text:
# FOSDEM
De Free and Open source Software Developers' European Meeting (FOSDEM) is een niet-commercieel tweedaags evenement dat ieder jaar georganiseerd wordt door vrijwilligers van de FOSS-gemeenschap om het gebruik van vrije en opensourcesoftware te bevorderen.
FOSDEM vindt plaats op het terrein van de ULB te Brussel. De talks & tutorials zijn vrij toegankelijk en werden in het verleden gegeven door grote namen als Richard M. Stallman en Jimbo Wales.
Het doel van FOSDEM is tevens een mogelijkheid te vormen voor softwareontwikkelaars om "in real life" samen te komen, kennis te maken met andere projecten en op de hoogte te komen van de laatste nieuwe ontwikkelingen in de FOSS-wereld.

## Ontstaan
In 2000 organiseerde Raphael Bauduin uit België een meeting voor FOSS-ontwikkelaars. Hij noemde het eerst Open Source Developers European Meeting (OSDEM). Om vrije software-ontwikkelaars niet tegen het hoofd te stoten is de meeting in 2001 hernoemd naar FOSDEM. In 2001 werd FOSDEM georganiseerd op de Campus de la Plaine, sinds 2002 wordt FOSDEM gehouden op de Campus Solbosch.
FOSDEM werd in 2006 bezocht door 3500 FOSS-ontwikkelaars.

## 2007
In 2007 vond FOSDEM plaats in het weekend van 24 en 25 februari op de gebruikelijke locatie, het terrein van de ULB.
De volgende onderwerpen kregen ruime aandacht: softwarepatenten, GPLv3, Samba en de Linuxkernel.
De volgende projecten hadden de beschikking over een eigen ruimte: KDE, GNOME, openSUSE, Mozilla, GNU Classpath+OpenJDK DevJam, CentOS+Fedora, Jabber, OpenGroupware+GNUstep, Python, X.Org, Gentoo Linux, Debian en Embedded.

## 2008
De editie van 2008 van FOSDEM vond plaats op 23 en 24 februari 2008.

## 2009
In 2009 vond FOSDEM plaats tijdens het weekend van 7 en 8 februari. Ook werd het voor het eerst voor de niet-programmerende partners van de bezoekende softwareontwikkelaars een rondleiding door Brussel georganiseerd.
De keynotes:
- "Free. Open. Future?" (Mark Surman)
- Debian (Bdale Garbee),
- Google Summer of Code: A behind the scenes look at a large scale community (Leslie Hawthorn)

Tracks: Distributions, Languages, Security, Systems, Collaboration, Kernel

## 2012
De keynotes van dat jaar waren:
- "Why Political Liberty Depends on Software Freedom More Than Ever" (Eben Moglen)
- "LLVM and Clang" (Chris Lattner)
- "How kernel development goes wrong and why you should be a part of it anyway" (Jonathan Corbet)

Tracks: Systems, Web browsing, Cloud, Languages, Office, Web frameworks

## 2013
In 2013 vond FOSDEM plaats tijdens het weekend van 2 en 3 februari 2013

## 2014
In 2014 vond FOSDEM plaats tijdens het weekend van 1 en 2 februari 2014
Een van de sprekers was Howard Chu, Architect van OpenLDAP, welke in de Janson zaal LMDB introduceerde en hierover uitleg gaf.

## 2015
In 2015 vond FOSDEM plaats tijdens het weekend van 31 januari en 1 februari 2015

## 2016
In 2016 vond FOSDEM plaats tijdens het weekend van 30 en 31 januari 2016

## 2017
In 2017 vond FOSDEM plaats tijdens het weekend van 4 en 5 februari 2017

wikiname: nlwiki

title: FOSDEM

in_language: nl

wikitext:
[[Bestand:FOSDEM logo.svg|thumb|Het logo van FOSDEM]]
[[Bestand:Jimbo-wales---fosdem-2005.jpg|thumb|[[Jimmy Wales]] tijdens FOSDEM 2005]]
[[Bestand:Speed walk on FOSDEM 2015.webm|thumb|FOSDEM 2015]]

De '''Free and Open source Software Developers' European Meeting''' (FOSDEM) is een niet-commercieel tweedaags evenement dat ieder jaar georganiseerd wordt door vrijwilligers van de [[vrije software en opensourcesoftware|FOSS]]-gemeenschap om het gebruik van [[vrije software|vrije]] en [[opensourcesoftware]] te bevorderen.

FOSDEM vindt plaats op het terrein van de [[Université Libre de Bruxelles|ULB]] te [[Brussel (stad)|Brussel]]. De ''talks & tutorials'' zijn vrij toegankelijk en werden in het verleden gegeven door grote namen als [[Richard M. Stallman]] en [[Jimmy Wales|Jimbo Wales]].

Het doel van FOSDEM is tevens een mogelijkheid te vormen voor softwareontwikkelaars om "[[Het echte leven (computerterm)|in real life]]" samen te komen, kennis te maken met andere projecten en op de hoogte te komen van de laatste nieuwe ontwikkelingen in de FOSS-wereld.

== Ontstaan ==
In 2000 organiseerde Raphael Bauduin uit België een meeting voor [[vrije software en opensourcesoftware|FOSS]]-[[software-ontwikkelaar|ontwikkelaars]]. Hij noemde het eerst '''Open Source Developers European Meeting''' (OSDEM). Om [[vrije software]]-ontwikkelaars niet tegen het hoofd te stoten is de meeting in 2001 hernoemd naar FOSDEM. In 2001 werd FOSDEM georganiseerd op de [[Campus de la Plaine]],<ref>[https://archive.fosdem.org/2001/location/index.html How to find OSDEM]</ref> sinds 2002 wordt FOSDEM gehouden op de [[Campus Solbosch]].<ref>[https://archive.fosdem.org/2002/location/index.html FOSDEM: Directions / Maps]</ref>

FOSDEM werd in 2006 bezocht door 3500 FOSS-ontwikkelaars.

== 2007 ==
In 2007 vond FOSDEM plaats in het weekend van 24 en 25 februari op de gebruikelijke locatie, het terrein van de [[Université Libre de Bruxelles|ULB]].

De volgende onderwerpen kregen ruime aandacht: [[softwarepatent]]en, [[GNU General Public License|GPLv3]], [[Samba (software)|Samba]] en de [[Linux]][[kernel]].

De volgende projecten hadden de beschikking over een eigen ruimte: [[KDE]], [[GNOME]], [[SUSE Linux|openSUSE]], [[Mozilla]], GNU Classpath+OpenJDK DevJam, [[CentOS]]+[[Fedora (Linux)|Fedora]], [[Jabber]], OpenGroupware+GNUstep, [[Python (programmeertaal)|Python]], [[X.Org]], [[Gentoo Linux]], [[Debian]] en [[Ingebed systeem|Embedded]].

== 2008 ==
De editie van 2008 van FOSDEM vond plaats op 23 en 24 februari 2008.

== 2009 ==
In 2009 vond FOSDEM plaats tijdens het weekend van 7 en 8 februari. Ook werd het voor het eerst voor de niet-programmerende partners van de bezoekende softwareontwikkelaars een rondleiding door Brussel georganiseerd.

De keynotes:
* "Free. Open. Future?" (Mark Surman)
* Debian (Bdale Garbee),
* Google Summer of Code: A behind the scenes look at a large scale community (Leslie Hawthorn)

Tracks: Distributions, Languages, Security, Systems, Collaboration, Kernel

== 2012 ==
[[Bestand:FOSDEM'12 - Opening Talk.jpg|thumb|Het [[Paul-Emile Janson|Janson]]-auditorium tijdens de opening van FOSDEM 2012]]

De keynotes van dat jaar waren:
* "Why Political Liberty Depends on Software Freedom More Than Ever" ([[Eben Moglen]])
* "LLVM and Clang" ([[Chris Lattner]])
* "How kernel development goes wrong and why you should be a part of it anyway" ([[Jonathan Corbet]])

Tracks: Systems, Web browsing, Cloud, Languages, Office, Web frameworks

== 2013 ==
[[Bestand:Closing FOSDEM 2013 by FOSDEM Staff.JPG|thumb|FOSDEM 2013]]

In 2013 vond FOSDEM plaats tijdens het weekend van 2 en 3 februari 2013

== 2014 ==
In 2014 vond FOSDEM plaats tijdens het weekend van 1 en 2 februari 2014<ref>https://fosdem.org/2014/. [https://web.archive.org/web/20140627225808/https://fosdem.org/2014/ Gearchiveerd] op 27 juni 2014.</ref>
Een van de sprekers was Howard Chu, Architect van OpenLDAP, welke in de Janson zaal LMDB introduceerde en hierover uitleg gaf.

== 2015 ==
In 2015 vond FOSDEM plaats tijdens het weekend van 31 januari en 1 februari 2015<ref>https://fosdem.org/2015/. [https://web.archive.org/web/20150621171919/https://fosdem.org/2015/ Gearchiveerd] op 21 juni 2015.</ref>

== 2016 ==
In 2016 vond FOSDEM plaats tijdens het weekend van 30 en 31 januari 2016<ref>https://fosdem.org/2016/. [https://web.archive.org/web/20160710193314/https://fosdem.org/2016/ Gearchiveerd] op 10 juli 2016.</ref>

== 2017 ==
[[Bestand:FOSDEM 2017 in Room J.jpg|thumb|FOSDEM 2017]]
In 2017 vond FOSDEM plaats tijdens het weekend van 4 en 5 februari 2017<ref>https://fosdem.org/2017/. [https://web.archive.org/web/20170813170638/https://fosdem.org/2017/ Gearchiveerd] op 13 augustus 2017.</ref>

== Externe links ==
* {{en}} [https://fosdem.org/ Website van FOSDEM]
* {{fr}} [http://www.ulb.be/ Website van ''Université Libre de Bruxelles'']
* {{en}} [https://video.fosdem.org/ FOSDEM-Video's van alle jaren 2005 t.e.m. 2016]

{{Appendix}}
{{Commonscat}}

[[Categorie:Softwareconferentie]]
[[Categorie:Opensourcesoftware- en vrije software-evenement]]


text:
# Villiaumiet
Villiaumiet is een mineraal uit de groep van de halogeniden. Het behoort bij de ondergroep eenvoudige anhydride halogeniden. Het is de minerale vorm van natriumfluoride en heeft molecuulformule NaF. Het heeft een kubisch kristalstelsel. Het werd voor het eerst in 1908 door Alfred Lacroix beschreven en het is naar Charles Maxime de Villiaume genoemd, een Franse ontdekkingsreiziger. De eerste stukjes villiaumiet die zijn bestudeerd kwamen van hem. Die kwamen van een van de eilanden in de Atlantische Oceaan net buiten Conakry, van het voormalige Frans-Guinee, nu Guinee.

title: Villiaumiet

wikitext:
[[Afbeelding:Villiaumite-mrz283a.jpg|thumb|Villiaumiet uit Mont-Saint-Hiliare, Quebec, Canada]]

'''Villiaumiet''' is een [[Mineraal (geologie)|mineraal]] uit de groep van de [[halogenide]]n. Het behoort bij de ondergroep eenvoudige [[anhydride]] halogeniden. Het is de minerale vorm van [[natriumfluoride]] en heeft [[molecuulformule]] NaF. Het heeft een [[kubisch kristalstelsel]]. Het werd voor het eerst in 1908 door Alfred Lacroix beschreven en het is naar Charles Maxime de Villiaume genoemd, een Franse ontdekkingsreiziger. De eerste stukjes villiaumiet die zijn bestudeerd kwamen van hem. Die kwamen van een van de eilanden in de [[Atlantische Oceaan]] net buiten [[Conakry]], van het voormalige [[Frans-Guinee]], nu [[Guinee]].

[[Categorie:Mineraal met een kubisch kristalstelsel]]


text:
# Victor Jungblut
Victor Jungblut (Remich, 25 mei 1914 – Esch-sur-Alzette, 10 juni 1993) was een Luxemburgs kunstschilder.

## Leven en werk
Victor Jungblut was een zoon van beeldhouwer Michel Jungblut (1887-1977) en Anna Declairfayt, en een neef van beeldhouwer Josy Jungblut. Hij studeerde aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Brussel en de École nationale supérieure d'Architecture et des Arts décoratifs in de Abdij Ter Kameren bij Brussel.
De Cercle Artistique de Luxembourg (CAL) was verantwoordelijk voor de aankleding van het Luxemburgs paviljoen op de New York World's Fair van 1939 en schakelde daarvoor diverse kunstenaars in, onder wie Jungblut en zijn vader. Victor Jungblut schilderde met Théo Kerg en Jang Thill een 80 vierkante meter beschilderde voorstelling van een geografische, toeristische en economische kaart van het Groothertogdom in reliëf. In het paviljoen werden ook vier meter hoge beelden geplaatst die verschillende beroepsgroepen symboliseerden, zijn vader maakte het beeld voor de wijnbouw.
Jungblut maakte expressionistisch, kleurrijk werk in pastel. In september 1945 exposeerde hij met Luxemburgse schilders en beeldhouwers in een door de CAL georganiseerde tentoonstelling in het Palais des Beaux- Arts in Brussel. Een jaar later toonde hij op de eerste naoorlogse Salon du CAL (1946) zijn geschilderde piëta, die volgens recensent Leo Lommel tot de beste van de tentoonstelling behoorde.
De schilder richtte met François Gillen, Joseph Probst en Lucien Wercollier de groep Nouvelle Équipe op en werkte mee aan de salons in 1948 en 1950.
Victor Jungblut overleed op 79-jarige leeftijd.

