text:
# Škoda 1101/1102
De Škoda 1101 en Škoda 1102, ook bekend onder de populaire naam Škoda Tudor ("two-door"), zijn personen- en lichte bedrijfsauto's die tussen 1946 en 1952 werden geproduceerd door de Tsjechoslowaakse autofabrikant AZNP (Škoda) in de hoofdfabriek in Mladá Boleslav en de nevenfabrieken in Kvasiny en Vrchlabí. De Tudor was de opvolger van de Škoda Popular.

## Geschiedenis
Na de Tweede Wereldoorlog begon de Škoda eerst op kleine schaal met de productie van vooroorlogse modellen Rapid en Popular (type 995). Ondanks de schade die de fabriek in 1945 had opgelopen, kwam de productie weer snel op gang. De Škoda-technici hadden al een verbeterde versie van de Popular op de plank liggen met een op de Rapid gebaseerde carrosserie. Eind 1945 verlieten de eerste wagens de fabriek onder de type-aanduiding 1101. Inmiddels was de fabriek genationaliseerd en de productie concentreerde zich steeds meer op één model. Dat bood de mogelijkheid een lopende band in te voeren en daardoor het aantal geproduceerde auto's op te voeren.
Vanaf 1946 werden vervolgens grote aantallen van de 1101 gebouwd. Daarbij verscheen als tweede model in 1949 de Škoda 1102 met stuurschakeling. Uiterlijk was de 1102 te herkennen aan een zwaarder uitgevoerde grille met vijf horizontale spijlen. Van beide modellen samen zijn in totaal 71.591 exemplaren geproduceerd, waarvan 67.534 in civiele uitvoeringen en 4.237 van de open militaire versie VO/P. Op basis van de Škoda 1101 zijn verschillende Škoda Sport- en Škoda Supersport-racespecials gemaakt.
De auto had nog steeds het chassis van zijn voorganger van gelaste stalen U-profielen en een centrale buis. De nieuwe carrosserie had echter de stijl van de jaren 40 met in de voorspatborden geïntegreerde koplampen en een grille met chromen dwarsbalken. De vormgeving deed denken aan de carrosserieën van toenmalige Ford-modellen uit de Verenigde Staten. De watergekoelde viercilinder kopklepmotor met een inhoud van 1089 cc werd overgenomen van de voorganger en het vermogen steeg tot 32 pk. De versnellingsbak was nu echter direct aan de motor geflensd, de transaxle-constructie werd verlaten.
Het chassis had een centraal smeersysteem en er waren hydraulisch werkende schokdempers toegepast. In het interieur was de voorzitting uit één stuk vervaardigd. Met de neerklapbare rugleuning kon een slaapgelegenheid worden gemaakt. Er werden diverse carrosserietypen gemaakt. Naast de sedan waren dat een cabriolet, een roadster en een combi. De laatstgenoemde werd ook als bestelwagen en als ambulance geleverd. De 1102 was ook als 4-deurs sedan verkrijgbaar.

### Export
Een groot deel van de productie werd geëxporteerd naar een aantal landen, de meeste naar Polen, Nederland en België.
In maart 1946 werd de nieuwe Škoda al op de Nederlandse markt aangekondigd, twee maanden later verscheen hij daadwerkelijk in het straatbeeld. De 1101 en 1102 vielen in de smaak bij het Nederlandse publiek en de autopers oordeelde gunstig over het model. De wagen had met 100 km/u een forse topsnelheid en beschikte over uitstekende hydraulische remmen. Ook de prima wegligging, lichte besturing met de korte draaicirkel en het goede uitzicht maakten indruk. In Scheveningen wonnen ze in hun klasse het befaamde Concours de carrosserie en ook in de Tulpenrallye was het model een bekende verschijning.
De productie van beide modellen werd stopgezet in 1952 en opgevolgd door de Škoda 1200.
- Škoda 1102 Roadster
- Škoda 1101 Ambulance
- Škoda 1102 Cabriolet
- Škoda 1101 VO/P Kübelwagen

title: Škoda 1101/1102

wikitext:
{{Infobox autotype
| afbeelding      = Škoda_1101_tudor.JPG
| onderschrift = Škoda 1101
| aka = Škoda Tudor
| jaren           = 1946-1952
| aantal          = 71.591
| voorganger    = [[Škoda Popular]]
| opvolger        = [[Škoda 1200]]
| modellen        =
| klasse          = [[Compacte middenklasse]]
| uitvoeringen    = [[sedan (autotype)|sedan]], [[cabriolet]], [[Stationwagen|combi]], [[bestelwagen]], [[ambulance]], [[kübelwagen]]
| fabriek         = [[Škoda Auto|AZNP]], {{CSHH}}
| motorsoort      =
| versnellingsbak = handgeschakeld, vier versnellingen
| ontwerper       =
| verwant           =
| concurrenten      =
| kop technisch     = Technisch
| platform          =
| layout            = motor voorin, achterwielaandrijving
| motor             = 1,1 liter viercilinder lijnmotor
| kleppen           =
| pk                = 32
| vermogen          =
| koppel            =
| brandstof         = benzine
| boring            =
| slag              =
| compressie        =
| overbrenging      =
| remmen            =
| stuur             =
| banden            =
| kop maten         =
| afmetingen        = 4,05-4,14 x 1,50 x 1,46-,68
| wielbasis         = 2485
| bodemvrijheid     =
| spoorvoor         = 1200
| spoorachter       = 1250
| spoor             =
| draaicirkel       =
| gewicht           = 920-1090
| gewichtsverdeling =
| tankinhoud        =
| verbruik          = 8,5-10 l/100 km
| emissie           =
| koffer            =
| topsnelheid       = 90-100
| sprint0-100       =
}}
De '''Škoda 1101''' en '''Škoda 1102''', ook bekend onder de populaire naam '''Škoda Tudor''' ("two-door"), zijn personen- en lichte bedrijfsauto's die tussen 1946 en 1952 werden geproduceerd door de [[Tsjecho-Slowakije|Tsjechoslowaakse]] autofabrikant [[Škoda Auto|AZNP]] (Škoda) in de hoofdfabriek in [[Mladá Boleslav]] en de nevenfabrieken in [[Kvasiny]] en [[Vrchlabí]]. De Tudor was de opvolger van de [[Škoda Popular]].

== Geschiedenis ==
Na de [[Tweede Wereldoorlog]] begon de Škoda eerst op kleine schaal met de productie van vooroorlogse modellen [[Škoda Rapid#Model 1935-1947|Rapid]] en Popular (type 995). Ondanks de schade die de fabriek in 1945 had opgelopen, kwam de productie weer snel op gang. De Škoda-technici hadden al een verbeterde versie van de Popular op de plank liggen met een op de Rapid gebaseerde carrosserie. Eind 1945 verlieten de eerste wagens de fabriek onder de type-aanduiding ''1101''. Inmiddels was de fabriek [[Nationalisering|genationaliseerd]] en de productie concentreerde zich steeds meer op één model. Dat bood de mogelijkheid een lopende band in te voeren en daardoor het aantal geproduceerde auto's op te voeren.<ref name="Autototaal">{{Citeer boek
| achternaam = Hoek, van den
| voornaam = K.A.
| medeauteurs = Hubert, Karel
| datum = 1992
| titel = Auto totaal. De oosteuropese merken : alle automerken van de wereld: UNI-VOL
| uitgever = Lekturama
| plaats = [Breda]
| ISBN =
| pagina's = 128 p
| taal = nl
}}</ref>

Vanaf 1946 werden vervolgens grote aantallen van de ''1101'' gebouwd. Daarbij verscheen als tweede model in 1949 de Škoda ''1102'' met stuurschakeling. Uiterlijk was de 1102 te herkennen aan een zwaarder uitgevoerde grille met vijf horizontale spijlen. Van beide modellen samen zijn in totaal 71.591 exemplaren geproduceerd, waarvan 67.534 in civiele uitvoeringen en 4.237 van de open militaire versie ''VO/P''.<ref name="Gerek">{{Citeer boek
| achternaam = Gerek
| voornaam = Jaroslav
| datum = 2006
| titel = Tudor aneb Poslední z rodu Popularů : 1940-1952
| uitgever = Jaroslav Gerek
| plaats = Hradec Králové
| ISBN = 80-239-6857-2
| pagina's = 157 p
| taal = cs
}}</ref> Op basis van de Škoda 1101 zijn verschillende ''Škoda Sport''- en ''Škoda Supersport''-racespecials gemaakt.

De auto had nog steeds het [[chassis]] van zijn voorganger van gelaste stalen U-profielen en een centrale buis. De nieuwe [[carrosserie]] had echter de stijl van de jaren 40 met in de voorspatborden geïntegreerde koplampen en een grille met chromen dwarsbalken. De vormgeving deed denken aan de carrosserieën van toenmalige [[Ford Motor Company|Ford]]-modellen uit de [[Verenigde Staten]]. De watergekoelde viercilinder [[kopklepmotor]] met een inhoud van 1089 cc werd overgenomen van de voorganger en het vermogen steeg tot 32 pk. De versnellingsbak was nu echter direct aan de motor geflensd, de [[transaxle]]-constructie werd verlaten.

Het chassis had een centraal smeersysteem en er waren hydraulisch werkende schokdempers toegepast. In het interieur was de voorzitting uit één stuk vervaardigd. Met de neerklapbare rugleuning kon een slaapgelegenheid worden gemaakt. Er werden diverse carrosserietypen gemaakt. Naast de sedan waren dat een cabriolet, een roadster en een combi. De laatstgenoemde werd ook als bestelwagen en als ambulance geleverd. De 1102 was ook als 4-deurs sedan verkrijgbaar.<ref name="Autototaal" />

=== Export ===
Een groot deel van de productie werd geëxporteerd naar een aantal landen, de meeste naar [[Polen]], [[Nederland]] en [[België]].

In maart 1946 werd de nieuwe Škoda al op de Nederlandse markt aangekondigd, twee maanden later verscheen hij daadwerkelijk in het straatbeeld. De 1101 en 1102 vielen in de smaak bij het Nederlandse publiek en de autopers oordeelde gunstig over het model. De wagen had met 100 km/u een forse topsnelheid en beschikte over uitstekende hydraulische remmen. Ook de prima wegligging, lichte besturing met de korte draaicirkel en het goede uitzicht maakten indruk. In [[Scheveningen]] wonnen ze in hun klasse het befaamde ''[[Concours]] de carrosserie'' en ook in de [[Tulpenrallye]] was het model een bekende verschijning.<ref name="Autototaal" />

De productie van beide modellen werd stopgezet in 1952 en opgevolgd door de [[Škoda 1200]].
<gallery>
Škoda Tudor Cabrio 938, 2013 Oldtimer Bohemia Rally 38.JPG|Škoda 1102 [[Roadster]]
066-Skoda-Tudor-Ambulance-1948.jpg|Škoda 1101 [[Ambulance]]
1951 Skoda Tudor 1102 cabrio-coupé (481607211).jpg|Škoda 1102 [[Cabriolet]]
Škoda Combat Tudor (7581431548).jpg|Škoda 1101 VO/P [[Kübelwagen]]
</gallery>
{{Commonscat}}
{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=de|titel=Škoda 1101 Tudor|oldid=174173047|datum=20180413}}
{{References}}
}}
{{Navigatie modellen Škoda}}

[[Categorie:Auto van Škoda|1101]]

title: Škoda 1101/1102

Andere namen: Škoda Tudor

Klasse: Compacte middenklasse

Uitvoeringen: sedan, cabriolet, combi, bestelwagen, ambulance, kübelwagen

Voorganger: Škoda Popular

Opvolger: Škoda 1200

Fabriek: AZNP, Tsjecho-Slowakije

title: Technisch

Lay-out: motor voorin, achterwielaandrijving

Motor: 1,1 liter viercilinder lijnmotor

Versnellingsbak: handgeschakeld, vier versnellingen

Brandstof: benzine


text:
# Heleodromia banatica
Heleodromia banatica is een vliegensoort uit de familie van de dansvliegen (Empididae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1985 door Wagner.

wikiname: nlwiki

title: Heleodromia banatica

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Heleodromia banatica''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Dansvliegen (familie)|Empididae]] (Dansvliegen)
| geslacht = ''[[Heleodromia]]''
| w-naam = ''Heleodromia banatica''
| auteur = Wagner
| datum = 1985
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Heleodromia banatica''''' is een [[vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Dansvliegen (familie)|dansvliegen (Empididae)]].<ref>{{Link Fauna Europaea|id=137476|naam=''Heleodromia banatica''}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1985 door Wagner.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|06|24}}

[[Categorie:Dansvliegen]]

title: Heleodromia banatica

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Diptera (Tweevleugeligen)

Onderorde: Brachycera (Vliegen)

Familie: Empididae (Dansvliegen)

Geslacht: Heleodromia

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Orimarga (Orimarga) excessiva
Orimarga (Orimarga) excessiva is een tweevleugelige uit de familie steltmuggen (Limoniidae). De soort komt voor in het Neotropisch gebied.

title: Orimarga (Orimarga) excessiva

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = ''Orimarga (Orimarga) excessiva''
| naam = ''Orimarga (Orimarga) excessiva''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Tweevleugeligen|Diptera]] (Tweevleugeligen)
| familie = [[Steltmuggen|Limoniidae]] (Steltmuggen)
| geslacht = ''[[Orimarga]]''
| w-naam = ''Orimarga (Orimarga) excessiva''
| auteur = Alexander
| datum = 1926
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Orimarga (Orimarga) excessiva''''' is een [[Tweevleugeligen|tweevleugelige]] uit de familie [[steltmuggen]] (Limoniidae). De soort komt voor in het [[Neotropisch gebied]].

