text:
# Xestia bifurcata
Xestia bifurcata is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd door Hreblay & Ronkay.

title: Xestia bifurcata

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Xestia bifurcata''
| afbeelding =
| familie = [[Uilen (vlinders)|Noctuidae]] (Uilen)
| onderfamilie = [[Noctuinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Xestia]]''
| w-naam = ''Xestia bifurcata''
| auteur = Hreblay & Ronkay
| datum =
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Xestia bifurcata''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Uilen (vlinders)|uilen (Noctuidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd door Hreblay & Ronkay.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Xestia|bifurcata]]

title: Xestia bifurcata

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Noctuidae (Uilen)

Onderfamilie: Noctuinae

Geslacht: Xestia

title: Soort


text:
# Inzet van Nederlandse ambulances in het buitenland
In de negentiende en de eerste helft van de twintigste eeuw zond Nederland ambulances naar het buitenland. De term ambulance was toen de gangbare Nederlandse benaming voor een zwervend lazaret (naar het Franse hôpital ambulant) of veldhospitaal. Het huidige woord 'ambulance' in het Nederlands is een daarvan afgeleide term die alleen nog de betekenis van het vervoermiddel heeft.

## Oorsprong en inzet
Verplaatsbare lazaretten werden in 1793 uitgevonden door de Franse arts Jean-Dominique Larrey tijdens het Beleg van Mainz. Tussen 1870 en 1940 werden Nederlandse ambulances ingezet in het buitenland bij oorlogen en epidemieën. De neutraliteitspolitiek van Nederland en de rol die het voor zichzelf zag in op het wereldtoneel hebben daar in belangrijke mate aan bijgedragen. Vaak werd de medische inzet in het buitenland georganiseerd door het Nederlandse Rode Kruis, soms werd deze mede bekostigd door particuliere inzameling.
Tijdens de Balkanoorlogen waren er naast de officiële Nederlandse Rode Kruis-ambulances ook volledig particulier gefinancierde Nederlandse ambulances. Dat waren dus Artsen zonder Grenzen avant la lettre. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, wanneer het neutrale Nederland omringd is door oorlogvoerende landen, hield de regering de inzet van officiële Nederlandse Rode Kruis-ambulances tegen en stelde ze een exportverbod in voor genees- en verbandmiddelen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog bestond de Nederlandse inzet dus noodgedwongen uit particulier initiatief. De laatste twee Nederlandse Rode Kruis-ambulances werden ingezet in Ethiopië en aan het einde van de Winteroorlog.
De Nederlandse inzet in die 70 jaar was divers en varieerde in grootte, duur en samenstelling. Het minimum was de inzet van een arts en een verpleegster, met hun eigen instrumenten, terwijl aan de andere kant van het spectrum er volledig geoutilleerde ambulances waren van vele tientallen personen, die bestonden uit een medische staf met ondersteunend en huishoudelijk personeel. De uitzendingen konden enkele maanden duren, tot soms vele jaren en de betrokken medici en verpleegkundigen konden militairen of burgers zijn. Hun inzet was niet zonder gevaar, al vielen de meeste Nederlandse slachtoffers als gevolg van besmetting tijdens de bestrijding van infectieziekten en niet ten gevolge van oorlog.
In de begindagen werd, de goede bedoelingen van de Nederlandse inzet ten spijt, de (eerste) Conventie van Genève niet altijd door alle strijdende gerespecteerd. Dit was bijvoorbeeld het geval bij de tweede ambulance die werd ingezet tijdens de Tweede Boerenoorlog en waarvan de deelnemers tot tweemaal toe door de Britten gevangen werden genomen.

## Frans-Duitse Oorlog
Kort na de oprichting van het Nederlandse Rode Kruis volgde tijdens de Frans-Duitse Oorlog de eerste inzet. Het Nederlandse Rode Kruis stuurde tien ambulances: zeven naar Frankrijk en drie naar Duitsland. Na terugkomst kon aan de deelnemers aan deze ambulances de Herinneringsmedaille 1870-1871, de eerste onderscheiding van het Nederlandse Rode Kruis, worden verleend.
De zevende ambulance, onder leiding van Charles William Meredith van de Velde en waaraan ook de generaal-majoor inspecteur van de geneeskundige dienst der landmacht Giesbers deelnam, werd ingezet in Versailles. Na terugkomst schreef Van de Velde een boekje over zijn ervaringen.

## Russisch-Turkse Oorlog
Tijdens de Russisch-Turkse Oorlog was de inzet aanzienlijk beperkter, in 1877 werd Arif Bey in Constantinopel ondersteund vanuit Nederland en bevond er zich aan de grens tussen Rusland en Turkije in Tiflis, Koetaisi en Alexandropol een ambulance onder leiding van de Baltisch Duitse arts Gustav Tiling. Het initiatief hiervoor werd genomen door dominee Hendrik Gillot van de Nederlandse Hervormde Kerk in Sint-Petersburg, die goed was voor meer dan twee derde van de kosten, terwijl de rest werd gedragen door het Nederlandse Rode Kruis.

## Tweede Boerenoorlog
Rond de eeuwwisseling, tijdens de Tweede Boerenoorlog, stuurde het Nederlandse Rode Kruis vier ambulances naar de oorlogsgebieden in Oranje Vrijstaat en Transvaal. De zogenaamde derde ambulance, in Kroonstad, was een gezamenlijk Russisch-Nederlands initiatief. Ook deze was een initiatief van Gillot.
Over de onfortuinlijke tweede ambulance van dr. Koster, waarvan de artsen door de Britten op verdenking van spionage krijgsgevangen werden gemaakt, verscheen al in 1901 een boek van zuster Hellemans, een van de verpleegsters die naar huis werden gestuurd. Dat gebeurde op een moment dat de artsen nog niet in Nederland waren teruggekeerd.

