text:
# Arkesilaos (filosoof)
Arkesilaos (Oudgrieks: Ἀρκεσίλαος, Arkesílaos; gelatiniseerd: Arcesilaus) was een Grieks filosoof en stichter van de Nieuwe Akademie, afkomstig uit Pitane in Aeolië, die leefde van 316/315 tot 241 v.Chr.

## Leven
Als jongeling ging Arkesilaos in leer bij de wiskundigen Autolykos en Hipponikos. Vervolgens studeerde hij retorica in Athene. Daar raakte hij onder de indruk van de leer van Plato en kreeg zo de smaak van de filosofie te pakken. Hij werd leerling van Theophrastus en vervolgens van Crantor. Hij volgde daarnaast ook lessen bij Polemon en Kratès. Vermoedelijk kende hij ook de filosofen Pyrrho, Diodoros en Menedemos. Na de dood van Kratès werd hij door Socratides aangesteld als hoofd van de Akademie. Daarnaast waren er weinig noemenswaardige gebeurtenissen in zijn leven en hij hield zich afzijdig als het publieke of politieke aangelegenheden betrof. Volgens Diogenes Laërtius zou Arkesilaos overleden zijn als een erg ziek man, te wijten zijn geweest aan zijn losbandige levensstijl en zijn excessief drinkgedrag. Deze bewering wordt echter door andere bronnen tegengesproken.
Algemeen wordt aangenomen dat hij voor de Atheners een erg gerespecteerd man was.
Erg uitzonderlijk voor die periode was zijn rijkdom. In tegenstelling tot de meeste andere filosofen uit zijn tijd, was Arkesilaos een erg welgesteld man. Hij zou een erg vrijgevig geweest zijn, die toezag op het welzijn van zijn vrienden. Door Plutarchus werd hij beschreven als een rechtvaardig man, die zelfs gerespecteerd werd door zijn tegenstanders. Hij stierf op 75-jarige leeftijd.

## Leer
Als getalenteerd redenaar, bewonderd door Cicero (Acad. II. VI 16.), streed hij onophoudelijk tegen het Stoïcisme, dat verpersoonlijkt werd door zijn oude medeleerling Zeno van Citium. Hoewel hij zelf nooit werken geschreven heeft, staat hij bekend als een grote dialecticus die het strenge en serieuze dogmatisme van de Stoïcijnen zwaar ondermijnde. Zijn gedachten zijn nadien neergeschreven door zijn opvolger Lacydes en door een van zijn volgelingen Pythodoros.
Hij werd ongetwijfeld beïnvloed door het scepticisme, maar het is vrij zeker dat hij zich op bepaalde vlakken sterk onderscheidde van de Sceptici. Dit omdat Arkesilaos door Timon, een leerling van Pyrrho gehaat werd en het gekend is dat Timon eenieder haatte die geen Scepticus was.
Volgens Cicero keerde Arkesilaos terug naar de gebruiken van de Oude Akademie, met name wilde hij praten over om het even welk willekeurig onderwerp en probeerde hij blootgelegde thesen te weerleggen door vragenreeksen en betogen.

## Kritiek over de kennis
Met zijn gedachtegoed zijn we enkel bekend via zijn debat over het criterium voor waarheid, dat dwars staat op alle andere Hellenistische filosofieën. De Stoïcijnen onderscheidden meerdere graden van kennis:
- De begrijpbare representatie, die een heldere en duidelijke representatie inhield;
- De instemming, die een handeling van de geest is, die een waarachtige waarneming beproeft;
- Het begrip (Catalepsis).

De wijze is dus, volgens Zeno, diegene die enkel zijn instemming geeft aan begrijpbare representaties. Zo is er enkel sprake van zekerheden.
Arkesilaos ontkent echter dat men instemming kan geven aan representaties. Aan representaties geven we, volgens hem, enkel een oordeel. Er zijn bijgevolg geen begrijpbare representaties en de wijze man zal diegene zijn die weigert om iets te affirmeren. Het alternatief dat Arkesilaos voorstelt is dat de wijze ofwel slechts over meningen (doxai) kan beschikken, ofwel dat hij niet overgaat tot affirmatie. Zeno kan de eerste mogelijkheid onmogelijk aanvaarden, aangezien meningen geen ware kennis zijn, maar een gebrek aan weten betreffende hetgeen men wil affirmeren. Bijgevolg moet men, als er geen zekerheid is, alle pretentie op kennis opgeven.
Zijn centrale argument bestaat er in te zeggen dat men ware representaties niet in onze geest kunnen nalaten (Cicero, Acad. II. VI 18.). Het is mogelijk dat Arkesilaos hier denkt aan dromen, aan fouten van de zintuigen, waanzin, etc. Dit zeggen impliceert echter dat het onmogelijk is om te steunen op de gegevenheden uit de zintuigen om zich via een redenering te verheffen tot een ware kennis van de oorzaken en de principes van de dingen. De rede kan ons met andere woorden niets laten kennen, aangezien er geen criterium voor waarheid is.
Met betrekking tot zijn kritiek over de Fysica en de Theologie bij de Stoïcijnen is er nauwelijks informatie bekend. De opvattingen zouden weleens spottend kunnen zijn. (cf. Tertullianus, Ad nationes II 2 en Plutarchos, Adversus Colotès 26.). Ten slotte rest er nog een bespreking van de ethiek, waar Arkesilaos geconfronteerd wordt met een moeilijkheid die eigen is aan het scepticisme.

## De Ethiek
Deze moeilijkheid is dezelfde als die we tegenkomen bij de klassieke sceptici. Als we noch over kennis, noch over geloof beschikken, hoe kunnen we dan nog handelen? Het opschorten van elk oordeel lijkt meteen ook het opschorten van elk handelen te impliceren: Het handelen wordt onmogelijk zonder geloof. Cicero doet melding van dit argument tegen de sceptici en tegen Arkesilaos in het bijzonder (Acad. II. VII 22.), maar informeert ons niet over de achterliggende ethische opvattingen.
Het antwoord van Arkesilaos, waarover bij Sextus Empiricus geschreven wordt (Tegen de geleerden VII 158.), is niet meer dan het criterium dat onze handelingen zich bevinden op het domein van het redelijke (εὔλογος, eulogos). De plicht is dan iets redelijks dat we moeten volgen uit voorzichtigheid, om gelukkig te kunnen zijn.
De vraag blijft dan echter welke betekenis men moet toekennen aan het Griekse woord εὔλογος.
Allereerst weten we dat het woord voor Arkesilaos niet de betekenis had van waarschijnlijkheid. Deze conclusie is logisch wanneer men in rekenschap neemt dat er voor hem geen criterium voor waarheid bestond en dat geen enkele representatie geloofwaardiger was dan een andere. Volgens dat criterium zou waarschijnlijkheid beschouwd worden als een vorm van instemming. Arkesilaos verwerpt echter elke vorm van instemming. Het probabilisme dat de officiële doctrine wordt van de Nieuwe Akademie vindt haar ingang pas bij Carneades.
Het redelijke verwijst bij Arkesilaos eenvoudigweg naar rechtvaardigbare handelingen waarvan de redenen coherent zijn: Dit is een subjectieve overeenkomst van representaties die geen enkele dogmatische affirmatie impliceert. Arkesilaos bewaart - in tegenstelling tot de sceptici - een rol voor de rede en verwerpt de consequenties van het Pyrrhonisme, met name de Adiaphoria en de Ataraxia

## Conclusie
De thesen van Arkesilaos waarmee we bekend zijn, zijn nauwelijks origineel en Epicurus beschrijft hem als iemand die niets nieuws heeft gezegd (Plutarchos, Adversus Colotès 26.). Zijn welbespraaktheid en het manifeste plezier dat hij ondervond van het oreren, doen twijfelen of hij wel een filosoof was en niet eerder een sofist. Men weet niet of hij een echte scepticus was, of dat hij in het geheim toch dogmatiseerde. Volgens Sextus Empiricus (Princ. Pyrr. I 234.) was zijn Pyrrhonisme slechts een dekmantel om de geest van zijn leerlingen te testen, alvorens hen in te wijden in de echte dogma's van de leermeester. Hij zou geveinsd hebben dat hij niets geloofde en zijn twijfel was evenzo een bescherming tegen de aanvallen van zijn tegenstanders.
Het is echter moeilijk te geloven dat een grote dialecticus als Arkesilaos hier angst voor zou hebben gehad. Alle getuigenissen waarover we beschikken (Cicero, Sextus Empiricus, Augustinus van Hippo) hebben een twijfelachtige vorm en ook de getuigenis van Timon - die een schaduw werpt op het leven van Arkesilaos - mag niet over het hoofd gezien worden. Arkesilaos kan dus het best gezien worden, naar alle waarschijnlijkheid, als een sceptische geest uit de Nieuwe Akademie, die we moeten onderscheiden van het Probabilisme uit de latere periode.

## Antieke bronnen
- Cicero, De Academiën
- Sextus Empiricus, Principes van het Pyrrhonisme
- Sextus Empiricus, Tegen de geleerden
- Diogenes Laërtius, Leven en leer van beroemde filosofen

## Voetnoot
1. ↑  Grote delen van de eerste versies van dit artikel zijn een vertaling van Caton (ed.), art. Arcésilas de Pitane, in fr.Wikipedia.org (2004-2005)

- Biblioteca Nacional de España: XX1378501
- Gemeinsame Normdatei: 119557592
- International Standard Name Identifier: 0000 0004 5325 9294
- Library of Congress Control Number: nb2018024087
- Nationale Bibliotheek van Israël: 987011093306905171
- Nationale Bibliotheek van Polen: a0000003799287
- Système universitaire de documentation: 029405041
- Virtual International Authority File: 26144648228401087351
- WorldCat: E39PCjryxPq77m4TXmcDKPKcRq

title: Arkesilaos (filosoof)

wikitext:
[[Bestand:Arcesilaus and Carneades.jpg|thumb|right|Arkesilaos en Carneades]]
'''Arkesilaos''' ([[Oudgrieks]]: {{Polytonic|Ἀρκεσίλαος}}, ''Arkesílaos''; gelatiniseerd: Arcesilaus) was een Grieks [[filosoof]] en stichter van de Nieuwe [[Akademeia|Akademie]], afkomstig uit [[Pitane]] in [[Aeolië]], die leefde van [[315 v.Chr.|316/315]] tot [[241 v.Chr.]]<ref>Grote delen van de eerste versies van dit artikel zijn een vertaling van {{Aut|[[:fr:Utilisateur:Caton|Caton]]}} (ed.), art. [[:fr:Arcésilas de Pitane|Arcésilas de Pitane]], in fr.Wikipedia.org (2004-2005)</ref>

== Leven ==
Als jongeling ging Arkesilaos in leer bij de wiskundigen [[Autolycus van Pitane|Autolykos]] en [[Hipponikos (wiskundige)|Hipponikos]]. Vervolgens studeerde hij [[retorica]] in [[Athene (stad)|Athene]]. Daar raakte hij onder de indruk van de leer van [[Plato (filosoof)|Plato]] en kreeg zo de smaak van de filosofie te pakken. Hij werd leerling van [[Theophrastus]] en vervolgens van [[Crantor]]. Hij volgde daarnaast ook lessen bij [[Polemon van Athene|Polemon]] en [[Krates van Athene|Kratès]]. Vermoedelijk kende hij ook de filosofen [[Pyrrho]], [[Diodoros Cronos|Diodoros]] en [[Menedemos]]. Na de dood van Kratès werd hij door [[Socratides]] aangesteld als hoofd van de [[Akademeia|Akademie]]. Daarnaast waren er weinig noemenswaardige gebeurtenissen in zijn leven en hij hield zich afzijdig als het publieke of politieke aangelegenheden betrof. Volgens [[Diogenes Laërtius]] zou Arkesilaos overleden zijn als een erg ziek man, te wijten zijn geweest aan zijn losbandige levensstijl en zijn excessief drinkgedrag. Deze bewering wordt echter door andere bronnen tegengesproken.
Algemeen wordt aangenomen dat hij voor de Atheners een erg gerespecteerd man was.
Erg uitzonderlijk voor die periode was zijn rijkdom. In tegenstelling tot de meeste andere filosofen uit zijn tijd, was Arkesilaos een erg welgesteld man. Hij zou een erg vrijgevig geweest zijn, die toezag op het welzijn van zijn vrienden. Door [[Plutarchus]] werd hij beschreven als een rechtvaardig man, die zelfs gerespecteerd werd door zijn tegenstanders. Hij stierf op 75-jarige leeftijd.

== Leer ==
Als getalenteerd redenaar, bewonderd door [[Marcus Tullius Cicero|Cicero]] (''Acad.'' II. VI 16.), streed hij onophoudelijk tegen het [[stoa|Stoïcisme]], dat verpersoonlijkt werd door zijn oude medeleerling [[Zeno van Citium]]. Hoewel hij zelf nooit werken geschreven heeft, staat hij bekend als een grote [[dialectiek|dialecticus]] die het strenge en serieuze dogmatisme van de Stoïcijnen zwaar ondermijnde. Zijn gedachten zijn nadien neergeschreven door zijn opvolger [[Lacydes]] en door een van zijn volgelingen [[Pythodoros]].

Hij werd ongetwijfeld beïnvloed door het scepticisme, maar het is vrij zeker dat hij zich op bepaalde vlakken sterk onderscheidde van de [[scepticisme|Sceptici]]. Dit omdat Arkesilaos door [[Timon van Athene|Timon]], een leerling van [[Pyrrho]] gehaat werd en het gekend is dat Timon eenieder haatte die geen Scepticus was.

Volgens [[Marcus Tullius Cicero|Cicero]] keerde Arkesilaos terug naar de gebruiken van de Oude Akademie, met name wilde hij praten over om het even welk willekeurig onderwerp en probeerde hij blootgelegde thesen te weerleggen door vragenreeksen en betogen.

== Kritiek over de kennis ==
Met zijn gedachtegoed zijn we enkel bekend via zijn debat over het criterium voor [[waarheid]], dat dwars staat op alle andere Hellenistische filosofieën. De Stoïcijnen onderscheidden meerdere graden van kennis:

* De begrijpbare representatie, die een heldere en duidelijke representatie inhield;
* De instemming, die een handeling van de geest is, die een waarachtige waarneming beproeft;
* Het begrip (''Catalepsis'').

De wijze is dus, volgens [[Zeno van Citium|Zeno]], diegene die enkel zijn instemming geeft aan begrijpbare representaties. Zo is er enkel sprake van zekerheden.

