text:
# Orde van Sint-Vladimir
De Keizerlijke Orde van de Heilige Apostelgelijke Vorst Sint-Vladimir (Russisch: Императорский орден Святого Равноапостольного великого князя Владимира, Imperatorskij orden Svjatovo Ravnoapostolnovo velikovo knjazja Vladimira), was een Russische ridderorde. De orde werd op 22 september 1782 (gregoriaanse kalender) door keizerin Catharina II van Rusland "de Grote" ingesteld ter gelegenheid van haar twintigjarig jubileum als tsarina en diende als beloning voor verdiensten "van welke aard dan ook".
De orde was naar de heilige Vladimir, de eerste christelijke vorst van Kiev genoemd. De keizerin stelde ook plaatselijke kapittels in. Sint-Vladimir was voor de Russische tsaren belangrijk vanwege zijn huwelijk met de Oost-Romeinse keizersdochter Anna Porphyrogenitus, het huwelijk was de basis voor de aanspraak van Moskou op de Romeinse en Byzantijnse erfenis, Moskou was het "Derde Rome".
De orde was na de Orde van Sint-Andreas en de voor dames gereserveerde Orde van Sint-Catharina de tweede ridderorde van het Tsarenrijk. De orde kon "aan alle standen" in haar rijk worden toegekend. Het aantal dragers werd niet beperkt. In eerste instantie beoogde de jubilerende Tsarina een civiele orde in te stellen. In de nieuwe statuten was sprake van "trouwe en toegewijde dienst gedurende 35 jaar, het bevorderen van de welvaart door industrie en cultuur. Ook het met gevaar voor eigen leven redden van een ander mens, hulp bij hongersnood en tijdens een epidemie werd in de statuten genoemd. De statuten spraken ook van de verlening aan geestelijken en priesters en van verlening aan diegenen die uitblonken in hun gekozen beroep.
Niets in de statuten belette het verlenen van een willekeurige rang aan een officier of onderofficier, maar in de strenge Russische standenmaatschappij en de streng hiërarchisch georganiseerde ambtenarij werd gaandeweg praktijk dat de Ie Klasse niet aan lager gesitueerden dan de IIIe Klasse zoals vice-admiraal, staatsraad of vice-admiraal werd toegekend. De IIe Klasse van de orde werd voor de IIIe en IVe Klasse gereserveerd, dat waren hoge ambtenaren, generaals-majoor en schouten-bij-n. De IIIe Klasse was voor de IVe en Ve maatschappelijke Klasse zoals kolonels. Het ridderkruis was in de praktijk gereserveerd voor personen die ten minste tot de VIIe maatschappelijke klasse behoorden. Daartoe rekende men luitenants. De verdienstelijke maar lager gesitueerden kwamen voor de Orde van Sint-Anna, de Orde van Sint-Stanislaus of de Orde van de Witte Adelaar in aanmerking.
De twee hoogste graden werden steeds door de keizer, de vierde graad tijdens campagnes ook door de generaals die een commando voerden verleend. De orde gaf de gedecoreerden een nauwkeurig bepaalde maatschappelijke rang; de twee hoogste graden die van een "beambte van de vierde graad" met toegang tot het hof, de derde en vierde graad die van een "beambte van de zesde graad". Het was gebruikelijk dat met eerst een lagere graad in de orde verwierf en vervolgens werd bevorderd. Het was niet toegestaan om daarbij een graad over te slaan. Alleen de tsaar kon bepalen dat iemand direct in de Ie, IIe of IIIe Klasse werd opgenomen. De Russische grootvorsten werden bij hun geboorte in de Orde van Sint-Andreas en daarmee ook in de Orde van Alexander Nevski en na 1815 in de Russisch-Poolse Orde van de Witte Adelaar opgenomen. De Orde van Sint-Vladimir konden zij pas na hun 18e verjaardag verwerven.
De orde was hoger in rang dan de Orde van Sint-Anna, de Orde van de Witte Adelaar of de Orde van Sint-Stanislaus. Alleen de Grote Andreasorde, de militaire Orde van Sint-Alexander Nevsky en de militaire Sint-Georgeorde waren hoger in aanzien. Tot de grootkruisen behoorde dan ook koning Willem II der Nederlanden.
De Russische ridders, commandeurs en grootkruisen moesten bij opname in de orde eenmalig een entree betalen van 450, 225, 45 of 40 roebel. Voor een onderscheiding wegens 35 jaar trouwe dienst werd een uitzondering gemaakt. Ook de in de orde opgenomen vreemdelingen werden vrijgesteld van deze verplichting. Wanneer een drager van de orde dezelfde graad nogmaals, maar nu "met zwaarden" ontving moest hij de halve entree betalen. De orde betaalde aan de oudere leden jaarlijks pensioen uit, daarvoor was 24000 roebel beschikbaar. De tien oudste ridders Ie Klasse ontvingen samen 6000 roebel. Datzelfde bedrag werd verdeeld door de 20 oudste ridders IIe Klasse, de 30 oudste ridders IIIe Klasse en de 60 ridders IVe Klasse. Hun weduwe ontving een jaar lang pensioen. De orde deed ook aan liefdadigheid. De leden mochten het kruis en lint van de orde als heraldisch pronkstuk in hun wapen opnemen. Een voorgeschreven ordekleding was er niet.
Totdat Nicolaas II daar in 1900 een einde aan maakte verkregen alle dragers van de vier graden erfelijke adeldom die op hun oudste zoon overging. Kooplieden werden "Ereburger oftewel "почетное гражданство" wat maatschappelijke en fiscale privileges meebracht. Vanwege het grote aantal benoemingen schrapte Nicolaas II de erfelijke adeldom voor de nog te benoemen IVe Klasse. Lenin, wiens vader ridder in de Orde van Sint-Vladimir was geweest, werd daardoor niet getroffen.

## De orde onder Catharina de Grote (1762 - 1796)
Catharina werd op de stichtingsdag het eerste, en enige vrouwelijke lid van de Orde van Sint-Vladimir. De eerste reeks benoemingen werd op 24 november 1782 bekendgemaakt. De namen zijn die van haar naaste en trouwste militaire medewerkers. Ivan Avramovitsj Hanibal, I.A Igelström, Valentin Platonovitsj Moessin-Poesjkin, Michhaïl Sergejevitsj Potemkin (verwant van haar minnaar), Ivan Grigorjevitsj Tsjernitsjov, maarschalk Pjotr Alexandrovitsj Roemiantsjov, Grigori Aleksandrovitsj Potiomkin, generaal Nikolai Vasiljevitsj Repnin en graaf Zachar Grigorjevitsj Tsjernitsjov. De eerstbenoemde burgers waren minister van Onderwijs graaf Ivan Ivanovitsj Sjoevalov, prins Alexander Andrejevitsj Bezborodko, minister van Buitenlandse Zaken Nikita Ivanovitsj Panin en haar particulier secretaris Ivan Ivanovitsj Betskoj. De instelling van de deze orde getuigde van het "verlichte" karakter van de regering van Catharina. Zij beschikte nu over een onderscheiding waarmee zij ook buiten haar hof verdiensten kon belonen.
In 1783 ontving maarschalk Alexander Vasiljevitsj Soevorov het grootkruis.
De IVe Klasse werd door Catharina in 1787 aan de orde toegevoegd. Catharina beval dat deze IVe Klasse voor 35 jaar onafgebroken en onberispelijke burgerlijke of militaire dienst zou worden verleend. Ook geestelijken die op het slagveld de vuurdoop hadden ondergaan en 25 jaar in functie waren zouden worden onderscheiden.
Op 7 december 1789 bepaalde de vorstin in een aanvullende oekaze dat het lint van de IVe Klasse wanneer daarmee militaire oorlogsverdienste werd beloond met een grote horizontale strik zou worden versierd. Rusland was op dat moment in oorlog met Turkije. De oorlog zou van 1787 tot 1791 duren. De eerste drager van deze bijzonder opgemaakte onderscheiding was luitenant ter Zee Dimitri Nikolajevitsj Senjavin. Voor zijn overwinning over de Ottomaanse vloot bij Fidonisi op 14 juli 1788 ontving admiraal Fjodor Fjodorovitsj Oesjakov de IVe Klasse met de Strik. Voor overwinningen op land werd generaal Michael Barclay de Tolly, overwinnaar bij Ochakov in 1788 gedecoreerd. In de praktijk zou de rang van dit versiersel als net onder het kruis van de Sint-Jorisorde worden beschouwd.
Catharina de Grote bestelde in 1777 en 1783 een reusachtig met ordetekenen beschilderd porseleinen servies voor de diners op de feestdag, de 19e september, van de Orde van Sint-Vladimir. Ook de andere orden beschikten over een dergelijk servies. In 1785 werd ook een gouden bestek geleverd met porseleinen handvatten waarop het lint van de orde was afgebeeld. De fabrikant was Francis Gardner. De tweede bestelling omvatte serviesgoed voor 140 personen ter waarde van 15000 roebel.
Het jaarlijkse feest van de Orde van Sint-Vladimir was op 22 september. Dan werd het schitterend servies gedekt dat beschilderd was met de linten en sterren van de orde.

## De orde onder Paul I (1796 - 1801)
Tsaar Paul I, de zoon en opvolger van Catharina de Grote "vergat" het bestaan van de door zijn moeder ingestelde orde. Tijdens zijn regering werden geen benoemingen gedaan. De Tsaar verleende vooral zijn eigen Orde van Sint-Anna.

## De orde onder Alexander I (1801 - 1825)
De uit vier klassen bestaande orde werd in 1801 door keizer Alexander I hervormd. Men kon vanaf die dag in iedere graad in de orde benoemd worden. Toch bleef de orde een groot aanzien behouden. De dragers behoorden tot de hogere standen in de maatschappij en ook in het buitenland ging het om hoge gezagsdragers of hogere burgerij. De Napoleontische oorlogen leverden veel militaire benoemingen op. Ook de zwager van Alexander I, koning Willem II der Nederlanden ontving het grootkruis van de Orde van Sint-Vladimir.
Alexander I werd geconfronteerd met de ambities van Napoleon. In 1812 stond de Franse keizer in Moskou, in 1814 bezetten de Russen Parijs. Tijdens deze oorlogen werd de Ie Klasse aan 12 militairen uitgereikt. 95 officieren ontvingen de IIe Klasse en 100 de IIIe Klasse. De IVe Klasse werd in verschillende vormen meer dan 1000 maal uitgereikt.

## De orde onder Nicolaas I (1825 - 1855)
Op 3 augustus 1845 vaardigde Nicolaas I een oekaze uit waarin werd vastgelegd dat Russische officieren na 25 jaar dienst of 18 maritieme campagnes steeds met het kruis IVe Klasse van de Orde van Sint-Vladimir zouden worden onderscheiden.
In 1855 werd een "zwaardbepaling" in de statuten opgenomen. In het vervolg zou militaire verdienste in oorlogstijd met een kruis en ster met zwaarden worden beloond. De bepaling over de strik op het lint van de IVe Klasse bleef bestaan. Wie in een lagere graad voor verdienste in oorlogstijd een kruis met zwaarden had ontvangen mocht de zwaarden ook op het kruis van een hogere, in vredestijd toegekende, klasse dragen. In dat geval werden de zwaarden gekruist boven de ring van het medaillon van de ster aangebracht. De Russen kenden niet de typisch Duitse bepaling dat men "Zwaarden aan de ring" kon dragen.
In de in het in 1837 in het nieuwe paleis in het Kremlin van Moskou ingerichte zalenreeks kreeg ieder van de Russische ridderorden een eigen zaal. De zaal van de Orde van Sint-Vladimir heeft twee verdiepingen en werd door de architect Konstantin Ton in neo-gotische stijl ontworpen. Het gouden plafond is met kruisen en sterren van de Orde van Sint-Vladimir versierd. Het meubilair is gestoffeerd in de kleuren rood en zwart.
Op 9 augustus 1844 bepaalde een oekaze dat niet-christenen in het vervolg een kruis en ster zonder een verwijzing naar de heilige Vladimir zouden ontvangen. De ster kreeg een centraal medaillon met de datum van de stichting en in het kruis werd de hermelijnen mantel met het cyrillische initiaal "V" vervangen door het Russische wapen met de tweekoppige adelaar op zwarte achtergrond.
Het gebruik om de ridders in de hoogste orden ook ambtshalve het kruis van een lagere orde te laten dragen bestond al in de 18e eeuw. In de 19e eeuw werd het gebruik formeel geregeld door een oekaze van tsaar Nicolaas I van Rusland van 1 september 1845. Deze oekaze is tot de val van de laatste tsaar in 1917 van kracht gebleven. Nicolaas liet de naam van de al benoemde dichter en officier Mikhail Lermontov weer uit het register van de Orde van Sint-Vladimir schrappen omdat de autocraat een hekel aan Lermontov had.
De oekaze stelde de volgende draagwijzen vast.
- Ridders in de Orde van Sint-Andreas droegen het kruis van de Orde van Alexander Nevski om de hals en zouden de inmiddels Russisch-Poolse Orde van de Witte Adelaar in het knoopsgat dragen.
- Ridders in de Orde van Alexander Nevski droegen de Orde van de Witte Adelaar om de hals en het kruis der Eerste Klasse van de Orde van Sint-Anna in het knoopsgat.
- Ridders (grootkruisen) in de Orde van de Witte Adelaar droegen de Orde van Sint-Anna om de hals en het kruis van de Orde van Sint-Stanislaus in het knoopsgat.
- Ridders (grootkruisen) in de Orde van Orde van Sint-Anna droegen het kruis van de Orde van Sint-Stanislaus in het knoopsgat.[12]

Na het einde van de Krimoorlog in 1855 bepaalde Nicolaas I in een Decreet van 15 mei 1855 dat de IVe Klasse van de Orde van St. Vladimir de Orde van Sint-Joris zou vervangen in als beloning voor een lange militaire loopbaan van 25 jaar actieve dienst en 18 of 20 marine-campagnes.

