & Felder, 1859
- Charaxes borneensis Butler, 1869
- Charaxes boueti Feisthamel, 1850
- Charaxes brevicaudatus Schultze, 1914
- Charaxes brutus (Cramer, 1779)
- Charaxes bupalus Staudinger, 1889
- Charaxes candiope (Godart, 1824)
- Charaxes castor (Cramer, 1775)
- Charaxes catachrous Staudinger, 1896
- Charaxes cedreatis Hewitson, 1874
- Charaxes chepalungu Van Someren, 1969
- Charaxes chintechi Minig, 1976
- Charaxes chittyi D'Abrera, 1980
- Charaxes cithaeron Felder & Felder, 1859
- Charaxes contrarius Weymer, 1907
- Charaxes cowani Butler, 1878
- Charaxes cynthia Butler, 1866
- Charaxes defulvata Joicey & Talbot, 1926
- Charaxes dilutus Rothschild, 1898
- Charaxes distanti Honrath, 1885
- Charaxes doubledayi Aurivillius, 1898
- Charaxes dowsetti Henning, 1989
- Charaxes dreuxi Bouche & Minig, 1977
- Charaxes druceanus Butler, 1869
- Charaxes dubiosus Röber, 1936
- Charaxes ducarmei Plantrou, 1982
- Charaxes dunkeli Röber, 1939
- Charaxes durnfordi Distant, 1884
- Charaxes epijasius Reiche, 1850
- Charaxes etesipe (Godart, 1824)
- Charaxes ethalion (Boisduval, 1847)
- Charaxes etheocles (Cramer, 1777)
- Charaxes eudoxus (Drury, 1782)
- Charaxes eupale (Drury, 1782)
- Charaxes eurialus Cramer, 1779
- Charaxes fabius (Fabricius, 1782)
- Charaxes fervens Butler, 1896
- Charaxes fionae Henning, 1977
- Charaxes fournierae Le Moult, 1930
- Charaxes fulgurata Aurivillius, 1899
- Charaxes fulvescens (Aurivillius, 1891)
- Charaxes fuscus Plantrou, 1967
- Charaxes galawadiwosi Plantrou & Rougeot, 1979
- Charaxes gallagheri Van Son, 1962
- Charaxes gerdae Rydon, 1989
- Charaxes grahamei Van Someren, 1969
- Charaxes guderiana (Dewitz, 1879)
- Charaxes hadrianus Christopher Ward, 1871
- Charaxes hansalii Felder, 1867
- Charaxes harmodius Felder, 1866
- Charaxes hildebrandtii (Dewitz, 1879)
- Charaxes howarthi Minig, 1976
- Charaxes hysginus Darge, 1978
- Charaxes imperialis Butler, 1874
- Charaxes inopinatus Röber, 1940
- Charaxes jahlusa (Trimen, 1862)
- Charaxes jasius (Linnaeus, 1767) - Jasiusvlinder
- Charaxes jolybouyeri Vingerhoedt, 1998
- Charaxes junius Oberthür, 1880
- Charaxes kahldeni Homeyer & Dewitz, 1882
- Charaxes kahruba (Moore, 1895)
- Charaxes karkloof Van Someren & Jackson, 1957
- Charaxes kheili Staudinger, 1896
- Charaxes lactetinctus Karsch, 1892
- Charaxes laodice (Drury, 1782)
- Charaxes lasti Grose-Smith, 1889
- Charaxes latona Butler, 1865
- Charaxes lecerfi Lathy, 1925
- Charaxes legeri Plantrou, 1978
- Charaxes lemosi Joicey & Talbot, 1927
- Charaxes lucretius (Cramer, 1775)
- Charaxes lucyae van Someren, 1975
- Charaxes lydiae Holland, 1917
- Charaxes macclounii Butler, 1895
- Charaxes mafuga Van Someren, 1969
- Charaxes manica Trimen, 1894
- Charaxes margaretae D'Abrera, 1980
- Charaxes marieps Van Someren & Jackson, 1957
- Charaxes marmax Westwood, 1848
- Charaxes mars Staudinger, 1886
- Charaxes martini Van Someren, 1966
- Charaxes mccleeryi Van Someren, 1972
- Charaxes mixtus Rothschild, 1894
- Charaxes monteiri Staudinger, 1886
- Charaxes murphyi Collins, 1989
- Charaxes musakensis Darge, 1973
- Charaxes mycerina (Godart, 1824)
- Charaxes nandina Rothschild & Jordan, 1901
- Charaxes neanthes (Hewitson, 1854)
- Charaxes nichetes Grose-Smith, 1883
- Charaxes nicati Canu, 1991
- Charaxes nitebis (Hewitson, 1859)
- Charaxes nobilis Druce, 1873
- Charaxes numenes (Hewitson, 1859)
- Charaxes nyika Van Someren, 1963
- Charaxes nyungwensis Vingerhoedt & Vandeweghe, 2011[4]
- Charaxes obudoensis van Someren, 1969
- Charaxes ocellatus Fruhstorfer, 1896
- Charaxes octavus Minig, 1972
- Charaxes odysseus Staudinger, 1892
- Charaxes opinatus Heron, 1909
- Charaxes orilus Butler, 1869
- Charaxes overlaeti Schouteden, 1934
- Charaxes paphianus Christopher Ward, 1871
- Charaxes paradoxa Lathy, 1925
- Charaxes patergodarti Neidhoefer, 1972
- Charaxes pelias (Cramer, 1775)
- Charaxes pembanus Jordan, 1925
- Charaxes penricei Rothschild, 1900
- Charaxes petersi Van Someren, 1969
- Charaxes phenix Turlin & Lequeux, 1993
- Charaxes phoebus Butler, 1866
- Charaxes phraortes Doubleday, 1847
- Charaxes plateni Staudinger, 1889
- Charaxes pleione (Godart, 1824)
- Charaxes pollux (Cramer, 1775)
- Charaxes porthos Grose-Smith, 1883
- Charaxes protoclea Feisthamel, 1850
- Charaxes psaphon Westwood, 1848
- Charaxes pythodoris Hewitson, 1873
- Charaxes rectans Rothschild & Jordan, 1903
- Charaxes richelmanni Röber, 1936
- Charaxes saperanus Poulton, 1926
- Charaxes saturnus Butler, 1866
- Charaxes smaragdalis Butler, 1866
- Charaxes solon (Fabricius, 1793)
- Charaxes subornatus Schultze, 1914
- Charaxes superbus Schultze, 1908
- Charaxes taverniersi Berger, 1975
- Charaxes tectonis Jordan, 1937
- Charaxes thomasius Staudinger, 1886
- Charaxes thysii Capronnier, 1889
- Charaxes tiridates (Cramer, 1777)
- Charaxes turlini Minig & Plantrou, 1978
- Charaxes usambarae Van Someren & Jackson, 1952
- Charaxes vansoni Van Someren, 1957
- Charaxes varanes (Cramer, 1777)
- Charaxes velox Ogilvie-Grant, 1899
- Charaxes viola Butler, 1865
- Charaxes violetta Grose-Smith, 1885
- Charaxes virilis Rothschild, 1900
- Charaxes xiphares (Stoll, 1781)
- Charaxes zelica Butler, 1869
- Charaxes zingha (Stoll, 1780)
- Charaxes zoolina (Westwood, 1850)