{{Beginnetje|biologie|2=2011|3=07|4=09}}
[[Categorie:Orimarga]]
[[Categorie:Steltmug uit het Neotropisch gebied]]

title: Orimarga (Orimarga) excessiva

Familie: Limoniidae (Steltmuggen)

Geslacht: Orimarga

title: Soort


text:
# Great Chishill
Great Chishill is een dorp in het Engelse graafschap Cambridgeshire. Het dorp ligt in het district South Cambridgeshire en telt ca. 560 inwoners.
800 meter ten oosten van de kerk in Great Chishill (opgedragen aan Swithin) bevindt zich het hoogste punt van Cambridgeshire, op 146 meter boven de zeespiegel.

title: Great Chishill

wikitext:
{{Infobox plaats in Engeland
| soort = Dorp in [[Engeland]]
| naam=Great Chishill
| cornish_name =
| london_borough =
| inwoneraantal = ca. 560
| oppervlakte =
| latitude = 52.02667
| longitude = 0.07667
| district = [[South Cambridgeshire]]
| region= East of England
| graafschap = [[Cambridgeshire]]
| post_town = ROYSTON
| postcode = SG8
| netnummer = 01763
| os_grid_reference = TL4238
| map_type = Cambridgeshire
| image = Great_Chishill_mill.JPG
| caption = Molen van Great Chishill
}}
'''Great Chishill''' is een dorp in het [[Graafschappen van Engeland|Engelse graafschap]] [[Cambridgeshire]]. Het dorp ligt in het district [[South Cambridgeshire]] en telt ca. 560 inwoners.

800 meter ten oosten van de kerk in Great Chishill (opgedragen aan [[Swithin]]) bevindt zich het hoogste punt van Cambridgeshire, op 146 meter boven de [[zeespiegel]].

== Zie ook ==
* [[Little Chishill]]

{{Navigatie graafschap Cambridgeshire}}
{{Beginnetje|landen & volken|land=Engeland|2=2009|3=09|4=14}}

[[Categorie:Plaats in Cambridgeshire]]
[[Categorie:Civil parish in Cambridgeshire]]

title: Situering

Regio: East of England

Graafschap: Cambridgeshire

District: South Cambridgeshire

title: Algemeen

title: Overig

Post town: ROYSTON

title: Foto's

Foto's: Molen van Great Chishill

Portaal: Verenigd Koninkrijk


text:
# Alaptus ramakrishnai
Alaptus ramakrishnai is een vliesvleugelig insect uit de familie Mymaridae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1942 door Mani.

title: Alaptus ramakrishnai

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Alaptus ramakrishnai''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Mymaridae]]
| geslacht = ''[[Alaptus]]''
| w-naam = ''Alaptus ramakrishnai''
| auteur = Mani
| datum = 1942
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Alaptus ramakrishnai''''' is een [[Vliesvleugeligen|vliesvleugelig insect]] uit de familie [[Mymaridae]]. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1942 door Mani.

{{Appendix|2=
* [https://www.nhm.ac.uk/research-curation/research/projects/chalcidoids/database/validName.dsml?index=ValidName&searchPageURL=indexValidName.dsml&Familyqtype=equals&Family=&Genusqtype=equals&Genus=Alaptus&Speciesqtype=equals&Species=ramakrishnai {{Ts.|Noyes, J.S.}} (2012). Universal Chalcidoidea Database. World Wide Web electronic publication. http://www.nhm.ac.uk/chalcidoids. Version as of June 2012]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|04|12}}

[[Categorie:Alaptus|ramakrishnai]]

title: Alaptus ramakrishnai

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Mymaridae

Geslacht: Alaptus

title: Soort


text:
# Schietsport op de Middellandse Zeespelen 1951
De schietsport is een van de sporten die beoefend werden tijdens de Middellandse Zeespelen 1951 in Alexandrië, Egypte. Er waren vijf onderdelen, alle voor mannen.

## Uitslagen
| Event                   | Goud              | Goud     | Zilver            | Zilver   | Brons                    | Brons    |
| ----------------------- | ----------------- | -------- | ----------------- | -------- | ------------------------ | -------- |
| Vrij pistool 50 m       | Angel Leon Gozalo | 536 ptn  | Luis Palomo       | 521 ptn  | Abdel Satar Traboulsi    | 520 ptn  |
| Vrij geweer 300 m       | Ahmad Hamdi Ahmad | 1098 ptn | Ahmad Sadeq Qabil | 958 ptn  | Saad El Din El Shourbagi | 942 ptn  |
| Kleinkalibergeweer 50 m | Hamdi Ahmad       | 590 ptn  | Antoun Shushah    | 578 ptn  | Alfonso Gilabert         | 570 ptn  |
| Trap individueel        | Roberto Manfredi  | 453 ptn  | Mahmud Chabini    | 443 ptn  | niet uitgereikt          |          |
| Trap team               | Italië            | 1106 ptn | Egypte            | 1103 ptn | Griekenland              | 1098 ptn |

## Medaillespiegel
| Plaats | Land        | Goud | Zilver | Brons | Totaal |
| 1      | Egypte      | 2    | 4      | 1     | 7      |
| 2      | Italië      | 2    | 0      | 0     | 2      |
| 3      | Spanje      | 1    | 1      | 1     | 3      |
| 4      | Griekenland | 0    | 0      | 1     | 1      |
| 4      | Libanon     | 0    | 0      | 1     | 1      |
| Totaal | Totaal      | 5    | 5      | 4     | 14     |

1951 · 1955 · 1959 · 1963 · 1971 · 1975 · 1979 · 1987 · 1991 · 1993 · 1997 · 2001 · 2005 · 2009 · 2013 · 2018 · 2022
Atletiek · Basketbal · Boksen · Gewichtheffen · Gymnastiek · Roeien · Schermen · Schietsport · Voetbal · Worstelen · Zwemmen

wikitext:
[[Bestand:Shooting pictogram.svg|right|125px]]
De '''[[schietsport]]''' is een van de sporten die beoefend werden tijdens de '''[[Middellandse Zeespelen 1951]]''' in [[Alexandrië]], [[Egypte (land)|Egypte]]. Er waren vijf onderdelen, alle voor mannen.

== Uitslagen ==
{| {{Tabelkop medaillelijst|type=Event|columns=2}}
|-
| Vrij pistool 50 m
| {{ES-1945-VLAG}} [[Angel Leon Gozalo]] || 536 ptn
| {{ES-1945-VLAG}} [[Luis Palomo]] || 521 ptn
| {{LB-VLAG}} [[Abdel Satar Traboulsi]] || 520 ptn
|-
| Vrij geweer 300 m
| {{EG-1922-VLAG}} [[Ahmad Hamdi Ahmad]] || 1098 ptn
| {{EG-1922-VLAG}} [[Ahmad Sadeq Qabil]] || 958 ptn
| {{EG-1922-VLAG}} [[Saad El Din El Shourbagi]] || 942 ptn
|-
| Kleinkalibergeweer 50 m
| {{EG-1922-VLAG}} [[Hamdi Ahmad]] || 590 ptn
| {{EG-1922-VLAG}} [[Antoun Shushah]] || 578 ptn
| {{ES-1945-VLAG}} [[Alfonso Gilabert]] || 570 ptn
|-
| Trap individueel
| {{IT-VLAG}} [[Roberto Manfredi]] || 453 ptn
| {{EG-1922-VLAG}} [[Mahmud Chabini]] || 443 ptn
| ''niet uitgereikt'' ||
|-
| Trap team
| {{IT}} || 1106 ptn
| {{EG-1922}} || 1103 ptn
| {{GR-1832}} || 1098 ptn
|}

== Medaillespiegel ==
{| {{Tabelkop medailleklassement}}
|-
|rowspan="1"| 1 ||align=left| {{EG-1922}} || 2 || 4 || 1 || '''7'''
|-
|rowspan="1"| 2 ||align=left| {{IT}} || 2 || 0 || 0 || '''2'''
|-
|rowspan="1"| 3 ||align=left| {{ES-1945}} || 1 || 1 || 1 || '''3'''
|-
|rowspan="1"| 4 ||align=left| {{GR-1832}} || 0 || 0 || 1 || '''1'''
|-
|rowspan="1"| 4 ||align=left| {{LB}} || 0 || 0 || 1 || '''1'''
|-
! colspan="2"| Totaal || 5 || 5 || 4 || 14
|}

{{Navigatie schietsport op de Middellandse Zeespelen}}
{{Navigatie Middellandse Zeespelen 1951}}

[[Categorie:Middellandse Zeespelen 1951]]
[[Categorie:Schietsport op de Middellandse Zeespelen]]


text:
# Nuncia nigriflava
Nuncia nigriflava is een hooiwagen uit de familie Triaenonychidae.

title: Nuncia nigriflava

wikitext:
{{Taxobox
| type = dier
| naam = ''Nuncia nigriflava''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] (Geleedpotigen)
| klasse = [[Spinachtigen|Arachnida]] (Spinachtigen)
| orde = [[Hooiwagens|Opiliones]] (Hooiwagens)
| familie = [[Triaenonychidae]]
| onderfamilie = [[Triaenonychinae]]
| geslacht = ''[[Nuncia]]''
| w-naam = ''Nuncia nigriflava''
| auteur = Loman
| datum = 1902
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Nuncia nigriflava''''' is een [[hooiwagens|hooiwagen]] uit de familie [[Triaenonychidae]].<ref>{{Aut|Hallan J.}} (2005) [http://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/Acari/Family/Triaenonychidae.txt Triaenonychidae] in [http://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/Acari/Family/Opiliones1.htm SYNOPSIS OF THE DESCRIBED OPILIONES OF THE WORLD]</ref>

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2012|07|13}}

[[Categorie:Nuncia|nigriflava]]

title: Nuncia nigriflava

Klasse: Arachnida (Spinachtigen)

Orde: Opiliones (Hooiwagens)

Familie: Triaenonychidae

Onderfamilie: Triaenonychinae

Geslacht: Nuncia

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Magnus Broo
Magnus Croo (Huskvarna, 27 juni 1965) is een Zweedse jazztrompettist.

## Biografie
Magnus Broo groeide op in Västervik en woonde vervolgens in Visby, voordat hij van 1984 tot 1990 aan de North Texas State University studeerde. Na zijn terugkeer in Zweden speelde hij van 1991 tot 1999 in de band van Fredrik Norén en in het orkest van Lennart Åberg. In 1995 werkte hij aan Jan Wallgrens album Raga, Bebop and Anything en in 1996 werkte hij samen met saxofonist Lars Gulliksson.
Broo, die stilistisch sterk gebaseerd is op de freejazz van Ornette Colemans bands uit de jaren 1960, nam vanaf 1999 twee albums op met zijn kwartet, die werden uitgebracht bij Dragon Records. Torbjörn Gulz (piano), Mattias Welin (bas) en Jonas Holgersson (drums) spelen in zijn kwartet. Hij werkte ook met het Stockholm Jazz Orchestra, Amanda Sedgwick, de Noorse band Atomic en vanaf 2000 met het Fredrik Nordström Quintet. Sinds 2009 maakt hij deel uit van het Noors-Zweedse kwartet I.P.A. (met Håkon Mjåset Johansen, Ingebrigt Håker Flaten en Atle Nymo), dat in 2016 werd uitgebreid tot een kwintet met Mattias Ståhl en verschillende albums uitbracht.
Hij is lid van de Angles 9-formatie rond Martin Küchen en het Fire! Orchestra rond Mats Gustafsson.

## Discografie

### Soloalbums
The Magnus Broo Quartet
- 1999: Sudden Joy (Dragon Records), live opname
- 2002: Levitation (Dragon Records)[1]
- 2003: Sugarpromise (Moserobie Music)
- 2008: Painbody (Moserobie Music)

Magnus Broo Trio
- 2018: Rules (Moserobie Music)

Andere projecten
- 2008: Game (PNL), met Paal Nilssen-Love
- 2010: Swedish Wood (Moserobie)[2]
- 2013: Bubble (Moserobie)

### Samenwerkingen
Binnen Atomic
- 2001: Feet Music (Jazzland Recordings)
- 2003: Boom Boom (Jazzland Recordings)
- 2004: Nuclear Assembly Hall (Okka Disk), met School Days
- 2005: The Bikini Tapes (Jazzland Recordings), live opname
- 2006: Happy New Ears (Jazzland Recordings)
- 2008: Retrograde (Jazzland Recordings)
- 2008: Distil (Okka Disk), met School Days
- 2010: Theater Tilters (Jazzland Recordings)
- 2011: Here Comes Everybody (Jazzland Recordings)
- 2013: There's A Hole in the Mountain (Jazzland Recordings)
- 2015: Lucidity (Jazzland Recordings)
- 2017: Six Easy Pieces (Odin Records)
- 2018: Pet Variations (Odin Records)

Met Fredrik Nordström Quintet
- 2004: Moment (Moserobie Music)
- 2005: No Sooner Said Than Done (Moserobie Music)
- 2008: Live in Coimbra (Clean Feed)

Met Adam Lane, Ken Vandermark en Paal Nilssen-Love
- 2007: 4 Corners (Clean Feed)

Binnen Boots Brown
- 2007: Boots Brown (Slottet Records)
- 2014: Dashes To Dashes (Häpna Records)

Binnen Angles
- 2008: Every Woman Is A Tree (Clean Feed)
- 2010: Epileptical West : Live in Coimbra (Clean Feed)

Met Marilyn Crispell
- 2009: Collaborations (Leo Records)

Binnen The Godforgottens
- 2009: Never Forgotten, Always Remembered (Clean Feed)

Binnen IPA
- 2009: Lorena (Bolage Records)
- 2011: It's A Delicate Thing (Bolage Records)

Binnen The Resonance Ensemble
- 2011: Kafka in Flight (Not Two Records)
- 2012: What Country Is This? (Not Two Records)
- 2013: Head Above Water, Feet Out of the Fire (Not Two Records)

Binnen Platform
- 2012: Takes Off (Clean Feed)

Binnen Angles 9
- 2013: In Our Midst (Clean Feed)
- 2014: Injury (Clean Feed)

- Bibliothèque nationale de France: cb16277622f (data)
- Gemeinsame Normdatei: 13479852X
- International Standard Name Identifier: 0000 0000 5698 0141
- Library of Congress Control Number: nr2003027608
- MusicBrainz: d4276ebe-d109-42a4-bb58-bba13dd5f5ed
- Nationale Bibliotheek van Israël: 987007320769705171
- Système universitaire de documentation: 169170551
- Virtual International Authority File: 170119662
- WorldCat: E39PBJqFRqBpPPH6PyrtGqY9Dq

title: Magnus Broo

wikitext:
{{Infobox artiest
| naam                 = Magnus Croo
| afbeelding           = Magnus Broo Oslo Jazzfestival 2019 (222824).jpg
| onderschrift         = Magnus Broo Oslo Jazzfestival in 2019
| bijnaam              =
| volledige naam       =
| geboren              = Huskvarna, 27 juni 1965
| geboorteplaats       =
| overleden            =
| overlijdensplaats    =
| land                 = {{SE}}
| jaren-actief         =
| genre                = jazz
| beroep               = muzikant, componist
| label                = ECM
| website              =
| imdb                 =
| instrument           = trompet
| acts                 = Atomic
| bekende instrumenten =
| formatie1            =
| actief in formatie1  =
| inactief1            =
| gestopt1             =
| bezetting1           =
| functie1             =
}}
'''Magnus Croo''' ([[Huskvarna]], [[27 juni]] [[1965]]) is een [[Zweden|Zweedse]] [[jazz]]trompettist.

