text:
# Padasan (Pujer)
Padasan is een bestuurslaag in het regentschap Bondowoso van de provincie Oost-Java, Indonesië. Padasan telt 1657 inwoners (volkstelling 2010).

title: Padasan (Pujer)

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Padasan
| inwoners       = 1657
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[Oost-Java]]
| regentschap    = [[Bondowoso (regentschap)|Bondowoso]]
| onderdistrict  = [[Pujer]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 3511040011
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Padasan''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Bondowoso (regentschap)|Bondowoso]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[Oost-Java]], [[Indonesië]]. Padasan telt 1657 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=21}}

[[Categorie:Plaats in Oost-Java]]

title: Situering

Provincie: Oost-Java

Regentschap of · stadsgemeente: Bondowoso

Onderdistrict: Pujer

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# Diadasia tropicalis
Diadasia tropicalis is een vliesvleugelig insect uit de familie bijen en hommels (Apidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1918 door Cockerell.

wikiname: nlwiki

title: Diadasia tropicalis

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Diadasia tropicalis''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Bijen en hommels|Apidae]] (Bijen en hommels)
| onderfamilie = [[Apinae]]
| tribus = [[Emphorini]]
| geslacht = ''[[Diadasia]]''
| w-naam = ''Diadasia tropicalis''
| auteur = Cockerell
| datum = 1918
| haakjes = ja
| species =
| commons =
}}
'''''Diadasia tropicalis''''' is een [[vliesvleugeligen|vliesvleugelig]] [[insecten|insect]] uit de familie [[bijen en hommels]] (Apidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1918 door Cockerell.<ref>{{Brontabel|2008-ITIS}}</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|16}}

[[Categorie:Diadasia|tropicalis]]

title: Diadasia tropicalis

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Apidae (Bijen en hommels)

Onderfamilie: Apinae

Geslachtengroep: Emphorini

Geslacht: Diadasia

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Goblin Market and Other Poems
Goblin Market and Other Poems was Christina Rossetti's eerste dichtbundel, gepubliceerd in 1862. Aan het gedicht Goblin Market zijn vooral seksuele, gender- en religieuze interpretaties gegeven.
De bundel bevat behalve het bekende "Goblin Market" ook andere gedichten zoals "Up-hill", "The Convent Threshold" en "Maude Clare". Het gedicht "In the Round Tower at Jhansi, 8 June 1857", waarin een Britse legerofficier zijn vrouw en zichzelf doodt om niet in handen te vallen van de rebellerende sepoys en een schandelijke dood te moeten ondergaan, herdenkt het bloedbad van Jhokan Bagh in Jhansi.
Come buy," call the goblins

Hobbling down the glen.

"Oh," cried Lizzie, "Laura, Laura,

You should not peep at goblin men.
"Goblin Market" bestaat uit 567 onregelmatig rijmende versregels en vertelt het verhaal van Laura, die bezwijkt voor de verleiding van de goblins (kobolden) en de vrucht eet die ze verkopen. Het probleem met goblinfruit is dat degenen die ervan hebben geproefd alleen maar willen wat ze nooit zullen krijgen, en verkommeren en sterven terwijl ze dromen van meloenen. Lizzie gaat naar de goblins om meer van het fruit te halen voor haar zuster, maar de goblinmannen willen haar dwingen om er ook van te eten en steken het in haar mond. Lizzie weerstaat echter de verleiding en loopt druipend van het sap en de pulp naar huis. Vervolgens kust Laura haar, en smaakt de sappen in haar mond. De vruchten die Laura ooit hebben vergiftigd, bewerkstelligen nu haar genezing. Hun overwinning verdrijft de goblins uit de vallei.

title: Goblin Market and Other Poems

wikitext:
'''Goblin Market and Other Poems''' was [[Christina Rossetti]]'s eerste dichtbundel, gepubliceerd in [[1862]]. Aan het gedicht ''Goblin Market'' zijn vooral seksuele, gender- en religieuze interpretaties gegeven.

De bundel bevat behalve het bekende "Goblin Market" ook andere gedichten zoals "Up-hill", "The Convent Threshold" en "Maude Clare". Het gedicht "In the Round Tower at Jhansi, 8 June 1857", waarin een Britse legerofficier zijn vrouw en zichzelf doodt om niet in handen te vallen van de [[Indiase opstand van 1857|rebellerende sepoys]] en een schandelijke dood te moeten ondergaan, herdenkt het bloedbad van Jhokan Bagh in [[Jhansi (stad)|Jhansi]].

{{citaat|Come buy," call the goblins

Hobbling down the glen.

"Oh," cried Lizzie, "Laura, Laura,

You should not peep at goblin men.}}
"Goblin Market" bestaat uit 567 onregelmatig rijmende versregels en vertelt het verhaal van Laura, die bezwijkt voor de verleiding van de goblins ([[Kobold (mythisch wezen)|kobolden]]) en de vrucht eet die ze verkopen. Het probleem met goblinfruit is dat degenen die ervan hebben geproefd alleen maar willen wat ze nooit zullen krijgen, en verkommeren en sterven terwijl ze dromen van meloenen. Lizzie gaat naar de goblins om meer van het fruit te halen voor haar zuster, maar de goblinmannen willen haar dwingen om er ook van te eten en steken het in haar mond. Lizzie weerstaat echter de verleiding en loopt druipend van het sap en de pulp naar huis. Vervolgens kust Laura haar, en smaakt de sappen in haar mond. De vruchten die Laura ooit hebben vergiftigd, bewerkstelligen nu haar genezing. Hun overwinning verdrijft de goblins uit de vallei.

{{Wikisource|taal=en|Goblin Market and Other Poems (1862)}}

[[Categorie:Dichtbundel]]
[[Categorie:Engelse literatuur (Verenigd Koninkrijk)]]


text:
# Cylisticus arnoldi
Cylisticus arnoldi is een pissebed uit de familie Cylisticidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1961 door Borutzkii.

title: Cylisticus arnoldi

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Cylisticus arnoldi''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| rijk=[[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| familie = [[Cylisticidae]]
| klasse=[[Malacostraca]]
| orde=[[Pissebedden|Isopoda]] (Pissebedden)
| geslacht = ''[[Cylisticus]]''
| w-naam = ''Cylisticus arnoldi''
| auteur = Borutzkii
| datum = 1961
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Cylisticus arnoldi''''' is een [[pissebedden|pissebed]] uit de familie [[Cylisticidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1961 door Borutzkii.<ref>Schotte, M. (2010). ''Cylisticus arnoldi'' Borutzkii, 1961B. In: Schotte, M., Boyko, C.B, Bruce, N.L., Poore, G.C.B., Taiti, S., Wilson, G.D.F. (Eds) (2010). World Marine, Freshwater and Terrestrial Isopod Crustaceans database. Gebaseerd op informatie uit het [[World Register of Marine Species]], te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=260063</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|15}}
[[Categorie:Cylisticidae]]

title: Cylisticus arnoldi

Klasse: Malacostraca

Orde: Isopoda (Pissebedden)

Familie: Cylisticidae

Geslacht: Cylisticus

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Dactylispa ritsemae
Dactylispa ritsemae is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1877 gepubliceerd door Félicien Chapuis.

title: Dactylispa ritsemae

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Dactylispa ritsemae''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Bladkevers|Chrysomelidae]] (Bladkevers)
| geslacht = ''[[Dactylispa]]''
| w-naam = ''Dactylispa ritsemae''
| auteur = [[Félicien Chapuis|Chapuis]]
| datum = 1877
| haakjes = ja
| origineel =
}}

'''''Dactylispa ritsemae''''' is een [[kevers]]oort uit de familie [[bladkevers]] (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1877 gepubliceerd door [[Félicien Chapuis]].<ref>[https://web.archive.org/web/20130927083459/https://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/ChrysoIndex0.htm Chrysomelidae] in Synopsis of the described Coleoptera of the World, 13 december 2008. Gearchiveerd op 27 september 2013.</ref>

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|30}}

[[Categorie:Dactylispa|ritsemae]]

title: Dactylispa ritsemae

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Chrysomelidae (Bladkevers)

Geslacht: Dactylispa

title: Soort


text:
# Bradysia pilistriata
Bradysia pilistriata is een muggensoort uit de familie van de rouwmuggen (Sciaridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1948 door Frey.

title: Bradysia pilistriata

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Bradysia pilistriata''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Nematocera]] (Muggen)
| familie = [[Rouwmuggen|Sciaridae]] (Rouwmuggen)
| geslacht = ''[[Bradysia]]''
| w-naam = ''Bradysia pilistriata''
| auteur = Frey
| datum = 1948
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Bradysia pilistriata''''' is een [[muggen]]soort uit de familie van de [[Rouwmuggen|rouwmuggen (Sciaridae)]].<ref>{{Link Fauna Europaea|id=403890|naam=''Bradysia pilistriata''}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1948 door Frey.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|06|23}}

[[Categorie:Bradysia|pilistriata]]

title: Bradysia pilistriata

Orde: Diptera (Tweevleugeligen)

Onderorde: Nematocera (Muggen)

Familie: Sciaridae (Rouwmuggen)

Geslacht: Bradysia

title: Soort


text:
# Hans Becker
Hans Becker (Haarlem, 1947) is een Nederlandse journalist en filmmaker.

## Biografie

### Jeugd en studiejaren
Becker groeide op in de kraamkliniek en het hotelbedrijf van zijn ouders. Na de middelbare school volgde hij een hotelopleiding, maar hij besloot het bedrijf van zijn ouders niet voort te zetten. In zijn studententijd verdiende hij bij als reisleider en schreef hij muziekrecensies in popbladen en kranten. Ook experimenteerde Becker met fotografie en film. Hij sloot zich aan bij een ziekenomroep en deed voice-overwerk. Ook was hij nacht-dj bij een illegale buurtzender. Hij werkte korte tijd bij dagblad Het Vrije Volk, waar hij kennismaakte met het journalistieke vak.

### Radio Veronica en popmuziek
Vanwege zijn kennis van de popmuziek belandde Becker in 1970 bij de zeezender Radio Veronica als redacteur van het Popjournaal en het Veronicablad. Ook maakte hij radiospecials in de Lexjo van Lex Harding. Hij interviewde en fotografeerde een groot aantal binnen- en buitenlandse artiesten. Na het verdwijnen van Radio Veronica als zeezender in 1974 werkte Becker verder in de muziekjournalistiek en leverde hij redactionele en fotodiensten voor de platenindustrie. Hij gaf enkele muziektijdschriften uit (Get It, RockScene en SoulMachine), die door te weinig belangstelling na verloop van tijd strandden. Op aansporing van oud-Veronica-collega’s diepte Becker zo’n veertig jaar later oud foto- en filmmateriaal op uit zijn jaren bij de zeezender, waarmee hij in Museum RockArt (2009) en het 192 Museum (2016) exposeerde. In zijn boek ‘Hoe de wal het schip keerde’ (eerste druk 2017) deed hij verslag van zijn ervaringen bij de vrije zender in de periode 1970-1974. Nog steeds doen (oud-)collega's geregeld een beroep op zijn fotoarchief voor hun boeken over popmuziek uit de jaren '60 en '70.

### ICT-journalistiek
In 1980 startte Becker een journalistieke loopbaan bij VNU en werkte hij als redacteur bij onder meer Media 2000 en tijdschrift Libelle. Hij was een van de eerste journalisten die gebruik maakten van een tekstverwerker en hij raakte betrokken bij de ontwikkeling van desktop publishing. Bij Personal Computer Magazine deed hij op kritische en inzichtelijke wijze verslag van zijn ervaringen in de snel groeiende ICT-markt. Gedurende elf jaar was hij eindredacteur van de tijdschriften Personal Computer Magazine en de PC Koopgids. Van 2000 tot 2007 was Becker webredacteur van het ICT-channel bij tijdschrift De Zaak. Vervolgens werkte hij enkele jaren als bladenmaker bij pr-bureaus, schreef hij handleidingen voor de ICT-branche en publiceerde hij artikelen over populairwetenschappelijke onderwerpen. Daarnaast gaf hij workshops eindredactie, HTML en online publishing.

### Film en persvrijheid
In 2010 leefde Beckers oude liefde voor het filmen op: hij schoolde zich bij en richtte zich op het maken van documentaires en instructiefilms. Op uitnodiging van een NGO reisde hij naar de Himalaya waar hij filmdocumentaires maakte over het leven bij de nomaden en bergbewoners. Samen met een jurist-filmmaker ijverde hij voor het maken van filmopnamen bij rechtszaken omdat die in principe openbaar zijn. De nieuwe persrichtlijn die door de NVJ en de rechtspraak was opgesteld, werd door veel rechtbanken niet nageleefd of verkeerd uitgelegd. In 2012, tijdens een openbare zitting bij de Raad van State, waarin nota bene de persvrijheid in het geding was, moest hij van de voorzitter-staatsraad zijn camera uitzetten. Ondersteund door het Persvrijheidsfonds diende Becker een klacht in, die door de RvS op oneigenlijke gronden werd afgewezen. Kort daarna meldde de website van de RvS 'de Persrichtlijn in bepaalde gevallen [te] zullen naleven'.

### Ander journalistiek werk
Becker werkte mee aan de professionalisering van de lokale Omroep Haarlem 105 door het introduceren van een redactiestatuut en het formaliseren van reclamezendtijd. Samen met zijn echtgenote Bertie van Velzen vertaalde en bewerkte hij, onder het pseudoniem Hanna Velcker, tientallen boeken uit de Harlequin-reeks van Simon & Schuster.
Becker werkt aan een manuscript voor een boek over de Beatrix Kliniek, de kraamkliniek van zijn ouders tijdens de Tweede Wereldoorlog.

title: Hans Becker

wikitext:
'''Hans Becker''' (Haarlem, 1947) is een Nederlandse journalist en filmmaker.