## Enkele werken
- 1946 Piëta, getoond op de Salon du CAL.
- 1946 Nu (Naakt), getoond op de internationale tentoonstelling voor moderne kunst in Parijs, georganiseerd door UNESCO.
- 1947 kaftillustratie van de Moezel voor een brochure van het Office Luxembourgeois de Tourisme.
- 1948 Nature morte aux bananes et raisins, stilleven, en Pêcheur à la ligne, pasteltekening van een visser, getoond op de eerste salon de la Nouvelle Équipe.
- 1950 kruisweg, getoond op de tweede salon de la Nouvelle Équipe.
- voor 1962 kruisweg in de kerk van Munshausen.

- Musée national d'archéologie, d'histoire et d'art: lkl000869

title: Victor Jungblut

wikitext:
{{Infobox kunstenaar
| naam              = Victor Jungblut
| afbeelding        =
| onderschrift      =
| volledige naam    =
| geboorteplaats    = Remich
| geboren           = 25 mei 1914
| overlijdensplaats = Esch-sur-Alzette
| overleden         = 10 juni 1993
| land              = Luxemburg
| nationaliteit     =
| beroep            = kunstschilder
| jaren-actief      =
| stijl             =
}}
'''Victor Jungblut''' ([[Remich]], [[25 mei]] [[1914]] – [[Esch-sur-Alzette]], [[10 juni]] [[1993]]) was een [[Luxemburg (land)|Luxemburgs]] [[kunstschilder]].

== Leven en werk ==
Victor Jungblut was een zoon van beeldhouwer [[Michel Jungblut]] (1887-1977) en Anna Declairfayt,<ref>[[Burgerlijke stand]] van Remich: geboorten 1914, [https://www.familysearch.org/ark:/61903/3:1:3QS7-L97V-HGWT?i=257&wc=9RT1-923%3A130284601%2C129648901 akte n° 15].</ref> en een neef van beeldhouwer [[Josy Jungblut]]. Hij studeerde aan de [[Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Brussel]] en de [[École nationale supérieure des arts visuels|École nationale supérieure d'Architecture et des Arts décoratifs]] in de [[Abdij Ter Kameren]] bij Brussel.

De [[Cercle Artistique de Luxembourg]] (CAL) was verantwoordelijk voor de aankleding van het Luxemburgs paviljoen op de [[Wereldtentoonstelling van 1939 (New York)|New York World's Fair]] van 1939 en schakelde daarvoor diverse kunstenaars in, onder wie Jungblut en zijn vader. Victor Jungblut schilderde met [[Théo Kerg]] en [[Jang Thill]] een 80 vierkante meter beschilderde voorstelling van een geografische, toeristische en economische kaart van het Groothertogdom in reliëf.<ref>Catherine Lorent, [https://persist.lu/ark:70795/vs8bztmdp/pages/61/articles/DTL1003 "Kunst und Propaganda in der Weltausstellung"], ''Hémecht'', jaargang 63 (2011), n° 3, p. 315-326.</ref> In het paviljoen werden ook vier meter hoge beelden geplaatst die verschillende beroepsgroepen symboliseerden, zijn vader maakte het beeld voor de wijnbouw.

Jungblut maakte expressionistisch, kleurrijk werk in pastel. In september 1945 exposeerde hij met Luxemburgse schilders en beeldhouwers in een door de CAL georganiseerde tentoonstelling in het Palais des Beaux- Arts in Brussel. Een jaar later toonde hij op de eerste naoorlogse Salon du CAL (1946) zijn geschilderde piëta, die volgens recensent [[Léon Lommel|Leo Lommel]] tot de beste van de tentoonstelling behoorde.<ref>Leo Lommel, [https://persist.lu/ark:70795/3g8vbg/pages/8/articles/DTL187 "Begegnung mit unser Künstlern"], ''Luxemburger Wort'', 22 oktober 1946.</ref>

De schilder richtte met [[François Gillen]], [[Joseph Probst]] en [[Lucien Wercollier]] de groep ''[[Nouvelle Équipe]]'' op en werkte mee aan de salons in 1948 en 1950.<ref>{{fr}} [https://persist.lu/ark:70795/h87bd8/pages/2/articles/DTL173 "Le Premier Salon de la Nouvelle Equipe"], ''Luxemburger Wort'', 29 mei 1948; {{de}} [https://persist.lu/ark:70795/d6gd6n/pages/3/articles/DTL64 "Vernissage des 2. Salons der "Nouvelle Equipe""], ''[[Tageblatt|Escher Tageblatt]]'', 15 mei 1950.</ref>

Victor Jungblut overleed op 79-jarige leeftijd.

== Enkele werken ==
*1946 ''Piëta'', getoond op de Salon du CAL.
*1946 ''Nu'' (''Naakt''), getoond op de internationale tentoonstelling voor moderne kunst in Parijs, georganiseerd door [[UNESCO]].
*1947 kaftillustratie van de Moezel voor een brochure van het Office Luxembourgeois de Tourisme.
*1948 ''Nature morte aux bananes et raisins'', stilleven, en ''Pêcheur à la ligne'', pasteltekening van een visser, getoond op de eerste salon de la Nouvelle Équipe.
*1950 kruisweg, getoond op de tweede salon de la Nouvelle Équipe.
*voor 1962 kruisweg in de kerk van [[Munshausen]].

{{Appendix}}
{{Bibliografische informatie}}
{{DEFAULTSORT:Jungblut, Victor}}
[[Categorie:Luxemburgs kunstschilder]]
[[Categorie:Luxemburgs persoon in de 20e eeuw]]

title: Persoonsgegevens

Geboren: Remich, 25 mei 1914

Overleden: Esch-sur-Alzette, 10 juni 1993

Geboorteland: Luxemburg

Beroep(en): kunstschilder

Portaal: Kunst & Cultuur


text:
# Kustrawa
Kustrawa is een plaats in het Poolse district  Niżański, woiwodschap Subkarpaten. De plaats maakt deel uit van de gemeente Krzeszów en telt 198 inwoners.

title: Kustrawa

wikitext:
{{Infobox plaats in Polen
| soort       =Dorp
| naam        = Kustrawa
| gemeente    = [[Krzeszów (gemeente)|Krzeszów]]
| powiat      = [[Powiat Niżański|Niżański]]
| woiwodschap =[[Subkarpaten]]
| inwoners    =198
| jaar        =2006
| vlag        =
| wapen       =
| postcode    =37-418
| netnummer   =15
| kenteken    =RNI
| lat_deg     =50
| lat_min     =23
| lat_sec     =0
| lon_deg     =22
| lon_min     =23
| lon_sec     =0
| image       = Kustrawa - widok.jpg
| caption     =
}}
'''Kustrawa''' is een plaats in het [[Polen|Poolse]] [[powiat|district]] [[Powiat Niżański| Niżański]], [[woiwodschap]] [[Subkarpaten]]. De plaats maakt deel uit van de [[Poolse gemeente|gemeente]] [[Krzeszów (gemeente)|Krzeszów]] en telt 198 inwoners.

{{Coor title dms|50|23|0|N|22|23|0|E|type:city_region:PL}}
{{Beginnetje|landen & volken|land=Polen|2=2008|3=06|4=30}}

[[Categorie:Plaats in Subkarpaten]]

title: Situering

Woiwodschap: Subkarpaten

Powiat: Niżański

Gemeente: Krzeszów

title: Gegevens

title: Kustrawa

Kentekenplaat: RNI

title: Foto's

Portaal: Centraal-Europa


text:
# Alpercata
Alpercata is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Minas Gerais. De gemeente telt 7.252 inwoners (schatting 2009).

## Aangrenzende gemeenten
De gemeente grenst aan Engenheiro Caldas, Fernandes Tourinho, Governador Valadares en Tumiritinga.

title: Alpercata

wikitext:
{{Infobox plaats in Brazilië
| land                  = Brazilië
| soort                 = Gemeente
| naam                  = Alpercata
| area                  = [[Regio Zuidoost (Brazilië)|Zuidoost]]
| subarea               = [[Minas Gerais]]
| situeringnaam6        = [[Mesoregio]]
| situering6            = [[Vale do Rio Doce (mesoregio)|Vale do Rio Doce]]
| situeringnaam7        = [[Microregio]]
| situering7            = [[Governador Valadares (microregio)|Governador Valadares]]
| inwoners              = 7.252
| census                = 2009
| dichtheid             = 42,6
| coa                   = Alpercatamgbrasao.png
| flag                  = Alpercatamgbandeira.png
| vlagartikel           =
| km2                   = 167,349
| hoogte                = 250
| algemeen0             = 3101805
| algemeennaam0         = Gemeentenummer
| tijdzone              = [[UTC−3]]
| overig0               = 0,702
| overignaam0           = [[Index van de menselijke ontwikkeling|HDI]]
| lat_deg               = 18
| lat_min               = 58
| lat_sec               = 26
| lat_dir               = S
| lon_deg               = 41
| lon_min               = 58
| lon_sec               = 12
| lon_dir               = W
| gesticht              = 30 december 1962
| burgemeester          = Doracy de Sá
| www                   = alpercata.mg.gov.br
| detailkaart           = MinasGerais Municip Alpercata.svg
| detailkaartbijschrift = Locatie van Alpercata in de staat Minas Gerais
| image                 =
| caption               =
}}
'''Alpercata''' is een [[gemeente (bestuur)|gemeente]] in de [[Brazilië|Braziliaanse]] deelstaat [[Minas Gerais]]. De gemeente telt 7.252 inwoners (schatting 2009).

== Aangrenzende gemeenten ==
De gemeente grenst aan [[Engenheiro Caldas]], [[Fernandes Tourinho]], [[Governador Valadares (gemeente)|Governador Valadares]] en [[Tumiritinga]].

{{Appendix|2=
* [[Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística]], [https://www.ibge.gov.br/home/estatistica/populacao/estimativa2009/POP2009_DOU.pdf Inwonertallen 2009]
}}

[[Categorie:Gemeente in Minas Gerais]]

title: Situering

Regio: Zuidoost

Staat: Minas Gerais

Mesoregio: Vale do Rio Doce

Microregio: Governador Valadares

title: Algemeen

title: Politiek

Burgemeester: Doracy de Sá

Gesticht: 30 december 1962

title: Overig

title: Detailkaart

Portaal: Brazilië


text:
# Pollenzone
Pollenzones zijn in de palynologie een systeem van stratigrafische zones waarmee sedimentlagen uit het Laat-Pleistoceen (380.000 tot 11.500 jaar geleden) en het Holoceen (11.500 jaar geleden tot heden) kunnen worden ingedeeld. Elke zone wordt dankzij klimaatveranderingen en de daarmee gepaard gaande verschuiving van vegetatiezones gekenmerkt door een andere verhouding van soorten pollen (stuifmeelkorrels) die erin voorkomt. De zones vormen een nauwkeurige indeling van de tijdsschaal van de laatste 380.000 jaar die wordt gebruikt in de archeologie, geologie, fysische geografie en klimatologie.

## Geschiedenis
De eerste die een stratigrafische indeling maakte aan de hand van pollen was de Zweedse palynoloog en geoloog Lennart von Post in de jaren dertig. Von Post leidde uit de opeenvolging van pollen de verandering van het klimaat in het verleden af. Zijn resultaten kwamen overeen met de eerder opgestelde tijdsschaal van Blytt en Sernander. Door de twee te combineren kon hij nauwkeurig de verandering van het paleoklimaat van Scandinavië in de afgelopen 10.000 jaar reconstrueren.
In 1940 begon Harry Godwin Von Posts methode ook in Groot-Brittannië toe te passen waarmee het systeem van pollenzones voor heel Noordwest-Europa toepasbaar werd. Al snel werd pollenanalyse (palynologie) ook in Rusland en Noord-Amerika toegepast. Het systeem van pollenzones werd ook naar steeds oudere periodes uitgebreid.
Tegenwoordig wordt palynologie toegepast in samenwerking met andere methoden (ijskernen, diepzeekernen, dendrochronologie) wat nog grotere nauwkeurigheden oplevert.