== Biografie ==
Magnus Broo groeide op in [[Västervik (stad)|Västervik]] en woonde vervolgens in [[Visby (Zweden)|Visby]], voordat hij van 1984 tot 1990 aan de North Texas State University studeerde. Na zijn terugkeer in Zweden speelde hij van 1991 tot 1999 in de band van Fredrik Norén en in het orkest van Lennart Åberg. In 1995 werkte hij aan Jan Wallgrens album ''Raga, Bebop and Anything'' en in 1996 werkte hij samen met saxofonist [[Lars Gulliksson]].

Broo, die stilistisch sterk gebaseerd is op de [[freejazz]] van [[Ornette Coleman]]s bands uit de jaren 1960, nam vanaf 1999 twee albums op met zijn kwartet, die werden uitgebracht bij [[Dragon Records]]. Torbjörn Gulz (piano), Mattias Welin (bas) en Jonas Holgersson (drums) spelen in zijn kwartet. Hij werkte ook met het Stockholm Jazz Orchestra, Amanda Sedgwick, de Noorse band Atomic en vanaf 2000 met het Fredrik Nordström Quintet. Sinds 2009 maakt hij deel uit van het Noors-Zweedse kwartet I.P.A. (met Håkon Mjåset Johansen, [[Ingebrigt Håker Flaten]] en Atle Nymo), dat in 2016 werd uitgebreid tot een kwintet met Mattias Ståhl en verschillende albums uitbracht.

Hij is lid van de Angles 9-formatie rond Martin Küchen en het Fire! Orchestra rond [[Mats Gustafsson]].

== Discografie ==
=== Soloalbums ===
;The Magnus Broo Quartet
* 1999: ''Sudden Joy'' (Dragon Records), live opname
* 2002: ''Levitation'' (Dragon Records)<ref>{{citeer web |url=https://www.allaboutjazz.com/levitation-magnus-broo-dragon-records-review-by-jack-bowers.php#.VF_9ZzSG-So |titel=The Magnus Broo Quartet: Levitation (2002)|werk=Musical reviews |eerste=Jack |laatste=Bowers |uitgever=[[All About Jazz]] |datum=1 juli 2002 |bezochtdatum=21-02-2021}}</ref>
* 2003: ''Sugarpromise'' (Moserobie Music)
* 2008: ''Painbody'' (Moserobie Music)

;Magnus Broo Trio
* 2018: ''Rules'' (Moserobie Music)

;Andere projecten
* 2008: ''Game'' (PNL), met [[Paal Nilssen-Love]]
* 2010: ''Swedish Wood'' (Moserobie)<ref>{{citeer web |url=https://www.allaboutjazz.com/swedish-wood-magnus-broo-moserobie-review-by-mark-corroto.php#.VF_aOTSG-So |titel=Magnus Broo: Swedish Wood (2010) |werk=Musical reviews |eerste=Mark |laatste=Corroto |uitgever=[[All About Jazz]] |datum=24 november 2010 |bezochtdatum=21-02-2021}}</ref>
* 2013: ''Bubble'' (Moserobie)

=== Samenwerkingen ===
;Binnen [[Atomic (band)|Atomic]]
* 2001: ''Feet Music'' (Jazzland Recordings)
* 2003: ''Boom Boom'' (Jazzland Recordings)
* 2004: ''Nuclear Assembly Hall'' (Okka Disk), met School Days
* 2005: ''The Bikini Tapes'' (Jazzland Recordings), live opname
* 2006: ''Happy New Ears'' (Jazzland Recordings)
* 2008: ''Retrograde'' (Jazzland Recordings)
* 2008: ''Distil'' (Okka Disk), met School Days
* 2010: ''Theater Tilters'' (Jazzland Recordings)
* 2011: ''Here Comes Everybody'' (Jazzland Recordings)
* 2013: ''There's A Hole in the Mountain'' (Jazzland Recordings)
* 2015: ''Lucidity'' (Jazzland Recordings)
* 2017: ''Six Easy Pieces'' ([[Odin Records]])
* 2018: ''Pet Variations'' (Odin Records)

;Met Fredrik Nordström Quintet
* 2004: ''Moment'' (Moserobie Music)
* 2005: ''No Sooner Said Than Done'' (Moserobie Music)
* 2008: ''Live in Coimbra'' (Clean Feed)

;Met [[Adam Lane]], [[Ken Vandermark]] en [[Paal Nilssen-Love]]
* 2007: ''4 Corners'' (Clean Feed)

;Binnen Boots Brown
* 2007: ''Boots Brown'' (Slottet Records)
* 2014: ''Dashes To Dashes'' (Häpna Records)

;Binnen Angles
* 2008: ''Every Woman Is A Tree'' (Clean Feed)
* 2010: ''Epileptical West : Live in Coimbra'' (Clean Feed)

;Met [[Marilyn Crispell]]
* 2009: ''Collaborations'' ([[Leo Records]])

;Binnen The Godforgottens
* 2009: ''Never Forgotten, Always Remembered'' (Clean Feed)

;Binnen IPA
* 2009: ''Lorena'' (Bolage Records)
* 2011: ''It's A Delicate Thing'' (Bolage Records)

;Binnen The Resonance Ensemble
* 2011: ''Kafka in Flight'' (Not Two Records)
* 2012: ''What Country Is This?'' (Not Two Records)
* 2013: ''Head Above Water, Feet Out of the Fire'' (Not Two Records)

;Binnen Platform
* 2012: ''Takes Off'' (Clean Feed)

;Binnen Angles 9
* 2013: ''In Our Midst'' (Clean Feed)
* 2014: ''Injury'' (Clean Feed)

{{Appendix|2=
{{References}}
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=de|titel=Magnus Croo|oldid=206181463|datum=20201229}}
}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Broo, Magnus}}
[[Categorie:Zweeds jazztrompettist]]
[[Categorie:Zweeds jazzcomponist]]

title: Algemene informatie

Geboren: Huskvarna, 27 juni 1965

Geboorteplaats: Huskvarna

Land: Zweden

title: Werk

Genre(s): jazz

Beroep: muzikant, componist

Instrument(en): trompet

Label(s): ECM

Act(s): Atomic


text:
# Merinotus filicaudis
Merinotus filicaudis is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Szepligeti in 1911.

title: Merinotus filicaudis

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Merinotus filicaudis''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Schildwespen|Braconidae]] (Schildwespen)
| geslacht = ''[[Merinotus]]''
| w-naam = ''Merinotus filicaudis''
| auteur = Szepligeti
| datum = 1911
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Merinotus filicaudis''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Schildwespen|schildwespen (Braconidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Szepligeti in 1911.

{{Beginnetje|biologie|2012|09|11}}

[[Categorie:Merinotus|filicaudis]]

title: Merinotus filicaudis

Familie: Braconidae (Schildwespen)

Geslacht: Merinotus

title: Soort


text:
# Pergendangen
Pergendangen is een bestuurslaag in het regentschap Karo van de provincie Noord-Sumatra, Indonesië. Pergendangen telt 1730 inwoners (volkstelling 2010).

title: Pergendangen

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Pergendangen
| inwoners       = 1730
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[Noord-Sumatra]]
| regentschap    = [[Karo]]
| onderdistrict  = [[Tiga Binanga]]
| eiland         =
| tijdzone       =
| code desa      = 1211030005
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Pergendangen''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]] [[Karo]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[Noord-Sumatra]], [[Indonesië]]. Pergendangen telt 1730 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=13}}

[[Categorie:Plaats in Noord-Sumatra]]

title: Situering

Provincie: Noord-Sumatra

Regentschap of · stadsgemeente: Karo

Onderdistrict: Tiga Binanga

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# Zalaháshágy
Zalaháshágy is een plaats (község) en gemeente in het Hongaarse comitaat Zala. Zalaháshágy telt 411 inwoners (2001).

title: Zalaháshágy

wikitext:
{{Infobox plaats in Hongarije
| land        =Hongarije
| soort       =Plaats
| naam        =Zalaháshágy
| area        =[[Zala (comitaat)|Zala]]
| subarea     =Zalaegerszegi
| situering3  =Nyugat-Dunántúl
| situeringnaam3 = [[NUTS]]-regio
| inwoners    =411
| km2         =12,13
| dichtheid   =33,88
| jaar        =2001
| flag        =Flag of Zalaháshágy.svg
| coa         =HUN Zalaháshágy COA.svg
| postcode    =8997
| netnummer   =92
| kenteken    =
| lat_deg     =46
| lat_min     =53
| lat_sec     =12.55
| lat_dir     =N
| lon_deg     =16
| lon_min     =37
| lon_sec     =48.61
| lon_dir     =E
| image       =Zalaháshágy látkép - HUN, 2006.jpg
| caption     =
}}
'''Zalaháshágy''' is een plaats (''község'') en [[Hongaarse gemeente|gemeente]] in het [[Hongarije|Hongaarse]] [[Bestuurlijke indeling van Hongarije|comitaat]] [[Zala (comitaat)|Zala]]. Zalaháshágy telt 411 inwoners (2001).

{{Commonscat|Zalaháshágy}}
{{Coor title dms|46|53|12.55|N|16|37|48.61|E|type:city_region:HU}}
{{Beginnetje|landen & volken|land=Hongarije|2=2008|3=07|4=09}}

{{DEFAULTSORT:Zalahashagy}}
[[Categorie:Plaats in Hongarije]]<!--Zalaháshágy-->

title: Situering

Comitaat: Zala

District: Zalaegerszegi

NUTS-regio: Nyugat-Dunántúl

title: Algemeen

title: Overig

Website: Officiële website

title: Foto's

Portaal: Hongarije


text:
# Trachysphyrus ocris
Trachysphyrus ocris is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Porter in 1967.

title: Trachysphyrus ocris

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Trachysphyrus ocris''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Gewone sluipwespen|Ichneumonidae]] (Gewone sluipwespen)
| geslacht = ''[[Trachysphyrus]]''
| w-naam = ''Trachysphyrus ocris''
| auteur = Porter
| datum = 1967
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Trachysphyrus ocris''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Gewone sluipwespen|gewone sluipwespen (Ichneumonidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Porter in 1967.

{{Beginnetje|biologie|2012|09|23}}

[[Categorie:Trachysphyrus|ocris]]

title: Trachysphyrus ocris

Familie: Ichneumonidae (Gewone sluipwespen)

Geslacht: Trachysphyrus

title: Soort


text:
# Prorasea arcilinearis
Prorasea arcilinearis is een van vlinder uit de familie grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2013 door Na Chen & Shu-xia Wang.

## Type
- holotype: "male. 02-VIII-2002. leg. Dan-dan Zhang & Zhi-qiang Li. genitalia slide No. CN11203"
- instituut: ICCLS, Nankai University, Tianjin, China
- typelocatie: "China: Inner Mongolia Autonomous Region, Erenhot, 43°39'11.41"N, 111°58'40.60"E, 960 m"

title: Prorasea arcilinearis

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Prorasea arcilinearis''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Grasmotten|Crambidae]] (Grasmotten)
| onderfamilie = [[Evergestinae]]
| geslacht = ''[[Prorasea]]''
| w-naam = ''Prorasea arcilinearis''
| auteur = [[Na Chen|Chen]] & [[Shu-xia Wang|Wang]]
| datum = 2013
| haakjes =
| origineel = ''Prorasea arcilinearis''
| commons =
| species =
}}

'''''Prorasea arcilinearis''''' is een van [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[grasmotten]] (Crambidae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2013 door [[Na Chen]] & [[Shu-xia Wang]].<ref>{{aut|Chen, N.}} & {{aut|Wang, S.X.}}, 2013: First report of the genus Prorasea Grote (Lepidoptera: Crambidae) from China, with description of a new species. ''Entomotaxonomia'' '''35'''(3): 191-194.</ref>

== Type ==
* [[holotype]]: "male. 02-VIII-2002. leg. Dan-dan Zhang & Zhi-qiang Li. genitalia slide No. CN11203"
* instituut: [[Insect Collection, College of Life Sciences|ICCLS]], Nankai University, Tianjin, China
* [[typelocatie]]: "China: Inner Mongolia Autonomous Region, Erenhot, 43°39'11.41"N, 111°58'40.60"E, 960 m"

{{Appendix|2=
{{References}}
}}
{{Beginnetje|biologie|2012|02|16}}

[[Categorie:Grasmotten]]

title: Prorasea arcilinearis

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Crambidae (Grasmotten)

Onderfamilie: Evergestinae

Geslacht: Prorasea

title: Soort


text:
# Renée Sanders
Renée Marjolein Sanders (Amsterdam, 18 maart 1959 – 21 oktober 2023) was een Nederlands regisseuse, radiomaakster, schrijfster en journaliste. In haar werk hield zij zich vooral bezig met de beschrijving van Joods Nederland.

## Biografie
Sanders is de kleindochter van de in de Tweede Wereldoorlog door verraad omgekomen Comprecht Bernard (Gerard) Sanders. Hij was secretaris van de Joodse Raad van Enschede en stierf in 28 februari 1945 door uitputting in kamp Gross Rosen. Over de Joodse Raad in Enschede maakte Renée Sanders in 2001 een documentaire.
Ze werkte als journalist voor Elsevier, waarbij ze onder andere schreef over diverse bedrijven. Ze schreef ook voor (religieus) joodse tijdschriften, zoals Levend Joods Geloof. Sanders werkte in 1999 mee als interviewer aan het culturele televisieprogramma Close Up.
In 2010 maakte Sanders voor de Joodse Omroep een radiodocumentaire over de veelzijdigheid aan Joods leven in New York. Op 18 januari 2011 presenteerde het Joods Historisch Museum drie films van Sanders. Zij was zelf op deze avond aanwezig en werd door journalist Awraham Meijers geïnterviewd over haar werk.
Sanders overleed op 64-jarige leeftijd.