==Biografie==

===Jeugd en studiejaren===

Becker groeide op in de kraamkliniek en het hotelbedrijf van zijn ouders. Na de middelbare school volgde hij een hotelopleiding, maar hij besloot het bedrijf van zijn ouders niet voort te zetten. In zijn studententijd verdiende hij bij als reisleider en schreef hij muziekrecensies in popbladen en kranten. Ook experimenteerde Becker met fotografie en film. Hij sloot zich aan bij een [[ziekenomroep]] en deed voice-overwerk. Ook was hij nacht-dj bij een illegale buurtzender. Hij werkte korte tijd bij dagblad [[Het Vrije Volk]], waar hij kennismaakte met het journalistieke vak.

===Radio Veronica en popmuziek===

Vanwege zijn kennis van de popmuziek belandde Becker in 1970 bij de zeezender [[Radio Veronica (zeezender)|Radio Veronica]] als redacteur van het Popjournaal en het Veronicablad. Ook maakte hij radiospecials in de Lexjo van [[Lex Harding]]. Hij interviewde en fotografeerde een groot aantal binnen- en buitenlandse artiesten. Na het verdwijnen van Radio Veronica als zeezender in 1974 werkte Becker verder in de muziekjournalistiek en leverde hij redactionele en fotodiensten voor de platenindustrie. Hij gaf enkele muziektijdschriften uit (Get It, RockScene en SoulMachine), die door te weinig belangstelling na verloop van tijd strandden. Op aansporing van oud-Veronica-collega’s diepte Becker zo’n veertig jaar later oud foto- en filmmateriaal op uit zijn jaren bij de zeezender, waarmee hij in Museum RockArt (2009) en het 192 Museum (2016) exposeerde. In zijn boek [https://web.archive.org/web/20230725073654/https://www.bibliotheek.nl/catalogus/titel.412421321.html/radio-veronica-memories/ ‘Hoe de wal het schip keerde’] (eerste druk 2017) deed hij verslag van zijn ervaringen bij de vrije zender in de periode 1970-1974. Nog steeds doen (oud-)collega's geregeld een beroep op zijn fotoarchief voor hun boeken over popmuziek uit de jaren '60 en '70.

===ICT-journalistiek===

In 1980 startte Becker een journalistieke loopbaan bij [[VNU Media|VNU]] en werkte hij als redacteur bij onder meer [[Media 2000]] en tijdschrift [[Libelle (Nederlands weekblad)|Libelle]]. Hij was een van de eerste journalisten die gebruik maakten van een tekstverwerker en hij raakte betrokken bij de ontwikkeling van desktop publishing. Bij [[Personal Computer Magazine]] deed hij op kritische en inzichtelijke wijze verslag van zijn ervaringen in de snel groeiende ICT-markt. Gedurende elf jaar was hij eindredacteur van de tijdschriften [[Personal Computer Magazine]] en de [[PC Koopgids]]. Van 2000 tot 2007 was Becker webredacteur van het ICT-channel bij tijdschrift De Zaak. Vervolgens werkte hij enkele jaren als bladenmaker bij pr-bureaus, schreef hij handleidingen voor de ICT-branche en publiceerde hij artikelen over populairwetenschappelijke onderwerpen. Daarnaast gaf hij workshops eindredactie, HTML en online publishing.

===Film en persvrijheid===

In 2010 leefde Beckers oude liefde voor het filmen op: hij schoolde zich bij en richtte zich op het maken van documentaires en instructiefilms. Op uitnodiging van een NGO reisde hij naar de Himalaya waar hij filmdocumentaires maakte over het leven bij de nomaden en bergbewoners. Samen met een jurist-filmmaker ijverde hij voor het maken van filmopnamen bij rechtszaken omdat die in principe openbaar zijn. De nieuwe persrichtlijn die door de [[NVJ]] en de rechtspraak was opgesteld, werd door veel rechtbanken niet nageleefd of verkeerd uitgelegd. In 2012, tijdens een openbare zitting bij de [[Raad van State (Nederland)|Raad van State]], waarin nota bene de persvrijheid in het geding was, moest hij van de voorzitter-staatsraad zijn camera uitzetten. Ondersteund door het Persvrijheidsfonds diende Becker een klacht in, die door de RvS op oneigenlijke gronden werd afgewezen. Kort daarna meldde de website van de RvS 'de Persrichtlijn in bepaalde gevallen [te] zullen naleven'.

===Ander journalistiek werk===

Becker werkte mee aan de professionalisering van de lokale Omroep Haarlem 105 door het introduceren van een redactiestatuut en het formaliseren van reclamezendtijd. Samen met zijn echtgenote Bertie van Velzen vertaalde en bewerkte hij, onder het pseudoniem Hanna Velcker, tientallen boeken uit de Harlequin-reeks van [[Simon & Schuster]].

Becker werkt aan een manuscript voor een boek over de [[Beatrix Kliniek]], de kraamkliniek van zijn ouders tijdens de Tweede Wereldoorlog.

==Bibliografie==
* ‘Hoe de wal het schip keerde’ (vierde druk 2020)

==Externe links==
* [http://www.hansbecker.nl www.hansbecker.nl]

{{DEFAULTSORT:Becker, Hans}}
[[Categorie:Nederlands journalist]]


text:
# Gryllopsis marmorata
Gryllopsis marmorata is een rechtvleugelig insect uit de familie krekels (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1962 door Lucien Chopard.

title: Gryllopsis marmorata

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Gryllopsis marmorata''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Rechtvleugeligen|Orthoptera]] (Rechtvleugeligen)
| familie = [[Krekels|Gryllidae]] (Krekels)
| geslacht = ''[[Gryllopsis]]''
| w-naam = ''Gryllopsis marmorata''
| auteur = [[Lucien Chopard|Chopard]]
| datum = 1962
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Gryllopsis marmorata''''' is een [[rechtvleugeligen|rechtvleugelig insect]] uit de familie [[krekels]] (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1962 door [[Lucien Chopard]].

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|9999-Orthoptera}} [bezocht 15 april 2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|19}}

[[Categorie:Gryllopsis|marmorata]]

title: Gryllopsis marmorata

Orde: Orthoptera (Rechtvleugeligen)

Familie: Gryllidae (Krekels)

Geslacht: Gryllopsis

title: Soort


text:
# Colastes pacificus
Colastes pacificus is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Belokobylskij in 1998.

title: Colastes pacificus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Colastes pacificus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Schildwespen|Braconidae]] (Schildwespen)
| geslacht = ''[[Colastes]]''
| w-naam = ''Colastes pacificus''
| auteur = Belokobylskij
| datum = 1998
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Colastes pacificus''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Schildwespen|schildwespen (Braconidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Belokobylskij in 1998.

{{Beginnetje|biologie|2012|09|14}}

[[Categorie:Colastes|pacificus]]

title: Colastes pacificus

Familie: Braconidae (Schildwespen)

Geslacht: Colastes

title: Soort


text:
# Gimme Shelter (1970)
Gimme Shelter is een documentaire uit 1970 over The Rolling Stones 1969 US Tour geregisseerd door Albert en David Maysles en Charlotte Zwerin. Hij kwam op 6 december in 1970 uit en duurt 91 minuten. De documentaire laat zien hoe het rampzalige Altamont Free Concert verliep. De titel Gimme Shelter is afgeleid van het nummer op het album Let it bleed.

## Uitgevoerde nummers

### The Rolling Stones
- "Jumpin' Jack Flash"
- "(I Can't Get No) Satisfaction"
- "You Gotta Move"
- "Wild Horses" (in de studio in Muscle Shoals)
- "Brown Sugar"
- "Love in Vain"
- "Honky Tonk Women"
- "Street Fighting Man"
- "Sympathy for the Devil"
- "Under My Thumb"
- "Gimme Shelter" (live-versie, aan het einde van de documentaire)

### Ike and Tina Turner
- "I've Been Loving You Too Long" (Madison Square Garden)

### Jefferson Airplane
- "The Other Side of This Life" (Altamont)

### Flying Burrito Brothers
- "Six Days on the Road" (Altamont)

## Trivia
- Gimme Shelter is ook de naam van een film die door Ben Affleck en Mick Jagger werd gemaakt om geld in te zamelen voor het UNHCR, zie Gimme Shelter (2008).

title: Gimme Shelter (1970)

wikitext:
'''Gimme Shelter''' is een [[documentaire]] uit [[1970]] over ''[[The Rolling Stones]] 1969 US Tour'' geregisseerd door Albert en David Maysles en Charlotte Zwerin. Hij kwam op [[6 december]] in [[1970]] uit en duurt 91 minuten. De documentaire laat zien hoe het rampzalige ''[[Altamont Free Concert]]'' verliep. De titel ''Gimme Shelter'' is afgeleid van het nummer op het [[Album (muziek)|album]] ''[[Let it bleed]]''.

== Uitgevoerde nummers ==
=== The Rolling Stones ===
* "[[Jumpin' Jack Flash (The Rolling Stones)|Jumpin' Jack Flash]]"
* "[[(I Can't Get No) Satisfaction]]"
* "You Gotta Move"
* "[[Wild Horses (The Rolling Stones)|Wild Horses]]" (in de studio in [[Muscle Shoals]])
* "[[Brown Sugar]]"
* "Love in Vain"
* "[[Honky Tonk Women]]"
* "[[Street Fighting Man (Rolling Stones)|Street Fighting Man]]"
* "[[Sympathy for the Devil (nummer)|Sympathy for the Devil]]"
* "[[Under My Thumb]]"
* "[[Gimme Shelter (nummer)|Gimme Shelter]]" (live-versie, aan het einde van de documentaire)

=== Ike and Tina Turner ===
* "[[I've Been Loving You Too Long]]" ([[Madison Square Garden]])

=== Jefferson Airplane ===
* "The Other Side of This Life" ([[Altamont Free Concert|Altamont]])

=== Flying Burrito Brothers ===
* "Six Days on the Road" ([[Altamont Free Concert|Altamont]])

== Trivia ==
* ''Gimme Shelter'' is ook de naam van een film die door [[Ben Affleck]] en Mick Jagger werd gemaakt om geld in te zamelen voor het [[UNHCR]], zie [[Gimme Shelter (2008)]].

== Voetnoten ==
{{References}}
{{Navigatie Rolling Stones}}

[[Categorie:Film uit 1970]]
[[Categorie:Amerikaanse film]]
[[Categorie:The Rolling Stones]]
[[Categorie:Documentaire]]
[[Categorie:Concertfilm]]
[[Categorie:Pop- en/of rockfilm]]


text:
# Cybocephalus drusus
Cybocephalus drusus is een keversoort uit de familie Cybocephalidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1962 door Endrödy-Younga.

title: Cybocephalus drusus

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Cybocephalus drusus''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Cybocephalidae]]
| geslacht = ''[[Cybocephalus]]''
| w-naam = ''Cybocephalus drusus''
| auteur = Endrödy-Younga
| datum = 1962
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Cybocephalus drusus''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[Cybocephalidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1962 door Endrödy-Younga.<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|10}}
[[Categorie:Cybocephalidae]]

title: Cybocephalus drusus

Familie: Cybocephalidae

Geslacht: Cybocephalus

title: Soort


text:
# More Love
"More Love" is een single van de Amerikaanse soulgroep Smokey Robinson & The Miracles. Het nummer was de tweede top 40 hit van de groep dat afkomstig was van het album "Make It Happen". "More Love" behaalde op de Amerikaanse poplijst de #23 notering en op de R&B-lijst uit datzelfde land werd de #5 positie bereikt. De andere singles die van "Make It Happen" afkwamen, zijn de nummers "The Love I Saw In You Was Just A Mirage" en "The Tears Of A Clown". Die laatstgenoemde werd pas drie jaar na het album uitgebracht, omdat The Miracles toen geen andere singles beschikbaar hadden. Tegen alle verwachting in werd "The Tears Of A Clown" de eerste #1 hit van de groep en de heruitgave van het album heette daarom niet "Make It Happen" meer, maar ook "The Tears Of A Clown".
Het nummer in kwestie werd geschreven en geproduceerd door de leadzanger van The Miracles Smokey Robinson. Hij schreef het nummer voor zijn vrouw Claudette Robinson, die tevens lid was van The Miracles. Het echtpaar verwachtte die tijd een tweeling, maar het bleek een mikraam te zijn. Dit was niet de eerste van Claudette Robinson en daarom verontschuldigde ze zich tegenover Smokey Robinson. Hij vond dit echter niet nodig, omdat zij er niks aan kon doen. Om haar te bewijzen dat hij het haar niet kwalijk nam, schreef Smokey Robinson het nummer "More Love" voor haar. De tekst van het nummer verhaalt namelijk dat zijn liefde groter voor haar is, dan dat het ooit verwoest kan worden door iets. De instrumentatie op "More Love" werd overigens niet verzorgd door The Funk Brothers, de vaste studioband van Motown. Deze single was een van de weinige nummers van Smokey Robinson & The Miracles waarvan de instrumentatie niet in Detroit, de thuisstad van Motown, maar in Los Angeles werd opgenomen. De muzikanten waren lokale muzikanten uit LA. Hierdoor is ook Marv Tarplin, de vaste gitarist van The Miracles, niet te horen in het nummer.
De B-kant van "More Love" is het nummer "Swept For You Baby". In tegenstelling tot de A-kant is dit nummer niet afkomstig van het album "Make It Happen", maar van diens voorganger "Away We A Go-Go", waar ook de hitsingle "(Come 'Round Here) I'm The One You Need" opstaat.
"More Love" is een aantal maal gecoverd. De meest succesvolle versie was die van Kim Carnes uit 1980. Zij had er een #10 hit mee op de Amerikaanse poplijst en deed het zodoende beter dan Smokey Robinson & The Miracles het deden met de originele versie. Andere artiesten die "More Love" coverden zijn onder andere Paul Young, Mica Paris en Motowncollega Barbara McNair.

