text:
# Xanthogramma
Xanthogramma is een geslacht van vliegen uit de familie van de zweefvliegen (Syrphidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1860 door Ignaz Rudolph Schiner.
De meeste soorten zijn zwart met heldergele strepen en lijken op wespen. Over hun leefwijze is vrij weinig bekend. De larven blijken myrmecofiel (aangetrokken tot mieren). In Duitsland vond K. Hölldobler in 1929 X. citrofasciatum in een nest van Lasius-mieren. De larve van X. pedissequum is ook in nesten van Lasius aangetroffen en wellicht voedt ze zich met ondergronds levende bladluizen die de mieren om hun honingdauw gebruiken. De larve van X. pedissequum voedt zich ook met bladluizen die leven op wortels maar niet in mierennesten. Het geslacht is verwant met Sphaerophoria waarvan de larven ook van bladluizen leven, maar Xanthogramma zijn duidelijk breder van vorm dan de lange en slanke Sphaerophoria.

## Soorten
Volgende soorten zijn in Europa gekend:
- X. citrofasciatum

Streepcitroenzweefvlieg (De Geer, 1776)
- X. dives (Rondani, 1857)
- X. flavipes (Loew, 1863)
- X. flavomarginatum (Strobl, 1902)
- X. laetum

Wimpercitroenzweefvlieg (Fabricius, 1794)
- X. marginale (Loew, 1854)
- X. pedissequum

Gewone citroenzweefvlieg (Harris, 1776)
- X. stackelbergi Violovitsh, 1975

title: Xanthogramma

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam          = ''Xanthogramma''
| afbeelding    = Xanthogramma pedissequum.jpg
| afbeeldingtekst = ''[[Gewone citroenzweefvlieg]]'' (''Xanthogramma pedissequum'')
| orde            = [[Tweevleugeligen|Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde       = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie         = [[Zweefvliegen_(dieren)|Syrphidae]] (Zweefvliegen)
| taxon           = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| auteur = [[Ignaz Rudolph Schiner|Schiner]]
| datum  = 1860
| haakjes =
}}
'''''Xanthogramma''''' is een geslacht van [[vliegen (dieren)|vliegen]] uit de familie van de [[Zweefvliegen (dieren)|zweefvliegen (Syrphidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1860 door [[Ignaz Rudolph Schiner]].

De meeste soorten zijn zwart met heldergele strepen en lijken op [[Wespachtigen|wespen]]. Over hun leefwijze is vrij weinig bekend. De larven blijken ''myrmecofiel'' (aangetrokken tot [[mieren]]). In Duitsland vond K. Hölldobler in 1929 ''X. citrofasciatum'' in een nest van ''[[Lasius]]''-mieren. De larve van ''X. pedissequum'' is ook in nesten van ''Lasius'' aangetroffen en wellicht voedt ze zich met ondergronds levende [[bladluizen]] die de mieren om hun honingdauw gebruiken. De larve van ''X. pedissequum'' voedt zich ook met bladluizen die leven op wortels maar niet in mierennesten.<ref>[http://www.biodiversitylibrary.org/page/29999087#page/315/mode/1up {{aut|Graham E. Rotheray, Boyd Barr, Stephen M. Hewitt.}} "The myrmecophilous larvae of ''Chrysotoxum arcuatum'', ''Pipizella varies'' and ''Xanthogramma pedissequum'' from Europe and ''Platycheirus milleri'' from New Zealand (Dip.: Syrphidae)." ''Entomologist's Record and Journal of Variation'' vol. 108 (1996), blz. 257-265.]</ref> Het geslacht is verwant met ''[[Sphaerophoria]]'' waarvan de larven ook van bladluizen leven, maar ''Xanthogramma'' zijn duidelijk breder van vorm dan de lange en slanke ''Sphaerophoria''.

==Soorten==
Volgende soorten zijn in Europa gekend:<ref>[https://web.archive.org/web/20180830205314/https://fauna-eu.org/ Fauna Europaea], geraadpleegd op 27 september 2016</ref>
*''X. citrofasciatum''
::''[[Streepcitroenzweefvlieg]]'' ([[Charles De Geer|De Geer]], 1776)
*''[[Xanthogramma dives|X. dives]]'' (Rondani, 1857)
*''[[Xanthogramma flavipes|X. flavipes]]'' (Loew, 1863)
*''[[Xanthogramma flavomarginatum|X. flavomarginatum]]'' (Strobl, 1902)
*''X. laetum''
::''[[Wimpercitroenzweefvlieg]]'' ([[Johan Christian Fabricius|Fabricius]], 1794)
*''[[Xanthogramma marginale|X. marginale]]'' (Loew, 1854)
*''X. pedissequum''
::''[[Gewone citroenzweefvlieg]]'' ([[Thaddeus William Harris|Harris]], 1776)
*''[[Xanthogramma stackelbergi|X. stackelbergi]]'' Violovitsh, 1975

{{Appendix}}

[[Categorie:Zweefvliegen (dieren)]]

title: Xanthogramma

Orde: Diptera (Tweevleugeligen)

Onderorde: Brachycera (Vliegen)

Familie: Syrphidae (Zweefvliegen)

title: Geslacht


text:
# Victor Augustus Dechamps
Victor Augustin Isidore Dechamps, C.Ss.R. (Melle, 6 december 1810 - Mechelen, 29 september 1883) was een Belgisch aartsbisschop en kardinaal.

## Jeugd
Zijn vader, Adrien Dechamps, had zich opgewerkt van schoolmeester tot landjonker en had fortuin gemaakt dankzij beleggingen in de Henegouwse steenkoolmijnen. Hij kocht een oud jachtpaviljoen van het geslacht De Condé bij Manage. Daar groeide Victor Dechamps op. Victor Dechamps was de broer van de politicus Adolphe Dechamps.
Hij was een vurig aanhanger van het liberaal katholicisme van Lamennais en had aanvankelijk een roeping als journalist. In 1832 kreeg hij een religieuze roeping en trok naar het seminarie van Doornik. Hij werd daar samen met enkele andere beloftevolle studenten weggeplukt door de redemptoristen. Hij studeerde in Doornik, in Mechelen en in Leuven en werd tot priester gewijd in 1834.

## Vroege carrière
In 1836 werd hij priester bij de Congregatie van de Allerheiligste Verlosser (redemptoristen) en werd apostolisch prefect in Wittem (1836) en rector in Luik (1840). Hij werd algemeen consultor van zijn congregatie in Napels (1849?). In die periode reisde hij door heel Europa en verbleef hij geregeld in Rome. Daar bouwde hij een persoonlijke relatie uit met paus Pius IX. Hij stond bekend om zijn literair en redenaarstalent, maar minder om zijn kwaliteiten als bestuurder. Hij stond in voor de religieuze opvoeding van de Belgische prinsen en was een tijdlang biechtvader van kroonprins Leopold.
In 1853 had Dechamps naast de bisschopszetel van Luik gegrepen (na verzet van aartsbisschop Engelbertus Sterckx). In 1865 werd Dechamps bisschop van Namen.

## Aartsbisschop
Na de dood van aartsbisschop Sterckx werd Dechamps aangesteld als zijn opvolger. Hij was internationaal een van de bekendste gezichten van de Belgische clerus en had zich terdege gekweten van zijn taak als bisschop van Namen. Verder genoot hij de steun van Leopold II. Van 1867 tot aan zijn dood was Dechamps aartsbisschop van Mechelen. Hij probeerde tevergeefs het in 1870 afgebroken Eerste Vaticaans Concilie te laten verderzetten in Mechelen. In 1875 werd hij verheven tot kardinaal. Tijdens zijn bestuursperiode begon de eerste schoolstrijd (1878-1884) in België.
Kardinaal Dechamps kreeg de opdracht van paus Pius IX om de Onze-Lieve-Vrouw-beelden van Hanswijk, Scherpenheuvel en Halle pauselijk te kronen.
Hij was de schenker van het schrijn van de Martelaren van Gorcum  aan rond 1870.

## Gezondheid
Dechamps had een romantische kunstenaarsziel. Hij kampte met een manische depressie (hij wisselde periodes van depressie af met periodes van koortsachtige activiteit) en had psychosomatische aandoeningen. Op het eind van zijn leven kreeg hij kanker.

## Publicaties
- Appel et défi. Appel à la bonne foi d'un protestant de naissance, et défi à la raison d'un rationnaliste de profession, Brussel, 1865.
- Avertissement aux familles sur plusieurs erreurs relatives à l'éducation, Parijs, 1863.
- La Cause catholique. Discours destiné à la séance de clôture du Congrès catholique réuni à Malines en 1863, Doornik, 1863.
- Le Christ et les antéchrists dans les Écritures, l'histoire et la conscience, Parijs, 1858.
- Conférences prêchées à la cathédrale de Liège pendant l'Avent de 1843, suivies de l'instruction pastorale de l'épiscopat belge sur les mauvais livres, Luik, 1854.
- De la Certitude en matière de religion, ou la Question religieuse résolue par les faits, Parijs, 1862.
- Des Différentes méthodes de démonstration de la foi, lettre au prince Albert de Broglie, Parijs, 1857.
- Du Progrès des arts et de leur sécularisation absolue à propos d'un congrès artistique, Parijs, 1863.
- La franc-maçonnerie: son caractère, son organisation, son extension, ses sources, ses affluents, son but et ses secrets, Parijs, 1863.
- L'Infaillibilité et le concile général, étude de science religieuse à l'usage des gens du monde, Parijs/Mechelen, 1869.
- Lettre de Monseigneur Dechamps à Monseigneur Dupanloup sur l'infaillibilité du Pape, Parijs, 1869.
- Lettres théologiques sur la démonstration de la foi, Parijs, 1861.
- La Nouvelle Ève ou la Mère de la vie, souvenirs et prières pour tous les jours du mois de Marie et pour les autres jours consacrés à la Mère de Dieu, Parijs, 1862.
- La Parole de Pie IX, ou la Douleur, la joie et l'espérance de l'Église, Brussel, 1856.
- Pie IX, et les erreurs contemporaines, Parijs/Doornik, 1864.
- Le plus beau souvenir de l'histoire de Liège. 1246-1846, Luik, 1846.
- La Question d'Honorius, lettre au R. P. Gratry, Parijs, 1870.
- La question religieuse résolue par les faits, ou De la certitude en matière de religion, Parijs 1860.
- Saint Vincent de Paul et les misérables. Les Origines de la Fête-Dieu. Le Pélerinage de saint Hubert, Parijs/Doornik, 1864.
- La Vie de plaisirs, lettres à des gens du monde, suivie de lettres nouvelles sur le même sujet et d'un mot aux riches, Parijs, 1863.

wikiname: nlwiki

title: Victor Augustus Dechamps

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox kardinaal
| afbeelding = Victor August Dechamps - kardinaal.jpg
| onderschrift =
| naam = Victor Augustus Dechamps
| rang = kardinaal-priester
| ambt =
| paus = [[paus Pius IX]]
| datum = [[15 maart]] [[1875]]
| aartsbisdom =
| titeldiakonie =
| titelkerk = [[San Bernardo alle Terme]]
| suburbicair bisdom =
| eerderefuncties = 1865-1867: [[bisschop]] van [[bisdom Namen|Namen]]
 1867-1883: [[aartsbisschop]] van [[Aartsbisdom Mechelen-Brussel|Mechelen]]
| laterefuncties =
| extraportaal =
}}
[[Bestand:Victor Augustus Dechamps Bisschopskruis Hanswijkbasiliek 22-04-2021.jpg|miniatuur|Bisschopskruis van Victor Augustus Dechamps]]
'''Victor Augustin Isidore Dechamps''', [[Redemptoristen|C.Ss.R.]] ([[Melle (België)|Melle]], [[6 december]] [[1810]] - [[Mechelen (stad)|Mechelen]], [[29 september]] [[1883]]) was een [[België|Belgisch]] [[aartsbisschop]] en [[kardinaal (geestelijke)|kardinaal]].