## Documentaires
Sanders heeft onder andere de volgende documentaires als regisseur op haar naam staan:
- Maestro, Muzik een programma over de invloed van vooroorlogse Joodse artiesten op de lichte muziek en het amusement in Nederland (2009).
- Van onmacht naar Kracht over de Joodse raad te Enschede tijdens de Tweede Wereldoorlog (2001)
- Bij God en in de CIZ kon alles  over het joodse ziekenhuis, de Centrale Israëlietische Ziekenverpleging in Amsterdam (2002)
- Retourtje jodendom. Documentaire over Freddy Lange en Chelly Huisman-De Bock, de een liberaal, de ander orthodox, die als volwassenen andere (religieuze) keuzes maakten dan hun ouders.
- Ik bedek mijn schmerz met mijn nerts, over drie Joodse vrouwen van Duitse afkomst, rond de Beethovenstraat in Amsterdam (1999)
- Abel Herzberg, over de omstreden zionist Abel Herzberg, met onder andere opnames van Henriette Boas (1998)

title: Renée Sanders

wikitext:
{{Infobox journalist
| naam              = Renée Sanders
| afbeelding        = Renee sanders-1464216692.jpg
| onderschrift      =
| volledige naam    = Renée Marjolein Sanders
| bijnaam           =
| geboren           = [[18 maart]] [[1959]]
| geboorteplaats    = [[Amsterdam]]
| overleden         = [[21 oktober]] [[2023]]
| overlijdensplaats =
| regio             =
| land              =
| opleiding         =
| beroep            =
| tijdvak1          =
| functie1          =
| tijdvak2          =
| functie2          =
| tijdvak3          =
| functie3          =
| tijdvak4          =
| functie4          =
| credits           =
| handtekening      =
| website           =
}}
'''Renée Marjolein Sanders''' ([[Amsterdam]], [[18 maart]] [[1959]] – [[21 oktober]] [[2023]]) was een Nederlands regisseuse, radiomaakster, schrijfster en journaliste. In haar werk hield zij zich vooral bezig met de beschrijving van [[Geschiedenis van de Joden in Nederland|Joods Nederland]].

== Biografie ==
Sanders is de kleindochter van de in de [[Tweede Wereldoorlog]] door verraad omgekomen Comprecht Bernard (Gerard) Sanders. Hij was secretaris van de Joodse Raad van [[Enschede]] en stierf in 28 februari 1945 door uitputting in kamp [[Gross Rosen]]. Over de Joodse Raad in Enschede maakte Renée Sanders in 2001 een documentaire.

Ze werkte als journalist voor ''[[EW (tijdschrift)|Elsevier]]'', waarbij ze onder andere schreef over diverse bedrijven. Ze schreef ook voor (religieus) [[jodendom|joodse]] tijdschriften, zoals ''[[Levend Joods Geloof]]''. Sanders werkte in 1999 mee als interviewer aan het culturele televisieprogramma ''[[Close Up (televisieprogramma)|Close Up]]''.

[[File:3 generaties Sanders.jpg|thumb|]]

In 2010 maakte Sanders voor de [[Joodse Omroep]] een radiodocumentaire over de veelzijdigheid aan Joods leven in [[New York (stad)|New York]]. Op 18 januari 2011 presenteerde het [[Joods Historisch Museum]] drie films van Sanders. Zij was zelf op deze avond aanwezig en werd door journalist [[Awraham Meijers]] geïnterviewd over haar werk.

Sanders overleed op 64-jarige leeftijd.<ref>[https://devrijdagavond.com/2023/10/25/nieuws/van-onmacht-naar-kracht-herinneringen-aan-renee-sanders/ Van onmacht naar kracht, herinneringen aan Renée Sanders ]</ref><ref>[https://mensenlinq.nl/overlijdensberichten/renee-sanders-9518791/ Overlijdensbericht Renée Sanders]</ref>

==Documentaires==
Sanders heeft onder andere de volgende documentaires als regisseur op haar naam staan:
*''Maestro, Muzik'' een programma over de invloed van vooroorlogse Joodse artiesten op de lichte muziek en het amusement in Nederland (2009).
*''Van onmacht naar Kracht'' over de Joodse raad te Enschede tijdens de Tweede Wereldoorlog (2001)
*''Bij God en in de CIZ kon alles''  over het joodse ziekenhuis, de [[Centrale Israëlietische Ziekenverpleging]] in Amsterdam (2002)
*''Retourtje jodendom''. Documentaire over Freddy Lange en Chelly Huisman-De Bock, de een [[liberaal jodendom|liberaal]], de ander [[orthodox jodendom|orthodox]], die als volwassenen andere (religieuze) keuzes maakten dan hun ouders.
*''Ik bedek mijn schmerz met mijn nerts'', over drie Joodse vrouwen van Duitse afkomst, rond de Beethovenstraat in Amsterdam (1999)
*''Abel Herzberg'', over de omstreden zionist [[Abel Herzberg]], met onder andere opnames van [[Henriette Boas]] (1998)

{{Appendix}}
{{bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Sanders, Renee}}
[[Categorie:Nederlands documentairemaker]]
[[Categorie:Nederlands journalist]]

title: Achtergrondinformatie

Naam: Renée Marjolein Sanders

Geboorteplaats: Amsterdam

Overleden: 21 oktober 2023

Portaal: Media


text:
# Rosario Lacerenza
Rosario Lacerenza (Tarente, 1917 – Rome, 1999) was een Italiaans componist, muziekpedagoog en dirigent. Hij is een zoon van de componist, dirigent en trompettist Giacomo Lacerenza (1885-1952), de jongere broer van de componist en dirigent Amleto Lacerenza (1910-1972) en de oudere broer van de trompettist en componist Michele Lacerenza (1922-1989).

## Levensloop
Lacerenza kreeg op zesjarige leeftijd les in muziektheorie en solfège door Antonio Todaro en piano door Armando Bacci. Hij werd spoedig dirigent van jeugdharmonieorkest in zijn geboortestad. Vanaf 1936 studeerde hij aan de Accademia Nazionale di Santa Cecilia in Rome bij Alfredo Palombi, Cesare Dobici en Maria Grazia Vinardi. Hij werd lid van de Italiaanse luchtmacht en richtte in 1938 het Orchestra Azzurra op, waarvaan hij ook dirigent was. Met dit orkest geeft hij concerten in kazernes en ziekenhuizen en verzorgt opnames voor de omroepmaatschappij Ente Italiano per le Audizioni Radiofoniche (EIAR).
Na de Tweede Wereldoorlog werd hij dirigent van verschillende banda's (harmonieorkesten) zoals van de Banda Città di Tagliacozzo in 1946, van de Banda Musicale "La Comunella" di Comunanza in 1946 en 1947, van de Associazione Musicale Bandistica "Giovanni Pierluigi da Palestrina" O.N.L.U.S. van 1948 tot 1956, van het Orchestra di fiati "Giovan Tomaso Cimello" di Monte San Giovanni Campano in 1957 en 1958 en van de Banda Musicale "G. Verdi" di Tolfa in 1958. Verder werd hij dirigent van het Orchestra del Campidoglio dat gevormd werd door leden van de stadspolitie van Rome (1958), van het lyrisch-symfonisch orkest van de Academie der Letteren, Kunsten en Wetenschappen (1959), van het orkest van Lecce (1961), van het orkest van het operafestival in Florence Maggio Musicale Fiorentino (1961), van het opera- en het symfonieorkest van Pescara (1961-1963 en 1965-1967) en Rome (1964), van het orkest "Pergolesi" in Rome (1968) en het orkest van het Teatro Petruzzelli di Bari (1971).
In 1967 werd hij benoemd tot muzikaal adviseur van de Radiotelevisione Italiana (Rai) in Rome. Door de muziekuitgeverij Ricordi kreeg hij de opdracht de opera L'Idiota (De idiot), op. 307 van Luciano Chailly, die tijdens het seizoen 1968/1969 in Rome werd uitgevoerd, te bewerken voor zangstem en piano. In 1969 dirigeert hij de première van de symfonie La finta ritrosia van de lokale componist Salvatore Fighera in Gravina in Puglia. In hetzelfde jaar werd hij dirigent van de Banda Concerto Musicale Città di Trinitapoli. In 1974 richtte hij in Sonnino een muziekinstituut voor blaasinstrumenten op en was aldaar ook dirigent van de Concerto Bandistico "Vincenzo Bellini" di Sonnino. Vanaf 1978 was hij dirigent van de Concerto Filarmonico "Enrico Ugolini" di Marino. In 1981 werd hij docent aan het muzieklyceum en dirigent van de Banda Musicale Città di Fiuggi. Sinds 1989 leidde hij het Filharmonisch Orkest van Matera.
Naast bewerkingen van operaselecties en andere klassieke muziek voor harmonieorkest schreef hij ook eigen werk zoals werken voor het muziektheater, voor orkest, harmonieorkest en kamermuziek.

## Composities

### Werken voor orkest
- Suite, voor orkest

### Werken voor banda (harmonieorkest)
- 1971 Teresina, mars
- Addio fratello mio, treurmars
- Bel capitano, mars
- In memoria di Danilo, treurmars
- In memoria di Tullio, treurmars
- Latium Vetus, symfonisch gedicht
  1. Piazza di Spagna e Trinità dei Monti
  2. Al tempio di Giove Auxu
  3. Villa d'Este
  4. Al tempio della Fortuna Primigenia
- Madre mia
- Pater meus
- Per un amico
- Priverno, marcia sinfonica
- Roma chiama Napoli

### Muziektheater
- Consuelo
- I gobi di Peretola

title: Rosario Lacerenza

wikitext:
[[Bestand:Rosario Lacerenza.jpg|thumb|Rosario Lacerenza]]
'''Rosario Lacerenza''' ([[Tarente (stad)|Tarente]], [[1917]] – [[Rome (stad)|Rome]], [[1999]]) was een [[Italië|Italiaans]] [[componist]], [[muziekpedagoog]] en [[dirigent]]. Hij is een zoon van de componist, dirigent en trompettist [[Giacomo Lacerenza]] (1885-1952), de jongere broer van de componist en dirigent [[Amleto Lacerenza]] (1910-1972) en de oudere broer van de trompettist en componist [[Michele Lacerenza]] (1922-1989).

== Levensloop ==
Lacerenza kreeg op zesjarige leeftijd les in [[muziektheorie]] en [[solfège]] door [[Antonio Todaro]] en [[Piano (instrument)|piano]] door [[Armando Bacci]]. Hij werd spoedig dirigent van jeugdharmonieorkest in zijn geboortestad. Vanaf 1936 studeerde hij aan de [[Accademia Nazionale di Santa Cecilia]] in Rome bij [[Alfredo Palombi]], [[Cesare Dobici]] en [[Maria Grazia Vinardi]]. Hij werd lid van de Italiaanse luchtmacht en richtte in 1938 het ''Orchestra Azzurra'' op, waarvaan hij ook dirigent was. Met dit orkest geeft hij concerten in kazernes en ziekenhuizen en verzorgt opnames voor de omroepmaatschappij [[Ente Italiano per le Audizioni Radiofoniche]] (EIAR).

[[Bestand:Bari Teatro Petruzzelli Epoca.jpg|miniatuur|[[Teatro Petruzzelli]] in Bari]]
Na de [[Tweede Wereldoorlog]] werd hij dirigent van verschillende banda's (harmonieorkesten) zoals van de ''Banda Città di [[Tagliacozzo]]'' in 1946,<ref>{{Citeer web |url=http://www.bandaditagliacozzo.it/?page_id=2 |titel=''...ufficialmente nel 1946, per iniziativa di Cesare Maussier e venne affidata al maestro Lacerenza...'' |bezochtdatum=2013-11-24 |archiefdatum=2013-12-02 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20131202224707/http://www.bandaditagliacozzo.it/?page_id=2 |dodeurl=ja }}</ref> van de ''Banda Musicale "La Comunella" di [[Comunanza]]'' in 1946 en 1947, van de ''Associazione Musicale Bandistica "Giovanni Pierluigi da [[Palestrina (Italië)|Palestrina]]" O.N.L.U.S.'' van 1948 tot 1956, van het ''Orchestra di fiati "Giovan Tomaso Cimello" di [[Monte San Giovanni Campano]]'' in 1957 en 1958 en van de ''Banda Musicale "G. Verdi" di [[Tolfa]]'' in 1958. Verder werd hij dirigent van het ''Orchestra del Campidoglio'' dat gevormd werd door leden van de stadspolitie van Rome (1958), van het lyrisch-symfonisch orkest van de Academie der Letteren, Kunsten en Wetenschappen (1959), van het orkest van [[Lecce (stad)|Lecce]] (1961), van het orkest van het operafestival in [[Florence (stad)|Florence]] ''[[Maggio Musicale Fiorentino]]'' (1961), van het opera- en het symfonieorkest van [[Pescara (stad)|Pescara]] (1961-1963 en 1965-1967) en Rome (1964), van het orkest "Pergolesi" in Rome (1968) en het orkest van het [[Teatro Petruzzelli]] di [[Bari (stad)|Bari]] (1971).

In 1967 werd hij benoemd tot muzikaal adviseur van de [[Radiotelevisione Italiana]] (Rai) in Rome. Door de muziekuitgeverij Ricordi kreeg hij de opdracht de opera ''L'Idiota (De idiot)'', op. 307 van [[Luciano Chailly]], die tijdens het seizoen 1968/1969 in Rome werd uitgevoerd, te bewerken voor zangstem en piano. In 1969 dirigeert hij de première van de symfonie ''La finta ritrosia'' van de lokale componist [[Salvatore Fighera]] in [[Gravina in Puglia]]. In hetzelfde jaar werd hij dirigent van de ''Banda Concerto Musicale Città di [[Trinitapoli]]''. In 1974 richtte hij in [[Sonnino]] een muziekinstituut voor blaasinstrumenten op en was aldaar ook dirigent van de ''Concerto Bandistico "Vincenzo Bellini" di Sonnino''.<ref>[http://www.sonnino.info/banda/storia.html Geschiedenis van de "Concerto Bandistico "Vincenzo Bellini" di Sonnino"]</ref> Vanaf 1978 was hij dirigent van de ''Concerto Filarmonico "Enrico Ugolini" di [[Marino (Italië)|Marino]]''. In 1981 werd hij docent aan het muzieklyceum en dirigent van de ''Banda Musicale Città di [[Fiuggi]]''.<ref>{{Citeer web |url=http://cultura.provincia.fr.it/pubblicazione.php?id=87 |titel=''...sostituito dopo quell'occasione dal maestro Rosario Lacerenza''. |bezochtdatum=24 november 2013 |archiefdatum=3 december 2013 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20131203050532/http://cultura.provincia.fr.it/pubblicazione.php?id=87 |dodeurl=ja }}</ref> Sinds 1989 leidde hij het Filharmonisch Orkest van [[Matera (stad)|Matera]].