## De orde onder Alexander II (1855 - 1881)
De voor moed op het slagveld onderscheiden militairen droegen een kruis met op het lint nog een horizontale strik. Dit gebruik werd door Alexander II van Rusland op 5 augustus 1855 gewijzigd door het afkondigen van een zwaardbepaling. De zwaarden werden ook bij de hogere graden van de orde aan ster en kruis toegezegd. Wanneer de zwaarden werden gedragen verviel bij de IVe Klasse de horizontale strik. In de jaren 1855 tot 1870 werden ook zwaarden op de bovenste kruisarm, een variant op de Pruisische "zwaarden aan de ring" gedragen. Op 15 december 1870 werd de horizontale strik ook voor de IVe Klasse "met de zwaarden" voorgeschreven. Ook de op het slagveld verworven kruisen van de Orde van Sint-Anna IIIe Klasse en Sint-Stanislaus IIIe Klasse kregen een dergelijke strik. Burgers die zich in de strijd verdienstelijk hadden gemaakt zouden in het vervolg een kruis met zwaarden maar zonder de strik ontvangen.
Het aanzien van de Orde van Sint-Vladimir, zeker in de uitvoering "met de zwaarden" was zo groot dat admiraal Novsilski die in 1879 ter herinnering aan zijn 25 jaar eerder uitgevoerde bombardement van Sebastopol tijdens de Krimoorlog de formeel hoogste Russische Orde van Sint-Andreas ontving de voorrang en voorkeur bleef geven aan zijn ster en lint van de Orde van Sint-Vladimir.

## De orde onder Alexander III (1881 - 1894)
Tsaar Alexander III verleende de orde maar bracht geen wijzigingen aan in statuten of versierselen.

## De orde onder Nicolaas II (1894 - 1917)
Nicolaas II werd in 1892 opgenomen in de Orde van Sint-Vladimir. Hij vierde dat jaar zijn 25jarig jubileum als officier en heeft het kruis van de orde daarna vaak gedragen. Tot 1901 verkregen de dragers van alle vier de graden erfelijke adeldom. Dat jaar werd deze bepaling voor de IVe Klasse door Nicolaas II opgeheven.
Een autocraat hoeft zich niet aan statuten en wetten te houden; zo kon Nicolaas II in 1914 het kruis van de Orde van Sint-Vladimir aan het lint van de Orde van Sint-George verlenen. De Tsaar koos deze "hybride" maar unieke onderscheiding voor generaal Loekomski die de Russische mobilisatie onverwacht goed had weten te organiseren. Hij legde de basis voor de geallieerde overwinning in de Eerste Wereldoorlog.
De orde werd in de Eerste Wereldoorlog duizenden malen verleend maar in 1918 door de Sovjets afgeschaft. De versierselen waren toen al niet meer van goud maar van verguld koper. De verbannen Romanov pretendenten van de tsarentroon bleven zich grootmeester van de Sint-Jorisorde noemen en verleenden de orde ook. Ook nu noemt grootvorstin Maria Vladimirovna van Rusland, titulair keizerin en autocrate van al de Ruslanden, zich de grootmeesteres van de Orde van Sint-Vladimir. In 1915 ging men, onder druk van de grote aantallen verleningen tijden de Eerste Wereldoorlog, over op het fabriceren en uitreiken van verguld zilveren kruisen. In 1917 werden voor het eerst kruisen van oorlogsmetaal, in dit geval verguld koperen kruisen, uitgereikt.

## De Orde van Sint-Vladimir en de Russische Revolutie (1917 - 1921)
De provisorische democratische regering van Aleksandr Kerenski heeft de oorlog tegen Duitsland, Turkije en Oostenrijk voortgezet en de tsaristische orden ook verder uitgereikt. In sommige gevallen werd de kroon weggelaten.
De "Witten", de conservatieve verdedigers van de oude orde vochten tussen 1917 en 1921 tegen Lenin en zijn bolsjewieken. Admiraal Aleksandr Koltsjak, zelf drager van de IIIe Klasse met de Zwaarden van de Orde van Sint-Vladimir heeft in die strijd nog keizerlijke Russische ordetekens uitgereikt.
De graden van de orde
- Eerste Klasse of grootkruis der Eerste Klasse

De grootkruisen droegen het grote kruis van de orde aan een breed zwart-rood-zwart lint over de rechterschouder op de linkerheup en de ster op de linkerborst. Zij werden in de hiërarchie waarin alle Russen waren ingedeeld gelijkgesteld aan een generaal-majoor of ambtenaar der IVe Klasse. Zij verkregen daarmee toegang tot het keizerlijke hof.
Geestelijken droegen het grootlint over beide schouders, zo dat het grootkruis op hun borst of buik kwam te hangen.
- Tweede Klasse of grootkruis der Tweede Klasse

De commandeurs droegen het grote kruis aan een lint om de hals en de ster op de linkerborst. Zij werden in de hiërarchie waarin alle Russen waren ingedeeld gelijkgesteld aan een generaal-majoor of ambtenaar der IVe Klasse. Zij verkregen daarmee toegang tot het keizerlijke hof.
- Derde Klasse of commandeur

Deze commandeurs droegen alleen het grote kruis aan een lint om de hals. Zij werden in de hiërarchie waarin alle Russen waren ingedeeld gelijkgesteld aan een kolonel of ambtenaar der VIe Klasse. Zij verkregen daarmee toegang tot het keizerlijke hof.
- Vierde Klasse of ridder. Zij werden, tenzij zij tot de staat der kooplieden behoorden, in de hiërarchie waarin alle Russen waren ingedeeld gelijkgesteld aan een Kolonel of ambtenaar der VIe Klasse. Zij verkregen daarmee toegang tot het keizerlijke hof. Kooplieden werden Russisch ereburger (почетное гражданство), een geprivilegieerde positie in de Russische maatschappij.[16] De Ridders droegen het kruis aan een vijfhoekig opgemaakt lint op de linkerborst.

Dames werden in de Russische orden niet opgenomen.

## De versierselen van de orde
Het kleinood is een donkerrood geëmailleerd 18 karaats gouden kruis pattée met daarop een goud- en roodgerand zwart medaillon met een door de keizerskroon gedekte rode wapentent met daarin het zwarte cyrillische initiaal "B" van de heilige Vladimir. De orde mocht beslist niet met briljanten maar sinds 1851 wel met zwaarden worden verleend. Voor jubilea werden de twee horizontale armen van het kruis met de opdracht "20, 25, 30 of 35 ЛЕТЪ" voorzien. Een dergelijke onderscheiding gaf tot 1900 recht op erfelijke adeldom.
Voor militairen waren er ook kruizen met de tekst "20 ЛЕТЪ" of "25 ЛЕТЪ" voor 20 of 25 campagnes.
In de 19e eeuw werd het kruis ook wel van zwart glas gemaakt. Officieren meenden dat een glazen kruis beter uitkwam op hun uniform. Tegen deze overtreding van de statuten werd niet opgetreden.
Op de keerzijde staat "22. сентября 1782" (22 september 1782). De stichtingsdatum.
De ster was een zilveren achtpuntige ster met daarop een medaillon. De vormgeving was opmerkelijk; anders dan bij de andere sterren werden in de eerste uitvoeringen een zilveren ruitvormige ster als het ware op een gouden ruitvormige ster gelegd. Bij latere sterren waren de diagonale zilveren stralen korter en daaronderuit staken vergulde stralen. Ook gedeeltelijk vergulde stralen komen voor. In het medaillon waren een gouden kruis met daaromheen de cyrillische initialen van de Heilige Vladimir "C B K B" afgebeeld. Deze letters staan voor "De Heilige Apostelgelijke Vorst Vladimir". Op de rode in goud gevatte ring staat in het cyrillisch met gouden letters het
motto "ПОЛЬЗА, ЧЕСТЬ И СЛАВА", (in Latijnse letters "Polsa, Tschest i Slawa", in het Nederlands: "rechtschapenheid, eer en glorie") geschreven. In 1994 kregen de nieuwingestelde Orde van Verdienste voor het Vaderland en de Medaille voor het dienen van het Moederland van de Russische Federatie dit motto.
Niet-christenen kregen een kleinood met een afbeelding van de keizerlijke adelaar in plaats van een kruis. Hun ster had de keerzijde van de medaillon van het kruis met de stichtingsdatum als medaillon. Ook sterren met een gouden medaillon en daarop een zwarte Russische adelaar worden in de literatuur genoemd.
De kruisen van de Russische orden werden tot 1915 zeer kostbaar en verfijnd uitgevoerd door de hofjuweliers in Sint-Petersburg. Ze waren van massief goud. Omdat het opdrachten voor het hof betreft waren de kruisen vaak niet gekeurd. In 1915 ging men, onder druk van de grote aantallen verleningen tijden de Eerste Wereldoorlog, over op verguld zilveren kruisen. In 1917 werden voor het eerst kruisen van oorlogsmetaal, in dit geval verguld koperen kruisen, uitgereikt.
Het lint is zwart-rood-zwart. De oudste linten zijn van gewaterde zijde zodat een moiré-effect zichtbaar is. Het grootlint was een hand breed wat overeenkomt met tien centimeter. De Iie en IIIe klassen droegen hun kruis aan een lint van respectievelijk 55 millimeter en 45 millimeter om de hals. Het 22 millimeter brede lint van de IVe Klasse werd tot een vijfhoek gevouwen en op een metalen plaatje vastgenaaid.
De afmetingen van de sterren en kruisen waren niet dwingend voorgeschreven. Voor het grootkruis was 51 bij 51 millimeter gangbaar. Het kruis van een commandeur was vaak 47 bij 47 millimeter en het ridderkruis mat meestal 37 bij 37 millimeter. De 18e-eeuwse kruisen en sterren zijn vaak opvallend groot.
De sterren werden in de 18e en vroege 19e eeuw geborduurd van zilver- en gouddraad, rode zijde en pailletten. Dergelijke sterren sleten tijdens het dragen snel en ze werden ook gemakkelijk vuil. In het tweede kwart van de 19e eeuwen deden sterren met een metalen medaillon hun intrede. Ook deze sterren werden nog op het uniform of de geklede jas vastgemaakt met behulp van oogjes aan het einde van de stalen van de ster. Deze oogjes ziet men ook bij de eerste metalen sterren terug. Daar hebben ze geen functie meer omdat de ster met haakjes en gespen op de achterzijde wordt bevestigd. Deze sterren van zilver met een gouden en geëmailleerd gouden medaillon.
Tussen 1855 en 1870 werden door de Grootkruisen der Ie en IIe Klasse bij uitzondering metalen sterren met gekruiste gouden zwaarden boven het medaillon gedragen, in de periode 1870 - 1918 werden de zwaarden meestal op de diagonale stralen van de ster gelegd. Soms ging het om smalle gouden zwaarden die een hoek van 30° maakten, vaker om stevige gouden zwaarden in een hoek van 90°.
Het was in tsaristisch Rusland niet gebruikelijk om batons te dragen. Op rokkostuums zag men miniaturen van de orde aan kleine linten of een fijne ketting. Voor burgers was in Rusland geen knoopsgatversiering voorgeschreven al is bekend dat men op eigen initiatief rozetten en strikken van het lint heeft gedragen.
Batons en andere vereenvoudigde uitvoeringen van de versierselen van ridderorden zijn in Rusland nooit gebruikelijk geweest. Men droeg vaak het van de Tsaar gekregen modelversiersel zodat de dragers er na enige tijd niet omheen konden om meerdere kruisen aan te schaffen. Het email op de armen van het kruis is een vorm van glas en het raakt snel bekrast of beschadigd.
Rusland was een autocratie, een standenstaat en een dictatuur met een strenge censuur. Dat betekende dat de tsaar zelf bepaalde wie onderscheiden zou worden en dat verdienstelijke Russen zoals in 1815 de dichter Lermontov niet werden onderscheiden. In het geval van Lermontov werd de benoeming door tsaar Alexander zelf doorgehaald.
De Russische Federatie nam het motto "Polsa, Tschest i Slawa" over op haar "Orde van Verdienste voor het Vaderland". Zo werd door Boris Jeltsin aangeknoopt bij de eeuwenoude traditie van de Russische ridderorden.

## Portretten van ridders in de Orde van Sint-Vladimir
- De stichtster met het lint van de orde.
- Petr Michailovitsj Kaptzevitsj draagt drie Russische orden waaronder ster en kruis van de Orde van Sint-Vladimir IIe Klasse.
- Alexander Balasjov met de ster
- Aartsbisschop Jevgeni Kazantsjov van Jaroslavl en Rostov (1778-1871) met het Priesterkruis ter Herinnering aan de Oorlog van 1812 en het kruis van de Orde van Sint-Vladimir aan een lint om de hals.
- Aleksander Davidov was grootkruis IIe Klasse
- Zacharjin draagt het kruis IVe Klasse met de voor militairen voorgeschreven horizontale strik op het lint.
- De architect Konstantin Ton droeg in 1870 een rozet van het lint van zijn orde op de revers.
- Tsjernisjov Ivan Grigorjevitsj met geborduurde ster en grootlint
- Prins Aleksandr Koerakin droeg het lint van de Orde van Sint-Vladimir onder zijn vest en dat van de Orde van Sint-Andreas over zijn jas. Van al zijn Russische onderscheidingen zijn alleen ster en kruis van de Orde van Sint-Vladimir niet met diamanten versierd.

