text:
# Verdrag van Corbeil (1258)
Het Verdrag van Corbeil werd overeengekomen op 11 mei 1258 in Corbeil, tussen Frankrijk en Aragon over de heerschappij in de Spaanse Mark, Noord-Catalonië en Barcelona. Het werd uiteindelijk getekend door koning Jacobus I van Aragón en Lodewijk IX van Frankrijk.
Jacobus zag af van zijn rechten op Fenouillet-du-Razès, Peyrepertuse, Puilaurens, Fenouillet, Castel-Fizel, Quéribus. Daarnaast stond hij de leenheerschappij af van het graafschap Toulouse en Saint-Gilles, Quercy, Narbonne, Albi, Carcassonne, Razès, Béziers, Lauragais, Termes, Agde, Nîmes, Rouergue, Millau en Gévaudan. Hij behield wel de leenhoogheid over het burggraafschap Carlat, de heerlijkheid Montpellier en de baronie van Aumelas.
Aanvankelijk zag Jacobus van Aragón ook af van zijn rechten op het graafschap Foix, maar bij de ratificering van het verdrag op 16 juli 1258 besloot hij hier toch van af te zien, omdat het niet officieel onder de leenheerschappij van Frankrijk viel.
Volgens het verdrag zou de dochter van Jacobus, Isabella trouwen met de zoon van Lodewijk, kroonprins Filips. Dit gebeurde in 1262.
Op 17 juli 1258, een dag na de ratificatie, droeg Jacobus zijn rechten op het graafschap Provence over aan zijn achternicht Margaretha van Provence, de vrouw van Lodewijk. Hierdoor kwam uiteindelijk ook dit graafschap aan de Franse kroon.
De Latijnse tekst van het verdrag luidde:
Ludovicus, Dei gratia Francorum Rex…" "Jacobum eadem gratia illustrem Regem Aragone…" "...quod nos dicebamus comitatum Barchinone, Urgelli, Bisuldune, Rosilione, Empurdano, Ceritanie et Confluentis, Gironde et Eusone cum eorum pertinenciis de regno Francie et de feudis nostris esse" "Et idem Rex Aragone ex adverso dicebat se jus habere in Carcassona et Carcasses, in Rede et Redensi…" "pro ipso Rege Aragone et nomine et vice ipsius deffinimus, quittamus, cedimus et omnino remmittimus quicquid juris et possesionis vel quasi habebamus siquid habebamus vel habere poteramus… in predictis comitatibus Barchinone et Urgelli Bisuldune, Rossillone, Empurdane, Ceritanie, Confluente, Gerundense et Ausone…." "…in Carcasona, ...in Rede, …in Laurago, …in Termense, …in Menerba, …in Fonolleto, …in Petra pertusa, …in comitatu Amilliavi et Guialdane, et in Naumaso …et in comitau Tholose

title: Verdrag van Corbeil (1258)

wikitext:
[[Bestand:Sceau de Guillaume de Roquefeuil - Traité de Corbeil.gif|thumb|het zegel van [[Guillaume de Roquefeuil]], ambassadeur van [[Jacobus I van Aragon]] op het verdrag van Corbeil]]
Het '''Verdrag van Corbeil''' werd overeengekomen op [[11 mei]] [[1258]] in [[Corbeil-Essonnes|Corbeil]], tussen [[Koninkrijk Frankrijk (987-1328)|Frankrijk]] en [[Koninkrijk Aragon|Aragon]] over de heerschappij in de [[Spaanse Mark]], [[Pyrénées-Orientales|Noord-Catalonië]] en [[Graafschap Barcelona|Barcelona]]. Het werd uiteindelijk getekend door [[Koning (titel)|koning]] [[Jacobus I van Aragón]] en [[Lodewijk IX van Frankrijk]].

Jacobus zag af van zijn rechten op [[Fenouillet-du-Razès]], [[Kasteel van Peyrepertuse|Peyrepertuse]], [[Puilaurens]], [[Fenouillet (Pyrénées-Orientales)|Fenouillet]], [[Castel-Fizel]], [[Kasteel Quéribus|Quéribus]]. Daarnaast stond hij de leenheerschappij af van het [[graafschap Toulouse]] en [[Saint-Gilles (Gard)|Saint-Gilles]], [[Quercy (regio)|Quercy]], [[Narbonne]], [[Albi (Frankrijk)|Albi]], [[Graafschap Carcassonne|Carcassonne]], [[Razès]], [[Béziers]], [[Lauragais]], [[Termes (Aude)|Termes]], [[Agde]], [[Nîmes]], [[Rouergue]], [[Millau]] en [[Gévaudan]]. Hij behield wel de leenhoogheid over het [[Carlat|burggraafschap Carlat]], de [[Montpellier|heerlijkheid Montpellier]] en de baronie van [[Aumelas]].<ref>http://pyreneescatalanes.free.fr/Histoire/TraiteCorbeil3.php</ref>

Aanvankelijk zag Jacobus van Aragón ook af van zijn rechten op het [[graafschap Foix]], maar bij de ratificering van het verdrag op [[16 juli]] [[1258]] besloot hij hier toch van af te zien, omdat het niet officieel onder de leenheerschappij van Frankrijk viel.

Volgens het verdrag zou de dochter van Jacobus, [[Isabella van Aragón (1247-1271)|Isabella]] trouwen met de zoon van Lodewijk, [[kroonprins]] [[Filips III van Frankrijk|Filips]]. Dit gebeurde in [[1262]].

Op [[17 juli]] [[1258]], een dag na de ratificatie, droeg Jacobus zijn rechten op het [[Provence (Frankrijk)|graafschap Provence]] over aan zijn achternicht [[Margaretha van Provence]], de vrouw van Lodewijk. Hierdoor kwam uiteindelijk ook dit graafschap aan de Franse kroon.

De Latijnse tekst van het verdrag luidde:

Ludovicus, Dei gratia Francorum Rex…" "Jacobum eadem gratia illustrem Regem Aragone…" "...quod nos dicebamus comitatum Barchinone, Urgelli, Bisuldune, Rosilione, Empurdano, Ceritanie et Confluentis, Gironde et Eusone cum eorum pertinenciis de regno Francie et de feudis nostris esse" "Et idem Rex Aragone ex adverso dicebat se jus habere in Carcassona et Carcasses, in Rede et Redensi…" "pro ipso Rege Aragone et nomine et vice ipsius deffinimus, quittamus, cedimus et omnino remmittimus quicquid juris et possesionis vel quasi habebamus siquid habebamus vel habere poteramus… in predictis comitatibus Barchinone et Urgelli Bisuldune, Rossillone, Empurdane, Ceritanie, Confluente, Gerundense et Ausone…." "…in Carcasona, ...in Rede, …in Laurago, …in Termense, …in Menerba, …in Fonolleto, …in Petra pertusa, …in comitatu Amilliavi et Guialdane, et in Naumaso …et in comitau Tholose

{{Appendix}}

[[Categorie:Geschiedenis van Aragón]]
[[Categorie:Geschiedenis van Catalonië]]
[[Categorie:Geschiedenis van Frankrijk]]
[[Categorie:Delingsverdrag|Cor]]
[[Categorie:Verdrag in de 13e eeuw|Cor]]
[[Categorie:1250-1259]]


text:
# Hypsoides anosibeana
Hypsoides anosibeana is een vlinder uit de familie tandvlinders (Notodontidae), onderfamilie processievlinders (Thaumetopoeinae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1922 door Oberthür.
De soort komt voor in tropisch Afrika.

wikiname: nlwiki

title: Hypsoides anosibeana

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Hypsoides anosibeana''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| familie = [[Tandvlinders|Notodontidae]] (Tandvlinders)
| onderfamilie = [[Processievlinders|Thaumetopoeinae]] (Processievlinders)
| geslacht = ''[[Hypsoides]]''
| w-naam = ''Hypsoides anosibeana''
| auteur = Oberthür
| datum = 1922
| haakjes = ja
| species =
| commons =
}}
'''''Hypsoides anosibeana''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie [[tandvlinders]] (Notodontidae), onderfamilie [[processievlinders]] (Thaumetopoeinae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1922 door Oberthür.

De soort komt voor in [[Afrotropisch gebied|tropisch Afrika]].

{{Appendix|2=
* {{Brontabel|2012-DePrins-DePrins}} [bezocht 25-3-2013]
}}
{{Beginnetje|biologie|2013|03|25}}

[[Categorie:Processievlinders]]
[[Categorie:Dier uit het Afrotropisch gebied]]

title: Hypsoides anosibeana

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Notodontidae (Tandvlinders)

Onderfamilie: Thaumetopoeinae (Processievlinders)

Geslacht: Hypsoides

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Andrena columbiana
Andrena columbiana is een vliesvleugelig insect uit de familie Andrenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1917 door Henry Lorenz Viereck.

title: Andrena columbiana

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Andrena columbiana''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Andrenidae]]
| onderfamilie = [[Andreninae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Zandbijen|Andrena]]'' (Zandbijen)
| w-naam = ''Andrena columbiana''
| auteur = [[Henry Lorenz Viereck|Viereck]]
| datum = 1917
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Andrena columbiana''''' is een [[vliesvleugeligen|vliesvleugelig]] [[insecten|insect]] uit de familie [[Andrenidae]]. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1917 door [[Henry Lorenz Viereck]].<ref>{{Brontabel|2008-ITIS}}</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|11}}

[[Categorie:Zandbijen]]

title: Andrena columbiana

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Andrenidae

Onderfamilie: Andreninae

Geslacht: Andrena (Zandbijen)

title: Soort


text:
# Polia purpurea
Polia purpurea is een soort in de taxonomische indeling van de snoerwormen (Nemertea). De huid van de worm is geheel met trilharen bedekt. De snoerworm jaagt op prooien van zijn eigen omvang en vangt deze met behulp van zijn slurf.
De worm komt uit het geslacht Polia. Polia purpurea werd in 1846 beschreven door Armand de Quatrefages.

title: Polia purpurea

wikitext:
{{Taxobox
| type            = dier
| naam            = ''Polia purpurea''
| titelweergave   =cursief
| afbeelding      =
| afbeeldingtekst =
| rijk            = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| onderrijk       = [[Eumetazoa]] (Orgaandieren)
| stam            = [[Snoerwormen|Nemertea]] (Snoerwormen)
| klasse          = [[Incertae sedis]]
| orde            =
| familie         =
| geslacht        = ''[[Polia (wormengeslacht)|Polia]]''
| auteur          = Quatrefages
| datum           = 1846
| haakjes         =
| worms           = 162629
}}
'''''Polia purpurea''''' is een [[soort]] in de taxonomische indeling van de [[snoerwormen]] (Nemertea). De huid van de worm is geheel met trilharen bedekt. De snoerworm jaagt op prooien van zijn eigen omvang en vangt deze met behulp van zijn slurf.

De worm komt uit het geslacht ''[[Polia (wormengeslacht)|Polia]]''. ''Polia purpurea'' werd in 1846 beschreven door [[Armand de Quatrefages]].

{{Appendix|2=
*Gibson, R. (2010). ''Polia purpurea'' Quatrefages, 1846. In: Gibson, R. (Ed) (2010). World Nemertina database. Gebaseerd op informatie uit het [[World Register of Marine Species]], te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=162629.}}
{{beginnetje|biologie|2011|12|07}}

{{DEFAULTSORT:Polia purpurea}}
[[Categorie:Snoerwormen]]

title: Polia purpurea

Onderrijk: Eumetazoa (Orgaandieren)

Stam: Nemertea (Snoerwormen)

Klasse: Incertae sedis

Geslacht: Polia

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Sonoda paucilampa
Sonoda paucilampa is een straalvinnige vissensoort uit de familie van diepzeebijlvissen (Sternoptychidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1960 door Grey.

title: Sonoda paucilampa

wikitext:
{{Taxobox straalvinnige
| titelweergave = cursief
| naam = ''Sonoda paucilampa''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Draakvisachtigen|Stomiiformes]] (Draakvisachtigen)
| familie = [[Diepzeebijlvissen|Sternoptychidae]] (Diepzeebijlvissen)
| geslacht = ''[[Sonoda]]''
| auteur = Grey
| datum = 1960
| haakjes =
| worms = 282831
|statusbron=2018|status=LC|rl-id=135434569}}
'''''Sonoda paucilampa''''' is een [[straalvinnigen|straalvinnige]] [[vissen (dieren)|vissensoort]] uit de familie van [[diepzeebijlvissen]] (Sternoptychidae).<ref>{{Link FishBase species|genus=Sonoda|species=paucilampa|month=10|year=2011}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1960 door Grey.

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2011|10|22}}

[[Categorie:Diepzeebijlvissen]]

title: Sonoda paucilampa · IUCN-status: Niet bedreigd (2018)

Stam: Chordata (Chordadieren)

Superklasse: Osteichthyes (Beenvisachtigen)

Klasse: Actinopterygii (Straalvinnigen)

Orde: Stomiiformes (Draakvisachtigen)

Familie: Sternoptychidae (Diepzeebijlvissen)

Geslacht: Sonoda

title: Soort

Portaal: Biologie · Vissen


text:
# Trans-Mantsjoerische spoorlijn
De Trans-Mantsjoerische spoorlijn is een spoorlijn in Rusland en de Volksrepubliek China. De lijn is een zijtak van de Trans-Siberische spoorlijn, die Moskou met Vladivostok verbindt. De lijn naar China buigt af bij Tarskaja, 100 kilometer ten oosten van Tsjita en vormt uiteindelijk de verbinding met de Chinese hoofdstad Peking. Het traject bestaat uit delen van verschillende spoorlijnen die later zijn samengevoegd, waaronder de Oostelijk Chinese Spoorwegen en Zuid-Mantsjoerische spoorlijn.