title: Charaxes

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Charaxes''
| titelweergave = cursief
| afbeelding = Charaxes solon at MNP.jpg
| afbeeldingtekst = ''[[Charaxes solon]]'' in Mahim Nature Park, Mumbai
| superfamilie = [[Papilionoidea]]
| familie = [[Nymphalidae]]
| onderfamilie = [[Charaxinae]]
| tribus = [[Charaxini]]
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Charaxes''
| auteur = [[Ferdinand Ochsenheimer|Ochsenheimer]]
| datum = 1816
| typesoort = ''Papilio jasius'' [[Carl Linnaeus|Linnaeus]], 1767
| afbeeldingII = Charaxes jasius 01.jpg
| afbeeldingIItekst = [[Jasiusvlinder]] (''Charaxes jasius''), de enige Europese soort, op rottend fruit
}}

'''''Charaxes''''' is een [[Geslacht (biologie)|geslacht]] van [[vlinders]] uit de familie van de [[Nymphalidae]] van de onderfamilie van de [[Charaxinae]]. ''Charaxes''-soorten komen voor in tropische en subtropische gebieden in de [[Oude Wereld]], met veruit de hoogste diversiteit in [[Sub-Sahara|Afrika ten zuiden van de Sahara]], en een kleiner aantal soorten in Zuid-Azië, [[Melanesië]] en [[Australië (werelddeel)|Australië]]. Een soort (''[[Charaxes jasius]]'') komt ook voor rond de Middellandse Zee. Het zijn over het algemeen krachtige vliegers en zeer populair bij vlinderverzamelaars.<ref>[http://www.biodiversitylibrary.org/part/73940#/summary {{aut|Butler, A.G.}} (1865). Monograph of the species of ''Charaxes'', a genus of diurnal Lepidoptera. ''Proceedings of The Zoological Society of London'' 1865: 622-639.]</ref>

