text:
# Ludovico Bonito
Ludovico Bonito of Boneto Brancaccio (Agrigento, 1350 – Rimini, 13 september 1413) afkomstig uit het koninkrijk Sicilië was een kardinaal-aartsbisschop van de Roomse Kerk. Zijn naam in het Latijn was Ludovicus Bonitus de Brancatiis.
Tijdens het Westers Schisma koos hij continu de zijde van de zetelende paus in Rome.
Bonito was achtereenvolgens aartsbisschop van Palermo en primaat van Sicilië, aartsbisschop van Antivari of Bar in Montenegro destijds Republiek Venetië, titulair aartsbisschop van Thessaloniki, bisschop van Bergamo met persoonlijke titel van aartsbisschop van Bergamo, aartsbisschop van Pisa en primaat van Corsica en Sardinië in de republiek Pisa en ten slotte aartsbisschop van Tarente in het koninkrijk Napels (1407-1412). Paus Gregorius XII verleende hem de kardinaalshoed in 1408.

## Levensloop

### Koninkrijk Sicilië
Bonito werd geboren in Agrigento, op Sicilië. Zijn familie was een adellijke familie afkomstig uit de Amalfistreek en droeg soms de familienaam Brancaccio naar de naam van Bonito’s moeder. Hij voltooide de studies van doctor in beide rechten in een verder onbekende universiteit. Bonito behoorde tot de politieke fractie van Manfredi III Chiaromonte, graaf van Modica, graaf van Malta en hertog van Gerba. Deze man was een van de vier regenten tijdens het minderjarig koningschap van Maria van Sicilië. Zijn invloedssfeer was West-Sicilië. Door toedoen van hertog Manfredi III verkoos het kapittel van de kathedraal van Palermo Bonito tot nieuwe aartsbisschop. De vorige, Nicola van Agrigento, was met geweld van de aartsbisschoppelijke troon verjaagd, omdat hij vijandig stond tegenover hertog Manfredi III. Paus Urbanus VI legde zich neer bij deze toestand in Palermo en benoemde Bonito.
Met het aartsbisdom Palermo was de titel verbonden van primaat van Sicilië. Zodoende had Bonito belangrijke inspraak aan het koninklijk Hof. Hij zag hoe de jonge koningin in de invloedssfeer kwam van het Huis Barcelona. Martinus de Jongere huwde met Maria, en diens vader, Martinus I van Aragon bijgenaamd de Oudere namen de touwtjes in handen vanuit het koninkrijk Aragon. Paus Bonifatius IX, een Napolitaan, vond in Benito een medestander in het Westers Schisma want het Huis Barcelona steunde tegenpaus Clemens VII in Avignon. Voor de rest van zijn leven bleef Bonito de pausen in Rome trouw.
In 1392 vielen vader Martinus en zoon Martinus met hun leger Sicilië binnen. De vier regenten werden de laan uitgestuurd. Maria bevestigde haar koningschap en Martinus de Jongere werd regerende koning-gemaal. Palermo was het laatste bolwerk van anti-Aragonees verzet. Hertog Manfredi III werd opgehangen en de anti-Aragonese fractie was verslagen. Aartsbisschop Bonito vreesde voor zijn leven. Hij vluchtte het land uit doch keerde later naar Sicilië terug. De aartsbisschoppelijke troon was intussen ingenomen door een Catalaan: Alberto di Villamrin. Ondanks verzoenende gesprekken tussen paus Bonifatius IX en Martinus de Oudere, kreeg Benito de bisschopstroon niet terug. Evenmin schonken de Aragonezen zijn aangeslagen goederen terug. In 1395 gaf hij het op. Bonito verliet Sicilië om nooit meer terug te keren.

### Pauselijke Staat
In de jaren 1395-1399 verbleef hij aan het Pauselijk Hof in Rome of in kastelen van paus Bonifatius IX in de Pauselijke Staat. Bonito was op de dool. Hij gaf het aartsbisdom Palermo pas op toen de paus hem een ander aartsbisdom gaf (1395): Antivari in de republiek Venetië, thans Bar in Montenegro. Bonito bleef verder huizen in de Pauselijke Staat. In 1396 ontving hij dan maar een formele titel, deze van titulair aartsbisschop van Thessaloniki in Griekenland.
In 1399 transfereerde paus Bonifatius IX Bonito naar de bisschopstroon van Bergamo in Noord-Italië. Bonito trok naar Bergamo doch zou er nooit gewoond hebben. Hij mocht er de persoonlijke titel van aartsbisschop van Bergamo dragen.

### Republiek Pisa
Een jaar later werd Bonito getransfereerd naar Pisa. Hij werd plechtig ingehuldigd door de autoriteiten van de republiek Pisa. Met de aartsbisschoppelijke troon droeg hij voortaan de titels van primaat van Corsica en primaat van Sardinië. Bonito liet het aartsbisdom Pisa besturen door vicarissen. In 1406 kwam er een definitief einde aan de republiek Pisa. Soldeniers betaald door het hertogdom Florence veroverden Pisa voor de Florentijnen. De Raad van Tien in Florence eiste van paus Innocentius VII de afzetting van aartsbisschop Bonito. Voor de Florentijnen was Bonito’s rol uitgespeeld. Het gevolg was dat Bonito ontslagen werd ten voordele van een Florentijn op de aartsbisschoppelijke troon van Pisa (1407).

### Koninkrijk Napels
Paus Innocentius VII transfereerde Bonito datzelfde jaar naar het aartsbisdom Tarente, gelegen in het koninkrijk Napels (1407). Hier heerste koning Ladislaus van het Huis Anjou-Sicilië; Ladislaus was prins van Tarente. Paus Gregorius XII benoemde Bonito tot kardinaal een jaar later (1408). Wonen deed Bonito niet in Tarente. Kardinaal Bonito was immers de diplomaat om voor de paus te bemiddelen bij koning Ladislaus aan het Hof in Napels. Zijn titelkerk in Rome was de Santa Maria in Trastevere; Bonito had de graad van kardinaal-priester.
In 1409 werd paus Gregorius XII afgezet door het Concilie van Pisa, een mijlpaal in de strijd tussen de pausen van Rome en Avignon. Voor Bonito die steeds trouw was aan de paus in Rome, viel de politieke steun weg. Bonito ging op de vlucht en volgde Gregorius, oorspronkelijk een Venetiaan, naar Friuli. Ex-paus Gregorius riep in Cividale del Friuli tevergeefs een concilie samen om zijn rechten op te eisen. Bonito volgde Gregorius verder op diens vlucht naar Rimini (1412).
In Rimini stierf Bonito een jaar later (1413) ten gevolge van een zware koortsaanval. Hij werd begraven in de San Francescokerk in Rimini. In de kathedraal van Rimini werd een marmeren gedenkplaat aangebracht in zijn herinnering. Het grafmonument draagt een tekst die onder meer herinnert aan zijn Siciliaanse geboortegrond en aan de “duizend gevaren” die Bonito meemaakte wanneer hij Gregorius volgde op diens vlucht uit Rome. Het wapenschild op de marmeren plaat is afgesleten door gelovigen die erover wreven.

title: Ludovico Bonito

wikitext:
{{Infobox kardinaal
| afbeelding = Bonito ritratto.png
| onderschrift =
| naam = Ludovico Bonito (Brancaccio)
| soort kardinaal =
| rang = kardinaal-priester
| ambt = [[Legatie (diplomatie)|Legaat]] bij koning [[Ladislaus van Napels]]
| paus = [[Paus Gregorius XII|Gregorius XII]]
| datum = 19 september [[1408]]
| aartsbisdom = [[Aartsbisdom Tarente|Tarente]]
| titeldiakonie =
| titelkerk = [[Santa Maria in Trastevere]]
| suburbicair bisdom =
| tijdvak1 = [[1387]]-[[1392]]
| functie1 = [[Aartsbisdom Palermo|Aartsbisschop van Palermo]]
| tijdvak2 = [[1387]]-[[1392]]
| functie2 = [[Primaat (persoon)|Primaat]] van [[Koninkrijk Sicilië|Sicilië]]
| tijdvak3 = [[1395]]-[[1396]]
| functie3 = Aartsbisschop van [[Antivari]] in de [[republiek Venetië]], thans [[Bar (Montenegro)|Bar]] in [[Montenegro]]
| tijdvak4 = [[1396]]-[[1399]]
| functie4 = [[Titulair aartsbisschop]] van [[Thessaloniki (stad)|Thessaloniki]], Griekenland
| tijdvak5 = [[1399]]-[[1400]]
| functie5 = [[bisdom Bergamo|Bisschop van Bergamo]], titulair aartsbisschop van Bergamo
| tijdvak6 = [[1400]]-[[1407]]
| functie6 = [[aartsbisdom Pisa|Aartsbisschop van Pisa]]
| tijdvak7 = [[1400]]-[[1407]]
| functie7 = [[Primaat (persoon)|Primaat]] van [[koninkrijk Corsica|Corsica]]
| tijdvak8 = [[1400]]-[[1407]]
| functie8 = [[Primaat (persoon)|Primaat]] van [[Sardinië]]
| tijdvak9 = [[1407]]-[[1412]]
| functie9 = [[aartsbisdom Tarente|Aartsbisschop van Tarente]]
| tijdvak10 = [[1408]]-[[1409]]
| functie10 = Pauselijk [[Legatie (diplomatie)|legaat]] in [[koninkrijk Napels|Napels]]
}}
[[Bestand:Rom, Blick vom Gianicolo-Hügel zur Kirche Santa Maria in Trastevere.JPG|miniatuur|[[Basiliek van Santa Maria in Trastevere]], Rome]]
'''Ludovico Bonito''' of '''Boneto''' '''Brancaccio''' ([[Agrigento (stad)|Agrigento]], [[1350]] – [[Rimini (stad)|Rimini]], [[13 september]] [[1413]]) afkomstig uit het [[koninkrijk Sicilië]] was een [[Kardinaal (geestelijke)|kardinaal]]-[[aartsbisschop]] van de [[Roomse Kerk]]. Zijn naam in het Latijn was '''Ludovicus Bonitus de Brancatiis'''.

Tijdens het [[Westers Schisma]] koos hij continu de zijde van de zetelende paus in [[Rome (stad)|Rome]].<ref>{{Citeer web
| url          = https://www.treccani.it/enciclopedia/ludovico-bonito_(Dizionario-Biografico)/
| titel        = Bonito, Ludovico
| datum        = 1971
| werk         = Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 12
| uitgever     = Istituto della Enciclopedia Italiana fondata da Giovanni Treccani S.p.A., Rome
| taal         = it
 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20231114130744/https://www.treccani.it/enciclopedia/ludovico-bonito_(Dizionario-Biografico)/ |archiefdatum=2023-11-14}}</ref>

Bonito was achtereenvolgens [[Aartsbisdom Palermo|aartsbisschop van Palermo]] en [[Primaat (persoon)|primaat]] van [[Koninkrijk Sicilië|Sicilië]], aartsbisschop van [[Antivari]] of [[Bar (Montenegro)|Bar]] in [[Montenegro]] destijds [[Republiek Venetië]], [[titulair aartsbisschop]] van [[Thessaloniki (stad)|Thessaloniki]], [[bisdom Bergamo|bisschop van Bergamo]] met persoonlijke titel van aartsbisschop van Bergamo, [[aartsbisdom Pisa|aartsbisschop van Pisa]] en primaat van [[koninkrijk Corsica|Corsica]] en [[Sardinië]] in de [[republiek Pisa]] en ten slotte [[aartsbisdom Tarente|aartsbisschop van Tarente]] in het [[koninkrijk Napels]] (1407-1412).<ref>{{Citeer web
| url          = https://www.catholic-hierarchy.org/bishop/bbonitol.html
| titel        = Archbishop Ludovico Bonito
| achternaam   = Cheney
| voornaam     = David
| datum        = 1996
| werk         = Catholic Hierarchy
| taal         = en
}}</ref> [[Paus Gregorius XII]] verleende hem de [[kardinaalshoed]] in 1408.<ref>{{Citeer web
| url          = http://www.araldicavaticana.com/ritbrancaccio_ludovico.htm
| titel        = Brancaccio Ludovico - Ludovicus Bonitus de Brancatiis
| werk         = Araldica Vaticana
| taal         = it
 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20230806104617/http://www.araldicavaticana.com/ritbrancaccio_ludovico.htm |archiefdatum=2023-08-06}}</ref>