== Jeugd ==
Zijn vader, Adrien Dechamps, had zich opgewerkt van schoolmeester tot landjonker en had fortuin gemaakt dankzij beleggingen in de [[Henegouwen|Henegouwse]] steenkoolmijnen. Hij kocht een oud jachtpaviljoen van het geslacht De Condé bij [[Manage]]. Daar groeide Victor Dechamps op. Victor Dechamps was de broer van de politicus [[Adolphe Dechamps]].

Hij was een vurig aanhanger van het liberaal katholicisme van [[Hughes Félicité Robert de Lamennais|Lamennais]] en had aanvankelijk een roeping als journalist. In 1832 kreeg hij een religieuze roeping en trok naar het seminarie van Doornik. Hij werd daar samen met enkele andere beloftevolle studenten weggeplukt door de [[redemptoristen]]. Hij studeerde in [[Doornik]], in Mechelen en in [[Leuven]] en werd tot [[priester#Katholieke Kerk|priester]] gewijd in 1834.

== Vroege carrière ==
In 1836 werd hij priester bij de [[congregatie (kloostergemeenschap)|Congregatie]] van de Allerheiligste Verlosser (redemptoristen) en werd [[apostolisch prefect]] in [[Gulpen-Wittem|Wittem]] (1836) en [[rector (geestelijke)|rector]] in [[Luik (stad)|Luik]] (1840). Hij werd algemeen [[consultor]] van zijn congregatie in [[Napels (stad)|Napels]] (1849?). In die periode reisde hij door heel Europa en verbleef hij geregeld in Rome. Daar bouwde hij een persoonlijke relatie uit met [[paus Pius IX]]. Hij stond bekend om zijn literair en redenaarstalent, maar minder om zijn kwaliteiten als bestuurder. Hij stond in voor de religieuze opvoeding van de Belgische prinsen en was een tijdlang biechtvader van kroonprins [[Leopold II van België|Leopold]].

In 1853 had Dechamps naast de bisschopszetel van Luik gegrepen (na verzet van aartsbisschop [[Engelbertus Sterckx]]). In 1865 werd Dechamps [[bisdom Namen|bisschop van Namen]].

== Aartsbisschop ==
[[Bestand:PM 160478 B Mechelen.jpg|thumb|Mgr. Deschamps kroont Onze-Lieve-Vrouw van Hanswijk (1926)]]
Na de dood van aartsbisschop Sterckx werd Dechamps aangesteld als zijn opvolger. Hij was internationaal een van de bekendste gezichten van de Belgische clerus en had zich terdege gekweten van zijn taak als bisschop van Namen. Verder genoot hij de steun van Leopold II. Van 1867 tot aan zijn dood was Dechamps [[Aartsbisdom Mechelen-Brussel|aartsbisschop van Mechelen]]. Hij probeerde tevergeefs het in 1870 afgebroken [[Eerste Vaticaans Concilie]] te laten verderzetten in Mechelen.<ref>Erik De Smet, Een concilie in Mechelen?, Kerk& Leven, 8 januari 2020</ref> In 1875 werd hij verheven tot kardinaal. Tijdens zijn bestuursperiode begon de [[Schoolstrijd (België)|eerste schoolstrijd]] (1878-1884) in België.

Kardinaal Dechamps kreeg de opdracht van [[paus Pius IX]] om de Onze-Lieve-Vrouw-beelden van [[Hanswijkprocessie|Hanswijk]], [[Scherpenheuvel (plaats)|Scherpenheuvel]] en [[Halle (Vlaams-Brabant)|Halle]] [[Pauselijke kroning|pauselijk te kronen]].

Hij was de schenker van het schrijn van de [[Martelaren van Gorcum]]  aan rond 1870.

== Gezondheid ==
Dechamps had een romantische kunstenaarsziel. Hij kampte met een manische depressie (hij wisselde periodes van depressie af met periodes van koortsachtige activiteit) en had psychosomatische aandoeningen. Op het eind van zijn leven kreeg hij kanker.
==Publicaties==
* ''Appel et défi. Appel à la bonne foi d'un protestant de naissance, et défi à la raison d'un rationnaliste de profession'', Brussel, 1865.
* ''Avertissement aux familles sur plusieurs erreurs relatives à l'éducation'', Parijs, 1863.
* ''La Cause catholique. Discours destiné à la séance de clôture du Congrès catholique réuni à Malines en 1863'', Doornik, 1863.
* ''Le Christ et les antéchrists dans les Écritures, l'histoire et la conscience'', Parijs, 1858.
* ''Conférences prêchées à la cathédrale de Liège pendant l'Avent de 1843, suivies de l'instruction pastorale de l'épiscopat belge sur les mauvais livres'', Luik, 1854.
* ''De la Certitude en matière de religion, ou la Question religieuse résolue par les faits'', Parijs, 1862.
* ''Des Différentes méthodes de démonstration de la foi, lettre au prince Albert de Broglie'', Parijs, 1857.
* ''Du Progrès des arts et de leur sécularisation absolue à propos d'un congrès artistique'', Parijs, 1863.
* ''La franc-maçonnerie: son caractère, son organisation, son extension, ses sources, ses affluents, son but et ses secrets'', Parijs, 1863.
* ''L'Infaillibilité et le concile général, étude de science religieuse à l'usage des gens du monde'', Parijs/Mechelen, 1869.
* ''Lettre de Monseigneur Dechamps à Monseigneur Dupanloup sur l'infaillibilité du Pape'', Parijs, 1869.
* ''Lettres théologiques sur la démonstration de la foi'', Parijs, 1861.
* ''La Nouvelle Ève ou la Mère de la vie, souvenirs et prières pour tous les jours du mois de Marie et pour les autres jours consacrés à la Mère de Dieu'', Parijs, 1862.
* ''La Parole de Pie IX, ou la Douleur, la joie et l'espérance de l'Église'', Brussel, 1856.
* ''Pie IX, et les erreurs contemporaines'', Parijs/Doornik, 1864.
* ''Le plus beau souvenir de l'histoire de Liège. 1246-1846'', Luik, 1846.
* ''La Question d'Honorius, lettre au R. P. Gratry'', Parijs, 1870.
* ''La question religieuse résolue par les faits, ou De la certitude en matière de religion'', Parijs 1860.
* ''Saint Vincent de Paul et les misérables. Les Origines de la Fête-Dieu. Le Pélerinage de saint Hubert'', Parijs/Doornik, 1864.
* ''La Vie de plaisirs, lettres à des gens du monde, suivie de lettres nouvelles sur le même sujet et d'un mot aux riches'', Parijs, 1863.

==Literatuur==
* Henri SAINTRAIN cssr, ''Vie du Cardinal Dechamps, C.SS.R. Archevêque de Malines et Primat de Belgique'', Parijs/Leipzig/Doornik, 1884.
* Vincent Viaene, De ontplooiing van een 'vrije' kerk (1830-1883), in Het aartsbisdom Mechelen-Brussel, deel II, Halewijn, 2009, p. 38-42

{{Opvolging
| lijst = [[Lijst van bisschoppen van Namen|Bisschop van Namen]]
1865-1867
| vorige = [[Nicolas-Joseph Dehesselle]]
| volgende = [[Théodore-Joseph Gravez]]
}}
{{Opvolging
| lijst = [[Lijst van aartsbisschoppen van Mechelen|Aartsbisschop van Mechelen]]
1867-1883
| vorige = [[Engelbertus Sterckx]]
| volgende = [[Petrus Lambertus Goossens]]
}}

{{Appendix}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Dechamps, Victor Augustus}}
[[Categorie:Redemptoristen]]
[[Categorie:Belgisch theoloog]]
[[Categorie:Belgisch kardinaal]]
[[Categorie:Bisschop van Namen]]
[[Categorie:Belgisch persoon in de 19e eeuw]]
[[Categorie:Aartsbisschop van Mechelen]]
[[Categorie:19e-eeuws bisschop]]

title: Kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk

Kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk: Wapen van een kardinaal

Rang: kardinaal-priester

Titelkerk: San Bernardo alle Terme

title: Creatie

Gecreëerd door: paus Pius IX

title: Kerkelijke carrière

Eerdere functies: 1865-1867: bisschop van Namen · 1867-1883: aartsbisschop van Mechelen

Portaal: Christendom


text:
# USS Walke (1940)
De USS Walke (DD-416) was een Amerikaanse Sims-klasse torpedojager tijdens de Tweede Wereldoorlog, in dienst van de United States Navy. De torpedojager werd vernoemd naar schout-bij-nacht Henry A. Walke USN (1809-1896). Henry Walke was bevelhebber op de kanonneerboot USS Carondelet tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. De Walke werd gebouwd samen met de torpedojager USS O'Brien (DD-415) op de Boston Navy Yard te Boston, Massachusetts op 31 mei 1938, vervolgens te water gelaten en gedoopt op 20 oktober 1939 door Mrs. Clarence Dillon, achternicht van viceadmiraal Walke en in dienst gesteld op 27 april 1940.

## Interbellum
Naar aanleiding van haar outfit- en technische proeftijd, nam de USS Walke torpedo's, torpedokoppen en oefen-torpedokoppen van de Naval Torpedo Station te Newport, Rhode Island, aan boord en op 25 juni 1940 stoomde ze naar Norfolk, Virginia. Ze bereikte Norfolk op 27 juni en nam daar luitenant II-klasse Donald B. Cooley, USMC aan boord tezamen met 47 mariniers voor hun overbrenging naar de zware kruiser USS Wichita (CA-45). Vervolgens vertrok ze naar de Zuid-Amerikaanse wateren. Later op dezelfde dag voer de USS Walke samen met de torpedojager USS Wainwright (DD-419) naar Cuba.
Na het bijtanken te Guantánamo op 4 juli, voer de USS Walke naar Rio de Janeiro, Brazilië. Op 6 juni arriveerde de Walke aldaar voor samenwerkingstaken met de USS Wainwright. De torpedojagers werden doorgestuurd naar de monding van de Suriname-rivier, waar de Walke een patiënt van de Wainwright met blindedarmontsteking aan boord nam en naar Paramaribo doorvoer voor verdere medische zorgen. Na de overbrenging van patiënt, soldaat Lawrence P. Coghlan, USMC, werd deze daar aan wal gebracht. Daarna stuurde men de Walke naar Pará, Brazilië, alwaar ze daarna doorvoer naar Rio de Janeiro.
De Walke en de Wainwright bereikten samen Rio op 19 juli. Vervolgens nam de Walke de helft van de mariniers van de zware kruiser Wichita aan boord, terwijl de Wainwright de andere helft aan boord nam. Vanwege de onrust in het gebied werden de twee kruisers USS Wichita en USS Quincy naar de Zuid-Amerikaanse wateren gestuurd als blijk van de sterke Amerikaanse belangstelling voor de "goede buren" ten zuiden van de grens.