## Balkanoorlogen
Na enige aarzeling, maar op weg geholpen door een anonieme gift van 40.000 gulden, besloot het Nederlandse Rode Kruis alsnog om tijdens de Eerste Balkanoorlog in actie te komen. Mogelijk kwam deze gift van de filhellenist Adriaan Goekoop. Er werden drie Nederlandse Rode Kruis-ambulances gevormd: één naar Turkije (G.W.S. Lingbeek, Constantinopel), één naar Griekenland (Bierens de Haan, Saloniki en Preveza) en één naar Bulgarije (dr. Sikemeier, Tsjorloe) . Bij de inzet van deze derde ambulance kwam de 28-jarige sergeant-ziekenverpleger W.P. Braam om als gevolg van een combinatie van tyfus, longontsteking en pleuritis.
Door particuliere inzameling werden nog twee Nederlandse ambulances buiten het Rode Kruis om bekostigd: één naar Montenegro (Herman Koppeschaar, Cetinje) en één naar Servië (Arius van Tienhoven, Belgrado).
Bij het uitbreken van de vijandelijkheden tijdens de Tweede Balkanoorlog, keerde Van Tienhoven terug naar Servië. In de herfst van dat jaar voegde Van Hamel zich bij hem in Valjevo, terwijl Lingbeek, die in Nederland de laatste hand legde aan de afwikkeling van de ambulance in Constantinopel, een ambulance inrichtte in Belgrado.. Beide ambulances keerden in oktober terug.
Veel van de deelnemers aan de ambulances tijdens de Balkanoorlogen kwamen na afloop voor hun inzet in aanmerking voor de Medaille van het Rode Kruis, die in 1910 was ingesteld. Ook kon besloten worden om de deelnemers aan deze vijf ambulances de speciaal in het leven geroepen gesp “Balkan 1912/13” te verlenen. Voor haar deelname aan de ambulance in Servië en later tijdens de Eerste Wereldoorlog kreeg Ailke Westerhof in 1935 als eerste Nederlandse de Florence Nightingale-medaille.

## De derde pestpandemie
De uitgebreide ervaring die inmiddels was opgebouwd door de ambulances in oorlogstijd kwam in 1914 ook van pas in vredestijd, toen maatregelen werden genomen op Midden-Java ter bestrijding van de pest. De ziekte had in 1911, tijdens de derde pestpandemie, het eiland bereikt. Er werden vier pestambulances gestuurd. Ook nu niet zonder risico: op 7 juli 1915 overleed zuster H. Karssen. In totaal zijn er tot 1936 meer dan 200.000 slachtoffers op Java.

## Eerste Wereldoorlog
Mede doordat er tijdens de Eerste Wereldoorlog geen leidende rol was voor het Rode Kruis bij de inzet van ambulances, was deze inzet meer divers. In totaal waren er zeker tien ambulances waarbij Nederlanders waren betrokken. Het Rode Kruis richtte zich meer op de opvang van gewonde en zieke vluchtelingen in noodhospitalen in Nederland.
Nog in augustus 1914 keerde Van Tienhoven terug naar Servië, samen met zuster De Groote, die hem de vorige keer ook al begeleidde en met wie hij in 1916 zou trouwen. Ze richtten in Valjevo een ambulance in. Later kreeg deze ambulance vanuit Nederland versterking. De ambulance keerde terug naar Nederland nadat in Valjevo tyfus was uitgebroken. Deze ziekte had vrijwel alle Nederlandse leden aangetast. De dag na terugkomst overleed in Nederland verpleger A.F. Henken aan tyfus. Een klein jaar eerder was hij degene die met gevaar voor eigen leven tijdens het uitbreken van de Tweede Balkanoorlog de stoffelijke resten van broeder Braam uit Tsjorloe had gerepatrieerd.
Pas vanaf de zomer van 1915, toen er voldoende geld was binnengehaald, kwamen de overige ambulances op gang. In augustus vertrok Bierens de Haan naar Parijs, waar hij de leiding nam over de Nederlandse ambulance in Le Pré Catelan. Deze bleef tot 1919 actief.
Diezelfde maand vertrok een tweede ambulance voor Servië onder leiding van Doorenbos naar Niš. Bij deze inzet overleed P. Beyers in een ziekenhuis in Újvidék, toen hij onderweg was om zich aan te sluiten bij de ambulance in Oostenrijk-Hongarije. Drie verpleegsters van deze ambulance, W. Forbes Schmelzer, M. van Oijen en G. van der Veen sloten zich eind 1915 aan bij de Engels-Amerikaanse ambulance van Lady Paget in Uskub.
Nog in 1915 vertrok de uit Servië teruggekeerde en inmiddels van de tyfus herstelde Van Tienhoven naar Frankrijk, waar hij zich vestigde in Vesoul.
Eind 1915 kwamen de ambulances naar Duitsland en Oostenrijk-Hongarije op gang. In december vertrok Lanz als kwartiermaker naar Gleiwitz. Zijn taak werd overgenomen door Van der Goot. In januari begon Van der Moer in Boedapest, met Frits Hijmans als chef-chirurg. Bij deze ambulance was ook Henriëtte Kuyper, de dochter van Abraham Kuyper, betrokken. In augustus 1916 ging een deel van deze ambulance in Olmütz aan de slag.
Ook in 1916 vestigden Bijleveld zich in Petrograd en Henri van Dijk zich in Monastir. Die laatste berichtte in de Nieuwe Rotterdamsche Courant in de rubriek “Onder de Menschen” van M.J. Brusse over zijn ervaringen. Deze bijdragen verschenen later gebundeld in boekvorm.
Hoewel er dus zeker tien ambulances waren met Nederlanders, leidde dit na de oorlog niet tot een massale toekenning van onderscheidingen, zoals dat na de Balkanoorlogen wel gebeurde.

## Tweede Italiaans-Ethiopische Oorlog
Omdat Italië een inzet van het Nederlandse Rode Kruis afwees, reisde de Nederlandse Rode Kruis-ambulance onder leiding van Charles Winckel ten tijde van de Tweede Italiaans-Ethiopische Oorlog af naar Abessinië. Na afloop van deze uitzending werd aan de deelnemers de Medaille van het Rode Kruis verleend met de gesp “Ethiopië 1935/36”. In 1936 verschenen twee boeken over deze ambulance: een door Charles Winckel en Nol Colaço Belmonte en een van de hand van Henk Veeneklaas.

## Winteroorlog
In januari 1940 werd besloten om in navolging van de Scandinavische landen een Nederlandse Rode Kruis-ambulance naar Finland te sturen tijdens de Winteroorlog. De ambulance stond onder leiding van Frederik Hendrik Meihuizen met Charles Winckel als kwartiermaker. Hoewel de vijandelijkheden stopten in maart, duurde het doordat Nederland zelf werd bezet nog tot de herfst van 1940 voor de leden van de ambulance konden terugkomen.
Zo kwam er, 70 jaar na de eerste inzet, een eind aan de Nederlandse ‘ambulance’ in deze vorm.