Arkesilaos ontkent echter dat men instemming kan geven aan representaties. Aan representaties geven we, volgens hem, enkel een oordeel. Er zijn bijgevolg geen begrijpbare representaties en de wijze man zal diegene zijn die weigert om iets te affirmeren. Het alternatief dat Arkesilaos voorstelt is dat de wijze ofwel slechts over meningen (''doxai'') kan beschikken, ofwel dat hij niet overgaat tot affirmatie. Zeno kan de eerste mogelijkheid onmogelijk aanvaarden, aangezien meningen geen ware [[kennis (wetenschap)|kennis]] zijn, maar een gebrek aan weten betreffende hetgeen men wil affirmeren. Bijgevolg moet men, als er geen zekerheid is, alle pretentie op kennis opgeven.

Zijn centrale argument bestaat er in te zeggen dat men ware representaties niet in onze geest kunnen nalaten ([[Marcus Tullius Cicero|Cicero]], ''Acad.'' II. VI 18.). Het is mogelijk dat Arkesilaos hier denkt aan dromen, aan fouten van de zintuigen, waanzin, etc. Dit zeggen impliceert echter dat het onmogelijk is om te steunen op de gegevenheden uit de zintuigen om zich via een redenering te verheffen tot een ware kennis van de oorzaken en de principes van de dingen. De rede kan ons met andere woorden niets laten kennen, aangezien er geen criterium voor waarheid is.

Met betrekking tot zijn kritiek over de Fysica en de Theologie bij de Stoïcijnen is er nauwelijks informatie bekend. De opvattingen zouden weleens spottend kunnen zijn. (cf. [[Tertullianus]], ''Ad nationes'' II 2 en [[Plutarchus|Plutarchos]], ''Adversus Colotès'' 26.). Ten slotte rest er nog een bespreking van de [[ethiek]], waar Arkesilaos geconfronteerd wordt met een moeilijkheid die eigen is aan het [[scepticisme]].

== De Ethiek ==
Deze moeilijkheid is dezelfde als die we tegenkomen bij de klassieke sceptici. Als we noch over kennis, noch over geloof beschikken, hoe kunnen we dan nog handelen? Het opschorten van elk oordeel lijkt meteen ook het opschorten van elk handelen te impliceren: Het handelen wordt onmogelijk zonder geloof. [[Marcus Tullius Cicero|Cicero]] doet melding van dit argument tegen de sceptici en tegen Arkesilaos in het bijzonder (''Acad.'' II. VII 22.), maar informeert ons niet over de achterliggende ethische opvattingen.

Het antwoord van Arkesilaos, waarover bij [[Sextus Empiricus]] geschreven wordt (''Tegen de geleerden'' VII 158.), is niet meer dan het criterium dat onze handelingen zich bevinden op het domein van het redelijke ({{Polytonic|εὔλογος}}, eulogos). De plicht is dan iets redelijks dat we moeten volgen uit voorzichtigheid, om gelukkig te kunnen zijn.
De vraag blijft dan echter welke betekenis men moet toekennen aan het Griekse woord {{Polytonic|εὔλογος}}.

Allereerst weten we dat het woord voor Arkesilaos niet de betekenis had van ''waarschijnlijkheid''. Deze conclusie is logisch wanneer men in rekenschap neemt dat er voor hem geen criterium voor waarheid bestond en dat geen enkele representatie geloofwaardiger was dan een andere. Volgens dat criterium zou waarschijnlijkheid beschouwd worden als een vorm van instemming. Arkesilaos verwerpt echter elke vorm van instemming. Het probabilisme dat de officiële doctrine wordt van de Nieuwe Akademie vindt haar ingang pas bij [[Carneades (filosoof)|Carneades]].

Het redelijke verwijst bij Arkesilaos eenvoudigweg naar rechtvaardigbare handelingen waarvan de redenen coherent zijn: Dit is een subjectieve overeenkomst van representaties die geen enkele dogmatische affirmatie impliceert. Arkesilaos bewaart - in tegenstelling tot de sceptici - een rol voor de rede en verwerpt de consequenties van het [[Pyrrhonisme]], met name de ''Adiaphoria'' en de ''Ataraxia''

== Conclusie ==
De thesen van Arkesilaos waarmee we bekend zijn, zijn nauwelijks origineel en [[Epicurus]] beschrijft hem als iemand die niets nieuws heeft gezegd ([[Plutarchus|Plutarchos]], ''Adversus Colotès'' 26.). Zijn welbespraaktheid en het manifeste plezier dat hij ondervond van het oreren, doen twijfelen of hij wel een [[filosoof]] was en niet eerder een [[Sofistiek|sofist]]. Men weet niet of hij een echte scepticus was, of dat hij in het geheim toch dogmatiseerde. Volgens [[Sextus Empiricus]] (''Princ. Pyrr.'' I 234.) was zijn Pyrrhonisme slechts een dekmantel om de geest van zijn leerlingen te testen, alvorens hen in te wijden in de echte dogma's van de leermeester. Hij zou geveinsd hebben dat hij niets geloofde en zijn twijfel was evenzo een bescherming tegen de aanvallen van zijn tegenstanders.

Het is echter moeilijk te geloven dat een grote dialecticus als Arkesilaos hier angst voor zou hebben gehad. Alle getuigenissen waarover we beschikken ([[Marcus Tullius Cicero|Cicero]], [[Sextus Empiricus]], [[Augustinus van Hippo]]) hebben een twijfelachtige vorm en ook de getuigenis van [[Timon van Athene|Timon]] - die een schaduw werpt op het leven van Arkesilaos - mag niet over het hoofd gezien worden. Arkesilaos kan dus het best gezien worden, naar alle waarschijnlijkheid, als een sceptische geest uit de Nieuwe Akademie, die we moeten onderscheiden van het [[Probabilisme]] uit de latere periode.

== Antieke bronnen ==
* [[Marcus Tullius Cicero|Cicero]], ''De Academiën''
* [[Sextus Empiricus]], ''Principes van het Pyrrhonisme''
* [[Sextus Empiricus]], ''Tegen de geleerden''
* [[Diogenes Laërtius]], ''[[Leven en leer van beroemde filosofen]]''

== Voetnoot ==
{{References}}

{{Bibliografische informatie}}

== Referenties ==
* [https://plato.stanford.edu/entries/arcesilaus/ {{Aut|C. Brittain}}, art. Arcesilaus, in {{Aut|E.N. Zalta}} (ed.), ''The Stanford Encyclopedia of Philosophy'' (2005).]
* [https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k94236b {{Aut|V. Brochard}}, ''Les sceptiques grecs'', II, Parijs, 1887, pp. 99-122.]

{{Navigatie antieke filosofie}}

[[Categorie:Oud-Grieks filosoof]]
[[Categorie:Scepticus]]
[[Categorie:Persoon in de 3e eeuw v.Chr.]]


text:
# Ante Blažević
Ante Blažević (Split, 5 mei 1996) is een Kroatische voetballer die als aanvaller wordt uitgespeeld.
Hij voetbalde tot medio 2016 voor KV Oostende.

## Clubcarrière
Blažević werd geboren in de Kroatische havenstad Split en groeide op in Kaštela. Na een periode in de atletiek sloot hij op z'n twaalfde aan bij de jeugdopleiding van Hajduk Split.
In mei 2014 tekende hij een contract voor drie seizoenen bij KV Oostende. Op 14 december 2014 debuteerde hij in de Jupiler Pro League, tegen RSC Anderlecht. Hij mocht na 82 minuten invallen voor Fernando Canesin.

## Interlandcarrière
Blažević maakte deel uit van verschillende Kroatische nationale jeugdselecties. Hij debuteerde in 2014 in Kroatië –19.

## Statistieken
| Seizoen | Club        | Land            | Competitie         | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Europees | Europees | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club        | Land            | Competitie         | Wed.       | Dlp.       | Wed.  | Dlp.  | Wed.     | Dlp.     | Wed.   | Dlp.   |
| ------- | ----------- | --------------- | ------------------ | ---------- | ---------- | ----- | ----- | -------- | -------- | ------ | ------ |
| 2014/15 | KV Oostende | Vlag van België | Jupiler Pro League | 4          | 0          | 0     | 0     | 0        | 0        | 4      | 0      |
| 2015/16 | KV Oostende | Vlag van België | Jupiler Pro League | 0          | 0          | 0     | 0     | 0        | 0        | 0      | 0      |
| TOTAAL  | TOTAAL      | TOTAAL          | TOTAAL             | 4          | 0          | 0     | 0     | 0        | 0        | 4      | 0      |

wikiname: nlwiki

title: Ante Blažević

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox voetballer
| spelernaam                  = Ante Blažević
| volledigenaam               = Ante Blažević
| afbeelding                  =
| afbeeldingbreedte           =
| onderschrift                =
| geboortedatum               = [[5 mei]] [[1996]]
| geboortestad                = [[Split]]
| geboorteland                = {{HR}}
| overlijddatum               =
| stadvanoverlijden           =
| landvanoverlijden           =
| lengte                      = 177<ref name="transfermarkt">[http://www.transfermarkt.de/ante-blazevic/profil/spieler/292665 Spelersprofiel] op transfermarkt.de. Geraadpleegd op 15 december 2014.</ref>
| gewicht                     =
| been                        =
| huidigeclub                 = ?
| rugnummer                   =
| positie                     = [[aanvaller (voetbal)|Aanvaller]]
| huidigeclubfunctie          =
| functie                     =
| contracttot                 =
| jeugdjaren                  = {{0}}{{0}}{{0}}{{0}}–2008
2008–2014
| jeugdteams                  = {{HR-VLAG}} [[NK Omladinac Vranjic]]
{{HR-VLAG}} [[HNK Hajduk Split|Hajduk Split]]
| seizoen                     = 2014–2016
| club                        = {{BE-VLAG}} [[KV Oostende]]
| wedstr(goals)               = 6{{0|00}}(0)
| interlandjaren              = 2010
 2010–2011
 2012–2013
 2013–2014
 2014–
| interlandteam               = {{HR-VLAG}} [[Kroatisch voetbalelftal onder 14|Kroatië –14]]
 {{HR-VLAG}} [[Kroatisch voetbalelftal onder 15 (mannen)|Kroatië –15]]
 {{HR-VLAG}} [[Kroatisch voetbalelftal onder 17 (mannen)|Kroatië –17]]
 {{HR-VLAG}} [[Kroatisch voetbalelftal onder 18 (mannen)|Kroatië –18]]
 {{HR-VLAG}} [[Kroatisch voetbalelftal onder 19 (mannen)|Kroatië –19]]
| interlandwedstrijden(goals) = 2{{0|00}}(1)
 6{{0|00}}(0)
 5{{0|00}}(0)
 5{{0|00}}(0)
 1{{0|00}}(0)
| trainersjaren               =
| getraindeclubs              =
| erelijstjaren               =
| erelijst                    =
| clubupdate                  = 15 december 2014
| landupdate                  = 18 december 2014
}}

'''Ante Blažević''' ([[Split]], [[5 mei]] [[1996]]) is een [[Kroatië|Kroatische]] [[betaald voetbal|voetballer]] die als [[aanvaller (voetbal)|aanvaller]] wordt uitgespeeld.
Hij voetbalde tot medio 2016 voor [[KV Oostende]].<ref>[http://int.soccerway.com/players/james-david-rodriguez/72408/ Profiel] op soccerway.com. Geraadpleegd op 15 december 2014.</ref>

== Clubcarrière ==
Blažević werd geboren in de Kroatische havenstad [[Split]] en groeide op in [[Kaštela]]. Na een periode in de atletiek sloot hij op z'n twaalfde aan bij de jeugdopleiding van [[HNK Hajduk Split|Hajduk Split]].

In mei 2014 tekende hij een contract voor drie seizoenen bij [[KV Oostende]].<ref>[http://sportingtelenet.be/nieuws/2014-05-29/oostende-werft-kroatische-jeugdinternational-aan Blažević naar Oostende] op sportingtelenet.be. Geraadpleegd op 15 december 2014.</ref> Op 14 december 2014 debuteerde hij in de [[Eerste klasse (voetbal België)|Jupiler Pro League]], tegen [[RSC Anderlecht]]. Hij mocht na 82 minuten invallen voor [[Fernando Canesin Matos|Fernando Canesin]].

== Interlandcarrière ==
Blažević maakte deel uit van verschillende Kroatische nationale jeugdselecties. Hij debuteerde in 2014 in Kroatië –19.

== Statistieken ==
{| class="wikitable" style="font-size:90%; width: 70%; text-align: center;"
|-
!rowspan=2 width=5%|Seizoen
!rowspan=2 width=15%|Club
!rowspan=2 width=5%|Land
!rowspan=2 width=15%|Competitie
!colspan=2 width=12%|Competitie
!colspan=2 width=12%|Beker
!colspan=2 width=12%|Europees
!colspan=2 width=12%|Totaal
|-
!width=6%|Wed.
!width=6%|Dlp.
!width=6%|Wed.
!width=6%|Dlp.
!width=6%|Wed.
!width=6%|Dlp.
!width=6%|Wed.
!width=6%|Dlp.
|-
| 2014/15 ||rowspan=2|[[KV Oostende]] ||rowspan=2|{{BE-VLAG}} ||rowspan=2|[[Eerste klasse (voetbal België)|Jupiler Pro League]] || 4 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 ||'''4'''||'''0'''
|-
| 2015/16 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 ||'''0'''||'''0'''
|-
!colspan=4 width=40%|TOTAAL
!width=6%|'''4'''
!width=6%|'''0'''
!width=6%|'''0'''
!width=6%|'''0'''
!width=6%|'''0'''
!width=6%|'''0'''
!width=6%|'''4'''
!width=6%|'''0'''
|}

== Zie ook ==
* [[Lijst van spelers van KV Oostende]]

{{Appendix|Referenties}}
{{DEFAULTSORT:Blazevic, Ante}}
[[Categorie:Kroatisch voetballer]]

title: Persoonlijke informatie

Volledige naam: Ante Blažević

Geboorteplaats: Split, Kroatië

Positie: Aanvaller

title: Clubinformatie

title: Jeugd

NK Omladinac Vranjic · Hajduk Split

title: Senioren *

Seizoen: Club · W 0(G)

KV Oostende · 600(0)

title: Interlands **

Kroatië –14 · Kroatië –15 · Kroatië –17 · Kroatië –18 · Kroatië –19 · 200(1) · 600(0) · 500(0) · 500(0) · 100(0)

Interlands **:
* Bijgewerkt op 15 december 2014
** Bijgewerkt op 18 december 2014

Portaal: Voetbal


text:
# Sint-Martinuskerk (Roodhuis)
De Sint-Martinuskerk in Roodhuis is een rooms-katholieke kerk gewijd aan de heilige Martinus.