## Systemen van pollenzones
De belangrijkste indeling is in negen pollenzones en beslaat de laatste 14.000 jaar. Meestal worden ze gekoppeld aan de biostratigrafische eenheden uit de tijdsschaal van Blytt en Sernander, hoewel deze anders gedefinieerd zijn en niet helemaal overeen hoeven te komen. Elke zone staat voor een bepaalde periode met een bepaald klimaat en vegetatie.
Omdat het klimaat niet overal hetzelfde was in een bepaald tijdperk bestaan regionale verschillen. De zones in Zweden zijn bijvoorbeeld niet helemaal gelijk aan die in Duitsland of Denemarken. Dit zorgt ervoor dat verschillende definities van de zones door elkaar gebruikt worden. De verschillende systemen zijn echter in de meeste gevallen goed gecorreleerd. De onderstaande tabel geeft de pollenzones voor de Britse Eilanden:
| Pollenzone | Blytt-Sernander       | Jaar (v.Chr.)   | Vegetatie                                        | Archaeologische periode                  | Subperiode  |
| ---------- | --------------------- | --------------- | ------------------------------------------------ | ---------------------------------------- | ----------- |
| IX         | Subatlanticum         | 500 tot heden   | Verspreiding van grassen en dennen- en beukenbos | IJzertijd en verder                      | Holoceen    |
| VIII       | Subboreaal            | 3000 - 500      | Gemengd eikenbos                                 | Bronstijd en IJzertijd                   | Holoceen    |
| VII        | Atlanticum            | 5500 - 3000     | Gemengd eikenbos                                 | Neolithicum en Bronstijd                 | Holoceen    |
| V en VI    | Boreaal               | 7700 - 5500     | Dennen- en berkenbos, opkomend gemengd bos       | Mesolithicum                             | Holoceen    |
| IV         | Preboreaal            | 8300 - 7700     | berkenbos                                        | Laat-paleolithicum en Vroeg-Mesolithicum | Holoceen    |
| III        | Jonge Dryas           | 8800 - 8300     | Toendra                                          | Laat-Paleolithicum                       | Weichselien |
| II         | Allerød-interstadiaal | 9800 - 8800     | Toendra, parktoendra en berkenbos                | Laat-Palaeolithicum                      | Weichselien |
| Ic         | Oude Dryas            | 10.000 - 9800   | Toendra                                          | Laat-Palaeolithicum                      | Weichselien |
| Ib         | Bølling-interstadiaal | 10.500 - 10.000 | Parktoendra                                      | Laat-Palaeolithicum                      | Weichselien |
| Ia         | Oudste Dryas          | 13.000 - 10.500 | Toendra                                          | Laat-Palaeolithicum                      | Weichselien |

De jaren in de tabel zijn zogenaamde ongekalibreerde C14-jaren. Om tot de echte aantallen te komen moet callibratie uitgevoerd worden, waarbij men bij de oudere pollenzones op ongeveer 2000 jaar meer uitkomt: 10.000 BC wordt dan 12.000 BC cal. Vaak wordt echter niet met BC (Before Christ - voor Christus) maar met BP (Before Present - voor heden) gerekend, in dat geval komt er nog ongeveer 2000 jaar bij.
Voor jongere pollenzones zijn de verschillen tussen ongekalibreerde en gekalibreerde jaartallen beduidend minder groot. De verschillen worden groter bij ouderdommen hoger dan het Boreaal.

title: Pollenzone

wikitext:
[[Bestand:Helianthus annuus pollen 1.jpg|thumb|300px|''Helianthus annuus'' pollen]]
'''Pollenzones''' zijn in de [[palynologie]] een systeem van [[stratigrafie|stratigrafische]] zones waarmee [[sediment]]lagen uit het Laat-[[Pleistoceen]] (380.000 tot 11.500 jaar geleden) en het [[Holoceen]] (11.500 jaar geleden tot heden) kunnen worden ingedeeld. Elke zone wordt dankzij [[klimaatverandering]]en en de daarmee gepaard gaande verschuiving van [[Bioom|vegetatiezone]]s gekenmerkt door een andere verhouding van [[soort]]en [[pollen]] (stuifmeelkorrels) die erin voorkomt. De zones vormen een nauwkeurige indeling van de tijdsschaal van de laatste 380.000 jaar die wordt gebruikt in de [[archeologie]], [[geologie]], [[fysische geografie]] en [[klimatologie]].

==Geschiedenis==
De eerste die een stratigrafische indeling maakte aan de hand van pollen was de [[Zweden|Zweedse]] palynoloog en geoloog [[Lennart von Post]] in de [[1930-1939|jaren dertig]]. Von Post leidde uit de opeenvolging van pollen de verandering van het [[paleoklimaat|klimaat in het verleden]] af. Zijn resultaten kwamen overeen met de eerder opgestelde [[Blytt-Sernandertijdschaal|tijdsschaal van Blytt en Sernander]]. Door de twee te combineren kon hij nauwkeurig de verandering van het [[paleoklimaat]] van [[Scandinavië]] in de afgelopen 10.000 jaar reconstrueren.

In 1940 begon [[Harry Godwin]] Von Posts methode ook in [[Verenigd Koninkrijk|Groot-Brittannië]] toe te passen waarmee het systeem van pollenzones voor heel Noordwest-Europa toepasbaar werd. Al snel werd pollenanalyse (palynologie) ook in [[Rusland]] en [[Noord-Amerika]] toegepast. Het systeem van pollenzones werd ook naar steeds oudere periodes uitgebreid.

Tegenwoordig wordt palynologie toegepast in samenwerking met andere methoden ([[ijskern]]en, [[diepzeekern]]en, [[dendrochronologie]]) wat nog grotere nauwkeurigheden oplevert.

==Systemen van pollenzones==
De belangrijkste indeling is in negen pollenzones en beslaat de laatste 14.000 jaar. Meestal worden ze gekoppeld aan de [[biostratigrafie|biostratigrafische]] eenheden uit de tijdsschaal van Blytt en Sernander, hoewel deze anders gedefinieerd zijn en niet helemaal overeen hoeven te komen. Elke zone staat voor een bepaalde periode met een bepaald klimaat en vegetatie.

Omdat het klimaat niet overal hetzelfde was in een bepaald tijdperk bestaan regionale verschillen. De zones in Zweden zijn bijvoorbeeld niet helemaal gelijk aan die in [[Duitsland]] of [[Denemarken]]. Dit zorgt ervoor dat verschillende definities van de zones door elkaar gebruikt worden. De verschillende systemen zijn echter in de meeste gevallen goed [[correlatie (geologie)|gecorreleerd]]. De onderstaande tabel geeft de pollenzones voor de [[Britse Eilanden]]:

{| class="wikitable"
! Pollenzone
! Blytt-Sernander
! Jaar ([[Christelijke jaartelling|v.Chr.]])
! Vegetatie
! Archaeologische periode
! [[Subperiode]]
|-
! IX
| [[Subatlanticum]] || 500 tot heden
| Verspreiding van [[grassenfamilie|grassen]] en [[pinus|dennen-]] en [[beuk (boom)|beukenbos]]
| [[IJzertijd]] en verder || [[Holoceen]]
|-
! VIII
| [[Subboreaal]] || 3000 - 500 || Gemengd [[eik]]enbos
| [[Bronstijd]] en [[IJzertijd]]
| Holoceen
|-
! VII
| [[Atlanticum]] || 5500 - 3000 || Gemengd eikenbos
| [[Neolithicum]] en Bronstijd || Holoceen
|-
! V en VI
| [[Boreaal (tijdperk)|Boreaal]] || 7700 - 5500
| Dennen- en [[berk]]enbos, opkomend gemengd bos
| [[Mesolithicum]] || Holoceen
|-
! IV
| [[Preboreaal]] || 8300 - 7700 || berkenbos
| [[Laat-paleolithicum]] en Vroeg-[[Mesolithicum]]
| Holoceen
|-
! III
| [[Jonge Dryas]] || 8800 - 8300 || [[Toendra]]
| Laat-Paleolithicum || [[Weichselien]]
|-
! II
| [[Allerød-interstadiaal]] || 9800 - 8800
| Toendra, [[parktoendra]] en berkenbos
| Laat-Palaeolithicum || Weichselien
|-
! Ic
| [[Oude Dryas]] || 10.000 - 9800 || Toendra
| Laat-Palaeolithicum || Weichselien
|-
! Ib
| [[Bølling-interstadiaal]] || 10.500 - 10.000
| [[Parktoendra]] || Laat-Palaeolithicum || Weichselien
|-
! Ia
| [[Oudste Dryas]] || 13.000 - 10.500
| Toendra || Laat-Palaeolithicum
| Weichselien
|}

De jaren in de tabel zijn zogenaamde [[kalibratie|ongekalibreerde]] C14-jaren. Om tot de echte aantallen te komen moet callibratie uitgevoerd worden, waarbij men bij de oudere pollenzones op ongeveer 2000 jaar meer uitkomt: 10.000 '''BC''' wordt dan 12.000 '''BC cal'''. Vaak wordt echter niet met BC (''Before Christ'' - voor Christus) maar met [[Before Present|BP]] (''Before Present'' - voor heden) gerekend, in dat geval komt er nog ongeveer 2000 jaar bij.

Voor jongere pollenzones zijn de verschillen tussen ongekalibreerde en gekalibreerde jaartallen beduidend minder groot. De verschillen worden groter bij ouderdommen hoger dan het Boreaal.

==Zie ook==
* [[Biostratigrafie]]
* [[Biozone]]
* [[Blytt-Sernandertijdschaal]]
* [[Drieperiodensysteem]]
* [[Palynologie]]

{{Appendix|2=
'''Literatuur'''
* Faegri, I. & Iverson, J.; 1950: ''Textbook of Pollen Analysis'', [[Kopenhagen]]
}}
{{Navigatie plantkunde}}

[[Categorie:Paleobotanie]]
[[Categorie:Biostratigrafie]]
[[Categorie:Paleo-ecologie]]
[[Categorie:Klimatologie]]


text:
# Neomonolepis
Neomonolepis is een geslacht uit de amarantenfamilie (Amaranthaceae). Het geslacht telt een soort die voorkomt van in het westen van de Verenigde Staten, Noordwest-Mexico en op het Mexicaanse schiereiland Baja California.

## Soorten
- Neomonolepis spathulata (A.Gray) Sukhor.

... ·
Achyranthes ·
Aerva ·
Alternanthera ·
Amaranthus (Amarant) ·
Atriplex (Melde) ·
Axyris ·
Bassia (Zoutkruid) ·
Beta (Biet) ·
Blitum (Spiesganzenvoet) ·
Celosia ·
Chenopodium (Ganzenvoet) ·
Corispermum (Vlieszaad) ·
Dysphania ·
Halimione (Zoutmelde) ·
Halocnemum ·
Halothamnus ·
Haloxylon ·
Kochia ·
Krascheninnikovia ·
Polycnemum (Knarkruid) ·
Patellifolia ·
Ptilotus ·
Pupalia ·
Salicornia (Zeekraal) ·
Salsola (Loogkruid) ·
Spinacia ·
Suaeda ·
Traganum ·
...

title: Neomonolepis

wikitext:
{{Taxobox
| type= plant
| naam= ''Neomonolepis''
| titelweergave= cursief
| afbeelding=
| afbeeldingtekst=
| rijk= ''[[Planten|Plantae]]'' (Planten)
| stam= ''[[Embryophyta]]'' (Landplanten)
| klasse= ''[[Spermatopsida]]'' (Zaadplanten)
| clade1= [[Bedektzadigen]]
| clade2= [['nieuwe' Tweezaadlobbigen]]
| clade3= [[Geavanceerde tweezaadlobbigen]]
| orde= ''[[Caryophyllales]]''
| familie= ''[[Amaranthaceae]]'' (Amarantenfamilie)
| onderfamilie = ''[[Chenopodioideae]]''
| taxon= [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam= ''Neomonolepis''
| auteur= [[Alexander Petrovich Sukhorukov|Sukhor.]]
| datum=
| commons= Category:Neomonolepis
| species= Neomonolepis
}}
'''''Neomonolepis''''' is een [[geslacht (biologie)|geslacht]] uit de [[amarantenfamilie]] (Amaranthaceae). Het geslacht telt een soort die voorkomt van in het westen van de [[Verenigde Staten]], Noordwest-[[Mexico (land)|Mexico]] en op het Mexicaanse schiereiland [[Neder-Californië (schiereiland)|Baja California]].<ref>{{en}} [https://powo.science.kew.org/taxon/urn:lsid:ipni.org:names:77191294-1 ''Neomonolepis'' Hook.f.] Kew Royal Botanical Gardens</ref>

==Soorten==
* ''[[Neomonolepis spathulata]]'' <small>(A.Gray) Sukhor.</small>

{{Appendix|2=
{{References}}
}}

{{Navigatie Amaranthaceae}}

[[Categorie:Amarantenfamilie]]

title: Neomonolepis

Rijk: Plantae (Planten)

Stam: Embryophyta (Landplanten)

Klasse: Spermatopsida (Zaadplanten)

Clade:
Bedektzadigen
'nieuwe' Tweezaadlobbigen
Geavanceerde tweezaadlobbigen

Orde: Caryophyllales

Familie: Amaranthaceae (Amarantenfamilie)

Onderfamilie: Chenopodioideae

title: Geslacht

Portaal: Biologie


text:
# Atacamacris
Atacamacris is een geslacht van rechtvleugeligen uit de familie Tristiridae. De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1972 door Carbonell & Mesa.

## Soorten
Het geslacht Atacamacris  is monotypisch en omvat slechts de volgende soort:
- Atacamacris diminuta (Carbonell & Mesa, 1972)

title: Atacamacris

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Atacamacris''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Rechtvleugeligen|Orthoptera]] (Rechtvleugeligen)
| familie = [[Tristiridae]]
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Atacamacris''
| auteur = Carbonell & Mesa
| datum = 1972
| species =
| commons =
}}
'''''Atacamacris''''' is een [[geslacht (biologie)|geslacht]] van [[rechtvleugeligen]] uit de familie [[Tristiridae]]. De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1972 door Carbonell & Mesa.

== Soorten ==
Het geslacht ''Atacamacris''  is [[monotypisch]] en omvat slechts de volgende soort:
*''[[Atacamacris diminuta]]'' <small>(Carbonell & Mesa, 1972)</small>

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|9999-Orthoptera}} [bezocht 15 april 2013]
}}

[[Categorie:Tristiridae]]

title: Atacamacris

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Orthoptera (Rechtvleugeligen)

Familie: Tristiridae

title: Geslacht

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Cleonymus magnus
Cleonymus magnus is een vliesvleugelig insect uit de familie Pteromalidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1988 door Boucek.

title: Cleonymus magnus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Cleonymus magnus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Pteromalidae]]
| geslacht = ''[[Cleonymus (geslacht)|Cleonymus]]''
| w-naam = ''Cleonymus magnus''
| auteur = Boucek
| datum = 1988
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Cleonymus magnus''''' is een [[Vliesvleugeligen|vliesvleugelig insect]] uit de familie [[Pteromalidae]]. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1988 door Boucek.