Naast bewerkingen van operaselecties en andere klassieke muziek voor harmonieorkest schreef hij ook eigen werk zoals werken voor het muziektheater, voor orkest, harmonieorkest en kamermuziek.

== Composities ==
=== Werken voor orkest ===
* ''Suite'', voor orkest

=== Werken voor banda (harmonieorkest) ===
* [[1971]] ''Teresina'', mars
* ''Addio fratello mio'', treurmars
* ''Bel capitano'', mars
* ''In memoria di Danilo'', treurmars
* ''In memoria di Tullio'', treurmars
* ''Latium Vetus'', symfonisch gedicht
*# Piazza di Spagna e Trinità dei Monti
*# Al tempio di Giove Auxu
*# Villa d'Este
*# Al tempio della Fortuna Primigenia
* ''Madre mia''
* ''Pater meus''
* ''Per un amico''
* ''Priverno'', marcia sinfonica
* ''Roma chiama Napoli''

=== Muziektheater ===
* ''Consuelo''
* ''I gobi di Peretola''

== Bibliografie ==
* Marino Anesa: ''Dizionario della musica italiana per banda - Biografie dei compositori e catalogo delle opere dal 1800 a oggi'', Seconda edizione riveduta e ampliata: oltre 5000 compositori, in collaborazione con ABBM (Associazione Bande Bergamasche), 2004. 2 volumi, 1204 p.
* Marino Anesa: ''Dizionario della musica italian per banda'', Primera edizione, 2 vols., 1993-1997.; 1036 p.; Vol. [1]. Biografie dei compositori e catalogo delle opere dal 1800 al 1945, Bergamo : Biblioteca Civica "Angelo Mai". - 1993. - 515 S.; Vol. [2]. Biografie dei compositori e catalogo delle opere dal 1800 ad oggi., Bergamo : Biblioteca Civica "Angelo Mai". - 1997. - 519 S.

{{Appendix|2=
{{References}}
}}

{{DEFAULTSORT:Lacerenza, Rosario}}
[[Categorie:Italiaans componist]]
[[Categorie:Italiaans dirigent]]
[[Categorie:Italiaans muziekpedagoog]]
[[Categorie:20e-eeuws componist]]
[[Categorie:Arrangeur]]


text:
# Sapphirina ovalis
Sapphirina ovalis is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Sapphirinidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1849 door Dana.

title: Sapphirina ovalis

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Sapphirina ovalis''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Geleedpotigen|Arthropoda]] (Geleedpotigen)
| onderklasse = [[Eenoogkreeftjes|Copepoda]] (Eenoogkreeftjes)
| orde = [[Cyclopoida]]
| familie = [[Sapphirinidae]]
| geslacht = ''[[Sapphirina]]''
| auteur = Dana
| datum = 1849
| haakjes =
| worms = 360460
}}
'''''Sapphirina ovalis''''' is een [[eenoogkreeftjes]]soort uit de familie van de [[Sapphirinidae]].<ref>Walter, T. Chad (2012). ''Sapphirina ovalis'' Dana, 1849. In: Walter, T.C., Boxshall, G. (2012). World Copepoda database. Geraadpleegd via: World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=360460</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1849 door Dana.

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2013|03|18}}

[[Categorie:Sapphirinidae]]

title: Sapphirina ovalis

Onderklasse: Copepoda (Eenoogkreeftjes)

Orde: Cyclopoida

Familie: Sapphirinidae

Geslacht: Sapphirina

title: Soort


text:
# Saturn Award voor beste mannelijke bijrol
Dit is een lijst van winnaars van de Saturn Award in de categorie beste mannelijke bijrol:
| Jaar      | Acteur                | Film                                              |
| --------- | --------------------- | ------------------------------------------------- |
| 1974/1975 | Marty Feldman         | Young Frankenstein                                |
| 1976      | Jay Robinson          | Train Ride to Hollywood                           |
| 1977      | Alec Guinness         | Star Wars: Episode IV: A New Hope                 |
| 1978      | Burgess Meredith      | Magic                                             |
| 1979      | Arte Johnson          | Love at First Bite                                |
| 1980      | Scatman Crothers      | The Shining                                       |
| 1981      | Burgess Meredith      | Clash of the Titans                               |
| 1982      | Richard Lynch         | The Sword and the Sorcerer                        |
| 1983      | John Lithgow          | Twilight Zone: The Movie                          |
| 1984      | Tracey Walter         | Repo Man                                          |
| 1985      | Roddy McDowall        | Fright Night                                      |
| 1986      | Bill Paxton           | Aliens                                            |
| 1987      | Richard Dawson        | The Running Man                                   |
| 1988      | Robert Loggia         | Big                                               |
| 1989/1990 | Thomas F. Wilson      | Back to the Future Part II                        |
| 1991      | William Sadler        | Bill and Ted's Bogus Journey                      |
| 1992      | Robin Williams        | Aladdin                                           |
| 1993      | Lance Henriksen       | Hard Target                                       |
| 1994      | Gary Sinise           | Forrest Gump                                      |
| 1995      | Brad Pitt             | Twelve Monkeys                                    |
| 1996      | Brent Spiner          | Star Trek: First Contact                          |
| 1997      | Vincent D'Onofrio     | Men in Black                                      |
| 1998      | Ian McKellen          | Apt Pupil                                         |
| 1999      | Michael Clarke Duncan | The Green Mile                                    |
| 2000      | Willem Dafoe          | Shadow of the Vampire                             |
| 2001      | Ian McKellen          | The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring |
| 2002      | Andy Serkis           | The Lord of the Rings: The Two Towers             |
| 2003      | Sean Astin            | The Lord of the Rings: The Return of the King     |
| 2004      | David Carradine       | Kill Bill, Volume 2                               |
| 2005      | Mickey Rourke         | Sin City                                          |
| 2006      | Ben Affleck           | Hollywoodland                                     |
| 2007      | Javier Bardem         | No Country for Old Men                            |
| 2008      | Heath Ledger          | The Dark Knight                                   |
| 2009      | Stephen Lang          | Avatar                                            |
| 2010      | Andrew Garfield       | Never Let Me Go                                   |
| 2011      | Andy Serkis           | Rise of the Planet of the Apes                    |
| 2012      | Clark Gregg           | The Avengers                                      |
| 2013      | Ben Kingsley          | Iron Man 3                                        |
| 2014      | Richard Armitage      | The Hobbit: The Battle of the Five Armies         |
| 2015      | Adam Driver           | Star Wars: The Force Awakens                      |
| 2016      | John Goodman          | 10 Cloverfield Lane                               |
| 2017      | Patrick Stewart       | Logan                                             |

wikitext:
Dit is een lijst van winnaars van de '''[[Saturn Award]]''' in de categorie '''beste mannelijke bijrol''':

{| class="wikitable"
|-
! Jaar
! Acteur
! Film
|-
| [[Film in 1974|1974]]/[[Film in 1975|1975]]
| [[Marty Feldman]]
| ''[[Young Frankenstein]]''
|-
| [[Film in 1976|1976]]
| [[Jay Robinson]]
| ''[[Train Ride to Hollywood]]''
|-
| [[Film in 1977|1977]]
| [[Alec Guinness]]
| ''[[Star Wars: Episode IV: A New Hope]]''
|-
| [[Film in 1978|1978]]
| [[Burgess Meredith]]
| ''[[Magic (film)|Magic]]''
|-
| [[Film in 1979|1979]]
| [[Arte Johnson]]
| ''[[Love at First Bite]]''
|-
| [[Film in 1980|1980]]
| [[Scatman Crothers]]
| ''[[The Shining (film)|The Shining]]''
|-
| [[Film in 1981|1981]]
| [[Burgess Meredith]]
| ''[[Clash of the Titans (1981)|Clash of the Titans]]''
|-
| [[Film in 1982|1982]]
| [[Richard Lynch (acteur)|Richard Lynch]]
| ''[[The Sword and the Sorcerer]]''
|-
| [[Film in 1983|1983]]
| [[John Lithgow]]
| ''[[Twilight Zone: The Movie]]''
|-
| [[Film in 1984|1984]]
| [[Tracey Walter]]
| ''[[Repo Man]]''
|-
| [[Film in 1985|1985]]
| [[Roddy McDowall]]
| ''[[Fright Night (1985)|Fright Night]]''
|-
| [[Film in 1986|1986]]
| [[Bill Paxton]]
| ''[[Aliens (film)|Aliens]]''
|-
| [[Film in 1987|1987]]
| [[Richard Dawson]]
| ''[[The Running Man (1987)|The Running Man]]''
|-
| [[Film in 1988|1988]]
| [[Robert Loggia]]
| ''[[Big (film)|Big]]''
|-
| [[Film in 1989|1989]]/[[Film in 1990|1990]]
| [[Thomas F. Wilson]]
| ''[[Back to the Future Part II]]''
|-
| [[Film in 1991|1991]]
| [[William Sadler]]
| ''[[Bill and Ted's Bogus Journey]]''
|-
| [[Film in 1992|1992]]
| [[Robin Williams]]
| ''[[Aladdin (1992)|Aladdin]]''
|-
| [[Film in 1993|1993]]
| [[Lance Henriksen]]
| ''[[Hard Target]]''
|-
| [[Film in 1994|1994]]
| [[Gary Sinise]]
| ''[[Forrest Gump]]''
|-
| [[Film in 1995|1995]]
| [[Brad Pitt]]
| ''[[12 Monkeys (film)|Twelve Monkeys]]''
|-
| [[Film in 1996|1996]]
| [[Brent Spiner]]
| ''[[Star Trek: First Contact]]''
|-
| [[Film in 1997|1997]]
| [[Vincent D'Onofrio]]
| ''[[Men in Black]]''
|-
| [[Film in 1998|1998]]
| [[Ian McKellen]]
| ''[[Apt Pupil]]''
|-
| [[Film in 1999|1999]]
| [[Michael Clarke Duncan]]
| ''[[The Green Mile (film)|The Green Mile]]''
|-
| [[Film in 2000|2000]]
| [[Willem Dafoe]]
| ''[[Shadow of the Vampire]]''
|-
| [[Film in 2001|2001]]
| [[Ian McKellen]]
| ''[[The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring]]''
|-
| [[Film in 2002|2002]]
| [[Andy Serkis]]
| ''[[The Lord of the Rings: The Two Towers]]''
|-
| [[Film in 2003|2003]]
| [[Sean Astin]]
| ''[[The Lord of the Rings: The Return of the King]]''
|-
| [[Film in 2004|2004]]
| [[David Carradine]]
| ''[[Kill Bill|Kill Bill, Volume 2]]''
|-
| [[Film in 2005|2005]]
| [[Mickey Rourke]]
| ''[[Sin City (film)|Sin City]]''
|-
| [[Film in 2006|2006]]
| [[Ben Affleck]]
| ''[[Hollywoodland]]''
|-
| [[Film in 2007|2007]]
| [[Javier Bardem]]
| ''[[No Country for Old Men]]''
|-
| [[Film in 2008|2008]]
| [[Heath Ledger]]
| ''[[The Dark Knight (film)|The Dark Knight]]''
|-
| [[Film in 2009|2009]]
| [[Stephen Lang]]
| ''[[Avatar (film)|Avatar]]''
|-
| [[Film in 2010|2010]]
| [[Andrew Garfield]]
| ''[[Never Let Me Go]]''
|-
| [[Film in 2011|2011]]
| [[Andy Serkis]]
| ''[[Rise of the Planet of the Apes]]''
|-
| [[Film in 2012|2012]]
| [[Clark Gregg]]
| ''[[The Avengers (2012)|The Avengers]]''
|-
| [[Film in 2013|2013]]
| [[Ben Kingsley]]
| ''[[Iron Man 3]]''
|-
| [[Film in 2014|2014]]
| [[Richard Armitage (acteur)|Richard Armitage]]
| ''[[The Hobbit: The Battle of the Five Armies]]''
|-
| [[Film in 2015|2015]]
| [[Adam Driver]]
| ''[[Star Wars: The Force Awakens]]''
|-
| [[Film in 2016|2016]]
| [[John Goodman]]
| ''[[10 Cloverfield Lane]]''
|-
| [[Film in 2017|2017]]
| [[Patrick Stewart (acteur)|Patrick Stewart]]
| ''[[Logan (film)|Logan]]''
|}

== Externe link ==
* {{en}} [https://web.archive.org/web/20080914184217/http://www.saturnawards.org/past.html Lijst van winnaars van de Saturn Award]

[[Categorie:Saturn Award|mannelijke bijrol]]


text:
# Joeri Borzakovski
Joeri Michailovitsj Borzakovski (Russisch: Юрий Михайлович Борзаковский) (Kratovo (Oblast Moskou), 12 april 1981) is een voormalige Russische middellangeafstandsloper. Hij was gespecialiseerd in de 800 m, maar won ook internationale prijzen op de 1500 m. Hij nam viermaal deel aan de Olympische Spelen en werd eenmaal olympisch kampioen.

## Biografie

### Olympisch kampioen
Zijn beste prestatie was zijn overwinning op de 800 m tijdens de Olympische Spelen van 2004 in Athene, die hij na een felle eindsprint naar zich toetrok. Borzakovski geeft er de voorkeur aan om tijdens zijn races tot 200 meter voor de finish de kat uit de boom te kijken, vertrouwend op zijn enorme acceleratie- en uithoudingsvermogen, waarmee hij zijn concurrenten weet te achterhalen en vaak te winnen. Zijn 'eindschot' is in atletiekkringen alom bekend en doet enigszins denken aan de tactiek van de vroegere Britse middellange afstandscrack Steve Cram. Tijdens de Olympische Spelen paste hij dezelfde strategie toe door in de laatste 150 meter van achteren te komen en de overwinning te grijpen. Daarbij versloeg hij de snelle Zuid-Afrikaan Mbulaeni Mulaudzi en de regerend wereldrecordhouder Wilson Kipketer, die tot 20 meter voor de finish aan de leiding lag, maar die daarna terugviel naar de derde plaats. Tijden: 1.44,45, 1.44,61 en 1.44,65.