## Oostelijk Chinese Spoorwegen
Op 8 september 1896 tekenden Chinese en Russische vertegenwoordigers een contract. De Russen kregen het recht een spoorlijn aan te leggen op het grondgebied van Mantsjoerije. De Chinese vertegenwoordiger, Li Hongzhang, had twee belangrijke bepalingen laten opnemen, de spoorlijn moest worden gebouwd en beheerd door een private maatschappij en er mocht geen aftakking naar het zuiden komen. Op 29 december 1894 kondigde Rusland de aandelenemissie aan van de maatschappij. Er was echter geen tijd voor beleggers om hierop in te schrijven waardoor de uitgifte mislukt en alle aandelen - indirect - in handen van de Russische staat kwamen.
De Oostelijk Chinese Spoorwegen vormden een kortere verbinding voor de Trans-Siberische spoorlijn. Van Tsjita werd een spoorlijn aangelegd via Harbin naar Vladivostok, de belangrijkste Russische havenstad in het oosten. De lijn liep dwars door het noorden van Mantsjoerije. Het was zo'n 1200 kilometer lang, maar verkortte de reisafstand echter wel drastisch.
In 1897 werd begonnen met de aanleg van de spoorlijn op het traject van Tarskaja via Hailar, naar Harbin en Oessoeriejsk, dat niet op de Trans-Mantsjoerische spoorlijn ligt. In november 1901 werd het baanvak in gebruik genomen voor verkeer.
Na 1924 kwam het beheer van de spoorlijn in gezamenlijke handen van de Sovjet-Unie en China. Na de stichting van Mantsjoekwo verkocht de Sovjet-Unie het aandeel aan de Japanse vazalstaat. Na de Japanse overgave in 1945 kwam het beheer weer in handen van de Sovjet-Unie en China.  Vanaf 1952 is de Volksrepubliek China de enige eigenaar en beheerder.

## Zuid-Mantsjoerische spoorlijn
In 1898 sloten het Keizerrijk Rusland en China het Verdrag voor de pacht van het schiereiland Liaodong. Hiermee kreeg Rusland voor een periode van 25 jaar het recht op gebruik van twee havens en mocht een spoorlijn van Harbin naar Lüshunkou (ook bekend als Port Arthur of Dalian) aanleggen. In hetzelfde jaar werd begonnen met de aanleg van de 900 kilometer lange spoorlijn. Dit is het tweede deel van de Trans-Mantsjoerische spoorlijn en vormt het traject waar de spoorlijn na de stad Harbin van het oosten naar het zuiden toe afbuigt. Het tweede deeltraject was een strategische belangrijke verbinding, omdat de ijsvrije haven Port Arthur door de Japanners en de Russen werd begeerd. Ze vormde een van de hevigste strijdgebieden in de Russisch-Japanse Oorlog (1904-1905).
In het vredesverdrag tussen Rusland en Japan was geregeld dat het deel van de spoorlijn tussen Changchun en Dalian over zou gaan naar Japan. Voor het beheer werd de Zuid-Mantsjoerische Spoorweg Maatschappij (vaak afgekort tot Mantetsu) opgericht. De spoorlijn werd oorspronkelijk met Russisch breedspoor aangelegd. Na de verovering van Mantsjoerije door Japan en de oprichting van het keizerrijk Mandsjoekwo als Japanse vazalstaat werd de lijn tussen 1931 en 1935 omgespoord naar normaalspoor. Op het grenstraject tussen Suifenhe en Grodekovo ligt zowel normaal- als breedspoor.
In 1945 verklaarde de Sovjet-Unie de oorlog aan Japan. In augustus startte Operatie Augustusstorm en binnen een maand was heel Mantsjoerije in Sovjet handen. Bruikbaar spoorwegmaterieel werd afgevoerd naar de Sovjet-Unie als herstelbetaling. Na de terugtrekking van de Sovjet soldaten kwam de spoorlijn in Chinese handen.

title: Trans-Mantsjoerische spoorlijn

wikitext:
[[Bestand:Chinese Eastern Railway-en.svg|thumb|Spoorkaart met het tracée van de Trans-Mantsjoerische spoorlijn]]
De '''Trans-Mantsjoerische spoorlijn''' is een [[spoorweg|spoorlijn]] in [[Rusland]] en de [[Volksrepubliek China]]. De lijn is een zijtak van de [[Trans-Siberische spoorlijn]], die [[Moskou]] met [[Vladivostok]] verbindt. De lijn naar China buigt af bij [[Tarskaja]], 100 kilometer ten oosten van [[Tsjita (stad)|Tsjita]] en vormt uiteindelijk de verbinding met de Chinese hoofdstad [[Peking]]. Het traject bestaat uit delen van verschillende spoorlijnen die later zijn samengevoegd, waaronder de Oostelijk Chinese Spoorwegen en Zuid-Mantsjoerische spoorlijn.

==Oostelijk Chinese Spoorwegen==
Op 8 september 1896 tekenden Chinese en Russische vertegenwoordigers een contract. De Russen kregen het recht een spoorlijn aan te leggen op het grondgebied van Mantsjoerije.<ref name=H50>{{en}} {{aut|Huenemann, Ralph W. }} ''The Dragon on the Iron Horse, The economics of railroads in China 1876-1937'', Harvard University Press (1984), p.50</ref> De Chinese vertegenwoordiger, [[Li Hongzhang]], had twee belangrijke bepalingen laten opnemen, de spoorlijn moest worden gebouwd en beheerd door een private maatschappij en er mocht geen aftakking naar het zuiden komen.<ref name=H50/> Op 29 december 1894 kondigde Rusland de aandelenemissie aan van de maatschappij. Er was echter geen tijd voor beleggers om hierop in te schrijven waardoor de uitgifte mislukt en alle aandelen - indirect - in handen van de Russische staat kwamen.<ref name=H50/>

De Oostelijk Chinese Spoorwegen vormden een kortere verbinding voor de Trans-Siberische spoorlijn. Van Tsjita werd een spoorlijn aangelegd via [[Harbin]] naar Vladivostok, de belangrijkste Russische havenstad in het oosten. De lijn liep dwars door het noorden van [[Mantsjoerije]]. Het was zo'n 1200 kilometer lang, maar verkortte de reisafstand echter wel drastisch.

In [[1897]] werd begonnen met de aanleg van de spoorlijn op het traject van Tarskaja via [[Hailar]], naar Harbin en [[Oessoeriejsk]], dat niet op de Trans-Mantsjoerische spoorlijn ligt. In november 1901 werd het baanvak in gebruik genomen voor verkeer.

Na 1924 kwam het beheer van de spoorlijn in gezamenlijke handen van de Sovjet-Unie en China. Na de stichting van [[Mantsjoekwo]] verkocht de Sovjet-Unie het aandeel aan de Japanse vazalstaat. Na de Japanse overgave in 1945 kwam het beheer weer in handen van de Sovjet-Unie en China.  Vanaf 1952 is de [[Volksrepubliek China]] de enige eigenaar en beheerder.

==Zuid-Mantsjoerische spoorlijn==
In 1898 sloten het [[Keizerrijk Rusland]] en China het [[Verdrag voor de pacht van het schiereiland Liaodong]]. Hiermee kreeg Rusland voor een periode van 25 jaar het recht op gebruik van twee havens en mocht een spoorlijn van [[Harbin]] naar [[Lüshunkou]] (ook bekend als Port Arthur of [[Dalian]]) aanleggen. In hetzelfde jaar werd begonnen met de aanleg van de 900 kilometer lange spoorlijn. Dit is het tweede deel van de Trans-Mantsjoerische spoorlijn en vormt het traject waar de spoorlijn na de stad Harbin van het oosten naar het zuiden toe afbuigt. Het tweede deeltraject was een strategische belangrijke verbinding, omdat de ijsvrije haven Port Arthur door de [[Japan]]ners en de Russen werd begeerd. Ze vormde een van de hevigste strijdgebieden in de [[Russisch-Japanse Oorlog]] (1904-1905).

In het [[Verdrag van Portsmouth|vredesverdrag tussen Rusland en Japan]] was geregeld dat het deel van de spoorlijn tussen [[Changchun]] en Dalian over zou gaan naar Japan. Voor het beheer werd de Zuid-Mantsjoerische Spoorweg Maatschappij (vaak afgekort tot Mantetsu) opgericht.<ref>Huenemann, p.66</ref> De spoorlijn werd oorspronkelijk met [[Russisch breedspoor]] aangelegd. Na de verovering van Mantsjoerije door Japan en de oprichting van het keizerrijk [[Mandsjoekwo]] als Japanse vazalstaat werd de lijn tussen 1931 en 1935 omgespoord naar [[normaalspoor]].<ref>{{en}} Trains Worldexpresses [http://www.trains-worldexpresses.com/500/507.htm Transmanchourien-Express], geraadpleegd op 21 maart 2019</ref> Op het grenstraject tussen [[Suifenhe]] en [[Grodekovo]] ligt zowel normaal- als breedspoor.

In 1945 verklaarde de Sovjet-Unie de oorlog aan Japan. In augustus startte [[Operatie Augustusstorm]] en binnen een maand was heel Mantsjoerije in Sovjet handen. Bruikbaar spoorwegmaterieel werd afgevoerd naar de Sovjet-Unie als [[herstelbetaling]]. Na de terugtrekking van de Sovjet soldaten kwam de spoorlijn in Chinese handen.

{{appendix}}

[[Categorie:Spoorlijn in Rusland]]
[[Categorie:Spoorlijn in China]]
[[Categorie:Bouwwerk in Siberië]]


text:
# Salobrena (geslacht)
Salobrena is een geslacht van vlinders van de familie snuitmotten (Pyralidae), uit de onderfamilie Chrysauginae.

## Soorten
- S. atropurpurea Hampson, 1906
- S. bullata Schaus, 1913
- S. cyrisalis Druce
- S. dicela Dyar, 1914
- S. excisana Walker, 1863
- S. falvisectalis Hampson, 1916
- S. gibbosa Felder & Rogenhofer, 1874
- S. melopoalis Dyar, 1914
- S. phyrea Schaus, 1904
- S. platybathyralis Dyar, 1914
- S. pomponius Druce, 1895
- S. propylea Druce, 1895
- S. recurvata Möschler, 1886
- S. rubiginea (Hampson, 1897)
- S. sincera Zeller, 1875
- S. toxocrossa Meyrick, 1936
- S. vacuana Walker, 1865

title: Salobrena (geslacht)

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam            = ''Salobrena''
| titelweergave   = cursief
| afbeelding      =
| afbeeldingtekst =
| onderorde       =
| familie         = [[Snuitmotten|Pyralidae]] (Snuitmotten)
| onderfamilie    = [[Chrysauginae]]
| taxon           = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam          = ''Salobrena''
| auteur          =
| datum           =
}}

'''''Salobrena''''' is een geslacht van [[vlinders]] van de familie [[snuitmotten]] (Pyralidae), uit de onderfamilie Chrysauginae.

== Soorten ==
*''[[Salobrena atropurpurea|S. atropurpurea]]'' Hampson, 1906
*''[[Salobrena bullata|S. bullata]]'' Schaus, 1913
*''[[Salobrena cyrisalis|S. cyrisalis]]'' Druce
*''[[Salobrena dicela|S. dicela]]'' Dyar, 1914
*''[[Salobrena excisana|S. excisana]]'' Walker, 1863
*''[[Salobrena falvisectalis|S. falvisectalis]]'' Hampson, 1916
*''[[Salobrena gibbosa|S. gibbosa]]'' Felder & Rogenhofer, 1874
*''[[Salobrena melopoalis|S. melopoalis]]'' Dyar, 1914
*''[[Salobrena phyrea|S. phyrea]]'' Schaus, 1904
*''[[Salobrena platybathyralis|S. platybathyralis]]'' Dyar, 1914
*''[[Salobrena pomponius|S. pomponius]]'' Druce, 1895
*''[[Salobrena propylea|S. propylea]]'' Druce, 1895
*''[[Salobrena recurvata|S. recurvata]]'' Möschler, 1886
*''[[Salobrena rubiginea|S. rubiginea]]'' ([[George Francis Hampson|Hampson]], 1897)
*''[[Salobrena sincera|S. sincera]]'' [[Philipp Christoph Zeller|Zeller]], 1875
*''[[Salobrena toxocrossa|S. toxocrossa]]'' Meyrick, 1936
*''[[Salobrena vacuana|S. vacuana]]'' Walker, 1865

[[Categorie:Snuitmotten]]

title: Salobrena

Familie: Pyralidae (Snuitmotten)

Onderfamilie: Chrysauginae

title: Geslacht


text:
# Wonen voor Allen
Woningstichting Wonen Voor Allen (WVA) was een woningcorporatie die in 1979 werd opgericht als woningbouwvereniging Almere in de polder Zuidelijk Flevoland, die in 1968 was drooggelegd. Op 1 januari 2004 fuseerde Wonen Voor Allen met het Woningbedrijf Amsterdam tot de nieuwe woningcorporatie Ymere.

## Nieuwe stad
De Rijksdienst voor de IJsselmeerpolders (RIJP) was als overheidsdienst verantwoordelijk voor de inrichting van het nieuwe land in de drooggelegde polders in het IJsselmeer. In het westelijke deel van Zuidelijk Flevoland was de bouw van een stad gepland. Dit moest inspelen op moderne woonbehoeften van de Nederlanders in de jaren 70, maar ook de woningnood opheffen en aantrekkelijke alternatieven bieden voor Amsterdammers die woonden in stadsvernieuwingswijken. Het landelijk voorgeschreven bouwprogramma voor de nieuwe stad met de naam Almere bestond voor 70 tot 80 procent uit sociale woningbouw.