## Neutrale patrouilles
Na oliebunkering te San Juan (Puerto Rico) op 6 december 1940, vertrok de torpedojager in de namiddag tot de volgende dag, op "Caribian Patrouille", in gezelschap met haar zusterschip de USS O'Brien (DD-415). Ze arriveerden bij de torpedojagers USS Moffett (DD-362) en USS Sims (DD-409) nabij Fort-de-France op Martinique. De USS Walke en USS O'Brien patrouilleerden in de buurt van de haven om de bewegingen van de Vichy-Franse oorlogsschepen gade te slaan. De hulpkruisers Barfleur en Quercy en het vliegdekschip Beam werden op 14 december geschaduwd door de Amerikanen. De USS Walke bezocht daarna Port Castries in Brits West-Indië, op 15 december en nam commandant Lyman K. Swenson, commandant van de Destroyer Division 17, aan boord. De Walke was nu voor even het vlaggenschip.
De USS Walke meerde aan in Guantánamobaai op 19 december 1940, en bleef daar, tot het begin van het nieuwe jaar, gemeerd liggen bij het reparatieschip USS Prairie (AD-15). Ze onderging daar een onderhoudsbeurt. De daaropvolgende weken opereerde de Walke daarna in het gebied tussen Guantánamobaai en het Haïtiaanse Gonaives, volbracht daar gevechts- en torpedo-oefeningen samen met andere Amerikaanse schepen in het gebied. Daarna ging haar tocht verder naar Fajardo Roads in Puerto Rico, en opereerde zij daar met oefenmissies tot medio maart 1941.
Daarna vertrok de USS Walke naar het noorden en kwam in Charleston, South Carolina aan, op 20 maart 1941 voor een periode van herstellingen en wijzigingen tot eind mei. Ze deed daarna Norfolk aan tussen 10 en 13 mei voordat ze de volgende dag naar Newport, haar thuisbasis vertrok.
Daarna patrouilleerde de USS Walke nabij de Atlantische kust tussen Norfolk en Newport tot juni 1941, totdat de Atlantische Vloot, op een militaire nog altijd neutrale patrouille oostwaarts vertrok, naar de West-Europese oorlogszone. Ze verliet Newport op 27 juli en nam deel aan het escorte van een geallieerd konvooi naar IJsland. Ze bereikten Reykjavik op 6 augustus; het konvooi en de vracht waren veilig overgebracht. De Walke keerde op dezelfde dag weer terug naar Norfolk. Het was niet verwonderlijk dat dit tot ongenoegen leidde bij de Duitse U-boten die in de Atlantische Oceaan opereerden. Ze mochten de Amerikanen nog niet aanvallen, maar zagen dit wel als een openlijke provocatie.
De torpedojager keerde medio september terug naar de noordelijke en veiligere Oostkustgebieden van de VS. Na lokale operaties in het Newport-Boston gebied, bereikte ze het IJslandse Hvalfjordur op 14 september. Daar opereerde ze in de gevaarlijke IJslandse wateren tot eind september voordat ze naar het Naval Air Station Argentia, Newfoundland vertrok, op 11 oktober en doorvoer naar Casco Bay in Maine. De USS Walke begon aan haar algemene "overhaul" op de Boston Navy Yard op 25 november 1941 en was daarmee klaar op 7 december 1941, de dag van de aanval op Pearl Harbor die de Verenigde Staten in de oorlog in de Grote Oceaan stortte. De USS Walke verliet de scheepswerf op die dag en bereikte op 12 december Norfolk, via Casco Bay.

## Tweede Wereldoorlog
Op 7 december 1941, toen ook de Verenigde Staten betrokken raakten in de Tweede Wereldoorlog, begaf de USS Walke zich naar de Stille Oceaan om deel te nemen aan de strijd tegen Japan. Ze bereikte San Diego, Californië, via het Panamakanaal op 30 december. De USS Walke stoomde mee met de pas geformeerde Task Force (TF) 17, samen met het vliegdekschip USS Yorktown (CV-5) voor de strijd in het zuiden van de Grote Oceaan, op 6 januari 1942. Ze beschermde de USS Yorktown met de herbewapening van het mariniersgarnizoen op het Amerikaanse Samoa. Het konvooi kwam achtereenvolgens aan bij Tutuila op 24 januari. Task Force 17 verliet de Samoa wateren voor een korte periode. Kort hierna stoomde de Task Force 17 naar het noorden, naar het gebied van de Marshalleilanden en Gilberteilanden, voor het daadwerkelijke in gang zetten van de eerste Amerikaanse offensieven tegen de Japanners en dat al acht weken na de aanval op Pearl Harbor.
De USS Walke ondersteunde mede het anti-onderzeebootscherm en luchtafweer voor de USS Yorktown, alsook toen het vliegdekschip haar vliegtuigen lanceerde voor de luchtaanvallen op Japanse installaties op de atollen van Jaluit, Makin en Mili. Ofschoon Vloot-admiraal Chester Nimitz, de Commander in Chief, Pacific Fleet (CinCPAC), de raids, een belangrijke aandeel vond in de strijd en schreef:
"Well-conceived, well-planned and brilliantly executed"
 (goed ontworpen, goed gepland en briljant uitgevoerd),
 was de toegebrachte schade in feite niet zo groot als het aanvankelijk gerapporteerd werd, en afgezien van het verhogen van het Amerikaanse moreel waren de aanvallen alleen maar een geringe overlast voor de Japanners. Niettemin had de Amerikaanse vloot dan toch maar een offensief gevecht geleverd tegen de vijand.
De Walke keerde terug naar de Hawaïaanse wateren op 7 februari 1942, en ging in opleidingsoefening in het Hawaïaanse gebied op 27 februari. Daarna vertrok ze naar de Gilbert en Ellice-eilanden. Ze werd later weer in dienst gesteld bij Task Force 17 nabij Nieuw-Caledonië, begin maart, om weer escortedienst en beschermingstaken van het vliegdekschip USS Yorktown op zich te nemen, in het Nieuw-Guinea gebied, als onderdeel van de strijdkrachten tegen de Japanse expansie in dit gebied.

### Japanse expansie
In die periode trokken de Japanners richting zuidwaarts, in het Nieuw-Guinea Nieuw-Brittannië gebied en behaalden overwinningen in dit gebied, met de bezetting van Rabaul en Gasmata, Nieuw-Brittannië, Kavieng, Nieuw-Ierland en aan de zijde van Bougainville in de Salomonseilanden en de Louisiaden. Tegen het einde van februari 1942 vermoedde men dat de Japanners van plan waren eind maart een offensief uit te voeren. De Task Forces 11 en 17 werden naar het gebied gedirigeerd.
Op 7 maart merkten de geallieerden op dat de Japanse oppervlakteschepen, inbegrepen troepentransportschepen, landden op Buna, Nieuw-Guinea. De volgende dag waren de Japanse troepen geland op Lae en Salamaua, Nieuw-Guinea, en versterkten deze plaatsen. Drie dagen later lanceerden de USS Lexington en USS Yorktown hun vliegtuigen voor een luchtaanval op de havenplaatsen Lae en Salamaua.
Deze aanval verraste de Japanners. De vliegtuigen van de twee vliegdekschepen, evenals die van Port Moresby, kwamen de Owen Stanley-gebergte overgevlogen en vernielden de gehele Japanse landingsvloot en meerdere zware grondgeschut- en landingstallaties.
Task Force 11 met de USS Lexington (CV-2) en Task Force 17 met de USS Yorktown (CV-5) waren met spoed naar het gebied opgestoomd. Viceadmiraal Wilson Brown selecteerde eerst aanvankelijk Rabaul en Gasmata in New Britain en Kavieng in New Ireland als operatiedoelen.

### Slag in de Koraalzee
De USS Walke beschermde het vliegdekschip USS Yorktown toen ze haar vliegtuigen lanceerde voor een luchtaanval op Tulagi in de Salomonseilanden op 4 mei 1942 en later werd ze gescheiden van deze carrier met de "Support Force", samen met de Australische zware kruiser HMAS Australia, de lichte kruiser HMAS Hobart, de Amerikaanse torpedobootjagers USS Farragut (DD-348) en USS Perkins (DD-377), tot het beschermen en beveiligen van de zuidelijker gelegen Jomard Passage. In de namiddag van 7 mei vielen Japanse Aichi D3A "Val"-duikbommenwerpers de formatie aan, maar het hevige luchtafweergeschut vuurde vanaf alle schepen en dwong de vijand terug te trekken, zonder voltreffers te kunnen plaatsen. Alhoewel, een uur na het vertrek van de "Vals", deden Japanse tweemotorige bommenwerpers een aanval en lanceerden nu torpedo's naar de geallieerde schepen. Weer was er een hevig spervuur vanaf de oorlogsschepen. De USS Walke en de andere torpedobootjagers schoten voortdurend in de lucht.
Vijf bommenwerpers stortten in zee neer en geen enkele torpedo trof de geallieerde schepen. 19 hoog vliegende Japanse bommenwerpers vlogen over, dropten hun bommen die, onschadelijk voor de schepen, alle in zee vielen.
Het Amerikaanse luchtafweer schoot nu vruchteloos in de lucht, omdat de Japanse vliegtuigen hun hoogte handhaafden. Maar de laatste groep vliegtuigen waren blijkbaar Amerikaanse toestellen. De Australische strijdkrachtcommandant viceadmiraal John Crace merkte op dat het B-26 Marauders waren. De commandant van de USS Walke, kapitein-ter-zee Thomas E. Fraser, rapporteerde hem daaropvolgend, dat het Amerikaanse B-17's waren. Het vuren werd onmiddellijk gestaakt en er werden geen B-17-bommenwerpers geraakt.
De USS Walke bleef nog over op zee tezamen met de USS Yorktown-Task Force tot in de loop van april 1942. Los van Task Force 17 escorteerde ze de USS Ramsay (DM-16) en USS Sumner (AG-32). De torpedojager bereikte Suva op de Fiji eilanden op 19 april, en de volgende dag zette ze koers naar de Tonga eilanden. Ze bereikte Tongatapu op 22 april.
De USS Walke bunkerde bij de olietanker USS Kaskaskia (AO-27). Ze liet een ketelreparatie doen, nam dieptebommen in en keerde daarna terug naar Task Force 17.
De Walke moest zich weer losmaken van TF 17, als gevolg van een beschadigde stuurboord-transmissie. Ze begaf zich naar Australië voor herstelling en bereikte Brisbane op 12 mei.
Na voltooiing van de werkzaamheden op 29 mei ondernam ze proefvaarten op de Brisbane River, vooraleer ze weer geschikt was voor actieve dienst en vertrok daarna naar New Caledonia op 9 juni, vlak na de Slag bij Midway.
Ze arriveerde op 13 juni in Nouméa en tankte bij voordat ze weer vertrok naar Tongatapu en Pago Pago, Samoa. Toegewezen tot Task Group (TG) 12.1, vertrok de USS Walke op 26 juni naar Bora Bora in de Genootschapseilanden.
Na het ontbinden van TG 12.1 op 11 juli, werd de USS Walke doorgezonden voor begeleidingstaken bij TG 6.7. Vervolgens escorteerde ze de USS Castor naar San Francisco, waar ze aankwamen op 2 augustus 1942.
Op 7 augustus, terwijl de USS Walke herstellingen en enkele veranderingen onderging, op de nabijgelegen Mare Island Navy Yard, trachtte Amerika het initiatief te nemen in de oorlog tegen Japan met marinierslandingen op Guadalcanal op de Salomonseilanden. In de daaropvolgende maanden vochten de twee vijandelijke strijdmachten fel tegen elkaar voor de controle over deze eilandenketen, waarbij beide zijden trachtten de vijandelijke logistiek te saboteren. De USS Walke was nauw betrokken bij de bijna dagelijkse, en nachtelijke, Amerikaanse lucht- en marinepogingen teneinde de beste Japanse strijdkrachten vast te houden op New Georgia Sound. Dit was een strategisch gebied, tezamen met het water dat zich tussen de twee lijnen van de eilanden bevond en deel uitmaakte van de Salomonseilanden-keten, die toegang bood tot de Guadalcanal-eilandengroep.
Na haar complete afwerking op de Mare Navy scheepswerf op 25 augustus, voer de USS Walke naar de Baai van San Francisco, en diezelfde dag nog kreeg ze orders voor haar vertrek naar San Diego, Californië, voor een rendez-vous met de olietanker USS Kankakee (AO-39) en begeleidde haar, langs de Westkust van de Verenigde Staten, via Nouméa, New Caledonia, naar Tongatapu, waar ze aankwamen op 9 september 1942. De torpedojager escorteerde later een konvooi, bestaande uit: de USS Kankakee, USS Navajo (AT-64) en USS Arctic (AF-7), van Tongatapu tot Nouméa, waar ze gereed gemaakt werden voor verdere ondersteuning nabij de Salomonseilanden.