## Versierselen van de Orde van Sint-Vladimir
- Grootkruis
- Ster uit rond 1800
- Vroege ster met zwaarden
- Ster
- Versierselen uit 1885
- Ster
- de ster in de uitvoering voor niet-christenen
- ster met zwaarden
- Kruis "met de zwaarden op het kruis" uit de periode 1855 - 1870
- Derde Klasse
- Kruis van de Orde van Sint-Vladimir met zwarte emaille
- Vierde Klasse met zwaarden, aan een niet correct Europees lint zonder strik.
- Kruis van de IVe Klasse aan het correcte vijfhoekige lint.
- Kruis voor 35 jaar dienst
- Civiel kruis
- Het kruis van Sint-Vladimir aan het lint van de orde van Sint-George zoals dat in 1914 aan Generaal A.S. Loukomski werd uitgereikt.
- De Herinneringsmedaille voor de Honderdste Verjaardag van 1812
- De Kleine Zilveren Reddingsmedaille met strik aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir

## De aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen onderscheidingen
Een aantal Russische onderscheidingen werd aan het lint van een van de ridderorden gedragen. Dat gebeurde ook aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir. Het gebruik van het lint van de Orde van Sint-Andreas, Orde van Sint-Joris of Orde van Sint-Vladimir gaf de onderscheiding, afhankelijk van het gekozen lint, meer prestige. Daarbij was het lint van de Orde van Sint-Vladimir meer in aanzien dan dat van de Orde van Sint-Stanislaus of de Orde van Sint-Anna. Sommige onderscheidingen waren gereserveerd voor de Russisch-Orthodoxe Kerk, een nauw met het autocratische tsarenbewind verbonden staatskerk. Anderen hadden een burgerlijk of commemoratief karakter.
- Het Kruis voor de aalmoezenier tijdens de Vaderlandse Oorlog van 1812 werd aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen.
- Het Kruis voor de Aalmoezenier tijdens de Krimoorlog 1853-1856 werd aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen.
- Het Herdenkingskruis voor de Driehonderdste verjaardag van de Romanov-dynastie, ingesteld op 24 januari 1913, voor de clerus en orthodoxe geestelijken. Het kruisvormige versiersel werd tijdens de kerkelijke plechtigheid op 21 februari 1913 aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen.[19]

- De Medaille ter Herinnering aan de Vrede met de Zweden in 1790 werd aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen.
- De Medaille voor het in Nood Opgeroepen Burger-vrijwilligerscorps van 1807 werd aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen.
- De Bronzen Medaille ter Herinnering aan de Oorlog van 1812 werd volgens een Oekaze van 30 augustus 1814 aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir uitgereikt aan adellijke burgers en aan kooplieden die zich verdienstelijk hadden gemaakt in het verzet tegen de Franse invasie.
- Dezelfde Bronzen Medaille ter Herinnering aan de Oorlog van 1812 werd volgens een Oekaze van 8 februari 1816 aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir uitgereikt aan adellijke dames die de oudste van hun familie waren.[20][21]
- De Medaille voor de Oorlog in het Oosten ( De Krimoorlog) werd door ambtenaren, kozakken en militairen in de achterhoede aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen.
- de in 1863 ingestelde Reddingsmedaille werd aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen.
- de in 1894 ingestelde Medaille voor Vlijt was een hoge onderscheiding en werd aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir om de hals gedragen.
- de in 1912 ingestelde Herinneringsmedaille voor de Honderdste Verjaardag van 1812 werd aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen.

## De "Orde van Sint-Vladimir" van de Russisch-Orthodoxe Kerk in Rusland
De laatste Ridder van de Tsarenorde moet rond 1960 zijn gestorven maar de Russisch-Orthodoxe Kerk stelde al in 1957 een eigen Orde van Sint-Vladimir in. Deze orde wordt aan priesters en nonnen verleend en wijkt in uitvoering sterk van de oude Tsaristische ridderorde af.
De Russisch-Orthodoxe Kerk is ook tijdens de communistische dictatuur blijven bestaan. Rond 1960 beleefde Rusland een periode van "dooi" onder Chroestsjov.
Het kleinood heeft de vorm van een kruis met taps toelopende rood geëmailleerde armen. Het emaille is op een geciseleerde ondergrond aangebracht waardoor het onderliggende patroon zichtbaar is. In het midden is een gouden medaillon gelegd met een afbeelding van de gekroonde Vorst Vladimir. Deze houdt in zijn handen een Latijns kruis vast.
Op de rode in goud gevatte rand van het medaillon staat in gouden letters het motto van de orde.
De versierselen van de Eerste en Tweede Klasse van de orde zijn grote gouden en zilveren sterren die op de linkerborst worden gedragen.
De versierselen worden opgespeld en niet aan een lint gedragen, deze orde heeft dan ook geen eigen lint.

title: Orde van Sint-Vladimir

wikitext:
[[Bestand:Kruis van de Orde van Sint-Vladimir met zwaarden en strik.jpg|thumb|Kruis met Zwaarden en strik]]
[[Bestand:Kruis van de Orde van Sint-Vladimir 1914.jpg|thumb|Kruis van de Orde.]]
[[Bestand:Grootkruis en ster van de Orde van Sint-Vladimir 1914.jpg|thumb|Ster en grootkruis van de Orde van St. Vladimir.]]
[[Bestand:Draagwijze Orde van Sint-Vladimir tot 1918.jpg|thumb|Draagwijze van de Orde van St. Vladimir.]]
[[Bestand:Kruis van de Orde van Sint-Vladimir met zwaarden op het kruis van de orde.jpg|thumb|Ster en kruis van de Orde van Sint-Vladimir "Met zwaarden op het kruis" uit 1870.]]
[[Bestand:Ster en Grootkruis van de Orde van Sint-Vladimir met de Zwaarden.jpg|thumb|Ster en grootkruis met de Zwaarden van de Orde van St. Vladimir.]]
[[Bestand:Ster en grootkruis van de Orde van Sint-Vladimir voor niet-christenen.jpg|thumb|Ster en grootkruis voor niet-christenen]]
[[Bestand:Alexander III of Russia's coronation album 04 (Alexander III by A.Sokolov).jpg|thumb|Staatsieportret van [[Alexander III van Rusland|Alexander III]] met het grootlint]]
[[Bestand:Nicholas II with St Vladimir order.jpg|thumb|Tsaar Nicolaas II met het kruis van de orde.]]

De '''Keizerlijke Orde van de Heilige Apostelgelijke Vorst Sint-Vladimir''' ([[Russisch]]: Императорский орден Святого Равноапостольного великого князя Владимира, ''Imperatorskij orden Svjatovo Ravnoapostolnovo velikovo knjazja Vladimira''), was een Russische [[Ridderorde (onderscheiding)|ridderorde]]. De orde werd op 22 september 1782 ([[gregoriaanse kalender]]) door keizerin [[Catharina II van Rusland]] "de Grote" ingesteld ter gelegenheid van haar twintigjarig jubileum als tsarina en diende als beloning voor verdiensten "van welke aard dan ook".

De orde was naar de [[heilige Vladimir]], de eerste christelijke vorst van [[Geschiedenis van Kiev|Kiev]] genoemd. De keizerin stelde ook plaatselijke [[kapittel]]s in.<ref>Российские императорские и царские ордена: (Nl: Een korte historische schets, uittreksels uit de orde, statuten en reglementen van het dragen van ordes; namens de kanselier van de Russische Keizerlijke en Koninklijke ordes.) (краткий исторический очерк, выдержки из орденских. статутов и правила ношения орденов / по поручению канцлера российских императорских и царских орденов.) St. Petersburg: [sn], 1901. 93 ss 33rd (Russian) Hereinafter Российские императорские и царские ордена 1,901th </ref> Sint-Vladimir was voor de Russische tsaren belangrijk vanwege zijn huwelijk met de Oost-Romeinse keizersdochter [[Anna Porphyrogenitus]], het huwelijk was de basis voor de aanspraak van Moskou op de Romeinse en Byzantijnse erfenis, Moskou was het "Derde Rome".

De orde was na de [[Orde van Sint-Andreas]] en de voor dames gereserveerde [[Orde van de Heilige Catharina|Orde van Sint-Catharina]] de tweede ridderorde van het Tsarenrijk. De orde kon "aan alle standen" in haar rijk worden toegekend. Het aantal dragers werd niet beperkt. In eerste instantie beoogde de jubilerende Tsarina een civiele orde in te stellen. In de nieuwe statuten was sprake van "trouwe en toegewijde dienst gedurende 35 jaar, het bevorderen van de welvaart door industrie en cultuur. Ook het met gevaar voor eigen leven redden van een ander mens, hulp bij hongersnood en tijdens een epidemie werd in de statuten genoemd. De statuten spraken ook van de verlening aan geestelijken en priesters en van verlening aan diegenen die uitblonken in hun gekozen beroep.<ref>Prins Dimitri Romanov, Blz. 43 </ref>

Niets in de statuten belette het verlenen van een willekeurige rang aan een officier of onderofficier, maar in de strenge Russische standenmaatschappij en de streng hiërarchisch georganiseerde ambtenarij werd gaandeweg praktijk dat de Ie Klasse niet aan lager gesitueerden dan de IIIe Klasse zoals vice-admiraal, staatsraad of vice-admiraal werd toegekend. De IIe Klasse van de orde werd voor de IIIe en IVe Klasse gereserveerd, dat waren hoge ambtenaren, generaals-majoor en schouten-bij-n. De IIIe Klasse was voor de IVe en Ve maatschappelijke Klasse zoals kolonels. Het ridderkruis was in de praktijk gereserveerd voor personen die ten minste tot de VIIe maatschappelijke klasse behoorden. Daartoe rekende men luitenants. De verdienstelijke maar lager gesitueerden kwamen voor de [[Orde van Sint-Anna]], de [[Orde van Sint-Stanislaus]] of de [[Orde van de Witte Adelaar (Rusland)|Orde van de Witte Adelaar]] in aanmerking.

De twee hoogste graden werden steeds door de keizer, de vierde graad tijdens campagnes ook door de generaals die een commando voerden verleend. De orde gaf de gedecoreerden een nauwkeurig bepaalde maatschappelijke rang; de twee hoogste graden die van een "beambte van de vierde graad" met toegang tot het hof, de derde en vierde graad die van een "beambte van de zesde graad". Het was gebruikelijk dat met eerst een lagere graad in de orde verwierf en vervolgens werd bevorderd. Het was niet toegestaan om daarbij een graad over te slaan. Alleen de tsaar kon bepalen dat iemand direct in de Ie, IIe of IIIe Klasse werd opgenomen. De Russische [[grootvorst]]en werden bij hun geboorte in de Orde van Sint-Andreas en daarmee ook in de [[Orde van Alexander Nevski]] en na 1815 in de Russisch-Poolse [[Orde van de Witte Adelaar (Polen)|Orde van de Witte Adelaar]] opgenomen. De Orde van Sint-Vladimir konden zij pas na hun 18e verjaardag verwerven.

De orde was hoger in rang dan de [[Orde van Sint-Anna]], de [[Orde van de Witte Adelaar (Polen)|Orde van de Witte Adelaar]] of de [[Orde van Sint-Stanislaus]]. Alleen de Grote [[Orde van Sint-Andreas|Andreasorde]], de militaire [[Orde van Sint-Alexander Nevsky]] en de militaire [[Sint-Georgeorde]] waren hoger in aanzien. Tot de grootkruisen behoorde dan ook koning [[Willem II der Nederlanden]].

De Russische ridders, commandeurs en grootkruisen moesten bij opname in de orde eenmalig een entree betalen van 450, 225, 45 of 40 roebel. Voor een onderscheiding wegens 35 jaar trouwe dienst werd een uitzondering gemaakt. Ook de in de orde opgenomen vreemdelingen werden vrijgesteld van deze verplichting. Wanneer een drager van de orde dezelfde graad nogmaals, maar nu "met zwaarden" ontving moest hij de halve entree betalen. De orde betaalde aan de oudere leden jaarlijks pensioen uit, daarvoor was 24000 roebel beschikbaar. De tien oudste ridders Ie Klasse ontvingen samen 6000 roebel. Datzelfde bedrag werd verdeeld door de 20 oudste ridders IIe Klasse, de 30 oudste ridders IIIe Klasse en de 60 ridders IVe Klasse.<ref>Robert Werlich p. 13</ref> Hun weduwe ontving een jaar lang pensioen. De orde deed ook aan liefdadigheid. De leden mochten het kruis en lint van de orde als [[heraldiek|heraldisch]] pronkstuk in hun wapen opnemen. Een voorgeschreven [[ordekleding]] was er niet.

Totdat Nicolaas II daar in 1900 een einde aan maakte verkregen alle dragers van de vier graden erfelijke [[adel]]dom die op hun oudste zoon overging. Kooplieden werden "[[Ereburger (stand)|Ereburger]] oftewel "почетное гражданство" wat maatschappelijke en fiscale privileges meebracht. Vanwege het grote aantal benoemingen schrapte Nicolaas II de erfelijke adeldom voor de nog te benoemen IVe Klasse. [[Vladimir Lenin|Lenin]], wiens vader ridder in de Orde van Sint-Vladimir was geweest, werd daardoor niet getroffen.

== De orde onder Catharina de Grote (1762 - 1796) ==
Catharina werd op de stichtingsdag het eerste, en enige vrouwelijke lid van de Orde van Sint-Vladimir. De eerste reeks benoemingen werd op 24 november 1782 bekendgemaakt. De namen zijn die van haar naaste en trouwste militaire medewerkers. Ivan Avramovitsj Hanibal, I.A Igelström, Valentin Platonovitsj Moessin-Poesjkin, Michhaïl Sergejevitsj Potemkin (verwant van haar minnaar), Ivan Grigorjevitsj Tsjernitsjov, maarschalk Pjotr Alexandrovitsj Roemiantsjov, Grigori Aleksandrovitsj Potiomkin, generaal Nikolai Vasiljevitsj Repnin en graaf Zachar Grigorjevitsj Tsjernitsjov. De eerstbenoemde burgers waren minister van Onderwijs graaf Ivan Ivanovitsj Sjoevalov, prins Alexander Andrejevitsj Bezborodko, minister van Buitenlandse Zaken Nikita Ivanovitsj Panin en haar particulier secretaris Ivan Ivanovitsj Betskoj. De instelling van de deze orde getuigde van het "verlichte" karakter van de regering van Catharina. Zij beschikte nu over een onderscheiding waarmee zij ook buiten haar hof verdiensten kon belonen.

In 1783 ontving maarschalk Alexander Vasiljevitsj Soevorov<ref name="vla">[http://award.armor.kiev.ua/vladimir/ award.armor.kiev.ua]</ref> het grootkruis.