## Stichting Woningbouw Almere
Als opdrachtgever en voorbereider van de woningbouw in Almere werd in 1975 de Stichting Woningbouw Almere opgericht, een onderdeel van de Rijksdienst voor de IJsselmeerpolders. De eerste aanzet voor de bouw van Almere werd gegeven op 30 september 1975 en de eerste woningen in Almere werden opgeleverd in november 1976. De stad werd destijds nog direct bestuurd door het Openbaar Lichaam Zuidelijke IJsselmeerpolders (Z.IJ.P.), met een landdrost aan het hoofd. Van 1976 tot 1984 was Han Lammers de landdrost. Lammers maakte zich zorgen over het gebrek aan democratisch gehalte binnen dit overheidsorgaan. Almere stond rechtstreeks onder gezag van de minister van Verkeer en Waterstaat. Allerlei belangrijke beslissingen werden genomen door ambtenaren die geen verantwoording hoefden af te leggen aan de weinige inwoners. Bestuurders werden benoemd, en niet gekozen. Pas vanaf 1984 waren er gemeenten met een democratisch bestuur en vanaf 1986 een provincie waarvoor regelmatig verkiezingen werden georganiseerd.

## Woningbouwvereniging
Han Lammers zette zich in voor de invoering van structuren en instituten die ook elders in Nederland vanzelfsprekend waren. Daartoe behoorden ook woningbouwverenigingen, die door hun democratische structuur meer invloed boden aan de huurders dan woningstichtingen. Een tweede reden om een woningbouwvereniging op te richten, was het feit dat de rijkswoningstichting geen toegelaten instelling was die was erkend als instelling die uitsluitend in het belang van de volkshuisvesting actief was. Daardoor kon de stichting geen aanspraak maken op rijksvoorschotregelingen voor woningwetwoningen. Een nieuwe woningbouwvereniging zou wel erkend worden als toegelaten instelling, waardoor de sociale woningbouw voortaan volgens de gebruikelijke wijze kon worden gefinancierd.

## Woningbouwvereniging Almere
Eind 1979 werd Woningbouwvereniging Almere opgericht. Met het bestuur van de SWA werd overlegd over de overdracht van het woningbezit en de overname van de bouwproductie. In Lelystad was een soortgelijke weg bewandeld. Daar was het bezit van de rijkswoningstichting overgenomen door twee nieuwe woningcorporaties. De SWA kon echter niet worden opgeheven, omdat er geen interesse was van andere woningcorporaties in 850 woningen, waarop grote schulden rustten door een spaanplaatverwijdering, als gevolg van uitwaseming van formaldehyde die tot grote zorgen over de gezondheid van de bewoners had geleid. De rijkswoningstichting zou daardoor in Almere niet kunnen worden opgeheven. Honderden andere woningen werden wel overgenomen door de Woningbouwvereniging Almere.

## Bouwen
Woningbouwvereniging Almere bouwde in haar bijna 25-jarig bestaan bijna 7000 woningen in Almere in alle nieuwbouwwijken van Almere, zoals De Wierden in Almere Haven, de Stedenwijk in Almere Stad en de Bouwmeesterbuurt in Almere Buiten. Medio jaren 90 werd de vereniging omgezet in een stichting, die de nieuwe naam Wonen Voor Allen kreeg. De afkorting kon hetzelfde blijven. De overgang van vereniging naar stichting (of corporatie) hield in dat het bestuur niet meer door leden gekozen en gecontroleerd werd. Ook de gemeenten verloren hun invloed in het bestuur, de stichting was voortaan zelfstandig.
Vanaf eind 1979 tot medio 1998 was Henk Fleury directeur en later bestuurder van de WVA. Onder zijn leiding maakte de corporatie zijn grootste groei door. Vanaf 1998 was Ron de Haas directeur-bestuurder van de stichting.

## Fusie
Op 1 januari 2004 fuseerde Woningstichting Wonen voor Allen (Almere) met het Woningbedrijf Amsterdam, waarna de nieuwe organisatie Ymere ging heten, naar het IJmeer dat beide gemeenten met elkaar verbindt. Samen had de nieuwe combinatie ruim 48.000 huurwoningen, winkelpanden, opslagruimtes, studentenwoningen, woon-zorgcomplexen, gezondheidscentra en andere bedrijfsruimten in beheer.
Op 1 januari 2008 volgde een fusie met de Stichting Woonmaatschappij, een woningcorporatie met bijna 34.000 verhuureenheden die vooral actief was in Amsterdam, Haarlem en Haarlemmermeer. De naam van de nieuwe stichting bleef Ymere.
Op 1 januari 2011 fuseerde Ymere met woningcorporatie Goed Wonen Noord-Kennemerland, officieel geheten Woningstichting Goed Wonen Koedijk Sint-Pancras, met circa 1100 woningen in de gemeenten Alkmaar, Heerhugowaard en Langedijk. De naam van de nieuwe corporatie bleef Ymere.
Op 1 maart 2014 fuseerde Ymere met woningcorporatie De Woningbouw uit Weesp. De Woningbouw is in 2001 ontstaan uit een fusie van woningcorporaties Samen Bouwen, Ons Belang en de Algemene Weesper Woningbouwvereniging (AWWV). De Woningbouw bracht circa 4.100 huurwoningen in die het in bezit had in Weesp, Muiden en Muiderberg. Binnen het werkgebied van Ymere was De Woningbouw de enige andere woningcorporatie. De naam van de nieuwe woonbedrijf bleef Ymere.

title: Wonen voor Allen

wikitext:
Woningstichting '''Wonen Voor Allen''' (WVA) was een [[woningcorporatie]] die in 1979 werd opgericht als ''woningbouwvereniging [[Almere]]'' in de polder [[Zuidelijk Flevoland]], die in 1968 was drooggelegd. Op 1 januari 2004 fuseerde ''Wonen Voor Allen'' met het [[Woningbedrijf Amsterdam]] tot de nieuwe woningcorporatie [[Ymere]].

== Nieuwe stad ==
De [[Rijksdienst voor de IJsselmeerpolders]] (''RIJP'') was als overheidsdienst verantwoordelijk voor de inrichting van het nieuwe land in de drooggelegde polders in het [[IJsselmeer]]. In het westelijke deel van Zuidelijk Flevoland was de bouw van een stad gepland. Dit moest inspelen op moderne woonbehoeften van de Nederlanders in de [[1970-1979|jaren 70]], maar ook de [[woningnood]] opheffen en aantrekkelijke alternatieven bieden voor Amsterdammers die woonden in [[stadsvernieuwing]]swijken. Het landelijk voorgeschreven bouwprogramma voor de nieuwe stad met de naam Almere bestond voor 70 tot 80 procent uit [[sociale woningbouw]].

== Stichting Woningbouw Almere ==
Als opdrachtgever en voorbereider van de woningbouw in Almere werd in 1975 de ''Stichting Woningbouw Almere'' opgericht, een onderdeel van de Rijksdienst voor de IJsselmeerpolders. De eerste aanzet voor de bouw van Almere werd gegeven op 30 september 1975 en de eerste woningen in Almere werden opgeleverd in [[november]] [[1976]]. De stad werd destijds nog direct bestuurd door het ''[[Openbaar Lichaam Zuidelijke IJsselmeerpolders]] (Z.IJ.P.)'', met een [[landdrost]] aan het hoofd. Van 1976 tot 1984 was [[Han Lammers]] de landdrost. Lammers maakte zich zorgen over het gebrek aan democratisch gehalte binnen dit overheidsorgaan. Almere stond rechtstreeks onder gezag van de [[minister van Verkeer en Waterstaat]]. Allerlei belangrijke beslissingen werden genomen door ambtenaren die geen verantwoording hoefden af te leggen aan de weinige inwoners. Bestuurders werden benoemd, en niet gekozen. Pas vanaf 1984 waren er gemeenten met een democratisch bestuur en vanaf 1986 een provincie waarvoor regelmatig verkiezingen werden georganiseerd.

== Woningbouwvereniging ==
Han Lammers zette zich in voor de invoering van structuren en instituten die ook elders in Nederland vanzelfsprekend waren. Daartoe behoorden ook woningbouwverenigingen, die door hun democratische structuur meer invloed boden aan de huurders dan woningstichtingen. Een tweede reden om een woningbouwvereniging op te richten, was het feit dat de rijkswoningstichting geen toegelaten instelling was die was erkend als instelling die uitsluitend in het belang van de [[volkshuisvesting]] actief was. Daardoor kon de stichting geen aanspraak maken op rijksvoorschotregelingen voor [[woningwetwoning|woningwetwoningen]]. Een nieuwe woningbouwvereniging zou wel erkend worden als toegelaten instelling, waardoor de sociale woningbouw voortaan volgens de gebruikelijke wijze kon worden gefinancierd.

== Woningbouwvereniging Almere ==
Eind 1979 werd Woningbouwvereniging Almere opgericht. Met het bestuur van de SWA werd overlegd over de overdracht van het woningbezit en de overname van de bouwproductie. In [[Lelystad]] was een soortgelijke weg bewandeld. Daar was het bezit van de rijkswoningstichting overgenomen door twee nieuwe woningcorporaties. De SWA kon echter niet worden opgeheven, omdat er geen interesse was van andere woningcorporaties in 850 woningen, waarop grote schulden rustten door een spaanplaatverwijdering, als gevolg van uitwaseming van [[formaldehyde]] die tot grote zorgen over de gezondheid van de bewoners had geleid. De rijkswoningstichting zou daardoor in Almere niet kunnen worden opgeheven. Honderden andere woningen werden wel overgenomen door de Woningbouwvereniging Almere.

== Bouwen ==
Woningbouwvereniging Almere bouwde in haar bijna 25-jarig bestaan bijna 7000 woningen in Almere in alle nieuwbouwwijken van Almere, zoals [[De Wierden (Almere)|De Wierden]] in [[Almere Haven]], de [[Stedenwijk (Almere)|Stedenwijk]] in [[Almere Stad]] en de [[Bouwmeesterbuurt (Almere)|Bouwmeesterbuurt]] in [[Almere Buiten]]. Medio [[1990-1999|jaren 90]] werd de vereniging omgezet in een stichting, die de nieuwe naam ''Wonen Voor Allen'' kreeg. De afkorting kon hetzelfde blijven. De overgang van vereniging naar stichting (of corporatie) hield in dat het bestuur niet meer door leden gekozen en gecontroleerd werd. Ook de gemeenten verloren hun invloed in het bestuur, de stichting was voortaan zelfstandig.
Vanaf eind 1979 tot medio 1998 was Henk Fleury directeur en later bestuurder van de WVA. Onder zijn leiding maakte de corporatie zijn grootste groei door. Vanaf 1998 was Ron de Haas directeur-bestuurder van de stichting.

== Fusie ==
Op 1 januari 2004 fuseerde Woningstichting Wonen voor Allen (Almere) met het [[Woningbedrijf Amsterdam]], waarna de nieuwe organisatie [[Ymere]] ging heten, naar het IJmeer dat beide gemeenten met elkaar verbindt. Samen had de nieuwe combinatie ruim 48.000 huurwoningen, winkelpanden, opslagruimtes, studentenwoningen, woon-zorgcomplexen, gezondheidscentra en andere bedrijfsruimten in beheer.

Op 1 januari 2008 volgde een fusie met de [[Woonmaatschappij|Stichting Woonmaatschappij]], een woningcorporatie met bijna 34.000 verhuureenheden die vooral actief was in [[Amsterdam]], [[Haarlem]] en [[Haarlemmermeer]]. De naam van de nieuwe stichting bleef [[Ymere]].

Op 1 januari 2011 fuseerde Ymere met woningcorporatie [[Goed Wonen (Sint-Pancras)|Goed Wonen Noord-Kennemerland]], officieel geheten Woningstichting Goed Wonen Koedijk Sint-Pancras, met circa 1100 woningen in de gemeenten [[Alkmaar (Nederland)|Alkmaar]], [[Heerhugowaard]] en [[Langedijk]]. De naam van de nieuwe corporatie bleef Ymere.

Op 1 maart 2014 fuseerde Ymere met woningcorporatie [[De Woningbouw]] uit Weesp. De Woningbouw is in 2001 ontstaan uit een fusie van woningcorporaties Samen Bouwen, Ons Belang en de Algemene Weesper Woningbouwvereniging (AWWV). De Woningbouw bracht circa 4.100 huurwoningen in die het in bezit had in [[Weesp]], [[Muiden]] en [[Muiderberg]]. Binnen het werkgebied van Ymere was De Woningbouw de enige andere woningcorporatie. De naam van de nieuwe woonbedrijf bleef Ymere.

{{Appendix|2=
* ''Het begint met wonen : Ymere - wonen, leven, groeien'', Uitgeverij THOTH Bussum, Amsterdam 2008
}}

[[Categorie:Voormalige Nederlandse woningcorporatie]]
[[Categorie:Geschiedenis van Almere]]


text:
# Visage
Visage is een Britse new waveband uit de jaren tachtig.

## Geschiedenis
De groep was actief van 1978 tot 1984 maar beleefde ruim twintig jaar later een comeback toen de band in 2004 weer bij elkaar kwam. De grootste en bekendste hit van de band was Fade to grey uit 1980.
Voorman en leadzanger Steve Strange overleed in 2015 op 55-jarige leeftijd.