== Gedrag ==
Enkele soorten zijn te vinden in struikgewas (''C. pelias'', ''C. jasius'', ''C. fabius''), maar veruit de meeste soorten komen voor in bos. ''Charaxes'' heeft een voorkeur voor open plekken in het bos waar ze zonnen met uitgespreide of halfgesloten vleugels. Mannetjes verzamelen zich vaak bij regenplassen op wegen. Als ze verontrust worden sluiten ze de vleugels, waardoor de meestal camouflerende onderkant zichtbaar wordt. Ze hebben een snelle vlucht, een voorkeur voor bepaalde zitplekken, en indringers worden fanatiek verjaagd. De vlinders voeden zich gedeeltelijk met boomsap uit wonden, rottend fruit, bedorven vlees en uitwerpselen. Die stoffen kunnen met succes als lokaas dienen. Als uitzondering is ''C. zoolina'' een bloembezoeker.

''Charaxes''-soorten leggen hun eieren op de bovenkant van jongste bladeren van struiken of lage bomen. De gecamoufleerde rupsen rusten op de bovenkant van een bepaald blad waarop zij een zijden "bed" hebben gesponnen. De rupsen van de verschillende soorten voeden zich met allerlei planten zoals [[Rhamnaceae]], [[Leguminosae]], [[Sapindaceae]], [[Melianthaceae]], [[Euphorbiaceae]], [[Ochnaceae]], [[Lauraceae]], [[Tiliaceae]], [[Meliaceae]] en [[Grassenfamilie|grassen]].<ref>{{cite web|url= https://www.nhm.ac.uk/research-curation/research/projects/hostplants/|first1= G.S.|last1= Robinson|first2= P.R.|last2= Ackery|first3= I.J.|last3= Kitching|first4= G.W.|last4= Beccaloni|first5= L.M.|last5= Hernández|year= 2010|title= HOSTS - A Database of the World's Lepidopteran Hostplants. Natural History Museum, London}}</ref>

''[[Charaxes acraeoides]]'' is een niet giftige soort die net als sommige soorten van het geslacht ''Pseudacraea'' sterk lijkt op de giftige ''Acraea''-soorten (een voorbeeld van de [[Mimicry|Mimicry van Bates]]).

== Beschrijving ==
De eieren van verschillende soorten onderscheiden zich vooral door een ander formaat. De [[micropyle (dierkunde)|micropyle]] aan de top is afgeplat, iets hol, met een opgeheven middelpunt. Vanuit het centrum lopen onopvallende ribben, die geleidelijk verdwijnen aan de zijkant en de onderkant niet bereiken. Ze zijn met elkaar verbonden door een uiterst zwakke dwarsrichels, en bezet met kleine doorntjes die gemakkelijk zichtbaar zijn met een loep.

De slak-vormige rups is het breedst op of vóór het midden en versmalt verder naar achteren. De huid is fijnkorrelig. De kop is plat, vooruitstekend, en draagt vier achteruit wijzende, ruwknobbelige hoorns. De richel die deze hoorns verbindt en de wangen zijn eveneens grofkorrelig. Het achterste segment heeft twee of meer prominente schuin naar achter stekende hoorns die langer zijn bij jonge rupsen. De kleur van de rupsen is in het algemeen groen en soms geelachtig. De kop heeft aan elke kant een lichte lijn die loopt langs de buitenste hoorn. De rups is een zeer traag dier, dat niet vrijwillig het blad verlaat waarop het als ei werd gedeponeerd.