== Levensloop ==
=== Koninkrijk Sicilië ===
Bonito werd geboren in Agrigento, op Sicilië. Zijn familie was een adellijke familie afkomstig uit de [[Amalfikust|Amalfistreek]] en droeg soms de familienaam Brancaccio naar de naam van Bonito’s moeder.<ref>{{Citeer boek
| achternaam   = Moroni Romano
| voornaam     = Gaetano
| datum        = 1840
| titel        = Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica da S. Pietro sino ai nostri giorni - Volume VI
| url          = https://books.google.es/books?id=ObtDAAAAIAAJ&hl=es&pg=PA25#v=onepage&q&f=false
| uitgever     = Tipografia Emiliana
| plaats       = Venetië
| pagina       = blz 25
| hoofdstuk    = Bonito Lodovico, Cardinale
| taal         = it
 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20240509101931/https://books.google.es/books?id=ObtDAAAAIAAJ&hl=es&pg=PA25#v=onepage&q&f=false |archiefdatum=2024-05-09}}</ref> Hij voltooide de studies van [[doctor in beide rechten]] in een verder onbekende universiteit. Bonito behoorde tot de politieke fractie van [[Manfredi III Chiaromonte]], graaf van [[Modica]], graaf van [[Malta (land)|Malta]] en hertog van Gerba.<ref>{{Citeer web
| url          = https://www.treccani.it/enciclopedia/chiaramonte-manfredi-iii-conte-di-modica-e-malta-duca-di-gerba
| titel        = Chiaramónte, Manfredi III, conte di Modica e Malta, duca di Gerba
| werk         = Enciclopedia on line
| uitgever     = Istituto della Enciclopedia Italiana fondata da Giovanni Treccani S.p.A., Rome
| taal         = it
 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20230806104617/https://www.treccani.it/enciclopedia/chiaramonte-manfredi-iii-conte-di-modica-e-malta-duca-di-gerba |archiefdatum=2023-08-06}}</ref> Deze man was een van de vier regenten tijdens het minderjarig koningschap van [[Maria van Sicilië]]. Zijn invloedssfeer was West-Sicilië. Door toedoen van hertog Manfredi III verkoos het [[kapittel]] van de [[kathedraal van Palermo]] Bonito tot nieuwe aartsbisschop. De vorige, [[Nicola van Agrigento]], was met geweld van de aartsbisschoppelijke troon verjaagd, omdat hij vijandig stond tegenover hertog Manfredi III. [[Paus Urbanus VI]] legde zich neer bij deze toestand in Palermo en benoemde Bonito.

Met het aartsbisdom Palermo was de titel verbonden van primaat van Sicilië. Zodoende had Bonito belangrijke inspraak aan het koninklijk Hof. Hij zag hoe de jonge koningin in de invloedssfeer kwam van het Huis Barcelona. [[Martinus I van Sicilië|Martinus de Jongere]] huwde met Maria, en diens vader, [[Martinus I van Aragón|Martinus I van Aragon]] bijgenaamd de Oudere namen de touwtjes in handen vanuit het [[koninkrijk Aragon]]. [[Paus Bonifatius IX]], een Napolitaan, vond in Benito een medestander in het [[Westers Schisma]] want het Huis Barcelona steunde [[tegenpaus Clemens VII]] in Avignon. Voor de rest van zijn leven bleef Bonito de pausen in Rome trouw.

In 1392 vielen vader Martinus en zoon Martinus met hun leger Sicilië binnen. De vier regenten werden de laan uitgestuurd. Maria bevestigde haar koningschap en Martinus de Jongere werd regerende koning-gemaal. Palermo was het laatste bolwerk van anti-Aragonees verzet. Hertog Manfredi III werd opgehangen en de anti-Aragonese fractie was verslagen. Aartsbisschop Bonito vreesde voor zijn leven. Hij vluchtte het land uit doch keerde later naar Sicilië terug. De aartsbisschoppelijke troon was intussen ingenomen door een Catalaan: Alberto di Villamrin. Ondanks verzoenende gesprekken tussen paus Bonifatius IX en Martinus de Oudere, kreeg Benito de bisschopstroon niet terug. Evenmin schonken de Aragonezen zijn aangeslagen goederen terug. In 1395 gaf hij het op. Bonito verliet Sicilië om nooit meer terug te keren.

=== Pauselijke Staat ===
In de jaren 1395-1399 verbleef hij aan het Pauselijk Hof in Rome of in kastelen van paus Bonifatius IX in de [[Pauselijke Staat]]. Bonito was op de dool. Hij gaf het aartsbisdom Palermo pas op toen de paus hem een ander aartsbisdom gaf (1395): [[Antivari]] in de republiek Venetië, thans Bar in Montenegro. Bonito bleef verder huizen in de Pauselijke Staat. In 1396 ontving hij dan maar een formele titel, deze van titulair aartsbisschop van [[Thessaloniki (stad)|Thessaloniki]] in Griekenland.

In 1399 transfereerde paus Bonifatius IX Bonito naar de bisschopstroon van [[Bergamo (stad)|Bergamo]] in Noord-Italië. Bonito trok naar Bergamo doch zou er nooit gewoond hebben. Hij mocht er de persoonlijke titel van aartsbisschop van Bergamo dragen.

=== Republiek Pisa ===
Een jaar later werd Bonito getransfereerd naar [[Pisa (stad)|Pisa]]. Hij werd plechtig ingehuldigd door de autoriteiten van de [[republiek Pisa]]. Met de aartsbisschoppelijke troon droeg hij voortaan de titels van primaat van Corsica en primaat van Sardinië. Bonito liet het aartsbisdom Pisa besturen door [[Vicaris|vicarissen]]. In 1406 kwam er een definitief einde aan de republiek Pisa. Soldeniers betaald door het [[hertogdom Florence]] veroverden Pisa voor de Florentijnen. De Raad van Tien in [[Florence (stad)|Florence]] eiste van [[paus Innocentius VII]] de afzetting van aartsbisschop Bonito. Voor de Florentijnen was Bonito’s rol uitgespeeld. Het gevolg was dat Bonito ontslagen werd ten voordele van een Florentijn op de aartsbisschoppelijke troon van Pisa (1407).

=== Koninkrijk Napels ===
Paus Innocentius VII transfereerde Bonito datzelfde jaar naar het aartsbisdom [[Tarente (stad)|Tarente]], gelegen in het koninkrijk Napels (1407). Hier heerste koning [[Ladislaus van Napels|Ladislaus]] van het [[Huis Anjou-Sicilië]]; Ladislaus was prins van Tarente. [[Paus Gregorius XII]] benoemde Bonito tot kardinaal een jaar later (1408). Wonen deed Bonito niet in Tarente.<ref>{{Citeer web
| url          = https://cardinals.fiu.edu/bios1408-ii.htm#Bonito
| titel        = Bonito Ludovico
| achternaam   = Miranda
| voornaam     = Salvador
| datum        = 1998
| formaat      = Gregory XII (1406-1415). Consistory of September 19, 1408, celebrated in Siena
| werk         = The Cardinals of the Holy Roman Church - Biographical Dictionary
| taal         = en
}}</ref> Kardinaal Bonito was immers de diplomaat om voor de paus te bemiddelen bij koning Ladislaus aan het Hof in Napels. Zijn titelkerk in Rome was de [[Basiliek van Santa Maria in Trastevere|Santa Maria in Trastevere]]; Bonito had de graad van kardinaal-priester.

In 1409 werd paus Gregorius XII afgezet door het [[Concilie van Pisa (1409)|Concilie van Pisa]], een mijlpaal in de strijd tussen de pausen van Rome en Avignon. Voor Bonito die steeds trouw was aan de paus in Rome, viel de politieke steun weg. Bonito ging op de vlucht en volgde Gregorius, oorspronkelijk een Venetiaan, naar [[Friuli]]. Ex-paus Gregorius riep in [[Cividale del Friuli]] tevergeefs een concilie samen om zijn rechten op te eisen. Bonito volgde Gregorius verder op diens vlucht naar [[Rimini (stad)|Rimini]] (1412).

In Rimini stierf Bonito een jaar later (1413) ten gevolge van een zware koortsaanval. Hij werd begraven in de San Francescokerk in Rimini. In de kathedraal van Rimini werd een marmeren gedenkplaat aangebracht in zijn herinnering. Het grafmonument draagt een tekst die onder meer herinnert aan zijn Siciliaanse geboortegrond en aan de “duizend gevaren” die Bonito meemaakte wanneer hij Gregorius volgde op diens vlucht uit Rome. Het wapenschild op de marmeren plaat is afgesleten door gelovigen die erover wreven.<ref>{{Citeer web
 |url          = http://www.favara.biz/curiosita/cardinale_bonito.html
 |titel        = Ludovico Bonito: un cardinale agrigentino dimenticato
 |achternaam   = Antinoro
 |voornaam     = Carmelo
 |datum        = 2009
 |formaat      = WayBack Machine
 |werk         = Curiosità storiche
 |uitgever     = Società agrigentina di storia patria
 |taal         = it
 |bezochtdatum = 6 augustus 2023
 |archiefdatum = 15 juli 2009
 |archiefurl   = https://web.archive.org/web/20090715175708/http://www.favara.biz/curiosita/cardinale_bonito.html
 |dodeurl      = unfit
}}</ref>

{{Appendix}}
{{DEFAULTSORT:Bonito, Ludovico}}
[[Categorie:Italiaanse adel]]
[[Categorie:Italiaans jurist]]
[[Categorie:Aartsbisschop van Palermo]]
[[Categorie:Montenegrijns persoon]]
[[Categorie:Italiaans titulair aartsbisschop]]
[[Categorie:Bisschop van Bergamo]]
[[Categorie:Aartsbisschop van Pisa]]
[[Categorie:Aartsbisschop van Tarente]]
[[Categorie:Italiaans kardinaal]]
[[Categorie:Apostolisch diplomaat]]
[[Categorie:14e-eeuws bisschop]]
[[Categorie:15e-eeuws bisschop]]

title: Kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk

Kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk: Wapen van een kardinaal

Rang: kardinaal-priester

Ambt: Legaat bij koning Ladislaus van Napels

Aartsbisdom: Tarente

Titelkerk: Santa Maria in Trastevere

title: Creatie

Gecreëerd door: Gregorius XII

Consistorie: 19 september 1408

title: Kerkelijke carrière

Aartsbisschop van Palermo
Primaat van Sicilië

Aartsbisschop van Antivari in de republiek Venetië, thans Bar in Montenegro

Titulair aartsbisschop van Thessaloniki, Griekenland

Bisschop van Bergamo, titulair aartsbisschop van Bergamo

Aartsbisschop van Pisa
Primaat van Corsica
Primaat van Sardinië

Aartsbisschop van Tarente

Pauselijk legaat in Napels

Portaal: Christendom


text:
# Vincenzo Cerami
Vincenzo Cerami (Rome, 2 november 1940 – aldaar, 17 juli 2013) was een Italiaans scenarioschrijver. Hij schreef sinds 1967 mee aan meer dan 40 films, waaronder La vita è bella. Voor laatstgenoemde film werd hij in 1999 genomineerd voor de Oscar voor Beste Origineel Scenario. In 1996 was hij een van de juryleden op de 46e editie van het Internationaal Filmfestival van Berlijn.
Cerami was van 1970 tot 1986 getrouwd met de Amerikaanse actrice Mimsy Farmer. Het paar had een dochter, de Italiaanse actrice Aisha Cerami.

## Selectieve filmografie als scenarist
- La prima volta sull'erba (1974)
- Un borghese piccolo piccolo (1977)
- Casotto (1977)
- Salto nel vuoto (1980)
- Il minestrone (1981)
- Il piccolo diavolo (1988)
- I ragazzi di via Panisperna (1989)
- Porte aperte (1990)
- La vita è bella (1997)
- Pinocchio (2002)
- La tigre e la neve (2005)
- Manuale d'amore (2005)

wikiname: nlwiki

title: Vincenzo Cerami

in_language: nl

wikitext:
'''Vincenzo Cerami''' ([[Rome (stad)|Rome]], [[2 november]] [[1940]] – aldaar, [[17 juli]] [[2013]]<ref>{{Citeer web |url=http://www.hln.be/hln/nl/945/Film/article/detail/1670675/2013/07/17/Scenarist-La-vita-e-bella-overleden.dhtml |titel=Scenarist 'La vita è bella' overleden |auteur= |uitgever=HLN.be |datum=17 juli 2013 |bezochtdatum=17 juli 2013}}</ref>) was een [[Italië|Italiaans]] scenarioschrijver. Hij schreef sinds 1967 mee aan meer dan 40 films, waaronder ''[[La vita è bella (film uit 1997)|La vita è bella]]''. Voor laatstgenoemde film werd hij in 1999 genomineerd voor de [[Academy Award|Oscar]] voor Beste Origineel Scenario.<ref>{{en}} {{Citeer web |url=http://www.oscars.org/awards/academyawards/legacy/ceremony/71st-winners.html |titel=The 71st Academy Awards (1999) Nominees and Winners |auteur= |uitgever=oscars.org |datum= |bezochtdatum=17 juli 2013}}</ref> In 1996 was hij een van de juryleden op de 46e editie van het [[Internationaal Filmfestival van Berlijn]].<ref>{{de}} {{Citeer web |url=http://www.berlinale.de/de/archiv/jahresarchive/1996/04_jury_1996/04_Jury_1996.html |titel=Berlinale: Jurys 1996 |auteur= |uitgever=berlinale.de |datum= |bezochtdatum=17 juli 2013}}</ref>

Cerami was van 1970 tot 1986 getrouwd met de Amerikaanse actrice Mimsy Farmer. Het paar had een dochter, de Italiaanse actrice Aisha Cerami.