## Discografie

### Albums
- Visage (1980)
- The Anvil (1982)
- Beat Boy (1984)
- Hearts and Knives (2013)

## Hitnoteringen
- Fade to Grey Nederland: (nr. 22 Nederlandse Top 40, nr. 24 Nationale Hitparade, nr 23 TROS Top 50, nr. 2 TROS Europarade). Op maandag 5 januari 1981 door dj Frits Spits en producer Tom Blomberg in het radioprogramma De Avondspits verkozen tot de 125e NOS Steunplaat van de week op Hilversum 3.

België: nr. 4 Vlaamse Ultratop 50 en Vlaamse Radio 2 Top 30)

## Bandleden
- Steve Strange - zang
- Rusty Egan - percussie, saxofoon en achtergrondzang
- Midge Ure - gitaar, keyboards, basgitaar, achtergrondzang
- Billy Currie - elektrische viool, keyboards
- John McGeogh - gitaar
- Dave Formula - keyboards
- Barry Adamson - basgitaar

### NPO Radio 2 Top 2000
| Nummer met noteringen in de NPO Radio 2 Top 2000 | '07  | '08-'11 | '12  |
| ------------------------------------------------ | ---- | ------- | ---- |
| Fade to Grey                                     | 1936 | -       | 1908 |

1. ↑  Een '-' betekent dat het nummer niet was genoteerd en een vetgedrukt getal geeft de hoogste notering aan.
2. ↑  2007 was het eerste jaar met een notering voor dit nummer.
3. ↑  Deze tabel is bijgewerkt tot en met de laatste editie (2024).

title: Visage

wikitext:
{{Infobox band
| band_naam      = Visage
| logo           =
| afbeelding     = Steve_Strange,_lead_singer_of_English_New_Wave_group_"Visage".jpg
| onderschrift   = Steve Strange
| aka            =
| jaren_actief   = 1978–1985, 2002–2011, 2012–2015
| oorsprong      = Groot-Brittannië
| muziekgenre    = [[New wave (muziekstijl)|New wave]]
| record_label   =
| manager        =
| andere_acts    =
| huidige_leden  =
| oud_leden      =
| website        =
}}
'''Visage''' is een [[Verenigd Koninkrijk|Britse]] [[New wave (muziekstijl)|new wave]]band uit de [[1980-1989|jaren tachtig]].

== Geschiedenis ==
De groep was actief van 1978 tot 1984 maar beleefde ruim twintig jaar later een comeback toen de band in 2004 weer bij elkaar kwam. De grootste en bekendste hit van de band was ''[[Fade to grey]]'' uit 1980.

Voorman en leadzanger [[Steve Strange]] overleed in 2015 op 55-jarige leeftijd.

== Discografie ==
=== Albums ===
*[[Visage (album)|Visage]] (1980)
*[[The Anvil]] (1982)
*[[Beat Boy]] (1984)
*[[Hearts and Knives]] (2013)

== Hitnoteringen ==
*''Fade to Grey'' Nederland: (nr. 22 [[Nederlandse Top 40]], nr. 24 [[Nationale Hitparade]], nr 23 [[TROS Top 50]], nr. 2 [[Europarade|TROS Europarade]]). Op maandag 5 januari 1981 door [[diskjockey|dj]] [[Frits Spits]] en producer [[Tom Blomberg]] in het radioprogramma [[De Avondspits]] verkozen tot de 125e [[Steunplaat|NOS Steunplaat]] van de week op [[Hilversum 3]].

België: nr. 4 Vlaamse [[Ultratop 50 Singles (Vlaanderen)|Ultratop 50]] en Vlaamse [[Radio 2 Top 30]])

== Bandleden ==
* [[Steve Strange]] - zang
* [[Rusty Egan]] - [[Slaginstrument|percussie]], saxofoon en achtergrondzang
* [[Midge Ure]] - gitaar, [[keyboard]]s, basgitaar, achtergrondzang
* [[Billy Currie]] - elektrische viool, keyboards
* [[John McGeogh]] - gitaar
* [[Dave Formula]] - keyboards
*[[Barry Adamson]] - basgitaar

===NPO Radio 2 Top 2000===
{{Tabel NPO Radio 2 Top 2000
}}

== Externe link ==
*{{en}}[http://www.myspace.com/visageofficial Officiële website]

{{Beginnetje|muziek|2=2006|3=08|4=17}}

[[Categorie:Britse band]]
[[Categorie:Newwaveband]]

title: Achtergrondinformatie

Oorsprong: Groot-Brittannië

Genre(s): New wave


text:
# Curanilahue
Curanilahue is een gemeente in de Chileense provincie Arauco in de regio Biobío. Curanilahue telde 32.288 inwoners in 2017 en heeft een oppervlakte van 994 km².
- Library of Congress Control Number: n91059483
- Nationale Bibliotheek van Israël: 987007565095705171
- Virtual International Authority File: 143203421
- WorldCat: E39PBJjxt7G7BBcyBqWwwqChHC

title: Curanilahue

wikitext:
{{Infobox gemeente Chili
| naam=Curanilahue
| provincie=[[Arauco (provincie)|Arauco]]
| regio=[[Biobío (regio)|Biobío]]
| vlag=
| wapen=Escudo Curanilahue.png
| oprichter=
| opgericht=
| opgerichtnaam=
| inwnaam= Curanilahuino
| burgemeester= Alejandra Burgos Bizama
| kiesdistrict = X - Bío-Bío
| district= Nº 21
| code=08205
| web=[http://www.munichue.cl/ www.munichue.cl]
| lat_deg = 37
| lat_min = 28
| lat_sec = 35
| lon_deg = 73
| lon_min = 20
| lon_sec = 40
}}
'''Curanilahue''' is een [[gemeenten van Chili|gemeente]] in de [[Chili|Chileense]] [[provincies van Chili|provincie]] [[Arauco (provincie)|Arauco]] in de [[regio's van Chili|regio]] [[Biobío (regio)|Biobío]]. Curanilahue telde {{Array Chili gemeenten inwoners|INW=08205}} inwoners in {{Array Chili gemeenten inwoners|TXT=Jaar}} en heeft een oppervlakte van 994 km².

{{Commonscat|Curanilahue}}
{{Coor title dms|37|28|35|S|73|20|40|W|scale:12500}}
{{Bibliografische informatie}}

[[Categorie:Gemeente in Chili]]

title: Situering

Provincie: Arauco

Regio: Biobío

title: Algemeen

title: Politiek

Burgemeester: Alejandra Burgos Bizama

Kieskring: X - Bío-Bío

District: Nº 21

title: Overig

Inwonersnaam: Curanilahuino

Website: Officiële website

title: Detailkaart

Detailkaart: Ligging van de gemeente in de regio Biobío

Portaal: Zuid-Amerika


text:
# Hof van Justitie (gebouw)
Het Hof van Justitie, ook wel Ministerie van Justitie genoemd, is een monumentaal pand uit het laatste kwart van de achttiende eeuw, gelegen aan het Onafhankelijkheidsplein 4 in Paramaribo, Suriname, en is sinds de bouw in gebruik als Hof van Justitie. Het pand is onderdeel van de historische binnenstad van Paramaribo, die sinds 2002 door UNESCO aan de Werelderfgoedlijst is toegevoegd.

## Geschiedenis
In 1750 stond op de plaats van het gebouw van het Hof van Justitie een groot woonhuis, eigendom van de rijke Anna du Four, eigenares van de plantages Klaverblad, Sardam en Rorak, alle gelegen aan de Surinamerivier.
Haar huis werd vermoedelijk in 1755 gebouwd, een jaar vóór haar huwelijk met haar derde man, en was een van de grootste huizen van Paramaribo in die tijd. Het huis had destijds de allure van een statig Amsterdams grachtenhuis in rococostijl, maar dan van hout. Het had twee verdiepingen op een bakstenen onderbouw met op bel-etage een voorhuis met zijkamer en een achtergalerij, terwijl op de tweede verdieping twee grote slaapkamers waren en een achtergalerij. De kelder had een comptoir (kantoortje), een magazijn, een drammagazijn en een bottelarie. Op het erf stond zowel een schapenstal als een koeienstal.
Het gouvernement kocht in 1772 of 1773 het huis om er het Hof van Civiele Justitie onder te brengen. Het was een dure aankoop en naar bleek geen goede aankoop, want twintig jaar later bleek de houten constructie dusdanig verrot te zijn dat dit niet meer te repareren was.
In 1793 werd een nieuw gebouw gerealiseerd op de bestaande stenen onderbouw en stoep, deels geïnspireerd op het oude gebouw. Om houtrot te voorkomen was er gekozen om het gebouw in steen op te trekken.
De eerste steen werd gelegd door gouverneur Friderici op 9 september 1793. Deze marmeren steen was oorspronkelijk ingemetseld boven de voordeur, maar werd later binnen in de bovenhal geplaatst.
Aan de achterzijde, aan de Mr. Dr. J.C. de Mirandastraat, werd een klein gebouw neergezet voor de zogenaamde om schuld gegijzelden, die per dag een kostgeld van drie gulden moesten betalen. Dit bijgebouw werd in de twintigste eeuw gesloopt.
Het gebouw kende na 1793 nog vele ingrijpende verbouwingen. Voor de restauratie in de periode 1967-1970 baseerde architectenbureau Van Oerle en Schrama zich op een tekening van Pierre Jacques Benoit uit ca. 1830.
Het interieur stamt nog grotendeels uit het eind van de achttiende eeuw.

## Bouw
Het gebouw van het Hof van Justitie is opgetrokken in baksteen en kent slechts een enkele woonlaag. De architectuur is gebaseerd op de classicistische stijl. Het pand is vijf traveeën breed en drie diep. Zowel aan de voor- als achterzijde bevindt zich een stenen trap die naar de bel-etage leidt.
De gevels zijn symmetrisch ingedeeld waarbij de voorgevel is geaccentueerd door geblokte hoeklisenen te gebruiken en een middenrisaliet voor de hoofdingang. Verder heeft het gebouw een attiek en een met leien bedekte mansardekap. Boven de hoofdingang bevindt zich een dakhuis als topbekroning.
De natuurstenen stoep met gietijzeren balusters in Lodewijk XV-stijl zijn vermoedelijk overgebleven van het huis van Anna du Four uit 1755.
- Detail van de stoep aan de pleinzijde (1971).
- Entree uit 1793 met de gietijzeren balusters uit 1755.
- Het dakhuis boven de entree.

title: Hof van Justitie (gebouw)

wikitext:
[[Bestand:Paramaribo - Onafhankelijkheidsplein 4 20161004.jpg|thumb|Het gebouw van het Hof van Justitie aan het Onafhankelijkheidsplein 4 in Paramaribo.]]
[[Bestand:Paramaribo, Hof van Justitie (Court of Justice).jpg|thumb|De achterzijde van het Hof van Justitie aan de [[Mr. Dr. J.C. de Mirandastraat]].]]
[[Bestand:SR183o (27) Het gerechtshof.jpg|thumb|Het gerechtshof in ca. 1830.]]
Het '''Hof van Justitie''', ook wel ''Ministerie van Justitie'' genoemd, is een monumentaal pand uit het laatste kwart van de [[18e eeuw|achttiende eeuw]], gelegen aan het [[Onafhankelijkheidsplein (Paramaribo)|Onafhankelijkheidsplein]] 4 in [[Paramaribo]], [[Suriname]], en is sinds de bouw in gebruik als [[Hof van Justitie (Suriname)|Hof van Justitie]]. Het pand is onderdeel van de [[Binnenstad (Paramaribo)|historische binnenstad van Paramaribo]], die sinds 2002 door [[UNESCO]] aan de [[Werelderfgoedlijst]] is toegevoegd.

== Geschiedenis ==
In 1750 stond op de plaats van het gebouw van het Hof van Justitie een groot woonhuis, eigendom van de rijke [[Anna du Four]], eigenares van de plantages [[Plantage Klaverblad|Klaverblad]], [[Plantage Sardam|Sardam]] en [[Plantage Rorak|Rorak]], alle gelegen aan de [[Surinamerivier]].<ref name="dikland">P. Dikland, ''Monumentenwandelgids Paramaribo'' (2013). Blz. 24-25.</ref><ref name="kloosterbakker">Olga van der Klooster & Michel Bakker, ''Architectuur en bouwcultuur in Suriname'' (2009). Blz. 157-158.</ref>
Haar huis werd vermoedelijk in 1755 gebouwd, een jaar vóór haar huwelijk met haar derde man, en was een van de grootste huizen van Paramaribo in die tijd.<ref name="kloosterbakker"/> Het huis had destijds de allure van een statig Amsterdams grachtenhuis in [[rococo]]stijl, maar dan van hout.<ref name="kloosterbakker"/> Het had twee verdiepingen op een bakstenen onderbouw met op [[Bel-etage (verdieping)|bel-etage]] een voorhuis met zijkamer en een achtergalerij, terwijl op de tweede verdieping twee grote slaapkamers waren en een achtergalerij.<ref name="kloosterbakker"/> De kelder had een [[comptoir]] (kantoortje), een magazijn, een [[drammagazijn]] en een [[bottelarie]].<ref name="kloosterbakker"/> Op het erf stond zowel een schapenstal als een koeienstal.<ref name="kloosterbakker"/>

Het gouvernement kocht in 1772 of 1773 het huis om er het Hof van Civiele Justitie onder te brengen.<ref name="dikland"/><ref name="kloosterbakker"/> Het was een dure aankoop en naar bleek geen goede aankoop, want twintig jaar later bleek de houten constructie dusdanig verrot te zijn dat dit niet meer te repareren was.<ref name="dikland"/>