### Slag om Guadalcanal
Ongeveer bij zonsondergang op 13 november 1942, de dag nadat de Slag om Guadalcanal begon, voer de USS Walke samen met Task Force 64, die samengesteld was rond het snelle vlaggenschip USS Washington (BB-56) en een nog zwaarder slagschip, de USS South Dakota (BB-57). De slagschepen werden beschermd door de USS Walke en door drie andere torpedojagers: de USS Preston (DD-379), de USS Gwin (DD-433) en de USS Benham (DD-397). Tegen het middaguur op 14 november bereikte TF 64 het punt zo'n 50 zeemijl (90 km) ten zuidwesten van Guadalcanal.
In het zicht van de vijand, die hen herkenden en doorgaven als een slagschip, een kruiser en vier torpedojagers, vermeden de Amerikaanse oorlogsschepen op 14 november het contact met vijandelijke vliegtuigen.
Uit de informatie die beschikbaar was bij de verzonden berichten, wist de bevelhebber van de Amerikaanse Task Force 64, viceadmiraal Willis A. Lee, van een aanwezigheid in het gebied van drie groepen vijandelijke schepen, waaronder twee Japanse slagschepen.
Door een vlakke kalme zee varend, op een noordelijke koers in linieformatie met de USS Walke op kop, bereikten de Amerikaanse een punt ongeveer negen mijl (17 km) ten westen van Guadalcanal. Commander Lee's schip onderschepte tijdens haar tocht naar Guadalcanal Japanse radioberichten terwijl de scheepsradar de duistere oceaan aftastten. Te 00:06 van 15 november 1942 ontving de USS Washington een rapport van de aanwezigheid van drie vijandelijke schepen, die nabij het noordeinde van het eiland Savo voeren en westwaarts opstoomden.
Bijna gelijktijdig pikte de radar van het Amerikaanse vlaggenschip twee schepen op in dezelfde positie.

### De zeestrijd
Tien minuten later, omstreeks 00:16, opende de USS Washington het vuur met haar kanonnen van 16 inch (406 mm) en binnen enkele ogenblikken loste de USS South Dakota eveneens haar salvo's. De USS Walke opende om 00:26 het vuur en handhaafde een snel spervuur, waarschijnlijk op de Japanse kruiser Nagara. Na een onderbreking van enkele minuten opende de leidinggevende torpedojager weer het vuur naar de Japanse torpedobootjager, zo'n 6.900 m aan stuurboord (vermoedelijk op een van beide, de Ayanami of de Uranami) en even later gaf ze geschutsvuur vanaf haar bakboordzijde nabij Guadalcanal.

## Het zinken van deUSS Walke
Japanse granaten hadden de USS Walke twee maal aan weerszijden gemist toen een fatale "Long Lance"-torpedo binnendrong in haar stuurboordzijde, vlak onder kanon 52. Bijna tegelijkertijd sloegen salvo's van granaten van de Nagara, de Ayanami en de Uranami in op de torpedojager. Een stortvloed van staal en vuur trof de opbouw met een verwoestend effect in de radiokamer, de fokkemast, onder de sloependavits en in de nabijheid van kanon 53, op het achter-dekhuis. Terwijl een tweede torpedo de boeg van het schip wegblies, brak er brand uit in het vooraan gelegen 20-millimeter munitiemagazijn, die eveneens ontplofte.
In deze hopeloze situatie gaf kapitein-ter-zee Thomas E. Fraser orders het schip te verlaten. Terwijl de torpedobootjager USS Walke snel zonk door de weggeslagen boeg, werden alleen twee reddingsvlotten te water gelaten.
De andere waren onherstelbaar vernield. Nadat de bemanning er zeker van was dat de dieptebommen op "safe" waren gezet, gingen ze allen overboord, juist voordat het schip brandend weggleed onder het zeeoppervlak.
Terwijl de USS Washington nog in gevecht was met het Japanse slagschip Kirishima en kleinere schepen, stoomde het dwars door het drijvende wrakhout en overboord geslagen goederen. Haar bemanning bemerkte wat er met de USS Walke gebeurd was en dat van de torpedojager USS Preston, die ook naar de kelder ging onder een hagel van granaten. Om 0:41, juist een minuut voordat de USS Walke ten onder ging, werden reddingsvlotten van het Amerikaanse slagschip in zee gegooid voor de overlevenden. Alhoewel de zinkende torpedobootjagers hun dieptebommen op "veilig" waren afgesteld, ontploften er toch enkele onder water, die onder de overlevende zwemmers heel wat slachtoffers maakte. Overlevenden waren in staat de ernstig gewonden uit het water te hijsen en op hun reddingsvlotten te leggen. De strijdende schepen waren al een eind van hen vandaan gevaren.
De overlevenden van de USS Walke dreven in twee groepen rond. Sommigen hingen aan de touwen van de overvolle reddingsvlotten in het water en anderen zwommen rondom de twee vlotten die de oorlogsschepen hadden gedropt. Gedurende deze zware nacht werden de overlevenden plots beschenen door vijandelijke schepen met hun zoeklichten, maar ze werden niet lastiggevallen. De Japanners deden hun zoeklichten uit en stoomden verder door en lieten de drenkelingen ongemoeid.
Het werd ochtend toen de overlevenden van de USS Walke en USS Preston getuigen waren van het einde van een viertal tijdens de nacht gestrande Japanse transportschepen. Ze waren gebombardeerd door leger- en marinevliegtuigen, inbegrepen vliegtuigen van de "Big E", de USS Enterprise (CV-6). De vier Japanse schepen kregen, diezelfde morgen nog, de genadeslag van de USS Meade (DD-571), juist voordat de torpedojager koers zette naar de overlevenden van de USS Walke en USS Preston om hen op te pikken.
De USS Meade redde 151 manschappen van de USS Walke en USS Preston, zes van hen stierven later toen ze naar Tulagi werden gebracht. Zes officieren, waaronder kapitein-ter-zee Fraser en 76 man waren omgekomen aan boord van de zinkende en brandende Walke nabij Savo-eiland.
De USS Walke (DD-416) werd officieel afgevoerd van de Naval Vessel Register op 13 januari 1943.

## Huldigingen
De USS Walke kreeg drie "Battle Stars" voor haar verdienste in de Tweede Wereldoorlog.

## USS Walke (DD-416)
- Klasse: Sims-klasse
- Type: Torpedobootjager United States Navy
- Gebouwd: 31 mei 1938

### Technische gegevens
- Waterverplaatsing: 1.570 ton (leeg) - 2.211 ton (geladen)
- Machines: hogedrukketels, geschakelde stoomturbines met dubbele schroeven
- Vermogen: 50.000 pk
- Snelheid: 35 knopen (65 km/h)
- Reikwijdte: 3.660 zeemijl aan 20 knopen (37 km/h)
- Bemanning: 192 manschappen (10 officieren en 182 matrozen)

### Bewapening
- 4 kanonnen van 125 mm L/38
- 4 kanonnen van 12 mm L/90
- 2 x 4 = 8  torpedobuizen van 21 inch
- 2 x dieptebommenglijschuiven
- 10 dieptebommen

## Eerbewijzen en toekenningen
- American Defense Service Medal ("Fleet" clasp. "A" device)
- Asiatic-Pacific Campaign Medal (3 Stars)
- World War II Victory Medal

title: USS Walke (1940)

wikitext:
{{Infobox schip
| Schip naam                    = ''USS Walke (DD-416)''
| afbeelding                    = USSWalkeDD416 h97912.jpg
| onderschrift                  =
| Schip flag                    =
| Schip besteld                 =
| Scheepsbouwer                 = Naval Shipyard, Boston, Massachusetts
| Schip kiellegging             =
| Schip tewaterlating           = 20 oktober 1939
| Schip gedoopt                 =
| Schip gekocht                 =
| Schip in de vaart genomen     =
| Schip uit de vaart genomen    =
| Schip in dienst               = 27 april 1940
| Schip uit dienst              = 15 november 1942 - Gezonken in de [[Zeeslag bij Guadalcanal]] met 88 gesneuvelden
| Schip omgedoopt               =
| Schip opnieuw geclassificeerd =
| Schip veroverd                =
| Schip lot                     =
| Schip thuishaven              =
| Schip klasse                  =
| Schip deplacement             =
| Schip tonnenmaat              =
| Schip TEU                     =
| Schip passagiers              =
| Schip hutten                  =
| Schip tarieven                =
| Schip kostprijs               =
| Schip draagvermogen           =
| Schip IMO                     =
| Schip ENI                     =
| Schip vlag                    =
| Schip lengte                  = 106,15 m
| Schip breedte                 = 11 m
| Schip diepgang                = 4,07 m
| Schip zomerdiepgang           =
| Schip hoogte                  =
| Schip voortstuwing            =
| Schip snelheid                =
| Schip eigenaar                =
| Schip charteraar              =
| Schip type                    =
| Schip roepletters             =
| Schip bereik                  =
| Schip duurzaamheid            =
| Schip testdiepte              =
| Schip boten                   =
| Schip capaciteit              =
| Schip bemanning               =
| Schip tijd om te activeren    =
| Schip sensoren                =
| Schip EW                      =
| Schip bewapening              =
| Schip bepantsering            =
| Schip vliegtuigen             =
| Schip motto                   =
| Schip vroegere eigenaren      =
| Schip vroegere namen          =
| Schip latere eigenaren        =
| Schip latere namen            =
| Schip bijnaam                 =
| Schip verdiensten             =
| Schip opmerkingen             =
| Schip teken                   =
| website                       =
}}
De '''''USS Walke (DD-416)''''' was een Amerikaanse [[Simsklasse|''Sims'']]-klasse [[Torpedobootjager|torpedojager]] tijdens de [[Tweede Wereldoorlog]], in dienst van de ''[[United States Navy]]''. De torpedojager werd vernoemd naar [[schout-bij-nacht]] [[Henry A. Walke]] USN ([[1809]]-[[1896]]). Henry Walke was bevelhebber op de [[kanonneerboot]] ''USS Carondelet'' tijdens de [[Amerikaanse Burgeroorlog]]. De ''Walke'' werd gebouwd samen met de torpedojager ''[[USS O'Brien (DD-415)]]'' op de Boston Navy Yard te [[Boston]], [[Massachusetts]] op [[31 mei]] [[1938]], vervolgens te water gelaten en gedoopt op [[20 oktober]] [[1939]] door Mrs. Clarence Dillon, achternicht van viceadmiraal Walke en in dienst gesteld op [[27 april]] [[1940]].

==Interbellum==
Naar aanleiding van haar outfit- en technische proeftijd, nam de ''USS Walke'' [[torpedo (wapen)|torpedo]]'s, torpedokoppen en oefen-torpedokoppen van de ''Naval Torpedo Station'' te [[Newport (Rhode Island)|Newport]], [[Rhode Island (staat)|Rhode Island]], aan boord en op 25 juni 1940 stoomde ze naar [[Norfolk (Virginia)|Norfolk]], [[Virginia (staat)|Virginia]]. Ze bereikte Norfolk op 27 juni en nam daar luitenant II-klasse Donald B. Cooley, [[USMC]] aan boord tezamen met 47 [[marinier]]s voor hun overbrenging naar de [[zware kruiser]] ''[[USS Wichita (CA-45)]]''. Vervolgens vertrok ze naar de Zuid-Amerikaanse wateren. Later op dezelfde dag voer de ''USS Walke'' samen met de torpedojager ''[[USS Wainwright (DD-419)]]'' naar [[Cuba (land)|Cuba]].