== Selectieve filmografie als scenarist ==
* ''[[La prima volta sull'erba]]'' (1974)
* ''[[Un borghese piccolo piccolo]]'' (1977)
* ''[[Casotto]]'' (1977)
* ''[[Salto nel vuoto]]'' (1980)
* ''[[Il minestrone]]'' (1981)
* ''[[Il piccolo diavolo]]'' (1988)
* ''[[I ragazzi di via Panisperna]]'' (1989)
* ''[[Porte aperte]]'' (1990)
* ''[[La vita è bella (film uit 1997)|La vita è bella]]'' (1997)
* ''[[Pinocchio (2002)|Pinocchio]]'' (2002)
* ''[[La tigre e la neve]]'' (2005)
* ''[[Manuale d'amore]]'' (2005)

==Externe links==
* {{Link IMDb naam|id=0148437}}
{{Appendix}}
{{Bibliografische informatie}}

[[Categorie:Italiaans scenarioschrijver]]


text:
# Mathias (voornaam)
Mathias is een jongensnaam. De naam is afkomstig uit het Frans. Mathias is ontstaan uit de grondvorm Matthias.

## Verklaring
De verklaring van de naam komt van bij Mattheus. Mattheus was de naam van de apostel die na de dood van Judas door het lot als zijn plaatsvervanger werd aangewezen (Hand. 1,23v.). Van hem wordt gezegd dat hij in Ethiopië gepredikt heeft (vgl. Mattheus). Zijn relikwieën zouden door de heilige Helena naar Rome gebracht zijn en werden vandaar door bisschop Agricius (4e eeuw) naar Trier overgebracht. Vandaar dat Matthias daar in de middeleeuwen veel vereerd werd.
Ook in Nederland kwam de naam veel voor. Oudste voorbeeld in Holland: 1317; Metties, Ze. 1753. Oudste vrouwelijke vorm: Matthia, Nederweert 1703 (Gens. N. XXI, 53).

title: Mathias (voornaam)

wikitext:
'''Mathias''' is een jongensnaam. De naam is afkomstig uit het Frans. Mathias is ontstaan uit de grondvorm Matthias.

==Verklaring==
De verklaring van de naam komt van bij [[Matteüs (apostel)|Mattheus]]. [[Matteüs (apostel)|Mattheus]] was de naam van de [[apostel]] die na de dood van [[Judas Iskariot|Judas]] door het lot als zijn plaatsvervanger werd aangewezen (Hand. 1,23v.). Van hem wordt gezegd dat hij in [[Ethiopië]] gepredikt heeft (vgl. Mattheus). Zijn relikwieën zouden door de heilige [[Helena (heilige)|Helena]] naar [[Rome (stad)|Rome]] gebracht zijn en werden vandaar door bisschop [[Agricius]] (4e eeuw) naar [[Trier]] overgebracht. Vandaar dat Matthias daar in de [[middeleeuwen]] veel vereerd werd.

Ook in [[Nederland]] kwam de naam veel voor. Oudste voorbeeld in [[Holland]]: 1317; [[Metties]], Ze. 1753. Oudste vrouwelijke vorm: [[Matthia]], [[Nederweert (plaats)|Nederweert]] 1703 (Gens. N. XXI, 53).

{{prefixindextabel|Mathias}}
{{prefixindextabel|Matthias}}
{{prefixindextabel|Mathijs}}
{{prefixindextabel|Matthijs}}
{{prefixindextabel|Thijs}}
{{prefixindextabel|Ties}}
{{prefixindextabel|Mátyás}}
{{prefixindextabel|Matias}}
{{prefixindextabel|Mattias}}

[[Categorie:Jongensnaam]]


text:
# Skalmierzyce
Skalmierzyce (Duits: Alt-Skalden) is een dorp in de Poolse woiwodschap Groot-Polen. De plaats maakt deel uit van de gemeente Nowe Skalmierzyce.

## Geboren in Skalmierzyce
- Dr. Gunther von Hagens (geboren als Gunther Gerhard Liebchen op 10 januari 1945), Duitse anatoom.

title: Skalmierzyce

wikitext:
{{Infobox plaats in Polen
| naam=Skalmierzyce
| gemeente = [[Nowe Skalmierzyce (gemeente)|Nowe Skalmierzyce]]
| powiat = [[Powiat Ostrowski (Groot-Polen)|Ostrowski (Groot-Polen)]]
| woiwodschap = Groot-Polen
| inwoners =
| jaar = 2006
| postcode = 63-460<br />(postkantoor: [[Nowe Skalmierzyce]])
| netnummer = 62
| kenteken = POS
| lat_deg = 51
| lat_min = 42
| lat_sec =
| lon_deg = 17
| lon_min = 58
| lon_sec =
}}
'''Skalmierzyce''' ([[Duits]]: ''Alt-Skalden'') is een [[dorp]] in de [[Polen|Poolse]] [[woiwodschap Groot-Polen]]. De plaats maakt deel uit van de gemeente [[Nowe Skalmierzyce (gemeente)|Nowe Skalmierzyce]].

== Geboren in Skalmierzyce ==
* [[Gunther von Hagens|Dr. Gunther von Hagens]] (geboren als ''Gunther Gerhard Liebchen'' op [[10 januari]] [[1945]]), [[Duitsland|Duitse]] [[anatomie|anatoom]].

{{Coor title dms|51|42|00|N|17|58|00|E|type:city_region:PL}}

[[Categorie:Plaats in Groot-Polen]]

title: Situering

Woiwodschap: Groot-Polen

Powiat: Ostrowski (Groot-Polen)

Gemeente: Nowe Skalmierzyce


text:
# Haddenham (Buckinghamshire)
Haddenham is een civil parish in het bestuurlijke gebied Aylesbury Vale, in het Engelse graafschap Buckinghamshire met 4502 inwoners.
- Haddenham
- Haddenham

title: Haddenham (Buckinghamshire)

wikitext:
{{Infobox plaats in Engeland
| naam  = Haddenham
| soort = ''[[Civil parish]]''
| map_type = Buckinghamshire
| region     = [[South East England]]
| graafschap = [[Buckinghamshire]]
| district   = [[Aylesbury Vale]]
| latitude = 51.771 | longitude = -0.928
| oppervlakte   = 13,2430
| jaar          = 2011
| inwoneraantal = 4502
| dichtheid     = 340
| post_town = AYLESBURY
| postcode = HP17
| netnummer = 01844
| os_grid_reference = SP739086
| ONS-code = E04001490
| image   = Haddenham_Church_-_geograph.org.uk_-_42822.jpg
| caption = Kerk
}}

'''Haddenham''' is een ''[[civil parish]]'' in het [[district (Engeland)|bestuurlijke gebied]] [[Aylesbury Vale]], in het [[Engeland|Engelse]] [[Stedelijke en niet-stedelijke graafschappen van Engeland|graafschap]] [[Buckinghamshire]] met 4502 inwoners.

<gallery>
Haddenham.jpg|Haddenham
Haddenham_5.jpg|Haddenham
</gallery>

==Externe link==
* [http://www.haddenham.net Website]

{{Commonscat|Haddenham, Buckinghamshire}}
{{Navigatie graafschap Buckinghamshire}}
{{Beginnetje|landen & volken|land=Engeland|2=2010|3=8|4=8}}

[[Categorie:Civil parish in Buckinghamshire]]

title: Situering

Regio: South East England

Graafschap: Buckinghamshire

District: Aylesbury Vale

title: Algemeen

title: Overig

Post town: AYLESBURY

title: Foto's

Foto's: Kerk

Portaal: Verenigd Koninkrijk


text:
# Riva Group
De Riva Group, officieel Riva Forni Elettrici, is een groot Italiaans langstaalproducent. Het is een familiebedrijf dat volledig in handen is van de familie Riva.

## Activiteiten
Riva Group is de grootste staalproducent in Italië en de op vier na grootste in Europa. De productie bestaat vooral uit langgewalste producten en het bedrijf produceert iets minder dan 7 miljoen ton ruwstaal per jaar. Het telt zo’n 5000 medewerkers wereldwijd en het heeft 21 fabrieken in Italië, Duitsland, Frankrijk, België, Spanje en Canada.
De belangrijkste afzetmarkt is Duitsland, gevolgd door Frankrijk. Het aandeel van Italië in de totale omzet was zo'n 15%. Riva heeft een marktaandeel van circa 10 procent in de Europese Unie voor wat betreft langstaal.

## Geschiedenis
Het bedrijf werd in 1954 opgericht door Emilio Riva (1926-2014). De eerste bedrijfsactiviteit was de handel in schroot, maar twee jaar later werden de activiteiten uitgebreid met de productie van staal en staalproducten. Het schroot werd in een vlamboogoven tot staal verwerkt. In 1957 werd 30.000 ton staal geproduceerd en vijf jaar later was dit gestegen naar 190.000 ton. Medio jaren zestig nam het twee andere Italiaanse staalbedrijven over en steeg de productie naar zo'n 300.000 ton op jaarbasis. In de jaren zeventig werd het internationaal actief in Spanje, Canada en Frankrijk. In 1980 kwam de productie op 1,1 miljoen ton uit.
Eind jaren tachtig kocht Riva van Cockerill-Sambre de warmwals nummer 3 in Charleroi-Marcinelle met een capaciteit van 750.000 ton staal per jaar. Voor de aanvoer van staal werd een nieuwe vlamboogoven gebouwd. De combinatie is verder gegaan onder de naam Thy-Marcinelle en levert vooral staaldraad met een maximale diameter van 16 millimeter. Na de Duitse hereniging kon het in 1992 twee staalbedrijven, Brandenburger Elektrostahlwerke en Henningsdorfer Elektrostahlwerke, kopen in de omgeving van Berlijn van de Treuhandanstalt.
In april 1995 verdubbelde de omvang van het bedrijf door de overname van Ilva van het Italiaanse staatsbedrijf Istituto per la Ricostruzione Industriale. Een belangrijk onderdeel in deze aankoop was de hoogovens bij de Zuid-Italiaanse stad Tarente. Produceerde in 1994 Riva nog zo’n 5,8 miljoen ruwstaal en 5 miljoen ton gewalste staalproducten, na de overname van Ilva steeg dit naar 14,6 miljoen ton en 12,8 miljoen ton respectievelijk. De holding Riva FIRE - van Finanziaria Industriale Riva Emilio - had twee bedrijven onder zich: Riva Acciaio en Ilva.
In 2006 was Riva een jaarproductie van 18,2 miljoen ton staal de op negen na grootste staalproducent ter wereld en de op twee na grootste van de Europese Unie. De omzet in dat jaar was 9,5 miljard euro en er werkten iets meer dan 25.000 mensen.

### Problemen en verkoop Ilva
In juli 2012 werd in een deel van de staalfabriek in Tarente, de grootste in Europa, de productie stilgelegd wegens milieuverontreiniging. In de fabriek werken 11.500 arbeiders, van wie 5.000 in de installaties die op bevel van magistraten werden gesloten. Volgens experts stoot de staalfabriek continu chemische producten uit in de lucht die gevaarlijk zijn voor de gezondheid en op termijn zelfs dodelijk. In 2013 werd Riva sterk georganiseerd. Door de grote problemen met de staalfabriek in Tarente werd het bedrijf gesplitst. De Ilva activiteiten werden losgemaakt van de rest van de organisatie. Hiermee werd voorkomen dat een faillissement van Ilva de rest van het staalbedrijf in zijn ondergang zou meesleuren.
De Europese Commissie heeft in mei 2018 de overname van Ilva door staalproducent ArcelorMittal goedgekeurd. ArcelorMittal moet van de Commissie een aantal activiteiten afstoten om de concurrentie op de staalmarkt niet te verstoren. Ilva’s fabriek in Tarente levert staal aan onder meer de auto-, machine- en scheepsindustrie. ArcelorMittal beloofde eerder dat na de overname de productie zal worden opgevoerd van zo'n 6 miljoen ton staal per jaar naar 8 miljoen ton in 2024 en te investeren in een nieuw onderzoekscentrum. Op 1 november 2018 is de overname van Ilva afgerond. Van de 13.800 werknemers zijn er 10.700 overgegaan naar de nieuwe eigenaar.