## Nederlandse ambulance Oostfront
Tijdens de bezetting werd vanaf 1941 in Nederland geworven voor een Nederlandsche ambulance Oostfront, een gezamenlijk initiatief van de Duitse bezetter en Duitsgezinden in Nederland. Deze was actief achter de frontlinies aan het Oostfront. Deze inzet had niet het karakter van een ambulance, maar eerder van een medische eenheid bij de SS.

wikiname: nlwiki

in_language: nl

wikitext:
[[Bestand:Dr. Koppeschaar Dutch ambulance to Montenegro returns April 1913.jpg|thumb|Terugkeer van de Montenegro-ambulance van dr. Koppeschaar. Amsterdam [[Station Amsterdam Weesperpoort|Weesperpoortstation]], 26 april 1913.]]
In de [[19e eeuw|negentiende]] en de eerste helft van de [[20e eeuw|twintigste eeuw]] zond '''Nederland [[ambulance]]s naar het buitenland'''. De term ''ambulance'' was toen de gangbare Nederlandse benaming voor een zwervend lazaret (naar het [[Frans (hoofdbetekenis)|Frans]]e ''hôpital ambulant'') of [[veldhospitaal]]. Het huidige woord 'ambulance' in het Nederlands is een daarvan afgeleide term die alleen nog de betekenis van het [[vervoermiddel]] heeft.

==Oorsprong en inzet==
[[Bestand:Larrey's_Flying_Ambulance.jpg|thumb|De ''hôpital ambulant'' van Larrey.]]
{{Zie ook|Zie ook: [[Veldhospitaal]]}}
Verplaatsbare lazaretten werden in 1793 uitgevonden door de Franse arts Jean-Dominique Larrey tijdens het [[Beleg van Mainz (1793)|Beleg van Mainz]].<ref>{{Citeer web |url=http://www.cheminsdememoire.gouv.fr/fr/dominique-larrey |titel=Dominique Larrey |auteur= |uitgever=Chemins de Mémoire |datum= |bezochtdatum=22 juli 2015 | taal = fr|archiefurl=https://web.archive.org/web/20150723025753/http://www.cheminsdememoire.gouv.fr/fr/dominique-larrey|archiefdatum=2015-07-23}}</ref> Tussen 1870 en 1940 werden Nederlandse ambulances ingezet in het buitenland bij oorlogen en epidemieën. De neutraliteitspolitiek van Nederland en de rol die het voor zichzelf zag in op het wereldtoneel hebben daar in belangrijke mate aan bijgedragen. Vaak werd de medische inzet in het buitenland georganiseerd door [[het Nederlandse Rode Kruis]], soms werd deze mede bekostigd door particuliere inzameling.<ref name="nrk145">{{Citeer web |url=https://www.rodekruis.nl/dit-zijn-we/geschiedenis/documents/nrk_145jaar_boekje_totaal.pdf |titel=145 momenten in 145 jaar Nederlandse Rode Kruis |auteur=Steeg, M. van der |uitgever=Het Nederlandse Rode Kruis |datum=december 2012 |bezochtdatum=22 juli 2015 |archiefdatum=28 juni 2015 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20150628000234/http://www.rodekruis.nl/dit-zijn-we/geschiedenis/documents/nrk_145jaar_boekje_totaal.pdf |dodeurl=ja }}</ref>

Tijdens de [[Balkanoorlogen]] waren er naast de officiële Nederlandse Rode Kruis-ambulances ook volledig particulier gefinancierde Nederlandse ambulances. Dat waren dus [[Artsen zonder Grenzen]] avant la lettre. Tijdens de [[Eerste Wereldoorlog]], wanneer het neutrale Nederland omringd is door oorlogvoerende landen, hield de regering de inzet van officiële Nederlandse Rode Kruis-ambulances tegen en stelde ze een exportverbod in voor genees- en verbandmiddelen.<ref name="nrk145" /> Tijdens de Eerste Wereldoorlog bestond de Nederlandse inzet dus noodgedwongen uit particulier initiatief. De laatste twee Nederlandse Rode Kruis-ambulances werden ingezet in Ethiopië en aan het einde van de Winteroorlog.

De Nederlandse inzet in die 70 jaar was divers en varieerde in grootte, duur en samenstelling. Het minimum was de inzet van een arts en een verpleegster, met hun eigen instrumenten, terwijl aan de andere kant van het spectrum er volledig geoutilleerde ambulances waren van vele tientallen personen, die bestonden uit een medische staf met ondersteunend en huishoudelijk personeel. De uitzendingen konden enkele maanden duren, tot soms vele jaren en de betrokken medici en verpleegkundigen konden militairen of burgers zijn. Hun inzet was niet zonder gevaar, al vielen de meeste Nederlandse slachtoffers als gevolg van besmetting tijdens de bestrijding van infectieziekten en niet ten gevolge van oorlog.

In de begindagen werd, de goede bedoelingen van de Nederlandse inzet ten spijt, de [[Eerste Geneefse Conventie|(eerste) Conventie van Genève]] niet altijd door alle strijdende gerespecteerd. Dit was bijvoorbeeld het geval bij de tweede ambulance die werd ingezet tijdens de [[Tweede Boerenoorlog]] en waarvan de deelnemers tot tweemaal toe door de Britten gevangen werden genomen.

==Frans-Duitse Oorlog==
Kort na de oprichting van het Nederlandse Rode Kruis volgde tijdens de Frans-Duitse Oorlog de eerste inzet. Het Nederlandse Rode Kruis stuurde tien ambulances: zeven naar Frankrijk en drie naar Duitsland.<ref name="nrk145" /> Na terugkomst kon aan de deelnemers aan deze ambulances de [[Herinneringsmedaille 1870-1871 van de Nederlandsche Vereeniging tot het verleenen van hulp aan zieke en gewonde krijgslieden in tijd van oorlog|Herinneringsmedaille 1870-1871]], de eerste [[Onderscheidingen van het Nederlandse Rode Kruis|onderscheiding van het Nederlandse Rode Kruis]], worden verleend.

De zevende ambulance, onder leiding van [[Charles William Meredith van de Velde]] en waaraan ook de generaal-majoor inspecteur van de geneeskundige dienst der landmacht [[Hermanus Franciscus Ambrosius Giesbers|Giesbers]] deelnam, werd ingezet in [[Versailles (hoofdbetekenis)|Versailles]].<ref>{{Citeer nieuws| achternaam =| voornaam = | auteurlink = | werk = Bredasche courant| datum = 4 december 1870| titel = Binnenlandsche berigten| uitgever = | bezochtdatum = 23 juli 2015| pagina's = 1| taal = | URL = https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010156520:mpeg21:a0004}}</ref> Na terugkomst schreef Van de Velde een boekje over zijn ervaringen.<ref>{{Citeer boek| achternaam = Velde | voornaam = C.W.M. van de| auteurlink = Charles William Meredith van de Velde| medeauteurs = | datum = 1871| titel = De Nederlandsche Ambulance te Versailles, gedurende September, October, en November 1870 | uitgever = Kemink & Zoon| plaats = Utrecht| ISBN = | pagina's = | taal = | URL = | bezochtdatum =}}</ref>
[[Bestand:Field hospital at Tbilisi 1878.jpg|thumb|Een ambulance in Tiflis, 1878.]]