Na het bijtanken te [[Guantánamo (stad)|Guantánamo]] op 4 juli, voer de ''USS Walke'' naar [[Rio de Janeiro (stad)|Rio de Janeiro]], [[Brazilië]]. Op 6 juni arriveerde de ''Walke'' aldaar voor samenwerkingstaken met de ''USS Wainwright''. De torpedojagers werden doorgestuurd naar de monding van de [[Suriname-rivier]], waar de ''Walke'' een patiënt van de ''Wainwright'' met [[blindedarmontsteking]] aan boord nam en naar [[Paramaribo]] doorvoer voor verdere medische zorgen. Na de overbrenging van patiënt, [[soldaat]] Lawrence P. Coghlan, USMC, werd deze daar aan wal gebracht. Daarna stuurde men de ''Walke'' naar [[Pará]], Brazilië, alwaar ze daarna doorvoer naar Rio de Janeiro.

De ''Walke'' en de ''Wainwright'' bereikten samen Rio op 19 juli. Vervolgens nam de ''Walke'' de helft van de mariniers van de zware kruiser ''Wichita'' aan boord, terwijl de ''Wainwright'' de andere helft aan boord nam. Vanwege de onrust in het gebied werden de twee kruisers ''USS Wichita'' en ''USS Quincy'' naar de Zuid-Amerikaanse wateren gestuurd als blijk van de sterke Amerikaanse belangstelling voor de "goede buren" ten zuiden van de grens.

==Neutrale patrouilles==
Na oliebunkering te [[San Juan (Puerto Rico)]] op 6 december 1940, vertrok de torpedojager in de namiddag tot de volgende dag, op "Caribian Patrouille", in gezelschap met haar zusterschip de ''USS O'Brien (DD-415)''. Ze arriveerden bij de torpedojagers ''[[USS Moffett (DD-362)]]'' en ''[[USS Sims (DD-409)]]'' nabij [[Fort-de-France]] op [[Martinique]]. De ''USS Walke'' en ''USS O'Brien'' patrouilleerden in de buurt van de haven om de bewegingen van de [[Vichy Frankrijk|Vichy-Franse]] oorlogsschepen gade te slaan. De [[hulpkruiser]]s ''Barfleur'' en ''Quercy'' en het [[vliegdekschip]] ''Beam'' werden op 14 december geschaduwd door de Amerikanen. De ''USS Walke'' bezocht daarna [[Castries (Saint Lucia)|Port Castries]] in [[Brits West-Indië]], op 15 december en nam commandant Lyman K. Swenson, commandant van de ''Destroyer Division 17'', aan boord. De ''Walke'' was nu voor even het [[vlaggenschip]].

De ''USS Walke'' meerde aan in [[Guantánamobaai]] op [[19 december]] 1940, en bleef daar, tot het begin van het nieuwe jaar, gemeerd liggen bij het reparatieschip ''USS Prairie (AD-15)''. Ze onderging daar een onderhoudsbeurt. De daaropvolgende weken opereerde de ''Walke'' daarna in het gebied tussen Guantánamobaai en het [[Haïti]]aanse [[Gonaïves (stad)|Gonaives]], volbracht daar gevechts- en torpedo-oefeningen samen met andere Amerikaanse schepen in het gebied. Daarna ging haar tocht verder naar [[Fajardo|Fajardo Roads]] in [[Puerto Rico]], en opereerde zij daar met oefenmissies tot medio maart 1941.

Daarna vertrok de ''USS Walke'' naar het noorden en kwam in [[Charleston (South Carolina)|Charleston]], [[South Carolina]] aan, op [[20 maart]] [[1941]] voor een periode van herstellingen en wijzigingen tot eind mei. Ze deed daarna Norfolk aan tussen 10 en 13 mei voordat ze de volgende dag naar Newport, haar thuisbasis vertrok.
Daarna patrouilleerde de ''USS Walke'' nabij de Atlantische kust tussen Norfolk en Newport tot juni 1941, totdat de Atlantische Vloot, op een militaire nog altijd neutrale patrouille oostwaarts vertrok, naar de West-Europese oorlogszone. Ze verliet Newport op 27 juli en nam deel aan het escorte van een geallieerd [[konvooi]] naar [[IJsland]]. Ze bereikten [[Reykjavik]] op 6 augustus; het konvooi en de vracht waren veilig overgebracht. De ''Walke'' keerde op dezelfde dag weer terug naar Norfolk. Het was niet verwonderlijk dat dit tot ongenoegen leidde bij de Duitse [[U-boot|U-boten]] die in de Atlantische Oceaan opereerden. Ze mochten de Amerikanen nog niet aanvallen, maar zagen dit wel als een openlijke provocatie.

De torpedojager keerde medio september terug naar de noordelijke en veiligere [[Oostkust van de Verenigde Staten|Oostkustgebieden]] van de VS. Na lokale operaties in het Newport-Boston gebied, bereikte ze het IJslandse [[Hvalfjordur]] op 14 september. Daar opereerde ze in de gevaarlijke IJslandse wateren tot eind september voordat ze naar het [[Naval Air Station Argentia]], [[Newfoundland]] vertrok, op 11 oktober en doorvoer naar [[Casco Bay]] in [[Maine]]. De ''USS Walke'' begon aan haar algemene "overhaul" op de ''Boston Navy Yard'' op [[25 november]] 1941 en was daarmee klaar op [[7 december]] 1941, de dag van de [[aanval op Pearl Harbor]] die de Verenigde Staten in de [[Azië in de Tweede Wereldoorlog|oorlog in de Grote Oceaan]] stortte. De ''USS Walke'' verliet de scheepswerf op die dag en bereikte op 12 december Norfolk, via Casco Bay.

==Tweede Wereldoorlog==
Op 7 december 1941, toen ook de [[Verenigde Staten]] betrokken raakten in de [[Tweede Wereldoorlog]], begaf de ''USS Walke'' zich naar de [[Grote Oceaan|Stille Oceaan]] om deel te nemen aan de strijd tegen [[Japan]]. Ze bereikte [[San Diego (Californië)|San Diego]], [[Californië]], via het [[Panamakanaal]] op 30 december. De ''USS Walke'' stoomde mee met de pas geformeerde Task Force (TF) 17, samen met het [[vliegdekschip]] ''[[USS Yorktown (CV-5)]]'' voor de strijd in het zuiden van de Grote Oceaan, op [[6 januari]] 1942. Ze beschermde de ''USS Yorktown'' met de herbewapening van het mariniersgarnizoen op het Amerikaanse [[Samoa]]. Het konvooi kwam achtereenvolgens aan bij [[Tutuila]] op [[24 januari]]. Task Force 17 verliet de Samoa wateren voor een korte periode. Kort hierna stoomde de Task Force 17 naar het noorden, naar het gebied van de [[Marshalleilanden]] en [[Gilberteilanden]], voor het daadwerkelijke in gang zetten van de eerste Amerikaanse offensieven tegen de Japanners en dat al acht weken na de aanval op Pearl Harbor.

De ''USS Walke'' ondersteunde mede het anti-onderzeebootscherm en [[luchtafweer]] voor de ''USS Yorktown'', alsook toen het vliegdekschip haar vliegtuigen lanceerde voor de luchtaanvallen op Japanse installaties op de [[Atol (geologie)|atollen]] van [[Jaluit (atol)|Jaluit]], [[Makin]] en [[Milli|Mili]]. Ofschoon Vloot-admiraal [[Chester Nimitz]], de Commander in Chief, Pacific Fleet (CinCPAC), de raids, een belangrijke aandeel vond in de strijd en schreef:

"''Well-conceived, well-planned and brilliantly executed''"
 (''goed ontworpen, goed gepland en briljant uitgevoerd''),
 was de toegebrachte schade in feite niet zo groot als het aanvankelijk gerapporteerd werd, en afgezien van het verhogen van het Amerikaanse moreel waren de aanvallen alleen maar een geringe overlast voor de Japanners. Niettemin had de Amerikaanse vloot dan toch maar een offensief gevecht geleverd tegen de vijand.

De ''Walke'' keerde terug naar de Hawaïaanse wateren op [[7 februari]] 1942, en ging in opleidingsoefening in het Hawaïaanse gebied op [[27 februari]]. Daarna vertrok ze naar de [[Gilbert- en Ellice-eilanden|Gilbert en Ellice-eilanden]]. Ze werd later weer in dienst gesteld bij Task Force 17 nabij [[Nieuw-Caledonië (gebiedsdeel)|Nieuw-Caledonië]], begin maart, om weer escortedienst en beschermingstaken van het vliegdekschip ''USS Yorktown'' op zich te nemen, in het [[Nieuw-Guinea]] gebied, als onderdeel van de strijdkrachten tegen de Japanse expansie in dit gebied.

===Japanse expansie===
In die periode trokken de Japanners richting zuidwaarts, in het [[Nieuw-Guinea]] [[Nieuw-Brittannië]] gebied en behaalden overwinningen in dit gebied, met de bezetting van [[Rabaul]] en [[Gasmata]], [[Nieuw-Brittannië]], [[Kavieng]], [[Nieuw-Ierland]] en aan de zijde van [[Bougainville (eiland)|Bougainville]] in de [[Salomonseilanden]] en de [[Louisiaden]]. Tegen het einde van februari 1942 vermoedde men dat de Japanners van plan waren eind maart een offensief uit te voeren. De Task Forces 11 en 17 werden naar het gebied gedirigeerd.

Op 7 maart merkten de geallieerden op dat de Japanse oppervlakteschepen, inbegrepen [[troepentransportschip|troepentransportschepen]], landden op [[Buna (Nieuw Guinea)|Buna]], [[Nieuw-Guinea]]. De volgende dag waren de Japanse troepen geland op [[Lae]] en [[Salamaua]], Nieuw-Guinea, en versterkten deze plaatsen. Drie dagen later lanceerden de ''USS Lexington'' en ''USS Yorktown'' hun vliegtuigen voor een luchtaanval op de havenplaatsen Lae en Salamaua.
Deze aanval verraste de Japanners. De vliegtuigen van de twee vliegdekschepen, evenals die van [[Port Moresby]], kwamen de [[Owen Stanley-gebergte]] overgevlogen en vernielden de gehele Japanse landingsvloot en meerdere zware grondgeschut- en landingstallaties.

Task Force 11 met de ''[[USS Lexington (CV-2)]]'' en Task Force 17 met de ''[[USS Yorktown (CV-5)]]'' waren met spoed naar het gebied opgestoomd. Viceadmiraal [[Wilson Brown]] selecteerde eerst aanvankelijk [[Rabaul]] en [[Gasmata]] in [[Nieuw-Brittannië|New Britain]] en [[Kavieng]] in [[New Ireland]] als operatiedoelen.

===[[Slag in de Koraalzee]]===
De ''USS Walke'' beschermde het vliegdekschip ''USS Yorktown'' toen ze haar vliegtuigen lanceerde voor een luchtaanval op [[Tulagi]] in de [[Salomonseilanden]] op [[4 mei]] 1942 en later werd ze gescheiden van deze carrier met de "Support Force", samen met de Australische zware kruiser ''[[HMAS Australia]]'', de [[lichte kruiser]] ''[[HMAS Hobart]]'', de Amerikaanse torpedobootjagers ''[[USS Farragut (DD-348)]]'' en ''[[USS Perkins (DD-377)]]'', tot het beschermen en beveiligen van de zuidelijker gelegen [[Jomard Passage]]. In de namiddag van 7 mei vielen Japanse [[Aichi D3A]] "Val"-duikbommenwerpers de formatie aan, maar het hevige [[luchtafweergeschut]] vuurde vanaf alle schepen en dwong de vijand terug te trekken, zonder voltreffers te kunnen plaatsen. Alhoewel, een uur na het vertrek van de "Vals", deden Japanse tweemotorige bommenwerpers een aanval en lanceerden nu torpedo's naar de geallieerde schepen. Weer was er een hevig spervuur vanaf de oorlogsschepen. De ''USS Walke'' en de andere torpedobootjagers schoten voortdurend in de lucht.
Vijf bommenwerpers stortten in zee neer en geen enkele torpedo trof de geallieerde schepen. 19 hoog vliegende Japanse bommenwerpers vlogen over, dropten hun bommen die, onschadelijk voor de schepen, alle in zee vielen.
Het Amerikaanse luchtafweer schoot nu vruchteloos in de lucht, omdat de Japanse vliegtuigen hun hoogte handhaafden. Maar de laatste groep vliegtuigen waren blijkbaar Amerikaanse toestellen. De Australische strijdkrachtcommandant viceadmiraal [[John Gregory Crace|John Crace]] merkte op dat het [[B-26 Marauder]]s waren. De commandant van de ''USS Walke'', kapitein-ter-zee Thomas E. Fraser, rapporteerde hem daaropvolgend, dat het Amerikaanse [[B-17 Flying Fortress|B-17]]'s waren. Het vuren werd onmiddellijk gestaakt en er werden geen B-17-bommenwerpers geraakt.