## Bezetting
- Lead: Smokey Robinson
- Achtergrond: Bobby Rogers, Ronnie White, Claudette Robinson en Warren "Pete" Moore
- Instrumentatie: Lokale muzikanten uit Los Angeles
- Schrijver: Smokey Robinson
- Producer: Smokey Robinson

title: More Love

wikitext:
{{Infobox single
| Titel = More Love
| Artiest = [[The Miracles|Smokey Robinson & The Miracles]]
| van Album = [[Make It Happen (Smokey Robinson & The Miracles)|Make It Happen]]
| B-kant = Swept For You Baby
| Releasedatum = [[26 maart]] [[1967]]  ([[Verenigde Staten|VS]])
| Drager = [[Langspeelplaat|LP]] (7")
| Opname = 1967 in [[Hitsville USA]] (Studio A) (zang), [[Los Angeles]] (instrumentaal)
| Genre = [[Soul]]
| Duur = 02:45
| Label = [[Motown|Tamla]]
| Schrijver = [[Smokey Robinson]]
| Producer = Smokey Robinson
| Status =
| Hitlijsten =
* #5 (R&B)
* #23 (Verenigde Staten)
| Vorige = "[[The Love I Saw In You Was Just A Mirage]]"
(1967)
| Huidige = "More Love"
(1967)
| Volgende = "[[I Second That Emotion]]"
(1967)
}}
'''"More Love"''' is een single van de Amerikaanse soulgroep [[The Miracles|Smokey Robinson & The Miracles]]. Het nummer was de tweede top 40 hit van de groep dat afkomstig was van het album "[[Make It Happen (Smokey Robinson & The Miracles)|Make It Happen]]". "More Love" behaalde op de Amerikaanse poplijst de #23 notering en op de R&B-lijst uit datzelfde land werd de #5 positie bereikt. De andere singles die van "Make It Happen" afkwamen, zijn de nummers "[[The Love I Saw In You Was Just A Mirage]]" en "[[The Tears Of A Clown]]". Die laatstgenoemde werd pas drie jaar na het album uitgebracht, omdat The Miracles toen geen andere singles beschikbaar hadden. Tegen alle verwachting in werd "The Tears Of A Clown" de eerste #1 hit van de groep en de heruitgave van het album heette daarom niet "Make It Happen" meer, maar ook "The Tears Of A Clown".

Het nummer in kwestie werd geschreven en geproduceerd door de leadzanger van The Miracles [[Smokey Robinson]]. Hij schreef het nummer voor zijn vrouw [[Claudette Robinson]], die tevens lid was van The Miracles. Het echtpaar verwachtte die tijd een tweeling, maar het bleek een mikraam te zijn. Dit was niet de eerste van Claudette Robinson en daarom verontschuldigde ze zich tegenover Smokey Robinson. Hij vond dit echter niet nodig, omdat zij er niks aan kon doen. Om haar te bewijzen dat hij het haar niet kwalijk nam, schreef Smokey Robinson het nummer "More Love" voor haar. De tekst van het nummer verhaalt namelijk dat zijn liefde groter voor haar is, dan dat het ooit verwoest kan worden door iets. De instrumentatie op "More Love" werd overigens niet verzorgd door [[The Funk Brothers]], de vaste studioband van [[Motown]]. Deze single was een van de weinige nummers van Smokey Robinson & The Miracles waarvan de instrumentatie niet in [[Detroit (Michigan)|Detroit]], de thuisstad van Motown, maar in [[Los Angeles]] werd opgenomen. De muzikanten waren lokale muzikanten uit LA. Hierdoor is ook [[Marv Tarplin]], de vaste gitarist van The Miracles, niet te horen in het nummer.

De [[B-kant]] van "More Love" is het nummer "Swept For You Baby". In tegenstelling tot de A-kant is dit nummer niet afkomstig van het album "Make It Happen", maar van diens voorganger "[[Away We A Go-Go]]", waar ook de hitsingle "[[(Come 'Round Here) I'm The One You Need]]" opstaat.

"More Love" is een aantal maal gecoverd. De meest succesvolle versie was die van [[Kim Carnes]] uit 1980. Zij had er een #10 hit mee op de Amerikaanse poplijst en deed het zodoende beter dan Smokey Robinson & The Miracles het deden met de originele versie. Andere artiesten die "More Love" coverden zijn onder andere [[Paul Young (1956)|Paul Young]], [[Mica Paris]] en Motowncollega [[Barbara McNair]].

==Bezetting==
* Lead: Smokey Robinson
* Achtergrond: [[Bobby Rogers]], [[Ronnie White]], Claudette Robinson en [[Warren "Pete" Moore]]
* Instrumentatie: Lokale muzikanten uit Los Angeles
* Schrijver: Smokey Robinson
* Producer: Smokey Robinson

[[Categorie:Nummer van The Miracles]]
[[Categorie:Single uit 1967]]
[[Categorie:Single uit 1980]]
[[Categorie:Nummer van Kim Carnes]]

title: More Love

B-kant(en): Swept For You Baby

Opname: 1967 in Hitsville USA (Studio A) (zang), Los Angeles (instrumentaal)

Genre: Soul

Label: Tamla

Schrijver(s): Smokey Robinson

Producent(en): Smokey Robinson

title: Hoogste positie(s) in de hitlijsten

Hoogste positie(s) in de hitlijsten: - #5 (R&B) - #23 (Verenigde Staten)

title: Smokey Robinson & The Miracles

"The Love I Saw In You Was Just A Mirage" · (1967): "More Love" · (1967) · "I Second That Emotion" · (1967)


text:
# Orophus
Orophus is een geslacht van rechtvleugeligen uit de familie sabelsprinkhanen (Tettigoniidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1859 door Saussure.

## Soorten
Het geslacht Orophus omvat de volgende soorten:
- Orophus acorifolius Haan, 1842
- Orophus aztecus Saussure & Pictet, 1898
- Orophus conspersus Brunner von Wattenwyl, 1878
- Orophus cribrosus Saussure & Pictet, 1898
- Orophus decoratus Walker, 1869
- Orophus elephas Brunner von Wattenwyl, 1878
- Orophus erosus Brunner von Wattenwyl, 1891
- Orophus ligatus Brunner von Wattenwyl, 1891
- Orophus martinicus Saussure & Pictet, 1898
- Orophus mexicanus Saussure, 1859
- Orophus otomius Saussure, 1859
- Orophus ovatus Brunner von Wattenwyl, 1878
- Orophus peruvianus Scudder, 1875
- Orophus precarius Piza, 1974
- Orophus tessellatus Saussure, 1861
- Orophus trianglatus Brunner von Wattenwyl, 1878

title: Orophus

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Orophus''
| titelweergave = cursief
| afbeelding = Orophus sp. (9548887058).jpg
| afbeeldingtekst = Onbekende soort uit het genus ''Orophus''
| orde = [[Rechtvleugeligen|Orthoptera]] (Rechtvleugeligen)
| familie = [[Sabelsprinkhanen|Tettigoniidae]] (Sabelsprinkhanen)
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Orophus''
| auteur = [[Henri de Saussure|Saussure]]
| datum = 1859
| species =
| commons =
}}
'''''Orophus''''' is een [[geslacht (biologie)|geslacht]] van [[rechtvleugeligen]] uit de familie [[sabelsprinkhanen]] (Tettigoniidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1859 door [[Henri de Saussure|Saussure]].

== Soorten ==
Het geslacht ''Orophus'' omvat de volgende soorten:
*''[[Orophus acorifolius]]'' Haan, 1842
*''[[Orophus aztecus]]'' Saussure & Pictet, 1898
*''[[Orophus conspersus]]'' Brunner von Wattenwyl, 1878
*''[[Orophus cribrosus]]'' Saussure & Pictet, 1898
*''[[Orophus decoratus]]'' Walker, 1869
*''[[Orophus elephas]]'' Brunner von Wattenwyl, 1878
*''[[Orophus erosus]]'' Brunner von Wattenwyl, 1891
*''[[Orophus ligatus]]'' Brunner von Wattenwyl, 1891
*''[[Orophus martinicus]]'' Saussure & Pictet, 1898
*''[[Orophus mexicanus]]'' Saussure, 1859
*''[[Orophus otomius]]'' Saussure, 1859
*''[[Orophus ovatus]]'' Brunner von Wattenwyl, 1878
*''[[Orophus peruvianus]]'' Scudder, 1875
*''[[Orophus precarius]]'' Piza, 1974
*''[[Orophus tessellatus]]'' Saussure, 1861
*''[[Orophus trianglatus]]'' Brunner von Wattenwyl, 1878

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|9999-Orthoptera}} [bezocht 15 april 2013]
}}

[[Categorie:Sabelsprinkhanen]]

title: Orophus

Familie: Tettigoniidae (Sabelsprinkhanen)

title: Geslacht


text:
# Pompéu
Pompéu is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Minas Gerais. De gemeente telt 29.929 inwoners (schatting 2009).

## Aangrenzende gemeenten
De gemeente grenst aan Abaeté, Curvelo, Felixlândia, Martinho Campos, Morada Nova de Minas en Pitangui.

title: Pompéu

wikitext:
{{Infobox plaats in Brazilië
| land                  = Brazilië
| soort                 = Gemeente
| naam                  = Pompéu
| area                  = [[Regio Zuidoost (Brazilië)|Zuidoost]]
| subarea               = [[Minas Gerais]]
| situeringnaam6        = [[Mesoregio]]
| situering6            = [[Central Mineira]]
| situeringnaam7        = [[Microregio]]
| situering7            = [[Três Marias (microregio)|Três Marias]]
| inwoners              = 29.929
| census                = 2009
| dichtheid             = 11,9
| coa                   =
| flag                  = Brasao pompeu.JPG
| vlagartikel           =
| km2                   = 2.557,734
| hoogte                =
| algemeen0             = 3152006
| algemeennaam0         = Gemeentenummer
| tijdzone              = [[UTC−3]]
| overig0               = 0,745
| overignaam0           = [[Index van de menselijke ontwikkeling|HDI]]
| lat_deg               = 19
| lat_min               = 13
| lat_sec               = 26
| lat_dir               = S
| lon_deg               = 44
| lon_min               = 56
| lon_sec               = 06
| lon_dir               = W
| gesticht              = 17 december 1938
| burgemeester          = Joaquim Campos Reis
| www                   = pompeu.mg.gov.br
| detailkaart           = MinasGerais Municip Pompeu.svg
| detailkaartbijschrift = Locatie van Pompéu in de staat Minas Gerais
| image                 = Pompéu-Matriz.jpg
| caption               = Katholieke kerk ''Nossa Senhora da Conceição'' in Pompéu
}}
'''Pompéu''' is een [[gemeente (bestuur)|gemeente]] in de [[Brazilië|Braziliaanse]] deelstaat [[Minas Gerais]]. De gemeente telt 29.929 inwoners (schatting 2009).

== Aangrenzende gemeenten ==
De gemeente grenst aan [[Abaeté (Minas Gerais)|Abaeté]], [[Curvelo (gemeente)|Curvelo]], [[Felixlândia]], [[Martinho Campos]], [[Morada Nova de Minas]] en [[Pitangui]].

{{Appendix|2=
* [[Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística]], [http://www.ibge.gov.br/home/estatistica/populacao/estimativa2009/POP2009_DOU.pdf Inwonertallen 2009]
}}

[[Categorie:Gemeente in Minas Gerais]]

title: Situering

Regio: Zuidoost

Staat: Minas Gerais

Mesoregio: Central Mineira

Microregio: Três Marias

title: Algemeen

title: Politiek

Burgemeester: Joaquim Campos Reis

Gesticht: 17 december 1938

title: Overig

title: Detailkaart

title: Foto's

Foto's: Katholieke kerk Nossa Senhora da Conceição in Pompéu

Portaal: Brazilië


text:
# Operatie Fortitude
Operatie Fortitude was de codenaam van een afleidingsmanoeuvre voorafgaand aan de landing in Normandië. Deze operatie was onderdeel van de grotere operatie Operatie Bodyguard (oorspronkelijke naam was Jael), dit was al bedacht op de Conferentie van Teheran in november 1943. Met Operatie Fortitude wilden de geallieerden de Duitsers op het verkeerde been zetten door hen voor te spiegelen dat de grootste invasie niet in Normandië zou plaatsvinden. Hiertoe werd een fictieve legermacht onder leiding van George Patton ingezet, met valse codeberichten en de arrestatie van Duitse spionnen, die vervolgens als dubbelspionnen werden ingezet. De belangrijkste dubbelspion in deze operatie was Joan Pujol Garcia, Britse codenaam Garbo. Ook werd gedaan alsof Montgomery naar besprekingen in Gibraltar was, terwijl dit in werkelijkheid een acteur was en de echte Montgomery bevel voerde over de invasie van Normandië.
De hele Operatie Fortitude is op te splitsen in drie delen: Fortitude North, Fortitude South I en Fortitude South II. Fortitude North speelde zich in Noorwegen af en moest de Duitsers laten geloven dat daar een grote invasie zou beginnen. De Duitsers geloofden dit wel, maar stuurden geen extra troepen naar Noorwegen, wel lieten ze hun al gestationeerde troepen daar. Operatie South I was bedoeld om de Duitsers te laten geloven dat de grote invasie in het Nauw van Calais zou plaatsvinden. Op 6 juni 1944, de dag van de landing in Normandië, liet de Duitse Wehrmacht inderdaad haar pantsertroepen in Noord-Frankrijk, omdat men dacht dat Normandië een afleiding van de "echte invasie" was. Daarna begon Fortitude South II, waarbij de geallieerden nog steeds probeerden de Duitsers te laten geloven dat de echte invasie in Calais zou gaan plaatsvinden en wel 45 dagen na de invasie in Normandië. Churchill zei zelfs in een toespraak voor het Lagerhuis op de dag van de landing in Normandië dat dit de eerste van een reeks landingen was, ook al maakte hij zich hierdoor schuldig aan liegen tegen het Lagerhuis.
Het bestaan en de inzet van het spookleger ("ghost army) bleef ook na de oorlog een militair geheim. Pas in de jaren '90, toen de Koude Oorlog was geëindigd, kwam hierover iets naar buiten. In maart 2024 reikte het Amerikaanse Congres aan de paar nog levende oud-leden van deze eenheid de Congressional Gold Medal uit.

title: Operatie Fortitude

wikitext:
[[Bestand:DummyShermanTank.jpg|thumb|Een opblaasbare tank als afleiding]]
'''Operatie Fortitude''' was de codenaam van een afleidingsmanoeuvre voorafgaand aan de [[Operatie Overlord|landing in Normandië]]. Deze operatie was onderdeel van de grotere operatie [[Operatie Bodyguard]] (oorspronkelijke naam was [[Jaël|Jael]]), dit was al bedacht op de [[Conferentie van Teheran]] in november 1943. Met Operatie Fortitude wilden de geallieerden de [[Duitsland|Duitsers]] op het verkeerde been zetten door hen voor te spiegelen dat de grootste invasie niet in [[Normandië (regio)|Normandië]] zou plaatsvinden. Hiertoe werd een fictieve legermacht onder leiding van [[George Patton]] ingezet, met valse codeberichten en de arrestatie van Duitse spionnen, die vervolgens als dubbelspionnen werden ingezet. De belangrijkste dubbelspion in deze operatie was Joan Pujol Garcia, Britse codenaam ''Garbo''. Ook werd gedaan alsof [[Bernard Montgomery|Montgomery]] naar besprekingen in [[Gibraltar]] was, terwijl dit in werkelijkheid een acteur was en de echte Montgomery bevel voerde over de invasie van Normandië.