### Tijdlijn
- 1954: Oprichting van RIVA & C. s.a.s..
- 1957: Opstart van de productie in Milaan.
- 1966: Riva neemt twee Italiaanse staalbedrijven over wat voor een sterke productiestijging zorgt.
- 1971: Overname van het Spaanse Siderurgica Sevillana dat wapeningstaven produceerde.
- 1976: Meerderheidsbelang in het Franse ITON Seine dat ook wapeningstaven produceerde.
- 1981: Overname van het Italiaanse Officine e Fonderie Galtarossa dat staaldraad produceerde.
- 1988: Overname van het Italiaanse Acciaierie di Cornigliano waarmee de Italiaanse productie verdubbelde.
- 1989: Meerderheidsbelang in het Franse Aciéries et Laminoirs de Paris (ALPA).
- 1989: Aankoop van warmwals nummer 3 van Cockerill-Sambre in Marcinelle en de bouw van een nieuw vlamboogoven. Totale investering was  ca. 4 miljard Belgische frank.
- 1991: Overname van twee sites in Duitsland in de buurt van Berlijn.
- 1995: Overname van het Italiaanse Ilva Laminati Piano waardoor Riva haar gamma van staalproducten vervolledigde.
- 1996: Overname van het Italiaanse producent van staalbalken I.B.L..
- 1997: Meerderheidsbelang in het Griekse Hellenic Steel.
- 2000: Overname van de Franse SAM Group.
- 2013: Afsplitsing Ilva-activiteiten.
- 2018: De Europese Commissie keurt verkoop van Ilva goed.

### Staalproductie
De historische staalproductie per jaar:
- 1970: 300 duizend ton
- 1980: 1,1 miljoen ton
- 1989: 3,2 miljoen ton
- 1994: 5,8 miljoen ton
- 2004: 16,7 miljoen ton
- 2006: 18,2 miljoen ton
- 2014: 7,8 miljoen ton
- 2016: 6,3 miljoen ton
- 2017: 6,9 miljoen ton

title: Riva Group

wikitext:
{{Infobox bedrijf
| naam                = Riva Forni Elettrici S.p.A.
| grootaandeelhouders = Familie Riva (100%)
| oprichting          = [[1954]]
| oprichter           = [[Adriano Riva|Adriano]] en [[Emilio Riva]]
| sleutelfiguren      = [[Claudio Riva]] (CEO)
| land                = {{IT}}
| locatie             = [[Milaan (stad)|Milaan]]
| werknemers          = ca. 5000 (2021)
| producten           = Staven, beton[[wapening]], staaldraad, [[Profielstaal|profielen]]
| industrie           = [[Staalindustrie]]
| omzet               = € 3,2 miljard (2017)<ref name="ar17">Riva jaarverslag 2017, geraadpleegd op 19 april 2019</ref>
| website             = [https://www.rivagroup.com www.rivagroup.com]
}}
De '''Riva Group''', officieel ''Riva Forni Elettrici'', is een groot [[Italië|Italiaans]] lang[[Staal (legering)|staal]]producent. Het is een [[familiebedrijf]] dat volledig in handen is van de familie Riva.

== Activiteiten ==
Riva Group is de grootste staalproducent in Italië en de op vier na grootste in Europa. De productie bestaat vooral uit [[Walsen|langgewalste]] producten en het bedrijf produceert iets minder dan 7 miljoen ton ruwstaal per jaar. Het telt zo’n 5000 medewerkers wereldwijd en het heeft 21 fabrieken in Italië, Duitsland, Frankrijk, België, Spanje en Canada.

De belangrijkste afzetmarkt is Duitsland, gevolgd door Frankrijk. Het aandeel van Italië in de totale [[omzet]] was zo'n 15%.<ref name="ar17" /> Riva heeft een [[marktaandeel]] van circa 10 procent in de [[Europese Unie]] voor wat betreft langstaal.

== Geschiedenis ==
Het bedrijf werd in 1954 opgericht door Emilio Riva (1926-2014). De eerste bedrijfsactiviteit was de handel in [[Schroot (metaal)|schroot]], maar twee jaar later werden de activiteiten uitgebreid met de productie van staal en staalproducten. Het schroot werd in een [[vlamboogoven]] tot staal verwerkt. In 1957 werd 30.000 ton staal geproduceerd en vijf jaar later was dit gestegen naar 190.000 ton. Medio jaren zestig nam het twee andere Italiaanse staalbedrijven over en steeg de productie naar zo'n 300.000 ton op jaarbasis. In de jaren zeventig werd het internationaal actief in Spanje, Canada en Frankrijk. In 1980 kwam de productie op 1,1 miljoen ton uit.

Eind jaren tachtig kocht Riva van [[Cockerill-Sambre]] de warmwals nummer 3 in [[Charleroi]]-[[Marcinelle]] met een capaciteit van 750.000 ton staal per jaar. Voor de aanvoer van staal werd een nieuwe vlamboogoven gebouwd. De combinatie is verder gegaan onder de naam Thy-Marcinelle en levert vooral staaldraad met een maximale diameter van 16 millimeter. Na de [[Duitse hereniging]] kon het in 1992 twee staalbedrijven, Brandenburger Elektrostahlwerke en Henningsdorfer Elektrostahlwerke, kopen in de omgeving van Berlijn van de [[Treuhandanstalt]].

In april 1995 verdubbelde de omvang van het bedrijf door de overname van Ilva van het Italiaanse staatsbedrijf [[Istituto per la Ricostruzione Industriale]]. Een belangrijk onderdeel in deze aankoop was de [[hoogoven]]s bij de Zuid-Italiaanse stad [[Tarente (stad)|Tarente]]. Produceerde in 1994 Riva nog zo’n 5,8 miljoen ruwstaal en 5 miljoen ton gewalste staalproducten, na de overname van Ilva steeg dit naar 14,6 miljoen ton en 12,8 miljoen ton respectievelijk. De [[holding]] ''Riva FIRE'' - van ''Finanziaria Industriale Riva Emilio'' - had twee bedrijven onder zich: Riva Acciaio en Ilva.

In 2006 was Riva een jaarproductie van 18,2 miljoen ton staal de [[Lijst van staalproducenten naar productie|op negen na grootste staalproducent]] ter wereld en de op twee na grootste van de Europese Unie. De omzet in dat jaar was 9,5 miljard euro en er werkten iets meer dan 25.000 mensen.

=== Problemen en verkoop Ilva ===
[[Bestand:ILVA - Unità produttiva di Taranto - Italy - 25 Dec. 2007.jpg|miniatuur|rechts|De Ilva-staalfabriek in Tarente]]
In juli 2012 werd in een deel van de staalfabriek in Tarente, de grootste in Europa, de productie stilgelegd wegens [[milieuverontreiniging]]. In de fabriek werken 11.500 arbeiders, van wie 5.000 in de installaties die op bevel van [[Magistraat|magistraten]] werden gesloten.<ref name=HLNT/> Volgens experts stoot de staalfabriek continu chemische producten uit in de lucht die gevaarlijk zijn voor de gezondheid en op termijn zelfs dodelijk.<ref name=HLNT>Het Laatste Nieuws [http://www.hln.be/hln/nl/942/Economie/article/detail/1476652/2012/07/27/Staking-in-grootste-staalfabriek-van-Europa.dhtml Staking in grootste staalfabriek van Europa, 12 juli 2012], geraadpleegd op 5 januari 2016</ref> In 2013 werd Riva sterk georganiseerd. Door de grote problemen met de staalfabriek in Tarente werd het bedrijf gesplitst. De Ilva activiteiten werden losgemaakt van de rest van de organisatie. Hiermee werd voorkomen dat een [[faillissement]] van Ilva de rest van het staalbedrijf in zijn ondergang zou meesleuren.

De [[Europese Commissie]] heeft in mei 2018 de overname van Ilva door staalproducent [[ArcelorMittal]] goedgekeurd. ArcelorMittal moet van de Commissie een aantal activiteiten afstoten om de concurrentie op de staalmarkt niet te verstoren. Ilva’s fabriek in Tarente levert staal aan onder meer de auto-, machine- en scheepsindustrie. ArcelorMittal beloofde eerder dat na de overname de productie zal worden opgevoerd van zo'n 6 miljoen ton staal per jaar naar 8 miljoen ton in 2024 en te investeren in een nieuw onderzoekscentrum.<ref name=IEXILVA>IEX.NL [https://www.iex.nl/Nieuws/ANP-070518-066/Groen-licht-overname-Ilva-door-ArcelorMittal.aspx Groen licht overname Ilva door ArcelorMittal, 7 mei 2018], geraadpleegd op 7 mei 2018</ref> Op 1 november 2018 is de overname van Ilva afgerond. Van de 13.800 werknemers zijn er 10.700 overgegaan naar de nieuwe eigenaar.<ref>{{en}} ArcelorMittal [https://web.archive.org/web/20180729072804/http://corporate.arcelormittal.com/investors/financial-reports/annual-reports Annual report 2018, p.49], geraadpleegd op 18 april 2019</ref>

=== Tijdlijn ===
* 1954: Oprichting van ''RIVA & C. s.a.s.''.
* 1957: Opstart van de productie in Milaan.
* 1966: Riva neemt twee Italiaanse staalbedrijven over wat voor een sterke productiestijging zorgt.
* 1971: Overname van het [[Spanje|Spaanse]] Siderurgica Sevillana dat [[wapening]]staven produceerde.
* 1976: Meerderheidsbelang in het [[Frankrijk|Franse]] [[ITON Seine]] dat ook wapeningstaven produceerde.
* 1981: Overname van het Italiaanse Officine e Fonderie Galtarossa dat staaldraad produceerde.
* 1988: Overname van het Italiaanse Acciaierie di Cornigliano waarmee de Italiaanse productie verdubbelde.
* 1989: Meerderheidsbelang in het Franse Aciéries et Laminoirs de Paris (ALPA).
* 1989: Aankoop van warmwals nummer 3 van [[Cockerill-Sambre]] in [[Marcinelle]] en de bouw van een nieuw vlamboogoven. Totale [[investering]] was  ca. 4 miljard [[Belgische frank]].
* 1991: Overname van twee sites in [[Duitsland]] in de buurt van [[Berlijn]].
* 1995: Overname van het Italiaanse [[Ilva]] Laminati Piano waardoor Riva haar gamma van staalproducten vervolledigde.
* 1996: Overname van het Italiaanse producent van staal[[Balk (bouwkunde)|balk]]en [[I.B.L.]].
* 1997: Meerderheidsbelang in het [[Griekenland|Griekse]] Hellenic Steel.
* 2000: Overname van de Franse [[SAM Group]].
* 2013: Afsplitsing Ilva-activiteiten.
* 2018: De Europese Commissie keurt verkoop van Ilva goed.

=== Staalproductie ===
De historische staalproductie per jaar:
* 1970: 300 duizend ton
* 1980: 1,1 miljoen ton
* 1989: 3,2 miljoen ton
* 1994: 5,8 miljoen ton
* 2004: 16,7 miljoen ton
* 2006: 18,2 miljoen ton
* 2014: 7,8 miljoen ton
* 2016: 6,3 miljoen ton
* 2017: 6,9 miljoen ton

{{Appendix|2=
* {{Citeer web|url=https://www.rivagroup.com|titel=Bedrijfswebsite|taal=en|uitgever=Riva Forni Elettrici|bezochtdatum=15 maart 2022}}
----{{References}}
}}

[[Categorie:Staalproducent]]
[[Categorie:Italiaans bedrijf]]
[[Categorie:Economie in Milaan]]

title: Riva Forni Elettrici S.p.A.

Grootaandeelhouders: Familie Riva (100%)

Oprichter(s): Adriano en Emilio Riva

Sleutelfiguren: Claudio Riva (CEO)

Land: Italië

Hoofdkantoor: Milaan

Producten: Staven, betonwapening, staaldraad, profielen

Industrie: Staalindustrie

Portaal: Economie


text:
# Rakkeby (parochie, Hjørring)
Rakkeby is een parochie van de Deense Volkskerk in de Deense gemeente Hjørring. De parochie maakt deel uit van het bisdom Aalborg en telt 526 kerkleden op een bevolking van 576 (2004). Historisch hoorde de parochie tot de herred Børglum. In 1970 werd de parochie deel van de gemeente Løkken-Vrå, die in 2007 opging in de vergrote gemeente Hjørring.
Naast het dorp Rakkeby omvat de parochie ook Hæstrup Stationsby.
De parochiekerk dateert uit de tweede helft van de 12e eeuw. Het koor is het oudste deel, het schip is iets jonger. Er heeft in het verleden een toren bij de kerk gestaan, maar die is al eind 17e eeuw gesloopt. De kerk werd in 1985 gerestaureerd.

title: Rakkeby (parochie, Hjørring)

wikitext:
{{Infobox parochie van Denemarken
| naam = Rakkeby
| inwoners =576
| census = 2004
| leden = 526
| ledenjaartal =2004
| gemeente =[[Hjørring (gemeente)|Hjørring]]
| kaart=
| bisdom=[[Bisdom Aalborg]]
| pastoraat=Vejby-Sejlstrup-Harritslev-Rakkeby
| provsti=Hjørring Søndre Provsti
| kerken=Rakkeby Kirke
| image=Rakkeby_Kirke_3.JPG
}}
'''Rakkeby''' is een [[parochie (Denemarken)|parochie]] van de [[Deense Volkskerk]] in de [[Denemarken|Deense]] gemeente [[Hjørring (gemeente)|Hjørring]]. De parochie maakt deel uit van het [[bisdom Aalborg]] en telt 526 [[Lid (persoon)|kerkleden]] op een bevolking van 576 (2004). Historisch hoorde de parochie tot de [[herred]] [[Børglum Herred|Børglum]]. In 1970 werd de parochie deel van de gemeente [[Løkken-Vrå]], die in 2007 opging in de vergrote gemeente [[Hjørring (gemeente)|Hjørring]].