De ''USS Walke'' bleef nog over op zee tezamen met de ''USS Yorktown''-Task Force tot in de loop van april 1942. Los van Task Force 17 escorteerde ze de ''USS Ramsay (DM-16)'' en ''USS Sumner (AG-32)''. De torpedojager bereikte [[Suva]] op de [[Fiji]] eilanden op 19 april, en de volgende dag zette ze koers naar de [[Tonga (land)|Tonga]] eilanden. Ze bereikte [[Tongatapu]] op [[22 april]].
De ''USS Walke'' bunkerde bij de [[Tanker|olietanker]] ''USS Kaskaskia (AO-27)''. Ze liet een ketelreparatie doen, nam [[dieptebom]]men in en keerde daarna terug naar Task Force 17.

De ''Walke'' moest zich weer losmaken van TF 17, als gevolg van een beschadigde stuurboord-transmissie. Ze begaf zich naar [[Australië (land)|Australië]] voor herstelling en bereikte [[Brisbane]] op 12 mei.
Na voltooiing van de werkzaamheden op 29 mei ondernam ze proefvaarten op de [[Brisbane (rivier)|Brisbane River]], vooraleer ze weer geschikt was voor actieve dienst en vertrok daarna naar [[Nieuw-Caledonië (eiland)|New Caledonia]] op 9 juni, vlak na de [[Slag bij Midway]].

Ze arriveerde op [[13 juni]] in [[Nouméa (stad)|Nouméa]] en tankte bij voordat ze weer vertrok naar Tongatapu en [[Pago Pago]], [[Samoa]]. Toegewezen tot Task Group (TG) 12.1, vertrok de ''USS Walke'' op 26 juni naar [[Bora Bora]] in de [[Genootschapseilanden]].
Na het ontbinden van TG 12.1 op [[11 juli]], werd de ''USS Walke'' doorgezonden voor begeleidingstaken bij TG 6.7. Vervolgens escorteerde ze de ''USS Castor'' naar [[San Francisco]], waar ze aankwamen op [[2 augustus]] 1942.

Op [[7 augustus]], terwijl de ''USS Walke'' herstellingen en enkele veranderingen onderging, op de nabijgelegen [[Mare Island]] Navy Yard, trachtte Amerika het initiatief te nemen in de oorlog tegen Japan met marinierslandingen op [[Guadalcanal (eiland)|Guadalcanal]] op de [[Salomonseilanden]]. In de daaropvolgende maanden vochten de twee vijandelijke strijdmachten fel tegen elkaar voor de controle over deze eilandenketen, waarbij beide zijden trachtten de vijandelijke logistiek te saboteren. De ''USS Walke'' was nauw betrokken bij de bijna dagelijkse, en nachtelijke, Amerikaanse lucht- en marinepogingen teneinde de beste Japanse strijdkrachten vast te houden op [[New Georgia Sound]]. Dit was een strategisch gebied, tezamen met het water dat zich tussen de twee lijnen van de eilanden bevond en deel uitmaakte van de Salomonseilanden-keten, die toegang bood tot de Guadalcanal-eilandengroep.

Na haar complete afwerking op de ''Mare Navy'' [[scheepswerf]] op [[25 augustus]], voer de ''USS Walke'' naar de [[Baai van San Francisco]], en diezelfde dag nog kreeg ze orders voor haar vertrek naar [[San Diego (Californië)|San Diego]], Californië, voor een rendez-vous met de olietanker ''USS Kankakee (AO-39)'' en begeleidde haar, langs de Westkust van de Verenigde Staten, via Nouméa, New Caledonia, naar Tongatapu, waar ze aankwamen op [[9 september]] 1942. De torpedojager escorteerde later een konvooi, bestaande uit: de ''USS Kankakee'', ''USS Navajo (AT-64)'' en ''USS Arctic (AF-7)'', van Tongatapu tot Nouméa, waar ze gereed gemaakt werden voor verdere ondersteuning nabij de Salomonseilanden.

===Slag om Guadalcanal===
Ongeveer bij zonsondergang op [[13 november]] 1942, de dag nadat de [[Slag om Guadalcanal]] begon, voer de ''USS Walke'' samen met Task Force 64, die samengesteld was rond het snelle vlaggenschip ''[[USS Washington (BB-56)]]'' en een nog zwaarder slagschip, de ''[[USS South Dakota (BB-57)]]''. De slagschepen werden beschermd door de ''USS Walke'' en door drie andere torpedojagers: de ''[[USS Preston (DD-379)]]'', de ''[[USS Gwin (DD-433)]]'' en de ''[[USS Benham (DD-397)]]''. Tegen het middaguur op 14 november bereikte TF 64 het punt zo'n 50 [[zeemijl]] (90 km) ten zuidwesten van Guadalcanal.
In het zicht van de vijand, die hen herkenden en doorgaven als een slagschip, een kruiser en vier torpedojagers, vermeden de Amerikaanse oorlogsschepen op 14 november het contact met vijandelijke vliegtuigen.

Uit de informatie die beschikbaar was bij de verzonden berichten, wist de bevelhebber van de Amerikaanse Task Force 64, viceadmiraal Willis A. Lee, van een aanwezigheid in het gebied van drie groepen vijandelijke schepen, waaronder twee Japanse slagschepen.

Door een vlakke kalme zee varend, op een noordelijke koers in linieformatie met de ''USS Walke'' op kop, bereikten de Amerikaanse een punt ongeveer negen mijl (17 km) ten westen van Guadalcanal. Commander Lee's schip onderschepte tijdens haar tocht naar Guadalcanal Japanse radioberichten terwijl de scheepsradar de duistere oceaan aftastten. Te 00:06 van [[15 november]] 1942 ontving de ''USS Washington'' een rapport van de aanwezigheid van drie vijandelijke schepen, die nabij het noordeinde van het eiland [[Savo (Salomonseilanden)|Savo]] voeren en westwaarts opstoomden.
Bijna gelijktijdig pikte de [[radar]] van het Amerikaanse vlaggenschip twee schepen op in dezelfde positie.

===De zeestrijd===
Tien minuten later, omstreeks 00:16, opende de ''USS Washington'' het vuur met haar [[kanon (geschut)|kanonnen]] van 16 inch (406 mm) en binnen enkele ogenblikken loste de ''USS South Dakota'' eveneens haar salvo's. De ''USS Walke'' opende om 00:26 het vuur en handhaafde een snel spervuur, waarschijnlijk op de Japanse kruiser ''[[Nagara (kruiser)|Nagara]]''. Na een onderbreking van enkele minuten opende de leidinggevende torpedojager weer het vuur naar de Japanse torpedobootjager, zo'n 6.900 m aan stuurboord (vermoedelijk op een van beide, de ''[[Ayanami]]'' of de ''[[Uranami]]'') en even later gaf ze geschutsvuur vanaf haar bakboordzijde nabij Guadalcanal.

==Het zinken van de ''USS Walke''==
Japanse granaten hadden de ''USS Walke'' twee maal aan weerszijden gemist toen een fatale "Long Lance"-torpedo binnendrong in haar stuurboordzijde, vlak onder kanon 52. Bijna tegelijkertijd sloegen salvo's van granaten van de ''Nagara'', de ''Ayanami'' en de ''Uranami'' in op de torpedojager. Een stortvloed van staal en vuur trof de opbouw met een verwoestend effect in de radiokamer, de fokkemast, onder de sloepen[[davit]]s en in de nabijheid van kanon 53, op het achter-dekhuis. Terwijl een tweede torpedo de boeg van het schip wegblies, brak er brand uit in het vooraan gelegen 20-millimeter munitiemagazijn, die eveneens ontplofte.

In deze hopeloze situatie gaf kapitein-ter-zee Thomas E. Fraser orders het schip te verlaten. Terwijl de torpedobootjager ''USS Walke'' snel zonk door de weggeslagen [[boeg (schip)|boeg]], werden alleen twee reddingsvlotten te water gelaten.
De andere waren onherstelbaar vernield. Nadat de bemanning er zeker van was dat de dieptebommen op "safe" waren gezet, gingen ze allen overboord, juist voordat het schip brandend weggleed onder het zeeoppervlak.

Terwijl de ''USS Washington'' nog in gevecht was met het Japanse slagschip ''[[Kirishima (slagschip)|Kirishima]]'' en kleinere schepen, stoomde het dwars door het drijvende wrakhout en overboord geslagen goederen. Haar bemanning bemerkte wat er met de ''USS Walke'' gebeurd was en dat van de torpedojager ''USS Preston'', die ook naar de kelder ging onder een hagel van granaten. Om 0:41, juist een minuut voordat de ''USS Walke'' ten onder ging, werden reddingsvlotten van het Amerikaanse slagschip in zee gegooid voor de overlevenden. Alhoewel de zinkende torpedobootjagers hun dieptebommen op "veilig" waren afgesteld, ontploften er toch enkele onder water, die onder de overlevende zwemmers heel wat slachtoffers maakte. Overlevenden waren in staat de ernstig gewonden uit het water te hijsen en op hun reddingsvlotten te leggen. De strijdende schepen waren al een eind van hen vandaan gevaren.

De overlevenden van de ''USS Walke'' dreven in twee groepen rond. Sommigen hingen aan de touwen van de overvolle reddingsvlotten in het water en anderen zwommen rondom de twee vlotten die de oorlogsschepen hadden gedropt. Gedurende deze zware nacht werden de overlevenden plots beschenen door vijandelijke schepen met hun [[zoeklicht]]en, maar ze werden niet lastiggevallen. De Japanners deden hun zoeklichten uit en stoomden verder door en lieten de drenkelingen ongemoeid.

Het werd ochtend toen de overlevenden van de ''USS Walke'' en ''USS Preston'' getuigen waren van het einde van een viertal tijdens de nacht gestrande Japanse transportschepen. Ze waren gebombardeerd door leger- en marinevliegtuigen, inbegrepen vliegtuigen van de "Big E", de ''[[USS Enterprise (CV-6)]]''. De vier Japanse schepen kregen, diezelfde morgen nog, de genadeslag van de ''[[USS Meade (DD-571)]]'', juist voordat de torpedojager koers zette naar de overlevenden van de ''USS Walke'' en ''USS Preston'' om hen op te pikken.

De ''USS Meade'' redde 151 manschappen van de ''USS Walke'' en ''USS Preston'', zes van hen stierven later toen ze naar Tulagi werden gebracht. Zes officieren, waaronder kapitein-ter-zee Fraser en 76 man waren omgekomen aan boord van de zinkende en brandende ''Walke'' nabij Savo-eiland.

De ''USS Walke (DD-416)'' werd officieel afgevoerd van de Naval Vessel Register op 13 januari [[1943]].

==Huldigingen==
De ''USS Walke'' kreeg drie "[[Battle Star]]s" voor haar verdienste in de Tweede Wereldoorlog.