De dikke pop is helder groen, in de regel zeer glad en glanzend, en aan de rugkant rond. De kop heeft in de lengterichting een groef.<ref>{{cite journal|first1= W.|last1= Rothschild|first2= K.|last2= Jordan|year= 1903|title= A monograph of Charaxes and the allied prionopterous genera|journal= Novitates Zoologicae|volume= 10|pages=326-342}}</ref>

== Soorten ==
{{Kolommen lijst | aantal= 3 | inhoud=
* ''[[Charaxes achaemenes]]'' {{aut|Felder & Felder}}, 1866
* ''[[Charaxes acraeoides]]'' {{aut|Druce}}, 1908
* ''[[Charaxes acuminatus]]'' {{aut|Thurau}}, 1903
* ''[[Charaxes affinis]]'' {{aut|Butler}}, 1865
* ''[[Charaxes albimaculatus]]'' {{aut|Van Someren}}, 1972
* ''[[Charaxes alpinus]]'' {{aut|Van Someren & Jackson}}, 1957
* ''[[Charaxes alticola]]'' {{aut|Grünberg}}, 1911
* ''[[Charaxes ameliae]]'' {{aut|Doumet}}, 1861
* ''[[Charaxes amycus]]'' {{aut|Felder}}, 1861
* ''[[Charaxes analava]]'' {{aut|Ward}}, 1872
* ''[[Charaxes andara]]'' {{aut|Ward}}, 1873
* ''[[Charaxes andranodorus]]'' {{aut|Mabille}}, 1884
* ''[[Charaxes andrefana]]'' {{aut|Viette}}, 1975
* ''[[Charaxes ansorgei]]'' {{aut|Rothschild}}, 1897
* ''[[Charaxes antamboulou]]'' {{aut|Lucas}}, 1872
* ''[[Charaxes anticlea]]'' ({{aut|Drury}}, 1782)
* ''[[Charaxes antiquus]]'' {{aut|Joicey & Talbot}}, 1926
* ''[[Charaxes antonius]]'' {{aut|Semper}}, 1878
* ''[[Charaxes aristogiton]]'' {{aut|Felder & Felder}}, 1866
* ''[[Charaxes antamboulou]]'' {{aut|Lucas}}, 1872
* ''[[Charaxes aubyni]]'' {{aut|Van Someren & Jackson}}, 1952
* ''[[Charaxes baileyi]]'' {{aut|Van Someren}}, 1958
* ''[[Charaxes balfourii]]'' {{aut|Butler}}, 1881
* ''[[Charaxes barnsi]]'' {{aut|Joicey & Talbot}}, 1927
* ''[[Charaxes baumanni]]'' {{aut|Rogenhofer}}, 1891
* ''[[Charaxes berkeleyi]]'' {{aut|Van Someren & Jackson}}, 1957
* ''[[Charaxes bernardii]]'' {{aut|Minig}}, 1977
* ''[[Charaxes bernardus]]'' ({{aut|Fabricius}}, 1793)
* ''[[Charaxes biokoensis]]'' {{aut|Canu}}, 1989
* ''[[Charaxes bipunctatus]]'' {{aut|Rothschild}}, 1894
* ''[[Charaxes blanda]]'' {{aut|Rothschild}}, 1897
* ''[[Charaxes bocqueti]]'' {{aut|Minig}}, 1977
* ''[[Charaxes bohemani]]'' {{aut|Felder & Felder}}, 1859
* ''[[Charaxes borneensis]]'' {{aut|Butler}}, 1869
* ''[[Charaxes boueti]]'' {{aut|Feisthamel}}, 1850
* ''[[Charaxes brevicaudatus]]'' {{aut|Schultze}}, 1914
* ''[[Charaxes brutus]]'' ({{aut|Cramer}}, 1779)
* ''[[Charaxes bupalus]]'' {{aut|Staudinger}}, 1889
* ''[[Charaxes candiope]]'' ({{aut|Godart}}, 1824)
* ''[[Charaxes castor]]'' ({{aut|Cramer}}, 1775)
* ''[[Charaxes catachrous]]'' {{aut|Staudinger}}, 1896
* ''[[Charaxes cedreatis]]'' {{aut|Hewitson}}, 1874
* ''[[Charaxes chepalungu]]'' {{aut|Van Someren}}, 1969
* ''[[Charaxes chintechi]]'' {{aut|Minig}}, 1976
* ''[[Charaxes chittyi]]'' {{aut|D'Abrera}}, 1980
* ''[[Charaxes cithaeron]]'' {{aut|Felder & Felder}}, 1859
* ''[[Charaxes contrarius]]'' {{aut|Weymer}}, 1907
* ''[[Charaxes cowani]]'' {{aut|Butler}}, 1878
* ''[[Charaxes cynthia]]'' {{aut|Butler}}, 1866
* ''[[Charaxes defulvata]]'' {{aut|Joicey & Talbot}}, 1926
* ''[[Charaxes dilutus]]'' {{aut|Rothschild}}, 1898
* ''[[Charaxes distanti]]'' {{aut|Honrath}}, 1885
* ''[[Charaxes doubledayi]]'' {{aut|Aurivillius}}, 1898
* ''[[Charaxes dowsetti]]'' {{aut|Henning}}, 1989
* ''[[Charaxes dreuxi]]'' {{aut|Bouche & Minig}}, 1977