Naast het dorp [[Rakkeby (Hjørring)|Rakkeby]] omvat de parochie ook [[Station Hæstrup|Hæstrup Stationsby]].

De parochiekerk dateert uit de tweede helft van de 12e eeuw. Het koor is het oudste deel, het schip is iets jonger. Er heeft in het verleden een toren bij de kerk gestaan, maar die is al eind 17e eeuw gesloopt. De kerk werd in 1985 gerestaureerd.

==Externe link==
*[https://web.archive.org/web/20160322145808/http://rakkeby-kirke.dk/Rakkeby%20sogn.aspx website parochie (Deens)]
{{Navigatie bisdom Aalborg - Hjørring Søndre Provsti}}
{{Coor title dms|57|24|16|N|9|55|48|E|type:city(190000)_region:DK}}
{{DEFAULTSORT:Rakkeby (parochie, Hjorring)}}
[[Categorie:Parochie in Denemarken]]
[[Categorie:Hjørring]]

title: Situering

Bisdom: Bisdom Aalborg

Gemeente: Hjørring

title: Algemeen

title: Overig

Kerken: Rakkeby Kirke

Proosdij: Hjørring Søndre Provsti

Pastoraat: Vejby-Sejlstrup-Harritslev-Rakkeby

Overig: Rakkeby

Portaal: Denemarken


text:
# Resolutie 1185 Veiligheidsraad Verenigde Naties
Resolutie 1185 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties werd unaniem door de VN-Veiligheidsraad aangenomen op 20 juli 1998.

## Achtergrond
Begin jaren 1970 ontstond een conflict tussen Spanje, Marokko, Mauritanië en de Westelijke Sahara zelf over de Westelijke Sahara dat tot dan in Spaanse handen was. Marokko legitimeerde zijn aanspraak op basis van historische banden met het gebied. Nadat Spanje het gebied had opgegeven bezette Marokko er twee derde van. Het land is nog steeds in conflict met Polisario, dat met steun van Algerije de onafhankelijkheid blijft nastreven. Begin jaren 1990 kwam er een plan op tafel om de bevolking van de Westelijke Sahara via een volksraadpleging zelf te laten beslissen over de toekomst van het land. Het was de taak van de VN-missie MINURSO om dat referendum op touw te zetten. Het plan strandde later echter door aanhoudende onenigheid tussen de beide partijen waardoor ook de missie nog steeds ter plaatse is.

## Inhoud

### Waarnemingen
De VN-missie MINURSO werkte in de Westelijke Sahara aan het VN-plan dat ook een volksraadpleging over zelfbeschikking inhield. Een identificatiecommissie identificeerde daarvoor de stemgerechtigden.

### Handelingen
Het mandaat van MINURSO werd verlengd tot 21 september om het identificatieproces af te kunnen ronden.
De twee partijen (Marokko en Polisario) werden opgeroepen hieraan mee te werken. Verder waren nog technische eenheden nodig voor de ontmijning en ondersteunend personeel voor de inzet van militairen. De Veiligheidsraad zou nog instemmen met bijkomende militairen en politie voor MINURSO zodra deze nodig waren. Verder vroeg de Raad dat snel een status of forces-akkoord zou worden afgesloten voor die militairen en de ontmijners. Ook vroeg de Raad dat de beperkingen op MINURSO-vliegtuigen werden opgeheven.

## Verwante resoluties
- Resolutie 1148 Veiligheidsraad Verenigde Naties
- Resolutie 1163 Veiligheidsraad Verenigde Naties
- Resolutie 1198 Veiligheidsraad Verenigde Naties
- Resolutie 1204 Veiligheidsraad Verenigde Naties

Lijst ·  1147 ·  1148 ·  1149 ·  1150 ·  1151 ·  1152 ·  1153 ·  1154 ·  1155 ·  1156 ·  1157 ·  1158 ·  1159 ·  1160 ·  1161 ·  1162 ·  1163 ·  1164 ·  1165 ·  1166 ·  1167 ·  1168 ·  1169 ·  1170 ·  1171 ·  1172 ·  1173 ·  1174 ·  1175 ·  1176 ·  1177 ·  1178 ·  1179 ·  1180 ·  1181 ·  1182 ·  1183 ·  1184 ·  1185 ·  1186 ·  1187 ·  1188 ·  1189 ·  1190 ·  1191 ·  1192 ·  1193 ·  1194 ·  1195 ·  1196 ·  1197 ·  1198 ·  1199 ·  1200 ·  1201 ·  1202 ·  1203 ·  1204 ·  1205 ·  1206 ·  1207 ·  1208 ·  1209 ·  1210 ·  1211 ·  1212 ·  1213 ·  1214 ·  1215 ·  1216 ·  1217 ·  1218 ·  1219

wikitext:
{{Infobox VN-resolutie
| nr    = 1185
| code  = S/RES/1185
| van   = VR
| verg  = 3910
| datum = 20 juli
| jaar  = 1998
| ond   = Conflict om de Westelijke Sahara
| besl  = Verlengde de MINURSO-missie tot 21 september.
| voor  = 15
| tegen = 0
| onth  = 0
| afbeelding = Frontera del sahara Polisario - ocupado.jpg
| onderschrift = De [[Marokkaanse barrière]] nabij Tifariti.
}}
'''Resolutie 1185 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties''' werd [[Unanimiteit|unaniem]] door de [[Veiligheidsraad van de Verenigde Naties|VN-Veiligheidsraad]] aangenomen op [[20 juli]] [[1998]].

== Achtergrond ==
Begin [[1970-1979|jaren 1970]] ontstond een conflict tussen [[Spanje]], [[Marokko]], [[Mauritanië]] en de Westelijke Sahara zelf over de Westelijke Sahara dat tot dan in Spaanse handen was. Marokko legitimeerde zijn aanspraak op basis van historische banden met het gebied. Nadat Spanje het gebied had opgegeven bezette Marokko er twee derde van. Het land is nog steeds in conflict met [[Polisario]], dat met steun van [[Algerije]] de [[Onafhankelijkheid (staatkunde)|onafhankelijkheid]] blijft nastreven. Begin [[1990-1999|jaren 1990]] kwam er een plan op tafel om de bevolking van de Westelijke Sahara via een volksraadpleging zelf te laten beslissen over de toekomst van het land. Het was de taak van de VN-missie [[Mission des Nations unies pour l'Organisation d'un Référendum au Sahara Occidental|MINURSO]] om dat referendum op touw te zetten. Het plan strandde later echter door aanhoudende onenigheid tussen de beide partijen waardoor ook de missie nog steeds ter plaatse is.

== Inhoud ==
=== Waarnemingen ===
De VN-missie [[Mission des Nations unies pour l'Organisation d'un Référendum au Sahara Occidental|MINURSO]] werkte in de [[Westelijke Sahara]] aan het VN-plan dat ook een [[volksraadpleging]] over [[Zelfbeschikkingsrecht|zelfbeschikking]] inhield. Een identificatiecommissie identificeerde daarvoor de stemgerechtigden.

=== Handelingen ===
Het [[mandaat]] van MINURSO werd verlengd tot [[21 september]] om het identificatieproces af te kunnen ronden.
De twee partijen ([[Marokko]] en [[Polisario]]) werden opgeroepen hieraan mee te werken. Verder waren nog technische eenheden nodig voor de [[Mijn (explosief)|ontmijning]] en ondersteunend personeel voor de inzet van militairen. De Veiligheidsraad zou nog instemmen met bijkomende militairen en politie voor MINURSO zodra deze nodig waren. Verder vroeg de Raad dat snel een [[status of forces-akkoord]] zou worden afgesloten voor die militairen en de ontmijners. Ook vroeg de Raad dat de beperkingen op MINURSO-vliegtuigen werden opgeheven.

== Verwante resoluties ==
* [[Resolutie 1148 Veiligheidsraad Verenigde Naties]]
* [[Resolutie 1163 Veiligheidsraad Verenigde Naties]]
* [[Resolutie 1198 Veiligheidsraad Verenigde Naties]]
* [[Resolutie 1204 Veiligheidsraad Verenigde Naties]]

{{Navigatie VN-resoluties|VR|1998}}

[[Categorie:Resolutie van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties uit 1998| 1185]]
[[Categorie:VN-resolutie over MINURSO|VR1185]]

title: Resolutie 1185

Van de: Veiligheidsraad van de Verenigde Naties

Stemming: voor · 15onth. · 0tegen · 0

Onderwerp: Conflict om de Westelijke Sahara

title: Samenstelling VN-Veiligheidsraad in 1998

Samenstelling VN-Veiligheidsraad in 1998: China · Frankrijk · Rusland · Verenigd Koninkrijk · Verenigde Staten

Samenstelling VN-Veiligheidsraad in 1998: Brazilië · Bahrein · Costa Rica · Gabon · Gambia · Japan · Kenia · Portugal · Slovenië · Zweden


text:
# Yvonne Reynders
Yvonne Reynders (Schaarbeek, 4 augustus 1937) is een Belgisch voormalig wielrenster. Ze werd zevenmaal wereldkampioen, waarvan vier keer op de weg en drie keer op de baan.

## Levensloop
Yvonne Reynders ging in haar jeugd door het leven als Yvonne Van de Vyver. Pas na haar jeugd kreeg ze te horen dat haar vader, Maurice Van de Vyver, op het moment van haar geboorte nog getrouwd was met een andere vrouw en Yvonne op papier de naam kreeg van haar moeder: Reynders. Vanaf toen wilde ze enkel nog Reynders genoemd worden.

### Van atletiek naar wereldtitel
Als tiener deed Reynders aan atletiek. Ze werd in 1955 en 1956 Belgisch kampioene discuswerpen. Fietsen deed ze toen ook al: ze verkocht zakken kolen die ze met een bakfiets naar de klanten bracht. In 1956 werd na 25 jaar weer een dameskoers georganiseerd. Reynders kreeg van een buurtgenoot een koersfiets zonder versnellingen, waarop ze de wedstrijd met ruime voorsprong won. In dat jaar won ze tien van de veertien koersen. Dit waren zogenaamde wilde koersen omdat ze niet onder een wielerbond vielen. Yvonne's vader Maurice Van de Vyver richtte daarom in juli 1958 de Belgische Dames Wielerbond (B.D.W.B.) op. Deze werd reeds in februari 1960 opgeheven en opgenomen in de Belgische Wielerbond (B.W.B.). Ook de UCI kon niet langer om de vrouwen heen en organiseerde vanaf 1958 een wereldkampioenschap voor vrouwen. Dit vond plaats op 30 augustus 1958 op het autocircuit van Reims. Reynders werd 20e (van de 29) op ruim zes minuten van winnares Elsy Jacobs. Een jaar later vond het WK plaats in Zandvoort, maar de organisatie wilde geen vrouwenwedstrijd organiseren. De gemeente Rotheux-Rimière ten zuiden van Luik nam de organisatie op zich. De wedstrijd werd twee weken voor de mannenwedstrijd verreden, op een ronde van vier kilometer die 18 keer afgelegd werd. De Luxemburgse titelverdedigster raakte in de voorlaatste ronde opgehouden door een val. Ze wist nog aan te sluiten bij de eerste groep, maar werd in de sprint 15e. Vooraan waren het de Britten en Sovjets die de sprint aantrokken, maar zij werden in de laatste binnenbocht voorbij gestoken door Reynders, die zo in eigen land de eerste regenboogtrui voor België wist te veroveren.

### De WK-dubbel
Op het WK in 1960 op de Sachsenring in Oost-Duitsland werd Reynders zevende. Haar landgenote Rosa Sels won de sprint van het peloton, bijna vier minuten achter de Britse Beryl Burton die solo won. Ook in 1961 werd het wereldkampioenschap voor vrouwen apart gehouden van de mannen: de mannen reden in het Zwitserse Bern en de vrouwen op het eiland Man (what's in a name?). In die jaren was het gebruikelijk om vlak voor of na het WK op de weg ook het WK achtervolging op de baan te betwisten. Op 8 augustus was Reynders in Douglas met een tiende van een seconde de beste in de achtervolging en twee dagen later won ze ook de wegwedstrijd. In beide gevallen onttroonde ze Beryl Burton, die het jaar voordien de 'dubbel' won. Een jaar later werd Reynders op beide onderdelen tweede. In het achtervolgen was het deze keer Burton die de snelste was. Tijdens het WK op de weg in het Italiaanse Salò lette de concurrentie vooral op Reynders, waardoor haar landgenote Marie-Rose Gaillard solo voorop kon blijven. Reynders won vervolgens de sprint van het peloton en op plek drie eindigde Marie-Thérèse Naessens; een volledig Belgisch podium.