==Russisch-Turkse Oorlog==
Tijdens de [[Russisch-Turkse Oorlog (1877-1878)|Russisch-Turkse Oorlog]] was de inzet aanzienlijk beperkter, in 1877 werd Arif Bey in [[Istanboel|Constantinopel]] ondersteund vanuit Nederland en bevond er zich aan de grens tussen Rusland en Turkije in [[Tbilisi|Tiflis]], [[Koetaisi]] en [[Gjoemri|Alexandropol]] een ambulance onder leiding van de [[Baltische Duitsers|Baltisch Duitse]] arts Gustav Tiling.<ref>{{Citeer web |url=http://www.bbl-digital.de/eintrag/Tiling-Gustav-%28Friedrich-Adolf%29-1850-1912/ |titel=Tiling, Gustav (Friedrich Adolf ?) |bezochtdatum=2017-03-14 |formaat= |werk=BBLd – Baltisches Biographisches Lexikon digital}}</ref><ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = Het nieuws van den dag : kleine courant| datum = 7 augustus 1877| titel = Gemengd Nieuws| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 2| taal = | URL = https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010061187:mpeg21:a0007}}</ref><ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = De Tĳd : godsdienstig-staatkundig dagblad| datum = 3 december 1877| titel = Het Roode Kruis| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 3-4| taal = | URL = https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010265182:mpeg21:a0045}}</ref> Het initiatief hiervoor werd genomen door dominee Hendrik Gillot van de [[Nederlandse Hervormde Kerk (hoofdbetekenis)|Nederlandse Hervormde Kerk]] in [[Sint-Petersburg]], die goed was voor meer dan twee derde van de kosten, terwijl de rest werd gedragen door het Nederlandse Rode Kruis.<ref name="Wijngaarden">{{Citeer boek| achternaam = Wijngaarden-Xiounina| voornaam = Jelena Sergejevna van| auteurlink = | medeauteurs = | datum = 2007| titel = Van assimilatie tot segregatie: de Nederlandse kolonie in Sint-Petersburg. 1856-1917| uitgever = Institute for Northern and Eastern European Studies| plaats = Groningen| ISBN = 978-90-770-8906-4| pagina's = 172-174| taal = | URL = | bezochtdatum =}}</ref>

==Tweede Boerenoorlog==
[[Bestand:Dutch ambulance Modderspruit-vanHoepen.jpg|thumb|Nederlandse ambulance in Modderspruit, 1900.]]
Rond de eeuwwisseling, tijdens de Tweede Boerenoorlog, stuurde het Nederlandse Rode Kruis vier ambulances naar de oorlogsgebieden in [[Oranje Vrijstaat]] en [[Zuid-Afrikaansche Republiek|Transvaal]].<ref>{{Citeer boek| achternaam = Bossenbroek| voornaam = Martin| auteurlink = Martin Bossenbroek| medeauteurs = | datum = 2012| titel = De Boerenoorlog| uitgever = Athenaeum| plaats = Amsterdam| ISBN = 978-90-253-6993-4| pagina's = | taal = | URL = | bezochtdatum =}}</ref> De zogenaamde derde ambulance, in [[Kroonstad (Zuid-Afrika)|Kroonstad]], was een gezamenlijk Russisch-Nederlands initiatief.<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = Lingbeek| voornaam = G.W.S. | auteurlink = G.W.S. Lingbeek| werk = De Tĳd : godsdienstig-staatkundig dagblad| datum = 17 mei 1900| titel = Onze ambulance| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 5-6| taal = | URL = https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010407362:mpeg21:a0075}}</ref><ref name="Everts">{{Citeer boek| achternaam = Everts| voornaam = Philip| auteurlink = Philip Everts| medeauteurs = | datum = 2015| titel = Een rusteloze geest : Leven en werk van de arts Goswijn Willem Sanne Lingbeek (1860-1939) | uitgever = Erasmus Publishing| plaats = Rotterdam| ISBN = 978-90-523-5224-4| pagina's = | taal = | URL = | bezochtdatum =}}</ref> Ook deze was een initiatief van Gillot.<ref name="Wijngaarden" />
Over de onfortuinlijke tweede ambulance van dr. Koster, waarvan de artsen door de Britten op verdenking van spionage [[krijgsgevangene|krijgsgevangen]] werden gemaakt, verscheen al in 1901 een boek van zuster Hellemans, een van de verpleegsters die naar huis werden gestuurd.<ref>{{Citeer boek| achternaam = Hellemans| voornaam = L.M.| auteurlink = | medeauteurs = | datum = 1871| titel = Met het Roode Kruis mee in den Boeren-vrijheidsoorlog| uitgever = Koster| plaats = Amsterdam| ISBN = | pagina's = | taal = | URL = | bezochtdatum =}}</ref> Dat gebeurde op een moment dat de artsen nog niet in Nederland waren teruggekeerd.<ref>{{Citeer boek| achternaam = Dullemond| voornaam = Caspar| auteurlink = | medeauteurs = | datum = 2011| titel = De missie van zuster Hellemans : Bachelorscriptie Geschiedenis, Rijksuniversiteit Groningen| uitgever = | plaats = Zwolle| ISBN = | pagina's = | bezochtdatum = 14 maart 2017| taal = | URL = http://doczz.nl/doc/53877/de-missie-van-zuster-hellemans| archiefdatum = 14 maart 2017| archiefurl = https://web.archive.org/web/20170314054942/http://doczz.nl/doc/53877/de-missie-van-zuster-hellemans| dodeurl = ja}}</ref>

==Balkanoorlogen==
Na enige aarzeling, maar op weg geholpen door een anonieme gift van 40.000 gulden, besloot het Nederlandse Rode Kruis alsnog om tijdens de Eerste Balkanoorlog in actie te komen.<ref name="nrk145" /> Mogelijk kwam deze gift van de [[filhellenisme|filhellenist]] [[Adriaan Goekoop]]<ref>In zijn boek ''Het boetekleed ontsiert de man niet'' identificeert Jan de Bruijn de ''philhelleensche landgenoot'' die wordt genoemd in het jaarverslag 1913 van het Nederlandse Rode Kruis als [[Rudolph Lehmann]] (zie: [[Lintjesaffaire]]). Of het Goekoop was of Lehmann is moeilijk vast te stellen, maar van Goekoop was het filhellenisme bekend, van Lehmann niet.</ref>. Er werden drie Nederlandse Rode Kruis-ambulances gevormd: één naar [[Ottomaanse Rijk|Turkije]] ([[G.W.S. Lingbeek]], Constantinopel)<ref name="Everts" />, één naar Griekenland (Bierens de Haan, [[Thessaloniki (stad)|Saloniki]] en [[Preveza (stad)|Preveza]])<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = Haarlem's Dagblad| datum = 8 april 1913| titel = Van de balkan-ambulance : Dr. Offerhaus geïnterviewd : I| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 5| taal = | URL = https://nha.courant.nu/issue/HD/1913-04-08/edition/0/page/5}}</ref><ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = Haarlem's Dagblad| datum = 11 april 1913| titel = Van de balkan-ambulance : Dr. Offerhaus geïnterviewd : II| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 1| taal = | URL = https://nha.courant.nu/issue/HD/1913-04-11/edition/0/page/1}}</ref> en één naar [[Bulgarije]] (dr. Sikemeier, [[Çorlu (stad)|Tsjorloe]])<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = Algemeen Handelsblad| datum = 25 oktober 1913| titel = Ned. Ambulance in Bulgarije| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 5| taal = | URL = https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010651366:mpeg21:a0025}}</ref> . Bij de inzet van deze derde ambulance kwam de 28-jarige sergeant-ziekenverpleger W.P. Braam om als gevolg van een combinatie van tyfus, longontsteking en pleuritis.<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = Haarlem's Dagblad| datum = 8 april 1913| titel = De overleden verpleger Braam| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 5| taal = | URL = https://nha.courant.nu/issue/HD/1913-04-08/edition/0/page/5}}</ref>