===Zie ook===
* ''[[USS Walke]]'' voor andere marineschepen met dezelfde naam
* [[Lijst van schepen van de United States Navy (W)]]

==USS Walke (DD-416)==
*Klasse: ''Sims''-klasse
*Type: Torpedobootjager ''[[United States Navy]]''
*Gebouwd: 31 mei 1938

===Technische gegevens===
*Waterverplaatsing: 1.570 ton (leeg) - 2.211 ton (geladen)
*Machines: hogedrukketels, geschakelde [[stoomturbine]]s met dubbele [[scheepsschroef|schroeven]]
* Vermogen: 50.000 [[Paardenkracht (eenheid)|pk]]
*Snelheid: 35 [[knoop (snelheid)|knopen]] (65 km/h)
*Reikwijdte: 3.660 [[zeemijl]] aan 20 knopen (37 km/h)
*Bemanning: 192 manschappen (10 officieren en 182 matrozen)

===Bewapening===
*4 [[kanon (geschut)|kanonnen]] van 125 mm L/38
*4 kanonnen van 12 mm L/90
*2 x 4 = 8  [[torpedo (wapen)|torpedo]]buizen van 21 [[inch]]
*2 x [[dieptebom]]menglijschuiven
* 10 dieptebommen

==Eerbewijzen en toekenningen==
*[[American Defense Service Medal]] ("Fleet" clasp. "A" device)
*[[Asiatic-Pacific Campaign Medal]] (3 Stars)
*[[World War II Victory Medal]]

{{Appendix|2=
* USS Walke website (http://www.destroyerhistory.org/goldplater/usswalke.html) en Destroyer History Foundation (http://www.destroyerhistory.org/index.html.)
* [http://www.history.navy.mil/photos/sh-usn/usnsh-w/dd416.htm USS Walke (DD-416) - 1940-1942]
* [http://www.navsource.org/archives/05/416.htm USS Walke (DD-416) Archives]
}}

{{Commonscat|USS Walke (DD-416)}}

{{DEFAULTSORT:Walke (schip, 1940)}}
[[Categorie:Amerikaanse torpedobootjager]]
[[Categorie:Amerikaans marineschip in de Tweede Wereldoorlog]]
[[Categorie:Torpedobootjager van de Simsklasse]]
[[Categorie:Schip op naam]]

title: Geschiedenis

Werf: Naval Shipyard, Boston, Massachusetts

Tewaterlating: 20 oktober 1939

Uit dienst: 15 november 1942 - Gezonken in de Zeeslag bij Guadalcanal met 88 gesneuvelden

title: Algemene kenmerken

Portaal: Maritiem


text:
# Rumours (film)
Rumours is een Duits-Canadese zwarte komedie uit 2024, geschreven en geregisseerd door Guy Maddin, Evan Johnson en Galen Johnson. De hoofdrollen worden vertolkt door Cate Blanchett en Alicia Vikander.

## Verhaal
Wereldleiders komen samen tijdens de G7 maar geraken niet tot een akkoord terwijl ze proberen een gezamenlijke verklaring op te stellen.

## Rolverdeling
| Acteur           | Personage        |
| ---------------- | ---------------- |
| Cate Blanchett   | Hilda Ortmann    |
| Alicia Vikander  | Celestine Sproul |
| Charles Dance    | Edison Wolcott   |
| Roy Dupuis       | Maxime Laplace   |
| Denis Ménochet   | Sylvain Broulez  |
| Nikki Amuka-Bird | Cardosa Dewindt  |
| Rolando Ravello  | Antonio Lamorte  |
| Takehiro Hira    | Tatsuro Iwasaki  |
| Zlatko Burić     |                  |

## Productie
Rumours is een Canadese en Duitse coproductie, met financiering van Telefilm Canada, Manitoba Film & Music, Orogen Entertainment Ltd. en Minnow Productions, in samenwerking met ZDF/ARTE. De film wordt geproduceerd door Liz Jarvis voor Buffalo Gal Pictures, Philipp Kreuzer voor Maze Pictures en Lars Knudsen voor Square Peg. Guy Maddin werkt opnieuw samen met Evan Johnson en Galen Johnson. Het trio werkte eerder samen aan de speelfilm The Green Fog uit 2017. Cate Blanchett voegde zich in oktober 2023 bij de cast en in januari 2024 werd de rest van de cast, met onder andere Alicia Vikander, bekendgemaakt.
De filmopnames gingen op 9 oktober 2023 van start en er werd gefilmd in Hongarije en Winnipeg, Canada.

## Release
Rumours ging op 18 mei 2024 in première op het Filmfestival van Cannes buiten competitie.

title: Rumours (film)

wikitext:
{{Infobox film
| titel              = ''Rumours''
| afbeelding         =
| onderschrift       =
| poster-op-enwp     =
| tagline            =
| alternatieve titel =
| regie              = [[Guy Maddin]]
[[Evan Johnson]]
[[Galen Johnson]]
| producer           = {{Plainlist|
* Liz Jarvis
* Lars Knudsen
* Philipp Kreuzer
}}
| prodmaatschappij   = {{Plainlist|
* Square Peg
* Buffalo Gal Pictures
* Maze Pictures
}}
| schrijver          = Guy Maddin
Evan Johnson
Galen Johnson
| verhaal            =
| bronmateriaal      =
| voice-over         =
| spelers            = [[Cate Blanchett]]
[[Alicia Vikander]]
| muziek             = [[Kristian Eidnes Andersen]]
| montage            =
| cinematografie     =
| production design  =
| distributeur       =
| première           = 18 mei 2024 ''([[Filmfestival van Cannes 2024|Cannes]])''
| genre              = [[Zwarte humor|zwarte komedie]]
| lengte             = 118 minuten
| taal               = Engels
| land               = {{DE}}
{{CA}}
| budget             =
| locatie            =
| bezoekers          =
| opbrengst          =
| nominaties         =
| prijzen            =
| voorloper          =
| vervolg            =
| remake             =
| website            =
| imdb               =
| moviemeter         =
| tmdb               =
| allmovie           =
| kijkwijzer         =
| kijkwijzer_inhoud  =
| extra portaal      =
}}
'''''Rumours''''' is een [[Duitsland|Duits]]-[[Canada|Canadese]] [[zwarte humor|zwarte komedie]] uit [[Film in 2024|2024]], geschreven en geregisseerd door [[Guy Maddin]], [[Evan Johnson]] en [[Galen Johnson]]. De hoofdrollen worden vertolkt door [[Cate Blanchett]] en [[Alicia Vikander]].

== Verhaal ==
{{Leeswaarschuwing}}
Wereldleiders komen samen tijdens de [[Groep van Zeven|G7]] maar geraken niet tot een akkoord terwijl ze proberen een gezamenlijke verklaring op te stellen.

== Rolverdeling ==
{{Tabel cast}}
|-
| [[Cate Blanchett]] || Hilda Ortmann
|-
| [[Alicia Vikander]] || Celestine Sproul
|-
| [[Charles Dance]] || Edison Wolcott
|-
| [[Roy Dupuis]] || Maxime Laplace
|-
| [[Denis Ménochet]] || Sylvain Broulez
|-
| [[Nikki Amuka-Bird]] || Cardosa Dewindt
|-
| [[Rolando Ravello]] || Antonio Lamorte
|-
| [[Takehiro Hira]] || Tatsuro Iwasaki
|-
| [[Zlatko Burić]] ||
|}

== Productie ==
''Rumours'' is een Canadese en Duitse coproductie, met financiering van ''Telefilm Canada'', ''Manitoba Film & Music'', ''Orogen Entertainment Ltd.'' en ''Minnow Productions'', in samenwerking met ZDF/ARTE. De film wordt geproduceerd door Liz Jarvis voor ''Buffalo Gal Pictures'', Philipp Kreuzer voor ''Maze Pictures'' en Lars Knudsen voor ''Square Peg''. Guy Maddin werkt opnieuw samen met Evan Johnson en Galen Johnson. Het trio werkte eerder samen aan de speelfilm ''[[The Green Fog]]'' uit 2017.<ref>{{en}}[https://www.thewrap.com/cate-blanchett-alicia-vikander-rumours-guy-maddin/ ''Dark Comedy ‘Rumours’ Starring Cate Blanchett and Alicia Vikander Acquired by Bleecker Street'', The Wrap, 11 januari 2024], geraadpleegd op 25 april 2024</ref> Cate Blanchett voegde zich in oktober 2023 bij de cast<ref>{{en}}[https://www.hollywoodreporter.com/movies/movie-news/cate-blanchett-guy-maddin-rumors-1235609551/ ''Cate Blanchett Boards Guy Maddin’s ‘Rumours’ Dramedy'', The Hollywood Reporter, 5 oktober 2023], geraadpleegd op 25 april 2024</ref> en in januari 2024 werd de rest van de cast, met onder andere Alicia Vikander, bekendgemaakt.<ref>{{en}}[https://deadline.com/2024/01/alicia-vikander-joins-cate-blanchett-movie-rumours-1235717075/ ''Alicia Vikander & More Join Cate Blanchett In Ensemble Comedy ‘Rumours’ As Guy Maddin Pic Lands At Bleecker Street'', Deadline, 11 januari 2024], geraadpleegd op 25 april 2024</ref>

De filmopnames gingen op 9 oktober 2023 van start en er werd gefilmd in [[Hongarije]] en [[Winnipeg]], Canada.<ref>{{en}}[https://theplaylist.net/rumors-cate-blanchett-to-star-in-upcoming-guy-maddin-drama-20231005/ ''‘Rumors’: Cate Blanchett To Star In Canadian Auteur Guy Maddin’s Upcoming Drama, Shooting Stars Next Week'', The Playlist, 5 oktober 2023], geraadpleegd op 25 april 2024</ref><ref>{{en}}[https://www.worldofreel.com/blog/2023/9/14/ex3hkrv7hjksdoy2devbd7vin4zgtu ''Guy Maddin’s ‘Rumors’ Set for October Shoot'', World of Reel, 14 september 2023], geraadpleegd op 25 april 2024</ref>

== Release ==
''Rumours'' ging op 18 mei 2024 in première op het [[Filmfestival van Cannes 2024|Filmfestival van Cannes]] buiten competitie.<ref>{{en}}[https://variety.com/2024/film/global/cannes-film-festival-2024-lineup-1235966528/ ''Cannes Film Festival Reveals Lineup: Coppola, Cronenberg, Lanthimos, Schrader and Donald Trump Portrait ‘The Apprentice’ in Competition'', Variety, 11 april 2024]</ref>

== Externe links ==
{{Standaardlinks film}}

{{Appendix}}

[[Categorie:Film uit 2024]]
[[Categorie:Duitse film]]
[[Categorie:Canadese film]]
[[Categorie:Komische film]]

title: Rumours

Regie: Guy Maddin · Evan Johnson · Galen Johnson

Producent: - Liz Jarvis - Lars Knudsen - Philipp Kreuzer

Hoofdrollen: Cate Blanchett · Alicia Vikander

Muziek: Kristian Eidnes Andersen

Productiebedrijf: - Square Peg - Buffalo Gal Pictures - Maze Pictures

Première: 18 mei 2024 (Cannes)

Genre: zwarte komedie

Speelduur: 118 minuten

Taal: Engels

Land: Duitsland · Canada


text:
# Pilaria decolor
Pilaria decolor is een tweevleugelige uit de familie steltmuggen (Limoniidae). De soort komt voor in het Palearctisch gebied.

title: Pilaria decolor

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Pilaria decolor''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Tweevleugeligen|Diptera]] (Tweevleugeligen)
| familie = [[Steltmuggen|Limoniidae]] (Steltmuggen)
| geslacht = ''[[Pilaria]]''
| w-naam = ''Pilaria decolor''
| auteur = [[Johan Wilhelm Zetterstedt|Zetterstedt]]
| datum = 1851
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Pilaria decolor''''' is een [[Tweevleugeligen|tweevleugelige]] uit de familie [[steltmuggen]] (Limoniidae). De soort komt voor in het [[Palearctisch gebied]].