In 1793 werd een nieuw gebouw gerealiseerd op de bestaande stenen onderbouw en stoep, deels geïnspireerd op het oude gebouw.<ref name="dikland"/><ref name="kloosterbakker"/> Om houtrot te voorkomen was er gekozen om het gebouw in steen op te trekken.<ref name="dikland"/>
De eerste steen werd gelegd door gouverneur [[Jurriaan François de Friderici|Friderici]] op 9 september 1793.<ref name="dikland"/> Deze marmeren steen was oorspronkelijk ingemetseld boven de voordeur, maar werd later binnen in de bovenhal geplaatst.<ref name="kloosterbakker"/>

Aan de achterzijde, aan de [[Mr. Dr. J.C. de Mirandastraat]], werd een klein gebouw neergezet voor de zogenaamde ''om schuld gegijzelden'', die per dag een kostgeld van drie gulden moesten betalen.<ref name="dikland"/> Dit bijgebouw werd in de [[20e eeuw|twintigste eeuw]] gesloopt.<ref name="dikland"/>

Het gebouw kende na 1793 nog vele ingrijpende verbouwingen.<ref name="kloosterbakker"/> Voor de restauratie in de periode 1967-1970 baseerde architectenbureau [[Van Oerle en Schrama]] zich op een tekening van [[Pierre Jacques Benoit]] uit ca. 1830.<ref name="kloosterbakker"/>

Het interieur stamt nog grotendeels uit het eind van de [[18e eeuw|achttiende eeuw]].<ref name="dikland"/>

== Bouw ==
Het gebouw van het Hof van Justitie is opgetrokken in baksteen en kent slechts een enkele woonlaag. De architectuur is gebaseerd op de classicistische stijl.<ref name="kloosterbakker"/> Het pand is vijf [[travee]]ën breed en drie diep. Zowel aan de voor- als achterzijde bevindt zich een stenen trap die naar de [[Bel-etage (verdieping)|bel-etage]] leidt.
De gevels zijn symmetrisch ingedeeld waarbij de voorgevel is geaccentueerd door geblokte [[Liseen|hoeklisenen]] te gebruiken en een [[Risaliet|middenrisaliet]] voor de hoofdingang. Verder heeft het gebouw een [[attiek]] en een met leien bedekte [[Mansardedak|mansardekap]].<ref name="kloosterbakker"/> Boven de hoofdingang bevindt zich een dakhuis als topbekroning.<ref name="kloosterbakker"/>

De natuurstenen stoep met gietijzeren [[baluster]]s in [[Lodewijk XV-stijl]] zijn vermoedelijk overgebleven van het huis van Anna du Four uit 1755.<ref name="kloosterbakker"/>

<gallery>
Hof van Justitie, detail stoep pleinzijde - 20653133 - RCE.jpg|Detail van de stoep aan de pleinzijde (1971).
Paramaribo - Onafhankelijkheidsplein 4 20161004 detail entree (1793) en gietijzeren balusters (1755) pleinzijde.jpg|Entree uit 1793 met de gietijzeren balusters uit 1755.
Paramaribo - Onafhankelijkheidsplein 4 20161004 detail dakhuis als topbekroning boven entree (1793)  pleinzijde.jpg|Het dakhuis boven de entree.
</gallery>

== Zie ook ==
* [[Lijst van monumenten in Paramaribo]]

{{Coor title dms|5|49|35.1|N|55|09|08.8|W|type:city_scale:1000}}
{{commonscat|Onafhankelijkheidsplein 4, Paramaribo}}

{{Appendix|2=
'''bronnen'''
*Olga van der Klooster & Michel Bakker, ''Architectuur en bouwcultuur in Suriname'' (2009). KIT Publishers. ISBN 978-90-6832-531-7.
*P. Dikland, ''Monumentenwandelgids Paramaribo'' (2013). Vaco Uitgeversmaatschappij. Eerste druk.

'''referenties'''
<references/>
}}
{{Bibliografische informatie}}

[[Categorie:Bouwwerk in Paramaribo]]
[[Categorie:Monument in Paramaribo]]
[[Categorie:Werelderfgoed in Suriname]]


text:
# Philodromus barmani
Philodromus barmani is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de renspinnen (Philodromidae).
Het dier behoort tot het geslacht Philodromus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1980 door Benoy Krishna Tikader.

title: Philodromus barmani

wikitext:
{{Taxobox spin
| naam              = ''Philodromus barmani''
| titelweergave     = cursief
| afbeelding        =
| afbeeldingtekst   =
| familie           = [[Renspinnen|Philodromidae]] (Renspinnen)
| geslacht          = ''[[Philodromus]]''
| auteur            = [[Benoy Krishna Tikader]]
| datum             = 1980
| haakjes           =
}}
'''''Philodromus barmani''''' is een [[spinnen (dieren)|spinnen]][[soort]] in de taxonomische indeling van de [[Renspinnen|renspinnen (Philodromidae)]].<ref>{{aut|Platnick, Norman I.}} (2010): [http://research.amnh.org/entomology/spiders/catalog/ The world spider catalog], version 10.5. ''American Museum of Natural History''. [https://web.archive.org/web/20090312050907/http://research.amnh.org:80/entomology/spiders/catalog/ Gearchiveerd] op 12 maart 2009.</ref>

Het dier behoort tot het geslacht ''[[Philodromus]]''. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1980 door [[Benoy Krishna Tikader]].

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|10|21}}

[[Categorie:Philodromus|barmani]]

title: Philodromus barmani

Klasse: Arachnida (Spinachtigen)

Orde: Araneae (Spinnen)

Familie: Philodromidae (Renspinnen)

Geslacht: Philodromus

title: Soort


text:
# Dlururejo
Dlururejo is een bestuurslaag in het regentschap Nganjuk van de provincie Oost-Java, Indonesië. Dlururejo telt 687 inwoners (volkstelling 2010).

title: Dlururejo

wikitext:
{{Infobox plaats in Indonesië
| soort          = Dorp
| naam           = Dlururejo
| inwoners       = 687
| datum inwoners = 2010
| provincie      = [[Oost-Java]] (Jawa Timur)
| regentschap    = [[Nganjuk (regentschap)|Nganjuk]]
| onderdistrict  = [[Jatikalen (onderdistrict)|Jatikalen]]
| eiland         = [[Java (eiland)|Java]]
| tijdzone       = +7
| code desa      = 3518200005
| mapname        =
| lat_deg        =
| lat_min        =
| lat_sec        =
| lon_deg        =
| lon_min        =
| lon_sec        =
| image          =
| caption        =
}}
'''Dlururejo''' is een bestuurslaag in het [[Regentschap (Indonesië)|regentschap]]  [[Nganjuk (regentschap)|Nganjuk]] van de [[Provincies van Indonesië|provincie]] [[Oost-Java]], [[Indonesië]]. Dlururejo telt 687 inwoners (volkstelling 2010).

{{Appendix|2=
* Resultaten van de volkstelling (2010), Badan Pusat Statistik, [https://web.archive.org/web/20121202090212/http://bps.go.id/eng/download_file/Population_of_Indonesia_by_Village_2010.pdf Population_of_Indonesia_by_Village]
}}
{{Beginnetje|landen & Volken|land=Indonesië|2=2013|3=06|4=23}}

[[Categorie:Plaats in Oost-Java]]

title: Situering

Eiland: Java

Provincie: Oost-Java (Jawa Timur)

Regentschap of · stadsgemeente: Nganjuk

Onderdistrict: Jatikalen

title: Algemeen

title: Overig

Portaal: Indonesië


text:
# Adelheid van Eilenburg
Adelheid van Eilenburg (geboren tussen 1030 en 1040 - 26 januari 1071) was een Duitse edelvrouw die markgravin-gemalin van Oostenrijk was.

## Levensloop
Ze was de dochter van Dedo I van Lausitz, van 1046 tot 1073 markgraaf van de Saksische Oostmark (ook bekend Neder-Lausitz) en graaf van Eilenberg, en diens eerste vrouw Oda van Lausitz. Over het leven van Adelheid is zeer weinig bekend.
Rond het jaar 1050 huwde ze met Ernst de Strijdbare, die van 1055 tot aan zijn dood in 1075 markgraaf van Oostenrijk was. Ze kregen minstens vier kinderen:
- Leopold II (1050-1095), van 1075 tot 1095 markgraaf van Oostenrijk.
- Adalbert I (gestorven in 1100), graaf van Pernegg en Bogen.
- Justitia (gestorven in 1120), huwde met graaf Otto II van Wolfratshausen
- een dochter die huwde met graaf Herman I van Poigen

title: Adelheid van Eilenburg

wikitext:
{{Infobox dynastie
| naam = Adelheid van Eilenburg
| leven = [[1030]]/[[1040]]-[[1071]]
| functie = [[Lijst van huwelijkspartners van de heersers van Oostenrijk|Markgravin-gemalin van Oostenrijk]]
| periode = [[1055]]-[[1071]]
| voorganger = [[Frozza Orseolo]]
| opvolger = [[Swanhilde]]
| vader = [[Dedo I van Lausitz]]
| moeder = Oda van Lausitz
}}

'''Adelheid van Eilenburg''' (geboren tussen [[1030]] en [[1040]] - [[26 januari]] [[1071]]) was een [[Duitsland|Duitse]] edelvrouw die markgravin-gemalin van [[Oostenrijk]] was.

==Levensloop==
Ze was de dochter van [[Dedo I van Lausitz]], van 1046 tot 1073 markgraaf van de [[Saksische Oostmark]] (ook bekend [[Markgraafschap Neder-Lausitz|Neder-Lausitz]]) en graaf van Eilenberg, en diens eerste vrouw Oda van Lausitz. Over het leven van Adelheid is zeer weinig bekend.

Rond het jaar 1050 huwde ze met [[Ernst de Strijdbare]], die van 1055 tot aan zijn dood in 1075 markgraaf van Oostenrijk was. Ze kregen minstens vier kinderen:
* [[Leopold II van Oostenrijk|Leopold II]] (1050-1095), van 1075 tot 1095 markgraaf van Oostenrijk.
* Adalbert I (gestorven in 1100), graaf van Pernegg en Bogen.
* Justitia (gestorven in 1120), huwde met graaf Otto II van Wolfratshausen
* een dochter die huwde met graaf Herman I van Poigen

{{Appendix|2=
*{{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Adelaide of Eilenburg|oldid=721362816|datum=20161030}}
}}

[[Categorie:Partner van de heerser van Oostenrijk]]
[[Categorie:Persoon in de 11e eeuw]]

title: Markgravin-gemalin van Oostenrijk

Voorganger: Frozza Orseolo

Opvolger: Swanhilde


text:
# Tibiosioma
Tibiosioma is een kevergeslacht uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1990 door Martins & Galileo.

## Soorten
Tibiosioma omvat de volgende soorten:
- Tibiosioma flavolineata Giorgi, 2001
- Tibiosioma maculosa Martins & Galileo, 2007
- Tibiosioma martinsi Nearns & Swift, 2011
- Tibiosioma remipes Martins & Galileo, 1990

title: Tibiosioma

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Tibiosioma''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Boktorren|Cerambycidae]] (Boktorren)
| onderfamilie = [[Lamiinae]]
| taxon = [[Geslacht (biologie)|Geslacht]]
| w-naam = ''Tibiosioma''
| auteur = [[Ubirajara Ribeiro Martins|Martins]] & [[Maria Helena Mainieri Galileo|Galileo]]
| datum = 1990
| commons =
| species =
}}
'''''Tibiosioma''''' is een [[kevers|kever]][[geslacht (biologie)|geslacht]] uit de familie van de [[Boktorren|boktorren (Cerambycidae)]]. De wetenschappelijke naam van het geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1990 door Martins & Galileo.<ref>{{Brontabel|9999-Cerambycidae}} (bezocht 30 januari 2014)</ref>

==Soorten==
''Tibiosioma'' omvat de volgende soorten:
* ''[[Tibiosioma flavolineata]]'' Giorgi, 2001
* ''[[Tibiosioma maculosa]]'' Martins & Galileo, 2007
* ''[[Tibiosioma martinsi]]'' Nearns & Swift, 2011
* ''[[Tibiosioma remipes]]'' Martins & Galileo, 1990

{{Appendix}}
{{Beginnetje|biologie|2014|02|20}}

[[Categorie:Boktorren]]

title: Tibiosioma

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Cerambycidae (Boktorren)

Onderfamilie: Lamiinae

title: Geslacht


text:
# Pilot (Glee)
"Pilot" is de proefaflevering van de Amerikaanse televisieserie Glee, die op 19 mei 2009 in de Verenigde Staten voor het eerst door FOX werd uitgezonden. De serie gaat over een koor op een middelbare school, beter bekend als een glee club, in Lima in de Amerikaanse staat Ohio. In de proefaflevering worden de hoofdpersonages geïntroduceerd. Deze aflevering werd geregisseerd door de schrijver Ryan Murphy. Murphy koos ook de muziek. De aflevering werd door 9,619 miljoen mensen bekeken.

## Verhaal
Wanneer de leraar Spaans Will Schuester (Matthew Morrison) hoort dat Sandy Ryerson (Stephen Tobolowsky), het hoofd van de glee club, ontslagen is vanwege seksuele intimidatie van een mannelijke leerling, wil hij de club overnemen. De directeur van de school, Figgins (Iqbal Theba), geeft hem daarvoor toestemming, waarna Will besluit de naam van de club te veranderen in New Directions. Na audities bestaat de club uit Rachel Berry (Lea Michele), Mercedes Jones (Amber Riley), Kurt Hummel (Chris Colfer), Artie Abrams (Kevin McHale) en Tina Cohen-Chang (Jenna Ushkowitz). De pogingen van Will om de club weer succesvol te maken, worden belachelijk gemaakt door Sue Sylvester (Jane Lynch), de coach van de cheerleaders (de Cheerios). Ook zijn vrouw Terri (Jessalyn Gilsig) juicht hem niet toe. Ze stelt hem zelfs voor om boekhouder te worden, zodat er meer geld binnenkomt. Wanneer Rachel de club dreigt te verlaten, zorgt Will er op sluwe wijze voor dat Finn Hudson (Cory Monteith) zich bij de New Directions aansluit.