### Eerste succes
Borzakovski's eerste grote internationale succes was zijn overwinning tijdens de Europese indoorkampioenschappen in 2000. Hij was toen nog maar achttien jaar oud. Op de Olympische Spelen in Sydney drong hij in datzelfde jaar door tot de 800 meterfinale, waarin hij door een tactische fout slechts als zesde finishte. In 2001 won hij de 800 m-titel tijdens de wereldkampioenschappen indoor, maar vervolgens besloot hij niet deel te nemen aan de wereldkampioenschappen in Edmonton. Toch stond hij in 2001 op de wereldranglijst op de eerste plaats met een tijd van 1.42,47, op dat moment de vijfde snelste tijd ooit. In 2002 liep Borzakovski de 400 m tijdens de Europese kampioenschappen in München, maar werd hij voortijdig uitgeschakeld. Het volgende seizoen veroverde hij op de 800 m de zilveren medaille tijdens de wereldkampioenschappen in Parijs.
In 2005 werd het tijdens de wereldkampioenschappen opnieuw zilver op de 800 m, waarbij Borzakovski op het laatste rechte eind iedereen achterhaalde, met uitzondering van Rashid Ramzi uit Bahrein. Tijdens de wereldkampioenschappen indoor in Moskou won hij de bronzen medaille, achter de Keniaan Wilfred Bungei en de Zuid-Afrikaan Mbulaeni Mulaudzi.

### Depressie
Eind 2006 raakte de 800 m specialist overigens betrokken bij een dodelijk ongeval. Een voetganger kwam, buiten zijn schuld, in botsing met Borzakovski’s auto en overleefde dit niet. Door dit ongeval raakte de Rus, die zijn hand verwondde, in een diepe, langdurige depressie.
Kort voor het WK van 2007 in Osaka liet Borzakovski zich echter weer zien op de atletiekbanen ten teken, dat hij zijn depressie had overwonnen. Om vervolgens in Osaka, nadat hij weer op de hem bekende wijze van achteruit het veld was komen opzetten, op de 800 m de bronzen medaille te veroveren in een tijd van 1.47,39 na Alfred Yego (goud) en Gary Reed (zilver).

### Terug op oude niveau
In 2008 had Borzakovski zijn oude niveau weer helemaal te pakken, getuige de 1.42,79 die hij dat jaar liet klokken. Het was voor het eerst sinds 2001 dat de Russische atleet weer een tijd onder de 1.43 wist te realiseren. Hij kon dit niveau echter niet vasthouden tot op de Olympische Spelen in Peking, waar hij onverwacht in de halve finale van zijn 800 m op een derde plaats bleef steken in 1.46,53, nadat hij zich een dag eerder in zijn serie ogenschijnlijk gemakkelijk als tweede in 1.45,15 voor de volgende ronde had gekwalificeerd.
In 2009 was hij tijdens de Europese indoorkampioenschappen in Turijn echter weer ongenaakbaar. Hij won de 800 m zoals hij wilde in 1.48,55, nadat hij eerder in de serie al een tijd van 1.48,10 had laten noteren. Bij de wereldkampioenschappen in Berlijn, die in augustus van dat jaar plaatsvonden, was hij in de finale van de 800 m een van de zeven atleten die in de felle eindspurt om de zege binnen één seconde finishten van winnaar Mbulaeni Mulaudzi. De tijd van 1.45,57 van de Rus was echter net onvoldoende voor een plaats op het podium: hij finishte als vierde.
Het jaar 2010 ging vervolgens goeddeels verloren door een blessure.
In 2012 werd hij Europees kampioen op de 800 m. Op de Olympische Spelen van Londen later dat jaar werd hij uitgeschakeld in de halve finale met een tijd van 1.45,09.

### Einde atletiekloopbaan
Begin 2015 kondigde Joeri Borzakovski met onmiddellijke ingang zijn afscheid van de atletieksport aan.

## Titels
- Olympisch kampioen 800 m - 2004
- Wereldindoorkampioen 800 m - 2001
- Europees kampioen 800 m - 2012
- Europees indoorkampioen 800 m - 2000, 2010
- Europees kampioen U23 400 m - 2001
- Russisch kampioen 800 m - 2004, 2007, 2008
- Russisch indoorkampioen 800 m - 1999, 2001, 2004
- Russisch kampioen 1500 m - 2005
- Russisch indoorkampioen 1500 m - 2006
- Europees jeugdkampioen 800 m - 1999

## Persoonlijke records
Outdoor
| Onderdeel | Prestatie    | Datum            | Plaats    |
| --------- | ------------ | ---------------- | --------- |
| 200 m     | 22,56 s      | 1999             |           |
| 400 m     | 45,84 s      | 24 juli 2000     | Toela     |
| 800 m     | 1.42,47 (NR) | 24 augustus 2001 | Brussel   |
| 1000 m    | 2.15,50 (NR) | 22 juli 2008     | Stockholm |
| 1500 m    | 3.43,24      | 31 mei 2003      | Toela     |

Indoor
| Onderdeel | Prestatie    | Datum            | Plaats          |
| --------- | ------------ | ---------------- | --------------- |
| 400 m     | 47,06 s      | 19 januari 2008  | Moskou          |
| 500 m     | 1.01,81      | 7 januari 2012   | Jekaterinenburg |
| 600 m     | 1.16,02 (NR) | 7 februari 2010  | Moskou          |
| 800 m     | 1.44,15 (NR) | 27 januari 2001  | Karlsruhe       |
| 1000 m    | 2.17,10 (NR) | 1 februari 2009  | Moskou          |
| 1500 m    | 3.41,53      | 17 februari 2006 | Moskou          |

## Palmares

### 400 m
- 2001:  EK U23 - 46,06 s

### 800 m
Kampioenschappen
- 1998:  World Youth Games - 1.47,71
- 1999:  EJK - 1.50,38
- 1999:  Europacup - 1.48,53
- 2000:  EK indoor - 1.47,92
- 2000: 6e OS - 1.45,83
- 2001:  WK indoor - 1.44,49
- 2001:  IAAF Grand Prix - 1.46,78
- 2002:  Europacup - 1.46,58
- 2003:  WK - 1.44,84
- 2003: 8e Wereldatletiekfinale - 1.47,42
- 2004:  OS - 1.44,45
- 2005:  WK - 1.44,51
- 2005:  Wereldatletiekfinale - 1.47,18
- 2006:  WK indoor - 1.47,38
- 2007:  WK - 1.47.39
- 2008: 3e in ½ fin. OS - 1.46,53 (in serie 1.45,15)
- 2009:  EK indoor - 1.48,55 (in serie 1.48,10)
- 2009: 4e WK - 1.45,57 (in ½ fin. 1.45,16)
- 2009: 5e Wereldatletiekfinale - 1.46,04
- 2011:  WK - 1.44,49
- 2012:  EK - 1.48,61
- 2012: 5e in ½ fin. OS - 1.45,09

Golden League-podiumplekken
- 2001:  Golden Gala – 1.44,02
- 2001:  Meeting Gaz de France – 1.43,76
- 2001:  Herculis – 1.43,17
- 2001:  Memorial Van Damme – 1.42,47
- 2003:  Meeting Gaz de France – 1.43,94
- 2004:  Golden Gala – 1.44,19
- 2005:  Golden Gala – 1.44,81
- 2005:  Bislett Games – 1.44,18
- 2005:  Memorial Van Damme – 1.44,54
- 2009:  Bislett Games – 1.44,42

### 1500 m
- 1998:  World Youth Games - 3.54,84
- 2004:  Europacup - 3.50,99

### 4 × 400 m
- 2002:  EK - 3.01.34
- 2008: 6e WK indoor - 3.15,38

1896: Teddy Flack ·
1900: Alfred Tysoe ·
1904: Jim Lightbody ·
1908: Mel Sheppard ·
1912: Ted Meredith ·
1920: Albert Hill ·
1924: Douglas Lowe ·
1928: Douglas Lowe ·
1932: Tommy Hampson ·
1936: John Woodruff ·
1948: Mal Whitfield ·
1952: Mal Whitfield ·
1956: Tom Courtney ·
1960: Peter Snell ·
1964: Peter Snell ·
1968: Ralph Doubell ·
1972: Dave Wottle ·
1976: Alberto Juantorena ·
1980: Steve Ovett ·
1984: Joaquim Cruz ·
1988: Paul Ereng ·
1992: William Tanui ·
1996: Vebjørn Rodal ·
2000: Nils Schumann ·
2004: Joeri Borzakovski ·
2008: Wilfred Bungei ·
2012: David Rudisha ·
2016: David Rudisha ·
2020: Emmanuel Korir ·
2024: Emmanuel Wanyonyi

title: Joeri Borzakovski

wikitext:
{{Infobox atletiek
| afbeelding = Yuriy Borzakovskiy Turin 2009.JPG
| onderschrift = Tijdens de EK indoor in Turijn, 2009
| naam = Joeri Michailovitsj Borzakovski
| bijnaam =
| geboortedatum = 12 april 1981
| geboorteplaats = [[Kratovo (Rusland)|Kratovo]]
| overlijdensdatum =
| overlijdensplaats =
| nationaliteit = {{SU}} (1981-1992)<br />{{RU}}
| lengte = 1,81 m
| gewicht = 70 kg
| discipline = middellange afstand
| trainer =
| 1etitel = Russisch indoorkampioen 800 m 1999
| OS = 2000, 2004, 2008, 2012
| extra = Russisch recordhouder 800 m (in- + outdoor), 1000 m (in- + outdoor); indoorrecordhouder 600 m
}}
'''Joeri Michailovitsj Borzakovski''' ([[Russisch (hoofdbetekenis)|Russisch]]: Юрий Михайлович Борзаковский) ([[Kratovo (Rusland)|Kratovo]] ([[Oblast Moskou]]), [[12 april]] [[1981]]) is een voormalige [[Rusland (hoofdbetekenis)|Russische]] middellangeafstandsloper. Hij was gespecialiseerd in de [[800 meter (atletiek)|800 m]], maar won ook internationale prijzen op de [[1500 meter (atletiek)|1500 m]]. Hij nam viermaal deel aan de [[Olympische Spelen]] en werd eenmaal olympisch kampioen.

== Biografie ==
=== Olympisch kampioen ===
Zijn beste prestatie was zijn overwinning op de 800 m tijdens de [[Olympische Zomerspelen 2004|Olympische Spelen]] van 2004 in [[Athene (stad)|Athene]], die hij na een felle eindsprint naar zich toetrok. Borzakovski geeft er de voorkeur aan om tijdens zijn races tot 200 meter voor de finish de kat uit de boom te kijken, vertrouwend op zijn enorme acceleratie- en uithoudingsvermogen, waarmee hij zijn concurrenten weet te achterhalen en vaak te winnen. Zijn 'eindschot' is in atletiekkringen alom bekend en doet enigszins denken aan de tactiek van de vroegere [[Verenigd Koninkrijk|Britse]] middellange afstandscrack [[Steve Cram]]. Tijdens de Olympische Spelen paste hij dezelfde strategie toe door in de laatste 150 meter van achteren te komen en de overwinning te grijpen. Daarbij versloeg hij de snelle [[Zuid-Afrika]]an [[Mbulaeni Mulaudzi]] en de regerend [[Lijst van wereldrecords atletiek|wereldrecordhouder]] [[Wilson Kipketer]], die tot 20 meter voor de finish aan de leiding lag, maar die daarna terugviel naar de derde plaats. Tijden: 1.44,45, 1.44,61 en 1.44,65.

=== Eerste succes ===
Borzakovski's eerste grote internationale succes was zijn overwinning tijdens de [[Europa (werelddeel)|Europese]] indoorkampioenschappen in 2000. Hij was toen nog maar achttien jaar oud. Op de [[Olympische Zomerspelen 2000|Olympische Spelen]] in [[Sydney (hoofdbetekenis)|Sydney]] drong hij in datzelfde jaar door tot de 800 meterfinale, waarin hij door een tactische fout slechts als zesde finishte. In 2001 won hij de 800 m-titel tijdens de [[Wereldkampioenschappen indoor atletiek 2001|wereldkampioenschappen indoor]], maar vervolgens besloot hij niet deel te nemen aan de [[Wereldkampioenschappen atletiek 2001|wereldkampioenschappen in Edmonton]]. Toch stond hij in 2001 op de wereldranglijst op de eerste plaats met een tijd van 1.42,47, op dat moment de vijfde snelste tijd ooit. In 2002 liep Borzakovski de [[400 meter (atletiek)|400 m]] tijdens de [[Europese kampioenschappen atletiek|Europese kampioenschappen]] in [[München]], maar werd hij voortijdig uitgeschakeld. Het volgende seizoen veroverde hij op de 800 m de zilveren [[medaille]] tijdens de [[Wereldkampioenschappen atletiek 2003|wereldkampioenschappen in Parijs]].

In 2005 werd het tijdens de [[Wereldkampioenschappen atletiek 2005|wereldkampioenschappen]] opnieuw zilver op de 800 m, waarbij Borzakovski op het laatste rechte eind iedereen achterhaalde, met uitzondering van [[Rashid Ramzi]] uit [[Bahrein]]. Tijdens de [[Wereldkampioenschappen indoor atletiek 2006|wereldkampioenschappen indoor]] in [[Moskou (hoofdbetekenis)|Moskou]] won hij de bronzen medaille, achter de [[Kenia]]an [[Wilfred Bungei]] en de Zuid-Afrikaan [[Mbulaeni Mulaudzi]].

=== Depressie ===
Eind 2006 raakte de 800 m specialist overigens betrokken bij een dodelijk ongeval. Een voetganger kwam, buiten zijn schuld, in botsing met Borzakovski’s auto en overleefde dit niet. Door dit ongeval raakte de Rus, die zijn hand verwondde, in een diepe, langdurige depressie.