De IVe Klasse werd door Catharina in 1787 aan de orde toegevoegd. Catharina beval dat deze IVe Klasse voor 35 jaar onafgebroken en onberispelijke burgerlijke of militaire dienst zou worden verleend. Ook geestelijken die op het slagveld de vuurdoop hadden ondergaan en 25 jaar in functie waren zouden worden onderscheiden.<ref>Nicolas Botta-Kouznetzoff op [https://web.archive.org/web/20120427112356/http://phaleristique.com/russie_imperiale/saint_vladimir/vladimir05.htm]</ref>

Op 7 december 1789 bepaalde de vorstin in een aanvullende oekaze dat het lint van de IVe Klasse wanneer daarmee militaire oorlogsverdienste werd beloond met een grote horizontale strik zou worden versierd. Rusland was op dat moment in oorlog met Turkije. De oorlog zou van 1787 tot 1791 duren. De eerste drager van deze bijzonder opgemaakte onderscheiding was luitenant ter Zee Dimitri Nikolajevitsj Senjavin. Voor zijn overwinning over de Ottomaanse vloot bij Fidonisi op 14 juli 1788 ontving admiraal Fjodor Fjodorovitsj Oesjakov de IVe Klasse met de Strik. Voor overwinningen op land werd generaal Michael Barclay de Tolly, overwinnaar bij Ochakov in 1788 gedecoreerd. In de praktijk zou de rang van dit versiersel als net onder het kruis van de [[Sint-Jorisorde]] worden beschouwd.

Catharina de Grote bestelde in 1777 en 1783 een reusachtig met ordetekenen beschilderd porseleinen servies voor de diners op de feestdag, de 19e september, van de Orde van Sint-Vladimir. Ook de andere orden beschikten over een dergelijk servies. In 1785 werd ook een gouden bestek geleverd met [[porselein]]en handvatten waarop het lint van de orde was afgebeeld.<ref>Zie [http://www.flickr.com/photos/artsandartists/7807516278/]</ref> De fabrikant was Francis Gardner.<ref>Zie [https://web.archive.org/web/20131217073853/http://www.artvalue.com/auctionresult--gardner-porcelain-manufacture-plate-from-the-service-of-the-2500126.htm]</ref> De tweede bestelling omvatte serviesgoed voor 140 personen ter waarde van 15000 roebel.
Het jaarlijkse feest van de Orde van Sint-Vladimir was op 22 september.<ref>↑ a b Российские императорские и царские ордена 1901, s 36th </ref> Dan werd het schitterend servies gedekt dat beschilderd was met de linten en sterren van de orde.

== De orde onder Paul I (1796 - 1801) ==
Tsaar Paul I, de zoon en opvolger van Catharina de Grote "vergat" het bestaan van de door zijn moeder ingestelde orde. Tijdens zijn regering werden geen benoemingen gedaan. De Tsaar verleende vooral zijn eigen [[Orde van Sint-Anna]].

== De orde onder Alexander I (1801 - 1825)==
De uit vier klassen bestaande orde werd in 1801 door keizer [[Alexander I van Rusland|Alexander I]] hervormd. Men kon vanaf die dag in iedere graad in de orde benoemd worden. Toch bleef de orde een groot aanzien behouden. De dragers behoorden tot de hogere standen in de maatschappij en ook in het buitenland ging het om hoge gezagsdragers of hogere burgerij. De Napoleontische oorlogen leverden veel militaire benoemingen op. Ook de zwager van Alexander I, koning [[Willem II der Nederlanden]] ontving het grootkruis van de Orde van Sint-Vladimir.

Alexander I werd geconfronteerd met de ambities van Napoleon. In 1812 stond de Franse keizer in Moskou, in 1814 bezetten de Russen Parijs. Tijdens deze oorlogen werd de Ie Klasse aan 12 militairen uitgereikt. 95 officieren ontvingen de IIe Klasse en 100 de IIIe Klasse. De IVe Klasse werd in verschillende vormen meer dan 1000 maal uitgereikt.<ref>Opgave door Valery Durov, Blz. 100 </ref>

==De orde onder Nicolaas I (1825 - 1855)==
[[Bestand:Vladimir hall2.jpg|thumb|left|200px|Het met kruisen en sterren van de orde versierde plafond van de zaal van de Orde van Sint-Vladimir in het [[Kremlin van Moskou|Kremlin]]]]
Op 3 augustus 1845 vaardigde [[Nicolaas I van Rusland|Nicolaas I]] een oekaze uit waarin werd vastgelegd dat Russische officieren na 25 jaar dienst of 18 maritieme campagnes steeds met het kruis IVe Klasse van de Orde van Sint-Vladimir zouden worden onderscheiden.

In 1855 werd een "[[Onderscheiding met zwaarden|zwaardbepaling]]" in de statuten opgenomen. In het vervolg zou militaire verdienste in oorlogstijd met een kruis en ster met zwaarden worden beloond. De bepaling over de strik op het lint van de IVe Klasse bleef bestaan. Wie in een lagere graad voor verdienste in oorlogstijd een kruis met zwaarden had ontvangen mocht de zwaarden ook op het kruis van een hogere, in vredestijd toegekende, klasse dragen. In dat geval werden de zwaarden gekruist boven de ring van het medaillon van de ster aangebracht. De Russen kenden niet de typisch Duitse bepaling dat men "[[Zwaarden aan de ring]]" kon dragen.

In de in het in 1837 in het nieuwe paleis in het [[Kremlin van Moskou]] ingerichte zalenreeks kreeg ieder van de Russische ridderorden een eigen zaal. De zaal van de Orde van Sint-Vladimir heeft twee verdiepingen en werd door de architect [[Konstantin Ton]] in neo-gotische stijl ontworpen. Het gouden plafond is met kruisen en sterren van de Orde van Sint-Vladimir versierd. Het meubilair is gestoffeerd in de kleuren rood en zwart.<ref>Zie [https://web.archive.org/web/20160303200442/http://www.phaleristique.com/russie_imperiale/saint_vladimir/vladimir16.htm]</ref>

Op 9 augustus 1844 bepaalde een oekaze dat niet-christenen in het vervolg een kruis en ster zonder een verwijzing naar de heilige Vladimir zouden ontvangen. De ster kreeg een centraal medaillon met de datum van de stichting en in het kruis werd de hermelijnen mantel met het cyrillische initiaal "V" vervangen door het Russische wapen met de tweekoppige adelaar op zwarte achtergrond.<ref>Zie: [https://web.archive.org/web/20160303183034/http://www.phaleristique.com/russie_imperiale/saint_vladimir/vladimir15bis.htm]</ref>

Het gebruik om de ridders in de hoogste orden ook ambtshalve het kruis van een lagere orde te laten dragen bestond al in de 18e eeuw. In de 19e eeuw werd het gebruik formeel geregeld door een [[oekaze]] van tsaar [[Nicolaas I van Rusland]] van 1 september 1845. Deze oekaze is tot de val van de laatste tsaar in 1917 van kracht gebleven. Nicolaas liet de naam van de al benoemde dichter en officier [[Mikhail Lermontov]] weer uit het register van de Orde van Sint-Vladimir schrappen omdat de autocraat een hekel aan Lermontov had.

;De oekaze stelde de volgende draagwijzen vast.
* Ridders in de [[Orde van Sint-Andreas]] droegen het kruis van de [[Orde van Alexander Nevski]] om de hals en zouden de inmiddels Russisch-Poolse [[Orde van de Witte Adelaar (Polen)|Orde van de Witte Adelaar]] in het knoopsgat dragen.
* Ridders in de Orde van Alexander Nevski droegen de Orde van de Witte Adelaar om de hals en het kruis der Eerste Klasse van de [[Orde van Sint-Anna]] in het knoopsgat.
* Ridders (grootkruisen) in de Orde van de Witte Adelaar droegen de Orde van Sint-Anna om de hals en het kruis van de Orde van Sint-Stanislaus in het knoopsgat.
* Ridders (grootkruisen) in de Orde van Orde van Sint-Anna droegen het kruis van de Orde van Sint-Stanislaus in het knoopsgat.<ref>Gritzner, Blz. 435</ref>

Na het einde van de Krimoorlog in 1855 bepaalde Nicolaas I in een Decreet van 15 mei 1855 dat de IVe Klasse van de Orde van St. Vladimir de Orde van Sint-Joris zou vervangen in als beloning voor een lange militaire loopbaan van 25 jaar actieve dienst en 18 of 20 marine-campagnes.

==De orde onder Alexander II (1855 - 1881)==
De voor moed op het slagveld onderscheiden militairen droegen een kruis met op het lint nog een horizontale strik. Dit gebruik werd door [[Alexander II van Rusland]] op 5 augustus 1855 gewijzigd door het afkondigen van een zwaardbepaling. De zwaarden werden ook bij de hogere graden van de orde aan ster en kruis toegezegd. Wanneer de zwaarden werden gedragen verviel bij de IVe Klasse de horizontale strik. In de jaren 1855 tot 1870 werden ook zwaarden op de bovenste kruisarm, een variant op de Pruisische "[[zwaarden aan de ring]]" gedragen. Op 15 december 1870 werd de horizontale strik ook voor de IVe Klasse "met de zwaarden" voorgeschreven. Ook de op het slagveld verworven kruisen van de Orde van Sint-Anna IIIe Klasse en Sint-Stanislaus IIIe Klasse kregen een dergelijke strik. Burgers die zich in de strijd verdienstelijk hadden gemaakt zouden in het vervolg een kruis met zwaarden maar zonder de strik ontvangen.<ref>Valery Durov, Blz. 91 en 97</ref>

Het aanzien van de Orde van Sint-Vladimir, zeker in de uitvoering "met de zwaarden" was zo groot dat admiraal [[Novsilski]] die in 1879 ter herinnering aan zijn 25 jaar eerder uitgevoerde bombardement van [[Sebastopol]] tijdens de [[Krimoorlog]] de formeel hoogste Russische [[Orde van Sint-Andreas]] ontving de voorrang en voorkeur bleef geven aan zijn ster en lint van de Orde van Sint-Vladimir.<ref>Valery Durov, Blz. 101</ref>

==De orde onder Alexander III (1881 - 1894)==
Tsaar Alexander III verleende de orde maar bracht geen wijzigingen aan in statuten of versierselen.

==De orde onder Nicolaas II (1894 - 1917)==
Nicolaas II werd in 1892 opgenomen in de Orde van Sint-Vladimir. Hij vierde dat jaar zijn 25jarig jubileum als officier en heeft het kruis van de orde daarna vaak gedragen. Tot 1901 verkregen de dragers van alle vier de graden erfelijke [[adel]]dom. Dat jaar werd deze bepaling voor de IVe Klasse door [[Nicolaas II van Rusland|Nicolaas II]] opgeheven.

Een autocraat hoeft zich niet aan statuten en wetten te houden; zo kon Nicolaas II in 1914 het kruis van de Orde van Sint-Vladimir aan het lint van de [[Orde van Sint-George]] verlenen. De Tsaar koos deze "hybride" maar unieke onderscheiding voor generaal Loekomski die de Russische [[mobilisatie]] onverwacht goed had weten te organiseren. Hij legde de basis voor de geallieerde overwinning in de Eerste Wereldoorlog.

De orde werd in de [[Eerste Wereldoorlog]] duizenden malen verleend maar in 1918 door de Sovjets afgeschaft. De versierselen waren toen al niet meer van goud maar van verguld koper. De verbannen [[Huis Romanov|Romanov]] pretendenten van de tsarentroon bleven zich [[Grootmeester (ridderorde)|grootmeester]] van de Sint-Jorisorde noemen en verleenden de orde ook. Ook nu noemt grootvorstin [[Maria Vladimirovna van Rusland]], ''titulair keizerin en autocrate van al de Ruslanden'', zich de [[Grootmeester (ridderorde)|grootmeesteres]] van de Orde van Sint-Vladimir. In 1915 ging men, onder druk van de grote aantallen verleningen tijden de Eerste Wereldoorlog, over op het fabriceren en uitreiken van verguld zilveren kruisen. In 1917 werden voor het eerst kruisen van [[oorlogsmetaal]], in dit geval verguld koperen kruisen, uitgereikt.

==De Orde van Sint-Vladimir en de Russische Revolutie (1917 - 1921)==
De provisorische democratische regering van [[Aleksandr Kerenski]] heeft de oorlog tegen Duitsland, Turkije en Oostenrijk voortgezet en de tsaristische orden ook verder uitgereikt. In sommige gevallen werd de kroon weggelaten.

De "Witten", de conservatieve verdedigers van de oude orde vochten tussen 1917 en 1921 tegen Lenin en zijn bolsjewieken. Admiraal [[Aleksandr Koltsjak]], zelf drager van de IIIe Klasse met de Zwaarden van de Orde van Sint-Vladimir<ref>Zie [http://personallife.ru/2008/07/kolcha/]</ref> heeft in die strijd nog keizerlijke Russische ordetekens uitgereikt.

'''De graden van de orde'''

* Eerste Klasse of [[grootkruis]] der Eerste Klasse
De grootkruisen droegen het grote kruis van de orde aan een breed zwart-rood-zwart lint over de rechterschouder op de linkerheup en de ster op de linkerborst. Zij werden in de hiërarchie waarin alle Russen waren ingedeeld gelijkgesteld aan een generaal-majoor of ambtenaar der IVe Klasse. Zij verkregen daarmee toegang tot het keizerlijke hof.
Geestelijken droegen het grootlint over beide schouders, zo dat het grootkruis op hun borst of buik kwam te hangen.
* Tweede Klasse of grootkruis der Tweede Klasse
De commandeurs droegen het grote kruis aan een lint om de hals en de ster op de linkerborst. Zij werden in de hiërarchie waarin alle Russen waren ingedeeld gelijkgesteld aan een generaal-majoor of ambtenaar der IVe Klasse. Zij verkregen daarmee toegang tot het keizerlijke hof.
* Derde Klasse of commandeur
Deze commandeurs droegen alleen het grote kruis aan een lint om de hals. Zij werden in de hiërarchie waarin alle Russen waren ingedeeld gelijkgesteld aan een kolonel of ambtenaar der VIe Klasse. Zij verkregen daarmee toegang tot het keizerlijke hof.
* Vierde Klasse of [[ridder (titel)|ridder]]. Zij werden, tenzij zij tot de staat der kooplieden behoorden, in de hiërarchie waarin alle Russen waren ingedeeld gelijkgesteld aan een Kolonel of ambtenaar der VIe Klasse. Zij verkregen daarmee toegang tot het keizerlijke hof. Kooplieden werden Russisch ereburger (почетное гражданство), een geprivilegieerde positie in de Russische maatschappij.<ref>Исторический очерк российских орденов и сборник основных орденских статусов (Historische schets van de Russische ordes en de belangrijkste collectiestatus van de order). Wed Peterburg: [sn], 1891. DC 476 20th (Russian) In addition, as Исторический очерк 1891st </ref> De Ridders droegen het kruis aan een vijfhoekig opgemaakt lint op de linkerborst.