{{Appendix|2=
* [https://www.nhm.ac.uk/research-curation/research/projects/chalcidoids/database/validName.dsml?index=ValidName&searchPageURL=indexValidName.dsml&Familyqtype=equals&Family=&Genusqtype=equals&Genus=Cleonymus&Speciesqtype=equals&Species=magnus {{Ts.|Noyes, J.S.}} (2012). Universal Chalcidoidea Database. World Wide Web electronic publication. http://www.nhm.ac.uk/chalcidoids. Version as of June 2012]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Cleonymus (geslacht)|magnus]]

title: Cleonymus magnus

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Pteromalidae

Geslacht: Cleonymus

title: Soort


text:
# Pancurmas Unit Jaya
Pancurmas Unit Jaya is een bestuurslaag in het regentschap Empat Lawang van de provincie Zuid-Sumatra, Indonesië. Pancurmas Unit Jaya telt 435 inwoners (volkstelling 2010).

title: Pancurmas Unit Jaya

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Pancurmas Unit Jaya
| inwoners       = 435
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[Zuid-Sumatra]]
| regentschap    = [[Empat Lawang]]
| onderdistrict  = [[Tebing Tinggi (Empat Lawang)|Tebing Tinggi]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 1611070028
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Pancurmas Unit Jaya''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Empat Lawang]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[Zuid-Sumatra]], [[Indonesië]]. Pancurmas Unit Jaya telt 435 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=15}}

[[Categorie:Plaats in Zuid-Sumatra]]

title: Situering

Provincie: Zuid-Sumatra

Regentschap of · stadsgemeente: Empat Lawang

Onderdistrict: Tebing Tinggi

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# Armadillidium apfelbecki
Armadillidium apfelbecki is een pissebed uit de familie Armadillidiidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1896 door Adrien Dollfus.

title: Armadillidium apfelbecki

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Armadillidium apfelbecki''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| familie = [[Armadillidiidae]]
| klasse = [[Malacostraca]]
| orde = [[Pissebedden|Isopoda]] (Pissebedden)
| geslacht = ''[[Armadillidium]]''
| w-naam = ''Armadillidium apfelbecki''
| auteur = [[Adrien Dollfus|Dollfus]]
| datum = 1896
| haakjes =
| species =
| commons =
| worms = 257633
}}
'''''Armadillidium apfelbecki''''' is een [[pissebedden|pissebed]] uit de familie [[Armadillidiidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1896 door [[Adrien Dollfus]].<ref>Schotte, M. (2010). ''Armadillidium apfelbecki'' Dollfus, 1896A. In: Schotte, M., Boyko, C.B, Bruce, N.L., Poore, G.C.B., Taiti, S., Wilson, G.D.F. (Eds) (2010). World Marine, Freshwater and Terrestrial Isopod Crustaceans database. Gebaseerd op informatie uit het [[World Register of Marine Species]], te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=257633</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|15}}

[[Categorie:Rolpissebedden]]

title: Armadillidium apfelbecki

Klasse: Malacostraca

Orde: Isopoda (Pissebedden)

Familie: Armadillidiidae

Geslacht: Armadillidium

title: Soort


text:
# Villembray
Villembray is een gemeente in het Franse departement Oise (regio Hauts-de-France) en telt 206 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Beauvais.

## Geografie
De oppervlakte van Villembray bedraagt 6,4 km², de bevolkingsdichtheid is 32,2 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Villembray met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: Villembray

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Villembray
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Hauts-de-France]]
| departement = [[Oise (departement)|Oise]] (60)
| depnr = 60
| arrondissement = [[Arrondissement Beauvais|Beauvais]]
| kanton = [[Kanton Grandvilliers|Grandvilliers]]
| jaar = 1999
| inwoners = 206
| dichtheid = 32,2
| oppervlakte = 6,4
| water =
| latitudeGraden = 49
| latitudeMinuten = 29
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 1
| longitudeMinuten = 52
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 60677
| postcode = 60650
| netnummer =
| hoogteligging = 112 - 208
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
}}
'''Villembray''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Oise (departement)|Oise]] (regio [[Hauts-de-France]]) en telt 206 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Beauvais|Beauvais]].

== Geografie ==
De oppervlakte van Villembray bedraagt 6,4 km², de bevolkingsdichtheid is 32,2 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=60677}}

== Demografie ==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).<br />
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=60677}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

== Externe links ==
* {{Link INSEE|id=60677}}

{{Coor title dms|49|29|0|N|1|52|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Gemeente in Oise]]

title: Situering

Regio: Hauts-de-France

Departement: Oise (60)

Arrondissement: Beauvais

Kanton: Grandvilliers

Coördinaten: 49° 29′ NB, 1° 52′ OL

title: Algemeen

title: Overig

Website: Officiële website

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Oise

Portaal: Frankrijk


text:
# Nederlandse jeugdschaakkampioenschap
Het Nederlandse jeugdschaakkampioenschap is een kampioenschap schaken voor de jeugd, dat sinds 1951 jaarlijks gehouden wordt. Aanvankelijk ging het om een enkele categorie 'jeugd van 12 tot 20 jaar' (vanaf 2020 t/m 18 jaar), maar in de loop van de jaren is het uitgebreid met de categorieën 'meisjes tot en met 20 jaar' (1976, vanaf 2020 t/m 18 jaar), 'jeugd tot en met 16 jaar' (1982), 'meisjes tot en met 16 jaar' (1982), 'jeugd tot en met 14 jaar' (1989) en 'meisjes tot en met 14 jaar' (1989).

## Kampioenen jeugd tot 20 jaar (vanaf 2020 t/m 18 jaar)
| Jaar | Plaats     | Goud                   | Zilver                                                | Brons                                                 |
| ---- | ---------- | ---------------------- | ----------------------------------------------------- | ----------------------------------------------------- |
| 1951 | Rotterdam  | W.J. Geus              | Jaap Staal?                                           | van Bemmelen?                                         |
| 1952 | Breda      | Dirk van Geet          | Plokker?                                              | Oudheusden?                                           |
| 1953 | Leiden     | Frits Roessel          | Van Uden                                              | Plokker                                               |
| 1954 | Amersfoort | Frits Roessel          | Jan van Son                                           | Bink                                                  |
| 1955 | Enschede   | Joop van Oosterom      | Frits Roessel                                         | J. de Jong                                            |
| 1956 | Den Haag   | Frits Roessel          | Joop van Oosterom                                     | Van de Zouwen                                         |
| 1957 | Nijmegen   | Lex Jongsma            | 2e t/m 4e plaats: W. Ooiman, C.W. Jansen, Th. Slisser | 2e t/m 4e plaats: W. Ooiman, C.W. Jansen, Th. Slisser |
| 1958 | Rotterdam  | Frans Kuypers          | Joop van Oosterom?                                    | F.v.Wijngaarden                                       |
| 1959 | Vlissingen | Frans Kuypers          | Coen Zuidema                                          | Joop van Oosterom                                     |
| 1960 | Diever     | Frans Kuypers          | Fietje                                                | Joop van Oosterom                                     |
| 1961 | Hengelo    | Coen Zuidema           | Diekstra                                              | Verreck                                               |
| 1962 | -          | Frans Kuypers          | ?                                                     | ?                                                     |
| 1963 | -          | Eddie Scholl           | ?                                                     | ?                                                     |
| 1964 | -          | Leo Kerkhoff           | ?                                                     | ?                                                     |
| 1965 | -          | Rob Hartoch            | ?                                                     | ?                                                     |
| 1966 | -          | Jan Timman             | ?                                                     | ?                                                     |
| 1967 | -          | Jan Timman             | ?                                                     | ?                                                     |
| 1968 | -          | Hans Böhm              | ?                                                     | ?                                                     |
| 1969 | -          | Gert Ligterink         | ?                                                     | ?                                                     |
| 1970 | -          | Rob Witt               | ?                                                     | ?                                                     |
| 1971 | -          | Roy Dieks              | ?                                                     | ?                                                     |
| 1972 | -          | Chistofoor Baljon      | ?                                                     | ?                                                     |
| 1973 | -          | Meindert van der Linde | ?                                                     | ?                                                     |
| 1974 | -          | Roy Dieks              | ?                                                     | ?                                                     |
| 1975 | -          | Roy Dieks              | ?                                                     | ?                                                     |

title: Nederlandse jeugdschaakkampioenschap

wikitext:
{{Bijwerken|Uitslagen zijn incompleet.}}

Het '''Nederlandse jeugdschaakkampioenschap''' is een kampioenschap [[schaken]] voor de jeugd, dat sinds 1951 jaarlijks gehouden wordt. Aanvankelijk ging het om een enkele categorie 'jeugd van 12 tot 20 jaar' (vanaf 2020 t/m 18 jaar), maar in de loop van de jaren is het uitgebreid met de categorieën 'meisjes tot en met 20 jaar' (1976, vanaf 2020 t/m 18 jaar), 'jeugd tot en met 16 jaar' (1982), 'meisjes tot en met 16 jaar' (1982), 'jeugd tot en met 14 jaar' (1989) en 'meisjes tot en met 14 jaar' (1989).<ref>{{Citeer web |url=https://njsk.nl/22/Nederlands-Jeugdkampioenen-ABC-sinds-1951.pdf |titel=Nederlands Jeugdkampioenen ABC (sinds 1951) |bezochtdatum=3 maart 2023 |werk=NJSK |archiefdatum=2023-03-02 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20230302155030/https://njsk.nl/22/Nederlands-Jeugdkampioenen-ABC-sinds-1951.pdf |dodeurl=ja }}</ref>

== Kampioenen jeugd tot 20 jaar (vanaf 2020 t/m 18 jaar) ==
{| class="wikitable mw-collapsible"
!Jaar
!Plaats
!{{goud}}
!{{zilver}}
!{{brons}}
|-
|1951
|Rotterdam
|W.J. Geus
|[[Jaap Staal]]?
|van Bemmelen?
|-
|1952
|Breda
|Dirk van Geet
|Plokker?
|Oudheusden?
|-
|1953
|Leiden
|Frits Roessel
|Van Uden
|Plokker
|-
|1954
|Amersfoort
|Frits Roessel
|Jan van Son
|Bink
|-
|1955
|Enschede
|[[Joop van Oosterom]]
|Frits Roessel
|J. de Jong
|-
|1956
|Den Haag
|Frits Roessel
|[[Joop van Oosterom]]
|Van de Zouwen
|-
|1957
|Nijmegen
|[[Lex Jongsma]]
| colspan="2" |2e t/m 4e plaats: W. Ooiman, C.W. Jansen, Th. Slisser
|-
|1958
|Rotterdam
|Frans Kuypers
|[[Joop van Oosterom]]?
|F.v.Wijngaarden
|-
|1959
|Vlissingen
|Frans Kuypers
|[[Coen Zuidema]]
|[[Joop van Oosterom]]
|-
|1960
|Diever
|Frans Kuypers
|Fietje
|[[Joop van Oosterom]]
|-
|1961
|Hengelo
|[[Coen Zuidema]]
|Diekstra
|Verreck
|-
|1962
|  -
|Frans Kuypers
|?
|?
|-
|1963
|  -
|Eddie Scholl
|?
|?
|-
|1964
|  -
|Leo Kerkhoff
|?
|?
|-
|1965
|  -
|Rob Hartoch
|?
|?
|-
|1966
|  -
|Jan Timman
|?
|?
|-
|1967
|  -
|Jan Timman
|?
|?
|-
|1968
|  -
|Hans Böhm
|?
|?
|-
|1969
|  -
|Gert Ligterink
|?
|?
|-
|1970
|  -
|Rob Witt
|?
|?
|-
|1971
|  -
|Roy Dieks
|?
|?
|-
|1972
|  -
|Chistofoor Baljon
|?
|?
|-
|1973
|  -
|Meindert van der Linde
|?
|?
|-
|1974
|  -
|Roy Dieks
|?
|?
|-
|1975
|  -
|Roy Dieks
|?
|?
|-
|}

== Externe link ==

* [https://njsk.schaken.nl// Website Nederlandse jeugdschaak kampioenschappen]
{{Appendix}}

[[Categorie:Nederlands kampioenschap schaken|Jeugd]]


text:
# Wie houdt het meest van zijn vader?
Wie houdt het meest van zijn vader? is een volksverhaal uit Suriname.

## Het verhaal
Anansi is niet gierig, hij offert zelfs zichzelf voor zijn kinderen op. Toen het schapenvlees op was, had Ma Akoeba alleen nog twaalf bananen in huis. Ze kookt de bananen en vraagt Anansi of ze de bananen in stukjes snijden zal. Anansi vindt dat je bananen heel moet eten en wil dat de kinderen ze krijgen, hijzelf en Ma Akoeba kunnen wel een dagje zonder. Ma Akoeba weet dat Anansi nog vol zit van het schapenvlees, maar heeft zelf wel iets voor haar kinderen over. Ze geeft al haar twaalf kinderen een banaan. Dan vraagt Anansi wie het meest van vader houdt en alle kinderen roepen naar hem. Anansi zegt dat degene die het meest van vader houdt, hem de helft van zijn banaan zal geven.
Anansi krijgt twaalf halve bananen en Ma Akoeba is nog nooit zo kwaad geweest, maar Anansi krijgt pas een week later slaag.