De hele Operatie Fortitude is op te splitsen in drie delen: Fortitude North, Fortitude South I en Fortitude South II. Fortitude North speelde zich in Noorwegen af en moest de Duitsers laten geloven dat daar een grote invasie zou beginnen. De Duitsers geloofden dit wel, maar stuurden geen extra troepen naar Noorwegen, wel lieten ze hun al gestationeerde troepen daar. Operatie South I was bedoeld om de Duitsers te laten geloven dat de grote invasie in het [[Pas-de-Calais|Nauw van Calais]] zou plaatsvinden. Op [[6 juni]] [[1944]], de dag van de landing in [[Normandië]], liet de Duitse Wehrmacht inderdaad haar pantsertroepen in Noord-Frankrijk, omdat men dacht dat Normandië een afleiding van de "echte invasie" was. Daarna begon Fortitude South II, waarbij de geallieerden nog steeds probeerden de Duitsers te laten geloven dat de echte invasie in Calais zou gaan plaatsvinden en wel 45 dagen na de invasie in Normandië<ref>{{Citeer web|url=https://www.tracesofwar.nl/articles/570/Operatie-Bodyguard-misleiding-tbv-Overlord.htm?r=595|titel=Operatie Bodyguard, misleiding t.b.v. Overlord - TracesOfWar.nl|bezochtdatum=2021-09-02|werk=www.tracesofwar.nl|taal=en}}</ref>. Churchill zei zelfs in een toespraak voor het Lagerhuis op de dag van de landing in Normandië dat dit de eerste van een reeks landingen was, ook al maakte hij zich hierdoor schuldig aan liegen tegen het Lagerhuis.

Het bestaan en de inzet van het spookleger ("ghost army) bleef ook na de oorlog een militair geheim. Pas in de [[1990-1999|jaren '90]], toen de [[Koude Oorlog]] was geëindigd, kwam hierover iets naar buiten. In maart 2024 reikte het [[Amerikaanse Congres]] aan de paar nog levende oud-leden van deze eenheid de [[Congressional Gold Medal]] uit.<ref>https://www.nu.nl/buitenland/6306164/amerikaans-spookleger-dat-duitsers-fopte-met-opblaasbare-tanks-krijgt-medaille.html</ref>
== Literatuur ==
Rick Beyer en Elizabeth Sayles: Ghost Army of World War II. How One Top-Secret Unit Deceived the Enemy with Inflatable Tanks, Sound Effects, and Other Audacious Fakery. Chronicle Books, 2023. ISBN 9781797225296 | Rick Beyer

{{Appendix|2=
{{References}}}}
{{Navigatie Operatie Overlord}}

[[Categorie:Operatie Overlord]]
[[Categorie:Operatie tijdens de Tweede Wereldoorlog|Fortitude]]


text:
# My Pal Wolf
My Pal Wolf is een Amerikaanse dramafilm uit 1944 onder regie van Alfred L. Werker.

## Verhaal
Gretchen Anstey is het levenslustige dochtertje van een rijk echtpaar uit Virginia. Ze nemen een Britse gouvernante in dienst, die een strenge opvoeding met ferme hand niet schuwt. Gretchen vindt een Duitse herder en wil hem houden, maar haar gouvernante is er sterk op tegen.

## Rolverdeling
| Acteur           | Personage           |
| ---------------- | ------------------- |
| Sharyn Moffett   | Gretchen Anstey     |
| Jill Esmond      | Elizabeth Munn      |
| Una O'Connor     | Mevrouw Blevin      |
| George Cleveland | Wilson              |
| Charles Arnt     | Papa Eisdaar        |
| Claire Carleton  | Ruby                |
| Leona Maricle    | Priscilla Anstey    |
| Bruce Edwards    | Paul Anstey         |
| Edward Fielding  | Minister van Oorlog |
| Olga Fabian      | Mama Eisdaar        |

title: My Pal Wolf

wikitext:
{{Infobox film
| titel              = My Pal Wolf
| afbeelding         =
| onderschrift       =
| regie              = [[Alfred L. Werker]]
| producer           = [[Adrian Scott]]
| schrijver          = [[Frederick Hazlitt Brennan]]
[[Lillie Hayward]]
[[John Paxton]]
[[Leonard Praskins]]
| spelers            = [[Sharyn Moffett]]
[[Jill Esmond]]
[[Una O'Connor]]
| muziek             = [[Werner R. Heymann]]
| montage            = [[Harry Marker]]
| cinematografie     = [[Jack MacKenzie]]
| distributeur       = [[RKO Radio Pictures]]
| première           = [[25 december]] [[1944]]
| genre              = Drama
| lengte             = 75 minuten
| ratio              =
| taal               = [[Engels]]
| land               = {{US}}
| budget             =
| bezoekers          =
| opbrengst          =
| nominaties         =
| prijzen            =
| voorloper          =
| vervolg            =
| remake             =
| website            =
| imdb               =
| moviemeter         =
| tmdb               =
| allmovie           =
| kijkwijzer         =
| kijkwijzer_inhoud  =
}}
'''''My Pal Wolf''''' is een [[Verenigde Staten|Amerikaanse]] [[dramafilm]] uit [[film in 1944|1944]] onder regie van [[Alfred L. Werker]].

==Verhaal==
{{Leeswaarschuwing}}
Gretchen Anstey is het levenslustige dochtertje van een rijk echtpaar uit [[Virginia (staat)|Virginia]]. Ze nemen een [[Verenigd Koninkrijk|Britse]] gouvernante in dienst, die een strenge opvoeding met ferme hand niet schuwt. Gretchen vindt een [[Duitse herder]] en wil hem houden, maar haar gouvernante is er sterk op tegen.

==Rolverdeling==
{{Tabel cast}}
|-
|{{SortNaam|Sharyn|Moffett}}||Gretchen Anstey
|-
|{{SortNaam|Jill|Esmond}}||Elizabeth Munn
|-
|{{SortNaam|Una|O'Connor}}||Mevrouw Blevin
|-
|{{SortNaam|George|Cleveland}}||Wilson
|-
|{{SortNaam|Charles|Arnt}}||Papa Eisdaar
|-
|{{SortNaam|Claire|Carleton}}||Ruby
|-
|{{SortNaam|Leona|Maricle}}||Priscilla Anstey
|-
|{{SortNaam|Bruce|Edwards}}||Paul Anstey
|-
|{{SortNaam|Edward|Fielding}}||Minister van Oorlog
|-
|{{SortNaam|Olga|Fabian}}||Mama Eisdaar
|}
== Externe links ==
{{Standaardlinks film}}

{{Navigatie films Alfred L. Werker}}
[[Categorie:Film uit 1944]]
[[Categorie:Amerikaanse film]]
[[Categorie:Dramafilm]]
[[Categorie:Film van Alfred L. Werker]]

title: My Pal Wolf

Regie: Alfred L. Werker

Producent: Adrian Scott

Scenario: Frederick Hazlitt Brennan · Lillie Hayward · John Paxton · Leonard Praskins

Hoofdrollen: Sharyn Moffett · Jill Esmond · Una O'Connor

Muziek: Werner R. Heymann

Montage: Harry Marker

Cinematografie: Jack MacKenzie

Distributie: RKO Radio Pictures

Première: 25 december 1944

Genre: Drama

Speelduur: 75 minuten

Taal: Engels

Land: Verenigde Staten


text:
# Tomoderus globipennis
Tomoderus globipennis is een keversoort uit de familie snoerhalskevers (Anthicidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1993 door Uhmann.

title: Tomoderus globipennis

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Tomoderus globipennis''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Snoerhalskevers|Anthicidae]] (Snoerhalskevers)
| geslacht = ''[[Tomoderus]]''
| w-naam = ''Tomoderus globipennis''
| auteur = [[Gerhard Uhmann|Uhmann]]
| datum = 1993
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Tomoderus globipennis''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[snoerhalskevers]] (Anthicidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1993 door Uhmann.<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|07}}

[[Categorie:Tomoderus|globipennis]]

title: Tomoderus globipennis

Familie: Anthicidae (Snoerhalskevers)

Geslacht: Tomoderus

title: Soort


text:
# Benington (Hertfordshire)
Benington is een civil parish in het bestuurlijke gebied East Hertfordshire, in het Engelse graafschap Hertfordshire. In 2001 telde het civil parish 922 inwoners.

title: Benington (Hertfordshire)

wikitext:
{{Infobox plaats in Engeland
| naam  = Benington
| soort = ''[[Civil parish]]''
| map_type = Hertfordshire
| region     = [[East of England]]
| graafschap = [[Hertfordshire]]
| district   = [[East Hertfordshire]]
| latitude = 51.895451 | longitude = -0.11272000
| oppervlakte   = 12,0857
| jaar          = 2011
| inwoneraantal = 908
| dichtheid     = 75
| post_town =
| postcode =
| netnummer =
| os_grid_reference =
| ONS-code = E04004719
| image = St Peter, Benington, Herts - geograph.org.uk - 355401.jpg
| caption= De Sint-Pieterskerk.
}}

'''Benington''' is een ''[[civil parish]]'' in het bestuurlijke gebied [[East Hertfordshire]], in het [[Engeland|Engelse]] graafschap [[Hertfordshire]]. In 2001 telde het civil parish 922 inwoners.<ref>[http://www.neighbourhood.statistics.gov.uk/dissemination/LeadTableView.do?a=3&b=795257&c=Benington&d=16&e=15&g=454424&i=1001x1003x1004&o=1&m=0&r=1&s=1353235370964&enc=1&dsFamilyId=779 Neighbourhood Statistics]{{Dode link|datum=mei 2020 |bot=InternetArchiveBot }}</ref>

== Externe link ==
* {{en}} [https://www.benington-herts.co.uk/ Officiële website]

{{Appendix}}
{{Beginnetje|landen & volken|land=Engeland|2012|11|18}}

[[Categorie:Civil parish in Hertfordshire]]

title: Situering

Regio: East of England

Graafschap: Hertfordshire

District: East Hertfordshire

title: Algemeen

title: Overig

title: Foto's

Foto's: De Sint-Pieterskerk.

Portaal: Verenigd Koninkrijk


text:
# San Marcopas
De San Marcopas (Italiaans: Passo San Marco) vormt in Italië de verbinding tussen Valtellina en Valle Brembana. Op de pashoogte loopt de  grens tussen de provincies Sondrio en Bergamo. Het is de enige bergpas over de Orobische Alpen. Over het traject werd al in de 15e eeuw een weg gelegd door de Venetianen: de Via Priula. De San Marcopas is 's winters vanwege sneeuwval afgesloten voor verkeer. In Valle Brembana is de roep groot om een tunnel onder de pas om het gebied uit zijn isolement te halen.
Vanuit het noorden begint de route op het Piazza Sant'Antonio in Morbegno. De weg begint meteen met haarspeldbochten over beboste hellingen. Als de weg het zijdal Valle del Bitto indraait wordt deze vlakker. Hier liggen drie kleine bergdorpen op een steenworp afstand van elkaar. Het grootste is Albaredo. Bij dit dorp liggen nog originele stukken van de Via Priula. De verdere tocht naar de pashoogte gaat met ruime bochten, licht stijgend door Valle del Bitto. De laatste 16 kilometers voert door nagenoeg onbewoond gebied.
De pashoogte ligt net boven de boomgrens, ingeklemd tussen de bergen Monte Verrobbio (2139 m) en Monte Azzarini (2431 m). De Orobische Alpen zijn een geliefd wandelgebied en deze pas behoort tot de populairste startpunten. De Venetianen hebben behalve een weg destijds ook een rifugio gebouwd, Cà San Marco. Nu is het de oudste berghut ter wereld. Het bouwwerk ligt op 1836 meter hoogte aan de zuidzijde van de pas.
De zuidzijde van de pas is iets steiler, de weg is even goed als aan de Valtellinese kant. Na 16 kilometer komt men weer in een dorp van enige omvang; Olmo al Brembo.