Dames werden in de Russische orden niet opgenomen.

==De versierselen van de orde==
Het [[kleinood]] is een donkerrood geëmailleerd 18 karaats gouden [[kruis pattée]] met daarop een goud- en roodgerand zwart medaillon met een door de keizerskroon gedekte rode [[wapentent]] met daarin het zwarte cyrillische initiaal "B" van de heilige Vladimir. De orde mocht beslist niet met briljanten maar sinds 1851 wel met zwaarden worden verleend. Voor jubilea werden de twee horizontale armen van het kruis met de opdracht "20, 25, 30 of 35 ЛЕТЪ" voorzien. Een dergelijke onderscheiding gaf tot 1900 recht op erfelijke [[adel (klasse)|adel]]dom.
Voor militairen waren er ook kruizen met de tekst "20 ЛЕТЪ" of "25 ЛЕТЪ" voor 20 of 25 campagnes.
In de 19e eeuw werd het kruis ook wel van zwart glas gemaakt. Officieren meenden dat een glazen kruis beter uitkwam op hun uniform. Tegen deze overtreding van de statuten werd niet opgetreden.

Op de keerzijde staat "22. сентября 1782" (22 september 1782). De stichtingsdatum.

De [[ster (onderscheiding of ridderorde)|ster]] was een zilveren achtpuntige [[ster (onderscheiding of ridderorde)|ster]] met daarop een medaillon. De vormgeving was opmerkelijk; anders dan bij de andere sterren werden in de eerste uitvoeringen een zilveren ruitvormige ster als het ware op een gouden ruitvormige ster gelegd. Bij latere sterren waren de diagonale zilveren stralen korter en daaronderuit staken vergulde stralen. Ook gedeeltelijk vergulde stralen komen voor. In het medaillon waren een gouden kruis met daaromheen de cyrillische initialen van de Heilige Vladimir "C B K B" afgebeeld. Deze letters staan voor "De Heilige Apostelgelijke Vorst Vladimir". Op de rode in goud gevatte ring staat in het cyrillisch met gouden letters het
[[motto]] "ПОЛЬЗА, ЧЕСТЬ И СЛАВА", (in Latijnse letters "Polsa, Tschest i Slawa", in het Nederlands: "rechtschapenheid, eer en glorie") geschreven. In 1994 kregen de nieuwingestelde [[Orde van Verdienste voor het Vaderland]] en de [[Medaille voor het dienen van het Moederland]] van de [[Russische Federatie]] dit motto.

Niet-christenen kregen een kleinood met een afbeelding van de keizerlijke adelaar in plaats van een kruis. Hun ster had de keerzijde van de medaillon van het kruis met de stichtingsdatum als medaillon. Ook sterren met een gouden medaillon en daarop een zwarte Russische adelaar worden in de literatuur genoemd.<ref>Zie: [https://web.archive.org/web/20170618232729/http://phaleristique.com/russie_imperiale/saint_vladimir/vladimir35.htm Ordre de Saint-Vladimir]</ref>

De kruisen van de Russische orden werden tot 1915 zeer kostbaar en verfijnd uitgevoerd door de hofjuweliers in Sint-Petersburg. Ze waren van massief goud. Omdat het opdrachten voor het hof betreft waren de kruisen vaak niet gekeurd. In 1915 ging men, onder druk van de grote aantallen verleningen tijden de Eerste Wereldoorlog, over op verguld zilveren kruisen. In 1917 werden voor het eerst kruisen van [[oorlogsmetaal]], in dit geval verguld koperen kruisen, uitgereikt.

Het lint is zwart-rood-zwart. De oudste linten zijn van gewaterde zijde zodat een [[moiré-effect]] zichtbaar is. Het grootlint was een hand breed wat overeenkomt met tien centimeter. De Iie en IIIe klassen droegen hun kruis aan een lint van respectievelijk 55 millimeter en 45 millimeter om de hals. Het 22 millimeter brede lint van de IVe Klasse werd tot een vijfhoek gevouwen en op een metalen plaatje vastgenaaid.

De afmetingen van de sterren en kruisen waren niet dwingend voorgeschreven. Voor het grootkruis was 51 bij 51 millimeter gangbaar. Het kruis van een commandeur was vaak 47 bij 47 millimeter en het ridderkruis mat meestal 37 bij 37 millimeter. De 18e-eeuwse kruisen en sterren zijn vaak opvallend groot.

De sterren werden in de 18e en vroege 19e eeuw geborduurd van zilver- en gouddraad, rode zijde en pailletten. Dergelijke sterren sleten tijdens het dragen snel en ze werden ook gemakkelijk vuil. In het tweede kwart van de 19e eeuwen deden sterren met een metalen medaillon hun intrede. Ook deze sterren werden nog op het uniform of de geklede jas vastgemaakt met behulp van oogjes aan het einde van de stalen van de ster. Deze oogjes ziet men ook bij de eerste metalen sterren terug. Daar hebben ze geen functie meer omdat de ster met haakjes en gespen op de achterzijde wordt bevestigd. Deze sterren van zilver met een gouden en geëmailleerd gouden medaillon.

Tussen 1855 en 1870 werden door de Grootkruisen der Ie en IIe Klasse bij uitzondering metalen sterren met gekruiste gouden zwaarden boven het medaillon gedragen, in de periode 1870 - 1918 werden de zwaarden meestal op de diagonale stralen van de ster gelegd. Soms ging het om smalle gouden zwaarden die een hoek van 30° maakten, vaker om stevige gouden zwaarden in een hoek van 90°.

Het was in tsaristisch Rusland niet gebruikelijk om batons te dragen. Op rokkostuums zag men [[Miniatuur (onderscheiding)|miniaturen]] van de orde aan kleine linten of een fijne ketting. Voor burgers was in Rusland geen [[knoopsgatversiering]] voorgeschreven al is bekend dat men op eigen initiatief rozetten en strikken van het lint heeft gedragen.<ref>Foto van [[Konstantin Ton]]</ref>

Batons en andere vereenvoudigde uitvoeringen van de versierselen van ridderorden zijn in Rusland nooit gebruikelijk geweest. Men droeg vaak het van de Tsaar gekregen modelversiersel zodat de dragers er na enige tijd niet omheen konden om meerdere kruisen aan te schaffen. Het email op de armen van het kruis is een vorm van glas en het raakt snel bekrast of beschadigd.

Rusland was een autocratie, een standenstaat en een dictatuur met een strenge censuur. Dat betekende dat de tsaar zelf bepaalde wie onderscheiden zou worden en dat verdienstelijke Russen zoals in 1815 de dichter Lermontov niet werden onderscheiden. In het geval van Lermontov werd de benoeming door tsaar Alexander zelf doorgehaald.

De [[Russische Federatie]] nam het motto "Polsa, Tschest i Slawa" over op haar "[[Orde van Verdienste voor het Vaderland]]". Zo werd door [[Boris Jeltsin]] aangeknoopt bij de eeuwenoude traditie van de Russische ridderorden.

== Portretten van ridders in de Orde van Sint-Vladimir==
<gallery>
Bestand:Empress Catherine The Great circa 1770 (D.G. Levitsky).JPG|De stichtster met het lint van de orde.
Bestand:Kaptzevich Petr.jpg|Petr Michailovitsj Kaptzevitsj draagt drie Russische orden waaronder ster en kruis van de Orde van Sint-Vladimir IIe Klasse.
Bestand:Alexander Balashov.jpg|Alexander Balasjov met de ster
Bestand:Evgeny (Kazantsev).jpg|Aartsbisschop Jevgeni Kazantsjov van Jaroslavl en Rostov (1778-1871) met het [[Priesterkruis ter Herinnering aan de Oorlog van 1812]] en het kruis van de Orde van Sint-Vladimir aan een lint om de hals.
Bestand:Davydov A.L..jpg|Aleksander Davidov was grootkruis IIe Klasse
Bestand:Zakharyin portrait.jpg|Zacharjin draagt het kruis IVe Klasse met de voor militairen voorgeschreven horizontale strik op het lint.
Bestand: Konstantin Ton 1870-th.jpg|De architect [[Konstantin Ton]] droeg in 1870 een rozet van het lint van zijn orde op de revers.
Bestand:Chernyshov Ivan Grigoryevich.jpg|Tsjernisjov Ivan Grigorjevitsj met geborduurde ster en grootlint
Bestand:Prins Kuropotkin.gif|Prins [[Aleksandr Koerakin]] droeg het lint van de Orde van Sint-Vladimir onder zijn vest en dat van de [[Orde van Sint-Andreas]] over zijn jas. Van al zijn Russische onderscheidingen zijn alleen ster en kruis van de Orde van Sint-Vladimir niet met diamanten versierd.
</gallery>

== Versierselen van de Orde van Sint-Vladimir==
<gallery>
Bestand:Grootkruis van de Orde van Sint-Vladimir.jpg|Grootkruis
Bestand:Ster van de Orde van Sint-Vladimir rond 1800.jpg|Ster uit rond 1800
Bestand:Ster van de Orde van Sint-Vladimir antiek.jpg|Vroege ster met zwaarden
Bestand:Vladimir-star.jpg|Ster
Bestand:Order of St. Vladimir, 2nd class, Russia, 1885, General Georg Edvard Ramsay - National Museum of Finland - DSC04036.JPG| Versierselen uit 1885
Bestand:Grootkruis van de Orde van Sint-Vladimir witte achtergrond.jpg|Ster
Bestand:Ster van de Orde van Sint-Vladimir voor niet-christenen.jpg|de ster in de uitvoering voor niet-christenen
Bestand:Ster van de Orde van Sint-Vladimir met zwaarden 1900.jpg|ster met zwaarden
Bestand:Kruis van de Orde van Sint-Vladimir met zwaarden op het kruis van de orde uit 1870.jpg|Kruis "met de zwaarden op het kruis" uit de periode 1855 - 1870
Bestand:St Vladimir-3.jpg|Derde Klasse
Kruis van de Orde van Sint-Vladimir met zwarte emaille.jpg|Kruis van de Orde van Sint-Vladimir met zwarte emaille
Bestand:MWP St Vladimir 2.JPG|Vierde Klasse met zwaarden, aan een niet correct Europees lint zonder strik.
Bestand:Order of St. Vladimir, 4th class, Russia, 1839, Herman Rosenberg - National Museum of Finland - DSC04034.JPG|Kruis van de IVe Klasse aan het correcte vijfhoekige lint.
Bestand:Kruis van de Orde van Sint-Vladimir voor 35 jaar dienst.jpg|Kruis voor 35 jaar dienst
Bestand:Kruis van de Orde van Sint-Vladimir massief.jpg|Civiel kruis
Bestand:Kruis van de Orde van Sint-Vladimir aan het lint van de Orde van Sint-George 1914 Rusland.jpg|Het kruis van Sint-Vladimir aan het lint van de orde van Sint-George zoals dat in 1914 aan Generaal A.S. Loukomski werd uitgereikt.
Bestand:Herinneringsmedaille voor de Honderdste Verjaardag van 1812 aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir.jpg| De [[Herinneringsmedaille voor de Honderdste Verjaardag van 1812]]
Bestand:Kleine Zilveren Reddingsmedaille met strik aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir.jpg|De Kleine Zilveren Reddingsmedaille met strik aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir
</gallery>

==De aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen onderscheidingen==
[[Bestand:Onderscheidingen aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir.jpg|right|200px|Diverde onderscheidingen en medailles]]

Een aantal Russische onderscheidingen werd aan het lint van een van de ridderorden gedragen. Dat gebeurde ook aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir. Het gebruik van het lint van de [[Orde van Sint-Andreas]], [[Orde van Sint-George (Rusland)|Orde van Sint-Joris]] of Orde van Sint-Vladimir gaf de onderscheiding, afhankelijk van het gekozen lint, meer prestige. Daarbij was het lint van de Orde van Sint-Vladimir meer in aanzien dan dat van de [[Orde van Sint-Stanislaus]] of de [[Orde van Sint-Anna]]. Sommige onderscheidingen waren gereserveerd voor de [[Russisch-Orthodoxe Kerk]], een nauw met het autocratische tsarenbewind verbonden [[staatskerk]]. Anderen hadden een burgerlijk of commemoratief karakter.

* Het [[Priesterkruis ter Herinnering aan de Oorlog van 1812|Kruis voor de aalmoezenier tijdens de Vaderlandse Oorlog van 1812]] werd aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen.
* Het [[Kruis voor de Aalmoezenier tijdens de Krimoorlog]] 1853-1856 werd aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen.
* Het [[Herdenkingskruis voor de Driehonderdste verjaardag van de Romanov-dynastie]], ingesteld op 24 januari 1913, voor de clerus en orthodoxe geestelijken. Het kruisvormige versiersel werd tijdens de kerkelijke plechtigheid op 21 februari 1913 aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen.<ref>SB Patrikeev en AD Bonjovich Blz. 341. </ref>

* De [[Medaille ter Herinnering aan de Vrede met de Zweden]] in 1790 werd aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen.
* De [[Medaille voor het in Nood Opgeroepen Burger-vrijwilligerscorps van 1807]] werd aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen.
* De [[Bronzen Medaille ter Herinnering aan de Oorlog van 1812]] werd volgens een Oekaze van 30 augustus 1814 aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir uitgereikt aan adellijke burgers en aan kooplieden die zich verdienstelijk hadden gemaakt in het verzet tegen de Franse invasie.
* Dezelfde [[Bronzen Medaille ter Herinnering aan de Oorlog van 1812]] werd volgens een Oekaze van 8 februari 1816 aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir uitgereikt aan adellijke dames die de oudste van hun familie waren.<ref>Valery Durov, Blz. 92 </ref><ref>Robert Werlich, Blz. 40 </ref>
* De [[Medaille voor de Oorlog in het Oosten]] ( De [[Krimoorlog]]) werd door ambtenaren, kozakken en militairen in de achterhoede aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen.
* de in 1863 ingestelde [[Reddingsmedaille (Rusland)|Reddingsmedaille]] werd aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen.
* de in 1894 ingestelde [[Medaille voor Vlijt]] was een hoge onderscheiding en werd aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir om de hals gedragen.
* de in 1912 ingestelde [[Herinneringsmedaille voor de Honderdste Verjaardag van 1812]] werd aan het lint van de Orde van Sint-Vladimir gedragen.