## Achtergronden
- Anansi heeft eigen opvattingen over eerlijkheid.
- Een anansi-tori mag niet op zondag verteld worden als er kerkdiensten bezig zijn en ook niet op klaarlichte dag, tenzij je een ooghaar uittrekt.
- Anansi was de zon zelf, daarom mag zijn naam niet worden uitgesproken als de zon schijnt.
- De anansi-tori zijn populair in sterfhuizen, op plechtige en vrolijke bijeenkomsten op de achtste dag na een begrafenis en op latere dodenherdenkingsfeesten.

title: Wie houdt het meest van zijn vader?

wikitext:
'''Wie houdt het meest van zijn vader?''' is een [[volksverhaal]] uit [[Suriname]].

==Het verhaal==
{{Leeswaarschuwing}}
[[Anansi]] is niet gierig, hij [[offer (religie)|offert]] zelfs zichzelf voor zijn kinderen op. Toen het schapenvlees op was, had Ma Akoeba alleen nog twaalf [[bananen]] in huis. Ze kookt de bananen en vraagt Anansi of ze de bananen in stukjes snijden zal. Anansi vindt dat je bananen heel moet eten en wil dat de kinderen ze krijgen, hijzelf en Ma Akoeba kunnen wel een dagje zonder. Ma Akoeba weet dat Anansi nog vol zit van het schapenvlees, maar heeft zelf wel iets voor haar kinderen over. Ze geeft al haar twaalf kinderen een banaan. Dan vraagt Anansi wie het meest van vader houdt en alle kinderen roepen naar hem. Anansi zegt dat degene die het meest van vader houdt, hem de helft van zijn banaan zal geven.

Anansi krijgt twaalf halve bananen en Ma Akoeba is nog nooit zo kwaad geweest, maar Anansi krijgt pas een week later slaag.

==Achtergronden==
* Anansi heeft eigen opvattingen over eerlijkheid.
* Een anansi-tori mag niet op [[zondag]] verteld worden als er [[kerkdienst]]en bezig zijn en ook niet op klaarlichte [[dag]], tenzij je een [[ooghaar]] uittrekt.
* Anansi was de [[zon]] zelf, daarom mag zijn naam niet worden uitgesproken als de zon schijnt.
* De anansi-tori zijn populair in sterfhuizen, op plechtige en vrolijke bijeenkomsten op de achtste dag na een [[begrafenis]] en op latere dodenherdenkingsfeesten.

{{Appendix|2=
* List & bedrog, [[volksverhalen uit kleurrijk Nederland]], 1990, {{ISBN|90-6069-718-9}}
{{References}}
}}

[[Categorie:Volksverhaal]]
[[Categorie:Surinaamse folklore]]


text:
# Trichotichnus septemtrionalis
Trichotichnus septemtrionalis is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1947 door Habu.

title: Trichotichnus septemtrionalis

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Trichotichnus septemtrionalis''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Loopkevers|Carabidae]] (Loopkevers)
| onderfamilie = [[Harpalinae]]
| geslacht = ''[[Trichotichnus]]''
| w-naam = ''Trichotichnus septemtrionalis''
| auteur = Habu
| datum = 1947
| haakjes = ja
| species =
| commons =
}}
'''''Trichotichnus septemtrionalis''''' is een [[kevers|kever]]soort uit de familie van de [[Loopkevers|loopkevers (Carabidae)]].<ref>Anichtchenko A. et al., (editors): [https://carabidae.org/search?rank=0&text=Trichotichnus+septemtrionalis Carabidae of the World] (bezocht: 20 tot 28 maart 2013)</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1947 door Habu.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|28}}

[[Categorie:Trichotichnus|septemtrionalis]]

title: Trichotichnus septemtrionalis

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Carabidae (Loopkevers)

Onderfamilie: Harpalinae

Geslacht: Trichotichnus

title: Soort


text:
# Dolichoderus rosenbergi
Dolichoderus rosenbergi is een mierensoort uit de onderfamilie van de Dolichoderinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Forel.

title: Dolichoderus rosenbergi

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Dolichoderus rosenbergi''
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Mieren|Formicidae]] (Mieren)
| onderfamilie = [[Dolichoderinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Dolichoderus]]''
| w-naam = ''Dolichoderus rosenbergi''
| auteur = Forel
| datum = 1911
| haakjes  =
| commons =
| species =
}}

'''''Dolichoderus rosenbergi''''' is een [[Mieren|mierensoort]] uit de onderfamilie van de [[Dolichoderinae]].<ref>[https://web.archive.org/web/20170704110325/http://www.antwiki.org/wiki/Dolichoderus_rosenbergi Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)]</ref><ref>[http://www.antweb.org/description.do?genus=Dolichoderus&name=rosenbergi&rank=species Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)]</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Forel.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|13}}

[[Categorie:Dolichoderus]]

title: Dolichoderus rosenbergi

Familie: Formicidae (Mieren)

Onderfamilie: Dolichoderinae

Geslacht: Dolichoderus

title: Soort


text:
# Carolus Borromeus
Carolus (of Karel) Borromeus (Latijn: Borromaeus; eigenlijk Carlo Borromeo) (Arona, 2 oktober 1538 - Milaan, 4 november 1584) was aartsbisschop van Milaan, een belangrijk kerkhervormer en is een heilige in de Rooms-Katholieke Kerk.

## Levensloop
Vroeger kende de adel zichzelf sinecures toe, letterlijk 'zonder zorg', dat wil zeggen lucratieve 'ambten' waarvoor ze weinig werk hoefden te doen. Als tweede zoon van de Borromei, volgens gewoonte voor een kerkelijke loopbaan bestemd, werd Carlo al op zijn twaalfde « abt zonder verplichtingen » van een klooster aan het Lago Maggiore. Dat bezorgde hem een riant inkomen voor de prijs van één bezoek per jaar. Al gauw kwam de in 1538 geboren jongen tot inzicht dat het systeem niet deugde en stelde hij het geld ter beschikking van de armen. De religie stond daar los van, voor zijn carrière in de Kerk hoefde hij niet eens priester te worden. Hij verkoos de rechtenstudie en bleek een goede student te zijn. Vlak na de afsluiting van zijn studie in 1559 besteeg zijn oom paus Pius IV de pausentroon. Carlo werd kardinaal, pauselijk secretaris en administrator van het aartsbisdom Milaan: nóg meer inkomsten. Hij leidde in zijn paleis in Rome een goed leven, al moet worden erkend dat hij een werker was.
De ommekeer kwam op zijn vierentwintigste door de dood van zijn broer, op wie hij erg gesteld was. “Deze gebeurtenis heeft mij pas doordrongen van onze ellende en de zaligheid van het eeuwige vaderland,” schreef hij; de ernst won het pleit, Carlo werd priester en ontving vijf maanden later de bisschopswijding, met Milaan als diocees. Door politieke strubbelingen – het gebied verkeerde onder Spaans gezag – stond de bisschopszetel er al jaren leeg en terwijl de Kerk zich overal verjongde, was in Milaan alles nog middeleeuws. Carlo vaardigde een moderne catechismus uit, overreedde de paus tot hervatting van het al tien jaar opgeschorte concilie van Trente, bezocht alle kloosters en parochies van zijn diocees om een nieuwe tucht in te voeren, preekte iedere zondag zelf, stichtte weeshuizen, hospitalen en liefdadigheidsinstellingen, haalde de bezem door het hele verslapte kerkelijk leven. Ook stichtte hij een van de eerste priesterseminaries. Zijn Acta Ecclesiae Mediolanensis (1582) stonden model voor hoe de hervormingen van Trente moesten worden doorgevoerd bij geestelijkheid, kloosters en bevolking. Dat werd hem niet altijd in dank afgenomen. Een monnik wiens orde geen zin had in strengere regels, pleegde een moordaanslag op Carlo, en de Spaanse gouverneur deed alles om de rustverstoorder kwijt te raken, vooral nadat de kardinaal enkele ‘openbare zondaars’ had laten arresteren – een vrijpostigheid met als doel de Spaanse Inquisitie uit de stad te weren, waarvoor hij moest bewijzen dat hij zelf zijn mannetje stond.
Ook veel gelovigen vonden hem een scherpslijper. Maar dat begon te veranderen toen hij zich tijdens een hongersnood in de schulden stak om voedsel te kunnen uitdelen, en hij won alle harten toen in 1576 de pest uitbrak. De gouverneur en alle bestuurders vluchtten de stad uit; Carlo daarentegen verplichtte elke priester, monnik en non te blijven teneinde de pestlijders bij te staan en gaf zelf dag na dag het voorbeeld. Zodra de epidemie voorbij was, klaagde de gouverneur hem in Madrid en Rome aan wegens overtreding van gemeentelijke voorschriften, maar nu maakte de steun van het volk hem onaantastbaar.
Hoewel vermagerd tot een skelet, organiseerde hij een bijeenkomst van alle priesters in zijn bisdom, wat resulteerde in de stichting van een modern seminarie. Een maand na zijn zesenveertigste verjaardag verliet zijn kracht hem. Zijn dood voorvoelend kroop hij ’s nachts uit bed om op zijn stenen kamervloer te sterven; daar vond men hem in de ochtend van 4 november 1584.
Borromeus is begraven in de crypte van de Dom te Milaan.

## Verering
De grote populariteit van Carolus Borromeus en de vele wonderen die geschiedden, waren aanleiding tot zijn heiligverklaring door paus Paulus V in 1610. Paus Johannes XXIII verzorgde verschillende bronnenuitgaven die het optreden van Carolus Borromeus als aartsbisschop documenteren. Carolus' feestdag is 4 november. Paus Johannes Paulus II, geboren als Karol Wojtyla en naar hem genoemd, noemde hem op 4 november 1998 een ‘groot prediker’ en ‘een lichtend voorbeeld’.
Hij is patroon van het bisdom Lugano; van prelaten, seminaristen, zielzorgers, van het Habsburgse huis, de universiteit van Salzburg, de Borromaeusvereniging en de Liefdezusters van de Heilige Carolus Borromeus; van christelijk onderricht en van werken die dit bevorderen; aangeroepen tegen de pest.
In Rome zijn drie kerken naar hem vernoemd: de San Carlo al Corso (O.& M.Longhi, P. da Cortona, 1610-69), de San Carlo alle Quattro Fontane ('San Carlino'; Fr.Borromini, 1634-44) en de San Carlo ai Catinari (R.Rosati & G.B.Soria, 1612-38).
In Antwerpen is de barokke Sint-Carolus Borromeuskerk naar hem vernoemd; in Ruiselede (Doomkerke) de Sint-Caroluskerk, een neogotische kerk, gebouwd in 1864-1865.
In Arona staat de Colosso di Carlo, een 23 meter hoog bronzen beeld van de heilige.
De Mexicaanse keizerin Charlotte noemde in 1865 haar Damesorde naar de door haar vereerde heilige; de Orde van Sint-Karel.
In Helmond is het Carolus Borromeus College naar hem vernoemd.

## Iconografie
In de iconografie heeft Carolus Borromeus de volgende attributen: zijn crucifix; doodshoofd en gesel (als teken van boetedoening); koord om nek (hij droeg dit tijdens pestprocessies); kardinaalshoed; duif (Heilige Geest); terwijl hij de communie uitreikt aan pestlijders; biddend voor een kruis met een strop om de hals; door engelen gekroond een kruis vasthoudend; terwijl hij knielt voor het altaar, vuurt een moordenaar met een musket op hem; aan de heilige Aloysius Gonzaga (die nog kind is) de communie uitreikend.
Hij wordt afgebeeld als bisschop of kardinaal met een karakteristieke haviksneus. Vaak is hij in ziekenhuizen afgebeeld vanwege zijn liefdadigheid voor pestlijders. Vanaf de 17de eeuw werd hij in bijna alle Europese landen verbeeld. Samen met andere heiligen afgebeeld op een altaarstuk (1637, Adriaan Bloemaert, Aula Academica, Salzburg). In de Praagse Národní Galerie (Agnesklooster) hangt zijn portret door Karel Škréta. Nederlandse voorbeelden uit die tijd zijn onder meer schilderijen met Carolus tijdens de pestepidemie te Milaan (Jacob van Oest, Louvre, Parijs) en als voorspreker voor pestlijders (Jacob Jordaens, Sint-Jacobskerk, Antwerpen). Vaak wordt hij getoond tussen eerdere bisschoppen van Milaan of andere pestheiligen, zoals Rochus. Scènes hebben hoofdzakelijk betrekking op het verzorgen van (pest)zieken.