## Beschrijving
De neogotische pseudobasiliek uit 1892 werd ontworpen door de architect Alfred Tepe. Het was de laatste van de vier kerken die hij in Friesland bouwde. Restauraties vonden plaats in 1968 en 1990.
De neogotische kansel is van 1901. Het hoogaltaar uit 1900 en de zijaltaren zijn van atelier Mengelberg te Utrecht. Het kerkorgel uit 1928 werd gebouwd door de Gebr. Adema te Leeuwarden. De gebrandschilderde ramen dateren van verschillende periodes. In het schip zijn de acht zaligsprekingen afgebeeld en bij het hoogaltaar afbeeldingen van de bisschoppen Willibrord en Bonifatius. Van Martinus zijn een aantal beelden aanwezig, waaronder één te paard.
De kerk staat aan de Slachtedijk.

## Afbeeldingen
- Preekstoel
- Beeld van Sint Martinus
- Glas in loodvenster
- Statie
- Altaar van Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand
- Beeld van Sint Martinus uit 1560
- Mariabeeld

title: Sint-Martinuskerk (Roodhuis)

wikitext:
{{Infobox kerk
| naam          = Sint-Martinuskerk
| afbeelding    = 2022 Reahûs, Sint-Martinustsjerke.jpg
| onderschrift  = kerk in 2022
| plaats        = [[Roodhuis]]
| adres         = Slypsterwei 3
| bouwjaar      = [[1892]]
| bouwmateriaal =
| renovatie     = 1968, 1990
| sloopjaar     =
| opgedragen    = [[Martinus van Tours|Martinus]]
| architect     = [[Alfred Tepe]]
| monumentstatus=
| monumentnummer=
| toren         =
| afbeelding2   = REAHUS (ROODHUIS) MARTINUSTSJERKE YNTERIEUR.jpg
| onderschrift2 = Interieur (2012)
}}
De '''Sint-Martinuskerk''' in [[Roodhuis]] is een [[rooms-katholieke]] [[kerkgebouw|kerk]] gewijd aan de heilige [[Martinus van Tours|Martinus]].

==Beschrijving==
De [[neogotiek|neogotische]] [[pseudobasiliek]] uit [[1892]] werd ontworpen door de architect [[Alfred Tepe]]. Het was de laatste van de vier kerken die hij in Friesland bouwde. Restauraties vonden plaats in 1968 en 1990.

De neogotische [[kansel]] is van 1901. Het [[hoogaltaar]] uit 1900 en de [[zijaltaar|zijaltaren]] zijn van atelier Mengelberg te Utrecht. Het [[kerkorgel]] uit 1928 werd gebouwd door de Gebr. Adema te Leeuwarden. De [[gebrandschilderd glas|gebrandschilderde]] ramen dateren van verschillende periodes. In het [[schip (bouwkunst)|schip]] zijn de acht zaligsprekingen afgebeeld en bij het hoogaltaar afbeeldingen van de bisschoppen [[Willibrord]] en [[Bonifatius (heilige)|Bonifatius]]. Van Martinus zijn een aantal beelden aanwezig, waaronder één te paard.

De kerk staat aan de [[Slachtedijk]].

==Afbeeldingen==
<gallery widths="100" heights="100">
Bestand:REAHUS (ROODHUIS) MARTINUSTSJERKE PREEKGESTOELTE.jpg|Preekstoel
Bestand:REAHUS (ROODHUIS) MARTINUSTSJERKE ST MAARTEN.jpg|Beeld van Sint Martinus
Bestand:REAHUS (ROODHUIS) MARTINUSTSJERKE FINSTER.jpg|Glas in loodvenster
Bestand:REAHUS (ROODHUIS) MARTINUSTSJERKE KRUSWEISTAASJE.jpg|Statie
Bestand:REAHUS (ROODHUIS) MARTINUSTSJERKE MARIJE ALTAAR.jpg|Altaar van Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand
Bestand:REAHUS (ROODHUIS) MARTINUSTSJERKE ST MAARTEN1.jpg|Beeld van Sint Martinus uit 1560
Bestand:REAHUS (ROODHUIS) MARTINUSTSJERKE MARIABEELD.jpg|Mariabeeld
</gallery>

==Externe link==
* [https://web.archive.org/web/20150317053932/http://reahus.nl/page12.html reahus.nl kerk]

{{Navigatie neogotische kerken Friesland}}
{{Commonscat|Martinuskerk, Reahûs}}
{{Coor title dms|53|04|34|N|5|38|12|E|region:NL_type:building}}

[[Categorie:Kerkgebouw in Súdwest-Fryslân|Martinus]]
[[Categorie:Bouwwerk van Alfred Tepe]]
[[Categorie:Kerkgebouw in het bisdom Groningen-Leeuwarden|Martinuskerk (Roodhuis)]]
[[Categorie:Neogotisch kerkgebouw in Nederland|Martinuskerk (Roodhuis)]]

title: Sint-Martinuskerk

Plaats: Roodhuis

Adres: Slypsterwei 3

Gewijd aan: Martinus

Coördinaten: 53° 5′ NB, 5° 38′ OL

title: Architectuur

Architect(en): Alfred Tepe

title: Afbeeldingen

Afbeeldingen:
Interieur (2012)
Officiële website ·

Portaal: Christendom


text:
# The Inimitable Jeeves
The Inimitable Jeeves is een humoristische roman geschreven door P.G. Wodehouse. Het boek, oorspronkelijk gepubliceerd in 1923, is het eerste van de Jeeves-serie. De plot draait om de onafscheidelijke relatie tussen de hoofdpersonages, de welgestelde maar onhandige Bertie Wooster en zijn slimme, bekwame butler Jeeves. De roman is samengesteld uit een reeks eerder gepubliceerde korte verhalen, waarin Jeeves telkens op inventieve wijze problemen oplost die voortkomen uit Bertie's ingewikkelde sociale leven. Hoewel er eerder verhalen verschenen over Jeeves en Wooster in de verhalenbundels The Man with Two Feet uit 1917 en My Man Jeeves uit 1919, is dit het eerste boek volledig gewijd aan Jeeves en Wooster.

## Verhalen
- Jeeves in the Springtime
- Aunt Agathat Takes the Count
- Scoring off Jeeves
- Jeeves and the Chump Cyril
- Comrade Bingo
- The Great Sermon Handicap
- The Purity of the Turf
- The Metropolitan Touch
- The Delayed Exit of Claude and Eustace
- Bingo and the Little Woman

## Externe Links
- The Inimitable Jeeves

title: The Inimitable Jeeves

wikitext:
'''The Inimitable Jeeves''' is een humoristische roman geschreven door [[P.G. Wodehouse]]. Het boek, oorspronkelijk gepubliceerd in 1923, is het eerste van de Jeeves-serie. De plot draait om de onafscheidelijke relatie tussen de hoofdpersonages, de welgestelde maar onhandige [[Bertie Wooster]] en zijn slimme, bekwame butler [[Jeeves]]. De roman is samengesteld uit een reeks eerder gepubliceerde korte verhalen, waarin Jeeves telkens op inventieve wijze problemen oplost die voortkomen uit Bertie's ingewikkelde sociale leven. Hoewel er eerder verhalen verschenen over Jeeves en Wooster in de verhalenbundels [[The Man with Two Feet]] uit 1917 en [[My Man Jeeves]] uit 1919, is dit het eerste boek volledig gewijd aan Jeeves en Wooster.

==Verhalen==
* Jeeves in the Springtime
* Aunt Agathat Takes the Count
* Scoring off Jeeves
* Jeeves and the Chump Cyril
* Comrade Bingo
* The Great Sermon Handicap
* The Purity of the Turf
* The Metropolitan Touch
* The Delayed Exit of Claude and Eustace
* Bingo and the Little Woman

== Externe Links ==
* [https://www.gutenberg.org/ebooks/59254  The Inimitable Jeeves]

{{Appendix|2={{References}}
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=The Inimitable Jeeves}}}}

{{DEFAULTSORT:Inimitable Jeeves, De}}
[[Categorie:Boek uit 1923]]
[[Categorie:Verhalenbundel]]
[[Categorie:Verhaal uit The Strand]]


text:
# Zegel van Tbilisi
Het zegel van de stad Tbilisi, werd in de late jaren 1980 ontworpen voor de Georgische hoofdstad Tbilisi. Het zegel is op 8 juni 2005 opnieuw aan de stad toegekend.
Het zegel bestaat uit een traditioneel Georgisch schild met daarop een inscriptie in het Mkhedroeli, deze inscriptie თბილისი staat voor Tbilisi. De eerste letter თ wordt vorm gegeven als een gestileerde valk en een fazant om de legende over het ontstaan van Tbilisi weer te geven. Aan de bovenkant van het zegel zijn zeven sterren met zeven punten geplaatst in de vorm van een halve maan. Achter de valk en fazantvorm langs is een eikentak geplaatst, deze tak staat voor robuustheid en duurzaamheid. Aan de onderkant vormt de tak een kruisvorm waaronder Tbilisi in oudere alfabetten staat, te weten in het Asomtavroeli en Noeskhoeri. Deze namen staan boven golven die de Mtkvari symboliseren.

## Historische stadswapen
Voordat Tbilisi in 2005 het zegel ging gebruiken, had de stad een wapen. Dit wapen werd voorafgegaan door een ouder wapen.
Het hiernaast afgebeelde wapen bestaat uit een gouden schild met daarop een zwart kruis. Het kruis vormt zodanig vier kwartieren, in elk kwartier een rode leeuwenkop. Op het kruis zelf twee zilveren handen die samen een Russisch kruis vasthouden. Onder het kruis staat een omgekeerde zilveren wassenaar. Het kruis met de twee handen staat voor het Russisch Keizerrijk en Georgië die gezamenlijk als christelijke naties het islamitische Ottomaanse Rijk (de omgekeerde wassenaar)  en Perzië (symbool voor Perzië zijn de vier rode leeuwen) verslagen hebben. Het schild is omgeven door een krans van eikenbladeren waarin een blauw lint is gestrikt. Boven op het schild staat de keizerskroon van het Russisch Keizerrijk.

title: Zegel van Tbilisi

wikitext:
{{Afbeelding combi
| align=right
| afb1 = Seal of Tbilisi, Georgia.svg
| caption1 = Het zegel van Tbilisi
| afb2 = Tbilisi City Seal variants.jpg
| caption2 = Varianten van het zegel van Tbilisi
| afb3 = Coat of arms of Tiflis Governorate 1878.svg
| caption3 = Het wapen van Tbilisi ten tijde van het [[Keizerrijk Rusland]].
}}
Het '''zegel van de stad Tbilisi''', werd in de late jaren 1980 ontworpen voor de [[Georgië|Georgische]] hoofdstad [[Tbilisi]]. Het zegel is op 8 juni 2005 opnieuw aan de stad toegekend.

Het zegel bestaat uit een traditioneel Georgisch schild met daarop een inscriptie in het [[Georgisch alfabet|Mkhedroeli]], deze inscriptie თბილისი staat voor Tbilisi. De eerste letter თ wordt vorm gegeven als een gestileerde valk en een fazant om de legende over het ontstaan van Tbilisi weer te geven. Aan de bovenkant van het zegel zijn zeven sterren met zeven punten geplaatst in de vorm van een halve maan. Achter de valk en fazantvorm langs is een eikentak geplaatst, deze tak staat voor ''robuustheid'' en ''duurzaamheid''. Aan de onderkant vormt de tak een kruisvorm waaronder Tbilisi in oudere alfabetten staat, te weten in het [[Asomtavroeli]] en [[Noeskhoeri]]. Deze namen staan boven golven die de [[Koera (rivier in Transkaukasië)|Mtkvari]] symboliseren.

== Historische stadswapen ==
Voordat Tbilisi in 2005 het zegel ging gebruiken, had de stad een [[Wapen (heraldiek)|wapen]]. Dit wapen werd voorafgegaan door een ouder wapen.

Het hiernaast afgebeelde wapen bestaat uit een gouden schild met daarop een zwart kruis. Het kruis vormt zodanig vier kwartieren, in elk kwartier een rode leeuwenkop. Op het kruis zelf twee zilveren handen die samen een [[Russisch kruis]] vasthouden. Onder het kruis staat een omgekeerde zilveren [[Wassenaar (heraldiek)|wassenaar]]. Het kruis met de twee handen staat voor het Russisch Keizerrijk en Georgië die gezamenlijk als christelijke naties het islamitische [[Ottomaanse Rijk]] (de omgekeerde wassenaar)  en [[Perzische Rijk|Perzië]] (symbool voor Perzië zijn de vier rode leeuwen) verslagen hebben. Het schild is omgeven door een krans van eikenbladeren waarin een blauw lint is gestrikt. Boven op het schild staat de [[Keizerskroon (hoofddeksel)|keizerskroon]] van het Russisch Keizerrijk.

== Zie ook ==
* [[Vlag van Tbilisi]]

{{Appendix|1=Bron|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=en|titel=Seal of Tbilisi|oldid=587973716|datum=20131227|sectie=}}
----
'''Referentie'''
{{references}}
}}

[[Categorie:Tbilisi]]
[[Categorie:Georgisch symbool]]


text:
# Boissy-aux-Cailles
Boissy-aux-Cailles is een gemeente in het Franse departement Seine-et-Marne (regio Île-de-France) en telt 271 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Fontainebleau.

## Geografie
De oppervlakte van Boissy-aux-Cailles bedraagt 16,5 km², de bevolkingsdichtheid is 16,4 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Boissy-aux-Cailles met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: Boissy-aux-Cailles

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Boissy-aux-Cailles
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Île-de-France]]
| departement = [[Seine-et-Marne]] (77)
| depnr = 77
| arrondissement = [[Arrondissement Fontainebleau|Fontainebleau]]
| kanton = [[Kanton Fontainebleau|Fontainebleau]]
| jaar = 1999
| inwoners = 271
| dichtheid = 16,4
| oppervlakte = 16,5
| water =
| latitudeGraden = 48
| latitudeMinuten = 19
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 2
| longitudeMinuten = 30
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 77041
| postcode = 77760
| netnummer =
| hoogteligging = 71 - 123
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
| image = Boissy-aux-Cailles 06.jpg
| caption = Gemeentehuis
}}
'''Boissy-aux-Cailles''' is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Seine-et-Marne]] (regio [[Île-de-France]]) en telt 271 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Fontainebleau|Fontainebleau]].

==Geografie==
De oppervlakte van Boissy-aux-Cailles bedraagt 16,5 km², de bevolkingsdichtheid is 16,4 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=77041}}

==Demografie==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).<br />
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=77041}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

==Externe links==
* {{Link INSEE|id=77041}}

{{Commonscat}}
{{Coor title dms|48|19|0|N|2|30|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Gemeente in Seine-et-Marne]]

title: Situering

Regio: Île-de-France

Departement: Seine-et-Marne (77)

Arrondissement: Fontainebleau

Kanton: Fontainebleau

Coördinaten: 48° 19′ NB, 2° 30′ OL

title: Algemeen

Burgemeester: Patrick Pochon · (28 maart 2014)

title: Overig

Website: Officiële website

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Seine-et-Marne

title: Foto's

Foto's: Gemeentehuis

Portaal: Frankrijk


text:
# Merida (Leyte)
Merida is een gemeente in de Filipijnse provincie Leyte op het eiland Leyte. Bij de laatste census in 2007 had de gemeente ruim 26 duizend inwoners.