== De "Orde van Sint-Vladimir" van de Russisch-Orthodoxe Kerk in Rusland ==
[[Bestand:Driemaal de Orde van Sint-Vladimir 1960.jpg|right|200px|Moderne Sint-Vladimirorde van de Russische kerk.]]
De laatste Ridder van de Tsarenorde moet rond 1960 zijn gestorven maar de [[Russisch-Orthodoxe Kerk]] stelde al in 1957 een eigen '''Orde van Sint-Vladimir''' in. Deze orde wordt aan priesters en nonnen verleend en wijkt in uitvoering sterk van de oude Tsaristische ridderorde af.

De Russisch-Orthodoxe Kerk is ook tijdens de communistische dictatuur blijven bestaan. Rond 1960 beleefde Rusland een periode van "dooi" onder Chroestsjov.

Het kleinood heeft de vorm van een kruis met taps toelopende rood geëmailleerde armen. Het emaille is op een geciseleerde ondergrond aangebracht waardoor het onderliggende patroon zichtbaar is. In het midden is een gouden medaillon gelegd met een afbeelding van de gekroonde Vorst Vladimir. Deze houdt in zijn handen een Latijns kruis vast.

Op de rode in goud gevatte rand van het medaillon staat in gouden letters het motto van de orde.

De versierselen van de Eerste en Tweede Klasse van de orde zijn grote gouden en zilveren sterren die op de linkerborst worden gedragen.

De versierselen worden opgespeld en niet aan een lint gedragen, deze orde heeft dan ook geen eigen lint.

== Literatuur ==
* [[Gustav Adolph Ackermann]], Ordensbuch sämmtlicher in Europa blühender und erloschener Orden, Annaberg 1855
* Václav Měřička, Orden und Auszeichnungen, Prag 1966
* G. I. Spasskij, Inostrannyje i russkije Ordjena do 1917 goda, Leningrad 1963
* Robert Werlich, Russian orders, decorations and medals, including those of Imperial Russia ; the Provisional Government, the Civil War et the Soviet Union, Quaker Press, Washington, D.C., 1981, 2e édition.
* Prins Dimitri Romanov, The orders, medals and history of imperial russia, Viborg, 2000, Balkan Heritage, {{ISBN|87-981267-4-1}}
* Valery Durov, The orders of Russia, Moscow, 1993, "Voskresnie", {{ISBN|5-88528-019-3}}.
* SB Patrikeev en AD Bonjovich, Badges of Russia, Tome I, Saint-Petersbourg, Moscou, 1995, FARN, 392 pages, {{ISBN|5-83520153-2}}

==Externe links==
* [http://www.icocregister.org/list2002.htm Huisorden, icoregister.org]
* [http://www.phaleristique.com/russie_imperiale/saint_vladimir/ Details, phaleristique.com]{{dode link|datum=maart 2018 |bot=InternetArchiveBot}}

{{Appendix}}
{{Navigatie onderscheidingen Rusland}}

[[Categorie:Ridderorde in Rusland|Vladimir]]
[[Categorie:Huisorde]]


text:
# Krosno Odrzańskie (district)
Krosno Odrzańskie (powiat krośnieński) is een Pools district (powiat) in de Woiwodschap Lubusz. Het district heeft een oppervlakte van 1389,91 km² en telt 58.640 inwoners (2014).

## Steden
- Gubin
- Krosno Odrzańskie

Stadsdistricten:
Gorzów Wlkp. · Zielona Góra

Districten:
Gorzów · Krosno · Międzyrzecz · Nowa Sól · Słubice · Strzelce-Drezdenko · Sulęcin · Świebodzin · Wschowa · Zielona Góra · Żagań · Żary

wikiname: nlwiki

title: Krosno Odrzańskie (district)

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox powiat Polen
| naam= Krosno Odrzańskie
| wapenafbeelding= POL powiat krośnieński (lubuski) COA.svg
| vlagafbeelding= POL powiat krośnieński (lubuski) flag.svg
| provincie= [[Lubusz (woiwodschap)|Lubusz]]
| aantalgmina= 5
| oppervlak=1389,91
| populatiedatum= 31-12-2014
| bevolking=58.640
| dichtheid= 42,2
| web= [http://www.pow.krosno-odrz.pl/ www.pow.krosno-odrz.pl]
| map= [[Bestand:Woj_lubuskie_powiat_krosnienski.svg|200px]]
}}
'''Krosno Odrzańskie''' (''powiat krośnieński'') is een [[Lijst van districten in Polen|Pools district]] (''[[powiat]]'') in de [[Woiwodschap Lubusz]]. Het district heeft een oppervlakte van 1389,91 km² en telt 58.640 inwoners (2014).

==Steden==
* [[Gubin (stad)|Gubin]]
* [[Krosno Odrzańskie]]

{{Commonscatklein|Powiat_krośnieński,_Lubusz_Voivodeship}}
{{Navigatie woiwodschap Lubusz}}

[[Categorie:District in Lubusz]]

title: Situering

Land: Polen

Woiwodschap: Lubusz

title: Gegevens

Bron: Pools Bureau voor Statistiek


text:
# Bashar Murad
Bashar Murad (Arabisch: بشار مراد) (Jeruzalem, 7 februari 1993) is een Palestijnse singer-songwriter en videoartiest gevestigd in Oost-Jeruzalem. Zijn muziek richt zich op maatschappelijke normen, de Israëlische bezetting en gendergelijkheid in het Midden-Oosten. Hij is vooral bekend vanwege zijn samenwerking met de IJslandse techno-punkband Hatari aan het nummer "Klefi / Samed (صامد)", dat kort werd uitgebracht nadat Hatari de Palestijnse vlag had gehesen tijdens de grote finale van Eurovisiesongfestival 2019 in Tel Aviv, Israël. Murad bracht in juni 2021 zijn debuut-ep "Maskhara" uit.

## Vroege leven
Murad werd in 1993 in Oost-Jeruzalem geboren. Zijn moeder heet Fadia Daibes en zijn vader heet Said Murad, de oprichter van de Palestijnse muziekgroep Sabreen, de eerste alternatieve Palestijnse muziekgroep. Deze band werd opgericht in 1980 en Murad werd geboren tijdens het hoogtepunt van hun carrière. Dit is een van de redenen waarom muziek voor hem altijd een deel van zijn identiteit was en een middel om aan de realiteit te ontsnappen. Muziek hielp hem om de druk van het opgroeien in een bezet gebied en het opgroeien als homoseksueel in een conservatieve samenleving te overwinnen.
Na zijn afstuderen aan de Jerusalem American School vervolgde hij zijn bachelor aan Bridgewater College in Virginia. In de VS realiseerde hij zich dat niet veel van zijn medestudenten veel wisten over Palestina, maar toch wilden ze er meer over weten. Dit deed hem beseffen dat hij de politiek niet wilde ontvluchten en begon deze kwesties in zijn muziek te behandelen. Sinds zijn terugkeer naar Oost-Jeruzalem in 2014 en nadat hij verschillende singles in het Arabisch en Engels op zijn YouTube-kanaal had gepubliceerd bouwde hij een online publiek op.

## Carrière
Murad begon zijn carrière met het uploaden van covers van populaire liedjes op zijn YouTube-kanaal dat hij in 2009 had gemaakt. Later voegde hij een Midden-Oosters tintje toe aan de nummers door typische instrumenten in zijn covers te gebruiken, voordat hij zijn eigen nummers begon te creëren.
Het merendeel van zijn liedjes wordt door hemzelf geproduceerd in de plaatselijke platenstudio's van Sabreen Association for Artistic Development. Af en toe krijgt Murad subsidies of andere steun van organisaties en programma's zoals het Culture Resource Production Awards-programma waarmee hij het nummer "Shillet Hamal" kon maken. Het nummer gaat over het gevoel anders te zijn en er niet bij te horen. De videoclip bevat verschillende mensen die alternatieve levenspaden hebben gekozen en dit gevoel dus kunnen begrijpen.
Voor zijn single "Ana Zalameh" werkte Murad samen met de Verenigde Naties. Het VN-vrouwenprogramma "Men and Women for Gender Equality Regional Programme" produceerde het lied dat gaat over de ontwikkelingen van genderrollen in Palestina en wordt verteld vanuit het perspectief van een 10-jarige jongen.
De samenwerking met de IJslandse techno-punkband Hatari hielp Bashar Murad een groter publiek te bereiken. Kort na het Eurovisie Songfestival 2019 dat in Israël plaatsvond, kwam de single "Klefi/Samed (صامد)" uit. Het gaat over de wens naar vrijheid en vraagt aandacht voor het Israëlisch-Palestijns conflict. Hatari was de enige artiest die aan de het Songfestival deelnam en een politiek standpunt innam in het conflict. In mei 2021 was de videoclip van het nummer 2 miljoen keer bekeken.
Tijdens het Eurovisiesongfestival in 2019 maakte Bashar Murad deel uit van de protesterende artiesten die deelnamen aan het alternatieve evenement GlobalVision dat tijdens het slotweekend van Eurovisie online werd uitgezonden.
In mei 2019 nam Bashar Murad deel aan de Canadian Music Week in Toronto, Canada.
Murad bracht op 11 juni 2021 zijn debuut-ep "Maskhara" uit, die vier nummers bevat: "Maskhara", "Antenne" met Tamer Nafar, "Intifada on the Dance Floor" en "Ana Wnafsi".
In januari 2024 werd bekend dat Murad mee zou doen aan Söngvakeppnin, de IJslandse voorronde van het Eurovisiesongfestival, met het liedje "Vestrið villt". Bij de wedkantoren was zijn lied met een geschatte winkans van 51% het populairst. Dat mocht echter niet baten, Murad eindigde op de tweede plaats.

## Privéleven
Murad woont in Oost-Jeruzalem met zijn vader en jongere broer.

## Discografie

### Ep's
- "Maskhara", juni 2021
- "MASKHARA: THE REMIXES", oktober 2022
- "Nafas", januari 2024

### Singles

#### Als hoofdartiest
- "Hallelujah", 2015
- "Happy Xmas (War Is Over)" met Muhammad Mughrabi, 2015
- "The Door", 2015
- "More Like You", november 2016
- "Voices", april 2017
- "Ilkul 3am Bitjawaz", januari 2018
- "Shillet Hamal", juli 2018
- "Ma Bitghayirni", september 2018
- "Ana Zalameh", november 2018
- "Maskhara", december 2020
- "Antenne" met Tamer Nafar, juni 2021
- "Intifada On The Dance Floor", november 2021
- "Xmas Aswad", november 2022
- "Ilel Majnoon", maart 2023
- "Ya Lel", juni 2023
- "Mawtini", november 2023
- "I Wish I Knew How It Would Feel To Be Free", februari 2024
- "Wild West", februari 2024

#### Als meewerkend artiest
- "Bloodstream" met Raffoul, mei 2014
- "Klefi / Samed (صامد)" met Hatari, juni 2019

title: Bashar Murad

wikitext:
{{Infobox artiest
| genre                = [[Popmuziek|Pop]]
| afbeelding           = Bashar Murad Performing at Palestine Music Expo 2019 in Ramallah, Palestine.jpg
| geboren              = [[7 februari]] [[1993]]
| geboorteplaats       = [[Jeruzalem]]
| land                 = {{PS}}
| naam                 = Bashar Murad
| onderschrift         = Bashar Murad treed op bij het Palestine Music Expo 2019 in Ramallah
}}
'''Bashar Murad''' ([[Arabisch]]: بشار مراد) ([[Jeruzalem]], [[7 februari]] [[1993]]) is een [[Palestijnse volk|Palestijnse]] singer-songwriter en videoartiest gevestigd in [[Oost-Jeruzalem]]. Zijn muziek richt zich op maatschappelijke normen, de Israëlische bezetting en gendergelijkheid in het [[Midden-Oosten]]. Hij is vooral bekend vanwege zijn samenwerking met de IJslandse [[techno]]-[[Punk (muziek)|punk]]<nowiki/>band [[Hatari (band)|Hatari]] aan het nummer "[[Klefi / Samed (صامد)]]", dat kort werd uitgebracht nadat [[Hatari (band)|Hatari]] de Palestijnse vlag had gehesen tijdens de grote finale van [[Eurovisiesongfestival 2019]] in [[Tel Aviv]], Israël.<ref name=":0">{{Citeer web |url=https://grapevine.is/icelandic-culture/music/2019/06/05/just-being-palestinian-is-political-queer-palestinian-musician-bashar-murad/ |titel=Queer Musician Bashar Murad: "Just Being Palestinian Is Political" |voornaam=Andie |auteur=Fontaine |datum=5 June 2019 |bezochtdatum=17 July 2019 |werk=[[The Reykjavík Grapevine]]}}</ref><ref name="bbc">{{Citeer web |url=https://www.bbc.com/news/newsbeat-48923015 |titel=Meet Bashar Murad: The Palestinian singer blurring gender lines |datum=14 June 2019 |bezochtdatum=17 July 2019 |werk=BBC}}</ref><ref name=":1">{{Citeer web |url=http://www.arabnews.com/node/1525461/lifestyle |titel=Palestinian musician Bashar Murad's unlikely collaboration with Icelandic band tops 1m views |voornaam=Rachel |auteur=McArthur |datum=22 June 2019 |bezochtdatum=17 July 2019 |werk=Arab News}}</ref><ref name=":2">{{Citeer web |url=https://www.theglobeandmail.com/arts/music/article-gay-palestinian-pop-singer-bashar-murad-keeps-dreaming-big/ |titel=Gay Palestinian pop singer Bashar Murad keeps dreaming big |voornaam=Brad |auteur=Wheeler |datum=21 May 2019 |bezochtdatum=17 July 2019 |werk=The Globe and Mail}}</ref> Murad bracht in juni 2021 zijn debuut-ep "Maskhara" uit.