Kort voor het [[Wereldkampioenschappen atletiek 2007|WK van 2007]] in [[Osaka (stad)|Osaka]] liet Borzakovski zich echter weer zien op de [[atletiekbaan|atletiekbanen]] ten teken, dat hij zijn depressie had overwonnen. Om vervolgens in Osaka, nadat hij weer op de hem bekende wijze van achteruit het veld was komen opzetten, op de 800 m de bronzen medaille te veroveren in een tijd van 1.47,39 na [[Alfred Yego]] (goud) en [[Gary Reed]] (zilver).

=== Terug op oude niveau ===
In 2008 had Borzakovski zijn oude niveau weer helemaal te pakken, getuige de 1.42,79 die hij dat jaar liet klokken. Het was voor het eerst sinds 2001 dat de Russische atleet weer een tijd onder de 1.43 wist te realiseren. Hij kon dit niveau echter niet vasthouden tot op de [[Olympische Zomerspelen 2008|Olympische Spelen in Peking]], waar hij onverwacht in de halve finale van zijn 800 m op een derde plaats bleef steken in 1.46,53, nadat hij zich een dag eerder in zijn serie ogenschijnlijk gemakkelijk als tweede in 1.45,15 voor de volgende ronde had gekwalificeerd.

In 2009 was hij tijdens de [[Europese kampioenschappen indoor atletiek 2009|Europese indoorkampioenschappen]] in [[Turijn (stad)|Turijn]] echter weer ongenaakbaar. Hij won de 800 m zoals hij wilde in 1.48,55, nadat hij eerder in de serie al een tijd van 1.48,10 had laten noteren. Bij de [[Wereldkampioenschappen atletiek 2009|wereldkampioenschappen in Berlijn]], die in augustus van dat jaar plaatsvonden, was hij in de finale van de 800 m een van de zeven atleten die in de felle eindspurt om de zege binnen één seconde finishten van winnaar Mbulaeni Mulaudzi. De tijd van 1.45,57 van de Rus was echter net onvoldoende voor een plaats op het podium: hij finishte als vierde.

Het jaar 2010 ging vervolgens goeddeels verloren door een blessure.

In 2012 werd hij Europees kampioen op de 800 m. Op de [[Olympische Zomerspelen 2012|Olympische Spelen van Londen]] later dat jaar werd hij uitgeschakeld in de halve finale met een tijd van 1.45,09.

=== Einde atletiekloopbaan ===
Begin 2015 kondigde Joeri Borzakovski met onmiddellijke ingang zijn afscheid van de atletieksport aan.<ref>{{en}}[https://www.sportsmole.co.uk/athletics/russian-federation/news/yuriy-borzakovskiy-announces-retirement_201772.html#$$o1cxfw&&EIcsBsEQEeWB3AqapbHBvQ$$ ''Yuriy Borzakovskiy announces retirement'' door Lyam Apicella (27-01-15), gepubliceerd op www.aportsmole.co.uk]. [https://web.archive.org/web/20230818141554/https://www.sportsmole.co.uk/athletics/russian-federation/news/yuriy-borzakovskiy-announces-retirement_201772.html#$$o1cxfw&&EIcsBsEQEeWB3AqapbHBvQ$$ Gearchiveerd] op 18 augustus 2023.</ref>

== Titels ==
* Olympisch kampioen 800 m - 2004
* Wereldindoorkampioen 800 m - 2001
* Europees kampioen 800 m - 2012
* Europees indoorkampioen 800 m - 2000, 2010
* Europees kampioen [[U23 (sport)|U23]] 400 m - 2001
* Russisch kampioen 800 m - 2004, 2007, 2008
* Russisch indoorkampioen 800 m - 1999, 2001, 2004
* Russisch kampioen 1500 m - 2005
* Russisch indoorkampioen 1500 m - 2006
* Europees jeugdkampioen 800 m - 1999

== Persoonlijke records ==
;Outdoor
{|class="wikitable"
!Onderdeel
!Prestatie
!Datum
!Plaats
|-
|200 m
|22,56 s
|1999
|
|-
|400 m
|45,84 s
|24 juli 2000
|[[Toela]]
|-
|800 m
|1.42,47 (NR)
|24 augustus 2001
|[[Brussel (stad)|Brussel]]
|-
|1000 m
|2.15,50 (NR)
|22 juli 2008
|[[Stockholm (hoofdbetekenis)|Stockholm]]
|-
|1500 m
|3.43,24
|31 mei 2003
|[[Toela]]
|}

;Indoor
{|class="wikitable"
!Onderdeel
!Prestatie
!Datum
!Plaats
|-
|400 m
|47,06 s
|19 januari 2008
|[[Moskou (hoofdbetekenis)|Moskou]]
|-
|500 m
|1.01,81
|7 januari 2012
|[[Jekaterinenburg]]
|-
|600 m
|1.16,02 (NR)
|7 februari 2010
|[[Moskou (hoofdbetekenis)|Moskou]]
|-
|800 m
|1.44,15 (NR)
|27 januari 2001
|[[Karlsruhe (stad)|Karlsruhe]]
|-
|1000 m
|2.17,10 (NR)
|1 februari 2009
|[[Moskou (hoofdbetekenis)|Moskou]]
|-
|1500 m
|3.41,53
|17 februari 2006
|[[Moskou (hoofdbetekenis)|Moskou]]
|}

== Palmares ==
[[Bestand:Yuriy Borzakovskiy Helsinki 2012.jpg|thumb|300px|Joeri Borzakovski tijdens de Europese kampioenschappen 2012 in Helsinki]]
=== 400 m ===
* 2001: {{goud}} EK U23 - 46,06 s

=== 800 m ===
;Kampioenschappen
* 1998: {{goud}} World Youth Games - 1.47,71
* 1999: {{goud}} EJK - 1.50,38
* 1999: {{goud}} Europacup - 1.48,53
* 2000: {{goud}} EK indoor - 1.47,92
* 2000: 6e OS - 1.45,83
* 2001: {{goud}} WK indoor - 1.44,49
* 2001: {{zilver}} IAAF Grand Prix - 1.46,78
* 2002: {{goud}} Europacup - 1.46,58
* 2003: {{zilver}} WK - 1.44,84
* 2003: 8e Wereldatletiekfinale - 1.47,42
* 2004: {{goud}} OS - 1.44,45
* 2005: {{zilver}} WK - 1.44,51
* 2005: {{brons}} Wereldatletiekfinale - 1.47,18
* 2006: {{brons}} WK indoor - 1.47,38
* 2007: {{brons}} WK - 1.47.39
* 2008: 3e in ½ fin. OS - 1.46,53 (in serie 1.45,15)
* 2009: {{goud}} EK indoor - 1.48,55 (in serie 1.48,10)
* 2009: 4e WK - 1.45,57 (in ½ fin. 1.45,16)
* 2009: 5e Wereldatletiekfinale - 1.46,04
* 2011: {{brons}} [[Wereldkampioenschappen atletiek 2011|WK]] - 1.44,49
* 2012: {{goud}} [[Europese kampioenschappen atletiek 2012|EK]] - 1.48,61
* 2012: 5e in ½ fin. OS - 1.45,09

;Golden League-podiumplekken
*2001: {{zilver}} [[Golden Gala]] – 1.44,02
*2001: {{zilver}} [[Meeting Gaz de France]] – 1.43,76
*2001: {{zilver}} [[Herculis]] – 1.43,17
*2001: {{goud}} [[Memorial Van Damme]] – 1.42,47
*2003: {{goud}} Meeting Gaz de France – 1.43,94
*2004: {{brons}} Golden Gala – 1.44,19
*2005: {{brons}} Golden Gala – 1.44,81
*2005: {{zilver}} [[Bislett Games]] – 1.44,18
*2005: {{goud}} Memorial Van Damme – 1.44,54
*2009: {{goud}} Bislett Games – 1.44,42

=== 1500 m ===
* 1998: {{zilver}} World Youth Games - 3.54,84
* 2004: {{brons}} Europacup - 3.50,99

=== 4 × 400 m ===
* 2002: {{zilver}} [[Europese kampioenschappen atletiek 2002|EK]] - 3.01.34
* 2008: 6e [[Wereldkampioenschappen indoor atletiek 2008|WK indoor]] - 3.15,38

{{Appendix|2=
* Redactie (30.10.2006) ''Yuriy Borzakovskiy tötet bei Unfall Fußgänger.'' Leichtathletik: DLV
----
{{References}}
----
'''Externe links'''
* {{Link IAAF naam|id=137777}}
* {{Link SRO-profiel|id=bo/yury-borzakovsky-1}}
}}
{{Commonscat|Yuriy Borzakovskiy}}
{{Navigatie olympisch kampioen|inhoud=
{{Navigatie olympisch kampioen/atletiek 800m mannen}}
}}

{{DEFAULTSORT:Borzakovski, Joeri}}
[[Categorie:Russisch atleet]]
[[Categorie:Russisch olympisch kampioen]]
[[Categorie:Russisch sprinter (atletiek)]]
[[Categorie:Russisch middellangeafstandsloper]]

title: Joeri Borzakovski

Volledige naam: Joeri Michailovitsj Borzakovski

Geboorteplaats: Kratovo

Nationaliteit: Sovjet-Unie (1981-1992) · Rusland

Gewicht: 70 kg

title: Sportieve informatie

Discipline: middellange afstand

Eerste titel: Russisch indoorkampioen 800 m 1999

Portaal: Atletiek


text:
# Bill of Rights (Canada)
De Bill of Rights is de naam van het Canadese wettelijke document, waarin een aantal rechten worden vastgelegd en aangenomen door de regering van de Canadese Minister-president John Diefenbaker. Hoewel het een wettelijk document is waarin verschillende, schijnbaar grondwettelijke, rechten zijn vastgelegd, heeft het geen grondwettelijke status. Het heeft de 'gewone' weg als een doorsnee wet afgelegd.
Het geeft de Canadezen dan ook bepaalde quasi-grondwettelijke rechten in vergelijking met andere wetten.
Het was de eerste wet, waarin mensenrechten werden vastgelegd op federaal niveau in Canada. De Canadese Bill of Rights is nog steeds wettelijk actief, maar zijn wijd erkende ineffectiviteit is de hoofdzakelijke reden dat het Canadian Charter of Rights and Freedoms werd aangenomen in 1982.

## Rechten
De Canadese Bill of Rights beschermt een aantal rechten, die niet allemaal zijn opgenomen in het Canadese Statuut van Rechten en Vrijheden. Voorbeelden van de rechten in de Bill zijn:
- Vrijheid van meningsuiting en Vrijheid van religie (opgenomen in het Statuut)
- Een Beperkt gelijkheidsbeginsel (Een uitgebreider beginsel is opgenomen in het Statuut)
- Het recht op leven, vrijheid, bescherming van het individu en het recht op rechtvaardigheid (In het statuut worden deze rechten gecombineerd)

## Kritiek op de Canadese Bill of Rights
De kritiek op de Bill of Rights slaat meestal op de beperkte effectiviteit van de wet.
Een punt is dat het geen rekening hield met conflicterende wetgeving. Rechtbanken hielden zich meestal als regel aan de oudere wetgeving, om zo de oudere wetgeving niet te veel te ontkrachten. In de praktijk werd van het parlement verwacht dat het conflicterende wetgeving aanpaste of introk. Er zijn meerdere rechtszaken bekend waarin tevergeefs werd gestreden om de bekrachtiging van de rechten uit de Bill of Rights.
Omdat de Bill of Rights geen grondwettelijk status heeft, is er enig debat geweest of het ook bindend was voor toekomstige parlementen. In de Bill of Rights staat echter dat de Minister van Justitie het parlement moet verwittigen, als een voorgestelde wet in strijd is met een van de rechten. En daarmee bevestigd dat het ook voor toekomstige parlementen geldt.
Een ander punt van kritiek is dat de Bill of Rights alleen geldt voor zaken op staatsniveau en niet op provinciaal niveau.
De Bill of Rights beschermd nog steeds wel enige rechten (zoals op het gebied van eigendomsrecht), die niet worden vermeld in het Statuut van Rechten en Vrijheden, maar wel zijn toegestaan door het Statuut. Om deze en andere redenen blijft de Bill of right van kracht en wordt regelmatig geciteerd in rechtsuitspraken.
Maar de ineffectiviteit van de Bill, is ook de reden om het Statuut aan te nemen.

title: Bill of Rights (Canada)

wikitext:
De '''Bill of Rights''' is de naam van het [[Canada|Canadese]] wettelijke document, waarin een aantal rechten worden vastgelegd en aangenomen door de regering van de Canadese [[Minister-president van Canada|Minister-president]] [[John Diefenbaker]]. Hoewel het een wettelijk document is waarin verschillende, schijnbaar [[grondwet]]telijke, rechten zijn vastgelegd, heeft het geen grondwettelijke status. Het heeft de 'gewone' weg als een doorsnee wet afgelegd.
Het geeft de Canadezen dan ook bepaalde quasi-grondwettelijke rechten<ref name=magnet>Joseph E. Magnet, [https://web.archive.org/web/20071008084158/http://www.constitutional-law.net/chartersample.html ''Constitutional Law of Canada'', 8th ed., Part VI, Chapter 1], Juriliber, Edmonton (2001). URL accessed on March 18, 2006. <nowiki><http://www.constitutional-law.net/chartersample.html></nowiki></ref> in vergelijking met andere wetten.
Het was de eerste wet, waarin [[mensenrechten]] werden vastgelegd op federaal niveau in Canada. De ''Canadese Bill of Rights'' is nog steeds wettelijk actief, maar zijn wijd erkende ineffectiviteit is de hoofdzakelijke reden dat het ''[[Canadian Charter of Rights and Freedoms]]'' werd aangenomen in [[1982]].

==Rechten==
De ''Canadese Bill of Rights'' beschermt een aantal rechten, die niet allemaal zijn opgenomen in het ''Canadese Statuut van Rechten en Vrijheden''. Voorbeelden van de rechten in de Bill zijn:
* [[Vrijheid van meningsuiting]] en [[Vrijheid van religie]] (opgenomen in het Statuut)
*Een Beperkt [[gelijkheidsbeginsel]] (Een uitgebreider beginsel is opgenomen in het Statuut)
*Het recht op leven, [[vrijheid (sociologie)|vrijheid]], bescherming van het individu en het recht op rechtvaardigheid (In het statuut worden deze rechten gecombineerd)

==Kritiek op de Canadese Bill of Rights==
De kritiek op de Bill of Rights slaat meestal op de beperkte effectiviteit van de wet.