Door particuliere inzameling werden nog twee Nederlandse ambulances buiten het Rode Kruis om bekostigd: één naar [[Koninkrijk Montenegro|Montenegro]] ([[Herman Koppeschaar]], [[Cetinje]])<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = De Gooi- en Eemlander : nieuws- en advertentieblad| datum = 7 januari 1914| titel = Plaatselijk Nieuws| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 1| taal = | URL = https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:011163383:mpeg21:a0001}}</ref><ref>{{Citeer boek| achternaam = Koppeschaar| voornaam = H| auteurlink = Herman Koppeschaar| medeauteurs = | datum = 1913| titel = Een en ander over Montenegro en Servië | uitgever = Scheltema & Holkema Boekhandel| plaats = Amsterdam| ISBN = | pagina's = | taal = | URL = | bezochtdatum =}}</ref> en één naar [[Koninkrijk Servië (1882-1918)|Servië]] ([[Arius van Tienhoven]], [[Belgrado]])<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = De Telegraaf| datum = 24 oktober 1912| titel = Naar het oorlogstooneel| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 5| taal = | URL = https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:110547020:mpeg21:a0082}}</ref>.

Bij het uitbreken van de vijandelijkheden tijdens de Tweede Balkanoorlog, keerde Van Tienhoven terug naar Servië<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = Middelburgsche courant| datum = 5 juli 1913| titel = Dr. Van Tienhoven weer naar Servië| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 9| taal = | URL = https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010636034:mpeg21:a0082}}</ref>. In de herfst van dat jaar voegde Van Hamel zich bij hem in [[Valjevo]], terwijl Lingbeek, die in Nederland de laatste hand legde aan de afwikkeling van de ambulance in Constantinopel, een ambulance inrichtte in Belgrado.<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = Algemeen Handelsblad| datum = 23 juli 1913| titel = Ambulances| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 5| taal = | URL = https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010651208:mpeg21:a0114}}</ref><ref name="Everts" />. Beide ambulances keerden in oktober terug.<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = Nieuwe Rotterdamsche Courant| datum = 5 oktober 1913| titel = De ambulance-dr. Van Tienhoven| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 1| taal = | URL = https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010033054:mpeg21:a0004}}</ref><ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = De Telegraaf| datum = 18 oktober 1913| titel = Roode Kruis-ambulance uit Belgrado| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 1| taal = | URL = https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:110547475:mpeg21:a0034}}</ref>

Veel van de deelnemers aan de ambulances tijdens de Balkanoorlogen kwamen na afloop voor hun inzet in aanmerking voor de [[Medaille van het Rode Kruis (Nederland)|Medaille van het Rode Kruis]], die in 1910 was ingesteld. Ook kon besloten worden om de deelnemers aan deze vijf ambulances de speciaal in het leven geroepen gesp “Balkan 1912/13” te verlenen.<ref name="RKM">{{Citeer web |url=https://www.onderscheidingen.nl/nl/medailles/nrk/rkm.html |titel=Medaille van het Rode Kruis |auteur= Müller, Erik |uitgever= |datum= |bezochtdatum=22 juli 2015}}</ref> Voor haar deelname aan de ambulance in Servië en later tijdens de Eerste Wereldoorlog kreeg [[Ailke Westerhof]] in 1935 als eerste Nederlandse de [[Florence Nightingale-Medaille van het Internationale Rode Kruis|Florence Nightingale-medaille]].<ref name="nrk145" />

==De derde pestpandemie==
De uitgebreide ervaring die inmiddels was opgebouwd door de ambulances in oorlogstijd kwam in 1914 ook van pas in vredestijd, toen maatregelen werden genomen op [[Midden-Java]] ter bestrijding van de [[pest (ziekte)|pest]]. De ziekte had in 1911, tijdens de derde pestpandemie, het eiland bereikt. Er werden vier pestambulances gestuurd. Ook nu niet zonder risico: op 7 juli 1915 overleed zuster H. Karssen.<ref name="nrk145" /> In totaal zijn er tot 1936 meer dan 200.000 slachtoffers op Java.<ref>{{Citeer tijdschrift| 1= Rijnberk, G. van| datum= 14 april 1936| url= https://www.ntvg.nl/system/files/publications/1936117880001a.pdf| titel= Vijf en twintig jaren pestbestrijding op Java
| tijdschrift= Ned Tijdschr Geneeskd.| jaargang= 80| nummer= | pp= 1788-92| doi=|archiefurl=https://web.archive.org/web/20160305050235/https://www.ntvg.nl/system/files/publications/1936117880001a.pdf|archiefdatum=2016-03-05}}</ref>

==Eerste Wereldoorlog==
Mede doordat er tijdens de Eerste Wereldoorlog geen leidende rol was voor het Rode Kruis bij de inzet van ambulances, was deze inzet meer divers. In totaal waren er zeker tien ambulances waarbij Nederlanders waren betrokken. Het Rode Kruis richtte zich meer op de opvang van gewonde en zieke vluchtelingen in noodhospitalen in Nederland.<ref name="nrk145" />