== Vroege leven ==
Murad werd in 1993 in [[Oost-Jeruzalem]] geboren. Zijn moeder heet Fadia Daibes en zijn vader heet [[Said Murad]], de oprichter van de Palestijnse muziekgroep [[Sabreen]], de eerste alternatieve Palestijnse muziekgroep.<ref name=":5">{{Citeer web |url=https://www.cbc.ca/radio/q/wednesday-may-15-2019-fxckmr-bashar-murad-and-more-from-nunavut-1.5135570/young-queer-and-arab-palestinian-musician-bashar-murad-wants-to-be-understood-for-who-he-actually-is-1.5135662 |titel=Young, queer and Arab: Palestinian musician Bashar Murad wants to be understood for who he actually is |voornaam=Tom |auteur=Power |datum=15 May 2019 |bezochtdatum=2019-08-07 |werk=CDC Radio}}</ref> Deze band werd opgericht in 1980 en Murad werd geboren tijdens het hoogtepunt van hun carrière.<ref name=":0" /> Dit is een van de redenen waarom muziek voor hem altijd een deel van zijn identiteit was en een middel om aan de realiteit te ontsnappen.<ref name=":0" /> Muziek hielp hem om de druk van het opgroeien in een bezet gebied en het opgroeien als homoseksueel in een conservatieve samenleving te overwinnen.<ref name=":0" /><ref name=":4">{{Citeer web |url=https://www.vice.com/ar/article/j54dxx/%D8%A7%D9%84%D9%81%D9%86%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%84%D9%81%D9%84%D8%B3%D8%B7%D9%8A%D9%86%D9%8A-%D8%A8%D8%B4%D8%A7%D8%B1-%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%AF-%D9%8A%D8%AA%D8%AD%D8%AF%D8%AB-%D8%B9%D9%86-%D9%83%D8%B3%D8%B1-%D8%A7%D9%84%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D9%88%D9%87%D8%A7%D8%AA-%D9%81%D9%8A-%D8%A3%D8%BA%D8%A7%D9%86%D9%8A%D9%87 |titel=الفنان الفلسطيني بشار مراد يتحدث عن كسر التابوهات في أغانيه |voornaam=بدار |auteur=سالم |datum=2018-10-02 |bezochtdatum=2019-08-07 |werk=Vice |taal=ar}}</ref>

Na zijn afstuderen aan de [[Jerusalem American School]] vervolgde hij zijn bachelor aan [[Bridgewater College]] in [[Virginia (staat)|Virginia]]. In de VS realiseerde hij zich dat niet veel van zijn medestudenten veel wisten over [[Palestina (staat)|Palestina]], maar toch wilden ze er meer over weten. Dit deed hem beseffen dat hij de politiek niet wilde ontvluchten en begon deze kwesties in zijn muziek te behandelen.<ref name=":2" /> Sinds zijn terugkeer naar Oost-Jeruzalem in 2014 en nadat hij verschillende singles in het Arabisch en Engels op zijn YouTube-kanaal had gepubliceerd bouwde hij een online publiek op.<ref name=":2" />

== Carrière ==
Murad begon zijn carrière met het uploaden van covers van populaire liedjes op zijn YouTube-kanaal dat hij in 2009 had gemaakt. Later voegde hij een Midden-Oosters tintje toe aan de nummers door typische instrumenten in zijn covers te gebruiken, voordat hij zijn eigen nummers begon te creëren.<ref name=":3">{{Citeer web |url=https://palestinesquare.com/2017/02/01/interview-with-bashar-murad-english-language-palestinian-pop-for-social-justice/ |titel=Interview with Bashar Murad: English-language Palestinian Pop for Social Justice – Palestine Square |voornaam=Dorgham |auteur=Abusalim |datum=2017-02-01 |bezochtdatum=2019-08-07 |werk=Palestine Square |taal=en |archiefdatum=2019-08-07 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20190807083718/https://palestinesquare.com/2017/02/01/interview-with-bashar-murad-english-language-palestinian-pop-for-social-justice/ |dodeurl=ja }}Abusalim, Dorgham (1 February 2017). . ''Palestine Square''. Retrieved 7 August 2019.</ref>

Het merendeel van zijn liedjes wordt door hemzelf geproduceerd in de plaatselijke platenstudio's van ''Sabreen Association for Artistic Development''.<ref name="tune">{{Citeer nieuws |achternaam=Margit |voornaam=Maya |titel=Young Palestinian musician aims to change the tune of Arab society |url=https://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-5475300,00.html |werk=ynetnews |datum=9 March 2019 |bezochtdatum=28 July 2019}}</ref> Af en toe krijgt Murad subsidies of andere steun van organisaties en programma's zoals het Culture Resource Production Awards-programma waarmee hij het nummer "Shillet Hamal" kon maken. Het nummer gaat over het gevoel anders te zijn en er niet bij te horen.<ref name=":5" /> De videoclip bevat verschillende mensen die alternatieve levenspaden hebben gekozen en dit gevoel dus kunnen begrijpen.

Voor zijn single "Ana Zalameh" werkte Murad samen met de [[Verenigde Naties]]. Het [[UN Women|VN-vrouwenprogramma]] "Men and Women for Gender Equality Regional Programme" produceerde het lied dat gaat over de ontwikkelingen van genderrollen in Palestina en wordt verteld vanuit het perspectief van een 10-jarige jongen.<ref name="tune" />

De samenwerking met de IJslandse [[techno]]-[[Punk (muziek)|punk]]<nowiki/>band [[Hatari (band)|Hatari]] hielp Bashar Murad een groter publiek te bereiken. Kort na het [[Eurovisiesongfestival 2019|Eurovisie Songfestival 2019]] dat in [[Israël]] plaatsvond, kwam de single "[[Klefi/Samed (صامد)]]" uit. Het gaat over de wens naar vrijheid en vraagt aandacht voor het [[Israëlisch-Palestijns conflict]].<ref name=":1" /> Hatari was de enige artiest die aan de het Songfestival deelnam en een politiek standpunt innam in het conflict.<ref name=":0" /> In mei 2021 was de videoclip van het nummer 2 miljoen keer bekeken.<ref>{{Citeer web |url=https://www.arabnews.com/node/1525461/lifestyle |titel=Palestinian musician Bashar Murad's unlikely collaboration with Icelandic band tops 1m views |datum=2019-07-14 |bezochtdatum=2021-03-31 |werk=Arab News |taal=en}}</ref>

Tijdens het [[Eurovisiesongfestival 2019|Eurovisiesongfestival in 2019]] maakte Bashar Murad deel uit van de protesterende artiesten die deelnamen aan het alternatieve evenement GlobalVision dat tijdens het slotweekend van Eurovisie online werd uitgezonden.<ref name=":2" />

In mei 2019 nam Bashar Murad deel aan de [[Canadian Music Week]] in [[Toronto]], Canada.<ref name=":2" />

Murad bracht op 11 juni 2021 zijn debuut-ep "Maskhara" uit, die vier nummers bevat: "Maskhara", "Antenne" met [[Tamer Nafar]], "Intifada on the Dance Floor" en "Ana Wnafsi".

In januari 2024 werd bekend dat Murad mee zou doen aan [[Söngvakeppnin]], de IJslandse voorronde van het [[Eurovisiesongfestival]], met het liedje "Vestrið villt".<ref>{{Citeer web |url=https://eurovisionworld.com/national/iceland/songvakeppnin-2024/bashar-murad |titel=Söngvakeppnin 2024: Bashar Murad - "Vestrið villt", "Wild West" |bezochtdatum=2024-01-28 |werk=Eurovisionworld |taal=en-gb}}</ref> Bij de wedkantoren was zijn lied met een geschatte winkans van 51% het populairst.<ref>{{Citeer web |url=https://eurovisionworld.com/odds/iceland-songvakeppnin |titel=Odds Iceland Söngvakeppnin 2024 |bezochtdatum=2024-02-11 |werk=Eurovisionworld |taal=en-gb}}</ref> Dat mocht echter niet baten, Murad eindigde op de tweede plaats.

== Privéleven ==
Murad woont in Oost-Jeruzalem met zijn vader en jongere broer.<ref name=":3" />

== Discografie ==
=== Ep's ===
* "Maskhara", juni 2021
* "MASKHARA: THE REMIXES", oktober 2022
* "Nafas", januari 2024

=== Singles ===
==== Als hoofdartiest ====
* "Hallelujah", 2015
* "Happy Xmas (War Is Over)" met [[Muhammad Mughrabi]], 2015
* "The Door", 2015
* "More Like You", november 2016
* "Voices", april 2017
* "Ilkul 3am Bitjawaz", januari 2018
* "Shillet Hamal", juli 2018
* "Ma Bitghayirni", september 2018
* "Ana Zalameh", november 2018
* "Maskhara", december 2020
* "Antenne" met [[Tamer Nafar]], juni 2021
* "Intifada On The Dance Floor", november 2021
* "Xmas Aswad", november 2022
* "Ilel Majnoon", maart 2023
* "Ya Lel", juni 2023
* "Mawtini", november 2023
* "I Wish I Knew How It Would Feel To Be Free", februari 2024
* "Wild West", februari 2024

==== Als meewerkend artiest ====
* "Bloodstream" met Raffoul, mei 2014
* "Klefi / Samed (صامد)" met [[Hatari (band)|Hatari]], juni 2019

== Referenties ==
{{References}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Murad, Bashar}}
[[Categorie:Homorechtenactivist]]
[[Categorie:Palestijns activist]]
[[Categorie:Palestijns mensenrechtenactivist]]
[[Categorie:Palestijns feminist]]
[[Categorie:Palestijns kunstenaar]]
[[Categorie:Palestijns zanger]]

title: Algemene informatie

Geboren: 7 februari 1993

Geboorteplaats: Jeruzalem

Land: Palestina

title: Werk

Genre(s): Pop


text:
# Onocolus
Onocolus is een geslacht van spinnen uit de  familie van de Thomisidae (krabspinnen).

## Soorten
- Onocolus biocellatus Mello-Leitão, 1948
- Onocolus compactilis Simon, 1895
- Onocolus echinatus (Taczanowski, 1872)
- Onocolus echinicaudus Mello-Leitão, 1929
- Onocolus echinurus Mello-Leitão, 1929
- Onocolus eloaeus Lise, 1980
- Onocolus garruchus Lise, 1979
- Onocolus granulosus Mello-Leitão, 1929
- Onocolus infelix Mello-Leitão, 1941
- Onocolus intermedius (Mello-Leitão, 1929)
- Onocolus latiductus Lise, 1980
- Onocolus mitralis Lise, 1979
- Onocolus pentagonus (Keyserling, 1880)
- Onocolus perditus Mello-Leitão, 1929
- Onocolus simoni Mello-Leitão, 1915
- Onocolus trifolius Mello-Leitão, 1929

title: Onocolus

wikitext:
{{Taxobox spin
| naam              = ''Onocolus''
| titelweergave     = cursief
| afbeelding        = Onocolus pentagonus.jpg
| afbeeldingtekst   = ''Onocolus pentagonus''
| familie           = [[Krabspinnen|Thomisidae]] (Krabspinnen)
| taxon             = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam            = ''Onocolus''
| auteur            = [[Eugène Simon|Simon]]
| datum             = 1895
| commons           = category:Onocolus
| species           = Onocolus
}}
'''''Onocolus''''' is een [[Geslacht (biologie)|geslacht]] van [[spinnen (dieren)|spinnen]] uit de [[Familie (biologie)| familie]] van de [[Krabspinnen|Thomisidae]] (krabspinnen).

== Soorten ==
* ''[[Onocolus biocellatus]]'' Mello-Leitão, 1948
* ''[[Onocolus compactilis]]'' Simon, 1895
* ''[[Onocolus echinatus]]'' (Taczanowski, 1872)
* ''[[Onocolus echinicaudus]]'' Mello-Leitão, 1929
* ''[[Onocolus echinurus]]'' Mello-Leitão, 1929
* ''[[Onocolus eloaeus]]'' Lise, 1980
* ''[[Onocolus garruchus]]'' Lise, 1979
* ''[[Onocolus granulosus]]'' Mello-Leitão, 1929
* ''[[Onocolus infelix]]'' Mello-Leitão, 1941
* ''[[Onocolus intermedius]]'' (Mello-Leitão, 1929)
* ''[[Onocolus latiductus]]'' Lise, 1980
* ''[[Onocolus mitralis]]'' Lise, 1979
* ''[[Onocolus pentagonus]]'' (Keyserling, 1880)
* ''[[Onocolus perditus]]'' Mello-Leitão, 1929
* ''[[Onocolus simoni]]'' Mello-Leitão, 1915
* ''[[Onocolus trifolius]]'' Mello-Leitão, 1929

[[Categorie:Krabspinnen]]

title: Onocolus

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Arachnida (Spinachtigen)

Orde: Araneae (Spinnen)

Familie: Thomisidae (Krabspinnen)

title: Geslacht

Portaal: Biologie


text:
# Chalara lichenicola
Chalara lichenicola is een korstmosparasiet behorend tot de familie Pezizellaceae. Hij parasiteert op korstmossen.

## Kenmerken
De conidiogene cellen en conidiën zijn nooit zijn ingesloten in een omhullende schede. De conidioforen zijn nooit sporodochioïd, en de conidiën zijn hyaliene. De kolonies zijn zeer onopvallend; de conidioforen steken uit, bleek bruin van kleur, 20-47 µm lang, 1-3-septaat, eindigend aan de top met een lageniforme phialide die geleidelijk vernauwt tot een diepe cilindrische kraag van 1,5-2 µm breed; de conidiën zijn cilindrisch met afgeknotte uiteinden, ongesepteerd en 2,5-4 × 0,5-0,8 µm groot.