## Borromeus’ visie op architectuur
- In de context van het Concilie en nadat Carolus Borromeus tot aartsbisschop van Milaan was benoemd begon hij aan de hervorming van zijn aartsbisdom. Veertien jaar na het einde van deze zittingsperiode (1577) publiceerde hij zijn 'Instructiones Fabricae et Supellectilis Ecclesiasticae' wat een samenvatting betrof van de katholieke besluiten ten aanzien van het ontwerp en het interieur van kerken. Zijn tekst werd opgenomen in een corpus van teksten over de werkwijze van de kerk, genaamd 'Acta Ecclesiae Mediolanensis' (1582). Aanvankelijk was het boek bedoeld voor zijn diocees in Milaan, maar zijn ambitie bestond erin het te verspreiden over een groter gebied. Uiteindelijk zijn er negentien herdrukken van het werk gemaakt tot 1952 en is zijn invloed op de bouw van een katholieke kerk gebleven tot in de jaren zestig van de twintigste eeuw.
- Dit boek schreef hij met als doel een uitgebreid programma van constructie, renovatie en hervorming van de Milanese kerk te formuleren. Maar het was geen architectuurtraktaat, hij refereerde dan ook nauwelijks aan decoratie of (klassieke) ordes, desondanks doet zijn schrijfvorm hieraan wel denken. Het was een handleiding en checklist tegelijkertijd, die gebruikt kon worden bij een visitatie van een bisschop aan een (nieuwe) kerk of parochie. Borromeus was zich in zijn ‘Instructiones’ bewust van zowel de katholieke kerkarchitectuur als de kerkleer en historische en recente documenten. Net zoals bekende schrijvers van architectuurtraktaten zoals Vitruvius en Alberti, begon Borromeus zijn boek met een brief waarin hij aangaf dat hij de richtlijnen opstelde aan de hand van geestelijke en seculiere bronnen:
- “... this only has been our principle, that we have shown that the norm and form of building, ornamentation and ecclesiastical furnishing are precise and in agreement with the thinking of the Fathers ... and ...we believe it necessary to take the advice of competent architects.”[1]
- Het was niet Borromeus’ doel om een esthetisch ideaal op te leggen, maar eerder om een strategie voor de bouw van katholieke kerken te definiëren. Hij deelde zijn boek op in 33 hoofdstukken, waarvan de eerste 30 handelen over het ontwerp van typische parochiekerken en kathedralen. Deze eerste 30 hoofdstukken bevatten telkens zes categorieën (locatie, planconfiguratie, exterieurontwerp, interieurontwerp, bemeubeling en decoratie).
- Borromeus’ richtlijnen omtrent iconografie en kunst wijzen erop dat het de verantwoordelijkheid is van de bisschop er op toe te kijken dat het onderwerp en de kwaliteit van de afbeeldingen in de kerk gepast moeten zijn. Hij benadrukte dat de ramen afbeeldingen van heiligen moesten bevatten en hun namen erbij vermeld moesten worden. Er werden straffen opgelegd aan de bisschoppen en kunstenaars die deze verantwoordelijkheden miskenden.
- Borromeus stelde dat de status van een gebouw in verhouding moet zijn met zijn locatie, zoals ook met de kwaliteit van het materiaal. Daartoe werd de kerk prominent op de site geplaatst door ze drie of vijf treden hoger te plaatsen. Het kerkgebouw moest eveneens een vrijstaand gebouw zijn en kruisvormig. De cirkelvorm was in zijn ogen een heidens gebruik, evenals het Griekse kruis. Hij koos voor het Latijnse kruis dat uit de christelijke traditie voortkwam. Hij duidde er op dat het kerkgebouw zowel opzichtig als praktisch moest zijn, met het oog op het prikkelen van de zintuigen. Carolus behandelde niet enkel het ontwerp van het exterieur en de omgeving, maar nam eveneens het interieur in ogenschouw. Diverse onderdelen mochten volgens hem nooit ontbreken of hij er zag een betere locatie voor en hij introduceerde zelfs nieuwe elementen. De sacristie moest zich in het hoofdgedeelte van de kerk bevinden, niet in het koor. Hierdoor kon de priester in processie richting het altaar gaan. Volgens Borromeus was het hoofdaltaar het belangrijkste element in het interieur en rees één of meerdere treden boven de vloer uit. Het bood plaats aan het tabernakel en moest ruimte geven om de mis op te kunnen dragen. Zo kon het geloof zich perfect etaleren.
- Aan de uiteinden van het transept moesten zich de kapellen voor belangrijke heiligdommen bevinden, waar de viering van de mis op feestdagen plaats konden vinden. De transparante vensters zorgden voor een helder verlichte kerk, zodat ook de sierlijke kledij van de geestelijken goed voor de dag kwam. Daarnaast moest de bovenkant van de deuren vierkant zijn en niet gebogen, want dat was immers een heidense traditie. Borromeus was erg gehecht aan de vroegchristelijke traditie, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Andrea Palladio die juist symboliek toepaste bij de keuze van de vorm van de plattegrond van de kerk.
- De façade was een belangrijk aspect van de kerk. Volgens Borromeus’ richtlijnen moest het aantal deuren oneven zijn, bij voorkeur gelijk aan het aantal beuken van de kerk. De centrale deur behoorde het grootst te zijn, evenals de bijbehorende ornamenten, in vergelijking met de naastgelegen deuren. De vensters dienden voor een goede verlichting en waren hoog geplaatst, zodat een buitenstaander niet naar binnen kon kijken. Eveneens zou het aantal vensters oneven in getal moeten zijn.

### Conclusie
Borromeus was een man met veel invloed en een belangrijke status. Zijn opmerkingen omtrent architectuur zijn nog steeds te herkennen in vele kerkgebouwen. Eveneens werd zijn werk ‘Instructiones Fabricae et Supellectilis Ecclesiasticae’ als belangrijk gezien tot lang na de eerste publicatie ervan (dit concluderen we uit het aantal keer het boek herdrukt werd).
We kunnen opmerken dat, bij een groot deel van de uitspraken die Borromeus doet, de kerkelijke (traditionele) keuze voorrang kreeg en niet de artistieke. Niettegenstaande raadde hij het ten sterkste aan dat geestelijken en kunstenaars zouden samenwerken. Het wordt duidelijk uit Borromeus’ zienswijze dat hij, door terug te grijpen op de christelijke traditie, wilde laten zien dat er maar één hoogtepunt was en dat was de oorspronkelijke situatie. Die situatie moest het ijkpunt zijn voor al het handelen, dus ook bij het ontwerp van kerkgebouwen.

## Eerbetoon
In de 17e eeuw is in Borromeus' geboorteplaats Arona de Sancarlone opgericht, een standbeeld van 23,5 meter hoog ontworpen door Giovan Battista Crespi. Het kolossale werk was op dat moment het grootste metalen beeld ter wereld.

title: Carolus Borromeus

wikitext:
{{ziedp}}
{{Infobox kardinaal
| afbeelding   = Carlo Borromeo.jpg
| onderschrift = ''Portret van Carolus Borromeus''
(1575/99), [[Ambrogio Figino]], [[Pinacoteca Ambrosiana]]
| rang         = Kardinaal-nepoot
| ambt         = [[aartsbisschop]] van [[Aartsbisdom Milaan|Milaan]], patroonheilige van het bisdom Lugano,
| naam         = Carolus kardinaal Borromeus
| paus         = Pius IV
| datum        =
| titelkerk    =
}}
{{Commonscatklein|Charles Borromeo|Carolus Borromeus}}
[[Bestand:Antwerpen, St. Karl-Borromäuskirche.jpg|thumb|De [[Sint-Carolus Borromeuskerk (Antwerpen)|Sint-Carolus Borromeuskerk]] in Antwerpen]]
'''Carolus''' (of '''Karel''') '''Borromeus''' (Latijn: ''Borromaeus''; eigenlijk ''Carlo Borromeo'') ([[Arona (Italië)|Arona]], [[2 oktober]] [[1538]] - [[Milaan (stad)|Milaan]], [[4 november]] [[1584]]) was [[aartsbisschop]] van [[Aartsbisdom Milaan|Milaan]], een belangrijk kerkhervormer en is een [[heilig]]e in de [[Rooms-Katholieke Kerk]].

== Levensloop ==
Vroeger kende de adel zichzelf [[sinecure]]s toe, letterlijk 'zonder zorg', dat wil zeggen lucratieve 'ambten' waarvoor ze weinig werk hoefden te doen. Als tweede zoon van de Borromei, volgens gewoonte voor een kerkelijke loopbaan bestemd, werd Carlo al op zijn twaalfde « abt zonder verplichtingen » van een klooster aan het [[Lago Maggiore]]. Dat bezorgde hem een riant inkomen voor de prijs van één bezoek per jaar. Al gauw kwam de in [[1538]] geboren jongen tot inzicht dat het systeem niet deugde en stelde hij het geld ter beschikking van de armen. De religie stond daar los van, voor zijn carrière in de Kerk hoefde hij niet eens priester te worden. Hij verkoos de rechtenstudie en bleek een goede student te zijn. Vlak na de afsluiting van zijn studie in 1559 besteeg zijn oom [[paus Pius IV]] de pausentroon. Carlo werd [[kardinaal (geestelijke)|kardinaal]], pauselijk secretaris en administrator van het aartsbisdom [[Milaan (stad)|Milaan]]: nóg meer inkomsten. Hij leidde in zijn paleis in Rome een goed leven, al moet worden erkend dat hij een werker was.

De ommekeer kwam op zijn vierentwintigste door de dood van zijn broer, op wie hij erg gesteld was. “Deze gebeurtenis heeft mij pas doordrongen van onze ellende en de zaligheid van het eeuwige vaderland,” schreef hij; de ernst won het pleit, Carlo werd priester en ontving vijf maanden later de bisschopswijding, met Milaan als [[Bisdom|diocees]]. Door politieke strubbelingen – het gebied verkeerde onder Spaans gezag – stond de bisschopszetel er al jaren leeg en terwijl de Kerk zich overal verjongde, was in Milaan alles nog middeleeuws. Carlo vaardigde een moderne [[catechismus]] uit, overreedde de paus tot hervatting van het al tien jaar opgeschorte [[concilie van Trente]], bezocht alle kloosters en parochies van zijn diocees om een nieuwe tucht in te voeren, preekte iedere zondag zelf, stichtte weeshuizen, hospitalen en liefdadigheidsinstellingen, haalde de bezem door het hele verslapte kerkelijk leven. Ook stichtte hij een van de eerste [[seminarie|priesterseminaries]]. Zijn [[Acta Ecclesiae Mediolanensis]] (1582) stonden model voor hoe de hervormingen van Trente moesten worden doorgevoerd bij geestelijkheid, kloosters en bevolking. Dat werd hem niet altijd in dank afgenomen. Een monnik wiens orde geen zin had in strengere regels, pleegde een moordaanslag op Carlo, en de Spaanse gouverneur deed alles om de rustverstoorder kwijt te raken, vooral nadat de kardinaal enkele ‘openbare zondaars’ had laten arresteren – een vrijpostigheid met als doel de [[Spaanse Inquisitie]] uit de stad te weren, waarvoor hij moest bewijzen dat hij zelf zijn mannetje stond.

Ook veel gelovigen vonden hem een scherpslijper. Maar dat begon te veranderen toen hij zich tijdens een hongersnood in de schulden stak om voedsel te kunnen uitdelen, en hij won alle harten toen in 1576 de [[pest (ziekte)|pest]] uitbrak. De gouverneur en alle bestuurders vluchtten de stad uit; Carlo daarentegen verplichtte elke priester, monnik en non te blijven teneinde de pestlijders bij te staan en gaf zelf dag na dag het voorbeeld. Zodra de [[Pestepidemie in Noord-Italië (1575-1577)|epidemie]] voorbij was, klaagde de gouverneur hem in Madrid en Rome aan wegens overtreding van gemeentelijke voorschriften, maar nu maakte de steun van het volk hem onaantastbaar.

Hoewel vermagerd tot een skelet, organiseerde hij een bijeenkomst van alle priesters in zijn bisdom, wat resulteerde in de stichting van een modern seminarie. Een maand na zijn zesenveertigste verjaardag verliet zijn kracht hem. Zijn dood voorvoelend kroop hij ’s nachts uit bed om op zijn stenen kamervloer te sterven; daar vond men hem in de ochtend van 4 november 1584.

Borromeus is begraven in de crypte van de [[Kathedraal van Milaan|Dom te Milaan]].

== Verering ==
De grote populariteit van Carolus Borromeus en de vele wonderen die geschiedden, waren aanleiding tot zijn [[heiligverklaring]] door [[paus Paulus V]] in [[1610]]. [[Paus Johannes XXIII]] verzorgde verschillende bronnenuitgaven die het optreden van Carolus Borromeus als aartsbisschop documenteren. Carolus' feestdag is [[4 november]]. [[Paus Johannes Paulus II]], geboren als Karol Wojtyla en naar hem genoemd, noemde hem op 4 november 1998 een ‘groot prediker’ en ‘een lichtend voorbeeld’.

Hij is [[patroonheilige|patroon]] van het bisdom Lugano; van prelaten, seminaristen, zielzorgers, van het Habsburgse huis, de universiteit van Salzburg, de Borromaeusvereniging en de ''Liefdezusters van de Heilige Carolus Borromeus''; van christelijk onderricht en van werken die dit bevorderen; aangeroepen tegen de pest.

In Rome zijn drie kerken naar hem vernoemd: de [[San Carlo al Corso]] (O.& M.Longhi, P. da Cortona, 1610-69), de [[San Carlo alle Quattro Fontane]] ('San Carlino'; Fr.Borromini, 1634-44) en de [[San Carlo ai Catinari]] (R.Rosati & G.B.Soria, 1612-38).

In [[Antwerpen (stad)|Antwerpen]] is de barokke [[Sint-Carolus Borromeuskerk (Antwerpen)|Sint-Carolus Borromeuskerk]] naar hem vernoemd; in [[Ruiselede]] ([[Doomkerke]]) de [[Sint-Carolus Borromeuskerk (Ruiselede)|Sint-Caroluskerk]], een neogotische kerk, gebouwd in 1864-1865.