* ''[[Charaxes druceanus]]'' {{aut|Butler}}, 1869
* ''[[Charaxes dubiosus]]'' {{aut|Röber}}, 1936
* ''[[Charaxes ducarmei]]'' {{aut|Plantrou}}, 1982
* ''[[Charaxes dunkeli]]'' {{aut|Röber}}, 1939
* ''[[Charaxes durnfordi]]'' {{aut|Distant}}, 1884
* ''[[Charaxes epijasius]]'' {{aut|Reiche}}, 1850
* ''[[Charaxes etesipe]]'' ({{aut|Godart}}, 1824)
* ''[[Charaxes ethalion]]'' ({{aut|Boisduval}}, 1847)
* ''[[Charaxes etheocles]]'' ({{aut|Cramer}}, 1777)
* ''[[Charaxes eudoxus]]'' ({{aut|Drury}}, 1782)
* ''[[Charaxes eupale]]'' ({{aut|Drury}}, 1782)
* ''[[Charaxes eurialus]]'' {{aut|Cramer}}, 1779
* ''[[Charaxes fabius]]'' ({{aut|Fabricius}}, 1782)
* ''[[Charaxes fervens]]'' {{aut|Butler}}, 1896
* ''[[Charaxes fionae]]'' {{aut|Henning}}, 1977
* ''[[Charaxes fournierae]]'' {{aut|Le Moult}}, 1930
* ''[[Charaxes fulgurata]]'' {{aut|Aurivillius}}, 1899
* ''[[Charaxes fulvescens]]'' ({{aut|Aurivillius}}, 1891)
* ''[[Charaxes fuscus]]'' {{aut|Plantrou}}, 1967
* ''[[Charaxes galawadiwosi]]'' {{aut|Plantrou & Rougeot}}, 1979
* ''[[Charaxes gallagheri]]'' {{aut|Van Son}}, 1962
* ''[[Charaxes gerdae]]'' {{aut|Rydon}}, 1989
* ''[[Charaxes grahamei]]'' {{aut|Van Someren}}, 1969
* ''[[Charaxes guderiana]]'' ({{aut|Dewitz}}, 1879)
* ''[[Charaxes hadrianus]]'' {{aut|Christopher Ward}}, 1871
* ''[[Charaxes hansalii]]'' {{aut|Felder}}, 1867
* ''[[Charaxes harmodius]]'' {{aut|Felder}}, 1866
* ''[[Charaxes hildebrandtii]]'' ({{aut|Dewitz}}, 1879)
* ''[[Charaxes howarthi]]'' {{aut|Minig}}, 1976
* ''[[Charaxes hysginus]]'' {{aut|Darge}}, 1978
* ''[[Charaxes imperialis]]'' {{aut|Butler}}, 1874
* ''[[Charaxes inopinatus]]'' {{aut|Röber}}, 1940
* ''[[Charaxes jahlusa]]'' ({{aut|Trimen}}, 1862)
* ''[[Jasiusvlinder|Charaxes jasius]]'' ({{aut|Linnaeus}}, 1767) - '''Jasiusvlinder'''
* ''[[Charaxes jolybouyeri]]'' {{aut|Vingerhoedt}}, 1998
* ''[[Charaxes junius]]'' {{aut|Oberthür}}, 1880
* ''[[Charaxes kahldeni]]'' {{aut|Homeyer & Dewitz}}, 1882
* ''[[Charaxes kahruba]]'' ({{aut|Moore}}, 1895)
* ''[[Charaxes karkloof]]'' {{aut|Van Someren & Jackson}}, 1957
* ''[[Charaxes kheili]]'' {{aut|Staudinger}}, 1896
* ''[[Charaxes lactetinctus]]'' {{aut|Karsch}}, 1892
* ''[[Charaxes laodice]]'' ({{aut|Drury}}, 1782)
* ''[[Charaxes lasti]]'' {{aut|Grose-Smith}}, 1889
* ''[[Charaxes latona]]'' {{aut|Butler}}, 1865
* ''[[Charaxes lecerfi]]'' {{aut|Lathy}}, 1925
* ''[[Charaxes legeri]]'' {{aut|Plantrou}}, 1978
* ''[[Charaxes lemosi]]'' {{aut|Joicey & Talbot}}, 1927
* ''[[Charaxes lucretius]]'' ({{aut|Cramer}}, 1775)
* ''[[Charaxes lucyae]]'' {{aut|van Someren}}, 1975
* ''[[Charaxes lydiae]]'' {{aut|Holland}}, 1917
* ''[[Charaxes macclounii]]'' {{aut|Butler}}, 1895
* ''[[Charaxes mafuga]]'' {{aut|Van Someren}}, 1969
* ''[[Charaxes manica]]'' {{aut|Trimen}}, 1894
* ''[[Charaxes margaretae]]'' {{aut|D'Abrera}}, 1980
* ''[[Charaxes marieps]]'' {{aut|Van Someren & Jackson}}, 1957
* ''[[Charaxes marmax]]'' {{aut|Westwood}}, 1848
* ''[[Charaxes mars]]'' {{aut|Staudinger}}, 1886
* ''[[Charaxes martini]]'' {{aut|Van Someren}}, 1966
* ''[[Charaxes mccleeryi]]'' {{aut|Van Someren}}, 1972
* ''[[Charaxes mixtus]]'' {{aut|Rothschild}}, 1894
* ''[[Charaxes monteiri]]'' {{aut|Staudinger}}, 1886
* ''[[Charaxes murphyi]]'' {{aut|Collins}}, 1989
* ''[[Charaxes musakensis]]'' {{aut|Darge}}, 1973
* ''[[Charaxes mycerina]]'' ({{aut|Godart}}, 1824)