## Wielrennen
De San Marcopas is vier keer opgenomen geweest in het parcours van wielerkoers Ronde van Italië. Als eerste werd de top gepasseerd door:
- 1986 :  Pedro Muñoz
- 1987 :  Johan van der Velde
- 1988 :  Tony Rominger
- 2007 :  Fortunato Baliani

title: San Marcopas

wikitext:
{{Infobox bergpas
| afbeelding=Mezzoldo PassoSanMarco01.JPG
| onderschrift=De pashoogte van de San Marcopas
| hoogte = 1992
| van = Morbegno
| naar = Olmo al Brembo
| stijging = 11
| wegdek = asfalt
| afsluiting = ja
| mapname = Italië
| lat_deg = 46
| lat_min = 02
| lat_sec = 20
| lat_dir = N
| lon_deg = 9
| lon_min = 37
| lon_sec = 46
| lon_dir = E
}}
[[Bestand:Sanmarco0.jpg|250px|thumb|Op de pashoogte van de San Marcopas]]
De '''San Marcopas''' (Italiaans: ''Passo San Marco'') vormt in Italië de verbinding tussen [[Valtellina]] en [[Valle Brembana]]. Op de pashoogte loopt de  grens tussen de provincies [[Sondrio (provincie)|Sondrio]] en [[Bergamo (provincie)|Bergamo]]. Het is de enige bergpas over de [[Orobische Alpen]]. Over het traject werd al in de 15e eeuw een weg gelegd door de [[Venetië (stad)|Venetianen]]: de ''Via Priula''. De San Marcopas is 's winters vanwege sneeuwval afgesloten voor verkeer. In Valle Brembana is de roep groot om een tunnel onder de pas om het gebied uit zijn isolement te halen.

Vanuit het noorden begint de route op het ''Piazza Sant'Antonio'' in [[Morbegno]]. De weg begint meteen met haarspeldbochten over beboste hellingen. Als de weg het zijdal [[Valle del Bitto]] indraait wordt deze vlakker. Hier liggen drie kleine bergdorpen op een steenworp afstand van elkaar. Het grootste is [[Albaredo]]. Bij dit dorp liggen nog originele stukken van de [[Via Priula]]. De verdere tocht naar de pashoogte gaat met ruime bochten, licht stijgend door Valle del Bitto. De laatste 16 kilometers voert door nagenoeg onbewoond gebied.

De pashoogte ligt net boven de boomgrens, ingeklemd tussen de bergen ''Monte Verrobbio'' (2139 m) en ''Monte Azzarini'' (2431 m). De Orobische Alpen zijn een geliefd wandelgebied en deze pas behoort tot de populairste startpunten. De Venetianen hebben behalve een weg destijds ook een rifugio gebouwd, ''Cà San Marco''. Nu is het de oudste berghut ter wereld. Het bouwwerk ligt op 1836 meter hoogte aan de zuidzijde van de pas.

De zuidzijde van de pas is iets steiler, de weg is even goed als aan de Valtellinese kant. Na 16 kilometer komt men weer in een dorp van enige omvang; [[Olmo al Brembo]].

==Wielrennen==
De San Marcopas is vier keer opgenomen geweest in het parcours van wielerkoers [[Ronde van Italië]]. Als eerste werd de top gepasseerd door:
* [[Ronde van Italië 1986|1986]] : {{ES-VLAG}} [[Pedro Muñoz (wielrenner)|Pedro Muñoz]]
* [[Ronde van Italië 1987|1987]] : {{NL-VLAG}} [[Johan van der Velde]]
* [[Ronde van Italië 1988|1988]] : {{CH-VLAG}} [[Tony Rominger]]
* [[Ronde van Italië 2007|2007]] : {{IT-VLAG}} [[Fortunato Baliani]]

==Externe links==
* [http://www.comune.albaredopersanmarco.so.it/ Albaredo]
* [https://web.archive.org/web/20051025062954/http://www.valbrembanaweb.com/ Valle Brembana]

{{Navigatie bergpassen Italië}}
{{Coor title dms|46|02|0|N|9|37|0|E|type:pass_region:IT}}

[[Categorie:Bergpas in Lombardije]]
[[Categorie:Bergamo (provincie)]]
[[Categorie:Sondrio (provincie)]]

title: San Marcopas

Coördinaten: 46° 2′ NB, 9° 38′ OL

Van: Morbegno

Naar: Olmo al Brembo

Wegdek: asfalt

Winterafsluiting: ja


text:
# Jesse & Joy
Jesse & Joy is een Mexicaans muzikaal duo, gevormd door Jesse Eduardo Huerta Uecke en zijn zus Tirzah Joy. Het duo is professionneel begonnen in 2005 en braken internationaal door in 2006. Ze genieten voornamelijk grote bekendheid in Latijns-Amerika, maar ook daarbuiten. Op dit moment is het duo reeds bekroond met 5 Latin Grammy Awards.

## Biografie
Als kind ontdekten broer en zus Jesse en Joy hun talent voor muziek 's zondags in een evangelische kerk waar ze muziekinstrumenten tot hun beschikking hadden. In 2001 besluiten ze hun muzikale carrière serieus te nemen en beginnen met componeren en opnemen van hun liedjes. Eén van de eerste liedjes is Llegaste tú, dat later een internationaal succes zou kennen. Via-via bereikt één van hun opnames Warner Music Mexico. Zonder zelf te weten met wie ze te maken hebben, worden ze in 2004 uitgenodigd op het kantoor van het bedrijf en krijgen een contract aangeboden. Er gaat echter een jaar voorbij voordat de overeenkomst getekend wordt. Die tijd gebruiken ze om beter bekend te raken met de Mexicaanse muziekwereld.

### Está es mi vida
In april 2005 tekenen ze het contract en in december van dat jaar verschijnen ze voor het eerst publiek op radio en televisie, dan nog als onbekenden, als slotact van een belangrijk mediaspectakel, de teleton, aan de zijde van het bekende duo Sin Bandera, met het liedje Espacio Sideral. Het liedje haalt het tot nummer twee op de Mexicaanse hitlijst en maakt onderdeel uit van het album Ésta es mi vida dat in 2006 uitkomt. Dat album wint in 2007 de Latin Grammy Award voor beste beginnende artiest. Behalve hun eigen liedjes, schrijven ze ook voor andere Latijns-Amerikaanse artiesten.

### Electricidad
Hun volgende album, Electricidad, komt uit in 2009 en bereikt de derde plaats op de Latin Pop Albums-lijst van het Amerikaanse tijdschrift Billboard. Een aantal nummers van het album wordt als single uitgebracht en elk van hen heeft succes in geheel Zuid-Amerika.

### ¿Con quién se queda el perro?
In december 2011 komt het album ¿Con quién se queda el perro? uit, dat binnen 24 uur een gouden plaat haalt. Het nummer Me voy van dat album is dan al een paar maanden een internationaal succes. Het album wordt opgenomen in Londen. Het duo werkt daar samen met een aantal internationaal gerenommeerde producers, geluidstechnici en componisten. Het nummer ¡Corre! van dit album is de meest succesvolle single van het duo tot nu toe, en wint onder anderen meerdere Latin Grammy Awards. In februari 2014 nemen ze, naast artiesten als Ana Gabriel, Ricky Martin en Laura Pausini deel aan wat door de meesten als het belangrijkste muziekfestival van Latijns-Amerika wordt gezien, het internationaal songfestival van Viña del Mar en onder staand applaus van het publiek winnen ze er alle prijzen.
Het duo werkt meerdere malen samen met de Puerto Ricaanse artiest Tommy Torres en neemt in 2013 twee nummers op met de Spaanse zanger Pablo Alborán.

## Discografie

### Albums
- Ésta es mi vida (2006)
- Esto es lo que soy (2008, E.P.)
- Electricidad (2009)
- ¿Con quién se queda el perro? (2011)
- Soltando al perro (2013, live)

### Singles
- Espacio sideral
- Ya no quiero
- Volveré
- Llegaste tú
- Somos lo que fue, met Noel Schajris
- Esto es lo que soy
- Electricidad
- Adiós
- Chocolate
- Si te vas
- Me voy
- ¡Corre!
- La de la mala suerte
- ¿Con quién se queda el perro?
- Llorar met Mario Domm
- Me quiero enamorar
- Mi tesoro

- Gemeinsame Normdatei: 1060498480
- International Standard Name Identifier: 0000 0000 9500 7213
- Library of Congress Control Number: no2008046929
- MusicBrainz: 64b85e52-08db-4995-a6e3-d2a6acc5a058
- Virtual International Authority File: 139940517

title: Jesse & Joy

wikitext:
{{Infobox band
| band_naam      = Jesse & Joy
| logo           =
| afbeelding     = Jesse Joy Concierto 2012.jpg
| onderschrift   = Concert in 2012
| aka            =
| jaren_actief   = [[2005]] - heden
| oorsprong      = {{MX}}
| muziekgenre    = [[Latin pop]], [[folk]], [[poprock]]
| record_label   = [[Warner Music Group|Warner Music Mexico]]
| manager        =
| andere_acts    =
| huidige_leden  = Jesse Eduardo Huerta Uecke<br />Tirzah Joy Huerta Uecke
| oud_leden      =
| website        = https://jesseyjoy.com/
| portaal2       = Mexico
}}
[[Bestand:Jesse & Joy Querétaro 2013.jpg|thumb|Jesse & Joy tijdens een optreden in [[Querétaro (stad)|Santiago de Querétaro]]]]
'''Jesse & Joy''' is een [[Mexico (land)|Mexicaans]] muzikaal [[duo]], gevormd door '''Jesse''' Eduardo Huerta Uecke en zijn zus Tirzah '''Joy'''. Het duo is professionneel begonnen in 2005 en braken internationaal door in 2006. Ze genieten voornamelijk grote bekendheid in [[Latijns-Amerika]], maar ook daarbuiten. Op dit moment is het duo reeds bekroond met 5 [[Latin Grammy Award]]s.

== Biografie ==
Als kind ontdekten broer en zus Jesse en Joy hun talent voor muziek 's zondags in een [[evangelisch christendom|evangelische kerk]] waar ze muziekinstrumenten tot hun beschikking hadden. In 2001 besluiten ze hun muzikale carrière serieus te nemen en beginnen met componeren en opnemen van hun liedjes. Eén van de eerste liedjes is ''Llegaste tú'', dat later een internationaal succes zou kennen. Via-via bereikt één van hun opnames [[Warner Music Group|Warner Music]] Mexico. Zonder zelf te weten met wie ze te maken hebben, worden ze in 2004 uitgenodigd op het kantoor van het bedrijf en krijgen een contract aangeboden. Er gaat echter een jaar voorbij voordat de overeenkomst getekend wordt. Die tijd gebruiken ze om beter bekend te raken met de Mexicaanse muziekwereld.

=== Está es mi vida ===
In april 2005 tekenen ze het contract en in december van dat jaar verschijnen ze voor het eerst publiek op [[radio]] en [[televisie]], dan nog als onbekenden, als slotact van een belangrijk mediaspectakel, de teleton, aan de zijde van het bekende duo [[Sin Bandera]], met het liedje ''Espacio Sideral''. Het liedje haalt het tot nummer twee op de Mexicaanse [[hitparade|hitlijst]] en maakt onderdeel uit van het album ''Ésta es mi vida'' dat in 2006 uitkomt. Dat album wint in 2007 de [[Latin Grammy Award]] voor beste beginnende artiest. Behalve hun eigen liedjes, schrijven ze ook voor andere Latijns-Amerikaanse artiesten.

=== Electricidad ===
Hun volgende album, ''Electricidad'', komt uit in 2009 en bereikt de derde plaats op de [[Latin Pop Albums]]-lijst van het [[Verenigde Staten van Amerika|Amerikaanse]] tijdschrift [[Billboard (tijdschrift)|Billboard]]. Een aantal nummers van het album wordt als [[single (muziek)|single]] uitgebracht en elk van hen heeft succes in geheel [[Zuid-Amerika]].

=== ¿Con quién se queda el perro? ===
In december 2011 komt het album ''¿Con quién se queda el perro?'' uit, dat binnen 24 uur een [[goud (muziek)|gouden plaat]] haalt. Het nummer ''Me voy'' van dat album is dan al een paar maanden een internationaal succes. Het album wordt opgenomen in [[Londen]]. Het duo werkt daar samen met een aantal internationaal gerenommeerde producers, geluidstechnici en componisten. Het nummer ''¡Corre!'' van dit album is de meest succesvolle single van het duo tot nu toe, en wint onder anderen meerdere Latin [[Grammy Award|Grammy Awards]]. In februari 2014 nemen ze, naast artiesten als [[Ana Gabriel]], [[Ricky Martin]] en [[Laura Pausini]] deel aan wat door de meesten als het belangrijkste muziekfestival van Latijns-Amerika wordt gezien, het [[internationaal songfestival van Viña del Mar]] en onder staand applaus van het publiek winnen ze er alle prijzen.

Het duo werkt meerdere malen samen met de [[Puerto Rico|Puerto Ricaanse]] artiest [[Tommy Torres]] en neemt in 2013 twee nummers op met de [[Spanje|Spaanse]] zanger [[Pablo Alborán]].