## Geografie

### Bestuurlijke indeling
Merida is onderverdeeld in de volgende 22 barangays:
| - Binabaye - Cabaliwan - Calunangan - Calunasan - Cambalong - Can-unzo - Canbantug - Casilda - Lamanoc - Libas - Libjo | - Lundag - Macario - Mahalit - Mahayag - Masumbang - Mat-e - Poblacion - Puerto Bello - San Isidro - San Jose - Tubod |

## Demografie
Merida had bij de census van 2007 een inwoneraantal van 26.285 mensen. Dit zijn 959 mensen (3,8%) meer dan bij de vorige census van 2000. De gemiddelde jaarlijkse groei komt daarmee uit op 0,51%, hetgeen lager is dan het landelijk jaarlijks gemiddelde over deze periode (2,04%). Vergeleken met de census van 1995 is het aantal mensen met 2.463 (10,3%) toegenomen.

De bevolkingsdichtheid van Merida was ten tijde van de laatste census, met 26.285 inwoners op 95,21 km², 276,1 mensen per km².

title: Merida (Leyte)

wikitext:
{{Infobox plaats in de Filipijnen
| soort=Gemeente
| naam=Merida
| detailkaart=Ph_locator_leyte_merida.png
| provincie=[[Leyte (provincie)|Leyte]]
| regio=[[Eastern Visayas]] (regio VIII)
| eiland=[[Leyte (eiland)|Leyte]]
| inwoners=26.285
| jaar=2007
| oppervlakte=95,2<ref>''[https://www.dbm.gov.ph/wp-content/uploads/Issuances/2008/Local%20Budget%20Memorandum/irapdf08/pcm/VIII.pdf CY 2008 Final Internal Revenue Allotment for LGUs]'', website Department of Budget and Management, 2008.</ref>
| dichtheid=276,1
| barangay =22
| postcode =
| lat_deg = 10
| lat_min = 54
| lat_sec = 38
| lon_deg = 124
| lon_min = 32
| lon_sec = 11
}}
'''Merida''' is een [[Filipijnse gemeente|gemeente]] in de [[Filipijnen|Filipijnse]] [[Filipijnse provincie|provincie]] [[Leyte (provincie)|Leyte]] op het eiland [[Leyte (eiland)|Leyte]]. Bij de laatste [[census]] in 2007 had de gemeente ruim 26 duizend inwoners<ref name="Census2007">[https://web.archive.org/web/20090302104328/http://www.census.gov.ph/data/pressrelease/2008/pr0830tx.html Persbericht van het National Statistics Office met de resultaten van de Census van 2007].</ref>.

==Geografie==
===Bestuurlijke indeling===
Merida is onderverdeeld in de volgende 22 [[barangay]]s<ref name="NSCB">{{Citeer web |url=http://www.nscb.gov.ph/activestats/psgc/default.asp |titel=''Philippine Standard Geographic Code'' |bezochtdatum=30 december 2007 |archiefdatum=13 april 2012 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20120413163013/http://www.nscb.gov.ph/activestats/psgc/default.asp |dodeurl=ja }}</ref>:

{| border=0
| valign=top |
* Binabaye
* Cabaliwan
* Calunangan
* Calunasan
* Cambalong
* Can-unzo
* Canbantug
* Casilda
* Lamanoc
* Libas
* Libjo
| valign=top |
* Lundag
* Macario
* Mahalit
* Mahayag
* Masumbang
* Mat-e
* Poblacion
* Puerto Bello
* San Isidro
* San Jose
* Tubod
|}

== Demografie ==
{{Tabel census Filipijnen
| titel=Merida
| 1995=23822
| 2000=25326
| 2007=26285
}}Merida had bij de census van 2007 een inwoneraantal van 26.285 mensen. Dit zijn 959 mensen (3,8%) meer dan bij de vorige census van 2000. De gemiddelde jaarlijkse groei komt daarmee uit op 0,51%, hetgeen lager is dan het landelijk jaarlijks gemiddelde over deze periode (2,04%). Vergeleken met de census van 1995 is het aantal mensen met 2.463 (10,3%) toegenomen<ref name="Census2007"/>.

De bevolkingsdichtheid van Merida was ten tijde van de laatste census, met 26.285 inwoners op 95,21 km², 276,1 mensen per km².{{Clearleft}}

== Bronnen ==
{{References}}
{{Navigatie provincie Leyte}}
{{Coor title dms|10|54|39.6|N|124|32|9.6|E|type:city_type:city_region:PH}}

[[Categorie:Gemeente in Leyte]]

title: Situering

Eiland: Leyte

Provincie: Leyte

Regio: Eastern Visayas (regio VIII)

title: Statistische informatie

title: Bestuurlijke informatie

title: Detailkaart

Detailkaart:
Kaart van Merida
Positie van Merida binnen Leyte

Portaal: Filipijnen


text:
# Fort Zeelandia (Suriname)
Fort Zeelandia is een voormalig Nederlands fort aan de Abraham Crijnssenweg in Paramaribo, de hoofdstad van Suriname, aan de linkeroever van de Surinamerivier. Sinds 1995 is hier weer het Surinaams Museum ondergebracht.

## Ontstaan
Het vijfhoekige fort ontstond in het begin van de 17e eeuw, toen Nederlandse kolonisten een handelsvestiging stichtten nabij het inheemse dorp Parmurbo, het latere Paramaribo. Om de nederzetting te verdedigen werd een versterking aangelegd.
De Engelsen veroverden het fort in 1651 en noemden het Fort Willoughby, naar Francis Willoughby. In maart 1667 veroverden de Zeeuwen onder Abraham Crijnssen het fort en de nederzetting. Het fort werd door hen Fort Zeelandia genoemd; op een van de kruithuizen is nog het Zeeuwse wapen te zien. De nederzetting kreeg de naam Nieuw Middelburg. Op 13 oktober 1667 werd het weer even heroverd door de Engelsen maar kwam terug in handen van de Nederlanders door uitvoering van het Verdrag van Breda dat al op 31 juli was gesloten.
Fort Zeelandia, gelegen aan de Surinamerivier, werd uitgebreid met vijf bastions. Drie daarvan, bastion Middelburgh, bastion Veere en bastion Zierikzee, bestaan nog, de twee die aan de landkant waren gebouwd, werden weggehaald toen Fort Nieuw-Amsterdam werd gebouwd.
Nadat de Fransen in 1712 een succesvolle aanval hadden uitgevoerd op een deel van de plantages rond Fort Zeelandia werd op de rechteroever van de rivier een nieuw fort gebouwd: Fort Nieuw-Amsterdam. Fort Zeelandia werd een kazerne en later een gevangenis.

## Tweede Wereldoorlog
In Suriname woonden veel Duitsers, veelal zendelingen en onderwijzers van de hernhutters en Duitse joden. Na de meidagen van 1940 was ook Suriname (als Nederlandse kolonie) in oorlog met Duitsland. Gouverneur Johannes Kielstra liet ongeveer 50 mannelijke Duitsers boven de 15 jaar in Fort Zeelandia opsluiten. Een week later werden ze naar Huize Melati, een verbouwd rooms-katholiek missie-internaat aan de Copieweg in Para, overgebracht, ruim 15 kilometer buiten de stad, langs de toenmalige spoorlijn naar Zanderij.

### Executies
In oktober 1942 kreeg gevangene Lo Hartog van Banda wegens werkweigering eenzame opsluiting in een houten barak aan de rand van het kamp. Hier stelde hij vast dat eenzame opsluiting de beste kansen bood voor ontsnapping.
Hij plande vervolgens samen met medegevangenen L.K.A. Raedt van Oldenbarneveldt, L.A.J. van Poelje, Stulemeyer en Kraak een ontsnappingspoging die moest beginnen met werkweigering en de daaropvolgende eenzame opsluiting. Begin november kregen de vijf gevangenen de opdracht om de toiletten van de bewakers met de blote handen te reinigen. Nadat zij dit weigerden werden zij opgesloten in de houten cellenbarak. Vervolgens werd besloten om in de nacht van 4 op 5 november te ontsnappen. Hartog van Banda werd echter op 4 november vanwege zijn verjaardag vrijgelaten uit zijn cel. De andere vier ontsnapten zonder hem, nadat ze een stuk plank uit de achterste cel hadden gezaagd. Ze wilden naar Frans-Guyana, maar verdwaalden en werden gepakt. Na te zijn mishandeld werden ze overgebracht naar Paramaribo, waar ze door kolonel Jan Meyer werden verhoord. Alle vier werden ter dood veroordeeld. Twee van hen, Raedt van Oldenbarneveldt en Van Poelje, werden daadwerkelijk doodgeschoten. Vervolgens ketste een geweer en kwam de directeur van Fort Zeelandia tussenbeide.
Van de beide geëxecuteerde mannen werd later officieel beweerd dat ze op de vlucht zouden zijn neergeschoten. Na de oorlog bleek dat ze van achteren waren beschoten terwijl ze geboeid waren. Kolonel Meyer werd echter niet vervolgd.
Hendrik Jan van der Molen, kapitein van de marechaussee en later Amsterdams hoofdcommissaris, kreeg de opdracht om dit incident te onderzoeken.
Stulemeyer, een van de deelnemers aan de vluchtpoging, bracht later het verhaal in de wereld dat de vluchters hadden geweigerd om in de jungle oude joodse graven te openen van de Darke yesharim om te zoeken naar kostbaarheden.

## Na de oorlog
In 1967 werd het fort gerestaureerd, waarna het Surinaams Museum hier werd gehuisvest. Dit was in de tijd dat Johannes Michels voorzitter van dit museum was. Op 24 november 1975, de dag voor de onafhankelijkheid van Suriname, werd het standbeeld van koningin Wilhelmina van het Onafhankelijkheidsplein naar het fort verplaatst. Op de plek waar het beeld had gestaan, werd een vlaggenmast geplaatst waaraan de volgende dag de nieuwe Surinaamse vlag werd gehesen.

## Decembermoorden
In april 1982 namen toenmalig dictator van Suriname, Desi Bouterse, en zijn militairen hun intrek in het fort. Het werd het hoofdkwartier van de toenmalige militaire machthebbers en het werd gebruikt om tegenstanders van het regime op te sluiten, onder wie Soerinder Rambocus en diens ondergeschikte Jiwansingh Sheombar na het mislukken van hun tegencoup op 11 maart 1982. Rond 8 december van dat jaar werden vijftien politieke tegenstanders van Desi Bouterse in het fort gemarteld en vervolgens, op de ringmuur, aan de kant van de Surinamerivier, gefusilleerd. Een gebeurtenis die bekendstaat als de Decembermoorden en die het fort veel bekendheid gaf. In de Surinaamse gemeenschap is het tegenwoordig haast onmogelijk om over Fort Zeelandia te praten zonder het ook over de Decembermoorden te hebben. In 2009 werd ter herinnering het nationaal monument Bastion Veere onthuld.

## Galerij
Buiten het fort werden officiershuizen gebouwd. Enkele worden nu als kantoor gebruikt.
- Apotheek in voormalig kruithuis
- Standbeeld van koningin Wilhelmina
- Officiershuizen
- Nederlandse brievenbus
- Korte video over Fort Zeelandia in het Canon van Zeeland

## Trivia
- De Nederlandse brievenbus die rechts van de toegangspoort tegen de buitenmuur van het fort staat, heeft vroeger gestaan op het Nassauplein in Den Haag aan de kant van de Laan Copes van Cattenburch.

## Bezienswaardigheden in de buurt van het Fort
- Wachthuis (Fort Zeelandia)
- Gebouw 1790
- Nationaal monument Bastion Veere (2009)
- Buste van Eddy Snijders (2003)
- Srefidensimonument (2011)
- TRIS-monument (2013)

title: Fort Zeelandia (Suriname)

wikitext:
[[Bestand:COSTER(1842) p044 PARAMARIBO, FORT ZEELANDIA.jpg|thumb|"Gezigt op het fort Zelandia te Paramaribo" (1842)]]
[[Bestand:Fort Zeelandia.jpg|thumb|Binnenzijde van het fort]]
[[Bestand:Kruithuis van Fort Zeelandia met Zeeuws wapen.JPG|thumb|Voormalig kruithuis, later apotheek]]
[[Bestand:Fort Zeelandia, Paramaribo Suriname.jpg|thumb|Officierswoningen bij Fort Zeelandia]]
'''Fort Zeelandia''' is een voormalig [[Nederland]]s [[fort (vesting)|fort]] aan de [[Abraham Crijnssenweg]] in [[Paramaribo]], de hoofdstad van [[Suriname]], aan de linkeroever van de [[Suriname (rivier)|Surinamerivier]]. Sinds 1995 is hier weer het [[Surinaams Museum]] ondergebracht<ref name="surinaams museum">[http://surinaamsmuseum.net/?p=287 Surinaams Museum]</ref>.

==Ontstaan==
Het vijfhoekige fort ontstond in het begin van de [[17e eeuw]], toen Nederlandse [[Kolonie (staatkundig)|kolonisten]] een handelsvestiging stichtten nabij het [[inheemse Surinamers|inheemse]] dorp ''Parmurbo'', het latere [[Paramaribo]]. Om de nederzetting te verdedigen werd een versterking aangelegd.

De [[Engeland|Engelsen]] veroverden het fort in [[1651]] en noemden het Fort Willoughby, naar [[Francis Willoughby]]. In maart [[1667]] veroverden de [[Zeeland (provincie)|Zeeuwen]] onder [[Abraham Crijnssen (commandeur)|Abraham Crijnssen]] het fort en de nederzetting. Het fort werd door hen Fort Zeelandia genoemd; op een van de kruithuizen is nog het Zeeuwse wapen te zien. De nederzetting kreeg de naam [[Paramaribo|Nieuw Middelburg]]. Op 13 oktober 1667 werd het weer even [[Herovering van Fort Zeelandia|heroverd door de Engelsen]] maar kwam terug in handen van de Nederlanders door uitvoering van het [[vrede van Breda|Verdrag van Breda]] dat al op 31 juli was gesloten.

Fort Zeelandia, gelegen aan de [[Surinamerivier]], werd uitgebreid met vijf [[Bastion (hoofdbetekenis)|bastion]]s. Drie daarvan, bastion Middelburgh, bastion Veere en bastion Zierikzee, bestaan nog, de twee die aan de landkant waren gebouwd, werden weggehaald toen [[Fort Nieuw-Amsterdam]] werd gebouwd.