Een punt is dat het geen rekening hield met conflicterende wetgeving. Rechtbanken hielden zich meestal als regel aan de oudere wetgeving, om zo de oudere wetgeving niet te veel te ontkrachten. In de praktijk werd van het [[parlement]] verwacht dat het conflicterende wetgeving aanpaste of introk. Er zijn meerdere rechtszaken bekend waarin tevergeefs werd gestreden om de bekrachtiging van de rechten uit de Bill of Rights.

Omdat de ''Bill of Rights'' geen grondwettelijk status heeft, is er enig debat geweest of het ook bindend was voor toekomstige parlementen. In de ''Bill of Rights'' staat echter dat de Minister van Justitie het parlement moet verwittigen, als een voorgestelde wet in strijd is met een van de rechten. En daarmee bevestigd dat het ook voor toekomstige parlementen geldt.

Een ander punt van kritiek is dat de ''Bill of Rights'' alleen geldt voor zaken op staatsniveau en niet op provinciaal niveau.

De ''Bill of Rights'' beschermd nog steeds wel enige rechten (zoals op het gebied van [[eigendomsrecht]]), die niet worden vermeld in het ''Statuut van Rechten en Vrijheden'', maar wel zijn toegestaan door het Statuut. Om deze en andere redenen blijft ''de Bill of right'' van kracht en wordt regelmatig geciteerd in rechtsuitspraken.
Maar de ineffectiviteit van de Bill, is ook de reden om het Statuut aan te nemen.

==Externe links==
* [https://web.archive.org/web/20060913170834/http://laws.justice.gc.ca/en/C-12.3/index.html Canadian Bill of Rights (full text)]
* [http://scc.lexum.umontreal.ca/scc-eliisa/search?language=EN&documentScope=judgment&documentScope=news&documentScope=bulletin&all=Bill+of+Rights alle rechtszaken in de Supreme Court waar de Bill of Rights werd gebruikt.]{{dode link|datum=augustus 2017 |bot=InternetArchiveBot }}

{{Appendix|2=
{{References}}
}}

[[Categorie:Canadese wet]]
[[Categorie:Historische wet]]


text:
# Paulus Sutorius & Co
Paulus Sutorius & Co was een atelier voor goud-, zilver- en zijdeborduurwerk en een handel in kerkornamenten, gevestigd in Amsterdam van circa 1850 tot circa 1905.

## Familiegeschiedenis
Johannes Wilhelmus Sutorius (1773-1834) vestigde zich met zijn gezin in 1802 vanuit het Nederrijnse Büderich in de textielstad Helmond waar hij actief werd als ‘tenturier’, textielverver. Hij ontwikkelde zich tot textieldrukker en later tot eigenaar van een katoenbleek, -druk en -ververij. De oudste zoon Petrus Antonius Sutorius (1804-1886) zette dit bedrijf voort. Hij ging in 1843 een vennootschap aan met Pieter Fentener van Vlissingen. Na het overlijden van de laatste werd deze vennootschap al in 1846 ontbonden waarna de Helmondse tak van de familie Fentener van Vlissingen de katoendrukkerij voortzette onder de naam P. F. van Vlissingen & Cie (later Vlisco). P.A. Sutorius ging met een nieuwe vennoot verder met de vervaardiging van Oost-Indische batiks in Weesp, in 1851 deed hij poging om hiervoor een maatschappij met aandeelhouders op te richten. Dit liep uit op een mislukking, waarbij de aandeelhouders en de directeur veel geld verloren. Hij vertrok al snel naar Aalst.

## Oprichting
Zijn broer Paulus Sutorius (1807-1871) dreef tot 1850 een handel annex winkel in Helmond. In dat jaar vertrok hij naar Amsterdam, waar hij een eigen manufactuurververij oprichtte. Binnen een half jaar ging hij een vennootschap aan met Johannes Gerardus Huysman onder de naam Paulus Sutorius & Co. De onderneming verkocht alle soorten kerkornamenten en fabriceerde gouden, zilveren en zijden borduurwerken. In 1853 werd de samenwerking ontbonden en ging Sutorius onder de oude firmanaam verder in associatie met Joannes Franciscus van de Velde. Huysman ging in 1856 een nieuwe vennootschap aan met W.A. van Gennip, de enige andere fabrikant van kerktextiel in Amsterdam. Voor de fa P Sutorius & Co. liepen de zaken voorspoedig en in 1859 verhuisde het bedrijf naar een ruimer pand aan de Nieuwezijds Voorburgwal.

## Opheffing/verplaatsing atelier
Paulus Sutorius keerde in 1861, waarschijnlijk vanwege gezondheidsredenen, terug naar Helmond. De vennootschap met Van de Velde werd ontbonden, Sutorius ging ook in Helmond verder onder de oude firmanaam: naast een winkel dreef hij ook hier een goudborduurderij en modemakerij. De zaak te Amsterdam bleef ondertussen bestaan onder leiding van de zoon Petrus Wilhelmus Sutorius (1837-1918). Het lijkt erop dat hier alleen nog maar werd verhandeld, niet gefabriceerd. Na het overlijden van Paulus zette Petrus Wilhelmus de handelsactiviteiten in Amsterdam voort; hij associeerde zich per 1872 met de weduwe Smits en zette de manufacturengroothandel  onder de bestaande firma Smits & Mertens voort. De leden van de familie worden aangeduid als commissionair of koopman in manufacturen. Het bedrijf leverde in ieder geval tot 1905, daarna verdwijnt de naam uit de adresboeken.

## Productie
In de korte tijd dat Paulus Sutorius in Amsterdam werkzaam was, werd er veel en kwalitatief goed kerktextiel vervaardigd. Slechts een enkel stuk heeft de tijd overleefd. Het vierstel dat in 1858 door mevrouw Hendricks aan pater Andreas Consen van de Krijtberg geschonken, ter gelegenheid van zijn 25-jarig priesterschap, behoort tot "zeker een der kostbaarste stukken" uit die tijd. De stukken zijn gemaakt van zilverlaken, geheel bedekt met hoogliggend goudborduursel. De decoratie bestaat uit ranken met korenaren, waartussen bloem- en fruitcomposities en motieven als de harten van Christus en Maria. De vakkundigheid van het borduurwerk is voor Nederland onvergelijkbaar. Volgens de overlevering kostte het stel het gigantische bedrag van 25.000 gulden. Alleen al aan goud en zilver is er een kapitaal in verwerkt en dan praten we nog niet over de grote hoeveelheid werk die er in is gestoken. Dergelijk werk vraagt om borduurwerkers met een jarenlange ervaring.
Van ander Amsterdams werk beschikken wij alleen over beschrijvingen. Op de Tentoonstelling van Provinciale Nijverheid en Kunst te Amsterdam van 1859 oogstte Sutorius bijvoorbeeld grote lof met geborduurde kazuifels - "uitnemend fraai" - en met zijn vaandel voor De Nederlandsche Drukpers en met zijn kazuifels: "Deze inzender toont dat hij den tak van nijverheid, welken hij uitoefent op eene hoogte heeft gebragt, welke gelijk staat met die van het buitenland".

## Adressen van vestiging
- 1850: Kloveniersburgwal bij de Slijkstraat, Amsterdam
- 1853 Singel bij Utrechtsche Veer
- 1859: N.Z. Voorburgwal bij de Nieuwstraat, Amsterdam
- 1870: Damrak bij den Dam, Amsterdam (G. en J.J. Sutorius), Warmoesstraat bij de Pijlsteeg, Amsterdam (P.W. Sutorius)
- 1877: N.Z. Voorburgwal bij de Kolkstraat, Amsterdam
- 1905: Keizersgracht 109, Amsterdam

title: Paulus Sutorius & Co

wikitext:
[[File:Sutorius kazuifel.jpg|thumb|Kazuifel van Paulus Sutorius & Co uit 1858, geleverd voor de Krijtberg te Amsterdam, nu in Museum Amstelkring.]]
'''Paulus Sutorius & Co''' was een atelier voor goud-, zilver- en zijdeborduurwerk en een handel in kerkornamenten, gevestigd in Amsterdam van circa 1850 tot circa 1905.

== Familiegeschiedenis ==
Johannes Wilhelmus Sutorius (1773-1834) vestigde zich met zijn gezin in 1802 vanuit het Nederrijnse Büderich in de textielstad Helmond waar hij actief werd als ‘tenturier’, textielverver. Hij ontwikkelde zich tot textieldrukker en later tot eigenaar van een katoenbleek, -druk en -ververij. De oudste zoon Petrus Antonius Sutorius (1804-1886) zette dit bedrijf voort. Hij ging in 1843 een vennootschap aan met Pieter Fentener van Vlissingen. Na het overlijden van de laatste werd deze vennootschap al in 1846 ontbonden waarna de Helmondse tak van de familie [[Fentener van Vlissingen]] de katoendrukkerij voortzette onder de naam P. F. van Vlissingen & Cie (later [[Vlisco]]). P.A. Sutorius ging met een nieuwe vennoot verder met de vervaardiging van Oost-Indische batiks in Weesp, in 1851 deed hij poging om hiervoor een maatschappij met aandeelhouders op te richten. Dit liep uit op een mislukking, waarbij de aandeelhouders en de directeur veel geld verloren. Hij vertrok al snel naar Aalst.

== Oprichting ==
Zijn broer Paulus Sutorius (1807-1871) dreef tot 1850 een handel annex winkel in Helmond. In dat jaar vertrok hij naar Amsterdam, waar hij een eigen manufactuurververij oprichtte. Binnen een half jaar ging hij een vennootschap aan met Johannes Gerardus Huysman onder de naam Paulus Sutorius & Co. De onderneming verkocht alle soorten kerkornamenten en fabriceerde gouden, zilveren en zijden borduurwerken. In 1853 werd de samenwerking ontbonden en ging Sutorius onder de oude firmanaam verder in associatie met Joannes Franciscus van de Velde. Huysman ging in 1856 een nieuwe vennootschap aan met W.A. van Gennip, de enige andere fabrikant van kerktextiel in Amsterdam. Voor de fa P Sutorius & Co. liepen de zaken voorspoedig en in 1859 verhuisde het bedrijf naar een ruimer pand aan de Nieuwezijds Voorburgwal.

== Opheffing/verplaatsing atelier ==
Paulus Sutorius keerde in 1861, waarschijnlijk vanwege gezondheidsredenen, terug naar Helmond. De vennootschap met Van de Velde werd ontbonden, Sutorius ging ook in Helmond verder onder de oude firmanaam: naast een winkel dreef hij ook hier een goudborduurderij en modemakerij. De zaak te Amsterdam bleef ondertussen bestaan onder leiding van de zoon Petrus Wilhelmus Sutorius (1837-1918). Het lijkt erop dat hier alleen nog maar werd verhandeld, niet gefabriceerd. Na het overlijden van Paulus zette Petrus Wilhelmus de handelsactiviteiten in Amsterdam voort; hij associeerde zich per 1872 met de weduwe Smits en zette de manufacturengroothandel  onder de bestaande firma Smits & Mertens voort. De leden van de familie worden aangeduid als commissionair of koopman in [[Manufacturen (textiel)|manufacturen]]. Het bedrijf leverde in ieder geval tot 1905, daarna verdwijnt de naam uit de adresboeken.

== Productie ==
In de korte tijd dat Paulus Sutorius in Amsterdam werkzaam was, werd er veel en kwalitatief goed kerktextiel vervaardigd. Slechts een enkel stuk heeft de tijd overleefd. Het vierstel dat in 1858 door mevrouw Hendricks aan pater Andreas Consen van de [[Krijtberg]] geschonken, ter gelegenheid van zijn 25-jarig priesterschap, behoort tot "zeker een der kostbaarste stukken" uit die tijd<ref>''De Tĳd : godsdienstig-staatkundig dagblad'', 26 augustus 1858, dageditie.</ref>. De stukken zijn gemaakt van zilverlaken, geheel bedekt met hoogliggend [[goudborduren|goudborduursel]]. De decoratie bestaat uit ranken met korenaren, waartussen bloem- en fruitcomposities en motieven als de harten van Christus en Maria. De vakkundigheid van het borduurwerk is voor Nederland onvergelijkbaar. Volgens de overlevering kostte het stel het gigantische bedrag van 25.000 gulden. Alleen al aan goud en zilver is er een kapitaal in verwerkt en dan praten we nog niet over de grote hoeveelheid werk die er in is gestoken. Dergelijk werk vraagt om borduurwerkers met een jarenlange ervaring.

Van ander Amsterdams werk beschikken wij alleen over beschrijvingen. Op de Tentoonstelling van Provinciale Nijverheid en Kunst te Amsterdam van 1859 oogstte Sutorius bijvoorbeeld grote lof met geborduurde kazuifels - "uitnemend fraai"<ref>''Algemeen Handelsblad'', 16 juli 1859, dageditie.</ref> - en met zijn vaandel voor De Nederlandsche Drukpers en met zijn kazuifels: "Deze inzender toont dat hij den tak van nijverheid, welken hij uitoefent op eene hoogte heeft gebragt, welke gelijk staat met die van het buitenland"<ref>Idem.</ref>.

== Adressen van vestiging ==
* 1850: Kloveniersburgwal bij de Slijkstraat, Amsterdam
* 1853 Singel bij Utrechtsche Veer
* 1859: N.Z. Voorburgwal bij de Nieuwstraat, Amsterdam
* 1870: Damrak bij den Dam, Amsterdam (G. en J.J. Sutorius), Warmoesstraat bij de Pijlsteeg, Amsterdam (P.W. Sutorius)
* 1877: N.Z. Voorburgwal bij de Kolkstraat, Amsterdam
* 1905: Keizersgracht 109, Amsterdam

== Literatuur ==
* Marike van Roon, ''Goud, zilver & zijde. Katholiek textiel in Nederland, 1830–1965''. Zutphen 2010. ISBN 978-90-5730-6426
* Giel van Hooff, De familie Sutorius in Helmond. Ondernemers en kooplieden tussen Rheinland en Helmond, ''Heemkroniek'' 1981, 138-164

{{Appendix}}

[[Categorie:Paramentenateliers]]
[[Categorie:Voormalig Nederlands bedrijf]]
[[Categorie:Economie in Amsterdam]]
[[Categorie:Kleding van christelijke geestelijken]]