In [[Arona (Italië)|Arona]] staat de Colosso di Carlo, een 23 meter hoog bronzen beeld van de heilige.
De Mexicaanse keizerin [[Charlotte van België|Charlotte]] noemde in 1865 haar [[Damesorde]] naar de door haar vereerde heilige; de [[Orde van Sint-Karel (Mexico)|Orde van Sint-Karel]].

In [[Helmond]] is het [[Carolus Borromeus College]] naar hem vernoemd.

== Iconografie ==
[[Bestand:Intercession of Charles Borromeo supported by the Virgin Mary - Detail Rottmayr Fresco - Karlskirche - Vienna.JPG|thumb|Voorspraak van Carolus Borromeus ondersteund door de [[Maagd Maria]] (1714). [[Plafondschildering]] gemaakt door de Oostenrijkse schilder [[Johann Michael Rottmayr]] voor de Karlskirche in de hoofdstad [[Wenen (hoofdbetekenis)|Wenen]].]]
In de [[iconografie]] heeft Carolus Borromeus de volgende attributen: zijn [[crucifix]]; doodshoofd en gesel (als teken van boetedoening); koord om nek (hij droeg dit tijdens pestprocessies); kardinaalshoed; duif (Heilige Geest); terwijl hij de communie uitreikt aan pestlijders; biddend voor een kruis met een strop om de hals; door engelen gekroond een kruis vasthoudend; terwijl hij knielt voor het altaar, vuurt een moordenaar met een musket op hem; aan de heilige [[Aloysius Gonzaga]] (die nog kind is) de communie uitreikend.

Hij wordt afgebeeld als bisschop of kardinaal met een karakteristieke haviksneus. Vaak is hij in ziekenhuizen afgebeeld vanwege zijn liefdadigheid voor pestlijders. Vanaf de 17de eeuw werd hij in bijna alle Europese landen verbeeld. Samen met andere heiligen afgebeeld op een altaarstuk (1637, [[Adriaan Bloemaert]], Aula Academica, Salzburg). In de Praagse Národní Galerie (Agnesklooster) hangt zijn portret door Karel Škréta. Nederlandse voorbeelden uit die tijd zijn onder meer schilderijen met Carolus tijdens de pestepidemie te Milaan ([[Jacob van Oest]], [[Louvre]], Parijs) en als [[voorspreker]] voor pestlijders ([[Jacob Jordaens]], Sint-Jacobskerk, [[Antwerpen (stad)|Antwerpen]]). Vaak wordt hij getoond tussen eerdere bisschoppen van Milaan of andere pestheiligen, zoals [[Rochus]]. Scènes hebben hoofdzakelijk betrekking op het verzorgen van (pest)zieken.

== Borromeus’ visie op architectuur ==
* In de context van het Concilie en nadat Carolus Borromeus tot aartsbisschop van Milaan was benoemd begon hij aan de hervorming van zijn aartsbisdom. Veertien jaar na het einde van deze zittingsperiode (1577) publiceerde hij zijn'' 'Instructiones Fabricae et Supellectilis Ecclesiasticae' ''wat een samenvatting betrof van de katholieke besluiten ten aanzien van het ontwerp en het interieur van kerken. Zijn tekst werd opgenomen in een corpus van teksten over de werkwijze van de kerk, genaamd'' 'Acta Ecclesiae Mediolanensis' ''(1582). Aanvankelijk was het boek bedoeld voor zijn diocees in Milaan, maar zijn ambitie bestond erin het te verspreiden over een groter gebied. Uiteindelijk zijn er negentien herdrukken van het werk gemaakt tot 1952 en is zijn invloed op de bouw van een katholieke kerk gebleven tot in de jaren zestig van de twintigste eeuw.
* Dit boek schreef hij met als doel een uitgebreid programma van constructie, renovatie en hervorming van de Milanese kerk te formuleren. Maar het was geen architectuurtraktaat, hij refereerde dan ook nauwelijks aan decoratie of (klassieke) ordes, desondanks doet zijn schrijfvorm hieraan wel denken. Het was een handleiding en checklist tegelijkertijd, die gebruikt kon worden bij een visitatie van een bisschop aan een (nieuwe) kerk of parochie. Borromeus was zich in zijn'' ‘Instructiones’ ''bewust van zowel de katholieke kerkarchitectuur als de kerkleer en historische en recente documenten. Net zoals bekende schrijvers van architectuurtraktaten zoals [[Vitruvius (architect)|Vitruvius]] en [[Leon Battista Alberti|Alberti]], begon Borromeus zijn boek met een brief waarin hij aangaf dat hij de richtlijnen opstelde aan de hand van geestelijke en seculiere bronnen:
* “''... this only has been our principle, that we have shown that the norm and form of building, ornamentation and ecclesiastical furnishing are precise and in agreement with the thinking of the Fathers ... and ...we believe it necessary to take the advice of competent architects.''”<ref name="ReferenceA">BORROMEUS, C., Instruciones Fabricae et Supellectilis Ecclesiasticae (Voelker, vertaler), 1977</ref>
* Het was niet Borromeus’ doel om een esthetisch ideaal op te leggen, maar eerder om een strategie voor de bouw van katholieke kerken te definiëren. Hij deelde zijn boek op in 33 hoofdstukken, waarvan de eerste 30 handelen over het ontwerp van typische parochiekerken en kathedralen. Deze eerste 30 hoofdstukken bevatten telkens zes categorieën (locatie, planconfiguratie, exterieurontwerp, interieurontwerp, bemeubeling en decoratie).
* Borromeus’ richtlijnen omtrent iconografie en kunst wijzen erop dat het de verantwoordelijkheid is van de bisschop er op toe te kijken dat het onderwerp en de kwaliteit van de afbeeldingen in de kerk gepast moeten zijn. Hij benadrukte dat de ramen afbeeldingen van heiligen moesten bevatten en hun namen erbij vermeld moesten worden. Er werden straffen opgelegd aan de bisschoppen en kunstenaars die deze verantwoordelijkheden miskenden.
* Borromeus stelde dat de status van een gebouw in verhouding moet zijn met zijn locatie, zoals ook met de kwaliteit van het materiaal. Daartoe werd de kerk prominent op de site geplaatst door ze drie of vijf treden hoger te plaatsen. Het kerkgebouw moest eveneens een vrijstaand gebouw zijn en kruisvormig. De cirkelvorm was in zijn ogen een heidens gebruik, evenals het Griekse kruis. Hij koos voor het [[Kruis (christendom)|Latijnse kruis]] dat uit de christelijke traditie voortkwam. Hij duidde er op dat het kerkgebouw zowel opzichtig als praktisch moest zijn, met het oog op het prikkelen van de zintuigen. Carolus behandelde niet enkel het ontwerp van het exterieur en de omgeving, maar nam eveneens het interieur in ogenschouw. Diverse onderdelen mochten volgens hem nooit ontbreken of hij er zag een betere locatie voor en hij introduceerde zelfs nieuwe elementen. De [[sacristie]] moest zich in het hoofdgedeelte van de kerk bevinden, niet in het koor. Hierdoor kon de priester in processie richting het altaar gaan. Volgens Borromeus was het hoofdaltaar het belangrijkste element in het interieur en rees één of meerdere treden boven de vloer uit. Het bood plaats aan het tabernakel en moest ruimte geven om de mis op te kunnen dragen. Zo kon het geloof zich perfect etaleren.
* Aan de uiteinden van het [[transept]] moesten zich de kapellen voor belangrijke heiligdommen bevinden, waar de viering van de mis op feestdagen plaats konden vinden. De transparante vensters zorgden voor een helder verlichte kerk, zodat ook de sierlijke kledij van de geestelijken goed voor de dag kwam. Daarnaast moest de bovenkant van de deuren vierkant zijn en niet gebogen, want dat was immers een heidense traditie. Borromeus was erg gehecht aan de vroegchristelijke traditie, in tegenstelling tot bijvoorbeeld [[Andrea Palladio]] die juist symboliek toepaste bij de keuze van de vorm van de plattegrond van de kerk.
* De façade was een belangrijk aspect van de kerk. Volgens Borromeus’ richtlijnen moest het aantal deuren oneven zijn, bij voorkeur gelijk aan het aantal beuken van de kerk. De centrale deur behoorde het grootst te zijn, evenals de bijbehorende ornamenten, in vergelijking met de naastgelegen deuren. De vensters dienden voor een goede verlichting en waren hoog geplaatst, zodat een buitenstaander niet naar binnen kon kijken. Eveneens zou het aantal vensters oneven in getal moeten zijn.

[[Bestand:Arona Sancarlone 2.jpg|thumb|De ''Sancarlone'' in Arona]]

=== Conclusie ===
Borromeus was een man met veel invloed en een belangrijke status. Zijn opmerkingen omtrent architectuur zijn nog steeds te herkennen in vele kerkgebouwen. Eveneens werd zijn werk ‘Instructiones Fabricae et Supellectilis Ecclesiasticae’ als belangrijk gezien tot lang na de eerste publicatie ervan (dit concluderen we uit het aantal keer het boek herdrukt werd).

We kunnen opmerken dat, bij een groot deel van de uitspraken die Borromeus doet, de kerkelijke (traditionele) keuze voorrang kreeg en niet de artistieke. Niettegenstaande raadde hij het ten sterkste aan dat geestelijken en kunstenaars zouden samenwerken. Het wordt duidelijk uit Borromeus’ zienswijze dat hij, door terug te grijpen op de christelijke traditie, wilde laten zien dat er maar één hoogtepunt was en dat was de oorspronkelijke situatie. Die situatie moest het ijkpunt zijn voor al het handelen, dus ook bij het ontwerp van kerkgebouwen.

== Eerbetoon ==
In de 17e eeuw is in Borromeus' geboorteplaats Arona de ''Sancarlone'' opgericht, een standbeeld van 23,5 meter hoog ontworpen door Giovan Battista Crespi. Het kolossale werk was op dat moment het grootste metalen beeld ter wereld.

== Bibliografie - Borromeus' visie op architectuur ==

* Borromeus, C., ''Instruciones Fabricae et Supellectilis Ecclesiasticae (Voelker, vertaler)'', 1977, via https://www.sacredarchitecture.org/articles/charles_borromeo_and_catholic_tradition/
* Debouzy, J., ''La théorie des arts en Italie 1450-1600'', Parijs 1956.
* Gallegos, M., ''Charles Borromeo and Catholic Tradition'', via https://www.sacredarchitecture.org/articles/charles_borromeo_and_catholic_tradition/
* Hillegeer, J., ''Leven van den Heilige Carolus Borromeus'', Gent 1867.
* Smith, J. C., ''Sensuous worship : Jesuits and the art of the early Catholic Reformation in Germany'', Princeton 2002.
* Van Laarhoven, J. ''De beeldtaal van de Christelijke kunst. Geschiedenis van de iconografie'', Nijmegen 1992.

==Zie ook==
* [[Liefdezusters van de Heilige Carolus Borromeus]]

{{Appendix}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Borromeus, Carolus}}
[[Categorie:Italiaans kardinaal]]
[[Categorie:Heilige in het christendom|Carolus Borromeus]]
[[Categorie:Italiaans heilige of zalige|Carolus Borromeus]]
[[Categorie:Aartsbisschop van Milaan]]
[[Categorie:Grootpenitentiarius]]
[[Categorie:16e-eeuws bisschop]]

title: Kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk

Kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk: Wapen van een kardinaal

Rang: Kardinaal-nepoot

Ambt: aartsbisschop van Milaan, patroonheilige van het bisdom Lugano

title: Creatie

Gecreëerd door: Pius IV

Portaal: Christendom


text:
# Leioplegma
Leioplegma is een geslacht van sponsdieren uit de klasse van de Hexactinellida.

## Soort
- Leioplegma polyphyllon Reiswig & Tsurumi, 1996

title: Leioplegma

wikitext:
{{Taxobox
| naam          = ''Leioplegma''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Sponzen|Porifera]] (Sponzen)
| klasse = [[Glassponzen|Hexactinellida]] (Glassponzen)
| onderklasse = [[Hexasterophora]]
| orde = [[Lyssacinosida]]
| familie = [[Aulocalycidae]]
| onderfamilie = [[Aulocalycinae]]
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Leioplegma''
| auteur = Reiswig & Tsurumi
| datum = 1996
| worms = 171613
}}
'''''Leioplegma''''' is een [[Geslacht (biologie)|geslacht]] van [[sponsdieren]] uit de [[Klasse (biologie)|klasse]] van de [[Hexactinellida]].