* ''[[Charaxes nandina]]'' {{aut|Rothschild & Jordan}}, 1901
* ''[[Charaxes neanthes]]'' ({{aut|Hewitson}}, 1854)
* ''[[Charaxes nichetes]]'' {{aut|Grose-Smith}}, 1883
* ''[[Charaxes nicati]]'' {{aut|Canu}}, 1991
* ''[[Charaxes nitebis]]'' ({{aut|Hewitson}}, 1859)
* ''[[Charaxes nobilis]]'' {{aut|Druce}}, 1873
* ''[[Charaxes numenes]]'' ({{aut|Hewitson}}, 1859)
* ''[[Charaxes nyika]]'' {{aut|Van Someren}}, 1963
* ''[[Charaxes nyungwensis]]'' {{aut|Vingerhoedt & Vandeweghe}}, 2011<ref>{{aut|Vingerhoedt, E.}} & {{aut|Vandeweghe, G.}}, 2011: Description d’une nouvelle espèce de ''Charaxes'' du Parc national de Nyungwe au Rwanda: ''Charaxes nyungwensis'' nova sp. (Lepidoptera: Nymphalidae: Charaxinae). ''Les Lépidoptéristes de France'' '''20'''(48): 2-6.</ref>
* ''[[Charaxes obudoensis]]'' {{aut|van Someren}}, 1969
* ''[[Charaxes ocellatus]]'' {{aut|Fruhstorfer}}, 1896
* ''[[Charaxes octavus]]'' {{aut|Minig}}, 1972
* ''[[Charaxes odysseus]]'' {{aut|Staudinger}}, 1892
* ''[[Charaxes opinatus]]'' {{aut|Heron}}, 1909
* ''[[Charaxes orilus]]'' {{aut|Butler}}, 1869
* ''[[Charaxes overlaeti]]'' {{aut|Schouteden}}, 1934
* ''[[Charaxes paphianus]]'' {{aut|Christopher Ward}}, 1871
* ''[[Charaxes paradoxa]]'' {{aut|Lathy}}, 1925
* ''[[Charaxes patergodarti]]'' {{aut|Neidhoefer}}, 1972
* ''[[Charaxes pelias]]'' ({{aut|Cramer}}, 1775)
* ''[[Charaxes pembanus]]'' {{aut|Jordan}}, 1925
* ''[[Charaxes penricei]]'' {{aut|Rothschild}}, 1900
* ''[[Charaxes petersi]]'' {{aut|Van Someren}}, 1969
* ''[[Charaxes phenix]]'' {{aut|Turlin & Lequeux}}, 1993
* ''[[Charaxes phoebus]]'' {{aut|Butler}}, 1866
* ''[[Charaxes phraortes]]'' {{aut|Doubleday}}, 1847
* ''[[Charaxes plateni]]'' {{aut|Staudinger}}, 1889
* ''[[Charaxes pleione]]'' ({{aut|Godart}}, 1824)
* ''[[Charaxes pollux]]'' ({{aut|Cramer}}, 1775)
* ''[[Charaxes porthos]]'' {{aut|Grose-Smith}}, 1883
* ''[[Charaxes protoclea]]'' {{aut|Feisthamel}}, 1850
* ''[[Charaxes psaphon]]'' {{aut|Westwood}}, 1848
* ''[[Charaxes pythodoris]]'' {{aut|Hewitson}}, 1873
* ''[[Charaxes rectans]]'' {{aut|Rothschild & Jordan}}, 1903
* ''[[Charaxes richelmanni]]'' {{aut|Röber}}, 1936
* ''[[Charaxes saperanus]]'' {{aut|Poulton}}, 1926
* ''[[Charaxes saturnus]]'' {{aut|Butler}}, 1866
* ''[[Charaxes smaragdalis]]'' {{aut|Butler}}, 1866
* ''[[Charaxes solon]]'' ({{aut|Fabricius}}, 1793)
* ''[[Charaxes subornatus]]'' {{aut|Schultze}}, 1914
* ''[[Charaxes superbus]]'' {{aut|Schultze}}, 1908
* ''[[Charaxes taverniersi]]'' {{aut|Berger}}, 1975
* ''[[Charaxes tectonis]]'' {{aut|Jordan}}, 1937
* ''[[Charaxes thomasius]]'' {{aut|Staudinger}}, 1886
* ''[[Charaxes thysii]]'' {{aut|Capronnier}}, 1889
* ''[[Charaxes tiridates]]'' ({{aut|Cramer}}, 1777)
* ''[[Charaxes turlini]]'' {{aut|Minig & Plantrou}}, 1978
* ''[[Charaxes usambarae]]'' {{aut|Van Someren & Jackson}}, 1952
* ''[[Charaxes vansoni]]'' {{aut|Van Someren}}, 1957
* ''[[Charaxes varanes]]'' ({{aut|Cramer}}, 1777)
* ''[[Charaxes velox]]'' {{aut|Ogilvie-Grant}}, 1899
* ''[[Charaxes viola]]'' {{aut|Butler}}, 1865
* ''[[Charaxes violetta]]'' {{aut|Grose-Smith}}, 1885
* ''[[Charaxes virilis]]'' {{aut|Rothschild}}, 1900
* ''[[Charaxes xiphares]]'' ({{aut|Stoll}}, 1781)
* ''[[Charaxes zelica]]'' {{aut|Butler}}, 1869
* ''[[Charaxes zingha]]'' ({{aut|Stoll}}, 1780)
* ''[[Charaxes zoolina]]'' ({{aut|Westwood}}, 1850)
}}