Nadat de [[Frankrijk|Fransen]] in [[1712]] een succesvolle aanval hadden uitgevoerd op een deel van de plantages rond Fort Zeelandia werd op de rechteroever van de rivier een nieuw fort gebouwd: Fort Nieuw-Amsterdam. Fort Zeelandia werd een [[kazerne]] en later een [[gevangenis]].

==Tweede Wereldoorlog==
In Suriname woonden veel [[Duitsland|Duitsers]], veelal zendelingen en onderwijzers van de [[Evangelische Broedergemeente Suriname|hernhutters en Duitse joden]]. Na de [[meidagen van 1940]] was ook [[Suriname (kolonie)|Suriname]] (als Nederlandse kolonie) in oorlog met Duitsland. Gouverneur [[Johannes Kielstra]] liet ongeveer 50 mannelijke Duitsers boven de 15 jaar in Fort Zeelandia opsluiten. Een week later werden ze naar Huize Melati, een verbouwd [[Katholieke Kerk in Suriname|rooms-katholiek]] missie-[[Kostschool|internaat]] aan de [[Interneringskamp Copieweg|Copieweg]] in [[Para (district)|Para]], overgebracht, ruim 15 kilometer buiten de stad, langs de toenmalige spoorlijn naar [[Zanderij (Suriname)|Zanderij]].

===Executies===
In oktober 1942 kreeg gevangene [[Lo Hartog van Banda]] wegens werkweigering eenzame opsluiting in een houten barak aan de rand van het kamp. Hier stelde hij vast dat eenzame opsluiting de beste kansen bood voor ontsnapping.

Hij plande vervolgens samen met medegevangenen L.K.A. Raedt van Oldenbarneveldt, L.A.J. van Poelje, Stulemeyer en Kraak een ontsnappingspoging die moest beginnen met werkweigering en de daaropvolgende eenzame opsluiting.<ref name="irene">[https://web.archive.org/web/20200217124306/http://www.prinsesirenebrigade.nl/Indische_nsb%27ers_in_Jodensavanne.htm Indische NSB'ers in concentratiekamp Jodensavanne], www.prinsesirenebrigade.nl</ref> Begin november kregen de vijf gevangenen de opdracht om de toiletten van de bewakers met de blote handen te reinigen. Nadat zij dit weigerden werden zij opgesloten in de houten cellenbarak. Vervolgens werd besloten om in de nacht van 4 op 5 november te ontsnappen. Hartog van Banda werd echter op 4 november vanwege zijn verjaardag vrijgelaten uit zijn cel. De andere vier ontsnapten zonder hem, nadat ze een stuk plank uit de achterste cel hadden gezaagd. Ze wilden naar [[Frans-Guyana]], maar verdwaalden en werden gepakt. Na te zijn mishandeld werden ze overgebracht naar Paramaribo, waar ze door kolonel Jan Meyer werden verhoord. Alle vier werden ter dood veroordeeld. Twee van hen, Raedt van Oldenbarneveldt en Van Poelje, werden daadwerkelijk doodgeschoten. Vervolgens ketste een geweer en kwam de directeur van Fort Zeelandia tussenbeide.

Van de beide geëxecuteerde mannen werd later officieel beweerd dat ze op de vlucht zouden zijn neergeschoten. Na de oorlog bleek dat ze van achteren waren beschoten terwijl ze geboeid waren. Kolonel Meyer werd echter niet vervolgd.

[[Hendrik Jan van der Molen]], kapitein van de marechaussee en later Amsterdams hoofdcommissaris, kreeg de opdracht om dit incident te onderzoeken.

Stulemeyer, een van de deelnemers aan de vluchtpoging, bracht later het verhaal in de wereld<ref name="irene"/> dat de vluchters hadden geweigerd om in de jungle oude joodse graven te openen van de Darke yesharim om te zoeken naar kostbaarheden.

==Na de oorlog==
In 1967 werd het fort gerestaureerd, waarna het [[Surinaams Museum]]<ref name="surinaams museum" /> hier werd gehuisvest. Dit was in de tijd dat [[Johannes Michels]] voorzitter van dit museum was. Op 24 november 1975, de dag voor de onafhankelijkheid van Suriname, werd het [[Standbeeld koningin Wilhelmina (Paramaribo)|standbeeld van koningin Wilhelmina]] van het [[Onafhankelijkheidsplein (Paramaribo)|Onafhankelijkheidsplein]] naar het fort verplaatst. Op de plek waar het beeld had gestaan, werd een vlaggenmast geplaatst waaraan de volgende dag de nieuwe Surinaamse vlag werd gehesen.

==Decembermoorden==
[[Bestand:Fort Zeelandia 2022 - 05.jpg|thumb|Gaten in de muur van het Bastion Veere zijn de getuigenissen van de [[Decembermoorden]] van 1982]]
In april 1982 namen toenmalig [[militair regime in Suriname|dictator van Suriname]], [[Desi Bouterse]], en zijn militairen hun intrek in het fort. Het werd het hoofdkwartier van de toenmalige militaire machthebbers en het werd gebruikt om tegenstanders van het regime op te sluiten, onder wie [[Soerinder Rambocus]] en diens ondergeschikte [[Jiwansingh Sheombar]] na het mislukken van hun tegencoup op [[11 maart]] [[1982]]. Rond 8 december van dat jaar werden vijftien politieke tegenstanders van Desi Bouterse in het fort gemarteld en vervolgens, op de ringmuur, aan de kant van de Surinamerivier, gefusilleerd. Een gebeurtenis die bekendstaat als de [[Decembermoorden]] en die het fort veel bekendheid gaf. In de Surinaamse gemeenschap is het tegenwoordig haast onmogelijk om over Fort Zeelandia te praten zonder het ook over de Decembermoorden te hebben. In 2009 werd ter herinnering het [[nationaal monument Bastion Veere]] onthuld.

==Galerij==
Buiten het fort werden officiershuizen gebouwd. Enkele worden nu als kantoor gebruikt.
<gallery mode="packed" widths="150px" heights="150px">
Bestand:Fort Zeelandia Apotheek in voormalig kruithuis.JPG|Apotheek in voormalig kruithuis
Bestand:Wilhelmina bij Fort Zeelandia.JPG|Standbeeld van [[Wilhelmina der Nederlanden|koningin Wilhelmina]]
Bestand:Officiershuizen bij Fort Zeelandia.JPG|Officiershuizen
Bestand:Nederlandse brievenbus bij Fort Zeelandia.JPG|Nederlandse brievenbus
Bestand:Canon van Zeeland, venster 28- Fort Zeelandia.webm|Korte video over Fort Zeelandia in het [[Canon van Zeeland]]
</gallery>

== Trivia ==
* De Nederlandse brievenbus die rechts van de toegangspoort tegen de buitenmuur van het fort staat, heeft vroeger gestaan op het [[Nassauplein (Den Haag)|Nassauplein]] in [[Den Haag]] aan de kant van de [[Laan Copes van Cattenburch]].

== Literatuur ==
* C.F.A. Bruijning, J. Voorhoeve (red.): ''Encyclopedie van Suriname''. Amsterdam en Brussel 1977, pag. 683, B.V. Uitgeversmaatschappij Argus Elsevier, ISBN 9010018423

* Jos Fontaine: ''Zeelandia. De geschiedenis van een fort''. Zutphen 1972, De Walburg Pers, ISBN 906011-441-8

== Bezienswaardigheden in de buurt van het Fort ==
* [[Wachthuis (Fort Zeelandia)]]
* [[Gebouw 1790]]
* [[Nationaal monument Bastion Veere]] (2009)
* [[Buste van Eddy Snijders]] (2003)
* [[Srefidensimonument]] (2011)
* [[TRIS-monument]] (2013)

{{Appendix}}
{{Commonscat|Fort Zeelandia, Paramaribo}}
{{Coor title dms|5|49|30.72|N|55|8|59.54|W|type:landmark_region:SR}}

[[Categorie:Fort in Suriname|Zeelandia]]
[[Categorie:Decembermoorden]]
[[Categorie:Bouwwerk in Paramaribo]]
[[Categorie:Monument in Paramaribo]]
[[Categorie:Werelderfgoed in Suriname]]


text:
# Mylothra christophi
Mylothra christophi is een vlinder uit de familie van de dominomotten (Autostichidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Gozmany.

title: Mylothra christophi

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| naam = ''Mylothra christophi''
| titelweergave = cursief
| afbeelding =
| familie = [[Dominomotten|Autostichidae]] (Dominomotten)
| onderfamilie = [[Symmocinae]]
| tribus =
| geslacht = ''[[Mylothra]]''
| w-naam = ''Mylothra christophi''
| auteur = Gozmany
| datum = 1967
| haakjes =
| commons =
| species =
}}

'''''Mylothra christophi''''' is een [[vlinders|vlinder]] uit de familie van de [[dominomotten]] (Autostichidae).<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Gozmany.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|10}}

[[Categorie:Symmocinae]]

title: Mylothra christophi

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Autostichidae (Dominomotten)

Onderfamilie: Symmocinae

Geslacht: Mylothra

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Solenopsis santschii
Solenopsis santschii is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1905 door Forel.

title: Solenopsis santschii

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Solenopsis santschii''
| afbeelding =
| orde = [[Vliesvleugeligen|Hymenoptera]] (Vliesvleugeligen)
| familie = [[Mieren|Formicidae]] (Mieren)
| onderfamilie = [[Myrmicinae]]
| tribus = [[Solenopsidini]]
| geslacht = ''[[Vuurmieren|Solenopsis]]'' (Vuurmieren)
| w-naam = ''Solenopsis santschii''
| auteur = Forel
| datum = 1905
| haakjes  =
| commons =
| species =
}}

'''''Solenopsis santschii''''' is een [[Mieren|mierensoort]] uit de onderfamilie van de [[Myrmicinae]].<ref>[http://www.antwiki.org/wiki/Solenopsis_santschii Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)]</ref><ref>[http://www.antweb.org/description.do?genus=Solenopsis&name=santschii&rank=species Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)]</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1905 door Forel.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|13}}

[[Categorie:Vuurmieren]]

title: Solenopsis santschii

Orde: Hymenoptera (Vliesvleugeligen)

Familie: Formicidae (Mieren)

Onderfamilie: Myrmicinae

Geslachtengroep: Solenopsidini

Geslacht: Solenopsis (Vuurmieren)

title: Soort


text:
# Spilogona litorea
Spilogona litorea is een vliegensoort uit de familie van de echte vliegen (Muscidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1823 door Fallen.

title: Spilogona litorea

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Spilogona litorea''
| afbeelding =
| orde = [[Diptera]] (Tweevleugeligen)
| onderorde = [[Vliegen (dieren)|Brachycera]] (Vliegen)
| familie = [[Echte vliegen|Muscidae]] (Echte vliegen)
| geslacht = ''[[Spilogona]]''
| w-naam = ''Spilogona litorea''
| auteur = Fallen
| datum = 1823
| haakjes = ja
| commons =
| species =
}}
'''''Spilogona litorea''''' is een [[vliegen (dieren)|vliegen]]soort uit de familie van de [[Echte vliegen|echte vliegen (Muscidae)]].<ref>{{Link Fauna Europaea|id=138728|naam=''Spilogona litorea''}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1823 door Fallen.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|06|29}}

[[Categorie:Spilogona|litorea]]

title: Spilogona litorea

Orde: Diptera (Tweevleugeligen)

Onderorde: Brachycera (Vliegen)

Familie: Muscidae (Echte vliegen)

Geslacht: Spilogona

title: Soort


text:
# Sázava (okres Benešov)
Sázava (Duits: Sasau) is een Tsjechische stad in de regio Midden-Bohemen, en maakt deel uit van het district Mělník.
Sázava telt 3800 inwoners (2006).
Benešov ·
Bernartice ·
Bílkovice ·
Blažejovice ·
Borovnice ·
Bukovany ·
Bystřice ·
Ctiboř ·
Čakov ·
Čechtice ·
Čerčany ·
Červený Újezd ·
Český Šternberk ·
Chářovice ·
Chleby ·
Chlístov ·
Chlum ·
Chmelná ·
Chocerady ·
Choratice ·
Chotýšany ·
Chrášťany ·
Čtyřkoly ·
Děkanovice ·
Divišov ·
Dolní Kralovice ·
Drahňovice ·
Dunice ·
Heřmaničky ·
Hradiště ·
Hulice ·
Hvězdonice ·
Jankov ·
Javorník ·
Ješetice ·
Kamberk ·
Keblov ·
Kladruby ·
Kondrac ·
Kozmice ·
Krhanice ·
Krňany ·
Křečovice ·
Křivsoudov ·
Kuňovice ·
Lešany ·
Libež ·
Litichovice ·
Loket ·
Louňovice pod Blaníkem ·
Lštění ·
Maršovice ·
Mezno ·
Miličín ·
Miřetice ·
Mnichovice ·
Mrač ·
Načeradec ·
Nespeky ·
Netvořice ·
Neustupov ·
Neveklov ·
Olbramovice ·
Ostrov ·
Ostředek ·
Pavlovice ·
Petroupim ·
Popovice ·
Poříčí nad Sázavou ·
Postupice ·
Pravonín ·
Přestavlky u Čerčan ·
Psáře ·
Pyšely ·
Rabyně ·
Radošovice ·
Rataje ·
Ratměřice ·
Řehenice ·
Řimovice ·
Sázava ·
Slověnice ·
Smilkov ·
Snět ·
Soběhrdy ·
Soutice ·
Stranný ·
Strojetice ·
Struhařov ·
Střezimíř ·
Studený ·
Šetějovice ·
Tehov ·
Teplýšovice ·
Tichonice ·
Tisem ·
Tomice ·
Trhový Štěpánov ·
Třebešice ·
Týnec nad Sázavou ·
Václavice ·
Veliš ·
Vlašim ·
Vodslivy ·
Vojkov ·
Votice ·
Vracovice ·
Vranov ·
Vrchotovy Janovice ·
Všechlapy ·
Vysoký Újezd ·
Xaverov ·
Zdislavice ·
Zvěstov

title: Sázava (okres Benešov)

wikitext:
{{Infobox plaats in Tsjechië
| soort                  = Stad
| naam                   = Sázava
| bestandsnaam vlag      = Sazvav prapor.gif
| bestandsnaam wapen     = Sazava (Benesov) CoA CZ.jpg
| bestandsnaam regiovlag = Flag of Central Bohemian Region.svg
| regio                  = [[Midden-Bohemen]]
| district               = [[Okres Mělník|Mělník]]
| jaar                   = 1.1.2016
| inwoneraantal          = 3753
| oppervlakte            = 20,48
| lat_deg                = 49
| lat_min                = 52
| lat_sec                = 00
| lon_deg                = 14
| lon_min                = 54
| lon_sec                = 00
| postcode               = 285 06
| netnummer              =
| burgemeester           =
| adres                  =
| website                = http://www.mestosazava.cz
| diverse                =
| gemeentenummer         = 534382
| image                  = Sázava Monastery, east view.jpg
}}
'''Sázava''' ([[Duits]]: ''Sasau'') is een [[Město|Tsjechische stad]] in de regio [[Midden-Bohemen]], en maakt deel uit van het district [[Okres Mělník|Mělník]].
Sázava telt 3800 inwoners (2006).