Nog in augustus 1914 keerde Van Tienhoven terug naar Servië, samen met zuster De Groote, die hem de vorige keer ook al begeleidde en met wie hij in 1916 zou trouwen. Ze richtten in [[Valjevo]] een ambulance in. Later kreeg deze ambulance vanuit Nederland versterking. De ambulance keerde terug naar Nederland nadat in Valjevo tyfus was uitgebroken. Deze ziekte had vrijwel alle Nederlandse leden aangetast. De dag na terugkomst overleed in Nederland verpleger A.F. Henken aan tyfus. Een klein jaar eerder was hij degene die met gevaar voor eigen leven tijdens het uitbreken van de Tweede Balkanoorlog de stoffelijke resten van broeder Braam uit Tsjorloe had gerepatrieerd.<ref>{{Citeer boek| achternaam = Tienhoven| voornaam = A. van| auteurlink = Arius van Tienhoven| medeauteurs = Brusse, M.J. | datum = 1915| titel = De gruwelen van den oorlog in Servië : het dagboek van den oorlogs-chirurg A. van Tienhoven / naverteld door M.J. Brusse | uitgever = W.L. & J. Brusse| plaats = Rotterdam| ISBN = | pagina's = | taal = | URL = | bezochtdatum =}}</ref>

Pas vanaf de zomer van 1915, toen er voldoende geld was binnengehaald, kwamen de overige ambulances op gang. In augustus vertrok Bierens de Haan naar [[Parijs (hoofdbetekenis)|Parijs]], waar hij de leiding nam over de Nederlandse ambulance in Le Pré Catelan.<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = Het nieuws van den dag voor Nederlandsch-Indië| datum = 6 september 1915| titel = Ned. ambulance in Frankrijk| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 5| taal = | URL =https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010168765:mpeg21:a0109}}</ref> Deze bleef tot 1919 actief.<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = Algemeen Handelsblad| datum = 20 april 1919| titel = Terugkeer van de Nederl. ambulance in Frankrijk| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 5| taal = | URL =https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010655950:mpeg21:a0099}}</ref>

Diezelfde maand vertrok een tweede ambulance voor Servië onder leiding van Doorenbos naar [[Niš]]. Bij deze inzet overleed P. Beyers in een ziekenhuis in [[Novi Sad|Újvidék]], toen hij onderweg was om zich aan te sluiten bij de ambulance in [[Oostenrijk-Hongarije]].<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = De Telegraaf| datum = 21 december 1915| titel = Dr. P. Beyers. †| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 2| taal = | URL =https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:110548535:mpeg21:a0050}}</ref> Drie verpleegsters van deze ambulance, W. Forbes Schmelzer, M. van Oijen en G. van der Veen sloten zich eind 1915 aan bij de Engels-Amerikaanse ambulance van Lady Paget in [[Skopje|Uskub]].<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = Rotterdamsch nieuwsblad| datum = 13 oktober 1915| titel = Nederlanders in Servië| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 6| taal = | URL =https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010296135:mpeg21:a0106}}</ref>

Nog in 1915 vertrok de uit Servië teruggekeerde en inmiddels van de tyfus herstelde Van Tienhoven naar Frankrijk, waar hij zich vestigde in [[Vesoul]].<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = Nieuwe Rotterdamsche Courant| datum = 5 oktober 1915| titel = De Nederlandsche ambulance in Frankrijk| uitgever = | bezochtdatum = 14 maart 2020| pagina's = 1| taal = | URL =https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010034417:mpeg21:a0013}}</ref>

Eind 1915 kwamen de ambulances naar [[Duitse Keizerrijk|Duitsland]] en Oostenrijk-Hongarije op gang. In december vertrok Lanz als kwartiermaker naar [[Gliwice|Gleiwitz]].<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = Nieuwsblad van het Noorden| datum = 28 december 1915| titel = De ambulance voor Duitschland en Oostenrijk| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 2| taal = | URL =https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010667606:mpeg21:a0010}}</ref> Zijn taak werd overgenomen door Van der Goot. In januari begon Van der Moer in [[Boedapest]], met [[Frits Hijmans]] als chef-chirurg. Bij deze ambulance was ook [[Henriëtte Kuyper]], de dochter van [[Abraham Kuyper]], betrokken.<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = De Tĳd : godsdienstig-staatkundig dagblad| datum = 22 februari 1916| titel = Nederlandsche ambulancen| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 7| taal = | URL =https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010547756:mpeg21:a0142}}</ref> In augustus 1916 ging een deel van deze ambulance in [[Olomouc|Olmütz]] aan de slag.<ref>{{Citeer tijdschrift| 1= -| datum= 25 maart 1917| url=https://www.ntvg.nl/system/files/publications/1917114040002a.pdf| titel= Nederlandsche ambulances voor Duitschland en Oostenrijk-Hongarije| tijdschrift= Ned Tijdschr Geneeskd.| jaargang= 61| nummer= | pp= 1404-6| doi=|archiefurl=https://web.archive.org/web/20160305050154/https://www.ntvg.nl/system/files/publications/1917114040002a.pdf|archiefdatum=2016-03-05}}</ref>

Ook in 1916 vestigden Bijleveld zich in [[Sint-Petersburg|Petrograd]]<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = Algemeen Handelsblad| datum = 8 november 1916| titel = Onder de Russische Gewonden| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 5| taal = | URL =https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010653011:mpeg21:a0108}}</ref> en [[Henri van Dijk]] zich in [[Bitola|Monastir]]. Die laatste berichtte in de [[Nieuwe Rotterdamsche Courant]] in de rubriek “Onder de Menschen” van [[Marie Joseph Brusse|M.J. Brusse]] over zijn ervaringen.<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = Brusse | voornaam = M.J | auteurlink = Marie Joseph Brusse | werk = Nieuwe Rotterdamsche Courant| datum = 4 juli 1917| titel = Onder de Menschen : Een Hollandsch hospitaal in een gebombardeerde stad| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 5| taal = | URL =https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010035567:mpeg21:a0105}}</ref> Deze bijdragen verschenen later gebundeld in boekvorm.<ref>{{Citeer boek| achternaam = Brusse| voornaam = M.J.| auteurlink = Marie Joseph Brusse| medeauteurs = | datum = 1917| titel = Een Hollandsch hospitaal in een gebombardeerde stad / door M.J. Brusse | uitgever = W.L. & J. Brusse| plaats = Rotterdam| ISBN = | pagina's = | taal = | URL = | bezochtdatum =}}</ref>

Hoewel er dus zeker tien ambulances waren met Nederlanders, leidde dit na de oorlog niet tot een massale toekenning van onderscheidingen, zoals dat na de Balkanoorlogen wel gebeurde.