### Wereldkampioen in eigen land
Het wereldkampioenschap 1963 vond plaats in België. De achtervolging werd verreden op de baan in Rocourt; Burton was wederom sneller dan Reynders. De wegwedstrijd in Ronse werd enkele dagen later wel gewonnen door Reynders, met op de tweede plaats haar landgenote Sels. Een jaar later werd het wereldkampioenschap verreden in Frankrijk. In de wegwedstrijd in Sallanches in de Franse Alpen viel Reynders net buiten de top tien. Het werd een een-tweetje voor de Sovjetvrouwen; Sels en Gaillard werden derde en vierde. Enkele dagen later op de baan in Parijs wist Reynders Burton te verslaan. Het WK van 1965 in San Sebastian werd gewonnen door de Oost-Duitse Elisabeth Eichholz; Reynders werd tweede in de massasprint. Tijdens het WK op de baan won Reynders haar derde regenboogtrui op het onderdeel achtervolgen. Het wereldkampioenschap 1966 werd verreden op de Nürburgring. In de sprint wist Reynders de net 17-jarige Keetie Hage te verslaan. Het was haar vierde regenboogtrui op de weg, de zevende in totaal en het zou tevens haar laatste wereldtitel blijven. Een week later op de baan in Frankfurt was Burton wederom te sterk in de achtervolging: Reynders won voor de derde keer zilver op de baan, haar vijfde zilveren medaille in totaal.

### Doping? Einde carrière?
In 1967 vonden de wereldkampioenschappen plaats in Nederland. Tijdens het WK op de baan in Amsterdam werd Reynders verslagen door Burton in de strijd om het brons. Vlak voor het WK op de weg in het Nederlands-Limburgse Heerlen werd bij een dopingcontrole efedrine gevonden in haar urine. Reynders ontkende en beweerde dat het een complot van de Nederlanders was, omdat meerdere Belgen positief testten, zoals de amateur Alex Boeye. Ze mocht niet aan de start verschijnen en hing vervolgens haar fiets aan de wilgen.

### Rentree
Acht jaar later maakte ze haar rentree in het peloton. In 1975 werd ze zesde tijdens het Belgisch kampioenschap, maar werd vanwege haar hoge leeftijd (38 jaar) niet geselecteerd voor het WK. Een jaar later werd ze Belgisch kampioene en men kon niet om haar heen. In het Italiaanse Ostuni won ze brons in de sprint en moest alleen Keetie van Oosten-Hage en Luigina Bissoli voor zich laten.

## Palmares
Reynders werd in haar carrière viermaal wereldkampioen wielrennen op de weg bij de vrouwen. Dit deed ze in 1959, 1961, 1963 en 1966. Daarnaast stond ze nog driemaal op het podium; 1962 en 1965 (beide zilver) en 1976 (brons). Ze was jarenlang recordhoudster van het aantal wereldtitels bij de vrouwen, tot de Franse Jeannie Longo haar vijfde titel behaalde in 1995. Reynders was ook actief op de baan. Ze werd in 1961, 1964 en 1965 wereldkampioen achtervolging op de baan en behaalde driemaal zilver. Daarnaast werd ze tienmaal Belgisch kampioene: driemaal op de weg, zesmaal in de achtervolging en in 1966 won ze de nationale titel in de sprint op de baan. In totaal stond ze 22 keer op het podium.
| Wedstrijd        | '59    | '60    | '61    | '62    | '63  | '64    | '65  | '66  | '67    | '68-'75 | '76   | '77    |
| ---------------- | ------ | ------ | ------ | ------ | ---- | ------ | ---- | ---- | ------ | ------- | ----- | ------ |
| BK op de weg     |        | Zilver | Zilver | Goud   | Goud |        |      |      |        |         | Goud  | Brons  |
| BK achtervolging | Goud   | Zilver | Goud   | Zilver | Goud | Zilver | Goud | Goud | Goud   |         | Brons | Zilver |
| BK sprint        | Zilver | Brons  | Zilver |        |      |        |      | Goud | Zilver |         |       |        |
| WK op de weg     | ↑      | 7e     | ↑      | ↑      | ↑    | 11e    | ↑    | ↑    |        |         | ↑     |        |
| WK achtervolging |        |        | ↑      | ↑      | ↑    | ↑      | ↑    | ↑    | 4e     |         |       |        |

## Eerbewijzen
In 2019 werd Reynders samen met Eddy Merckx vereeuwigd in een muurschildering op het Instituut voor Kunsten en Ambachten aan de slachthuislaan in Brussel.
Sinds 2022 wordt in Noorderwijk de GP Yvonne Reynders verreden.

### Nominaties
In december 2000 eindigde Reynders zevende in de verkiezing van Belgisch sportvrouw van de eeuw.
In 2005 was zij ook een van de kansmakers op de titel De Grootste Belg, maar haalde de uiteindelijke nominatielijst niet en strandde op nr. 553 van diegenen die net buiten de nominatielijst vielen.

title: Yvonne Reynders

wikitext:
{{Infobox wielrenner
| naam          =
| volledigenaam =
| afbeelding    = WK Wielrennen op de baan Amsterdam. fotonr. 9 Yvonne Reynders (Belgie) in ak…, Bestanddeelnr 920-6974.jpg
| onderschrift  = Yvonne Reynders in 1967
| bijnaam       =
| geboortedatum = [[4 augustus]] [[1937]]
| geboortestad  = [[Schaarbeek]]
| geboorteland  = {{BE}}
| sterfdatum    =
| sterfstad     =
| sterfland     =
| nationaliteit =
| lengte        =
| gewicht       =
| ploeg         =
| discipline    = [[Baanwielrennen]], [[Wegwielrennen]]
| specialisatie = [[Achtervolging (wielrennen)|Individuele achtervolging]], [[Sprint (baanwielrennen)|sprint]]
| jaren         = 1958-1960
 1961-1962
 1963
 1964-1965
 1966
 1967
 1976-1977
| vorigeploegen = Libertas
 [[Flandria (wielerploeg)|Flandria]]
 Reno-Kint
 IJsboerke
 Dr. Mann
 IJsboerke
 [[IJsboerke (wielerploeg)|IJsboerke]]
|zeges=[[Wereldkampioenschappen wielrennen|WK op de weg]]
|zegejaren=[[Wereldkampioenschap wielrennen 1959|1959]], [[Wereldkampioenschap wielrennen 1961|1961]], [[Wereldkampioenschap wielrennen 1963|1963]], [[Wereldkampioenschap wielrennen 1966|1966]]
| medailleoverzicht = {{Medaillesport2|[[Baanwielrennen]]}}
{{Medailleoverzicht}}
{{Medailleoverzichtrij|[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen|Wereldkampioenschappen]]|3|3|0}}
{{Medailleoverzichttotaal|6|3|3|0}}
{{Medaillesport2|[[Wegwielrennen]]}}
{{Medailleoverzicht}}
{{Medailleoverzichtrij|[[Wereldkampioenschappen wielrennen|Wereldkampioenschappen]]|4|2|1}}
{{Medailleoverzichttotaal|7|4|2|1}}
| medailles         = {{Medaillesport|[[Baanwielrennen]]}}
{{Medaillecompetitie|[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen|Wereldkampioenschappen]]}}
{{MedailleGoud2|[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1961|Isle of Man 1961]]|Achtervolging}}
{{MedailleGoud2|[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1964|Parijs 1964]]|Achtervolging}}
{{MedailleGoud2|[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1965|San Sebastian 1965]]|Achtervolging}}
{{MedailleZilver2|[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1962|Milaan 1962]]|Achtervolging}}
{{MedailleZilver2|[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1963|Rocourt 1963]]|Achtervolging}}
{{MedailleZilver2|[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1966|Frankfurt 1966]]|Achtervolging}}
{{Medaillesport|[[Wegwielrennen]]}}
{{Medaillecompetitie|[[Wereldkampioenschappen wielrennen|Wereldkampioenschappen]]}}
{{MedailleGoud2|[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1959|Rotheux-Rimière 1959]]|Wegwedstrijd}}
{{MedailleGoud2|[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1961|Isle of Man 1961]]|Wegwedstrijd}}
{{MedailleGoud2|[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1963|Ronse 1963]]|Wegwedstrijd}}
{{MedailleGoud2|[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1966|Nürburgring 1966]]|Wegwedstrijd}}
{{MedailleZilver2|[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1962|Salò 1962]]|Wegwedstrijd}}
{{MedailleZilver2|[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1965|Lasarte-Oria 1965]]|Wegwedstrijd}}
{{MedailleBrons2|[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1976|Ostuni 1976]]|Wegwedstrijd}}
}}
'''Yvonne Reynders''' ([[Schaarbeek]], [[4 augustus]] [[1937]]) is een [[België|Belgisch]] voormalig wielrenster. Ze werd zevenmaal wereldkampioen, waarvan vier keer op de weg en drie keer op de baan.

== Levensloop ==
Yvonne Reynders ging in haar jeugd door het leven als Yvonne Van de Vyver. Pas na haar jeugd kreeg ze te horen dat haar vader, Maurice Van de Vyver, op het moment van haar geboorte nog getrouwd was met een andere vrouw en Yvonne op papier de naam kreeg van haar moeder: Reynders. Vanaf toen wilde ze enkel nog Reynders genoemd worden.<ref>{{Aut|Maurice Hermans}}, ''Yvonne Reynders, zeven maal in de zevende hemel'', Deurne, 2002.</ref>

===Van atletiek naar wereldtitel===
Als tiener deed Reynders aan atletiek. Ze werd in 1955 en 1956 Belgisch kampioene discuswerpen. Fietsen deed ze toen ook al: ze verkocht zakken kolen die ze met een bakfiets naar de klanten bracht. In 1956 werd na 25 jaar weer een dameskoers georganiseerd. Reynders kreeg van een buurtgenoot een koersfiets zonder versnellingen, waarop ze de wedstrijd met ruime voorsprong won. In dat jaar won ze tien van de veertien koersen. Dit waren zogenaamde ''wilde koersen'' omdat ze niet onder een wielerbond vielen. Yvonne's vader Maurice Van de Vyver richtte daarom in juli 1958 de Belgische Dames Wielerbond (B.D.W.B.) op. Deze werd reeds in februari 1960 opgeheven en opgenomen in de Belgische Wielerbond (B.W.B.). Ook de UCI kon niet langer om de vrouwen heen en organiseerde vanaf 1958 een [[Wereldkampioenschappen wielrennen 1958|wereldkampioenschap]] voor vrouwen. Dit vond plaats op 30 augustus 1958 op het [[Reims-Gueux|autocircuit]] van [[Reims]]. Reynders werd 20e (van de 29) op ruim zes minuten van winnares [[Elsy Jacobs]]. Een jaar later vond het [[Wereldkampioenschappen wielrennen 1959|WK]] plaats in Zandvoort, maar de organisatie wilde geen vrouwenwedstrijd organiseren. De gemeente [[Rotheux-Rimière]] ten zuiden van Luik nam de organisatie op zich. De wedstrijd werd twee weken voor de mannenwedstrijd verreden, op een ronde van vier kilometer die 18 keer afgelegd werd. De Luxemburgse titelverdedigster raakte in de voorlaatste ronde opgehouden door een val. Ze wist nog aan te sluiten bij de eerste groep, maar werd in de sprint 15e. Vooraan waren het de Britten en Sovjets die de sprint aantrokken, maar zij werden in de laatste binnenbocht voorbij gestoken door Reynders, die zo in eigen land de eerste regenboogtrui voor België wist te veroveren.

===De WK-dubbel===
Op het [[Wereldkampioenschappen wielrennen 1960|WK in 1960]] op de [[Sachsenring (circuit)|Sachsenring]] in Oost-Duitsland werd Reynders zevende. Haar landgenote [[Rosa Sels]] won de sprint van het peloton, bijna vier minuten achter de Britse [[Beryl Burton]] die solo won. Ook in 1961 werd het [[Wereldkampioenschappen wielrennen 1961|wereldkampioenschap]] voor vrouwen apart gehouden van de mannen: de mannen reden in het Zwitserse Bern en de vrouwen op het [[Man (eiland)|eiland Man]] (''what's in a name?''). In die jaren was het gebruikelijk om vlak voor of na het WK op de weg ook het WK achtervolging op de baan te betwisten. Op 8 augustus was Reynders in [[Douglas (Man)|Douglas]] met een tiende van een seconde de beste in de achtervolging en twee dagen later won ze ook de wegwedstrijd. In beide gevallen onttroonde ze Beryl Burton, die het jaar voordien de 'dubbel' won. Een jaar later werd Reynders op beide onderdelen tweede. In het achtervolgen was het deze keer Burton die de snelste was. Tijdens het [[Wereldkampioenschappen wielrennen 1962|WK op de weg]] in het Italiaanse [[Salò (gemeente)|Salò]] lette de concurrentie vooral op Reynders, waardoor haar landgenote [[Marie-Rose Gaillard]] solo voorop kon blijven. Reynders won vervolgens de sprint van het peloton en op plek drie eindigde [[Marie-Thérèse Naessens]]; een volledig Belgisch podium.