## Muziek
- "Shining Star"
- "Where Is Love?"
- "Respect"
- "Mr Cellophane"
- "I Kissed a Girl"
- "On My Own"
- "Sit Down, You're Rockin' the Boat"
- "Can't Fight This Feeling"
- "Lovin', Touchin', Squeezin'"
- "You're the One That I Want"
- "Rehab"
- "Leaving on a Jet Plane"
- "Don't Stop Believin'"

## Prijzen en nominaties
| Soort prijs                      | Jaar | Categorie                                                                                | Genomineerde                                                 | Resultaat   |
| -------------------------------- | ---- | ----------------------------------------------------------------------------------------- | ------------------------------------------------------------ | ----------- |
| Teen Choice Award                | 2009 | Choice TV: Breakout Series, Choice TV                                                     | Glee                                                         | Genomineerd |
| Teen Choice Award                | 2009 | Choice TV: Breakout Star Male                                                             | Cory Monteith                                                | Genomineerd |
| Teen Choice Award                | 2009 | Choice TV: Breakout Star Female                                                           | Lea Michele                                                  | Genomineerd |
| Directors Guild of America Award | 2009 | Directors Guild of America Award for Outstanding Directorial Achievement in Comedy Series | Ryan Murphy                                                  | Genomineerd |
| Casting Society of America       | 2009 | Artios Award                                                                              | Robert J. Ulrich, Eric Dawson, Carol Kritzer en Jim Carnahan | Gewonnen    |
| Art Directors Guild Award        | 2009 | Single Camera Television Series                                                           | Mark Hutman                                                  | Genomineerd |
| Golden Reel Award                | 2009 | Best Sound Editing: Short Form Music in Television                                        | David Klotz                                                  | Gewonnen    |
| Emmy Awards                      | 2009 | Beste Comedy series "Episode:Pilot"                                                       | Glee                                                         | Genomineerd |

title: Pilot (Glee)

wikitext:
{{Infobox televisieaflevering
| titel            = Pilot
| serie            = [[Glee]]
| afbeelding       =
| onderschrift     =
| seizoen          = 1
| aflevering       = 1
| uitzending       = {{US}}
19 mei 2009
 {{NL}}
 14 september 2010
| productiecode    = 1ARC79
| schrijver        = [[Ryan Murphy (schrijver)|Ryan Murphy]]
Brad Falchuk
[[Ian Brennan]]
| regisseur        = [[Ryan Murphy (schrijver)|Ryan Murphy]]
| gastrollen       = [[Naya Rivera]]
[[Stephen Tobolowsky]]
Patrick Gallagher
Iqbal Theba
Romy Rosemont
Ben Bledsoe
 Justin Gaston
Kent Avenido
| aflevering lijst = [[Lijst van afleveringen van Glee]]
| vorige           =
| volgende         = [[Showmance]]
}}

"'''Pilot'''" is de proefaflevering van de Amerikaanse televisieserie ''[[Glee]]'', die op 19 mei 2009 in de [[Verenigde Staten]] voor het eerst door [[Fox Broadcasting Company|FOX]] werd uitgezonden. De serie gaat over een koor op een middelbare school, beter bekend als een ''glee club'', in [[Lima (Ohio)|Lima]] in de Amerikaanse staat [[Ohio (staat)|Ohio]]. In de proefaflevering worden de hoofdpersonages geïntroduceerd. Deze aflevering werd geregisseerd door de schrijver [[Ryan Murphy (schrijver)|Ryan Murphy]]. Murphy koos ook de muziek. De aflevering werd door 9,619 miljoen mensen bekeken.

==Verhaal==
{{Leeswaarschuwing}}
Wanneer de leraar Spaans [[Will Schuester]] ([[Matthew Morrison]]) hoort dat Sandy Ryerson ([[Stephen Tobolowsky]]), het hoofd van de ''glee club'', ontslagen is vanwege seksuele intimidatie van een mannelijke leerling, wil hij de club overnemen. De directeur van de school, Figgins (Iqbal Theba), geeft hem daarvoor toestemming, waarna Will besluit de naam van de club te veranderen in New Directions. Na audities bestaat de club uit [[Rachel Berry]] ([[Lea Michele]]), [[Mercedes Jones]] ([[Amber Riley]]), [[Kurt Hummel]] ([[Chris Colfer]]), [[Artie Abrams]] ([[Kevin McHale (acteur)|Kevin McHale]]) en [[Tina Cohen-Chang]] ([[Jenna Ushkowitz]]). De pogingen van Will om de club weer succesvol te maken, worden belachelijk gemaakt door [[Sue Sylvester]] ([[Jane Lynch]]), de coach van de [[Cheerleading|cheerleaders]] (de Cheerios). Ook zijn vrouw Terri (Jessalyn Gilsig) juicht hem niet toe. Ze stelt hem zelfs voor om boekhouder te worden, zodat er meer geld binnenkomt. Wanneer Rachel de club dreigt te verlaten, zorgt Will er op sluwe wijze voor dat [[Finn Hudson]] ([[Cory Monteith]]) zich bij de New Directions aansluit.

==Muziek==
* "Shining Star"
* "Where Is Love?"
* "[[Respect (lied)|Respect]]"
* "Mr Cellophane"
* "[[I Kissed a Girl (Katy Perry)|I Kissed a Girl]]"
* "On My Own"
* "Sit Down, You're Rockin' the Boat"
* "Can't Fight This Feeling"
* "Lovin', Touchin', Squeezin'"
* "You're the One That I Want"
* "[[Rehab (Amy Winehouse)|Rehab]]"
* "Leaving on a Jet Plane"
* "[[Don't Stop Believin']]"

==Prijzen en nominaties==
{| class="wikitable" width="95%"
|-
! Soort prijs
! Jaar
! Categorie
! Genomineerde
! Resultaat
|-
| rowspan="3"| [[Teen Choice Award]]
| rowspan="8"| 2009
| Choice TV: Breakout Series, Choice TV
| [[Glee]]
| {{Tabelcel genomineerd}}
|-
| Choice TV: Breakout Star Male
| [[Cory Monteith]]
| {{Tabelcel genomineerd}}
|-
| Choice TV: Breakout Star Female
| [[Lea Michele]]
| {{Tabelcel genomineerd}}
|-
| [[Directors Guild of America Award]]
| Directors Guild of America Award for Outstanding Directorial Achievement in Comedy Series
| Ryan Murphy
| {{Tabelcel genomineerd}}
|-
| [[Casting Society of America]]
| Artios Award
| Robert J. Ulrich, Eric Dawson, Carol Kritzer en Jim Carnahan
| {{Tabelcel gewonnen}}
|-
| Art Directors Guild Award
| Single Camera Television Series
| Mark Hutman
| {{Tabelcel genomineerd}}
|-
| [[Golden Reel Award (MPSE)|Golden Reel Award]]
| Best Sound Editing: Short Form Music in Television
| David Klotz
| {{Tabelcel gewonnen}}
|-
| Emmy Awards
| Beste Comedy series "Episode:Pilot"
| [[Glee]]
| {{Tabelcel genomineerd}}
|}

{{Navigatie Glee}}
{{Navigatie afleveringen Glee}}

[[Categorie:Aflevering van Glee]]

title: Aflevering van Glee

Aflevering: Seizoen 1 · Aflevering 1

Gastrollen: Naya Rivera · Stephen Tobolowsky · Patrick Gallagher · Iqbal Theba · Romy Rosemont · Ben Bledsoe · Justin Gaston · Kent Avenido

Schrijver(s): Ryan Murphy · Brad Falchuk · Ian Brennan

Regisseur: Ryan Murphy

Eerste uitzending: Verenigde Staten · 19 mei 2009 · Nederland · 14 september 2010

title: Afleveringchronologie

Afleveringchronologie: ← Vorige Volgende → Showmance

title: Lijst van afleveringen van Glee

Portaal: Televisie


text:
# Caithness
Caithness (Schots-Gaelisch: Gallaibh Schots: Caitnes) is een historisch graafschap in het uiterste noordoosten van het vasteland van Schotland. De hoofdplaats is Wick, de enige andere borough is Thurso.
In 1975 werd het bestuurlijk ondergebracht onder de regio en vanaf 1996 onder het raadsgebied (council area) Highland. De naam Caithness wordt nog wel gebruikt als Lieutenancy area.
Caithness' bevolking bedroeg volgens statistieken in 2011 39.732 hoofden, wat een daling inhoudt van 3,3 procent in vergelijking met 2001.

## Geschiedenis
Over de geschiedenis van Caithness in de eerste vijf- tot zeshonderd jaar van de christelijke jaartelling is weinig bekend. De oorspronkelijke bewoners zouden de Picten kunnen zijn geweest, een volk van Keltische oorsprong.
Na de annexatie van de Orkneyeilanden kwamen Vikingen zich vestigen langs de kust. Aan de zuidkant van het graafschap werden deze nederzettingen uitgebreid tot aan Berriedale. Veel plaatsnamen en een groot aantal familienamen in de laaglanden van het graafschap zijn van Noorse origine.

## De taal Norn
Er werd een Noors dialect gesproken, ook 'Nörrona' geheten, hoewel dit nagenoeg verloren is gegaan. Het enige bekende dichtwerk in het Norn is de Hildina, opgetekend in 1774. Norn is een uitgestorven Noord-Germaanse taal, gesproken op de Orkaden, Zetland of Hitland ("Shetland") en in Caithness op het noordoostelijkste puntje vast Schotland. Op de Hitlandarchipel heeft de taal zich tot midden negentiende eeuw gehandhaafd. Het Caithness-Norn was toen al eeuwen uitgestorven. Nadat de Orkaden en Hitland door Noorwegen aan Schotland waren afgestaan in 1468-'69, werd het geleidelijk aan vervangen door het Schots (t.w. "Scots", de Germaanse spraak van de Schotten). Het gebruik van het Norn werd zodanig ontmoedigd dat het plaatsmaakte voor dit Schots. In 1850 werd het Norn een dode taal, met het overlijden van ene Walter Sutherland te Skaw op het eiland Unst, bekend als de laatst bekende spreker van de taal.
Skaw ( niet te verwarren met een ander ‘Skaw’ op het zuidelijker gelegen “Walviseiland”/Whalsay ) is een plaats die gezocht moet worden op zowat het noordelijkste puntje van dit noordelijkste eiland van de Hitlandarchipel. Unst is tevens het noordelijkst gelegen bewoonde eiland van het Verenigd Koninkrijk. Het eiland telde 632 inwoners op 15 augustus 2013.

title: Caithness

wikitext:
{{Infobox graafschap Schotland
| naam = Caithness
| altnaam = Gallaibh
| vlag = [[Bestand:Flag of Caithness.svg|120px|Vlag van Caithness]]
| vlagartikel = ([[Vlag van Caithness|Details]])
| kaart = [[Bestand:CaithnessTraditional.png|260px|Caithness]]
| hoofdplaats = [[Wick (Schotland)|Wick]]
| oppervlakte = 1601
}}
'''Caithness''' ([[Schots-Gaelisch]]: ''Gallaibh'' [[Schots (taal)|Schots]]: ''Caitnes''<ref>[https://web.archive.org/web/20200319215057/http://www.scotslanguage.com/books/view/1/823/Names%20in%20Scots%20-%20Places%20in%20Scotland Scots Language Centre: Scottish Place Names in Scots]</ref>) is een [[Graafschappen van Schotland|historisch graafschap]] in het uiterste noordoosten van het vasteland van [[Schotland]]. De hoofdplaats is [[Wick (Schotland)|Wick]], de enige andere [[borough]] is [[Thurso]].

In [[1975]] werd het bestuurlijk ondergebracht onder de regio en vanaf 1996 onder het [[Bestuurlijke indeling van Schotland|raadsgebied]] (''council area'') [[Highland (Schotland)|Highland]]. De naam Caithness wordt nog wel gebruikt als [[Lieutenancy areas van Schotland|Lieutenancy area]].
[[Bestand:Caithness.jpg|thumb|links|Het landschap van Caithness]]{{clearleft}}

Caithness' bevolking bedroeg volgens statistieken in 2011 39.732 hoofden, wat een daling inhoudt van 3,3 procent in vergelijking met 2001.

== Geschiedenis ==
Over de geschiedenis van Caithness in de eerste vijf- tot zeshonderd jaar van de christelijke jaartelling is weinig bekend. De oorspronkelijke bewoners zouden de [[Picten]] kunnen zijn geweest, een volk van [[Kelten|Keltische]] oorsprong.

Na de annexatie van de [[Orkneyeilanden]] kwamen [[Vikingen]] zich vestigen langs de kust. Aan de zuidkant van het graafschap werden deze nederzettingen uitgebreid tot aan Berriedale. Veel plaatsnamen en een groot aantal familienamen in de laaglanden van het graafschap zijn van [[Noorwegen|Noorse]] origine.