== Discografie ==
=== Albums ===
* ''Ésta es mi vida'' (2006)
* ''Esto es lo que soy'' (2008, [[Extended play|E.P.]])
* ''Electricidad'' (2009)
* ''¿Con quién se queda el perro?'' (2011)
* ''Soltando al perro'' (2013, live)

=== Singles ===
* ''Espacio sideral''
* ''Ya no quiero''
* ''Volveré''
* ''Llegaste tú''
* ''Somos lo que fue'', met [[Noel Schajris]]
* ''Esto es lo que soy''
* ''Electricidad''
* ''Adiós''
* ''Chocolate''
* ''Si te vas''
* ''Me voy''
* ''¡Corre!''
* ''La de la mala suerte''
* ''¿Con quién se queda el perro?''
* ''Llorar'' met [[Mario Domm]]
* ''Me quiero enamorar''
* ''Mi tesoro''

{{Appendix|2=
{{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=es|titel=Jesse & Joy|oldid=78087673|datum=20141125}}
}}
{{Bibliografische informatie}}

[[Categorie:Duo (muziek)]]
[[Categorie:Mexicaanse popgroep]]

title: Achtergrondinformatie

Jaren actief: 2005 - heden

Oorsprong: Mexico

Genre(s): Latin pop, folk, poprock

Label(s): Warner Music Mexico

title: Bezetting

Huidige leden: Jesse Eduardo Huerta Uecke · Tirzah Joy Huerta Uecke


text:
# Calahorra (gemeente)
Calahorra is een gemeente in de Spaanse provincie en regio La Rioja met een oppervlakte van 93,57 km². Calahorra telt 23.827 inwoners (1 januari 2016).

## Geschiedenis
In de Romeinse tijd droeg de stad de naam Calagurris Nassica. In de 9e eeuw was de stad in handen gekomen van moslims. Door het verlies van de moslims onder de emir van Córdoba, Abd al-Rahman III in 917 bij San Esteban de Gormaz op Ordoño II van León vielen de steden Arnedo en Calahorra een jaar later in handen van de Baskische muladi Banu Qasi. In 1045 veroverde Garcia III van Navarra de stad.

## Demografische ontwikkeling
Bron: INE; 1857-2011: volkstellingen

## Geboren in Calahorra
- Marcus Fabius Quintilianus (±35 - ±100), retoricus
- Santiago Ezquerro (14 december 1976), voetballer

title: Calahorra (gemeente)

wikitext:
{{Infobox gemeente Spanje
| naam= Calahorra
| vlag= [[Bestand:Bandera de Calahorra.png|border|120px]]
| wapen= [[Bestand:Coat of Arms of Calahorra.svg|70px]]
| lat_deg=42
| lat_min=18
| lat_dir=N
| lon_deg=1
| lon_min=58
| lon_dir=W
| provincie= [[La Rioja (provincie in Spanje)|La Rioja]]
| regio= [[La Rioja (Spanje)|La Rioja]]
| idnummer= 26.036
| munwebpage=
| detailkaart  = Calahorra - La Rioja (Spain) - Municipality Map.svg
| detailkaartbijschrift = Ligging in La Rioja
}}
[[Bestand:Catedral de Calahorra01.jpg|thumb|right|200px|Kathedraal van Calahorra]]
'''Calahorra''' is een [[Gemeente (bestuur)|gemeente]] in de [[Spanje|Spaanse]] provincie en regio [[La Rioja (Spanje)|La Rioja]] met een oppervlakte van 93,57 km². Calahorra telt {{Inwonertallen Spaanse gemeenten|POP=26.036}} inwoners ({{Inwonertallen Spaanse gemeenten|TXT=Year}}).

==Geschiedenis==
In de Romeinse tijd droeg de stad de naam ''Calagurris Nassica''. In de 9e eeuw was de stad in handen gekomen van moslims. Door het verlies van de moslims onder de [[emir]] van [[Córdoba (Spanje)|Córdoba]], [[Abd al-Rahman III]] in 917 bij [[San Esteban de Gormaz]] op [[Ordoño II van León]] vielen de steden [[Arnedo (gemeente)|Arnedo]] en Calahorra een jaar later in handen van de Baskische [[muladi]] [[Banu Qasi]]. In 1045 veroverde [[Garcia III van Navarra]] de stad.

== Demografische ontwikkeling ==
<timeline>
Colors=
 id:a value:gray(0.9)
 id:b value:gray(0.7)
 id:c value:rgb(1,1,1)
 id:d value:rgb(0.6,0.7,0.8)

ImageSize = width:450 height:250
PlotArea = left:50 bottom:30 top:30 right:30
DateFormat = x.y
Period = from:0 till:28000
TimeAxis = orientation:vertical
AlignBars = justify
ScaleMajor = gridcolor:b increment:3500 start:0
ScaleMinor = gridcolor:a increment:700 start:0
BackgroundColors = canvas:c

BarData=

 bar:1857 text:1857
 bar:1877 text:1877
 bar:1897 text:1897
 bar:1910 text:1910
 bar:1930 text:1930
 bar:1950 text:1950
 bar:1970 text:1970
 bar:1991 text:1991
 bar:2011 text:2011
 bar:2012 text:2012

PlotData=
 color:d width:25 align:left

 bar:1857 from:0 till: 7104
 bar:1877 from:0 till: 8134
 bar:1897 from:0 till: 9527
 bar:1910 from:0 till: 9871
 bar:1930 from:0 till: 12004
 bar:1950 from:0 till: 13534
 bar:1970 from:0 till: 16340
 bar:1991 from:0 till: 18829
 bar:2011 from:0 till: 24625
 bar:2012 from:0 till: 24897

PlotData=

 bar:1857 at: 7104 fontsize:s text: 7.104 shift:(-10,5)
 bar:1877 at: 8134 fontsize:s text: 8.134 shift:(-10,5)
 bar:1897 at: 9527 fontsize:s text: 9.527 shift:(-10,5)
 bar:1910 at: 9871 fontsize:s text: 9.871 shift:(-10,5)
 bar:1930 at: 12004 fontsize:s text: 12.004 shift:(-15,5)
 bar:1950 at: 13534 fontsize:s text: 13.534 shift:(-15,5)
 bar:1970 at: 16340 fontsize:s text: 16.340 shift:(-15,5)
 bar:1991 at: 18829 fontsize:S text: 18.829 shift:(-15,5)
 bar:2011 at: 24625 fontsize:S text: 24.625 shift:(-15,5)
 bar:2012 at: 24897 fontsize:S text: 24.897 shift:(-15,5)

</timeline>
{{Clearleft}}
:<small>Bron: [[Instituto Nacional de Estadística (Spanje)|INE]]; 1857-2011: volkstellingen</small>

== Geboren in Calahorra ==
* [[Marcus Fabius Quintilianus]] (±35 - ±100), retoricus
* [[Santiago Ezquerro]] ([[14 december]] [[1976]]), voetballer

==Externe link==
* {{es}} [https://www.calagurris.es/ Calahorra (La Rioja)]

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding inwoners en oppervlakte Spanje}}
}}
{{Commonscat|Calahorra}}

[[Categorie:Gemeente in La Rioja]]

title: Situering

Autonome regio: La Rioja

Provincie: La Rioja

Coördinaten: 42° 18′ NB, 1° 58′ WL

title: Algemeen

title: Detailkaart

Detailkaart:
Kaart van Calahorra
Ligging in La Rioja
· Locatie in La Rioja

Portaal: Spanje


text:
# Pseudometa leonina
Pseudometa leonina is een vlinder uit de familie spinners (Lasiocampidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1929 door Tams.
De soort komt voor in tropisch Afrika.

title: Pseudometa leonina

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Pseudometa leonina''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Spinners (vlinders)|Lasiocampidae]] (Spinners)
| geslacht = ''[[Pseudometa]]''
| w-naam = ''Pseudometa leonina''
| auteur = Tams
| datum = 1929
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Pseudometa leonina''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[Spinners (vlinders)|spinners]] (Lasiocampidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1929 door Tams.

De soort komt voor in [[Afrotropisch gebied|tropisch Afrika]].

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|2012-DePrins-DePrins}} [bezocht 04-04-2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|04}}

[[Categorie:Pseudometa|leonina]]
[[Categorie:Dier uit het Afrotropisch gebied]]

title: Pseudometa leonina

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Lasiocampidae (Spinners)

Geslacht: Pseudometa

title: Soort


text:
# Contarinia trotteri
Contarinia trotteri is een muggensoort uit de familie van de galmuggen (Cecidomyiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1909 door Kieffer.

title: Contarinia trotteri

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Contarinia trotteri''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Nematocera]] (Muggen)
| familie = [[Galmuggen|Cecidomyiidae]] (Galmuggen)
| geslacht = ''[[Contarinia]]''
| w-naam = ''Contarinia trotteri''
| auteur = Kieffer
| datum = 1909
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Contarinia trotteri''''' is een [[muggen]]soort uit de familie van de [[Galmuggen|galmuggen (Cecidomyiidae)]].<ref>{{Link Fauna Europaea|id=303694|naam=''Contarinia trotteri''}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1909 door Kieffer.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|06|23}}

[[Categorie:Contarinia|trotteri]]

title: Contarinia trotteri

Familie: Cecidomyiidae (Galmuggen)

Geslacht: Contarinia

title: Soort


text:
# Picardia raymondi
Picardia raymondi is een vlinder uit de familie van de vedermotten (Pterophoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2014 door Vasily N. Kovtunovich & Petr Ya. Ustjuzhanin.

## Type
- holotype: "male. 18.06.2009. leg. R. Murphy. BMNH 22695"
- instituut: BMNH, Londen, Engeland
- typelocatie: "Malawi, 12 km N Mzuzu, Nkhorongo, S 11°22' E 33°58', 1370 m"

title: Picardia raymondi

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Picardia raymondi''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Vedermotten|Pterophoridae]] (Vedermotten)
| onderfamilie = [[Pterophorinae]]
| geslacht = ''[[Picardia]]''
| w-naam = ''Picardia raymondi''
| auteur = [[Vasily N. Kovtunovich|Kovtunovich]] & [[Petr Ya. Ustjuzhanin|Ustjuzhanin]].
| datum = 2014
| haakjes =
| origineel = ''Picardia raymondi''
| commons =
| species =
}}

'''''Picardia raymondi''''' is een [[Vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[vedermotten]] (Pterophoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2014 door [[Vasily N. Kovtunovich]] & [[Petr Ya. Ustjuzhanin]].<ref>{{aut|Kovtunovich, V., Ustjuzhanin, P. & Murphy, R.}}, 2014: Plume moths of Malawi (Lepidoptera: Pterophoridae). ''Zootaxa'' '''3847'''(4): 451-494.</ref>

== Type ==
* [[holotype]]: "male. 18.06.2009. leg. R. Murphy. BMNH 22695"
* instituut: [[Natural History Museum|BMNH]], Londen, Engeland
* [[typelocatie]]: "Malawi, 12 km N Mzuzu, Nkhorongo, S 11°22' E 33°58', 1370 m"

{{Appendix|2=
{{References}}
}}
{{Beginnetje|biologie|2014|09|28}}

[[Categorie:Vedermotten]]

title: Picardia raymondi

Familie: Pterophoridae (Vedermotten)

Onderfamilie: Pterophorinae

Geslacht: Picardia

title: Soort


text:
# Elektrische Bahnen der Stadt Bonn und des Rhein-Sieg-Kreises
De Elektrischen Bahnen der Stadt Bonn und des Rhein-Sieg-Kreises GmbH (SSB, Elektrische trams van de stad Bonn en van het Rhein-Sieg-Kreis) is een regionaal trambedrijf dat elk voor de helft eigendom is van de stadtwerke Bonn (stad Bonn) en van het omgevende Rhein-Sieg-Kreis. De afkorting SSB verwijst naar de twee lijnen van de SSB, namelijk de Siegburger (naar Siegburg) en de Siebengebirgsbahn (naar Königswinter en Bad Honnef), die Bonn verbinden met het op de rechteroever van de Rijn gelegen Rhein-Sieg-Kreis. Beide lijnen zijn volledig geïntegreerd in de stadtbahn van Bonn.

## Geschiedenis
Sinds het einde van de jaren 1880 bestonden er plannen om de tandradspoorwegen van het Zevengebergte met openbaar vervoer te bedienen vanuit Beuel en de stad Bonn. Toen de Rheinuferbahn van de Köln-Bonner Eisenbahnen (KBE) in 1906 in exploitatie ging, besloot de Landraad van het Siegkreis, eenzelfde soort spoorlijn aan te leggen. Daarmee nam de reeds beproefde spoortechniek het voortouw op nieuwigheden zoals een hangend spoor of een trolleybus.
Op 13 mei 1909 werd samen met de stad Bonn de Elektrischen Bahnen der Kreise Bonn-Stadt, Bonn-Land und des Sieg-Kreises opgericht die deze naam behield tot aan de hervorming van de gemeenten in 1969. Het bedrijf kreeg op 18 september 1910 voor de duur van 100 jaar een vergunning voor de bouw en exploitatie van een elektrische lokaalspoorweg (Siegburger Bahn) tussen Bonn en Siegburg. De opening van de Siegburger Bahn vond plaats op 5 september 1911.
Wat later ontving het bedrijf ook een vergunning voor de bouw van een tweede elektrische Kleinbahn, de Siebengebirgsbahn. Het eerste deel van de lijn tussen Beuel en Königswinter werd na ettelijke moeilijkheden op 18 maart 1913 geopend. Het resterende traject naar Bad Honnef volgde op 27 september 1925.
Bij momenten bood de SSB in samenwerking met de KBE doorgaande vervoerbewijzen aan tussen Keulen en het Zevengebergte. Ten tijde van de toenemende concurrentie van het autoverkeer, kwam dit vooral de Siebengebirgsbahn ten goede.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog liep de infrastructuur aanzienlijke schade op. Zo hadden de Duitse troepen onder meer de bruggen over de Rijn en de Sieg tot ontploffing gebracht. De heropbouw van de brug over de Sieg werd afgerond in december 1946 en die over de Rijn op 12 november 1949.
In 1960 werd de vergunning van beide lijnen vanuit kostenoverweging gewijzigd naar tramexploitatie.
Het enkelsporig traject van de Siebengebirgsbahn tussen Königswinter en Bad Honnef is sinds juni 1994 beveiligd met seinen. Voordien werd gebruik gemaakt van een token.
Vanaf 1998 werd het station van Siegburg door de aanleg van de ICE-hogesnelheidslijn tussen Keulen en Frankfurt volledig herbouwd. Tegelijk wijzigde ook de route van de Siegburger Bahn. De halte Siegburg-Zange werd opgeheven en het eindpunt van de Siegburgerbahn is sindsdien ondergronds.
Kaderend in het totaalproject Ombouw en versnelling van lijn 66 tussen Bonn Hauptbahnhof en Siegburg Bahnhof werd de bovenleiding in Beuel medio de jaren 2000 vernieuwd en de haltes grotendeels toegankelijk gemaakt. Op de Kennedybrug verkreeg de stadtbahn eind augustus 2010 in het raam van de sanering en verbreding een eigen bedding, waardoor de tram niet langer gemengd werd met het autoverkeer.
Het gehele stadtbahnnet is uitgerust met een dynamisch reizigersinformatiesysteem.
Sinds lang bestaat er een nauwe samenwerking tussen de SSB en het openbaarvervoerbedrijf van Bonn (Stadtwerke Bonn SWB Bus und Bahn). Sinds 2004 ligt het beheer van de SSB officieel bij de SWB. De SSB heeft geen eigen personeel meer en de exploitatie gebeurt door de SWB. De bedrijfsvoering gebeurt gemeenschappelijk door de Stadtwerke Bonn en het Rhein-Siegkreis. Toch is de SSB nog steeds de eigenaar van de vergunning van de beide stadtbahnlijnen, de voertuigen en de infrastuctuur (sporen en bovenleidingen, haltes). Beide aandeelhouders van de SSB nemen elk de helft van het exploitatietekort voor hun rekening.
Op 1 januari 2014 wijzigde de juridische vennootschapsvorm van een GmbH in een oHG (Offene Handelsgesellschaft) en steeg het aandeel van de Stadtwerke Bonn tot 50,1 %.