==Tweede Italiaans-Ethiopische Oorlog==
[[Bestand:Winckel ontmoet Haile Selassi.jpg|thumb|Winckel ontmoet [[Haile Selassie]].]]
Omdat Italië een inzet van het Nederlandse Rode Kruis afwees, reisde de Nederlandse Rode Kruis-ambulance onder leiding van [[Charles Winckel]] ten tijde van de Tweede Italiaans-Ethiopische Oorlog af naar [[Keizerrijk Ethiopië|Abessinië]].<ref name="nrk145" /> Na afloop van deze uitzending werd aan de deelnemers de Medaille van het Rode Kruis verleend met de gesp “Ethiopië 1935/36”.<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = De Gooi- en Eemlander : nieuws- en advertentieblad| datum = 8 juli 1936| titel = De leden der Abessijnsche ambulance onderscheiden| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 7| taal = | URL =https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:011172279:mpeg21:a0139}}</ref><ref name="RKM" /> In 1936 verschenen twee boeken over deze ambulance: een door Charles Winckel en [[Arnold Herman Maximiliaan Colaço Belmonte|Nol Colaço Belmonte]]<ref>{{Citeer boek| achternaam = Winckel | voornaam = Ch.W.F.| auteurlink = Charles Winckel| medeauteurs = Colaço Belmonte, A.| datum = 1936| titel = Het Nederlandsche Roode Kruis in Ethiopië : waar onze vlag eens wapperde | uitgever = Van Kampen| plaats = Amsterdam| ISBN = | pagina's = | taal = | URL = | bezochtdatum =}}</ref> en een van de hand van [[Henk Veeneklaas]]<ref>{{Citeer boek| achternaam = Veeneklaas | voornaam = G.M.H.| auteurlink = Henk Veeneklaas| medeauteurs = | datum = 1936| titel = Doktoren op marsch | uitgever = Callenbach| plaats = Nijkerk| ISBN = | pagina's = | taal = | URL = | bezochtdatum =}}</ref>.

==Winteroorlog==
In januari 1940 werd besloten om in navolging van de [[Scandinavië|Scandinavische landen]] een Nederlandse Rode Kruis-ambulance naar [[Finland]] te sturen tijdens de [[Winteroorlog]].<ref>{{Citeer nieuws| achternaam = | voornaam = | auteurlink = | werk = De Gooi- en Eemlander : nieuws- en advertentieblad| datum = 20 januari 1940| titel = Een Nederlandsche ambulance naar Finland : Het Roode Kruis nam gisteren het besluit| uitgever = | bezochtdatum = 22 juli 2015| pagina's = 1| taal = | URL =https://delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010309308:mpeg21:a0004}}</ref> De ambulance stond onder leiding van [[Frederik Hendrik Meihuizen]] met Charles Winckel als kwartiermaker. Hoewel de vijandelijkheden stopten in maart, duurde het doordat Nederland zelf werd bezet nog tot de herfst van 1940 voor de leden van de ambulance konden terugkomen.<ref name="nrk145" />

Zo kwam er, 70 jaar na de eerste inzet, een eind aan de Nederlandse ‘ambulance’ in deze vorm.

== Nederlandse ambulance Oostfront ==
Tijdens de bezetting werd vanaf 1941 in Nederland geworven voor een ''Nederlandsche ambulance Oostfront'', een gezamenlijk initiatief van de Duitse bezetter en Duitsgezinden in Nederland. Deze was actief achter de frontlinies aan het [[Oostfront (Tweede Wereldoorlog)|Oostfront]].<ref>{{Citeer web |url=http://www.persistent-identifier.nl/?identifier=urn:nbn:nl:ui:13-6xe-erq |titel=Getuigen Verhalen, Heropvoeding jeugdige politieke delinquenten, interview 02 |auteur= |uitgever=Cogis |datum= |bezochtdatum=22 juli 2015}}</ref> Deze inzet had niet het karakter van een ambulance, maar eerder van een medische eenheid bij de [[Schutzstaffel|SS]].<ref>{{Citeer web |url=https://www.waffen-ss.nl/nedambu.php |titel=De Nederlandse Ambulance |auteur= Meinsma, E. |uitgever=|datum= |bezochtdatum=22 juli 2015}}</ref>

{{Appendix|1=Bronnen en noten|2=
{{References}}
}}

{{DEFAULTSORT:Nederlandse ambulances}}
[[Categorie:Rampenbestrijding]]
[[Categorie:Hulporganisatie]]
[[Categorie:Geneeskundige organisatie]]
[[Categorie:Geneeskundige hulpdienst]]
[[Categorie:Rode Kruis]]
[[Categorie:Eerste Wereldoorlog in Nederland]]
[[Categorie:Tweede Boerenoorlog]]


text:
# Bayu (Peusangan)
Bayu is een bestuurslaag in het regentschap Bireuen van de provincie Atjeh, Indonesië. Bayu telt 402 inwoners (volkstelling 2010).

title: Bayu (Peusangan)

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Bayu
| inwoners       = 402
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[Atjeh]]
| regentschap    = [[Bireuen]]
| onderdistrict  = [[Peusangan]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 1110080096
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Bayu''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Bireuen]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[Atjeh]], [[Indonesië]]. Bayu telt 402 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=13}}

[[Categorie:Plaats in Atjeh]]

title: Situering

Provincie: Atjeh

Regentschap of · stadsgemeente: Bireuen

Onderdistrict: Peusangan

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# Ecphylus lepturgi
Ecphylus lepturgi is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Rohwer in 1913.

title: Ecphylus lepturgi

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Ecphylus lepturgi''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Schildwespen|Braconidae]] (Schildwespen)
| geslacht = ''[[Ecphylus]]''
| w-naam = ''Ecphylus lepturgi''
| auteur = Rohwer
| datum = 1913
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Ecphylus lepturgi''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Schildwespen|schildwespen (Braconidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Rohwer in 1913.

{{Beginnetje|biologie|2012|09|14}}

[[Categorie:Ecphylus|lepturgi]]

title: Ecphylus lepturgi

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Braconidae (Schildwespen)

Geslacht: Ecphylus

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Ischnomera bajsunensis
Ischnomera bajsunensis is een keversoort uit de familie schijnboktorren (Oedemeridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2004 door Švihla.

title: Ischnomera bajsunensis

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Ischnomera bajsunensis''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Schijnboktorren|Oedemeridae]] (Schijnboktorren)
| geslacht = ''[[Ischnomera]]''
| w-naam = ''Ischnomera bajsunensis''
| auteur = Švihla
| datum = 2004
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Ischnomera bajsunensis''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[schijnboktorren]] (Oedemeridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2004 door Švihla.<ref>{{Brontabel|2010-Hallan}}</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|09}}

[[Categorie:Ischnomera|bajsunensis]]

title: Ischnomera bajsunensis

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Oedemeridae (Schijnboktorren)

Geslacht: Ischnomera

title: Soort


text:
# Robert de Jonge Oudraat
Robert Hidde de Jonge Oudraat (Den Haag, 3 december 1921 - 2 juni 2003) was een Nederlandse Engelandvaarder en marinier. Hij werd Bobsje genoemd.
De Jonge Oudraats ouders woonden in de Laan Copes van Cattenburch in Den Haag. Van 1925 tot 1927 woonden zij in Batavia en Bandung. Nadat zijn vader aan cholera was overleden, hertrouwde zijn moeder in 1930 met Gerrit Jacobus Krediet, de vader van Chris Krediet. Deze woonde aan de Zijdeweg 4 in Wassenaar en beide jongens gingen naar het Nederlandsch Lyceum in Den Haag.
Toen de oorlog uitbrak, ging De Jonge Oudraat naar Zwitserland. Hij studeerde aan het Beatrix College in Glion. Daarna zette hij zijn tocht naar Engeland voort. Van Madrid ging hij naar Lissabon, waar hij op 2 juni 1943 met een KLM vlucht mee naar Bristol kon. Chris Krediet was al in 1940 via Zweden naar Engeland gegaan.