== De taal Norn ==
Er werd een [[Norn (taal)|Noors dialect]] gesproken, ook ''''Nörrona'''' geheten, hoewel dit nagenoeg verloren is gegaan. Het enige bekende dichtwerk in het Norn is de [[Hildina]], opgetekend in 1774. Norn is een uitgestorven Noord-Germaanse taal, gesproken op de Orkaden, Zetland of Hitland ("Shetland") en in Caithness op het noordoostelijkste puntje vast Schotland. Op de Hitlandarchipel heeft de taal zich tot midden negentiende eeuw gehandhaafd. Het Caithness-Norn was toen al eeuwen uitgestorven. Nadat de Orkaden en Hitland door Noorwegen aan Schotland waren afgestaan in 1468-'69, werd het geleidelijk aan vervangen door het Schots (t.w. "Scots", de Germaanse spraak van de Schotten). Het gebruik van het Norn werd zodanig ontmoedigd dat het plaatsmaakte voor dit Schots. In 1850 werd het Norn een dode taal, met het overlijden van ene Walter Sutherland te Skaw op het eiland [[Unst]], bekend als de laatst bekende spreker van de taal.

Skaw ( niet te verwarren met een ander ‘Skaw’ op het zuidelijker gelegen “Walviseiland”/Whalsay ) is een plaats die gezocht moet worden op zowat het noordelijkste puntje van dit noordelijkste eiland van de Hitlandarchipel. Unst is tevens het noordelijkst gelegen bewoonde eiland van het Verenigd Koninkrijk. Het eiland telde 632 inwoners op 15 augustus 2013.

{{Appendix|2=
{{References}}
}}
{{Commons|Caithness}}

[[Categorie:Graafschap van Schotland]]
[[Categorie:Geografie van Highland]]

title: Caithness · Gallaibh

title: Algemeen

Hoofdplaats: Wick

Portaal: Verenigd Koninkrijk


text:
# Marina Lewycka
Marina Lewycka (Kiel, 12 oktober 1946) is een Britse romanschrijver van Oekraïense afkomst.

## Vroege leven
Marina Lewycka werd na de Tweede Wereldoorlog geboren in een vluchtelingenkamp in Kiel. Haar familie verhuisde toen ze een baby was naar Engeland; ze woont nu in Sheffield, South Yorkshire. Ze studeerde in 1968 af in Engels en filosofie. Op latere leeftijd doorliep Lewicka een cursus creative writing, waar ze haar eerste roman schreef. In 2018 meldde Lewycka dat ze lijdt aan cerebellaire ataxie, een degeneratieve aandoening aan het centrale zenuwstelsel.

## Werken
In 2005, op haar 58ste, publiceerde Maryna Lewycka haar debuutroman A short history of tractors in the Ukrain (Een korte geschiedenis van de tractor in de Oekraïne) nadat het door 36 uitgevers was afgewezen. A short history of tractors in the Ukrain stond op de longlist van de Man Booker Prize 2005  en op de shortlist van de Orange Prize for Fiction 2005. De roman is vertaald in 35 talen, waaronder het Nederlands. Na haar debuut schreef ze nog meer romans, waarvan er twee in het Nederlands zijn vertaald. Haar tweede roman Two Caravans stond op de shortlist voor de the Orwell Prize for political writing in 2008.

title: Marina Lewycka

wikitext:
[[Bestand:Marina Lewycka's live chat (7523107336).jpg|thumb|Marina Lewycka]]
'''Marina Lewycka''' (Kiel, 12 oktober 1946) is een Britse romanschrijver van [[Oekraïne|Oekraïense]] afkomst.<ref name=":0">{{Citeer web |url=https://www.singeluitgeverijen.nl/auteur/marina-lewycka/ |titel=Maryna Lewicka bij Singel Uitgeverij |bezochtdatum=2022-11-01 |uitgever=Singel uitgeverijen|archiefurl=https://web.archive.org/web/20221101140610/https://www.singeluitgeverijen.nl/auteur/marina-lewycka/|archiefdatum=2022-11-01}}</ref>

== Vroege leven ==
Marina Lewycka werd na de [[Tweede Wereldoorlog]] geboren in een vluchtelingenkamp in [[Kiel (Duitsland)|Kiel]]. Haar familie verhuisde toen ze een baby was naar Engeland; ze woont nu in [[Sheffield]], [[South Yorkshire]]. Ze studeerde in 1968 af in Engels en filosofie.<ref name=":0" /> Op latere leeftijd doorliep Lewicka een cursus [[Creatief schrijven|creative writing]], waar ze haar eerste roman schreef.<ref>{{Citeer nieuws |achternaam=Bouman |voornaam=Hans |titel=Weg met papa's jonge vrouw (review van Een korte geschiedenis van de tractor in de Oekraïne) |url=https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/weg-met-papa-s-jonge-vrouw~b47d63f4/ |werk=de Volkskrant |datum=2005-10-28 |bezochtdatum=2022-11-01|archiefurl=https://web.archive.org/web/20221101140617/https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/weg-met-papa-s-jonge-vrouw~b47d63f4/|archiefdatum=2022-11-01}}</ref> In 2018 meldde Lewycka dat ze lijdt aan [[Ataxie|cerebellaire ataxie]], een [[Degeneratieve ziekte|degeneratieve aandoening]] aan het [[Centraal zenuwstelsel|centrale zenuwstelsel]].<ref>{{Citeer web |url=https://marinalewycka.com |titel=Homepage van marina Lewycka |bezochtdatum=2022-11-01 |taal=en}}</ref>

== Werken ==
In 2005, op haar 58ste, publiceerde Maryna Lewycka haar debuutroman ''A short history of tractors in the Ukrain'' (''Een korte geschiedenis van de tractor in de Oekraïne'') nadat het door 36 uitgevers was afgewezen.<ref>{{Citeer nieuws |achternaam=Hanna |voornaam=de Heus |titel=Ze komen uit Polen, China, Rusland of Malawi (review van Twee caravans) |url=https://www.trouw.nl/cultuur-media/ze-komen-uit-polen-china-rusland-of-malawi~bfc4a508/ |werk=Trouw |datum=2007-08-18 |bezochtdatum=2022-11-01|archiefurl=https://web.archive.org/web/20221101140612/https://www.trouw.nl/cultuur-media/ze-komen-uit-polen-china-rusland-of-malawi~bfc4a508/|archiefdatum=2022-11-01}}</ref> ''A short history of tractors in the Ukrain'' stond op de longlist van de [[Booker Prize|Man Booker Prize]] 2005  en op de shortlist van de [[Women's Prize for Fiction|Orange Prize for Fiction]] 2005.<ref name=":1">{{Citeer web |url=https://www.penguin.co.uk/authors/31183/marina-lewycka?tab=penguin-biography |titel=pagina van Marina Lewycka bij Fig tree publishers |bezochtdatum=2022-11-02 |uitgever=Penguin |taal=en |archiefurl=https://web.archive.org/web/20221102184851/https://www.penguin.co.uk/authors/31183/marina-lewycka?tab=penguin-biography |archiefdatum=2022-11-02}}</ref> De roman is vertaald in 35 talen, waaronder het Nederlands. Na haar debuut schreef ze nog meer romans, waarvan er twee in het Nederlands zijn vertaald. Haar tweede roman ''Two Caravans'' stond op de shortlist voor de ''the Orwell Prize for political writing'' in 2008.<ref name=":1" />

== Bibliografie ==
{| class="wikitable sortable"
!Jaar
(origineel) !! Titel
(origineel) !! Titel vertaling
(Nederlands) !! Jaar
(vertaling) !! Uitgever
(vertaling/org) !! ISBN
(vertaling/org) !! Vertaler
|-
| 2005 || ''A short history of tractors in the Ukrain'' || ''Een korte geschiedenis van de tractor in de Oekraïne''  || 2005 || Mouria || {{ISBN|9789045850825}} || Marja Kooreman
|-
| 2007 || ''Two Caravans'' || ''Twee caravans'' || 2007 || Mouria || {{ISBN|9789045800035}} || Lidwien Biekmann
|-
| 2009 || ''We are all made of glue'' ||  || || Fig Tree || {{ISBN|9781905490226}} ||
|-
| 2012 || ''Various pets alive & dead'' || ''Diverse dieren, levend en dood'' || 2013 || De Geus || {{ISBN|9789044524666}} || Anneke Bok
|-
| 2016 || ''The Lubetkin Legacy'' ||  || || Fig Tree || {{ISBN|9780241249215}} ||
|-
| 2020 || ''The Good, the Bad and the Little Bit Stupid'' ||  || || Fig Tree || {{ISBN|9780241430316}} ||
|}

== Externe links ==
[https://marinalewycka.com Officiële website]

{{Appendix}}
{{DEFAULTSORT:Lewycka, Marina}}
[[Categorie:Brits schrijver]]


text:
# Charles van Caloen
Charles van Caloen (Brugge, 31 augustus 1815 – aldaar, 1 mei 1896) was een Belgisch senator, burgemeester van Loppem en provincieraadslid.

## Familie
Charles Marie Joseph van Caloen was de zoon van Joseph-Bernard van Caloen en van Marie-Catherine de Potter de Drogenwalle. Hij was de broer van Louis-Marie van Caloen s. j., de stichter van de Sint Franciscus Xaveriusgenootschappen in België.
Hij studeerde aan het Klein Seminarie van Roeselare, waar hij onder meer de latere bisschop Johan Joseph Faict als studiegenoot had.
Hij trouwde in 1847 met gravin Savina de Gourcy Serainchamps (Gent, 17 juli 1825 – Loppem, 7 september 1912). Ze hadden vijf kinderen:
- Maria (1848-1925), die karmelietes werd
- Savina (1850-1921) die trouwde met baron Alexandre Gillès de Pelichy
- Joseph of dom Gerard van Caloen o.s.b. (1853-1932), stichter van de abdij van Sint-Andries
- Albert van Caloen (1856-1933), burgemeester van Loppem
- Ernest van Caloen (1859-1937).

In 1857 verkreeg hij de titel van baron, overdraagbaar bij eerstgeboorte. In 1878 werd de erfelijkheid van de titel overgedragen op alle mannelijke en vrouwelijke afstammelingen. In 1866 werd hem de titel van pauselijke graaf toegekend.
Om hem te onderscheiden van de andere van Caloens, noemde men hem vaak Van Caloen Gourcy. Hij was visueel gehandicapt, in feite bijna blind. Pas in 1867 onderging hij in Parijs een heelkundige bewerking die hem het zicht volledig teruggaf.
Van Caloen erfde van de Potters en de Gourcys. Hij kreeg nog verschillende andere erfenissen, met als gevolg dat hij bij zijn overlijden aanzienlijke eigendommen bezat: bijna 2000 ha gronden en 130 gebouwen, waarvan 50 in Loppem.

## Burgemeester van Loppem
In 1848 werd Charles van Caloen (als niet-gemeenteraadslid) benoemd tot burgemeester van Loppem, in opvolging van Charles-Thomas de Schietere de Lophem.
In 1866, ondanks de eenparige voordracht door de raadsleden, weigerde de liberale regering hem opnieuw te benoemen. Er werd een herbergier benoemd, Lodewijk Benoot, maar die bedankte voor de eer. De gemeenteraad besliste vervolgens Charles van Caloen, als oudste raadslid, te belasten met het interim-burgemeesterschap, maar dit werd bij koninklijk besluit vernietigd. Het ambt bleef derhalve vacant, met waarneming van de functie door een schepen. In 1870 kwam de katholieke regering d'Anethan aan de macht. Charles werd onmiddellijk weer benoemd en bleef dit ambt uitoefenen tot in 1890. Hij werd toen opgevolgd door zijn zoon Albert van Caloen.

## Provincieraadslid
In mei 1864 werd van Caloen verkozen tot provincieraadslid voor het kanton Brugge. Hij had voor deze verkiezing de leiding genomen en de lijst van de te steunen kandidaten werd op zijn kasteel in Loppem opgesteld. Het was de difinitieve doorbraak van de katholieke partij (en de nederlaag van de liberale lijst) op het provinciale vlak.
Drie jaar later nam hij ontslag, ingevolge zijn verkiezing tot senator.

## Senator
De strijd voor de wetgevende verkiezingen van 1867 werd hevig gevoerd. Charles van Caloen werd in de liberale bladen heftig aangevallen. De Journal de Bruges beschreef hem als een momie uit de middeleeuwen en als een burggraaf die dateert van voor de uitvinding van het buskruit en dat heeft hij dus ook niet uitgevonden. L'Impartial de Bruges beschouwde hem als een aristocraat van de oude stempel.
Dit belette niet dat van Caloen verkozen werd, ten nadele van de Brugse burgemeester Jules Boyaval. Hij bleef senator tot hij in 1877 ontslag nam en als kandidaat werd opgevolgd door Leon Van Ockerhout, die het echter in juni 1878 met één stem verschil moest afleggen tegen Jules Boyaval.

## Andere activiteiten
De openbare functies die hij bekleedde betekenden voor van Caloen de verplichting om heel wat rollen te vervullen in het sociale leven. Te vernoemen zijn:
- Medestichter in 1860 van de 'Union Constitutionnelle', de katholieke kiesvereniging voor het arrondissement Brugge.
- Lid (1848) en proost (1855 & 1885) van de Edele Confrérie van het Heilig Bloed in Brugge.
- Voorzitter (1866-1894) van de 'Société La Concorde' (katholieke gezelligheidsvereniging).
- Vicevoorzitter van de Federatie van katholieke kringen in België.
- Lid van het 'Patroonschap der vrijgestelde veroordeelden'.
- Vicevoorzitter van het Comité Sint-Pieterspenning voor het bisdom Brugge.
- Regeerder van de Watering van Camerlinckx-Ambacht en van de Watering Eyensluis-Groot Reygaertsvliet.
- Lid van de Toezichtscommissie op de gevangenissen in het arrondissement Brugge.
- Ondervoorzitter van het diocesaan schoolcomité in Brugge en lid van het katholiek schoolcomité in Loppem.
- Mede-organisator van de historische processies ter ere van de zalige Karel de Goede (1884) en de zalige Idesbald van der Gracht (1896).