{{Beginnetje|biologie|2=2011|3=07|4=02}}
[[Categorie:Pilaria]]
[[Categorie:Steltmug uit het Palearctisch gebied]]

title: Pilaria decolor

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Familie: Limoniidae (Steltmuggen)

Geslacht: Pilaria

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Andrena kamtschatkaensis
Andrena kamtschatkaensis is een vliesvleugelig insect uit de familie Andrenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1914 door Friese.

title: Andrena kamtschatkaensis

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Andrena kamtschatkaensis''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Andrenidae]]
| onderfamilie = [[Andreninae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Zandbijen|Andrena]]'' (Zandbijen)
| w-naam = ''Andrena kamtschatkaensis''
| auteur = Friese
| datum = 1914
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Andrena kamtschatkaensis''''' is een [[vliesvleugeligen|vliesvleugelig]] [[insecten|insect]] uit de familie [[Andrenidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1914 door Friese.<ref>{{Brontabel|2008-ITIS}}</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|11}}

[[Categorie:Zandbijen]]

title: Andrena kamtschatkaensis

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Andrenidae

Onderfamilie: Andreninae

Geslacht: Andrena (Zandbijen)

title: Soort


text:
# Erwin Hermes
Erwin Hermes (Berkel en Rodenrijs, 16 december 1969) is een Nederlands voormalig betaald voetballer. De linksbuiten speelt sinds het seizoen 2006/07 voor BVCB.
Hermes kwam tijdens zijn dienstverband bij Willem II één keer in actie in de UEFA Champions League. Hij viel in het toernooi van 1999/2000 in tijdens de uitwedstrijd bij Spartak Moskou (uitslag: 1-1).
Na zijn laatste profcontract ging Hermes spelen voor TOGB, uit zijn geboorteplaats, waar hij zijn voetbalcarrière ook begon.

## Overzicht clubcarrière
| Seizoen  | Club               | Competitie     | Wedstrijden | Doelpunten |
| -------- | ------------------ | -------------- | ----------- | ---------- |
| 1991-'92 | FC Den Haag        | Eredivisie     | 14          | 0          |
| 1992-'93 | ADO Den Haag       | Eerste divisie | 14          | 1          |
| 1993-'94 | ADO Den Haag       | Eerste divisie | 10          | 0          |
| 1993-'94 | (FC Lisse)         | Amateurs       | -           | -          |
| 1994-'98 | (Rijnsburgse Boys) | Amateurs       | -           | -          |
| 1998-'00 | Willem II          | Eredivisie     | 12          | 1          |
| 2000-'01 | FC Den Bosch       | Eerste divisie | 8           | 0          |
| 2000-'01 | Telstar            | Eerste divisie | 12          | 0          |

title: Erwin Hermes

wikitext:
'''Erwin Hermes''' ([[Berkel en Rodenrijs]], [[16 december]] [[1969]]) is een [[Nederland (hoofdbetekenis)|Nederlands]] voormalig [[betaald voetbal]]ler. De linksbuiten speelt sinds het seizoen 2006/07 voor [[BVCB]].

Hermes kwam tijdens zijn dienstverband bij [[Willem II (voetbalclub)|Willem II]] één keer in actie in de [[UEFA Champions League]]. Hij viel in het toernooi van [[UEFA Champions League 1999/00|1999/2000]] in tijdens de uitwedstrijd bij [[Spartak Moskou]] (uitslag: 1-1).

Na zijn laatste profcontract ging Hermes spelen voor [[SV TOGB|TOGB]], uit zijn geboorteplaats, waar hij zijn voetbalcarrière ook begon.

==Overzicht clubcarrière==
{|  class="wikitable"
|-----
! Seizoen
! Club
! Competitie
! Wedstrijden
! Doelpunten
|-----
| 1991-'92 || {{NL-VLAG}} [[FC Den Haag]]
| [[Eredivisie (mannenvoetbal)|Eredivisie]] || 14 || 0
|-----
| 1992-'93 || {{NL-VLAG}} [[ADO Den Haag]]
| [[Eerste divisie (voetbal Nederland)|Eerste divisie]] || 14 || 1
|-----
| 1993-'94 || {{NL-VLAG}} [[ADO Den Haag]]
| Eerste divisie || 10 || 0
|-----
| 1993-'94 || {{NL-VLAG}} ([[FC Lisse]])
| Amateurs || - || -
|-----
| 1994-'98 || {{NL-VLAG}} ([[Rijnsburgse Boys]])
| Amateurs || - || -
|-----
| 1998-'00 || {{NL-VLAG}} [[Willem II (voetbalclub)|Willem II]]
| Eredivisie || 12 || 1
|-----
| 2000-'01 || {{NL-VLAG}} [[FC Den Bosch]]
| Eerste divisie || 8 || 0
|-----
| 2000-'01 || {{NL-VLAG}} [[Telstar (voetbalclub)|Telstar]]
| Eerste divisie || 12 || 0
|}
==Zie ook==
*[[Lijst van spelers van Willem II (mannen)|Lijst van spelers van Willem II]]

[[Categorie:Nederlands voetballer|Hermes, Edwin]]


text:
# Peachia neozealandica
Peachia neozealandica is een zeeanemonensoort uit de familie Haloclavidae. De anemoon komt uit het geslacht Peachia. Peachia neozealandica werd in 1924 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Carlgren.

title: Peachia neozealandica

wikitext:
{{Taxobox
| type            = dier
| naam            = ''Peachia neozealandica''
| titelweergave   =cursief
| afbeelding      =
| afbeeldingtekst =
| rijk            = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam            = [[Neteldieren|Cnidaria]] (Neteldieren)
| klasse          = [[Bloemdieren|Anthozoa]] (Bloemdieren)
| onderklasse     = [[Zoantharia]]
| orde            = [[Zeeanemonen|Actiniaria]] (Zeeanemonen)
| familie         = [[Haloclavidae]]
| geslacht        = ''[[Peachia]]''
| auteur          = Carlgren
| datum           = 1924
| haakjes         =
| worms           = 283585
}}
'''''Peachia neozealandica''''' is een [[zeeanemonen]][[soort]] uit de familie [[Haloclavidae]]. De anemoon komt uit het geslacht ''[[Peachia]]''. ''Peachia neozealandica'' werd in 1924 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Carlgren.

{{Appendix|2=
*Fautin, D. (2011). ''Peachia neozealandica'' Carlgren, 1924. Gebaseerd op informatie uit het [[World Register of Marine Species]], te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=283585.}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|11}}
{{DEFAULTSORT:Peachia neozealandica}}
[[Categorie:Zeeanemonen]]

title: Peachia neozealandica

Stam: Cnidaria (Neteldieren)

Klasse: Anthozoa (Bloemdieren)

Onderklasse: Zoantharia

Orde: Actiniaria (Zeeanemonen)

Familie: Haloclavidae

Geslacht: Peachia

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Onderdompeling (wiskunde)
In de wiskunde is een onderdompeling een differentieerbare afbeelding tussen differentieerbare variëteiten waarvan de afgeleide overal surjectief is. Onderdompeling is een basisbegrip van de differentiaaltopologie. Onderdompeling en  indompeling zijn elkaars duale.

## Definitie
Laat M en N twee differentieerbare variëteiten zijn en {\displaystyle f\colon M\to N} een differentieerbare afbeelding ertussen. De afbeelding f is een onderdompeling in een punt {\displaystyle p\in M} als zijn pushforward
{\displaystyle Df_{p}\colon T_{p}M\to T_{f(p)}N}
een surjectieve lineaire afbeelding is. In dit geval wordt p een regulier punt van de afbeelding f genoemd, anders is p een kritisch punt. Een punt {\displaystyle q\in N} is een reguliere waarde van f als alle punten p in het invers beeld {\displaystyle f^{-1}(q)} reguliere punten zijn. Een differentieerbare afbeelding f die in elk punt {\displaystyle p\in M} een onderdompeling is, heet een onderdompeling. Equivalent hiermee, is f een onderdompeling als zijn differentiaal {\displaystyle Df_{p}} een rang heeft die gelijk is aan de dimensie van N.

title: Onderdompeling (wiskunde)

wikitext:
In de [[wiskunde]] is een '''onderdompeling''' een [[gladde functie|differentieerbare afbeelding]] tussen [[differentieerbare variëteit]]en waarvan de [[afgeleide]] overal [[surjectie]]f is. Onderdompeling is een basisbegrip van de [[differentiaaltopologie]]. Onderdompeling en [[Indompeling (wiskunde)| indompeling]] zijn elkaars duale.

== Definitie ==
Laat ''M'' en ''N'' twee [[differentieerbare variëteit]]en zijn en <math>f\colon M\to  N</math> een differentieerbare afbeelding ertussen. De afbeelding {{math|f}} is een ''onderdompeling in een punt'' <math>p\in M</math> als zijn [[pushforward]]

:<math>Df_p \colon T_p M \to T_{f(p)}N</math>

een surjectieve [[lineaire afbeelding]] is. In dit geval wordt {{math|p}} een ''regulier punt'' van de afbeelding {{math|f}} genoemd, anders is {{math|p}} een [[kritisch punt (wiskunde)|kritisch punt]]. Een punt <math>q \in N</math> is een ''reguliere waarde'' van {{math|f}} als alle punten {{math|p}} in het [[Beeld (wiskunde)#Invers_beeld|invers beeld]] <math>f^{-1}(q)</math> reguliere punten zijn. Een differentieerbare afbeelding {{math|f}} die in elk punt <math>p \in M</math> een onderdompeling is, heet een '''onderdompeling'''. Equivalent hiermee, is {{math|f}} een onderdompeling als zijn differentiaal <math>Df_p</math> een rang heeft die gelijk is aan de dimensie van {{math|N}}.

[[Categorie:Topologie]]


text:
# Megastraea
Megastraea is een geslacht van weekdieren uit de klasse van de Gastropoda (slakken).

## Soorten
- Megastraea turbanica (Dall, 1910)
- Megastraea undosa (W. Wood, 1828)

title: Megastraea

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Megastraea''
| afbeelding = Megastraea turbanica 01.JPG
| afbeeldingtekst = ''Megastraea turbanica''
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Weekdieren|Mollusca]] (Weekdieren)
| klasse = [[Slakken|Gastropoda]] (Slakken)
| onderklasse = [[Vetigastropoda]]
| superfamilie = [[Trochoidea (superfamilie)|Trochoidea]]
| familie = [[Turbinidae]]
| onderfamilie = [[Turbininae]]
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Megastraea''
| auteur = McLean
| datum = 1970
| worms = 528082
| orde = [[Trochida]]
| origineel = ''Astraea (Megastraea)''
}}
'''''Megastraea'''''<ref>{{Citeer web|url=https://molluscabase.org/aphia.php?p=taxdetails&id=528082|titel=Molluscabase - Megastraea J. H. McLean, 1970|bezochtdatum=23-03-2022|werk=molluscabase.org}}</ref> is een [[geslacht (biologie)|geslacht]] van [[weekdieren]] uit de [[klasse (biologie)|klasse]] van de [[Slakken|Gastropoda]] (slakken).

== Soorten ==
* ''[[Megastraea turbanica]]'' (Dall, 1910)
* ''[[Megastraea undosa]]'' (W. Wood, 1828)

{{Appendix|2=
{{References}}
}}

[[Categorie:Turbinidae]]

title: Megastraea

Stam: Mollusca (Weekdieren)

Klasse: Gastropoda (Slakken)

Onderklasse: Vetigastropoda

Orde: Trochida

Superfamilie: Trochoidea

Familie: Turbinidae

Onderfamilie: Turbininae

title: Geslacht