{{Beginnetje|landen & volken|land=Tsjechië|2=2007|3=10|4=01}}
{{Navigatie district Benešov}}

{{DEFAULTSORT:Sazava (okres Benesov)}}
[[Categorie:Gemeente in Benešov]]

title: Situering

Regio (kraj): Midden-Bohemen

District (okres): Mělník

title: Algemeen

title: Overig

title: Foto's

Portaal: Tsjechië


text:
# Oranje-Nassau Kazerne
De Oranje-Nassau Kazerne is een voormalige kazerne aan de Sarphatistraat in het centrum van Amsterdam, langs de Singelgracht, tegenover Artis. Het vroeg-19e-eeuwse gebouw in classicistische stijl werd gebouwd in opdracht van Napoleon. Het gebouw is sinds 1970 aangewezen als rijksmonument. De kazerne werd in 1990 verbouwd tot appartementen- en bedrijfscomplex.

## Beschrijving
Het gebouw heeft een aaneengesloten gevelwand van 278 meter lengte. Het is 16 meter diep en heeft 50 centimeter dikke muren. Er werden 3300 heipalen voor gebruikt. Halverwege de gevel is een groot fronton met het wapenschild van het Huis Oranje-Nassau. Bij de verbouwing in 1990 is het gebouw opgedeeld in kantoren op de begane grond en woningen op de verdiepingen. De woningen liggen zowel aan de Sarphatistraat als aan de Kazernestraat, de Louise Wentstraat en het Ir. Jakoba Mulderplein. Er werd toen ook een onderdoorgang aangebracht, in het midden.
Van de overige militaire gebouwen die na 1813 op het kazerneterrein werden gebouwd, zijn alleen het keukengebouw en bureelgebouw nog overgebleven.

## Geschiedenis

### Kazerne
De Oranje-Nassau Kazerne is het grootste gebouw van een reeks militaire opslagplaatsen en andere gebouwen langs de Singelgracht, aan weerszijden van de Muiderpoort, die in de loop van de 19e eeuw zijn aangelegd tegen de toenmalige stadswal aan de oostkant van de stad. Deze gebouwen waren een onderdeel van de Hollandse Waterlinie om Amsterdam tegen buitenlandse invallers te beschermen. De kazerne werd in 1810-1813 aangelegd tussen twee 17e-eeuwse bolwerken, Outewaal en Oosterbeer, voor de huisvesting van het garnizoen infanteristen en troepen ter verdediging van de vestingwerken rond de stad. Door de bouw van de kazerne ving de molen De Gooyer op het bolwerk Oosterbeer te weinig wind en werd in 1814 verplaatst naar de nabijgelegen Funenkade.
De kazerne werd gebouwd tijdens de napoleontische tijd, nadat Nederland ingelijfd was door Napoleons keizerrijk. Keizer Napoleon gaf bevel tot de bouw van een groots gebouw, met ruimte voor 2400 garnizoenstroepen, dat de grandeur van zijn keizerrijk kon uitstralen. In 1810 legde maarschalk Oudinot de eerste steen voor de kazerne, die Quartier Saint-Charles genoemd werd. Tegelijk met de eerste steen werden een proces-verbaal en enkele munten ingemetseld. Het ontwerp van stadsbouwmeester Abraham van der Hart en de Franse genieofficier Picot de Moras was gebaseerd op het Franse Vaubanse kazernetype, een variant zonder gangen, waarbij de manschapszalen alleen via middendeuren en aparte trappenhuizen te bereiken zijn. De stad moest zelf de kosten voor het gebouw dragen. De kosten bedroegen 58.000 gulden voor grondaankoop en schadevergoeding aan twee molenaars en 701.888 gulden voor de bouw zelf, een enorm bedrag in die tijd. Iedere burger moest 5% van de huurwaarde van zijn woning bijdragen. Degenen die geen bijdrage leverden, kregen Franse soldaten ingekwartierd.
In 1813 stond de kazerne klaar, maar niet lang daarna trokken de Fransen zich terug uit Nederland. Het gebouw kreeg de nieuwe naam Oranje-Nassau Kazerne, naar het Huis Oranje-Nassau dat in 1814 het koningshuis van Nederland werd. Het wapenschild van Napoleon op het centrale fronton werd vervangen door het wapenschild van de Oranjes. Op de frontons aan de zijgevels werd de Franse adelaar vervangen door de Nederlandse leeuw.
Het gebouw werd gebruikt voor huisvesting van het 7e regiment infanterie, maar bleek erg vochtig en tochtig en werd rond 1830 afgekeurd voor huisvesting. Vanaf 1839 tot augustus 1840 werd het gebruikt als tijdelijk dierenverblijf voor de naastgelegen dierentuin Artis die destijds net was opgericht en van de gemeente Amsterdam nog geen toestemming had voor de bouw van geschikte verblijven voor olifanten, tijgers en leeuwen. Rond 1860 werd het gebouw door de gemeente aan het rijk overgedaan, dat het gebruikte als opslagruimte voor artillerie en militaire voertuigen en, vanaf 1892, als onderkomen voor de duiven van de Militaire Postduivendienst (later Rijkspostduivenstation). Tijdens de 20e eeuw deed het gebouw weer dienst als kazerne voor infanterietroepen. Ook werden jongeren hier gekeurd voor militaire dienst. In de Tweede Wereldoorlog verbleven Duitse militairen in het gebouw, onder meer voor een parachutistenopleiding in 1942.

### Woon- en bedrijfsgebouw
Nadat de laatste troepen in 1987 het gebouw verlieten, lagen er plannen om de kazerne te slopen, ondanks de status als rijksmonument die het gebouw in 1970 verkreeg. Het gebouw was deels weggezakt en funderingsherstel zou naar schatting 5 miljoen gulden kosten. Na protesten van buurtbewoners en Monumentenzorg kwam er een plan voor de restauratie en verbouw van het gebouw tot woon- en bedrijfsruimte. In 1989 werd het gebouw door het rijk weer aan de stad overgedragen en werden zo'n 150 sociale huurwoningen in de kazerne gerealiseerd door de architecten Joop van Stigt en André van Stigt. Om voldoende licht in de woningen te krijgen, werden extra ramen aangebracht. Ook werd 3000 m² bedrijfsruimte gerealiseerd op de begane grond en in de kelders. In 1990 werden de eerste woningen opgeleverd. Wendela Gevers Deynoot maakte voor deze herbestemming het beeld Timpaan aan de westelijke gevel.
Op het voormalige exercitieterrein werden aan de Singelgracht zes woontorens gebouwd, ontworpen in de zomer van 1988 door architecten uit zes landen onder leiding van Atelier PRO.

## Afbeeldingen
- Oranje-Nassau Kazerne. Toren 1, nieuwbouw op het voormalige kazerneterrein.
- Wapenreliëf in de geveltop van de voormalige Oranje-Nassau Kazerne; 2012.
- Oranje-Nassau Kazerne, noordgevel met wapenreliëf.
- Luchtfoto van de Sarphatistraat in zuidelijke richting, ca. 1930. Op de voorgrond de Sarphatistraat met de Oranje-Nassau Kazerne, ervoor de Plantage Muidergracht, erachter de Singelgracht en de Mauritskade. Luchtvaartafdeeling, 1920-1940.
- Luchtfoto van de Sarphatistraat in oostelijke richting, ca. 1930. Op de voorgrond de Oranje-Nassau Kazerne, links ervan de Sarphatistraat, rechts ervan de Plantage Muidergracht en de Mauritskade. Luchtvaartafdeeling, 1920-1940.

1. 1 2  Oranje Nassau Kazerne Amsterdam
2. ↑  Monumentnummer: 5140 - Oranje-Nassau Kazerne Sarphatistraat 600 1018 AV te Amsterdam, Monumentenregister
3. 1 2 3 4 5  Geschiedenis, Oranje Nassau Kazerne
4. 1 2 3 4 5  Oranje-Nassau Kazerne, Buro van Stigt
5. 1 2 3  Oranje-Nassau Kazerne, Stelling van Amsterdam
6. ↑  De 26 Amsterdamse bolwerken met hun molens, Gemeente Amsterdam, stadsdeel Centrum
7. ↑  De kazerne, languagelab.nl
8. ↑  Olifanten in de historie van ARTIS, Artis
9. ↑  Rijkspostduivenstation, Stelling van Amsterdam: Een stadsmuur van water
10. ↑  Aad Jongbloed, Standort Holland. Duitse soldaten over hun oorlogstijd in Nederland (Walburg Pers. Zutphen, 1995), p.66

title: Oranje-Nassau Kazerne

wikitext:
[[Bestand:Oranje nassau kazerne amsterdam noordgevel.jpg|thumb|Oranje-Nassau Kazerne, noord- en westgevel. Op de voorgrond de [[Sarphatistraat]] met trambaan.]]
[[Bestand:Oranje_nassau_kazerne_amsterdam_zuidgevel.jpg|thumb|Oranje-Nassau Kazerne, zuidgevel met onderdoorgang.]]
De '''Oranje-Nassau Kazerne''' is een voormalige [[kazerne]] aan de [[Sarphatistraat]] in het centrum van [[Amsterdam (hoofdbetekenis)|Amsterdam]], langs de [[Singelgracht (Amsterdam)|Singelgracht]], tegenover [[Artis]]. Het vroeg-19e-eeuwse gebouw in [[Neoclassicisme|classicistische]] stijl werd gebouwd in opdracht van [[Napoleon Bonaparte|Napoleon]]. Het gebouw is sinds 1970 aangewezen als [[rijksmonument]]. De kazerne werd in 1990 verbouwd tot appartementen- en bedrijfscomplex.<ref name="Oranje Nassau Kazerne Amsterdam">[https://web.archive.org/web/20130308161248/http://www.oranjenassaukazerne.com/ Oranje Nassau Kazerne Amsterdam]</ref><ref name="monumentenregister">[https://monumentenregister.cultureelerfgoed.nl/monumenten/5140 Monumentnummer: 5140 - Oranje-Nassau Kazerne Sarphatistraat 600 1018 AV te Amsterdam], ''Monumentenregister''</ref>

== Beschrijving ==
Het gebouw heeft een aaneengesloten gevelwand van 278 meter lengte. Het is 16 meter diep en heeft 50 centimeter dikke muren. Er werden 3300 heipalen voor gebruikt. Halverwege de gevel is een groot [[Fronton (bouwkunde)|fronton]] met het [[wapenbord|wapenschild]] van het [[Huis Oranje-Nassau]]. Bij de verbouwing in 1990 is het gebouw opgedeeld in kantoren op de begane grond en woningen op de verdiepingen. De woningen liggen zowel aan de Sarphatistraat als aan de Kazernestraat, de Louise Wentstraat en het Ir. Jakoba Mulderplein. Er werd toen ook een onderdoorgang aangebracht, in het midden.

Van de overige militaire gebouwen die na 1813 op het kazerneterrein werden gebouwd, zijn alleen het keukengebouw en bureelgebouw nog overgebleven.<ref name="Geschiedenis Oranje Nassau Kazerne">[https://web.archive.org/web/20130310101102/http://www.oranjenassaukazerne.com/geschiedenis Geschiedenis], ''Oranje Nassau Kazerne''</ref><ref name="Buro van Stigt">[https://web.archive.org/web/20130504084217/http://www.burovanstigt.nl/l/library/download/57631 Oranje-Nassau Kazerne], ''Buro van Stigt''</ref>

== Geschiedenis ==
=== Kazerne ===
De Oranje-Nassau Kazerne is het grootste gebouw van een reeks militaire opslagplaatsen en andere gebouwen langs de [[Singelgracht (Amsterdam)|Singelgracht]], aan weerszijden van de [[Muiderpoort (Amsterdam)|Muiderpoort]], die in de loop van de 19e eeuw zijn aangelegd tegen de toenmalige stadswal aan de oostkant van de stad. Deze gebouwen waren een onderdeel van de [[Nieuwe Hollandse Waterlinie|Hollandse Waterlinie]] om Amsterdam tegen buitenlandse invallers te beschermen. De kazerne werd in 1810-1813 aangelegd tussen twee 17e-eeuwse [[Bolwerk (bouwwerk)|bolwerk]]en, Outewaal en Oosterbeer, voor de huisvesting van het garnizoen infanteristen en troepen ter verdediging van de vestingwerken rond de stad.<ref name="Oranje Nassau Kazerne Amsterdam" /><ref name="Geschiedenis Oranje Nassau Kazerne" /><ref name="Stelling van Amsterdam">[http://www.stelling-amsterdam.nl/kazernes/amsterdam-oranjenassaukazerne/ Oranje-Nassau Kazerne], ''Stelling van Amsterdam''</ref> Door de bouw van de kazerne ving de molen [[De Gooyer (Amsterdam)|De Gooyer]] op het bolwerk Oosterbeer te weinig wind en werd in 1814 verplaatst naar de nabijgelegen [[Funenkade]].<ref>[http://www.centrum.amsterdam.nl/wonen-en/monumenten_en/bolwerken_van/bolwerken/24-oosterbeer-molen/ De 26 Amsterdamse bolwerken met hun molens], ''Gemeente Amsterdam, stadsdeel Centrum''</ref>

De kazerne werd gebouwd tijdens de [[Franse tijd in Nederland|napoleontische tijd]], nadat Nederland ingelijfd was door [[Eerste Franse Keizerrijk|Napoleons keizerrijk]]. Keizer Napoleon gaf bevel tot de bouw van een groots gebouw, met ruimte voor 2400 garnizoenstroepen, dat de grandeur van zijn keizerrijk kon uitstralen. In 1810 legde maarschalk [[Nicolas Charles Oudinot|Oudinot]] de eerste steen voor de kazerne, die Quartier Saint-Charles genoemd werd. Tegelijk met de eerste steen werden een proces-verbaal en enkele munten ingemetseld.<ref>[http://www.languagelab.nl/blog/2012/12/de-kazerne/ De kazerne], ''languagelab.nl''</ref> Het ontwerp van stadsbouwmeester [[Abraham van der Hart]] en de Franse genieofficier Picot de Moras was gebaseerd op het Franse [[Sébastien Le Prestre de Vauban|Vaubanse]] kazernetype, een variant zonder gangen, waarbij de manschapszalen alleen via middendeuren en aparte trappenhuizen te bereiken zijn. De stad moest zelf de kosten voor het gebouw dragen. De kosten bedroegen 58.000 gulden voor grondaankoop en schadevergoeding aan twee molenaars en 701.888 gulden voor de bouw zelf, een enorm bedrag in die tijd. Iedere burger moest 5% van de huurwaarde van zijn woning bijdragen. Degenen die geen bijdrage leverden, kregen Franse soldaten ingekwartierd.<ref name="Geschiedenis Oranje Nassau Kazerne" /><ref name="Buro van Stigt" /><ref name="Stelling van Amsterdam" />