## Verspreiding
In Nederland komt Chalara lichenicola zeer zeldzaam voor.

title: Chalara lichenicola

wikitext:
{{Taxobox schimmel
| afbeelding=
| afbeeldingtekst=
| naam = ''Chalara lichenicola''
| stam= [[Ascomyceten|Ascomycota]] (Ascomyceten)
| onderstam = [[Pezizomycotina]]
| klasse= [[Lecanoromycetes]]
| onderklasse= [[Leotiomycetidae]]
| orde= [[Helotiales]]
| familie= [[Pezizellaceae]]
| geslacht = ''[[Chalara]]''
| w-naam=''Chalara lichenicola''
| auteur=[[Mogens Skytte Christiansen|M.S. Christ.]]
| datum=1993 <ref>{{en}} [https://indexfungorum.org/Names/NamesRecord.asp?RecordID=360805 Index Fungorum]</ref>
}}
'''''Chalara lichenicola''''' is een korstmosparasiet behorend tot de familie [[Pezizellaceae]]. Hij [[parasiet|parasiteert]] op korstmossen.

== Kenmerken ==
De conidiogene cellen en conidiën zijn nooit zijn ingesloten in een omhullende schede. De [[conidiofoor|conidioforen]] zijn nooit sporodochioïd, en de conidiën zijn [[hyaliene cel|hyaliene]]. De kolonies zijn zeer onopvallend; de conidioforen steken uit, bleek bruin van kleur, 20-47 µm lang, 1-3-septaat, eindigend aan de top met een lageniforme phialide die geleidelijk vernauwt tot een diepe cilindrische kraag van 1,5-2 µm breed; de conidiën zijn cilindrisch met afgeknotte uiteinden, ongesepteerd en 2,5-4 × 0,5-0,8 µm groot.<ref>{{en}} [http://www.ascofrance.fr/uploads/forum_file/Zhurbenko-and-Pino-Bodas-2017-Opuscula-Philolichenum-16-pp-88-266-0001.pdf A revision of lichenicolous fungi growing on Cladonia, mainly from the Northern Hemisphere, with a worldwide key to the known species (2017)]</ref>

== Verspreiding ==
In Nederland komt ''Chalara lichenicola'' zeer zeldzaam voor.<ref>[https://www.verspreidingsatlas.nl/7575# BLWG Verspreidingsatlas Korstmossen]</ref>

{{appendix}}
{{cursief}}

[[Categorie:Korstmosparasieten]]
[[Categorie:Pezizellaceae]]

title: Chalara lichenicola

Rijk: Fungi (Schimmels)

Stam: Ascomycota (Ascomyceten)

Onderstam: Pezizomycotina

Klasse: Lecanoromycetes

Onderklasse: Leotiomycetidae

Orde: Helotiales

Familie: Pezizellaceae

Geslacht: Chalara

title: Soort

Portaal: Biologie · Schimmels


text:
# Osmia piliventris
Osmia piliventris is een vliesvleugelig insect uit de familie Megachilidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1913 door Friese.

title: Osmia piliventris

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Osmia piliventris''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Megachilidae]]
| onderfamilie = [[Megachilinae]]
| tribus = [[Osmiini]]
| geslacht = ''[[Osmia]]''
| w-naam = ''Osmia piliventris''
| auteur = Friese
| datum = 1913
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Osmia piliventris''''' is een [[vliesvleugeligen|vliesvleugelig]] [[insecten|insect]] uit de familie [[Megachilidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1913 door Friese.<ref>{{Brontabel|2008-ITIS}}</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|17}}
[[Categorie:Osmia]]

title: Osmia piliventris

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Megachilidae

Onderfamilie: Megachilinae

Geslachtengroep: Osmiini

Geslacht: Osmia

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Landévennec
Landévennec is een gemeente in het Franse departement Finistère, in de regio Bretagne. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Châteaulin. Landévennec telde op 1 januari 2022 335 inwoners.
In de gemeente ligt de benedictijner Abdij van Landévennec die werd gebouwd in de jaren 1960. Nabij deze nieuwe abdij ligt de ruïne van de voormalige Abdij van Saint-Guénolé, met karolingische en romaanse bouwelementen. Er is ook een museum en een Bretonse bibliotheek met meer dan 30.000 stukken (archieven, boeken en tijdschriften).
De kerk Notre-Dame de Landévennec werd gebouwd in de 17e eeuw.
Voor de kust is er een scheepskerkhof waar oude, ontwapende marineschepen liggen in afwachting van ontmanteling of voor gebruik in schietoefeningen. Al onder Napoleon III in de 19e eeuw werden hier oude marineschepen die in reserve werden gehouden aangemeerd.

## Geografie
De gemeente ligt op het schiereiland van Crozon. De oppervlakte van Landévennec bedroeg op 1 januari 2022 13,83 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 24,2 inwoners per km².

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Afbeeldingen
- Gezicht vanaf Landévennec in oostelijke richting
- Café annex bibliotheek
- Gemeentehuis
- Abdij van Saint-Guénolé

title: Landévennec

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam             = Landévennec
| wapen                  = [[Bestand:Blason ville fr Landévennec (29).svg|90px]]
| kaart                  =
| regio                  = [[Bretagne (regio)|Bretagne]]
| departement            = [[Finistère]] (29)
| depnr                  = 29
| arrondissement         = [[Arrondissement Châteaulin|Châteaulin]]
| kanton                 = [[Kanton Crozon|Crozon]]
| jaar                   =
| inwoners               =
| dichtheid              =
| oppervlakte            = 13,9
| water                  =
| latitudeGraden         = 48
| latitudeMinuten        = 18
| latitudeSeconden       = 0
| longitudeGraden        = 4
| longitudeMinuten       = 16
| longitudeSeconden      = 0
| E of W                 = W
| ol of wl               = W.L.
| code                   = 29104
| postcode               = 29560
| netnummer              =
| hoogteligging          = 0 - 116
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester           =
| website                =
}}

'''Landévennec''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Finistère]], in de regio [[Bretagne (regio)|Bretagne]]. De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Châteaulin|Châteaulin]]. Landévennec telde op {{Inwonertal|soort=datum}} {{Inwonertal}} inwoners.

In de gemeente ligt de [[Benedictijnen|benedictijner]] [[Abdij van Landévennec]] die werd gebouwd in de jaren 1960. Nabij deze nieuwe abdij ligt de ruïne van de voormalige [[Abdij van Saint-Guénolé]], met [[Karolingische bouwkunst|karolingische]] en [[Romaanse architectuur|romaanse]] bouwelementen. Er is ook een museum en een [[Bretons (taal)|Bretonse]] bibliotheek met meer dan 30.000 stukken (archieven, boeken en tijdschriften).

De kerk Notre-Dame de Landévennec werd gebouwd in de 17e eeuw.

Voor de kust is er een scheepskerkhof waar oude, ontwapende marineschepen liggen in afwachting van ontmanteling of voor gebruik in schietoefeningen. Al onder [[Napoleon III]] in de 19e eeuw werden hier oude marineschepen die in reserve werden gehouden aangemeerd.<ref>{{fr}} Dominique Roger, Presqu'île de Crozon, Détours en France, april 2021, p. 44-55</ref>

== Geografie ==
De gemeente ligt op het schiereiland van Crozon.<!-- {{Detailkaart Franse gemeente|id=29104}} --> De oppervlakte van Landévennec bedroeg op {{Inwonertal|soort=datum}} {{inwonertal|soort=oppervlakte}}; de bevolkingsdichtheid was toen {{inwonertal|soort=dichtheid}} inwoners per km².

[[Bestand:29104-Landévennec-Sols.png|thumb|left|360px|Kaart van de gemeente met belangrijkste infrastructuur, bodemgebruik en omliggende gemeenten]]
{{Clearleft}}

== Demografie ==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[INSEE-tellingen]]).
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=29104}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

== Afbeeldingen ==
<gallery>
Landevennec panoramic.jpg|Gezicht vanaf Landévennec in oostelijke richting
Landevennec pub and library.jpg|Café annex bibliotheek
Landevennec town hall.jpg|Gemeentehuis
Vue des ruines de l'ancienne abbaye, Landévennec, Finistère.JPG|Abdij van Saint-Guénolé
</gallery>

{{Appendix}}
{{Commonscat}}
{{Coor title dms|48|18|0|N|4|16|0|W|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

{{DEFAULTSORT:Landevennec}}
[[Categorie:Gemeente in Finistère]]

title: Situering

Regio: Bretagne

Departement: Finistère (29)

Arrondissement: Châteaulin

Kanton: Crozon

Coördinaten: 48° 18′ NB, 4° 16′ WL

title: Algemeen

Burgemeester: Roger Lars · (29 maart 2014)

title: Overig

Website: Officiële website

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Finistère

Portaal: Frankrijk


text:
# Buitinga safura
Buitinga safura is een spinnensoort uit de familie trilspinnen (Pholcidae). De soort komt voor in Tanzania.

title: Buitinga safura

wikitext:
{{Taxobox spin
| titelweergave=cursief
| naam=''Buitinga safura''
| afbeelding=
| familie=[[Trilspinnen|Pholcidae]] (Trilspinnen)
| geslacht=''[[Buitinga]]''
| w-naam=''Buitinga safura''
| auteur=[[Bernhard A. Huber|Huber]]
| datum=2003
| bron =<ref>{{Brontabel|2003b-Huber}}</ref>
| haakjes=
| commons=
| species=
}}
'''''Buitinga safura''''' is een [[Spinnen (dieren)|spinnensoort]] uit de familie [[trilspinnen|trilspinnen (Pholcidae)]]. De soort komt voor in [[Tanzania]].

{{Appendix}}

[[Categorie:Buitinga|safura]]
[[Categorie:Endemisch dier uit Tanzania]]

title: Buitinga safura

Familie: Pholcidae (Trilspinnen)

Geslacht: Buitinga

title: Soort


text:
# Nationaal park Manusela
Het Nationaal park Manusela ligt in het midden van het eiland Ceram, Indonesië. Het park is 189.000 hectare groot en omvat ook de natuurreservaten van Wae Nua en Wae Mual. Het bos alle ecosystemen van Ceram. In het centrale deel van het park is de hoogste berg van de Molukken, de Gunung Binaiya (3.027 m).

title: Nationaal park Manusela

wikitext:
{{Infobox natuurgebied
| naam = Nationaal park Manusela
| IUCN-categorie = II
| locatie = [[Ceram (eiland)|Ceram]], [[Molukken]], [[Indonesië]]
| dichtbij = [[Ambon (stad)|Ambon]]
| mapname = Indonesië
| lat_deg = 3
| lat_min = 3
| lat_dir = S
| lon_deg = 129
| lon_min = 26
| lon_dir = E
| region =
| km2 = 1890
| opgericht = 1997
| bezoekers =
| jaar =
| beheer = Ministerie van Bosbeheer
|afbeelding=The jungle of Manusela Nationalpark.jpg}}
Het '''Nationaal park Manusela''' ligt in het midden van het eiland [[Ceram (eiland)|Ceram]], [[Indonesië]]. Het park is 189.000 hectare groot en omvat ook de natuurreservaten van Wae Nua en Wae Mual. Het bos alle ecosystemen van Ceram. In het centrale deel van het park is de hoogste berg van de Molukken, de [[Gunung Binaiya]] (3.027 m).
{{commonscat}}
{{Navigatie nationale parken Indonesië}}
{{Bibliografische informatie}}
{{Coor title dms|3|3|0|S|129|26|0|E}}

[[Categorie:Nationaal park van Indonesië|Manus]]
[[Categorie:Geografie van de Molukken]]
[[Categorie:Zuid-Molukken]]
[[Categorie:Important Bird Area in Indonesië|Manusela]]

title: Nationaal park

Nationaal park: Nationaal park Manusela (Indonesië) · Nationaal park Manusela

title: Situering

Locatie: Ceram, Molukken, Indonesië

Coördinaten: 3° 3′ ZB, 129° 26′ OL

Dichtstbijzijnde plaats: Ambon

title: Informatie

IUCN-categorie: II (Nationaal park)

Beheer: Ministerie van Bosbeheer

title: Foto's

Foto's: Nationaal park Manusela


text:
# Géza Polónyi
Dit overzicht is mogelijk incompleet; u kunt helpen door het uit te breiden.
Géza Polónyi (Zsitvakenéz, 3 april 1848 - Boedapest, 1 februari 1920) was een Hongaars jurist en politicus. Hij was minister van Justitie van 1906 tot 1907 in de regering-Wekerle II en was een vooraanstaand politicus van de Onafhankelijkheidspartij. In 1903 nam hij actief deel aan de obstructie tegen de regering. Na zijn ontslag uit de regering bleef hij een veelvuldig criticus van de regering, in het bijzonder van binnenlandminister Gyula Andrássy jr. Tijdens het communistische bewind van de Hongaarse Radenrepubliek werd hij gevangengenomen.

title: Géza Polónyi

wikitext:
{{Incompleet}}
[[Bestand:Polónyi_Géza.jpg|miniatuur|Géza Polónyi]]
'''Géza Polónyi''' ([[Žitavany|Zsitvakenéz]], [[3 april]] [[1848]] - [[Boedapest]], 1 februari 1920) was een Hongaars jurist en politicus. Hij was minister van Justitie van 1906 tot 1907 in de [[regering-Wekerle II]] en was een vooraanstaand politicus van de [[Onafhankelijkheidspartij (Hongarije)|Onafhankelijkheidspartij]]. In 1903 nam hij actief deel aan de [[filibusteren|obstructie]] tegen de regering. Na zijn ontslag uit de regering bleef hij een veelvuldig criticus van de regering, in het bijzonder van binnenlandminister [[Gyula II Andrássy|Gyula Andrássy jr.]] Tijdens het communistische bewind van de [[Hongaarse Radenrepubliek]] werd hij gevangengenomen.

{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi|
| lijst = Minister van Justitie<br />1906-1907
| vorige = [[Gusztáv Gegus]]
| volgende = [[Antal Günther]]
}}
{{EindOpvolging}}

{{Appendix|2=
*{{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Géza Polónyi}}
}}

{{DEFAULTSORT:Polonyi, Geza}}
[[Categorie:Hongaars politicus]]
[[Categorie:Hongaars minister]]