## Militaire carrière
De Jonge Oudraat ging bij de Koninklijke Marine. Na enige tijd werd hij in Dover geplaatst op de MTB Wasp om patrouilles te varen. In 1944 voer hij met de HMS Pasteur naar de Verenigde Staten. Na een verblijf van enkele weken in Camp Lejeune, het grote opleidingscentrum van het United States Marine Corps (USMC) in Jacksonville, Noord-Carolina, werd hij overgeplaatst naar de Officer Candidate School number 4 op de Marine Corps Base Quantico bij Triangle, Virginia.  Op 1 augustus 1944 werd hij bevorderd tot tweede luitenant. Aan het einde van de oorlog vloog hij terug naar vliegkamp Valkenburg. Daarna diende hij in Nieuw-Guinea en deed hij mee aan vredesmissies. Op 1 januari 1956 werd hij bevorderd tot majoor. In 1966 ging hij met pensioen.

## Civiele carrière
Op 1 januari 1967 begon zijn civiele carrière. Hij kwam bij de Public Relations van de Koninklijke Nederlandsche Gist- en Spiritusfabriek. Een jaar later kwam de fusie met Brocades tot stand.
Van september 1972 tot januari 1987 werkte hij op het Europees Octrooibureau in Rijswijk.
Na de oorlog trouwde hij met Wamera Beke. Acteur Freek Brom is zijn kleinzoon. De Jonge Oudraat overleed in 2003 en werd in het crematorium Ockenburgh gecremeerd.

## Onderscheidingen
- Kruis van Verdienste
- Ereteken voor Orde en Vrede(OV)  met gesp
- Onderscheidingsteken voor Langdurige Dienst als officier (XX)
- Oorlogsherinneringskruis (OHK)
- Nieuw-Guinea Herinneringskruis
- Kruis Nederlandse Bond Lichamelijke Opvoeding (KLO)

title: Robert de Jonge Oudraat

wikitext:
'''Robert Hidde de Jonge Oudraat''' ([[Den Haag]], [[3 december]] [[1921]] - [[2 juni]] [[2003]]) was een Nederlandse [[Engelandvaarder]] en [[marinier]]. Hij werd Bobsje genoemd.

De Jonge Oudraats ouders woonden in de [[Laan Copes van Cattenburch]] in Den Haag. Van 1925 tot 1927 woonden zij in [[Batavia (Nederlands-Indië)|Batavia]] en [[Bandung]]. Nadat zijn vader aan cholera was overleden, hertrouwde zijn moeder in 1930 met Gerrit Jacobus Krediet, de vader van [[Chris Krediet]]. Deze woonde aan de Zijdeweg 4 in [[Wassenaar (gemeente)|Wassenaar]] en beide jongens gingen naar het [[Nederlandsch Lyceum]] in Den Haag.

Toen de oorlog uitbrak, ging De Jonge Oudraat naar Zwitserland. Hij studeerde aan het [[Beatrix College]] in [[Glion]]. Daarna zette hij zijn tocht naar Engeland voort. Van Madrid ging hij naar Lissabon, waar hij op 2 juni 1943 met een KLM vlucht mee naar Bristol kon. Chris Krediet was al in 1940 via Zweden naar Engeland gegaan.

== Militaire carrière ==
De Jonge Oudraat ging bij de [[Koninklijke Marine]]. Na enige tijd werd hij in [[Dover (Engeland)|Dover]] geplaatst op de [[Motor Torpedo Boat|MTB]] Wasp om patrouilles te varen. In 1944 voer hij met de HMS Pasteur naar de Verenigde Staten. Na een verblijf van enkele weken in [[Marine Corps Base Camp Lejeune|Camp Lejeune]], het grote opleidingscentrum van het [[United States Marine Corps]] (USMC) in [[Jacksonville (North Carolina)|Jacksonville]], [[Noord-Carolina]], werd hij overgeplaatst naar de Officer Candidate School number 4 op de [[Marine Corps Base Quantico]] bij [[Triangle (Virginia)|Triangle]], [[Virginia (staat)|Virginia]].  Op 1 augustus 1944 werd hij bevorderd tot [[tweede luitenant]]. Aan het einde van de oorlog vloog hij terug naar [[vliegkamp Valkenburg]]. Daarna diende hij in [[Nieuw-Guinea]] en deed hij mee aan vredesmissies. Op 1 januari 1956 werd hij bevorderd tot [[majoor]]. In 1966 ging hij met pensioen.

== Civiele carrière ==
Op 1 januari 1967 begon zijn civiele carrière. Hij kwam bij de Public Relations van de [[Koninklijke Nederlandsche Gist- en Spiritusfabriek]]. Een jaar later kwam de fusie met [[Brocades]] tot stand. <br />Van september 1972 tot januari 1987 werkte hij op het [[Europees Octrooibureau]] in [[Rijswijk (Zuid-Holland)|Rijswijk]].

Na de oorlog trouwde hij met Wamera Beke. Acteur [[Frederik Brom|Freek Brom]] is zijn kleinzoon. De Jonge Oudraat overleed in 2003 en werd in het crematorium [[Crematorium Ockenburgh|Ockenburgh]] gecremeerd.

== Onderscheidingen ==
* [[Kruis van Verdienste (Nederland)|Kruis van Verdienste]]
* [[Ereteken voor Orde en Vrede]](OV)  met gesp
* [[Onderscheidingsteken voor Langdurige Dienst als officier]] (XX)
* [[Oorlogsherinneringskruis]] (OHK)
* [[Nieuw-Guinea Herinneringskruis]]
* Kruis Nederlandse Bond Lichamelijke Opvoeding (KLO)

{{Appendix|2=
* [http://www.onderscheidingen.nl/decorandi/wo2/dec_j02.html Onderscheidingen.nl]
* {{en}}[http://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&GRid=18079247 Find a Grave.comː In memoriam]
}}

{{DEFAULTSORT:Jonge Oudraat, Robert de}}
[[Categorie:Nederlands militair]]
[[Categorie:Engelandvaarder]]