In 1813 stond de kazerne klaar, maar niet lang daarna trokken de Fransen zich terug uit Nederland. Het gebouw kreeg de nieuwe naam Oranje-Nassau Kazerne, naar het [[Huis Oranje-Nassau]] dat in 1814 het koningshuis van Nederland werd. Het wapenschild van Napoleon op het centrale [[Fronton (bouwkunde)|fronton]] werd vervangen door het wapenschild van de Oranjes. Op de frontons aan de zijgevels werd de Franse adelaar vervangen door de Nederlandse leeuw.<ref name="Buro van Stigt" /><ref name="Stelling van Amsterdam" />

Het gebouw werd gebruikt voor huisvesting van het 7e regiment infanterie, maar bleek erg vochtig en tochtig en werd rond 1830 afgekeurd voor huisvesting. Vanaf 1839 tot augustus 1840 werd het gebruikt als tijdelijk dierenverblijf voor de naastgelegen dierentuin [[Artis]] die destijds net was opgericht en van de gemeente Amsterdam nog geen toestemming had voor de bouw van geschikte verblijven voor olifanten, tijgers en leeuwen.<ref>[https://www.artis.nl/nl/ontdek/verhalen/olifanten-historie/ Olifanten in de historie van ARTIS], ''Artis''</ref> Rond 1860 werd het gebouw door de gemeente aan het rijk overgedaan, dat het gebruikte als opslagruimte voor artillerie en militaire voertuigen en, vanaf 1892, als onderkomen voor de duiven van de Militaire Postduivendienst (later [[Rijkspostduivenstation]]).<ref>[https://www.stelling-amsterdam.nl/kazernes/amsterdam-duivenstation/index.php Rijkspostduivenstation], ''Stelling van Amsterdam: Een stadsmuur van water''</ref> Tijdens de 20e eeuw deed het gebouw weer dienst als kazerne voor infanterietroepen. Ook werden jongeren hier gekeurd voor [[militaire dienst]].<ref name="Geschiedenis Oranje Nassau Kazerne" /><ref name="Buro van Stigt" /> In de [[Tweede Wereldoorlog]] verbleven Duitse militairen in het gebouw, onder meer voor een parachutistenopleiding in 1942.<ref>Aad Jongbloed, ''Standort Holland. Duitse soldaten over hun oorlogstijd in Nederland'' (Walburg Pers. Zutphen, 1995), p.66</ref>

=== Woon- en bedrijfsgebouw ===
Nadat de laatste troepen in 1987 het gebouw verlieten, lagen er plannen om de kazerne te slopen, ondanks de status als [[rijksmonument]] die het gebouw in 1970 verkreeg. Het gebouw was deels weggezakt en funderingsherstel zou naar schatting 5 miljoen gulden kosten. Na protesten van buurtbewoners en [[Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed|Monumentenzorg]] kwam er een plan voor de restauratie en verbouw van het gebouw tot woon- en bedrijfsruimte. In 1989 werd het gebouw door het rijk weer aan de stad overgedragen en werden zo'n 150 sociale huurwoningen in de kazerne gerealiseerd door de architecten [[Joop van Stigt]] en [[André van Stigt]]. Om voldoende licht in de woningen te krijgen, werden extra ramen aangebracht. Ook werd 3000 m² bedrijfsruimte gerealiseerd op de begane grond en in de kelders. In 1990 werden de eerste woningen opgeleverd.<ref name="Geschiedenis Oranje Nassau Kazerne" /><ref name="Buro van Stigt" /> [[Wendela Gevers Deynoot]] maakte voor deze herbestemming het beeld ''[[Timpaan (Wendela Gevers Deynoot)|Timpaan]]'' aan de westelijke gevel.

Op het voormalige exercitieterrein werden aan de Singelgracht zes woontorens gebouwd, ontworpen in de zomer van 1988 door architecten uit zes landen onder leiding van Atelier PRO.

== Afbeeldingen ==
<gallery widths=200>
Oranje nassau kazerne amsterdam toren 1.jpg|Oranje-Nassau Kazerne. Toren 1, nieuwbouw op het voormalige kazerneterrein.
Wapen voormalige Oranje-Nassau Kazerne Sarphatistraat Amsterdam.jpg|Wapenreliëf in de geveltop van de voormalige Oranje-Nassau Kazerne; 2012.
Exterieur VOORGEVEL - Amsterdam - 20293289 - RCE.jpg|Oranje-Nassau Kazerne, noordgevel met wapenreliëf.
NIMH - 2011 - 0719 - Aerial photograph of Amsterdam, The Netherlands - 1920 - 1940.jpg|Luchtfoto van de [[Sarphatistraat]] in zuidelijke richting, ca. 1930. Op de voorgrond de Sarphatistraat met de Oranje-Nassau Kazerne, ervoor de [[Plantage Muidergracht]], erachter de [[Singelgracht (Amsterdam)|Singelgracht]] en de [[Mauritskade (Amsterdam)|Mauritskade]]. [[Luchtvaartafdeeling]], 1920-1940.
NIMH - 2011 - 0718 - Aerial photograph of Amsterdam, The Netherlands - 1920 - 1940.jpg|Luchtfoto van de Sarphatistraat in oostelijke richting, ca. 1930. Op de voorgrond de Oranje-Nassau Kazerne, links ervan de [[Sarphatistraat]], rechts ervan de [[Plantage Muidergracht]] en de [[Mauritskade (Amsterdam)|Mauritskade]]. [[Luchtvaartafdeeling]], 1920-1940.
</gallery>

{{Appendix|2=}}
{{Commonscat|Oranje-Nassau Kazerne, Amsterdam}}
{{Coor title dms|52|21|53|N|4|55|17|E|type:landmark_region:NL}}

[[Categorie:Voormalige kazerne in Nederland]]
[[Categorie:Rijksmonument in Amsterdam-Centrum]]


text:
# Chesny
Chesny (Duits : Kessenach) is een gemeente in het Franse departement Moselle (regio Grand Est) en telt 380 inwoners (2004). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Metz.

## Geografie
De oppervlakte van Chesny bedraagt 4,3 km², de bevolkingsdichtheid is 88,4 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Chesny met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

title: Chesny

wikitext:
{{Infobox gemeente Frankrijk
| plaatsnaam = Chesny
| altnaam = Kessenach
| wapen =
| kaart =
| regio = [[Grand Est]]
| departement = [[Moselle (departement)|Moselle]] (57)
| depnr = 57
| arrondissement = [[Arrondissement Metz|Metz]]
| kanton = [[Kanton Pays Messin|Pays Messin]]
| jaar = 2004
| inwoners = 380
| dichtheid = 88,4
| oppervlakte = 4,3
| water =
| latitudeGraden = 49
| latitudeMinuten = 3
| latitudeSeconden = 0
| longitudeGraden = 6
| longitudeMinuten = 15
| longitudeSeconden = 0
| E of W = E
| ol of wl = O.L.
| code = 57140
| postcode = 57245
| netnummer =
| hoogteligging = 190 - 233
| aangrenzende gemeenten =
| burgemeester =
| website =
| image = Eglise_Chesny.JPG
| caption = Kerk van Saint-Nicolas / Sankt Nikolaus in  Chesny / Kessenach
}}
'''Chesny''' ([[Duits]] : ''Kessenach'') is een gemeente in het [[Frankrijk|Franse]] departement [[Moselle (departement)|Moselle]] (regio [[Grand Est]]) en telt 380 inwoners (2004). De plaats maakt deel uit van het arrondissement [[Arrondissement Metz|Metz]].

==Geografie==
De oppervlakte van Chesny bedraagt 4,3 km², de bevolkingsdichtheid is 88,4 inwoners per km².

{{Detailkaart Franse gemeente|id=57140}}

==Demografie==
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: [[Institut national de la statistique et des études économiques/Definities|INSEE-tellingen]]).<br />
{{Grafiek inwonertal gemeente Frankrijk|id=57140}}
<!-- Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes" -->

==Externe links==
* {{Link INSEE|id=57140}}

{{Navigatie kanton Verny}}
{{Commonscat}}
{{Coor title dms|49|3|0|N|6|15|0|E|type:adm2nd_scale:25000_region:FR}}

[[Categorie:Gemeente in Moselle]]

title: Situering

Regio: Grand Est

Departement: Moselle (57)

Arrondissement: Metz

Kanton: Pays Messin

Coördinaten: 49° 3′ NB, 6° 15′ OL

title: Algemeen

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart: · Locatie in Frankrijk Moselle

title: Foto's


text:
# Sulawesi
Sulawesi (historische benaming: Celebes) is een van de grote eilanden van Indonesië. Het is het op tien na grootste eiland ter wereld, en met een oppervlakte van 174.600 km² meer dan vier keer zo groot als Nederland. Het eiland telt ongeveer 18 miljoen inwoners en is ingedeeld in zes provincies:
- Gorontalo
- Noord-Sulawesi (Sulawesi Utara)
- Midden-Sulawesi (Sulawesi Tengah)
- West-Sulawesi (Sulawesi Barat)
- Zuid-Sulawesi (Sulawesi Selatan)
- Zuidoost-Sulawesi (Sulawesi Tenggara)

## Geografie
Het eiland kenmerkt zich door verschillende schiereilanden en baaien. In het noorden ligt het schiereiland Minahasa, in het oosten Oostelijk Schiereiland, in het zuidoosten Zuidoostelijk Schiereiland en in het zuiden Zuidelijk Schiereiland. Tussen Minahasa en het Oostelijk Schiereiland ligt de golf van Tomini, in het oosten de golf van Tolo en in het zuiden de golf van Bone.
In het zuiden ligt Makassar (het vroegere Ujung Pandang), de hoofdstad van Zuid-Sulawesi en de grootste stad van het eiland, waar vooral Boeginezen en Makassaren leven. De belangrijkste diepe meren zijn Towuti, Matana en het Posomeer.
In het heuvelachtige midden van Sulawesi ligt Toraja-land, een gebied dat bekendstaat om zijn bijzondere architectuur, zijn begrafenisrituelen en zijn koffie.
In het noorden vinden we het gebied Minahasa en de stad Manado. Dit gebied is als een van de weinige gebieden in Indonesië vrijwel geheel christelijk. De taal die er gesproken wordt, is doorspekt met Nederlandse woorden. Er is een duikgebied. Bunaken is een van de bekendere eilandjes in dit gebied.

## Geologie
Sulawesi zou zijn ontstaan door botsingen van terreinen van de Euraziatische Plaat (waardoor het westelijk en zuidwestelijk deel ontstond), de Australische Plaat (zuidoostelijk deel) en van eilandbogen die tot dan in de Stille Oceaan lagen (noordelijke en oostelijke schiereilanden). De Straat van Makassar ligt ten westen van het eiland en scheidt het van Borneo. Op Sulawesi bevinden zich actieve en uitgedoofde vulkanen. De hoogste vulkaan is de Soputan. Voor de kust ligt het vulkanische eiland Manado Tua ('Oud Manado').

## Geschiedenis
In 1975 werden kleine lokaal gemaakte boeddhistische beelden uit de 10e-11e eeuw ontdekt in Bontoharu, op het eiland Pulau Selayar in Zuid-Sulawesi.
Het Javaanse koninkrijk Majapahit veroverde het eiland in de veertiende eeuw en behield zijn controle tot 1512. Sulawesi was daarna een deel van het Portugese Rijk tussen 1512 en 1667.
Makassar was een belangrijke havenplaats voor de Nederlanders ten tijde van de Vereenigde Oostindische Compagnie (VOC). Veel van de specerijen uit de Molukken werden via deze havenplaats naar Europa verscheept. De vorm van het eiland was aan Europeanen bekend sinds de 18e eeuw, zoals blijkt uit een kaart, gemaakt door de Hollandse graveur Jacob van der Schley, met de naam Eilanden van de Filippijnen, Celebes en de Molukken, gepubliceerd in 1747.
In 1911 kreeg Nederland de volledige controle over het eiland. Tijdens W.O. II werd het door Japan bezet. Na de terugtrekking van het Japanse leger, bezetten Australische troepen Sulawesi eind 1945. Er kwam een KNIL-garnizoen in Makassar. KNIL-militairen traden in 1946 met extreem geweld op tegen Indonesiërs die streefden naar onafhankelijkheid. Ook van Indonesische kant werd extreem geweld gebruikt.
In hetzelfde jaar werd het eiland  deel van de deelstaat Oost-Indonesië (Negara Indonesia Timur). Het parlement was gevestigd in de hoofdstad Makassar en de regering zetelde er. De deelstaat werd in 1950 opgeheven.
Op 25 april 2011 vond in de provincie Zuidoost-Sulawesi een aardbeving plaats met een kracht van 6,2 op de schaal van Richter. Het epicentrum lag op slechts 7,5 kilometer diepte; 55 kilometer ten zuidoosten van de provinciehoofdstad Kendari.
Op 28 september 2018 was er een aardbeving in de provincie Midden-Sulawesi met een sterkte van 7,4 tot 7,7. Het epicentrum bevond zich 80 kilometer ten noorden van de provinciehoofdstad Palu en op 10 kilometer diepte. Een tsunami met tot vijf meter hoge golven trof de stad. Huizen en bruggen werden weggespoeld, de luchthaven gesloten en duizenden mensen gedood, gewond of vermist.

## Klimaat
Het eiland heeft een overwegend vochtig tropisch equatoriaal klimaat met een gemiddelde jaarlijkse neerslag van 2000 mm in de bergstreken. Het zuiden van Sulawesi is droger met slechts 200 mm neerslag per jaar.

## Economie
De economische ontwikkeling wordt bemoeilijkt door het bergachtig reliëf (landschap) en de gebrekkige infrastructuur.
Er worden voornamelijk kokospalm, rijst, koffie en rubberboom geteeld. Nikkel- en ijzererts worden ontgonnen en kostbare houtsoorten worden geëxporteerd. Makassar staat vooral bekend om zijn goudsmeden.
Visserij is ook een belangrijke bron van tewerkstelling. De rijst wordt zelfs geëxporteerd naar Maleisië, de Filipijnen en Papoea-Nieuw-Guinea.