===Wereldkampioen in eigen land===
Het [[Wereldkampioenschappen wielrennen 1963|wereldkampioenschap 1963]] vond plaats in België. De achtervolging werd verreden op de baan in [[Rocourt (België)|Rocourt]]; Burton was wederom sneller dan Reynders. De wegwedstrijd in [[Ronse]] werd enkele dagen later wel gewonnen door Reynders, met op de tweede plaats haar landgenote Sels. Een jaar later werd het [[Wereldkampioenschappen wielrennen 1964|wereldkampioenschap]] verreden in Frankrijk. In de wegwedstrijd in [[Sallanches]] in de Franse Alpen viel Reynders net buiten de top tien. Het werd een een-tweetje voor de Sovjetvrouwen; Sels en Gaillard werden derde en vierde. Enkele dagen later op de baan in Parijs wist Reynders Burton te verslaan. Het [[Wereldkampioenschappen wielrennen 1965|WK van 1965]] in [[San Sebastian (Spanje)|San Sebastian]] werd gewonnen door de Oost-Duitse [[Elisabeth Eichholz]]; Reynders werd tweede in de massasprint. Tijdens het [[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1965|WK op de baan]] won Reynders haar derde regenboogtrui op het onderdeel achtervolgen. Het [[Wereldkampioenschappen wielrennen 1966|wereldkampioenschap 1966]] werd verreden op de [[Nürburgring]]. In de sprint wist Reynders de net 17-jarige [[Keetie Hage]] te verslaan. Het was haar vierde regenboogtrui op de weg, de zevende in totaal en het zou tevens haar laatste wereldtitel blijven. Een week later op de baan in Frankfurt was Burton wederom te sterk in de achtervolging: Reynders won voor de derde keer zilver op de baan, haar vijfde zilveren medaille in totaal.

[[Bestand:V.l.n.r. Yvonne Reynders, Dolman, Groen, P. de Wit, Noppi Koch, De Loof, Daniël , Bestanddeelnr 919-5370.jpg|thumb|Reynders (links) in de regenboogtrui op de piste in Amsterdam in 1966.]]

===Doping? Einde carrière?===
In 1967 vonden de wereldkampioenschappen plaats in Nederland. Tijdens het [[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1967|WK op de baan]] in Amsterdam werd Reynders verslagen door Burton in de strijd om het brons. Vlak voor het [[Wereldkampioenschappen wielrennen 1967|WK op de weg]] in het Nederlands-Limburgse [[Heerlen]] werd bij een dopingcontrole [[efedrine]] gevonden in haar urine. Reynders ontkende en beweerde dat het een complot van de Nederlanders was, omdat meerdere Belgen positief testten, zoals de amateur Alex Boeye. Ze mocht niet aan de start verschijnen en hing vervolgens haar fiets aan de wilgen.

===Rentree===
Acht jaar later maakte ze haar rentree in het peloton. In 1975 werd ze zesde tijdens het Belgisch kampioenschap, maar werd vanwege haar hoge leeftijd (38 jaar) niet geselecteerd voor het WK. Een jaar later werd ze Belgisch kampioene en men kon niet om haar heen. In het Italiaanse [[Ostuni]] won ze brons in de sprint en moest alleen [[Keetie van Oosten-Hage]] en [[Luigina Bissoli]] voor zich laten.

==Palmares==
Reynders werd in haar carrière viermaal [[wereldkampioen wielrennen]] op de weg bij de vrouwen. Dit deed ze in [[Wereldkampioenschappen wielrennen 1959|1959]], [[Wereldkampioenschappen wielrennen 1961|1961]], [[Wereldkampioenschappen wielrennen 1963|1963]] en [[Wereldkampioenschappen wielrennen 1966|1966]]. Daarnaast stond ze nog driemaal op het podium; 1962 en 1965 (beide zilver) en 1976 (brons). Ze was jarenlang recordhoudster van het aantal wereldtitels bij de vrouwen, tot de Franse [[Jeannie Longo]] haar vijfde titel behaalde in 1995. Reynders was ook actief op de [[Wielerbaan|baan]]. Ze werd in [[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1961|1961]], [[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1964|1964]] en [[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1965|1965]] [[Lijst van wereldkampioenen achtervolging|wereldkampioen achtervolging]] op de baan en behaalde driemaal zilver. Daarnaast werd ze tienmaal Belgisch kampioene: driemaal op de weg, zesmaal in de achtervolging en in 1966 won ze de nationale titel in de sprint op de baan. In totaal stond ze 22 keer op het podium.

{| cellpadding="3" cellspacing="0" border="1" style="border: #aaa solid 1px; border-collapse: collapse;"
|- bgcolor="#eeeeee"
!align="center"|Wedstrijd
!'59 !!'60 !!'61 !!'62 !!'63 !!'64 !!'65 !!'66 !!'67 !! '68-'75 !!'76 !!'77
|-
|[[Bestand:MaillotBélgica.svg|20px|Belgische kampioenstrui]] [[Belgisch kampioenschap wielrennen voor dames elite|BK op de weg]]
| ||{{zilver}}||{{zilver}}||{{goud}}||{{goud}}|| || || || || ||{{goud}}||{{brons}}
|-
|[[Bestand:MaillotBélgica.svg|20px|Belgische kampioenstrui]] [[Belgische kampioenschappen baanwielrennen#Achtervolging_2|BK achtervolging]]
|{{goud}}||{{zilver}}||{{goud}}||{{zilver}}||{{goud}}||{{zilver}}||{{goud}}||{{goud}}||{{goud}}|| ||{{brons}}||{{zilver}}
|-
|[[Bestand:MaillotBélgica.svg|20px|Belgische kampioenstrui]] [[Belgische kampioenschappen baanwielrennen#Sprint_2|BK sprint]]
|{{zilver}}||{{brons}}||{{zilver}}|| || || || ||{{goud}}||{{zilver}}|| || ||
|-
|[[Bestand:MaillotMundial.PNG|20px]] [[Lijst van wereldkampioenen wegrit elite vrouwen|WK op de weg]]
|align="center"|{{goud}}[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1959|↑]]
|align="center"|[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1960|7e]]
|align="center"|{{goud}}[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1961|↑]]
|align="center"|{{zilver}}[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1962|↑]]
|align="center"|{{goud}}[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1963|↑]]
|align="center"|[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1964|11e]]
|align="center"|{{zilver}}[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1965|↑]]
|align="center"|{{goud}}[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1966|↑]]
|
|
|align="center"|{{brons}}[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1976|↑]] ||
|-
|[[Bestand:MaillotMundial.PNG|20px]] [[Lijst van wereldkampioenen achtervolging|WK achtervolging]]
| || ||align="center"|{{goud}}[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1961|↑]]
|align="center"|{{zilver}}[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1962|↑]]
|align="center"|{{zilver}}[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1963|↑]]
|align="center"|{{goud}}[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1964|↑]]
|align="center"|{{goud}}[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1965|↑]]
|align="center"|{{zilver}}[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1966|↑]]
|align="center"|[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1967|4e]]
| || ||
|}

==Eerbewijzen==
In 2019 werd Reynders samen met [[Eddy Merckx]] vereeuwigd in een muurschildering op het Instituut voor Kunsten en Ambachten aan de slachthuislaan in Brussel.<ref>[https://www.bruzz.be/samenleving/muurfresco-van-eddy-merckx-en-yvonne-reynders-ingehuldigd-brussel-2019-07-03 Muurfresco van Eddy Merckx en Yvonne Reynders ingehuldigd in Brussel] Bruzz.be, 3 juli 2019</ref><ref>[https://www.gva.be/cnt/dmf20190729_04533560 Yvonne Reynders naast Eddy Merckx vereeuwigd: “Het is raar om jezelf 24 meter groot te zien”] GVA.be, 30 juli 2019</ref>

Sinds 2022 wordt in [[Noorderwijk]] de [[GP Yvonne Reynders]] verreden.

===Nominaties===
In december 2000 eindigde Reynders zevende in de verkiezing van Belgisch sportvrouw van de eeuw.

In 2005 was zij ook een van de kansmakers op de titel [[De Grootste Belg]], maar haalde de uiteindelijke nominatielijst niet en strandde op nr. 553 van diegenen die net buiten de nominatielijst vielen.

{{Appendix|2=
* [https://web.archive.org/web/20070929101842/http://webnieuws3.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleID=nbna24082002_005 Interview met Yvonne Reynders]; [[Het Nieuwsblad]]; 24 augustus 2002
{{References}}
}}

{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[Bestand:Jersey rainbow.svg|25px]] [[Lijst van wereldkampioenen wegrit elite vrouwen|Wereldkampioene op de weg]] [[Bestand:Jersey rainbow.svg|25px]]
[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1959|1959]]
[[Bestand:Arc en ciel.png|50px]][[Bestand:Arc en ciel.png|50px]][[Bestand:Arc en ciel.png|50px]]
| vorige = {{LU-VLAG}} [[Elsy Jacobs]]
1958
| volgende = {{UK-VLAG}} [[Beryl Burton]]
1960
}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[Bestand:Jersey rainbow.svg|25px]] [[Lijst van wereldkampioenen wegrit elite vrouwen|Wereldkampioene op de weg]] [[Bestand:Jersey rainbow.svg|25px]]
[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1961|1961]]
[[Bestand:Arc en ciel.png|50px]][[Bestand:Arc en ciel.png|50px]][[Bestand:Arc en ciel.png|50px]]
| vorige = {{UK-VLAG}} [[Beryl Burton]]
1960
| volgende = {{BE-VLAG}} [[Marie-Rose Gaillard]]
1962
}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[Bestand:Jersey rainbow.svg|25px]] [[Lijst van wereldkampioenen wegrit elite vrouwen|Wereldkampioene op de weg]] [[Bestand:Jersey rainbow.svg|25px]]
[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1963|1963]]
[[Bestand:Arc en ciel.png|50px]][[Bestand:Arc en ciel.png|50px]][[Bestand:Arc en ciel.png|50px]]
| vorige = {{BE-VLAG}} [[Marie-Rose Gaillard]]
1962
| volgende = {{SUHH-VLAG}} [[Emma Sonka]]
1964
}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[Bestand:Jersey rainbow.svg|25px]] [[Lijst van wereldkampioenen wegrit elite vrouwen|Wereldkampioene op de weg]] [[Bestand:Jersey rainbow.svg|25px]]
[[Wereldkampioenschappen wielrennen 1966|1966]]
[[Bestand:Arc en ciel.png|50px]][[Bestand:Arc en ciel.png|50px]][[Bestand:Arc en ciel.png|50px]]
| vorige = {{DDDE-VLAG}} [[Elisabeth Eichholz]]
1965
| volgende = {{UK-VLAG}} [[Beryl Burton]]
1967
}}
{{EindOpvolging}}
{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[Bestand:Jersey rainbow.svg|25px]] [[Lijst van wereldkampioenen achtervolging|Wereldkampioene achtervolging]] [[Bestand:Jersey rainbow.svg|25px]]
[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1961|1961]]
[[Bestand:Arc en ciel.png|50px]][[Bestand:Arc en ciel.png|50px]][[Bestand:Arc en ciel.png|50px]]
| vorige = {{UK-VLAG}} [[Beryl Burton]]
1960
| volgende = {{UK-VLAG}} [[Beryl Burton]]
1962
}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[Bestand:Jersey rainbow.svg|25px]] [[Lijst van wereldkampioenen achtervolging|Wereldkampioene achtervolging]] [[Bestand:Jersey rainbow.svg|25px]]
[[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1964|1964]], [[Wereldkampioenschappen baanwielrennen 1965|1965]]
[[Bestand:Arc en ciel.png|50px]][[Bestand:Arc en ciel.png|50px]][[Bestand:Arc en ciel.png|50px]]
| vorige = {{UK-VLAG}} [[Beryl Burton]]
1963
| volgende = {{UK-VLAG}} [[Beryl Burton]]
1966
}}
{{EindOpvolging}}
{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[Belgisch kampioenschap wielrennen voor dames elite|Belgisch kampioene wielrennen op de weg]]
1962, 1963
| vorige = [[Annie Vermeiren]]
| volgende = [[Denise Bral]]
}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[Belgisch kampioenschap wielrennen voor dames elite|Belgisch kampioene wielrennen op de weg]]
1976
| vorige = [[Mariette Laenen]]
| volgende = [[Nicole Van den Broeck]]
}}
{{EindOpvolging}}

[[Categorie:Belgisch wielrenner|Reynders]]

title: Persoonlijke informatie

Geboortedatum: 4 augustus 1937

Geboorteplaats: Schaarbeek, België

title: Sportieve informatie

Discipline(s): Baanwielrennen, Wegwielrennen

Specialisatie(s): Individuele achtervolging, sprint

title: Ploegen

Libertas · Flandria · Reno-Kint · IJsboerke · Dr. Mann · IJsboerke · IJsboerke

title: Overige

title: Medailleoverzicht

Evenement: Goud · Zilver · Brons

title: Medailles

Goud:
Isle of Man 1961 · Achtervolging
Parijs 1964 · Achtervolging
San Sebastian 1965 · Achtervolging
Rotheux-Rimière 1959 · Wegwedstrijd
Isle of Man 1961 · Wegwedstrijd
Ronse 1963 · Wegwedstrijd
Nürburgring 1966 · Wegwedstrijd

Zilver:
Milaan 1962 · Achtervolging
Rocourt 1963 · Achtervolging
Frankfurt 1966 · Achtervolging
Salò 1962 · Wegwedstrijd
Lasarte-Oria 1965 · Wegwedstrijd

Brons: Ostuni 1976 · Wegwedstrijd

Portaal: Wielersport


text:
# Louis Michielsens
Louis Michielsens (Oosterweel, 22 oktober 1887 - Wijnegem, 24 oktober 1943) was een Belgisch notaris en politicus voor het Katholiek Verbond van België.