## Kasteel van Loppem
Tot in 1856 bewoonde het gezin van Caloen - Gourcy het achttiende-eeuwse landgoed in Loppem. Dat jaar besliste het echtpaar een nieuw en groter kasteel te bouwen in neogotische stijl. Het wendde zich hiervoor naar de Engelse architect Edward Welby Pugin (1834-1875). In 1859 werd hij echter op een zijspoor geplaatst en nam Jean de Bethune het ontwerp over. In juli 1863 kon de familie in het nieuwe kasteel haar intrek nemen.
Het kasteel is, dankzij de beslissing van de nazaat Jean van Caloen onvervreemdbare eigendom geworden van de Stichting van Caloen en is publiek toegankelijk. Het wordt als een van de meesterwerken van de neogotiek gewaardeerd.

## Van Caloen en Guido Gezelle
Guido Gezelle kwam vaak op bezoek bij Charles van Caloen op zijn neogotisch kasteel in Loppem. Hij ontwikkelde ook vriendschap met de kinderen van de kasteelheer, vooral met Gerard van Caloen, de stichter van de benedictijnenabdij van Loppem.
Gezelle schreef onder meer teksten op rijm bij de historische wandtaferelen in het blauwe salon van het kasteel.
De Keulse schilder August Martin (1837-1901) had rond 1870 in dit salon historische taferelen geschilderd. Gezelle maakte er, in versvorm, verklarende bijschriften voor, die onder de taferelen werden bijgeschilderd.
Op verzoek van de echtgenote van Charles van Caloen schreef Gezelle kwatrijnen die in steen werden gebeiteld en werden aangebracht op verschillende plaatsen waar het Heilig Bloed in Brugge werd bewaard tijdens perioden van beroering.

title: Charles van Caloen

wikitext:
{{Infobox persoon Wikidata}}
'''Charles van Caloen''' ([[Brugge]], [[31 augustus]] [[1815]] – aldaar, [[1 mei]] [[1896]]) was een Belgisch [[Senaat (België)|senator]], burgemeester van [[Loppem]] en provincieraadslid.

==Familie==
[[Bestand:Foto Savina Van Caloen.tif|thumb|Savina de Gourcy Serainchamps]]
Charles Marie Joseph van Caloen was de zoon van [[Joseph-Bernard van Caloen]] en van Marie-Catherine de Potter de Drogenwalle. Hij was de broer van [[Louis-Marie van Caloen]] s. j., de stichter van de Sint Franciscus Xaveriusgenootschappen in België.

Hij studeerde aan het Klein Seminarie van [[Roeselare]], waar hij onder meer de latere bisschop [[Johan Joseph Faict]] als studiegenoot had.

Hij trouwde in 1847 met gravin [[Savina de Gourcy Serainchamps]] ([[Gent]], 17 juli 1825 – Loppem, 7 september 1912). Ze hadden vijf kinderen:
* Maria (1848-1925), die [[Karmelieten|karmelietes]] werd
* Savina (1850-1921) die trouwde met baron Alexandre Gillès de Pelichy
* Joseph of dom [[Gerard van Caloen]] o.s.b. (1853-1932), stichter van de abdij van Sint-Andries
* [[Albert van Caloen]] (1856-1933), burgemeester van Loppem
* [[Ernest van Caloen]] (1859-1937).

In 1857 verkreeg hij de titel van [[Baron (titel)|baron]], overdraagbaar bij eerstgeboorte. In 1878 werd de erfelijkheid van de titel overgedragen op alle mannelijke en vrouwelijke afstammelingen. In 1866 werd hem de titel van pauselijke graaf toegekend.

Om hem te onderscheiden van de andere van Caloens, noemde men hem vaak Van Caloen Gourcy. Hij was visueel gehandicapt, in feite bijna blind. Pas in 1867 onderging hij in Parijs een heelkundige bewerking die hem het zicht volledig teruggaf.

Van Caloen erfde van de Potters en de Gourcys. Hij kreeg nog verschillende andere erfenissen, met als gevolg dat hij bij zijn overlijden aanzienlijke eigendommen bezat: bijna 2000 ha gronden en 130 gebouwen, waarvan 50 in Loppem.

==Burgemeester van Loppem==
In 1848 werd Charles van Caloen (als niet-gemeenteraadslid) benoemd tot burgemeester van Loppem, in opvolging van [[Charles-Thomas de Schietere de Lophem]].

In 1866, ondanks de eenparige voordracht door de raadsleden, weigerde de liberale regering hem opnieuw te benoemen. Er werd een herbergier benoemd, Lodewijk Benoot, maar die bedankte voor de eer. De gemeenteraad besliste vervolgens Charles van Caloen, als oudste raadslid, te belasten met het interim-burgemeesterschap, maar dit werd bij koninklijk besluit vernietigd. Het ambt bleef derhalve vacant, met waarneming van de functie door een schepen. In 1870 kwam de katholieke regering d'Anethan aan de macht. Charles werd onmiddellijk weer benoemd en bleef dit ambt uitoefenen tot in 1890. Hij werd toen opgevolgd door zijn zoon [[Albert van Caloen]].

==Provincieraadslid==
In mei 1864 werd van Caloen verkozen tot provincieraadslid voor het kanton Brugge. Hij had voor deze verkiezing de leiding genomen en de lijst van de te steunen kandidaten werd op zijn kasteel in Loppem opgesteld. Het was de difinitieve doorbraak van de katholieke partij (en de nederlaag van de liberale lijst) op het provinciale vlak.

Drie jaar later nam hij ontslag, ingevolge zijn verkiezing tot senator.

==Senator==
De strijd voor de [[Belgische wetgevende verkiezingen 1867|wetgevende verkiezingen van 1867]] werd hevig gevoerd. Charles van Caloen werd in de liberale bladen heftig aangevallen. De ''Journal de Bruges'' beschreef hem als ''een momie uit de middeleeuwen'' en als ''een burggraaf die dateert van voor de uitvinding van het [[buskruit]] en dat heeft hij dus ook niet uitgevonden''. ''L'Impartial de Bruges'' beschouwde hem als ''een aristocraat van de oude stempel''.

Dit belette niet dat van Caloen verkozen werd, ten nadele van de Brugse burgemeester [[Jules Boyaval]]. Hij bleef senator tot hij in 1877 ontslag nam en als kandidaat werd opgevolgd door [[Leon Van Ockerhout]], die het echter in [[Belgische wetgevende verkiezingen 1878|juni 1878]] met één stem verschil moest afleggen tegen Jules Boyaval.

==Andere activiteiten==
De openbare functies die hij bekleedde betekenden voor van Caloen de verplichting om heel wat rollen te vervullen in het sociale leven. Te vernoemen zijn:
* Medestichter in 1860 van de 'Union Constitutionnelle', de katholieke kiesvereniging voor het arrondissement Brugge.
* Lid (1848) en proost (1855 & 1885) van de [[Edele Confrérie van het Heilig Bloed]] in Brugge.
* Voorzitter (1866-1894) van de 'Société La Concorde' (katholieke gezelligheidsvereniging).
* Vicevoorzitter van de Federatie van katholieke kringen in België.
* Lid van het 'Patroonschap der vrijgestelde veroordeelden'.
* Vicevoorzitter van het Comité Sint-Pieterspenning voor het bisdom Brugge.
* Regeerder van de Watering van Camerlinckx-Ambacht en van de Watering Eyensluis-Groot Reygaertsvliet.
* Lid van de Toezichtscommissie op de gevangenissen in het arrondissement Brugge.
* Ondervoorzitter van het diocesaan schoolcomité in Brugge en lid van het katholiek schoolcomité in Loppem.
* Mede-organisator van de historische processies ter ere van de zalige [[Karel de Goede]] (1884) en de zalige [[Idesbaldus|Idesbald van der Gracht]] (1896).

==Kasteel van Loppem==
{{Zie hoofdartikel|Kasteel van Loppem}}
Tot in 1856 bewoonde het gezin van Caloen - Gourcy het achttiende-eeuwse landgoed in Loppem. Dat jaar besliste het echtpaar een nieuw en groter kasteel te bouwen in neogotische stijl. Het wendde zich hiervoor naar de Engelse architect [[Edward Welby Pugin]] (1834-1875). In 1859 werd hij echter op een zijspoor geplaatst en nam [[Jean-Baptiste Bethune|Jean de Bethune]] het ontwerp over. In juli 1863 kon de familie in het nieuwe kasteel haar intrek nemen.

Het kasteel is, dankzij de beslissing van de nazaat [[Jean van Caloen]] onvervreemdbare eigendom geworden van de ''Stichting van Caloen'' en is publiek toegankelijk. Het wordt als een van de meesterwerken van de neogotiek gewaardeerd.
==Van Caloen en Guido Gezelle ==
[[Bestand:Salon Carolus Borromeus - Kasteel van Loppem 20-07-2021.jpg|thumb|De "blauwe salon" in het Kasteel van Loppem, met  schilderingen van August Martin en onderschriften van Gezelle]]
[[Guido Gezelle]] kwam vaak op bezoek bij Charles van Caloen op zijn neogotisch kasteel in Loppem. Hij ontwikkelde ook vriendschap met de kinderen van de kasteelheer, vooral met [[Gerard van Caloen]], de stichter van de benedictijnenabdij van Loppem.

Gezelle schreef onder meer teksten op rijm bij de historische wandtaferelen in het blauwe salon van het kasteel.
De Keulse schilder August Martin (1837-1901) had rond 1870 in dit salon historische taferelen geschilderd. Gezelle maakte er, in versvorm, verklarende bijschriften voor, die onder de taferelen werden bijgeschilderd.<ref> Zie: Nagelaten dichtwerk, in: Verzameld dichtwerk, Deel 8, Antwerpen, 1986, blz. 107-110. </ref>

Op verzoek van de echtgenote van Charles van Caloen schreef Gezelle kwatrijnen die in steen werden gebeiteld en werden aangebracht op verschillende plaatsen waar het [[Heilig Bloed (Brugge)|Heilig Bloed]] in Brugge werd bewaard tijdens perioden van beroering.

==Literatuur==
* Romain VAN EENOO, ''Partijvorming en politieke strekkingen bij de cijnskiezers te Brugge (1830-1893)'', doctoraatsverhandeling (onuitgegeven), Universiteit Gent, 1968
* Alban VERVENNE & Albert DHONT, ''Geschiedenis van Loppem'', Loppem, 1974
* Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, ''État présent de la noblesse belge'', Annuaire 1985, Brugge, 1985
* Veronique VAN CALOEN e. a., ''Het kasteel van Loppem'', Brugge, 2001
* Koen ROTSAERT, ''Lexicon van de parlementariërs uit het arrondissement Brugge, 1830-1995'', Brugge, 2006.
* Bernard MAUS DE ROLLEY e. a., ''Etat présent de  la noblesse belge'', anuaire 2019, Brussel, 2019.
* Benoit KERVYN DE VOLKAERSBEKE, ''Charles van Caloen, de Kerk als leidraad'', in: Andries Van den Abeele, Benoit Kervyn de Volkaersbeke, Baudouin D'Hoore, Baudouin de la Kethulle de Ryhove, Bernard van de Walle de Ghelcke, ''De politieke en sociale inzet van enkele West-Vlaamse edellieden (midden 19de eeuw tot begin twintigste eeuw)'', Bulletin van  de Vereniging van de Adel van het Koninkrijk België, nr. 322, april 2025, blz. 9-51.

== Externe link ==
*Meer over Charles van Caloen en zijn briefwisseling met Guido Gezelle via [https://gezelle.be/biografisch-plein/charles-van-caloen www.gezelle.be]

{{Appendix}}

{{Bibliografische informatie}}
{{DEFAULTSORT:VanCaloen, Charles}}
[[Categorie:Huis van Caloen|Charles]]
[[Categorie:Burgemeester van Loppem]]
[[Categorie:Belgisch senator]]
[[Categorie:Belgische adel in de 19e eeuw|Caloen, Charles]]

title: Algemene informatie

Land: België

Adellijke titel: baron, Paltsgraaf van het Lateraanse paleis

Geboortedatum: 30 augustus 1815

Geboorteplaats: Brugge

Overlijdensplaats: Brugge

title: Werk

Beroep: politicus

Functies: Belgisch senator, burgemeester, burgemeester, vicepresident

title: Studie

School/universiteit: Klein Seminarie Roeselare

title: Familie

Echtgenoot: Savina L.J. van Caloen-de Gourcy

Kinderen: Gerard van Caloen, Savina van Caloen, Ernest Marie Joseph Martin Michel van Caloen, Albert van Caloen, Maria van Caloen


text:
# Alloplitis guapo
Alloplitis guapo is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Nixon in 1965.

title: Alloplitis guapo

wikitext:
{{Taxobox insect
| naam = ''Alloplitis guapo''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie= [[Schildwespen|Braconidae]] (Schildwespen)
| geslacht = ''[[Alloplitis]]''
| w-naam = ''Alloplitis guapo''
| auteur = Nixon
| datum = 1965
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Alloplitis guapo''''' is een [[insecten|insect]] dat behoort tot de orde [[vliesvleugeligen]] (Hymenoptera) en de familie van de [[Schildwespen|schildwespen (Braconidae)]]. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Nixon in 1965.

{{Beginnetje|biologie|2012|09|08}}

[[Categorie:Schildwespen]]

title: Alloplitis guapo

Familie: Braconidae (Schildwespen)

Geslacht: Alloplitis

title: Soort