wikitext:
{{Infobox openbaar vervoer
| naam              = Elektrische Bahnen der Stadt Bonn und des Rhein-Sieg-Kreises GmbH
| logo              = SSB Bonn Rhein Sieg.svg
| afbeelding        = Bonn_SSB_(Linie_H).jpg
| locatie           = [[Bonn]] [[Rhein-Sieg-Kreis]], [[Duitsland]]
| vervoerssysteem   = [[Stadtbahn (lightrail)|Stadtbahn]]
| startdatum        =
| einddatum         =
| lengte            = 25,3 kilometer
| lijnen            = 2
| stations          = 36 stadtbahnhaltes
| voertuigen        =
| passagiers        =
| passagiersperiode =
| spoorwijdte       = [[normaalspoor]] 1435
| marks             =
| eigenaar          = [[Stadtwerke]] Bonn (SWB) / [[Rhein-Sieg-Kreis]]
| uitvoerder        =
| gemsnelheid       =
| maxsnelheid       =
| netwerkkaartnaam  = Volledig net van de stadtbahn van Bonn
| netwerkkaart      = Bonn Stadtbahn.png
}}
De '''Elektrischen Bahnen der Stadt Bonn und des Rhein-Sieg-Kreises GmbH''' (SSB, Elektrische trams van de stad Bonn en van het Rhein-Sieg-Kreis) is een regionaal trambedrijf dat elk voor de helft eigendom is van de [[stadtwerke]] [[Bonn]] (stad Bonn) en van het omgevende [[Rhein-Sieg-Kreis]]. De afkorting SSB verwijst naar de twee lijnen van de SSB, namelijk de '''S'''iegburger (naar [[Siegburg]]) en de '''S'''iebengebirgs'''b'''ahn (naar [[Königswinter]] en [[Bad Honnef]]), die Bonn verbinden met het op de [[oever|rechteroever]] van de [[Rijn]] gelegen Rhein-Sieg-Kreis. Beide lijnen zijn volledig geïntegreerd in de [[stadtbahn van Bonn]].

== Geschiedenis ==
[[Bestand:Stadtbahn_car_at_Bad_Godesberg-Rheinallee_-_geo.hlipp.de_-_4213.jpg|links|miniatuur|Stadtbahn van de SSB aan de halte Bad Godesberg Rheinallee (1991)]]
Sinds het einde van de jaren 1880 bestonden er plannen om de [[Tandradspoorweg|tandradspoorwegen]] van het [[Zevengebergte]] met [[openbaar vervoer]] te bedienen vanuit [[Beuel]] en de stad [[Bonn]]. Toen de [[Spoorlijn Köln Hohenzollernbrücke - Bonn|Rheinuferbahn]] van de Köln-Bonner Eisenbahnen (KBE) in 1906 in exploitatie ging, besloot de [[Landraad (Duitsland)|Landraad]] van het [[Rhein-Sieg-Kreis|Siegkreis]], eenzelfde soort spoorlijn aan te leggen. Daarmee nam de reeds beproefde spoortechniek het voortouw op nieuwigheden zoals een [[hangend spoor]] of een [[trolleybus]].

Op 13 mei 1909 werd samen met de stad Bonn de '''Elektrischen Bahnen der Kreise Bonn-Stadt, Bonn-Land und des Sieg-Kreises''' opgericht die deze naam behield tot aan de hervorming van de gemeenten in 1969. Het bedrijf kreeg op 18 september 1910 voor de duur van 100 jaar een vergunning voor de bouw en exploitatie van een elektrische lokaalspoorweg (Siegburger Bahn) tussen Bonn en Siegburg. De opening van de Siegburger Bahn vond plaats op 5 september 1911.

Wat later ontving het bedrijf ook een vergunning voor de bouw van een tweede elektrische [[Kleinbahn]], de Siebengebirgsbahn. Het eerste deel van de lijn tussen Beuel en Königswinter werd na ettelijke moeilijkheden op 18 maart 1913 geopend. Het resterende traject naar Bad Honnef volgde op 27 september 1925.

Bij momenten bood de SSB in samenwerking met de KBE doorgaande [[Vervoerbewijs|vervoerbewijzen]] aan tussen Keulen en het Zevengebergte. Ten tijde van de toenemende concurrentie van het autoverkeer, kwam dit vooral de Siebengebirgsbahn ten goede.

Tijdens de [[Tweede Wereldoorlog]] liep de infrastructuur aanzienlijke schade op. Zo hadden de Duitse troepen onder meer de bruggen over de [[Rijn]] en de [[Sieg (rivier)|Sieg]] tot ontploffing gebracht. De heropbouw van de brug over de Sieg werd afgerond in december 1946 en die over de Rijn op 12 november 1949.

In 1960 werd de vergunning van beide lijnen vanuit kostenoverweging gewijzigd naar tramexploitatie.

Het enkelsporig traject van de Siebengebirgsbahn tussen Königswinter en Bad Honnef is sinds juni 1994 beveiligd met seinen. Voordien werd gebruik gemaakt van een [[NMVB-seinstelsel|token]].

Vanaf 1998 werd het [[Station Siegburg/Bonn|station van Siegburg]] door de aanleg van de [[Spoorlijn Keulen - Frankfurt|ICE-hogesnelheidslijn tussen Keulen en Frankfurt]] volledig herbouwd. Tegelijk wijzigde ook de route van de Siegburger Bahn. De halte ''Siegburg-Zange'' werd opgeheven en het eindpunt van de Siegburgerbahn is sindsdien ondergronds.

Kaderend in het totaalproject ''Ombouw en versnelling van lijn 66 tussen Bonn Hauptbahnhof en Siegburg Bahnhof'' werd de bovenleiding in Beuel medio de jaren 2000 vernieuwd en de haltes grotendeels [[Toegankelijkheid|toegankelijk]] gemaakt. Op de [[Kennedybrücke (Bonn)|Kennedybrug]] verkreeg de [[Stadtbahn van Bonn|stadtbahn]] eind augustus 2010 in het raam van de sanering en verbreding een eigen bedding, waardoor de tram niet langer gemengd werd met het autoverkeer.

Het gehele stadtbahnnet is uitgerust met een [[dynamisch reizigersinformatiesysteem]].

Sinds lang bestaat er een nauwe samenwerking tussen de SSB en het openbaarvervoerbedrijf van Bonn (''Stadtwerke Bonn SWB Bus und Bahn''). Sinds 2004 ligt het beheer van de SSB officieel bij de SWB. De SSB heeft geen eigen personeel meer en de exploitatie gebeurt door de SWB. De bedrijfsvoering gebeurt gemeenschappelijk door de Stadtwerke Bonn en het Rhein-Siegkreis. Toch is de SSB nog steeds de eigenaar van de vergunning van de beide stadtbahnlijnen, de voertuigen en de infrastuctuur (sporen en bovenleidingen, haltes). Beide aandeelhouders van de SSB nemen elk de helft van het exploitatietekort voor hun rekening.

Op 1 januari 2014 wijzigde de juridische vennootschapsvorm van een [[GmbH]] in een oHG ('''O'''ffene '''H'''andels'''g'''esellschaft) en steeg het aandeel van de Stadtwerke Bonn tot 50,1 %.

== Externe links ==
* [https://web.archive.org/web/20160401193430/http://rhein-sieg-kreis.de/haushalt/2011_entwurf/daten/wirtschaftsplaene/ssb.pdf Jaarverslag 2009 van de SSB] (PDF; 281 kB)
* [https://www.mm-trains.de/categories.php?cat_id=34 Foto's van de lijnen van de SSB en de Stadtwerke Bonn]
* [https://web.archive.org/web/20190219160228/http://www.emfs.de/ssb.htm Privé-website over de SSB]

{{Appendix|2=
{{References}}
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=de|titel=Elektrische Bahnen der Stadt Bonn und des Rhein-Sieg-Kreises}}
}}

[[Categorie:Duitse spoorwegmaatschappij]]
[[Categorie:Stadtbahn in Duitsland|Bonn]]
[[Categorie:Openbaar vervoer in Noordrijn-Westfalen|Bonn]]
[[Categorie:Bonn]]
[[Categorie:Siegburg]]
[[Categorie:Königswinter]]

title: Basisgegevens

Locatie: Bonn Rhein-Sieg-Kreis, Duitsland

Vervoerssysteem: Stadtbahn

Lengte trajecten: 25,3 kilometer

Aantal stations: 36 stadtbahnhaltes

Spoorwijdte: normaalspoor 1435 mm

Eigenaar: Stadtwerke Bonn (SWB) / Rhein-Sieg-Kreis

title: Volledig net van de stadtbahn van Bonn

Volledig net van de stadtbahn van Bonn: Volledig net van de stadtbahn van Bonn

Portaal: Openbaar vervoer


text:
# Judith onthoofdt Holofernes (Finson)
Judith onthoofdt Holofernes is een schilderij (1607) van Louis Finson, een kunstschilder uit de Nederlanden. Het schilderij hangt in het Palazzo Zevallos, ook genoemd Palazzo Colonna di Stigliano in Napels, Italië. Dit paleis bevindt zich in het centrum van Napels, in de wijk San Ferdinando. De eigenaar van het schilderij is de Banco di Napoli.

## Kopie door Finson
Het schilderij van Finson is een kopie van deze van Caravaggio. Het schilderij stelt de onthoofding voor van Holofernes, generaal van Babylon, door Judith, een bijbels figuur uit het apocrief boek Judith. De moord gebeurde in de tent van de generaal. Judith is vergezeld van haar bediende Abra; deze neemt het hoofd mee in een doek.
Louis Finson verbleef in Napels van 1604 tot 1612. Hij was een volgeling van Caravaggio, dus een caravaggist. Caravaggio verliet Napels in 1607. Volgens kunstcritici legde Finson een vorm van naturalisme in het werk en is zijn stijl een afgeleide van de clair-obscur van Caravaggio.
Finson zou meerdere schilderijen met het thema Judith onthoofdt Holofernes geproduceerd hebben. Dit volgt uit observaties toen Finson, op terugreis van Napels, enkele jaren in de Provence werkte (1613-1615).

## Origineel van Caravaggio
Caravaggio schilderde het originele schilderij Judith onthoofdt Holofernes tweemaal. Dit zou plaats gevonden hebben in het begin van de jaren 1600. Een van de twee originelen wordt bewaard in Galleria Nazionale d'Arte Antica in het Palazzo Barberini in Rome. Het tweede origineel circuleerde in Napels doch geraakte verloren in de loop van de 17e eeuw.

## Versie van Toulouse
In 2014 kreeg het werk van Finson in Napels internationale weerklank. Op een zolder in Toulouse, Frankrijk, werd naar aanleiding van een waterlek, een vondst gedaan. Het doek leek als twee druppels water op dat in Napels. Het was eind 19e eeuw in Toulouse geraakt en sindsdien in uitstekende staat bewaard. Kunsthistorici waren verdeeld. Sommigen herkenden het verdwenen origineel van Caravaggio; anderen noemden het een oudere kopie dan deze van Finson in Napels. Met andere woorden, zowel Caravaggio als zijn leerling Finson worden vernoemd als auteur. Het Louvre in Parijs was geïnteresseerd in de aankoop. In 2019 kocht evenwel James Tomilson Hill III, een miljardair uit New York, het schilderij. De versie van Toulouse bleef in private handen.

## De drie besproken schilderijenJudith onthoofdt Holofernes
- door Louis Finson
- door Caravaggio
- deze "van Toulouse"

title: Judith onthoofdt Holofernes (Finson)

wikitext:
[[Bestand:Palazzo Zevallos 001.JPG|miniatuur|Binnenzicht Palazzo Zevallos in [[Napels (stad)|Napels]], Italië]]
'''Judith onthoofdt Holofernes''' is een schilderij (1607) van [[Louis Finson]], een kunstschilder uit de [[Nederlanden]]. Het schilderij hangt in het [[Palazzo Zevallos]], ook genoemd ''Palazzo Colonna di Stigliano'' in [[Napels (stad)|Napels]], [[Italië]]. Dit paleis bevindt zich in het centrum van Napels, in de wijk [[San Ferdinando]]. De eigenaar van het schilderij is de Banco di Napoli.