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Charaxes|datum=20150126}}
* {{aut|Someren, V.G.L. van}} & {{aut|Jackson, T.H.E.}}, 1957: The ''Charaxes etheocles-ethalion'' complex (Lepidoptera: Nymphalidae) Supplement no. 1. [https://web.archive.org/web/20160610140614/http://content.ajarchive.org/cdm4/document.php?CISOROOT=%2F00411752&CISOPTR=363&REC=2 ''Annals of the Transvaal Museum'' '''23'''(1): 41-58.]
*{{en}}{{aut|Mark C. Williams & David A. Edge}} (2023). [https://www.metamorphosis.org.za/articlesPDF/1278/Genus%20Charaxes%20Ochsenheimer,%20%201816.pdf Genus ''Charaxes'' Ochsenheimer, 1816]. Afrotropical Butterflies. Metamorphosis, Official Journal of the Lepidopterists' Society of Africa. Geraadpleegd op 15-3-2024.
{{References}}
}}

[[Categorie:Charaxinae| ]]

title: Charaxes

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Superfamilie: Papilionoidea

Familie: Nymphalidae

Onderfamilie: Charaxinae

Geslachtengroep: Charaxini

title: Papilio jasius Linnaeus, 1767


text:
# Euphyia elaeoptera
Euphyia elaeoptera is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1900 door Prout.

title: Euphyia elaeoptera

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Euphyia elaeoptera''
| afbeelding =
| familie = [[Spanners|Geometridae]] (Spanners)
| onderfamilie = [[Larentiinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Euphyia]]''
| w-naam = ''Euphyia elaeoptera''
| auteur = Prout
| datum = 1900
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Euphyia elaeoptera''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Spanners|spanners (Geometridae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1900 door Prout.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|30}}