== Soort ==
* ''[[Leioplegma polyphyllon]]'' <small>Reiswig & Tsurumi, 1996</small>

[[Categorie:Sponzen]]

title: Leioplegma

Stam: Porifera (Sponzen)

Klasse: Hexactinellida (Glassponzen)

Onderklasse: Hexasterophora

Orde: Lyssacinosida

Familie: Aulocalycidae

Onderfamilie: Aulocalycinae

title: Geslacht


text:
# Aurelio Peccei
Aurelio Peccei (Turijn, 4 juli 1908 - Rome, 14 maart 1984) was een Italiaanse industrieel en oprichter van de Club van Rome.
Gedurende de Tweede Wereldoorlog was Peccei actief in het anti-fascistische verzet. Hij was lid van de Giustizia e Libertà. In 1944 werd hij gearresteerd en gemarteld. Na zijn ontsnapping uit gevangenschap bleef hij ondergedoken tot de bevrijding. Na de oorlog was Peccei betrokken bij de wederopbouw van Italië, onder andere bij de oprichting van Alitalia.
In 1949 ging hij voor Fiat werken in Latijns-Amerika. In Argentinië richtte hij een dochteronderneming op van Fiat, Fiat-Concord. Fiat-Concord bouwde auto's en tractoren en werd al snel een van de meest succesvolle autofabrieken van Latijns-Amerika.
In 1958 richtte Peccei, gesteund door Fiat, Italconsult op, een organisatie gericht op het geven van advies op het gebied van technische ontwikkeling en economie aan ontwikkelingslanden.
In 1965 hield Peccei een toespraak bij de eerste bijeenkomst van ADELA, een organisatie van bankiers die de industrialisatie van Latijns-Amerika steunde. De speech trok viavia de aandacht van onder andere Alexander King. Peccei en King ontmoetten elkaar meerdere malen in 1967 en 1968. Zij besloten dat zij meer wilden doen om bij Westerse overheden aandacht te krijgen voor wereldwijde problemen. Op 7 en 8 april 1968 organiseerden zij een bijeenkomst met circa 30 Europese economen en wetenschappers om hierover te brainstormen. Deze bijeenkomst was geen succes. Een informele bijeenkomst erna was succesvoller: volgens King was binnen een uur de Club van Rome gevormd. Naast Peccei en King waren hieronder Hugo Thiemann, Lauro Gomes-Filho, Jean Saint-Geours en Max Kohnstamm bij aanwezig.

title: Aurelio Peccei

wikitext:
[[Bestand:Aurelio Peccei (1976).jpg|thumb|Aurelio Peccei (1976)]]
'''Aurelio Peccei''' ([[Turijn (stad)|Turijn]], [[4 juli]] [[1908]] - [[Rome (stad)|Rome]], [[14 maart]] [[1984]]) was een [[Italië|Italiaanse]] [[industrieel (persoon)|industrieel]] en oprichter van de [[Club van Rome]].

Gedurende de [[Tweede Wereldoorlog]] was Peccei actief in het anti-[[fascisme|fascistische]] verzet. Hij was lid van de [[Giustizia e Libertà]]. In [[1944]] werd hij gearresteerd en gemarteld. Na zijn ontsnapping uit gevangenschap bleef hij ondergedoken tot de bevrijding. Na de oorlog was Peccei betrokken bij de wederopbouw van [[Italië]], onder andere bij de oprichting van [[Alitalia]].

In [[1949]] ging hij voor [[Fiat]] werken in [[Latijns-Amerika]]. In [[Argentinië]] richtte hij een [[dochteronderneming]] op van Fiat, Fiat-Concord. Fiat-Concord bouwde [[auto]]'s en [[tractor]]en en werd al snel een van de meest succesvolle autofabrieken van Latijns-Amerika.

In [[1958]] richtte Peccei, gesteund door Fiat, [[Italconsult]] op, een organisatie gericht op het geven van advies op het gebied van technische ontwikkeling en [[economie]] aan ontwikkelingslanden.

In [[1965]] hield Peccei een toespraak bij de eerste bijeenkomst van [[ADELA]], een organisatie van bankiers die de industrialisatie van Latijns-Amerika steunde. De speech trok viavia de aandacht van onder andere [[Alexander King (wetenschapper)|Alexander King]]. Peccei en King ontmoetten elkaar meerdere malen in 1967 en 1968. Zij besloten dat zij meer wilden doen om bij Westerse overheden aandacht te krijgen voor wereldwijde problemen. Op 7 en 8 april 1968 organiseerden zij een bijeenkomst met circa 30 Europese economen en wetenschappers om hierover te brainstormen. Deze bijeenkomst was geen succes. Een informele bijeenkomst erna was succesvoller: volgens King was binnen een uur de [[Club van Rome]] gevormd. Naast Peccei en King waren hieronder [[Hugo Thiemann]], [[Lauro Gomes-Filho]], [[Jean Saint-Geours]] en [[Max Kohnstamm]] bij aanwezig.

{{commonscat}}

{{DEFAULTSORT:Peccei, Aurelio}}
[[Categorie:Italiaans ondernemer]]


text:
# Valstrona
Valstrona is een gemeente in de Italiaanse provincie Verbano-Cusio-Ossola (regio Piëmont) en telt 1286 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 48,8 km², de bevolkingsdichtheid is 26 inwoners per km².

## Demografie
Valstrona telt ongeveer 486 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 5,8% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| ---- | ------------- |
| 1991 | 1348          |
| 2001 | 1270          |

## Geografie
Valstrona grenst aan de volgende gemeenten: Anzola d'Ossola, Calasca-Castiglione, Cravagliana (VC), Loreglia, Massiola, Ornavasso, Pieve Vergonte, Quarna Sopra, Quarna Sotto, Rimella (VC), Sabbia (VC), Varallo Sesia (VC).
Antrona Schieranco · Anzola d'Ossola · Arizzano · Arola · Aurano · Baceno · Bannio Anzino · Baveno · Bee · Belgirate · Beura-Cardezza · Bognanco · Borgomezzavalle · Brovello-Carpugnino · Calasca-Castiglione · Cambiasca · Cannero Riviera · Cannobio · Caprezzo · Casale Corte Cerro · Cavaglio-Spoccia · Ceppo Morelli · Cesara · Cossogno · Craveggia · Crevoladossola · Crodo · Cursolo-Orasso · Domodossola · Druogno · Falmenta · Formazza · Germagno · Ghiffa · Gignese · Gravellona Toce · Gurro · Intragna · Loreglia · Macugnaga · Madonna del Sasso · Malesco · Masera · Massiola · Mergozzo · Miazzina · Montecrestese · Montescheno · Nonio · Oggebbio · Omegna · Ornavasso · Pallanzeno · Piedimulera · Pieve Vergonte · Premeno · Premia · Premosello-Chiovenda · Quarna Sopra · Quarna Sotto · Re · San Bernardino Verbano · Santa Maria Maggiore · Stresa · Toceno · Trarego Viggiona · Trasquera · Trontano · Valle Cannobina · Valstrona · Vanzone con San Carlo · Varzo · Verbania · Vignone · Villadossola · Villette · Vogogna
1. ↑  https://demo.istat.it/?l=it.

title: Valstrona

wikitext:
{{Infobox gemeente Italië
| naam= Valstrona
| italiaansenaam=
| kaart=
| provincie= [[Verbano-Cusio-Ossola (provincie)|Verbano-Cusio-Ossola]] (VB)
| regioAfk= PMN
| regio= [[Piëmont]]
| jaar= 31-12-2004
| inwonersaantal= 1286
| inwonersperkm2= 26
| oppervlakte= 48,8
| water=
| lat_deg= 45
| lat_min= 49
| lat_sec= 0
| lon_deg= 8
| lon_min= 15
| lon_sec= 0
| kaartX= 44
| kaartY= 46
| code= 103069
| postcode= 28020
| netnummer= 0323
| hoogteligging=
| aangrenzende gemeenten=
| beschermheilige=
| naam inwoner=
}}
'''Valstrona''' is een gemeente in de [[Italië|Italiaanse]] provincie [[Verbano-Cusio-Ossola (provincie)|Verbano-Cusio-Ossola]] (regio [[Piëmont]]) en telt 1286 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 48,8 km², de bevolkingsdichtheid is 26 inwoners per km².

== Demografie ==
Valstrona telt ongeveer 486 [[huishouden]]s. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 5,8% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse [[volkstelling]]en van [[ISTAT]].

{| class="wikitable" style="text-align:center;"
! width=70px | Jaar
! width=100px | Inwoneraantal
|-
| 1991 || 1348
|-
| 2001 || 1270
|}

== Geografie ==
Valstrona grenst aan de volgende gemeenten: [[Anzola d'Ossola]], [[Calasca-Castiglione]], [[Cravagliana]] (VC), [[Loreglia]], [[Massiola]], [[Ornavasso]], [[Pieve Vergonte]], [[Quarna Sopra]], [[Quarna Sotto]], [[Rimella (plaats)|Rimella]] (VC), [[Sabbia (VC)|Sabbia]] (VC), [[Varallo Sesia]] (VC).

<gallery>
Santuario_madonna_della_colletta_di_luzzogno.jpg
Valstrona_municipio.jpg
</gallery>

{{Appendix|2=
* [http://www.istat.it/ Italiaans bureau voor statistiek]
}}
{{Navigatie provincie Verbano-Cusio-Ossola}}
{{Coor title dms|45|49|0|N|8|15|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:IT}}

[[Categorie:Gemeente in Verbano-Cusio-Ossola]]

title: Situering

Regio: Piëmont (PMN)

Provincie: Verbano-Cusio-Ossola (VB)

Coördinaten: 45° 49′ NB, 8° 15′ OL

title: Algemeen

title: Overig

Beschermheilige: Jozef van Nazareth

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Piëmont

Portaal: Italië


text:
# Deretaphrus incultus
Deretaphrus incultus is een keversoort uit de familie knotshoutkevers (Bothrideridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1937 gepubliceerd door Carter & Zeck.

title: Deretaphrus incultus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Deretaphrus incultus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Knotshoutkevers|Bothrideridae]] (Knotshoutkevers)
| geslacht = ''[[Deretaphrus]]''
| w-naam = ''Deretaphrus incultus''
| auteur = Carter & Zeck
| datum = 1937
| haakjes =
| origineel =
}}

'''''Deretaphrus incultus''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[knotshoutkevers]] (Bothrideridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1937 gepubliceerd door Carter & Zeck.<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref>

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|10}}

[[Categorie:Knotshoutkevers]]

title: Deretaphrus incultus

Familie: Bothrideridae (Knotshoutkevers)

Geslacht: Deretaphrus

title: Soort


text:
# Hemerodromia stellaris
Hemerodromia stellaris is een vliegensoort uit de familie van de dansvliegen (Empididae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1947 door Melander.

title: Hemerodromia stellaris

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Hemerodromia stellaris''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Dansvliegen (familie)|Empididae]] (Dansvliegen)
| geslacht = ''[[Hemerodromia]]''
| w-naam = ''Hemerodromia stellaris''
| auteur = Melander
| datum = 1947
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Hemerodromia stellaris''''' is een [[Vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Dansvliegen (familie)|dansvliegen (Empididae)]].<ref>Melander, in Stone et al., 1965, Catalog of the Diptera of America north of Mexico, p. 471.</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1947 door Melander.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|06|17}}

[[Categorie:Hemerodromia|stellaris]]

title: Hemerodromia stellaris

Orde: Diptera (Tweevleugeligen)

Onderorde: Brachycera (Vliegen)

Familie: Empididae (Dansvliegen)

Geslacht: Hemerodromia

title: Soort


text:
# Via Garibaldi
De Via Garibaldi, voorheen Strada Nuova, is een hoofdstraat in het historische centrum van de Italiaanse stad Genua. De straat is sinds 1882 vernoemd naar Giuseppe Garibaldi.
De straat, 250 meter lang, staat bekend om de vele 16e-eeuwse paleizen, die de meest vermogende families van de Republiek Genua hier bouwden. Het is de belangrijkste van de strade nuove (nieuwe straten) van het werelderfgoed Le Strade Nuove en het systeem van de Palazzi dei Rolli.

title: Via Garibaldi

wikitext:
{{Infobox straat
| straatnaam  = Via Giuseppe Garibaldi
| afbeelding  = Genova-DSCF7468.JPG
| onderschrift= [[Palazzo Rosso]], een van de paleizen aan de Via Garibaldi
| locatie     = [[Genua (stad)|Genua]], {{IT-vlag|Ligurië}}, {{IT}}
| begin       = Piazza delle Fontane Marose
| eind        = Piazza della Meridiana
| lengte      = 250 m
| breedte     = 7,5 m
| bouwjaar    = 1550
| genoemdnaar = [[Giuseppe Garibaldi]]
| naamsinds   = 1882
| eerderenaam =Strada Maggiore, Strada Nuova, Via Aurea, Via Garibaldi
| opvallend   = vele 16e-eeuwse paleizen
| mapname           = Genua Centrum
| lat_deg           = 44
| lat_min           = 24
| lat_sec           = 40
| lat_dir           = N
| lon_deg           = 8
| lon_min           = 55
| lon_sec           = 58
| lon_dir           = E
}}
De '''Via Garibaldi''', voorheen '''Strada Nuova''', is een hoofdstraat in het historische centrum van de [[Italië|Italiaanse]] stad [[Genua (stad)|Genua]]. De straat is sinds 1882 vernoemd naar [[Giuseppe Garibaldi]].

De straat, 250 meter lang, staat bekend om de vele 16e-eeuwse paleizen, die de meest vermogende families van de [[Republiek Genua]] hier bouwden. Het is de belangrijkste van de ''strade nuove'' (nieuwe straten) van het werelderfgoed ''[[Le Strade Nuove]]'' en het systeem van de [[Palazzi dei Rolli]].

{{Coor title dms|44|24|40|N|8|55|58|E|region:IT_scale:3125}}

[[Categorie:Straat in Italië|Garibaldi]]
[[Categorie:Genua]]

title: Geografische informatie

Locatie: Genua, Ligurië, Italië

Coördinaten: 44° 25′ NB, 8° 56′ OL

Begin: Piazza delle Fontane Marose

Eind: Piazza della Meridiana

title: Algemene informatie

Genoemd naar: Giuseppe Garibaldi

Opvallende gebouwen: vele 16e-eeuwse paleizen

title: Detailkaart

Detailkaart: Via Garibaldi (Genua Centrum) · Via Garibaldi

Portaal: Steden