== Kopie door Finson ==
Het schilderij van Finson is een kopie van [[Judith onthoofdt Holofernes (Caravaggio)|deze van Caravaggio]]. Het schilderij stelt de onthoofding voor van [[Holofernes]], generaal van Babylon, door [[Judit (boek)|Judith]], een bijbels figuur uit het apocrief boek Judith. De moord gebeurde in de tent van de generaal. Judith is vergezeld van haar bediende Abra; deze neemt het hoofd mee in een doek.

Louis Finson verbleef in Napels van 1604 tot 1612.<ref>{{Citeer web
| url          = https://www.sapere.it/enciclopedia/Finson,+Louis.html
| titel        = Finson, Louis
| werk         = Enciclopedia - arte e archittetura
| uitgever     = Sapere
| taal         = it
|archiefurl=https://web.archive.org/web/20230901222040/https://www.sapere.it/enciclopedia/Finson,+Louis.html|archiefdatum=2023-09-02}}</ref> Hij was een volgeling van [[Caravaggio (schilder)|Caravaggio]], dus een [[Caravaggisme|caravaggist]]. Caravaggio verliet Napels in 1607. Volgens kunstcritici legde Finson een vorm van [[Naturalisme (schilderkunst)|naturalisme]] in het werk en is zijn stijl een afgeleide van de clair-obscur van Caravaggio.<ref>{{Citeer web
 |url          = http://codart.nl/exhibitions/details/2950/
 |titel        = Giuditta decapita Oloferne: Louis Finson interprete di Caravaggio
 |datum        = 2013
 |formaat      = WayBack Machine
 |uitgever     = Palazzo Zevallos, Napels
 |taal         = it
 |bezochtdatum = 26 mei 2021
 |archiefdatum = 2 april 2014
 |archiefurl   = https://web.archive.org/web/20140402102300/http://codart.nl/exhibitions/details/2950/
 |dodeurl      = unfit
}}</ref>

Finson zou meerdere schilderijen met het thema Judith onthoofdt Holofernes geproduceerd hebben. Dit volgt uit observaties toen Finson, op terugreis van Napels, enkele jaren in de Provence werkte (1613-1615).<ref>{{Citeer web
| url          = https://www.academia.edu/39547444/Le_Finson_de_Toulouse
| titel        = Le Finson de Toulouse, le chef-d'oevre de Louis Finson
| achternaam   = Morand
| voornaam     = Olivier
| datum        = 2019
| uitgever     = Academia
| taal         = fr
|archiefurl=https://web.archive.org/web/20230901222125/https://www.academia.edu/39547444/Le_Finson_de_Toulouse|archiefdatum=2023-09-02}}</ref>

== Origineel van Caravaggio ==
Caravaggio schilderde het originele schilderij Judith onthoofdt Holofernes tweemaal. Dit zou plaats gevonden hebben in het begin van de jaren 1600. [[Judith onthoofdt Holofernes (Caravaggio)|Een van de twee originelen]] wordt bewaard in [[Galleria Nazionale d'Arte Antica]] in het Palazzo Barberini in Rome. Het tweede origineel circuleerde in Napels doch geraakte verloren in de loop van de 17e eeuw.

== Versie van Toulouse ==
In 2014 kreeg het werk van Finson in Napels internationale weerklank. Op een zolder in [[Toulouse (stad)|Toulouse]], Frankrijk, werd naar aanleiding van een waterlek, een vondst gedaan. Het doek leek als twee druppels water op dat in Napels. Het was eind 19e eeuw in Toulouse geraakt en sindsdien in uitstekende staat bewaard. Kunsthistorici waren verdeeld.<ref>{{Citeer web
| url          = https://www.repubblica.it/esteri/2016/04/12/foto/parigi_il_mistero_del_caravaggio_ritrovato_le_prime_immagini-137429495/1/?ref=HRESS-1#2
| titel        = Parigi, il mistero del Caravaggio ritrovato in soffitta: le prime immagini
| achternaam   = Perilli
| voornaam     = Benedetta
| datum        = 2016
| werk         = Repubblica
| uitgever     = GEDI Gruppo Editoriale S.p.A
| taal         = it
}}</ref> Sommigen herkenden het verdwenen origineel van Caravaggio; anderen noemden het een oudere kopie dan deze van Finson in Napels. Met andere woorden, zowel Caravaggio als zijn leerling Finson worden vernoemd als auteur. Het [[Louvre]] in Parijs was geïnteresseerd in de aankoop. In 2019 kocht evenwel James Tomilson Hill III, een miljardair uit New York, het schilderij. De versie van Toulouse bleef in private handen.

== De drie besproken schilderijen ''Judith onthoofdt Holofernes'' ==
<gallery>
File:Louis finson, giuditta decapita oloferne, 1607 ca.JPG|door [[Louis Finson]]
File:Judith Beheading Holofernes - Caravaggio.jpg|door [[Caravaggio (schilder)|Caravaggio]]
File:Giuditta e Oloferne - Tolosa.jpg|deze "van Toulouse"
</gallery>

{{Appendix}}
[[Categorie:Schilderij van de barok]]
[[Categorie:Schilderij in Napels]]
[[Categorie:1607]]


text:
# Cricotopus obscurifuscus
Cricotopus obscurifuscus is een muggensoort uit de familie van de dansmuggen (Chironomidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1971 door Sublette and Sublette.

title: Cricotopus obscurifuscus

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Cricotopus obscurifuscus''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Muggen|Nematocera]] (Muggen)
| familie = [[Dansmuggen|Chironomidae]] (Dansmuggen)
| geslacht = ''[[Cricotopus]]''
| w-naam = ''Cricotopus obscurifuscus''
| auteur = Sublette and Sublette
| datum = 1971
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Cricotopus obscurifuscus''''' is een [[muggen]]soort uit de familie van de [[Dansmuggen|dansmuggen (Chironomidae)]].<ref>Oliver et al., 1990, Catalog of Nearctic Chironomidae, p. 25.</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1971 door Sublette and Sublette.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|06|18}}

[[Categorie:Cricotopus|obscurifuscus]]

title: Cricotopus obscurifuscus

Familie: Chironomidae (Dansmuggen)

Geslacht: Cricotopus

title: Soort


text:
# Jet-Boys
Jet-Boys is een computerspel dat werd ontwikkeld door Paul Baker voor de Commodore 64. Het spel werd in 1987 uitgebracht door CRL. Het spel is een horizontaal scrollende Het spel kan door één of door twee spelers tegelijkertijd gespeeld worden.

title: Jet-Boys

wikitext:
{{Infobox computerspel
| naam             = Jet-Boys
| afbeelding       =
| onderschrift     =
| ontwikkelaar     = Paul Baker
| uitgever         = [[CRL Group]]
| ontwerper        =
| muziek           = Jay Derrett
| spelserie        =
| uitgebracht      = [[1987]]
| genre            = [[actiespel]]
| modes            = 1 of 2 spelers
| engine           =
| versie           =
| betaversie       =
| licentie         =
| rating           =
| platform         = [[Commodore 64]]
| media            =
| systeemvereisten =
| voorloper        =
| uitbreiding      =
| verzamelpakket   =
| vervolg          =
| website          =
| portaal          =
}}

'''Jet-Boys''' is een [[computerspel]] dat werd ontwikkeld door [[Paul Baker]] voor de [[Commodore 64]]. Het spel werd in 1987 uitgebracht door [[CRL Group|CRL]]. Het spel is een horizontaal scrollende Het spel kan door één of door twee spelers tegelijkertijd gespeeld worden.

{{Appendix|2=
* {{en}} [http://www.gb64.com/game.php?id=3931&d=27 Info op Gamebase 64]
}}

[[Categorie:Computerspel uit 1987]]
[[Categorie:Actiespel]]
[[Categorie:Commodore 64-spel]]

title: Jet-Boys

Ontwikkelaar: Paul Baker

Uitgever: CRL Group

Muziek: Jay Derrett

Genre: actiespel

Spelmodus: 1 of 2 spelers

Platform: Commodore 64

Portaal: Computerspellen


text:
# Serpusiacris
Serpusiacris is een geslacht van rechtvleugeligen uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Descamps & Wintrebert.

## Soorten
Het geslacht Serpusiacris  is monotypisch en omvat slechts de volgende soort:
- Serpusiacris alticola (Descamps & Wintrebert, 1967)

title: Serpusiacris

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Serpusiacris''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Rechtvleugeligen|Orthoptera]] (Rechtvleugeligen)
| familie = [[Veldsprinkhanen|Acrididae]] (Veldsprinkhanen)
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Serpusiacris''
| auteur = Descamps & Wintrebert
| datum = 1967
| species =
| commons =
}}
'''''Serpusiacris''''' is een [[geslacht (biologie)|geslacht]] van [[rechtvleugeligen]] uit de familie [[veldsprinkhanen]] (Acrididae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Descamps & Wintrebert.

== Soorten ==
Het geslacht ''Serpusiacris''  is [[monotypisch]] en omvat slechts de volgende soort:
*''[[Serpusiacris alticola]]'' <small>(Descamps & Wintrebert, 1967)</small>

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|9999-Orthoptera}} [bezocht 15 april 2013]
}}

[[Categorie:Veldsprinkhanen]]

title: Serpusiacris

Familie: Acrididae (Veldsprinkhanen)

title: Geslacht


text:
# Santo Antônio do Aventureiro
Santo Antônio do Aventureiro is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Minas Gerais. De gemeente telt 3.600 inwoners (schatting 2009).

title: Santo Antônio do Aventureiro

wikitext:
{{Infobox plaats in Brazilië
| land                  = Brazilië
| soort                 = Gemeente
| naam                  = Santo Antônio do Aventureiro
| area                  = [[Regio Zuidoost (Brazilië)|Zuidoost]]
| subarea               = [[Minas Gerais]]
| situeringnaam6        = [[Mesoregio]]
| situering6            = [[Zona da Mata]]
| situeringnaam7        = [[Microregio]]
| situering7            = [[Cataguases (microregio)|Cataguases]]
| inwoners              = 3.600
| census                = 2009
| dichtheid             = 17,5
| coa                   =
| flag                  =
| vlagartikel           =
| km2                   = 138
| hoogte                = 630
| algemeen0             = 3160009
| algemeennaam0         = Gemeentenummer
| tijdzone              = [[UTC−3]]
| overig0               = 0,709
| overignaam0           = [[Index van de menselijke ontwikkeling|HDI]]
| lat_deg               = 21
| lat_min               = 45
| lat_sec               = 28
| lat_dir               = S
| lon_deg               = 42
| lon_min               = 48
| lon_sec               = 57
| lon_dir               = W
| gesticht              = 13 juni 1963
| burgemeester          = Paulo Roberto Pires
| www                   = pmsaa.mg.gov.br
| detailkaart           = MinasGerais Municip SantoAntoniodoAventureiro.svg
| detailkaartbijschrift = Locatie van Santo Antônio in de staat Minas Gerais
| image                 = Praça Barão da Conceição Sto Antº do Aventureiro.jpg
| caption               = Katholieke kerk ''Santo Antônio do Aventureiro'' in de gelijknamige gemeente
}}
'''Santo Antônio do Aventureiro''' is een [[gemeente (bestuur)|gemeente]] in de [[Brazilië|Braziliaanse]] deelstaat [[Minas Gerais]]. De gemeente telt 3.600 inwoners (schatting 2009).

{{Appendix|2=
*[[Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística]], [http://www.ibge.gov.br/home/estatistica/populacao/estimativa2009/POP2009_DOU.pdf Inwonertallen 2009]
}}

[[Categorie:Gemeente in Minas Gerais]]

title: Situering

Mesoregio: Zona da Mata

Microregio: Cataguases

title: Algemeen

Oppervlakte: 138 km²

title: Politiek

Burgemeester: Paulo Roberto Pires

title: Overig

title: Detailkaart

title: Foto's

Foto's: Katholieke kerk Santo Antônio do Aventureiro in de gelijknamige gemeente


text:
# Mojave 3
Mojave 3 is een Britse groep, die bestaat uit Neil Halstead (zang, muziek), Rachel Goswell (zang), Simon Rowe (gitaar), Alan Forrester (keyboards) en Ian McCutcheon (drums). Halstead, Goswell en McCutcheon speelden eerder in de melodieuze shoegazeband Slowdive.
Rowe en Forrester voegden zich bij de groep nadat het eerste album Ask Me Tomorrow (1995) was verschenen. In juni 2006 verscheen het vijfde album van Mojave 3, Puzzles Like You.

## Discografie

### Albums
- Ask Me Tomorrow (1995)
- Out Of Tune (1998)
- Excuses For Travelers (2000)
- Spoon And Rafter (2003)
- Puzzles Like You (2006)

title: Mojave 3

wikitext:
'''Mojave 3''' is een [[Verenigd Koninkrijk|Brits]]e groep, die bestaat uit Neil Halstead (zang, muziek), Rachel Goswell (zang), Simon Rowe (gitaar), Alan Forrester (keyboards) en Ian McCutcheon (drums). Halstead, Goswell en McCutcheon speelden eerder in de melodieuze [[shoegaze]]band [[Slowdive]].

Rowe en Forrester voegden zich bij de groep nadat het eerste album Ask Me Tomorrow (1995) was verschenen. In juni 2006 verscheen het vijfde album van Mojave 3, Puzzles Like You.

== Discografie ==

===Albums===
* Ask Me Tomorrow (1995)
* Out Of Tune (1998)
* Excuses For Travelers (2000)
* Spoon And Rafter (2003)
* Puzzles Like You (2006)

== Externe link ==
* [http://www.mojave3online.com/ Officiële website]

[[Categorie:Britse band|Mojave 3]]