[[Categorie:Euphyia|elaeoptera]]

title: Euphyia elaeoptera

Familie: Geometridae (Spanners)

Onderfamilie: Larentiinae

Geslacht: Euphyia

title: Soort


text:
# Conocephalus guineensis
Conocephalus guineensis is een rechtvleugelig insect uit de familie sabelsprinkhanen (Tettigoniidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1891 door Redtenbacher.

title: Conocephalus guineensis

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Conocephalus guineensis''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Rechtvleugeligen|Orthoptera]] (Rechtvleugeligen)
| familie = [[Sabelsprinkhanen|Tettigoniidae]] (Sabelsprinkhanen)
| geslacht = ''[[Conocephalus]]''
| w-naam = ''Conocephalus guineensis''
| auteur = Redtenbacher
| datum = 1891
| haakjes = ja
| species =
| commons =
}}
'''''Conocephalus guineensis''''' is een [[rechtvleugeligen|rechtvleugelig insect]] uit de familie [[sabelsprinkhanen]] (Tettigoniidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1891 door Redtenbacher.

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|9999-Orthoptera}} [bezocht 15 april 2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|22}}

[[Categorie:Conocephalus|guineensis]]

title: Conocephalus guineensis

Orde: Orthoptera (Rechtvleugeligen)

Familie: Tettigoniidae (Sabelsprinkhanen)

Geslacht: Conocephalus

title: Soort


text:
# Callispa insignis
Callispa insignis is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1858 gepubliceerd door Joseph Sugar Baly.

title: Callispa insignis

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Callispa insignis''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Bladkevers|Chrysomelidae]] (Bladkevers)
| geslacht = ''[[Callispa]]''
| w-naam = ''Callispa insignis''
| auteur = [[Joseph Sugar Baly|Baly]]
| datum = 1858
| haakjes =
| origineel =
}}

'''''Callispa insignis''''' is een [[kevers]]oort uit de familie [[bladkevers]] (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1858 gepubliceerd door [[Joseph Sugar Baly]].<ref>[https://web.archive.org/web/20130927083459/https://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/ChrysoIndex0.htm Chrysomelidae] in Synopsis of the described Coleoptera of the World, 13 december 2008. Gearchiveerd op 27 september 2013.</ref>

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|30}}

[[Categorie:Callispa|insignis]]

title: Callispa insignis

Familie: Chrysomelidae (Bladkevers)

Geslacht: Callispa

title: Soort


text:
# Longré
Longré is een gemeente in het Franse departement Charente (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 216 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Confolens.

## Geografie
De oppervlakte van Longré bedraagt 14,8 km², de bevolkingsdichtheid is 14,6 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Longré met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: Longré

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Longré
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Nouvelle-Aquitaine]]
| departement = [[Charente (departement)|Charente]] (16)
| depnr = 16
| arrondissement = [[Arrondissement Confolens|Confolens]]
| kanton = [[Kanton Charente-Nord|Charente-Nord]]
| jaar = 1999
| inwoners = 216
| dichtheid = 14,6
| oppervlakte = 14,8
| water =
| latitudeGraden = 46
| latitudeMinuten = 0
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 0
| longitudeMinuten = 1
| longitudeSeconden = 0
| E of W = W
| ol of wl = W.L.
| code = 16190
| postcode = 16240
| netnummer =
| hoogteligging = 73 - 131
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
| image1 = Longré4.JPG
| caption1 = Gemeentehuis
| image2 = Longré5.JPG
| caption2 = Bar
}}
'''Longré''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Charente (departement)|Charente]] (regio [[Nouvelle-Aquitaine]]) en telt 216 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Confolens|Confolens]].

== Geografie ==
De oppervlakte van Longré bedraagt 14,8 km², de bevolkingsdichtheid is 14,6 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=16190}}

== Demografie ==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).<br />
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=16190}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

== Externe links ==
* {{Link INSEE|id=16190}}

{{Commonscat}}
{{Coor title dms|46|0|0|N|0|1|0|W|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

{{DEFAULTSORT:Longre}}
[[Categorie:Gemeente in Charente]]

title: Situering

Regio: Nouvelle-Aquitaine

Departement: Charente (16)

Arrondissement: Confolens

Kanton: Charente-Nord

Coördinaten: 46° 0′ NB, 0° 1′ WL

title: Algemeen

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Charente

title: Foto's

Foto's: Gemeentehuis Bar

Portaal: Frankrijk