## Flora en fauna
De flora en fauna op het eiland Sulawesi heeft kenmerken van zowel de Oriëntaalse als de Australaziatische ecozones (biogeografische provincies). Het wordt daarom vaak beschouwd als een overgangszone, Wallacea. Deze is vernoemd naar Alfred Russel Wallace, evenals de Wallacelijn die de grens vormt met de Australaziatische ecozone.
Het Lore Lindu Nationaal Park is een bebost nationaal park in de centrale hooglanden. Het herbergt 77 endemische vogelsoorten. Er zijn eveneens merkwaardige megalieten.

## Tien grootste steden[2]
| #  | Stad, provincie                                        | Bevolking |
| -- | ------------------------------------------------------ | --------- |
| 1  | Makassar, Zuid-Sulawesi                                | 1.339.374 |
| 2  | Manado (speciale administratieve zone), Noord-Sulawesi | 675.354   |
| 3  | Bitung, Noord-Sulawesi                                 | 387.932   |
| 4  | Palu, Midden-Sulawesi                                  | 335.297   |
| 5  | Kendari, Sulawesi Tenggara                             | 289.153   |
| 6  | Gorontalo, Gorontalo                                   | 179.991   |
| 7  | Palopo, Zuid-Sulawesi                                  | 148.033   |
| 8  | Baubau, Zuidoost-Sulawesi                              | 137.118   |
| 9  | Parepare, Zuid-Sulawesi                                | 129.542   |
| 10 | Kotamobagu, Noord-Sulawesi                             | 107.216   |

## Bezienswaardigheden
Dicht bij Maros bevindt zich een prehistorische grot, die is toegevoegd aan de UNESCO-werelderfgoedlijst. Onderzoek dat in oktober 2014 in Nature is gepubliceerd, toont aan dat rotstekeningen in Maros waarschijnlijk ouder zijn dan de oudst gevonden rotstekeningen in Europa.

title: Sulawesi

wikitext:
{{Infobox eiland
| naam                  = Sulawesi
| altnaam               = Celebes
| kaart                 = [[Bestand:ID - Sulawesi.png|266px]]
| locatie               = [[Grote Oceaan]] en [[Indische Oceaan]]
| groep                 = [[Grote Soenda-eilanden]]
| land                  = {{ID}}
| vlag                  =
| vlagartikel           =
| wapen                 =
| wapenartikel          =
| provincie             =
| regio                 =
| hoofdplaats           = [[Makassar]]
| km2                   = 180.680,7
| omtrek                =
| lengte                =
| breedte               =
| hoogste punt          = [[Rantemario]] (3478 m)
| inwoners              = 18.455.058
| census                = 2014
| postcode              =
| netnummer             =
| aantal                =
| gebruik               =
| tijdzone              = [[UTC+8|+8]]
| mapname               =
| lat_deg               = 2
| lat_dir               = S
| lon_deg               = 121
| lon_dir               = E
| www                   =
| detailkaart           = Sulawesi map.PNG
| detailkaartbijschrift = Indeling van Sulawesi
| afbeelding            =
| onderschrift          =
}}
'''Sulawesi''' (historische benaming: '''''Celebes''''') is een van de grote eilanden van [[Indonesië]]. Het is het op tien na [[Lijst van eilanden naar grootte|grootste eiland]] ter wereld, en met een oppervlakte van 174.600 km² meer dan vier keer zo groot als Nederland. Het eiland telt ongeveer 18 miljoen inwoners en is ingedeeld in zes provincies:

* [[Gorontalo (provincie)|Gorontalo]]
* [[Noord-Sulawesi]] (Sulawesi Utara)
* [[Midden-Sulawesi]] (Sulawesi Tengah)
* [[West-Sulawesi]] (Sulawesi Barat)
* [[Zuid-Sulawesi]] (Sulawesi Selatan)
* [[Zuidoost-Sulawesi]] (Sulawesi Tenggara)

== Geografie ==
Het eiland kenmerkt zich door verschillende schiereilanden en baaien. In het noorden ligt het schiereiland [[Minahasa (regio)|Minahasa]], in het oosten [[Oostelijk Schiereiland]], in het zuidoosten [[Zuidoostelijk Schiereiland]] en in het zuiden [[Zuidelijk Schiereiland]]. Tussen Minahasa en het Oostelijk Schiereiland ligt de [[golf van Tomini]], in het oosten de [[golf van Tolo]] en in het zuiden de [[golf van Bone]].

In het zuiden ligt [[Makassar]] (het vroegere Ujung Pandang), de hoofdstad van Zuid-Sulawesi en de grootste stad van het eiland, waar vooral [[Boeginees|Boeginezen]] en [[Makassaren]] leven. De belangrijkste diepe meren zijn [[Towuti]], [[Matana]] en het [[Posomeer]].

In het heuvelachtige midden van Sulawesi ligt [[Toraja]]-land, een gebied dat bekendstaat om zijn bijzondere [[architectuur]], zijn [[begrafenis]]rituelen en zijn [[Koffieplant|koffie]].

In het noorden vinden we het gebied [[Minahasa (regio)|Minahasa]] en de stad [[Manado]]. Dit gebied is als een van de weinige gebieden in Indonesië vrijwel geheel [[christendom|christelijk]]. De taal die er gesproken wordt, is doorspekt met Nederlandse woorden. Er is een duikgebied. [[Bunaken]] is een van de bekendere eilandjes in dit gebied.

== Geologie ==
Sulawesi zou zijn ontstaan door botsingen van [[terrein (geologie)|terreinen]] van de [[Euraziatische Plaat]] (waardoor het westelijk en zuidwestelijk deel ontstond), de [[Australische Plaat]] (zuidoostelijk deel) en van [[eilandboog|eilandbogen]] die tot dan in de Stille Oceaan lagen (noordelijke en oostelijke schiereilanden). De Straat van Makassar ligt ten westen van het eiland en scheidt het van [[Borneo]]. Op Sulawesi bevinden zich actieve en uitgedoofde vulkanen. De hoogste vulkaan is de [[Soputan]]. Voor de kust ligt het vulkanische eiland [[Manado Tua]] ('Oud Manado').

[[Bestand:AMH-8027-KB Map of Celebes.jpg|miniatuur|links|Kaart van 't eiland Celebes of Makassar<br>(1757), [[Jacob van der Schley]], [[KB, nationale bibliotheek]]]]
== Geschiedenis ==
In 1975 werden kleine lokaal gemaakte [[boeddhistische]] beelden uit de 10e-11e eeuw ontdekt in [[Bontoharu]], op het eiland [[Pulau Selayar]] in Zuid-Sulawesi.
Het Javaanse [[koninkrijk Majapahit]] veroverde het eiland in de veertiende eeuw en behield zijn controle tot 1512. Sulawesi was daarna een deel van het [[Portugese Rijk]] tussen 1512 en 1667.
Makassar was een belangrijke havenplaats voor de [[Nederland]]ers ten tijde van de [[Vereenigde Oostindische Compagnie]] (VOC). Veel van de specerijen uit de [[Molukken]] werden via deze havenplaats naar [[Europa (werelddeel)|Europa]] verscheept. De vorm van het eiland was aan Europeanen bekend sinds de 18e eeuw, zoals blijkt uit een kaart, gemaakt door de Hollandse graveur [[Jacob van der Schley]], met de naam ''Eilanden van de Filippijnen, Celebes en de [[Molukken]]'', gepubliceerd in [[1747]].

In [[1911]] kreeg Nederland de volledige controle over het eiland. Tijdens W.O. II werd het door Japan bezet. Na de terugtrekking van het Japanse leger, bezetten Australische troepen Sulawesi eind [[1945]]. Er kwam een KNIL-garnizoen in Makassar. [[KNIL]]-militairen traden in 1946 met extreem geweld op tegen Indonesiërs die streefden naar onafhankelijkheid. Ook van Indonesische kant werd extreem geweld gebruikt.
In hetzelfde jaar werd het eiland  deel van de deelstaat [[Oost-Indonesië]] (Negara Indonesia Timur). Het parlement was gevestigd in de hoofdstad [[Makassar]] en de regering zetelde er. De deelstaat werd in 1950 opgeheven.

Op 25 april 2011 vond in de provincie Zuidoost-Sulawesi een [[aardbeving]] plaats met een kracht van 6,2 op de [[schaal van Richter]]. Het [[epicentrum]] lag op slechts 7,5 kilometer diepte; 55 kilometer ten zuidoosten van de provinciehoofdstad [[Kendari]].<ref>[http://www.nu.nl/buitenland/2500209/paniek-aardbevingen-sulawesi.html Paniek na aardbevingen Sulawesi], ''[[NU.nl]]'', 25 april 2011</ref>

Op 28 september 2018 was er een [[aardbeving]] in de provincie Midden-Sulawesi met een sterkte van 7,4 tot 7,7. Het epicentrum bevond zich 80 kilometer ten noorden van de provinciehoofdstad [[Palu (stad)|Palu]] en op 10 kilometer diepte. Een [[tsunami]] met tot vijf meter hoge golven trof de stad. Huizen en bruggen werden weggespoeld, de luchthaven gesloten en duizenden mensen gedood, gewond of vermist.
{{Zie hoofdartikel|Aardbeving Sulawesi september 2018}}

== Klimaat ==
Het eiland heeft een overwegend vochtig [[tropisch]] equatoriaal klimaat met een gemiddelde jaarlijkse neerslag van 2000 mm in de bergstreken. Het zuiden van Sulawesi is droger met slechts 200 mm neerslag per jaar.

== Economie ==
De economische ontwikkeling wordt bemoeilijkt door het bergachtig [[reliëf (landschap)]] en de gebrekkige [[infrastructuur]].
Er worden voornamelijk kokospalm, [[rijst]], [[Koffie (Coffea)|koffie]] en rubberboom geteeld. Nikkel- en [[ijzererts]] worden ontgonnen en kostbare houtsoorten worden geëxporteerd. Makassar staat vooral bekend om zijn [[goudsmid|goudsmeden]].
[[Visserij]] is ook een belangrijke bron van tewerkstelling. De rijst wordt zelfs geëxporteerd naar [[Maleisië]], de [[Filipijnen]] en [[Papoea-Nieuw-Guinea]].

== Flora en fauna ==
De flora en fauna op het eiland Sulawesi heeft kenmerken van zowel de [[Oriëntaals gebied|Oriëntaalse]] als de [[Australaziatisch gebied|Australaziatische]] [[ecozone|ecozones]] (''[[Biogeografie|biogeografische]] provincies''). Het wordt daarom vaak beschouwd als een overgangszone, [[Wallacea]]. Deze is vernoemd naar [[Alfred Russel Wallace]], evenals de [[Wallacelijn]] die de grens vormt met de Australaziatische ecozone.

Het Lore Lindu Nationaal Park is een bebost nationaal park in de centrale hooglanden. Het herbergt 77 endemische vogelsoorten. Er zijn eveneens merkwaardige [[megalieten]].

==Tien grootste steden<ref>{{Citeer web|url=http://www.citypopulation.de/Indonesia-Mun.html|title=Indonesia: Provinces, Cities & Municipalities|work=City Population|accessdate=2010-04-28|archiefurl=https://web.archive.org/web/20180313085022/http://www.citypopulation.de/Indonesia-Mun.html|archiefdatum=2018-03-13|dodeurl=ja}}</ref>==
{| class="wikitable sortable" style="text-align:right"
! #
! Stad, provincie
! Bevolking
|-
| 1
| class="ta-left" | [[Makassar]], [[Zuid-Sulawesi]]
| 1.339.374
|-
| 2
| class="ta-left" | [[Manado]] (speciale administratieve zone), [[Noord-Sulawesi]]
| 675.354
|-
| 3
| class="ta-left" | [[Bitung]], [[Noord-Sulawesi]]
| 387.932
|-
| 4
| class="ta-left" | [[Palu (stad)|Palu]], [[Midden-Sulawesi]]
| 335.297
|-
| 5
| class="ta-left" | [[Kendari]], [[Zuidoost-Sulawesi|Sulawesi Tenggara]]
|289.153
|-
| 6
| class="ta-left" | [[Gorontalo (stad)|Gorontalo]], [[Gorontalo (provincie)|Gorontalo]]
| 179.991
|-
| 7
| class="ta-left" | [[Palopo]], [[Zuid-Sulawesi]]
| 148.033
|-
| 8
| class="ta-left" | [[Baubau]], [[Zuidoost-Sulawesi]]
| 137.118
|-
| 9
| class="ta-left" | [[Parepare]], [[Zuid-Sulawesi]]
| 129.542
|-
| 10
| class="ta-left" | [[Kotamobagu]], [[Noord-Sulawesi]]
| 107.216
|}

== Zie ook ==
* [[Verovering van Celebes]]
* [[Slag bij Manado]]

== Bezienswaardigheden ==
Dicht bij [[Maros]] bevindt zich een prehistorische grot, die is toegevoegd aan de [[UNESCO-werelderfgoedlijst]].<ref>[http://whc.unesco.org/en/tentativelists/288/ Maros Prehistoric Cave - UNESCO World Heritage Centre]</ref> Onderzoek dat in oktober 2014 in ''[[Nature]]'' is gepubliceerd, toont aan dat rotstekeningen in Maros waarschijnlijk ouder zijn dan de oudst gevonden rotstekeningen in Europa.<ref>[http://dx.doi.org/10.1038/nature13422 Pleistocene cave art from Sulawesi, Indonesia], ''Nature'' 514, p. 223-227, oktober 2014</ref>

== Externe links ==
* [https://web.archive.org/web/20170202052641/http://www.anderetijden.nl/programma/1/Andere-Tijden/aflevering/366/Celebes-deel-1 Andere tijden: Celebes Deel 1]
* [https://web.archive.org/web/20170202052104/http://www.anderetijden.nl/aflevering/365/Celebes-deel-2 Andere tijden: Celebes Deel 2]

{{Appendix}}
{{Navigatie Soenda-eilanden}}
{{Commonscat}}
{{Wikivoyage}}
{{Coor title dms|2|8|8|S|120|17|17|E|type:isle_region:ID}}

[[Categorie:Sulawesi| ]]

title: Locatie

Land: Indonesië

Eilandengroep: Grote Soenda-eilanden

Locatie: Grote Oceaan en Indische Oceaan

Coördinaten: 2° 0′ ZB, 121° 0′ OL

title: Algemeen

Hoofdplaats: Makassar

Hoogste punt: Rantemario (3478 m)

title: Overig

title: Detailkaart

Detailkaart:
Kaart van Sulawesi
Indeling van Sulawesi