## Levensloop
Michielsens was getrouwd met Maria Boen (Rumst, 15 juni 1884 - Wijnegem, 13 maart 1947) en ze kregen zes kinderen. Hij vestigde zich als notaris in Wijnegem en werd er in 1926 gemeenteraadslid.
Hij werd katholiek senator voor het arrondissement Antwerpen in 1929 en vervulde dit mandaat tot in 1932.

title: Louis Michielsens

wikitext:
{{Infobox politicus
| naam            = Louis Michielsens
| afbeelding      =
| onderschrift    =
| volledige naam  = Louis Michielsens
| geboren         = [[Oosterweel]], [[22 oktober]] [[1887]]
| overleden       = [[Wijnegem]], [[24 oktober]] [[1943]]
| kieskring         = [[Bestand:Flag of Antwerpen Province, 1928-1997.svg|21px]] [[Kiesarrondissement Antwerpen|Antwerpen]]
| regio            = {{BE-vlag|Vlaanderen}}
| land            = {{BE}}
| huidige functie = [[Politicus]]<br/>[[Notaris]]
| partij          = [[Katholiek Verbond van België]]
| titulatuur      =
| tijdvak1        = 1926 - ?
| functie1        = [[Gemeenteraad]]slid [[Wijnegem]]
| tijdvak2        = 1929 - 1932
| functie2        = [[Senaat (België)|Senator]]
| tijdvak3        =
| functie3        =
| tijdvak4        =
| functie4        =
| handtekening    =
| website         =
}}
'''Louis Michielsens''' ([[Oosterweel]], [[22 oktober]] [[1887]] - [[Wijnegem]], [[24 oktober]] [[1943]]) was een [[België (hoofdbetekenis)|Belgisch]] [[notaris]] en politicus voor het [[Katholiek Verbond van België]].

==Levensloop==
Michielsens was getrouwd met Maria Boen ([[Rumst]], 15 juni 1884 - Wijnegem, 13 maart 1947) en ze kregen zes kinderen. Hij vestigde zich als notaris in Wijnegem en werd er in 1926 [[gemeenteraadslid]].

Hij werd [[Katholicisme|katholiek]] [[Senaat (België)|senator]] voor het [[kiesarrondissement Antwerpen|arrondissement Antwerpen]] in 1929 en vervulde dit mandaat tot in 1932.

==Literatuur==
* Paul VAN MOLLE, ''Het Belgisch parlement 1894-1972'', Standaard Wetenschappelijke Uitgeverij; [[Antwerpen (stad)|Antwerpen]] / [[Utrecht (stad)|Utrecht]], 1972.

{{DEFAULTSORT:Michielsens, Louis}}
[[Categorie:Katholiek Verbond van België-politicus]]
[[Categorie:Gemeenteraadslid van Wijnegem]]
[[Categorie:Belgisch senator]]
[[Categorie:Belgisch notaris]]

title: Algemeen

Volledige naam: Louis Michielsens

Geboren: Oosterweel, 22 oktober 1887

Overleden: Wijnegem, 24 oktober 1943

Kieskring: Antwerpen

Regio: Vlaanderen

Land: België

Functie: Politicus · Notaris

Partij: Katholiek Verbond van België

title: Functies

Gemeenteraadslid Wijnegem

Senator

Portaal: Politiek


text:
# Asota extincta
Asota extincta is een vlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1932 door Reich.

title: Asota extincta

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Asota extincta''
| afbeelding =
| familie = [[Spinneruilen|Erebidae]] (Spinneruilen)
| onderfamilie = [[Aganainae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Asota]]''
| w-naam = ''Asota extincta''
| auteur = Reich
| datum = 1932
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Asota extincta''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Spinneruilen|spinneruilen (Erebidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1932 door Reich.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|11}}

[[Categorie:Asota|extincta]]

title: Asota extincta

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Erebidae (Spinneruilen)

Onderfamilie: Aganainae

Geslacht: Asota

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Neoborella
Neoborella is een geslacht van wantsen uit de familie van de Miridae (Blindwantsen). Het geslacht werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Knight in 1925.

## Soorten
Het genus bevat de volgende soorten:

- Neoborella canadensis Kelton & Herring, 1978
- Neoborella pseudotsugae Kelton & Herring, 1978
- Neoborella simplex (Reuter, 1908)
- Neoborella tumida Knight, 1925
- Neoborella xanthenes Herring, 1972

title: Neoborella

wikitext:
{{Taxobox insect
| afbeelding      =
| afbeeldingtekst =
| afbeeldingII    =
| afbeeldingIItekst =
| rijk            = [[Dieren|Animalia]] (Dieren)
| stam            = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] (Geleedpotigen)
| orde            = [[Halfvleugeligen|Hemiptera]] (Halfvleugeligen)
| onderorde       = [[Wantsen|Heteroptera]] (Wantsen)
| familie         = [[Blindwantsen|Miridae]] (Blindwantsen)
| taxon           = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| auteur          = Knight
| datum           = 1925
| w-naam          = ''Neoborella''
| commons         =
| species         = Neoborella
}}
'''''Neoborella''''' is een [[Geslacht (biologie)|geslacht]] van [[wantsen]] uit de [[Familie (biologie)|familie]] van de [[Blindwantsen|Miridae]] (Blindwantsen). Het geslacht werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Knight in 1925.

== Soorten ==
Het genus bevat de volgende soorten:
<ref name=itisref>{{cite web|title=''Neoborella'' Genus Informatie ITIS|url=https://www.itis.gov/servlet/SingleRpt/SingleRpt?search_topic=TSN&search_value=105025#null|website=ITIS.gov|accessdate=2023-11-16}}</ref><ref name=biolibref>{{cite web|title=''Neoborella'' Genus Informatie BioLib|url=https://www.biolib.cz/en/taxon/id940917/|website=biolib.cz|accessdate=2023-11-16}}</ref><ref name=colref>{{cite web|title=''Neoborella'' Genus Informatie Catalogue of Life|url=http://www.catalogueoflife.org/annual-checklist/2019/search/all/key/Neoborella/fossil/0/match/1|website=www.catalogueoflife.org|accessdate=2023-11-16}}</ref><ref name=gbifref>{{cite web|title=''Neoborella'' Genus Informatie GBIF|url=https://www.gbif.org/species/2009992|website=www.gbif.org|accessdate=2023-11-16}}</ref>

* ''[[Neoborella canadensis]]'' Kelton & Herring, 1978
* ''[[Neoborella pseudotsugae]]'' Kelton & Herring, 1978
* ''[[Neoborella simplex]]'' (Reuter, 1908)
* ''[[Neoborella tumida]]'' Knight, 1925
* ''[[Neoborella xanthenes]]'' Herring, 1972

{{Appendix}}
[[Categorie:Blindwantsen]]

title: Neoborella

Orde: Hemiptera (Halfvleugeligen)

Onderorde: Heteroptera (Wantsen)

Familie: Miridae (Blindwantsen)

title: Geslacht


text:
# Miechów
Miechów is een stad in het Poolse woiwodschap Klein-Polen, gelegen in de powiat Miechowski. De oppervlakte bedraagt 15,49 km², het inwonertal 11.852 (2005).

## Verkeer en vervoer
- Station Miechów
- Station Miechów Wąskotorowy

title: Miechów

wikitext:
{{Zie artikel|Dit artikel gaat over de plaats Miechów. Voor de gelijknamige gemeente zie [[Miechów (gemeente)]].}}
{{Infobox miasto Polen
| naam= Miechów
| coatofarms= [[Bestand:POL Miechów COA.svg|80px]]
| vlag=
| provincie= [[Woiwodschap Klein-Polen|Klein-Polen]]
| powiat= [[Powiat Miechowski]]
| gemeente=[[Miechów (gemeente)|Miechów]]
| code= 12080
| oppervlak=15,49
| populatiedatum= 2005
| bevolking=11.852
| dichtheid= 765
| webpage=
| map= |latdeg=50 |latmin=21 |latsec= |londeg=20 |lonmin=02 |lonsec=
| image = Rynek w Miechowie (2).jpg
| caption = marktplein
}}
'''Miechów''' is een [[Lijst van Poolse steden|stad]] in het [[Polen|Poolse]] [[woiwodschap]] [[Woiwodschap Klein-Polen|Klein-Polen]], gelegen in de [[powiat]] [[Powiat Miechowski|Miechowski]]. De oppervlakte bedraagt 15,49 km², het inwonertal 11.852 (2005).

==Verkeer en vervoer==
* [[Station Miechów]]
* [[Station Miechów Wąskotorowy]]

{{Commonscat|Miechów}}
{{Appendix|2=
* [http://www.stat.gov.pl Pools Bureau voor Statistiek]
}}
{{Coor title dms|50|21|0|N|20|02|0|E|type:city_scale:50000_region:PL}}
{{Beginnetje|landen & volken|land=Polen|2=2005|3=12|4=27}}

{{DEFAULTSORT:Miechow}}
[[Categorie:Plaats in Klein-Polen]]
[[Categorie:Stad in Polen]]

title: Situering

Woiwodschap: Klein-Polen

District: Powiat Miechowski

Gemeente: Miechów

Coördinaten: 50° 21′ NB, 20° 2′ OL

title: Algemeen

title: Politiek

Burgemeester: {{{burgemeester}}}

title: Overig

Website: Officiële website

title: Foto's

Foto's: marktplein

Portaal: Polen


text:
# Lecithocera grammophanes
Lecithocera grammophanes is een vlinder uit de familie van de Lecithoceridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1926 door Meyrick.

title: Lecithocera grammophanes

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Lecithocera grammophanes''
| afbeelding =
| familie = [[Lecithoceridae]]
| onderfamilie =
| tribus =
| geslacht = ''[[Lecithocera]]''
| w-naam = ''Lecithocera grammophanes''
| auteur = Meyrick
| datum = 1926
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Lecithocera grammophanes''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[Lecithoceridae]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1926 door Meyrick.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|04}}

[[Categorie:Lecithocera|grammophanes]]

title: Lecithocera grammophanes

Familie: Lecithoceridae

Geslacht: Lecithocera

title: Soort


text:
# Sestropontius mckinnoni
Sestropontius mckinnoni is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Artotrogidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2002 door Johnsson, in Johnsson & Rocha.

title: Sestropontius mckinnoni

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Sestropontius mckinnoni''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] (Geleedpotigen)
| klasse = [[Hexanauplia]]
| onderklasse = [[Eenoogkreeftjes|Copepoda]] (Eenoogkreeftjes)
| orde = [[Siphonostomatoida]]
| familie = [[Artotrogidae]]
| geslacht = ''[[Sestropontius]]''
| w-naam = ''Sestropontius mckinnoni''
| auteur = Johnsson, in Johnsson & Rocha
| datum = 2002
| haakjes =
| worms = 362090

}}
'''''Sestropontius mckinnoni''''' is een [[eenoogkreeftjes]]soort uit de familie van de [[Artotrogidae]].<ref>Boxshall, G.; Walter, T. Chad (2012). <i>Sestropontius mckinnoni</i> Johnsson, in Johnsson & Rocha, 2002. In: Walter, T.C., Boxshall, G. (2012). World Copepoda database. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=362090</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2002 door Johnsson, in Johnsson & Rocha.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|18}}

[[Categorie:Artotrogidae]]

title: Sestropontius mckinnoni

Klasse: Hexanauplia

Onderklasse: Copepoda (Eenoogkreeftjes)

Orde: Siphonostomatoida

Familie: Artotrogidae

Geslacht: Sestropontius

title: Soort

Portaal: Biologie